Der Krieg ist kein Abzählspiel ist ein sowjetischer Kriegsfilm von Leonid Bykow aus dem Jahr 1977.

Handlung
Im Film werden zwei Handlungsstränge miteinander verwoben:

Im Jahr 1944 erhält eine sowjetische Kompanie mit dem jungen Suslin einen neuen Kommandeur, der zwar gut ausgebildet ist, jedoch noch nie aktiv an einem Kriegsgeschehen teilgenommen hat. Er hat es schwer in der Truppe, die mit dem kriegserfahrenen und für seine Tapferkeit vor dem Feind hoch ausgezeichneten Swjatkin bereits eine Identifikationsperson besitzt. Swjatkin ist ein Rebell, ordnet sich nicht unter, weiß, welche Übungen sinnvoll sind und welche die Truppe nur unnötig verschleißen, und macht von den anderen gedeckt Mittagsschlaf, wenn er ihn braucht. Als in der Truppe die zugeteilten Rationen Seife verschwinden, hat Suslin Swjatkin im Verdacht, doch findet sich die Seife beim jungen Krynkin, der sie seiner hungernden Mutter und den Schwestern schicken wollte. Suslin will hart durchgreifen, doch drängen anderen Soldaten dazu, die Seife lieber als Geschenk der gesamten Truppe an die Familie Krynkins zu schicken, da Krynkin allein durch die Entdeckung des Diebstahls schon genug gestraft sei. Der Zug wird zum kleinen Dorf Podbednja kurz vor der Front verlegt. Hier feiert Swjatkin den ersten Geburtstag seines Sohnes, den er noch nie gesehen hat. Ein Soldat bringt zwei junge Frauen zur Feier. Eine von ihnen, Kima, ist eine Bekannte von Suslin und sie kommen einander näher und verbringen die Nacht gemeinsam. Kima arbeitet im Lazarett unweit des Lagers. Als ein hoher General schwerverletzt eingeliefert wird, holt Suslin von ihm die letzten Anweisungen: Die Deutschen sind aus der geschlossenen Belagerung der sowjetischen Armee ausgebrochen und bewegen sich mit Panzern und Motorrädern auf Podbednja zu. Die Aufgabe von Suslin und seinen Männern ist es, die Deutschen um jeden Preis aufzuhalten, da bereits Verstärkung im Anmarsch ist. Bei dem Kampf zwischen der Truppe und den Deutschen, die in Panzern auf die Deckung der Soldaten zufahren, kommen alle Soldaten der Truppe ums Leben, nur Suslin bleibt verletzt zurück.

Genau 30 Jahre später erhalten die Kinder der an diesem Tag gefallenen Soldaten eine anonyme Karte, die sie nach Podbednja einlädt. Die Karte stammt von Anna, der Tochter, die Suslin und Kima in der einen Nacht gezeugt hatten. Suslin ist vor kurzem verstorben und hatte als letzten Wunsch ein Treffen der Nachkommen. Alle erscheinen, darunter auch die Schwestern Krynkins, die damals die Seife erhalten hatten. Swjatkins Sohn Konstantin, der inzwischen selbst bei der Armee ist, erfährt nun zum ersten Mal, wie die letzten Stunden seines Vaters waren. Gemeinsam begeben sich die Nachfahren zum Ebene, auf der die Männer fielen, legen Blumen nieder und besuchen die Kriegsgräberstätte, die inzwischen auf der Ebene angelegt wurde.

Produktion
Der Krieg ist kein Abzählspiel kam am 15. April 1977 in die sowjetischen Kinos und lief am 7. Juli 1977 auf DFF 2 erstmals im Fernsehen der DDR. Im Jahr 2008 erschien der Film im Rahmen der Russian Cinema Council Collection deutsch-untertitelt auf DVD.

Kritik
"Auf zwei Handlungsebenen werden Kriegsgeschehnisse in eine erzählerische Form gebracht, die Taten der damals Kämpfenden in Erinnerung gerufen und deren Wirkung auf die nachfolgende Generation thematisiert", schrieb der film-dienst.

Auszeichnungen
Leonid Bykow erhielt für Der Krieg ist kein Abzählspiel und Erfahrene Hasen des Geschwaders 1977 den "Taras Schewtschenko" Staatspreis der Ukrainischen SSR für Kinematografie. Bei den Internationalen Filmfestspielen in Bystrica, Tschechoslowakei, wurde der Film mit dem Großen Preis ausgezeichnet.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1977
Sowjetischer Film
Zweiter Weltkrieg im Film
Kriegsfilm

Der Krieg ist kein Abzählspiel


El Grupo Laboratorio de Teatro "El Rayo Misterioso" es uno de los más importante de la escena independiente de Rosario (Argentina). Su director es Aldo El-Jatib.

Sala de teatro
El "Teatro del Rayo" cuenta con una sala polivalente para 150 espectadores, lo que convierte el lugar en el más grande del circuito alternativo rosarino. Desde 1996, el Teatro del Rayo funciona como Sede de todas las actividades del Grupo El Rayo Misterioso. Además, cuenta en su programación con espectáculos de diferentes tendencias en Artes Escénicas, Ciclos de cine, Talleres de diferentes disciplinas, Muestras de Talleres, ensayos, etc.

Un espacio independiente que ha programado a más de 90 grupos de Rosario, Argentina y el Exterior. Por la calidad y cantidad de actividades y público, se transformó en uno de los Centros Culturales Independientes más importantes de la Ciudad de Rosario.

Es Sede del Seminario Experimental para la Superación del Actor y de "Experimenta Teatro", Encuentro Internacional de Grupos.

Espectáculos
 Cirujas (1995)
 Muz (1997)
 Ram (2000)
 Macchina Napoli (2002)
 La Consagración de las Furias (2004)
 Hamlet (2005)
 Litófagas (2007)
 Dionisos Aut (2009)

Referencias

Grupos de teatro de Argentina
Cultura de la ciudad de Rosario

El Rayo Misterioso


Muvekit (tur. muvakkit ← arap. muwaqqit ← waqt: vrijeme ), službenik u džamiji koji utvrđuje točno vrijeme za 5 dnevnih molitava. Muvekit radi u prostoriji uz džamiju muvekithani.

Izvori

Islam

Muvekit


Cartea întâi a lui Samuel
 Cartea a doua a lui Samuel

Vezi și

 Cărțile Regilor
 Cărțile Cronicilor

Cărțile lui Samuel


Flammesangfluesnapper () er en spurvefugl, der lever i det sydøstlige Australien og på Tasmanien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Australien
Fugle fra Tasmanien
Spurvefugle

Flammesangfluesnapper


Cholet-Pays de la Loire 2019 var den 41. udgave af cykelløbet Cholet-Pays de la Loire. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 31. marts 2019. Det blev vundet af franske Marc Sarreau fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Sander Andersen kørte for
Mathias Bregnhøj kørte for
Magnus Bak Klaris kørte for
Christoffer Lisson kørte for
Mads Rahbek kørte for
Emil Toudal kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2019
UCI Europe Tour 2019

Cholet-Pays de la Loire 2019


Sheldwich es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Swale, en el condado de Kent (Inglaterra). Tiene una población estimada, a mediados de 2019, de 431 habitantes.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Sheldwich tiene una superficie de 8,9 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Sheldwich tenía 522 habitantes (46,74% varones, 53,26% mujeres) y una densidad de población de 58,65 hab/km². El 20,69% eran menores de 16 años, el 71,65% tenían entre 16 y 74 y el 7,66% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,23 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 19,32% estaban solteros, el 68,12% casados y el 12,56% divorciados o viudos.

El 92,31% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 3,65% de la población, mientras que el 4,04% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,27% eran blancos y el 1,73% mestizos. El cristianismo era profesado por el 74,66% y el sijismo por el 0,58%, mientras que el 13,63% no eran religiosos y el 11,13% no marcaron ninguna opción en el censo.

235 habitantes eran económicamente activos, 226 de ellos (96,17%) empleados y 9 (3,83%) desempleados. Había 201 hogares con residentes, 6 vacíos y 7 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Sheldwich


Turteldue () er en dueart, der lever i Europa, det nordlige Afrika og Asien. Den danske population er på mindre end 250 individer, og den er regnet som en truet art på den danske rødliste 2019.

Kilder og henvisninger

 Netfugl.dk
 Avibase - the world bird database

Duefugle
Fugle fra Centralasien
Europas fugle
Fugle fra Nordafrika
Fugle fra Vestasien
Nilfugle

Turteldue


Filippinsk and () er en andefugl som lever på Filippinerne.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Ænder
Fugle fra Filippinerne

Filippinsk and


Starogradsko polje, hrvatski dokumentarni film iz 2010. godine redateljice Ljiljane Mandić i scenaristice Linde Bednjanec.  Tema filma je Starogradsko polje, njegov antički ager, čija parcelacija potječe još iz doba starogrčke kolonizacije, čija je izvorna grčka podjela zemljišta najbolje sačuvana takva grčka podjela na cijelom Sredozemlju, a čije čestice su danas djelimice srednjovjekovnog karaktera.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi
Hvar

Starogradsko polje (dokumentarni film)


Aquifoliales, bitkiler (Plantae) âleminin kapalı tohumlular (Magnoliophyta) bölümünde yer alan bir bitki takım takımıdır ve yeni bilimsel sınıflandırmalara göre, 3 adet familyayı içerir:
 Aquifoliaceae
 Helwingiaceae
 Phyllonomaceae
Kapalı tohumluların sınıflandırılması üzerine özelleşmiş ama daha eski bir sınıflandırma sistemi olan Cronquist sisteminde, Aquifoliaceae familyasının Celastrales takımına dahil edildiği görülür.

Aquifoliales


Balearica é um género de aves da família Gruidae, vulgarmente conhecidas como grous-coroados.

Este género contém as seguintes duas espécies:

 Grou-coroado-cinzento (B. regulorum)
 Grou-coroado-preto (B. pavonina)

Referências

Balearica
Gruidae
Géneros de aves

Balearica


معدل نقل البت أو معدل نقل البيانات  هي السعة التي يسمح بها لنظام ما لكي ينقل البيانات عبر اتصال ما وتقاس هذه الكمية بوحدة القياس (البايت) كل فترة زمنية (كل شهر مثلا يسمح لك بالعدد كذا من البايتات).

ويعرف أيضاً بأنه: الطريق الذي تسري به البيانات في أي أتجاه أو جهة كانت (إرسال، استقبال)، وهو محدود وكلما كان كبيراً كان أفضل، ويلعب دور أساسي في زيادته أو نقصانه المكونات الفيزيائية للسلك الناقل للبيانات. ويمكن إعطاء مثال على ما سبق من حياتنا اليومية؛ كالطريق السريع!، كلما اتسع أكثر زاد عدد السيارات المارة به، وتعتبر أسلاك الألياف الضوئية من أنسب وأفضل أسلاك نقل للبيانات، بسبب عرض النطاق الكبير جداً الذي يمنحه.

كيفية حساب معدل نقل البيانات

في الشبكات وأجهزة الإتصلات يحسب معدل نقل البيانات بالبت لكل ثانية بت/ثانية.

ولكن في العتاد الخاص بالحاسوب تحسب بحسب الاستخدام التجاري المناسب لها، مثلا معدل نقل البيانات في ملفات الفيديو والصوت تحسب بالبت لكل ثانية، ولكن في بعض المكونات الداخلية تحسب بالبايت لكل ثانية مثل الذاكرة وكروت الشاشة.

للحصول على قيمة نقل البيانات بت/ثانية نضرب قيمة التردد(بالميجاهيرتز) في عرض النطاقة أو عرض الموجة لنحصل على القيمة بالميجابايت.
الميجاهيرتز يساوي مليون نبضة في الثانية.

مثال
لحساب معدل نقل البيانات بين المعالج المركزي والذاكرة الرئيسية.
نفرض أن عرض نطاق المسارات التي تنقل البيانات إلى المعالج من الذاكرة هو 64 بت وان تردد الناقل الذي يربط بين المعالج والذاكرة هو 800 ميجاهرتز.

إداً معدل نقل البيانات == 64 بت × 800 ميجاهيرتز= 51200 ميجابت/ثانية == 6400 ميجابايت/ثانية (تم التقسيم على 8 للتحويل من بت إلى بايت)

المسارات التي تنقل البيانات تسمى الناقلات (Buses) وهي مسئولة عن نقل البيانات من وإلى أجهزة الحاسوب الداخلية مثل الذاكرة والمعالج وأجهزة الإخراج والإدخال. وتقاس سعتها بالبت وكلما كان سعة الناقلات (Buses) كبير كلما كان أداء النظام أسرع وأفضل ومنها أنواع مختلفة.

مراجع

برمجة
ضغط بيانات
معدلات زمانية
نقل البيانات
ويب

معدل نقل البتات


Dračevac, naselje u sastavu Grada Poreča
Dračevac Ninski
vojarna sv. Križ u Splitu, na predjelu Dračevcu
Dračevac, predjel grada Splita

Dračevac (razdvojba)


An Aristida protensa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Aristida protensa in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Somalia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida protensa


Brekalo je hrvatsko prezime, koje se najčešće pojavljuje u Zagrebu, Splitu,  Slavonskom Brodu, Požegi i u Sesvetama.

Osobe s prezimenom Brekalo
Ivanka Brekalo (1981.), njemačkoj glumica hrvatskih korijena
Josip Brekalo (1998.), hrvatski nogometaš
Mirela Brekalo (1956.), hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica

Izvori

Hrvatska prezimena

Brekalo


Parlamentul Republicii Moldova de legislatura a X-a a fost constituit în urma alegerilor parlamentare din februarie 2019 și a activat până la 28 aprilie 2021, atunci când președinta Maia Sandu a dizolvat Parlamentul.

Fracțiuni parlamentare
Partidul Socialiștilor din Republica Moldova (37 mandate)
Partidul Acțiune și Solidaritate (15 mandate)
Partidul Democrat din Moldova (10 mandate)
Partidul Politic "Platforma Demnitate și Adevăr" (11 mandate)
Partidul "ȘOR" (9 mandate)
Grupul parlamentar "Pro-Moldova" (7 mandate)
Deputați neafiliați (11 mandate)

Lista deputaților
PSRM (37 mandate)

 Corneliu Furculiță - Președintele fracțiunii
 Vasile Bolea - Secretarul fracțiunii
 Vlad Batrîncea
 Victor Bologan
 Petru Burduja
 Alla Dorovannaia
 Alla Dolință
 Vitalii Evtodiev
 Fiodor Gagauz
Ștefan Gațcan
 Zinaida Greceanîi
 Alexandru Jolnaci
 Ivanna Koksal
 Anatolie Labuneț
 Adrian Lebedinschi
 Oleg Lipskii
 Irina Lozovan
 Vladimir Mizdrenco
 Radu Mudreac
 Alexandr Nesterovschi
 Grigore Novac
 Vladimir Odnostalco
 Mihail Paciu
 Gheorghii Para
 Nicolae Pascaru
 Alla Plipețcaia
 Marina Radvan
 Adela Răileanu
 Oleg Savva
 Eduard Smirnov
 Alexandr Suhodolski
 Chiril Tatarlî
Nichita Țurcan
 Bogdan Țîrdea
 Alexandr Usatîi
Grigorii Uzun
 Gaik Vartanean

PAS (15 mandate)

 Igor Grosu - Președintele fracțiunii
 Dan Perciun - Vicepreședintele fracțiunii
 Radu Marian - Secretarul fracțiunii
 Dumitru Alaiba
 Vladimir Bolea
 Lilian Carp
 Petru Frunze
 Doina Gherman
Ion Groza
 Sergiu Litvinenco
 Oazu Nantoi
 Virgil Pîslariuc
 Mihail Popșoi
 Veronica Roșca
 Galina Sajin

PPDA (11 mandate)

 Alexandru Slusari - Președintele fracțiunii
 Maria Ciobanu - Vicepreședintele fracțiunii
 Dinu Plîngău - Secretarul fracțiunii
 Inga Grigoriu
 Stela Macari
 Chiril Moțpan
 Igor Munteanu
 Vasile Năstase
 Iurie Reniță
 Arina Spătaru
 Liviu Vovc

PDM (10 mandate)

 Dumitru Diacov - Președintele fracțiunii
 Svetlana Rotundu - Vicepreședintele fracțiunii
 Monica Babuc
 Ghenadie Buza
 Nicolae Ciubuc
 Pavel Filip
 Ludmila Guzun (a decedat la 16 aprilie 2021)
 Alexandru Jizdan
 Ion Leucă
 Radu Rebeja
 Igor Vremea

PPȘ (9 mandate)

 Ilan Șor - Președintele fracțiunii
 Petru Jardan - Vicepreședintele fracțiunii
 Marina Tauber - Secretarul fracțiunii
 Reghina Apostolova
 Vadim Fotescu
 Igor Himici
Violeta Ivanov
 Denis Ulanov
Vladimir Vitiuc
Grupul parlamentar "Pro-Moldova" (GPPM) (7 mandate)
Andrian Candu - Președintele fracțiunii
Angel Agache
Vasile Bîtca
Vladimir Cebotari
Efrosinia Grețu
Oleg Sîrbu
Ghenadie Verdeș

Deputați neafiliați (11 mandate)

Alexandru Oleinic
Octavian Țîcu
 Eugeniu Nichiforciuc
 Vladimir Andronachi
Elena Bacalu
Gheorghe Brașovschi
Ruxanda Glavan
Eleonora Graur
Corneliu Padnevici
Grigore Repeșciuc
Sergiu Sîrbu

Referințe

Legături externe
 Site-ul oficial al Parlamentului Republicii Moldova
 Parlamentul Republicii Moldova de legislatura a XXI-a @ alegeri.md

Deputați moldoveni
Parlamentul Republicii Moldova
2019 în Republica Moldova
2020 în Republica Moldova
2021 în Republica Moldova

Legislatura 2019-2021 (Republica Moldova)


Gérard "Gerry" Théberge (* 18. Dezember 1930 in Saint-Hyacinthe, Québec; † 1. Mai 2000 in Waterloo, Ontario) war ein kanadischer Eishockeyspieler.

Karriere
Gerry Théberge begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Granby Royals und Victoriaville Tigers, für die er von 1947 bis 1949 in der Quebec Junior Hockey League aktiv war. Anschließend spielte er ebenfalls zwei Jahre lang für die Guelph Baltimores aus der Junior Ontario Hockey Association. Von 1951 bis 1953 war er für die Jonquiere Marquis und Matane Red Rocks in der Seniorenliga St. Lawrence Hockey League tätig. Von 1953 bis 1960 spielte er für die Kitchener-Waterloo Dutchmen aus der Ontario Hockey Association. Mit der Mannschaft gewann er 1955 den Allan Cup, den kanadischen Amateurmeistertitel. Zudem repräsentierte er Kanada mit den Dutchmen bei den Olympischen Winterspielen 1956. Von 1961 bis 1964 lief er nach einjähriger Pause für die Woodstock Athletics aus der Senior Ontario Hockey Association.

International
Für Kanada nahm Théberge an den Olympischen Winterspielen 1956 in Cortina d'Ampezzo teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1955 Allan-Cup-Gewinn mit den Kitchener-Waterloo Dutchmen

International
 1956 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1956
Geboren 1930
Gestorben 2000
Mann
Kanadier

Gerry Théberge


Yeşilköy, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1521 ve 1928 yılı kayıtlarında Runkuş olarak geçmektedir. Osmanlı Devleti Çankırı Sancağı tahrir defterinde 1521 yılında toplam nüfusu 108 hane iken 1579 yılında ise 306 hane ve Osmanlı Devleti'nin tımar, kürekçi, müsellem ve vakıf köylerinden birisi olup 1579 yılı geliri 10870 akçe olduğu bilgileri yer almaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 109 km, Kargı ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Yeşilköy, Kargı


මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස ගණන 11කි එනම්.

 බඩල්කුඹුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බිබිල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බුත්තල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කතරගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මඩුල්ල-දඹගල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මැදගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මොණරාගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සෙවනගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සියඹලාණ්ඩුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තණමල්විල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැල්ලවාය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ ඌව පළාතේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය සභා
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් සභා

බාහිර සබැදි
 Divisional Secretariats Portal
 Statoids: Divisions of Sri Lanka


Anthony Thieme () a fost un pictor peisagistic și maritim și o figură majoră a Școlii regionale de artă americană din Rockport. A fost contemporan cu artiști importanți din Rockport precum Aldro Hibbard, Emil Gruppe, W. Lester Stevens, Antonio Cirino și Marguerite Pierson.

Biografie
Născut la Rotterdam la 20 februarie 1888, Thieme a studiat timp de doi ani la Academia de Arte din Rotterdam, apoi, pentru scurt timp, la Academia Regală din Haga. A călătorit îndelung în Europa, găsind frecvent muncă ca scenograf.

Thieme a călătorit în Statele Unite la vârsta de 22 de ani. Și-a găsit repede un loc de muncă ca scenograf la Century Theater din New York, proiectând scene pentru balerina rusă Anna Pavlova. Când și-a încheiat treaba a călătorit în America de Sud, în special în Brazilia și Argentina. Munca de scenă i-a oferit încă o dată mijloacele de trai. A urmat o revenire în Europa continuându-și activitatea în Anglia, Franța și Italia.

Întorcându-se în Statele Unite cu un alt contract pentru munca pe scenă, Thieme s-a stabilit în Boston. A renunțat la scenă în 1928 și de atunci a trăit vânzându-și picturile și gravurile. Thieme s-a căsătorit cu Lillian Beckett în 1929 și s-a mutat la Rockport. A înființat Școala de Artă Thieme. Și-a prezentat frecvent lucrările la Grand Central Art Galleries din New York.

A continuat să călătorească mult: Mexic, Guatemala, Florida și Franța au fost destinații importante, întotdeauna pictând în aer liber.

Thieme s-a sinucis la 6 decembrie 1954 în Greenwich. Circumstanțele morții sale nu sunt pe deplin elucidate. Au existat informații despre depresie profundă sau de boală incurabilă, dar nu a apărut nici un motiv definitiv pentru sinuciderea sa.

Anthony Thieme a fost membru cu drepturi depline al American Watercolor Society, Art Alliance of America, Salmagundi Club, Boston Art Club, North Shore Art Association, Rockport Art Association, New York Water Color Club, Art Alliance of Philadelphia și al National Arts Club.

Note

Nașteri în 1888
Decese în 1954
Pictori neerlandezi
Pictori americani
Oameni din Rotterdam
Neerlandezi expatriați în Statele Unite
Artiști care s-au sinucis
Gravori neerlandezi

Anthony Thieme


Douglas County en af 12 counties i USA, alle af dem er opkaldet efter Stephen A. Douglas, en senator fra Illinois fra 1847 til 1861 og Det Demokratisk Partis præsidentkandidat i 1860:

 Douglas County, Colorado
 Douglas County, Georgia
 Douglas County, Illinois
 Douglas County, Kansas
 Douglas County, Minnesota
 Douglas County, Missouri
 Douglas County, Nebraska
 Douglas County, Nevada
 Douglas County, Oregon
 Douglas County, South Dakota
 Douglas County, Washington
 Douglas County, Wisconsin

Douglas County


Thomas Kroth (født 26. august 1959 i Erlenbach am Main, Vesttyskland) er en tysk tidligere fodboldspiller (midtbane).

Kroth tilbragte hele sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt andet var tilknyttet FC Köln, Hamburger SV og Borussia Dortmund. Han var med til at vinde den tyske pokalturnering med alle tre klubber.

Kroth nåede at spille én kamp for det vesttyske landshold, en venskabskamp mod Ungarn 29. januar 1985. Han spillede også 13 kampe for landets U/21-landshold.

Titler
DFB-Pokal
 1983 med FC Köln
 1987 med Hamburger SV
 1989 med Borussia Dortmund

Referencer

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Hamburger SV
Fodboldspillere fra Borussia Dortmund
Fodboldspillere fra Eintracht Frankfurt
Fodboldspillere fra 1. FC Köln
Fodboldspillere fra Kickers Offenbach

Thomas Kroth


El Faro de José Ignacio o Faro Punta José Ignacio está ubicado sobre la costa del Océano Atlántico, en José Ignacio, Maldonado, Uruguay. Fue iluminado el 1 de junio de 1877. Tiene una torre cilíndrica de piedra y una cúpula a franjas blancas y rojas, edificaciones blancas al pie. En su torre hay tres aros blancos. Está en el extremo más saliente y rocoso de la península, en una zona peligrosa ya que el cabo está rodeado de arrecifes que representan un gran peligro para la navegación. Su intensidad luminosa es de 1550 candelas y emite un destello blanco cada 2 segundos.

Posee una altura de 25 metros y un alcance luminoso de 12,7 millas náuticas.

El 22 de abril de 1997, y con el código 1997-14-S, el Correo Uruguayo imprimió unos sellos valor $5 (pesos uruguayos), en homenaje a dicha construcción marina.

Referencias

Faros de Maldonado
Costa de Maldonado

Faro de José Ignacio


الكلية العسكرية التكنولوجية (المعهد الفني للقوات المسلحة «سابقا») هي مؤسسة تعليمية متخصصة تقدم للقوات المسلحة المصرية ضباط فنيين متخصصين، أنشئ عام 1968 تحت اسم «المعهد الفني للقوات المسلحة» لتخريج فنيين متخصصين للخدمة في القوات المسلحة كضلع رئيسي في منظومة التأمين الفني للقوات تساهم في المحافظة على الكفاءة الفنية لأسلحتها ومعداتها. في عام 2022 تغير اسم المعهد إلى الكلية العسكرية التكنولوجية.

النشأة
أثناء إعادة بناء القوات المسلحة المصرية بعد حرب يونيه 1967 ونتيجة للدروس المستفادة من دراسة نتائج هذه الحرب ظهرت الحاجة الماسة لتطوير منظومة التأهيل لعناصر التأمين الفنى بالقوات المسلحة وذلك بإنشاء معهد فني لإمداد القوات المسلحة بضباط فنيين متخصصين للعمل بكفاءة في الوحدات وورش الإصلاح والمنشأت التعليمية والفنية والمهنية بالقوات المسلحة.

تم إنشاء المعهد الفني للقوات المسلحة في الثالث من نوفمبر عام 1968 حيث بدأ بعدد (5) مجموعة تعليمية وتطور إلى أن أصبح يضم (9) مجموعة تعليمية في السنوات الأخيرة وذلك لتخريج ضباط فنيين ذو كفاءة فنية وعملية عالية لتولى وظائف الضباط الفنيين بالتخصصات المختلفة بالقوات المسلحة.

في عام 2022 تم تحويل المعهد الفني للقوات المسلحة إلى الكلية العسكرية التكنولوجية.

حرب أكتوبر
بدأت الدراسة في هذا المعهد في أكتوبر 1968 في نفس الوقت الذي بدأ فيه إنشاء المباني ومساعدات التدريب وإعداد المدرسين، كل ذلك يتوافق كاملاً بتوقيتات مخططة وقد تخرجت أول دفعة 1971 وقد ساهم الخريجون من الضباط الفنيين في رفع الكفاءة الفنية للمعدات مساهمة فعالة في الإعداد لحرب أكتوبر 1973 ويعد هذا المعهد من أرقى المعاهد الفنية في العالم.
تم تخطيط وإنشاء وتعزيز الورش الرئيسية للقوات المسلحة وزيادة كفاءتها وفاعليتها تحت إشراف الهيئة الفنية حتى يمكنها استيعاب إصلاح جميع معدات القوات المسلحة بعد أن زادت أعدادها زيادة كبيرة عام 1968. كان من أهم هذه الورش الرئيسية ورشة الرادار وورشتي الصواريخ التي أنشأت في عام واحد وهو رقم قياسي لإنشائها مما كان له أثر حاسم في رفع الكفاءة الفنية لمعدات الدفاع الجوي وهي محطات الرادار والصواريخ. وكان لتعزيز وإنشاء هذه الورش بتخصصاتها المختلفة للقوات المسلحة بجميع أفرعها أثر حاسم في رفع الكفاءة الفنية للقوات المسلحة بجميع أفرعها مما ساهم بشكل فعال وجذري في إعداد القوات المسلحة فنياً لحرب أكتوبر1973.
تم التخطيط والإشراف على تعزيز القوات المسلحة بقطع الغيار وإمدادها بها بطريقة منتظمة مما وفر للقوات المسلحة احتياجاتها من قطع الغيار للتجهيز للمعركة وبدون إسراف نتيجة للتنسيق بين الإدارات المختلفة. وتم تطوير كثير من معدات القوات المسلحة نتيجة لإشراف الهيئة الفنية على أعمال البحوث الفنية مما رفع من الكفاءة القتالية للمعدات.
من أمثلة ما تم هو استنباط وتصنيع قنبلة الممرات وإنتاجها محلياً وقد تمت بنجاح كبير وانتجت في مصانعنا، وقد استخدمت فعلاً في حرب أكتوبر مما كان له أثر فعال في تدمير مطارات العدو وهذا على سبيل المثال وليس الحصر الذي يمكن الرجوع إلى مصادره في الهيئة الفنية – إدارة البحوث الفنية. كما تم بناء الدشم الخاصة بالطائرات، والتي اقتبس فكرتها حلف الأطلنطي.

التخصصات
يتخصص الدارسون بالمعهد في سبعة تخصصات أساسية كالآتي:

الأسلحة والذخيرة:
 الأسلحة.
 كهروبصريات.
 الذخيرة.

الصواريخ والإنذار:
 قواذف ومعدات أرضية
 توجيه صواريخ
 محطات قدرة
 رادار وإنذار

الطائرات:
 هيكل ومحرك
 كهرباء وعدادات
 لاسلكي ورادار طائرات
 تسليح طائرات

السفن:
 ديزل سفن
 كهرباء سفن

المواصلات:
 أشـارة
 حرب إلكترونية

المعدات الميكانيكية:
 مركبات
 مدرعات
 إمداد وتموين
 معدات مهندسين

الكهربية:
 حاسب آلى
 معدات طبية

التعليم
يتخرج طالب المعهد الفني برتبة ملازم تحت الاختبار في نهاية الثلاث سنوات الدراسية ويمنح درجة الدبلوم الفني التخصصي بعد اجتيازه للفرقة التطبيقية التي تعقد بالمعهد لمدة سته أشهر بعد تخرجه.

نظام الدراسة

 مدة الدراسة بالمعهد (2) سنة دراسية يسبقها سنة تأهيلية بمركز تدريب المعهد.
 السنة الدراسية / التأهيلية تنقسم الي (2) فصل دراسي تنتهي بامتحان للانتقال الي السنة الدراسية التالية.
 ينقسم اليوم الدراسي الي (8) ساعة دراسة نهارية و (4) ساعة دراسة ليلية تحت اشراف المدرسين.
 اجمالي الساعات الدراسية للحصول علي دبلومة المعهد الفني (5268) ساعة موزعة كالآتي:
 العلوم العسكرية (1514) ساعة | 28.75%
 العلوم الرياضية والهندسية (2504) ساعة | 48.75%
 اللغة الإنجليزية (364) ساعة | 6.91%
 الحاسب الآلي (296) ساعة | 5.62%
 التدريب العملي (590) ساعة | 9.97%

شروط القبول بالمعهد الفني للقوات المسلحة
 تمتع المتقدم ووالدية واجداده بالجنسية المصرية
 (21 سنة) للطلبة الحاصلين على الشهادات الثانوية (العامة/الأزهرية/الصناعية).
 (24 سنة) للطلبة المقيدين في دراسات أعلى من الشهادات المذكورة لصالح المعهد الفني للقوات المسلحة.
 ألا يكون قد سبق له الزواج من قبل وأن يتعهد بعدم الزواج أثناء فترة الدراسة بالمعهد.
 المؤهل الدراسي:
 الحاصلين على شهادة الثانوية العامة (القسم العلمي) بشعبتيه علوم/ رياضة بشرط ألا تكون المواد الإجبارية من المواد الأدبية وأن يكون المنهج شاملاً لإحدى الرياضيتين + الفيزياء.
 الحاصلين على شهادة الثانوية الأزهرية (القسم العلمي).
 الحاصلين على شهادات الثانوية الصناعية نظام (ثلاث / خمس) سنوات من المدارس التابعة لوزارة التربية والتعليم أو معهد الدمبسكو (السالزيان الإيطالي) بشرط أن تكون التخصصات تابعة للأقسام (الميكانيكية/الكهربية) المذكورة لاحقاً.
 المقيدين في دراسات أعلى من الشهادات المذكورة عالية بشرط أن تكون هذه الدراسات في نفس السياق، وتفيد دراستهم في المعهد الفني للقوات المسلحة (هندسية/ تكنولوجية/ فنية) ويتم التحاقهم بالمعهد في حالة قبولهم بالشهادات المذكورة وتحت الشروط الخاصة بكل منها وإستيفاء شرط السن.
 يجب ألا يكون قد مضى على تاريخ حصول الطالب على إتمام الدراسة (الثانوية العامة – الثانوية الأزهرية – الثانوية الصناعية نظام ثلاث / خمس سنوات بقسميها ميكانيكا/ كهرباء) أكثر من عام.
 في حالة مضي أكثر من عام على حصول الطالب على إحدى الشهادات المذكورة بعالية يشترط أن يكون الطالب مقيداً بإحدى الكليات الجامعية أو المعاهد الفنية الصناعية أو التكنولوجية التابعة لوزارة التعليم العالي والتي تخدم الدراسة الفنية بالمعهد الفني للقوات المسلحة على أن يقدم الطالب ما يفيد ذلك.
 اجتياز المتقدم لاختبارات القبول والثقة بالنفس المقرره بواسطة المعهد.

الشعب والتخصصات التي تُقبل بالمعهد الفني للقوات المسلحة
 الثانوية العامة: علمي علوم (رياضة)
 أن يكون المنهج الذي درسه الطالب شاملة على إحدى الرياضيتين (1 أو 2) + فيزياء.
 ألا تكون المواد الإجبارية من المواد الأدبية (طلبة العلمي المتأدب).
 الثانوية الأزهرية علمي
 الثانوية الصناعية نظام (ثلاث / خمس) سنوات:

نظام ثلاث / خمس سنوات (تخصصات كهربية)
 حاسبات إلكترونية
 هندسة كهربية
 هندسة إلكترونيات
 إصلاح وصيانة المعدات الكهربية
 تراسـل
 شبكات كهربية
 أجهزة قياس كهربية
 أجهزة كهربية
 صيانة مصاعد
 نقل وتوزيع
 أنظمة صناعية
 عدادات
 تلفزيون
 إليكترونيات صناعية
 كهربائي أجهزة
 صيانة أجهزة طبية
 خريجي المدرسة الفنية التجريبية المتقدمة لتكنولوجيا المعلومات بالإسماعيلية

نظام ثلاث / خمس سنوات (تخصصات ميكانيكية):
 هندسة ميكانيكية
 ميكانيكا صيانة وإصلاح
 تركيبات ميكانيكية
 حدادة
 تشكيل معادن
 برادة
 خراطـة
 التشكيل على الماكينات
 لحام
 جرارات
 سيارات
 طباعة زنكوغرافية
 محركات سفن
 تبريد وتكييف
 معاملات حرارية
 سبـاكة معادن
 أجهزة دقيقة
 محطات قدرة
 مشغولات
 كيمياء صناعية

نظام ثلاث / خمس سنوات (تخصصات ميكانيكية):
 تكنولوجيا إنتاج
 جرارت وآلات زراعية
 معدات ثقيلة
 معدات نقل ورفع
 ميكنة زراعية
 معادن دقيقة
 رسم وتصميم
 نقل بري
 نقل بحـري
 ملاحة نهرية
 نقل نهري
 طبـاعة
 ديزل ومعدات ثقيلة
 هندسة بحرية
 هيدروليكا
 ميكنة وتشغيل سفن
 تشغيل مكني
 تجديد وتشطيب
 طباعة أوفست
 طباعة سلك سكرين
 مصايد وملاحة وفنون بحرية* بناء سفـن

 المقيدين في دراسات أعلى من الشهادات المذكورة
يشترط أن يكون الطالب مقيد في منشأة تعليمية واقعة تحت الإشراف الكامل لوزارة التعليم العالي وهي:
 كليات الهندسة
 معاهد التكنولوجيا
 كليات التربية
 معاهد إعداد الفنيين الصناعيين
 الدراسات التكميلية

ملحوظة: التخصصات التابعة للأقسام (الميكانيكية/الكهربية) فقط

مديرو الكلية
 لواء أركان حرب / أكرم صلاح الدين.
 لواء أركان حرب / حسام الدين مصطفى.
 لواء أركان حرب / علاء إبراهيم مخلوف.
 لواء أركان حرب/ هشام نصر محمود.
 لواء أركان حرب / مصطفى عبد الوهاب.
 لواء أركان حرب / علاء الدين فهمي.
 لواء أركان حرب / محمد خالد عبد المطلب.
 لواء أركان حرب / فايز عجور.
 لواء أركان حرب / ممدوح مرسي.
 لواء أركان حرب / حسن حسين عزو.

انظر أيضًا

مصادر

معهد
أكاديميات عسكرية
معاهد تعليمية مصرية
معاهد حكومية مصرية

الكلية العسكرية التكنولوجية (مصر)


Zoran Juranić (Rijeka, 25. lipnja 1947.) hrvatski skladatelj, dirgent i akademik.

Životopis
Na zagrebačkoj Muzičkoj akademiji 1972. godine završio je dirigiranje i kompoziciju kod Stjepana Šuleka te potom dobiva mjesto zborovođe u zagrebačkom HNK. Između 1975. i 1980. godine predavao je na Muzičkoj akademiji te zatim postaje umjetnički voditelj Opere HNK u Rijeci te u nekoliko navrata u osječkom HNK. U zagrebački HNK se vraća 2002. kada postaje ravnatelj Opere, a od 2012. godine predsjednik je Hrvatskog društva skladatelja. Od 2010. godine bio je član suradnika, a od 2014. redoviti je član Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti.

Skladbe
 Varijacije za komorni orkestar, 1972.
 Inter arma narrant Musae, simfonijski torzo, 1994.
 operna farsa Govori mi o Augusti 1999.
 Koncert za violu i gudački orkestar, 2011.

Nagrade i priznanja
 Godišnja nagrada Vladimir Nazor, 1990.
 Nagrada Josip Štolcer Slavenski, 1999.
 Nagrada Milka Trnina, 2013.
 Red Danice Hrvatske s likom Marka Marulića, 1996
 Porin za životno djelo, 2017.

Izvori

Akademici HAZU
Dobitnici Porina za životno djelo
Hrvatski dirigenti
Hrvatski skladatelji
Životopisi, Rijeka

Zoran Juranić


Cette page concerne les évènements survenus en 1912 en Australie  :

Évènement

  :
  :

Arts et littérature
 W. Lister Lister remporte le prix Wynne avec Sydney Harbour, Overlooking Taylors Bay.
 Sortie de la pièce  de .
  Sortie du roman  d'.

Sport
 Australasie aux Jeux olympiques de Stockholm.
 Coupe Davis à Melbourne (Tennis).

Naissance
 , militaire et athlète.
 Russell Drysdale, peintre.
 Jack Metcalfe, athlète.
 Kylie Tennant, romancière.
 Patrick White, écrivain.

Décès
 , arbitre de cricket.
 , rameuse.
 , personnalité politique.
 , enseignant.
 , ingénieur ferroviaire et personnalité politique.

Notes et références

1912 en Australie
Chronologie de l'Australie au XXe siècle
Histoire de l'Australie

1912 en Australie


An Masdevallia plynophora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Masdevallia plynophora in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia plynophora


IV. Mehmed (Osmanlı Türkçesi: محمد رابع) veya Avcı Mehmed (2 Ocak 1642, İstanbul – 6 Ocak 1693, Edirne), 19. Osmanlı padişahı ve 98. İslam halifesidir. Padişah İbrahim'in Turhan Sultan'dan olan oğludur. Babasının tahttan indirilmesinin ardından 1648'de 6 yaşında tahta çıkan en genç padişah oldu. Ava düşkünlüğünden dolayı "avcı" lakabıyla anılmıştır. 39 yıllık saltanatıyla Kanuni Sultan Süleyman'dan sonra en uzun süre hükümdarlık yapan Osmanlı padişahıdır. Saltanatında Batı'da en geniş sınırlara ulaşılmıştır.

Döneminde mimari alanda birçok faaliyet gerçekleştirildi. İnşaatı 60 yılda bitirilemeyen Yeni Cami ve Külliyesi tamamlandı. 1658-1680 yılları arasında Rumeli ve Anadolu hisarları tamir edildi. Mısır Çarşısı, Hünkar Kasrı, Köprülü Külliyesi, Safranbolu Köprülü Mehmed Paşa Camii, Vezirköprü Fazıl Ahmed Paşa Külliyesi, İncesu Merzifonlu Kara Mustafa Paşa Camii ve Kervansarayı inşa edildi.

İlk yılları
Saltanatının ilk yılları karışıklık içinde geçti. Bu dönemde devlet yönetimine babaannesi Kösem Sultan kadar annesi Turhan Sultan da karıştı. Zamanla iki kadın arasındaki rekabet giderek arttı. Kösem Sultan IV. Mehmed'i tahttan indirerek Turhan Sultan'dan kurtulmak istiyordu ancak bu planı öğrenildi. Kösem Sultan 1651 yılında Turhan Sultan'ın adamları tarafından öldürüldü.

Yönetimi
1652 yılında malî durumu düzeltmesi için Tarhuncu Ahmet Paşa'yı sadrazam yaptı. Gereksiz giderleri azaltan ve tüm görevlilere vergi koyan sadrazam devletin gelirini artırdı. Ancak rakipleri tarafından padişahın gözünden düşürüldü ve öldürtüldü. Ardından gelen sadrazamlar devlet işlerinin daha da bozulmasına neden oldular. Askerin bir bölümüne ayarı bozuk para verilmesinden ve bir bölümüne ise hiç aylık verilmemesinden ötürü İstanbul'da ayaklanma çıktı. Ayaklananların padişaha verdikleri bir listedeki 30 devlet adamı ve saray ağası öldürtüldü ve cesetleri Sultanahmet Meydanı'nda bir çınar ağacına asıldı. Bu olaya Vaka-i Vakvakiye (Çınar olayı) denir.

1656 yılında Çanakkale boğazı önlerinde Venedik donanmasıyla yapılan savaşta Osmanlı donanması ağır bir yenilgi aldı ve Bozcaada ile Limni Venediklilerin eline geçti, ayrıca Çanakkale Boğazı kontrol altına alındı. Bu durum İstanbul'da büyük paniğe yol açtı. Aynı yıl iç ve dış sorunlara çözüm bulmak üzere Turhan Sultan tarafından sadrazamlığa Köprülü Mehmet Paşa getirildi.

Köprülüler dönemi

IV. Mehmed ve Hatice Turhan Sultan'dan tam yetki alan Köprülü, İstanbul ve Anadolu'da güvenliği sağladı. Venediklileri yenilgiye uğratarak Bozcaada ve Limni'yi geri aldı. Ölümünden sonra yerine Fazıl Ahmet Paşa geldi. Fazıl Ahmet Paşa Avusturya'dan Uyvar Kalesini alıp Vasvar Antlaşması'nı imzaladı. Venediklilerden de Girit'teki Kandiye kalesini aldı ve 24 yıl süren Girit savaşına son verdi. IV. Mehmed sadrazam ile birlikte Lehistan seferine çıktı ve 1672 yılında Bucaş Antlaşması'nı imzaladıktan sonra Edirne'ye döndü. Lehistan'ın antlaşma şartlarına uymaması yüzünden ertesi yıl yeniden sefere çıkıldı ve savaş 1676 yılında son buldu. Aynı yıl Fazıl Ahmet Paşa ölünce IV. Mehmed sadrazamlığa Köprülü ailesinin yetiştirdiği Merzifonlu Kara Mustafa Paşa'yı getirdi. IV. Mehmed sadrazamla birlikte Rusya'nın ele geçirdiği Çehrin kalesini geri almak için sefere çıktı. Kalenin alınmasının ardından 1678'de Edirne'ye döndü. 1681 yılında Ruslarla yirmi yıl süreli bir barış antlaşması yapıldı.

Yine bu dönemde Eylül 1675'te İngiltere ile imzalanan bir antlaşmayla, I. Elizabeth döneminden beri bu ülkeye tanınmış olan imtiyazlar sistemli bir şekilde özetlendi ve söz konusu imtiyazlar ve kapitülasyonların yürürlükte olduğu belirtildi.

İkinci Viyana kuşatması

IV. Mehmed döneminin en önemli olayıdır. IV. Mehmed'in sadrazamı Merzifonlu Kara Mustafa Paşa ordu ile birlikte Viyana'ya kadar gitmiştir, kuşatma esnasında Belgrad'ta bulunan padişah kuşatmanın başarısızlıkla sonuçlanmasından sonra İstanbul'a dönmüştür. 1683 yılında gerçekleşen kuşatma iki ay sürmüş, Tuna Nehri'nin kuzeyinden gelen düşman kuvvetleri yüzünden Osmanlı Ordusu iki ateş arasında kalıp, ağır kayıplar vererek Belgrad'a çekilmiştir. Yenilginin sorumlusu olarak görülen Merzifonlu Kara Mustafa Paşa'nın Belgrad'ta idam edilmesi sonrasında Sadrazamlığa Kara İbrahim Paşa getirilmiştir.

Kuşatma sonrası

Kuşatmanın ardından Avusturya, Lehistan ve Venedikliler birleşerek karşı saldırıya geçtiler. Bu dönemde Estergon, Peşte ve Budin kaybedildi. Venedikliler Ayamavra, Preveze, Mora ve Atina'yı ele geçirdiler. Ordu Mohaç Savaşı'nda ağır bir yenilgiye uğradı. Tüm bu gelişmeler IV. Mehmed'e karşı bir güvensizlik yarattı. Ordu ayaklanarak padişahın tahttan indirilmesini ve yerine kardeşi Şehzade Süleyman'ın geçmesini talep etti. Bu talep kabul gördü ve IV. Mehmed 1687'de tahttan inmek zorunda kaldı.

IV. Mehmed tahttan indirildikten sonra iki oğluyla birlikte Edirne Sarayı'na kapatıldı ve 10 Ocak 1693'de orada hayatını kaybetti. Cenazesi İstanbul'a getirilerek Eminönü'nde Yeni Cami Turhan Valide Türbesi'nde annesi Turhan Validenin yanına defnedildi.

Ailesi

Eşleri
 Emetullah Rabia Gülnüş Sultan
 Afife Hatun

 Gülbeyaz Hatun
 Siyavuş Hatun
Kaniye Hatun

Erkek çocukları

Kız çocukları

Edebiyat ve popüler kültürde IV. Mehmed
 Orhan Pamuk'un üçüncü kitabı Beyaz Kalenin ana kişilerinden biri de IV. Mehmed'tir. Kitapta padişah, çocukluğundan itibaren hayvanlara düşkün ve meraklı biri olarak resmedilir.
 2017 yılında Fox Tv'de yayınlanan Muhteşem Yüzyıl Kösem isimli televizyon dizisinin 59 ve 60. bölümlerinde saltanatının çocukluk dönemi konu alınmıştır.
 2017 yılında Mahpayker Kösem Sultan adlı filmde Görkem Arda Keskin tarafından canlandırılmıştır.

IV. Mehmed'e ait görseller

Kaynakça

Dış kaynaklar
 A'dan Z'ye Tarih Ansiklopedisi (1984). Serhat yayınevi.

  say.200-209

|}

1642 doğumlular
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
1693 yılında ölenler
17. yüzyılda Osmanlı padişahları
Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'ndaki kişiler
Osmanlı-Avusturya Savaşı'nda kişiler (1663-1664)
İki kutsal caminin hizmetkârları
Çocuk hükümdarlar
Osmanlı İmparatorluğu duraklama dönemi
Tahttan indirilen Osmanlı padişahları
Edirne'de ölenler
İstanbul'da defnedilenler

IV. Mehmed


{{Infobox Jeu vidéo
| titre                = The Forgotten City
| langue du titre      = en
| image                = The Forgotten City Logo.png
| légende              =
| alternative          =
| développeur          = Modern Storyteller
| éditeur              = Dear Villagers
| distributeur         =
| directeur            = Nick Pearce
| scénariste           = Nick Pearce
| compositeur          = Michael Allen
| début du projet      =
| date                 = PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series, WindowsNintendo Switch| genre                = Jeu de rôle, Aventure, réflexion
| mode                 = Un joueur
| plate-forme          =
| langue               = Anglais
| moteur de jeu        = Unreal Engine 4
| évaluation           =
| site web             =
| franchise =
| suivant              =
| date suivant         =
}}' est un jeu vidéo de rôle, d'aventure et de réflexion en vue à la première personne développé par Modern Storyteller et édité par Dear Villagers, sorti le  sur Microsoft Windows, , , Xbox One et Xbox Series ainsi que le  sur Nintendo Switch.

Le jeu est d'abord un mod du jeu vidéo The Elder Scrolls V: Skyrim (2011) paru en 2015 et entièrement développé par Nick Pearce qui devait alterner avec sa carrière d'avocat. Le mod met en scène l'Enfant de Dragon, qui après avoir traversé le temps par accident, doit résoudre les divers mystères d'une ancienne cité Dwemer dans laquelle les habitants meurent si l'un d'eux commet un péché. Véritable succès, le mod comptabilise 3,7 millions de téléchargements en 2021 et devient le premier mod à remporter un Australian Writers' Guild. Après réflexion, Pearce décide de quitter son travail pour se lancer dans le développement d'un standalone et engage un programmeur et un lead artist tout en allongeant le scénario.

Le standalone reprend le concept du mod, à savoir le voyage dans le temps et les résolutions de mystères dans une cité, mais déplace son cadre dans la Rome antique. Traversant les ruines d'une ancienne cité dans laquelle des corps pétrifiés dans de l'or sont parsemés, le protagoniste est envoyé 2000 ans dans le passé à l'époque de la Rome antique, où la ville n'était pas encore désolée. Cette dernière répond à la , une règle transformant en or les habitants de la cité si l'un d'eux commet un péché. Le magistrat de la ville demande au protagoniste d'enquêter sur les citoyens afin de savoir qui va briser cette règle.

Le jeu a été très bien accueilli par la critique spécialisée lors de sa sortie. Les critiques ont loué l'écriture avec de multiples révélations. Les principaux points négatifs sont centrés sur les animations faciales.

 Trame

Le protagoniste se réveille après qu'une mystérieuse femme (Sarah Thomas) l'ait empêché de se noyer dans la rivière Tibre en Italie. Cette dernière lui demande de partir à la recherche de son ami, Al, qui a disparu alors qu'il fouillait les ruines d'une ancienne cité à proximité. Durant ses recherches, le protagoniste est envoyé à l'époque de la Rome antique, dans une ville complètement restaurée.

Bien que régie par le magistrat Sentius (Roger Ringrose), la ville est en fait sous la surveillance d'un dieu qui punit de manière équitable les citoyens s'ils commettent un péché, plus exactement en brisant la , en les transformant en statue d'or.

Dans la cité, se trouve notamment un forum, des villas et un aqueduc.

 Système de jeu
Le jeu, qui se joue à la première personne, mélange aventure et enquête. Il dispose d'une quête principale qui est d'empêcher qu'un de la vingtaine d'habitants de la cité brise la Règle d'Or. Pour enquêter, le joueur peut discuter avec les habitants, fouiller leurs habitations et accomplir des quêtes secondaires. Un personnage peut cesser de vouloir parler au joueur suivant ses actions envers lui. Quatre fins sont possibles.

Le joueur peut choisir son prénom, son genre et sa classe. Les quatre classes permettent au choix : d'augmenter sa défense (Amnésique), d'être plus rapide (Fugitif), d'avoir un pistolet contenant dix balles (Soldat), ou d'avoir de nouvelles branches de dialogues (Archéologue).

Chaque objet que le joueur prend lorsqu'il recommence une boucle est gardé. Des tyroliennes permettent de se déplacer plus rapidement.

 Développement
 D'abord un mod
Un projet amateur, une première ébauche de quelque chose que je ne pensais pas qu'il puisse attirer sérieusement l'attention.

Avant d'être un jeu, The Forgotten City est un mod de The Elder Scrolls V: Skyrim (2011) développé par Nick Pearce. Le joueur se trouve dans une ancienne cité Dwemer dans laquelle les habitants meurent si l'un d'eux commet un péché. Prenant en compte les boucles temporelles, le joueur doit résoudre les divers mystères de la cité.

Pearce a travaillé sur le mod tout en ayant une carrière d'avocat et sans expérience dans le développement d'un jeu vidéo. Il lui a fallu  pour le terminer. Premier mod à recevoir une récompense au Australian Writers' Guild, il comptabilise 3,7 millions de téléchargements en 2021.

 Passage au standalone et changement de cadre
Lorsqu'on lui demande pourquoi il ne fait pas un standalone, il évoque trois contraintes : le manque de temps par rapport à son travail, le budget, et le fait qu'il n'a pas les connaissances pour développer un jeu. Ainsi, il décide de quitter son travail qu'il occupe depuis dix ans - ce qu'il considère comme  - puise dans ses économies, et recrute Alex Goss comme programmeur et John Eyre comme Lead Artist. Il parle de ce dernier comme d' car il a dû faire le travail alloué à deux ou trois personnes au sein d'un studio. La durée du développement est de quatre ans et demi.  a également participé au financement.

L'univers du jeu passe du genre de la fantasy pour passer à un cadre historique. Passionné par la Rome antique, il explique que ce changement permet de mieux aborder le thème de la punition collective. Il fait également mention de la décimation et du poème de Virgile sur Philémon et Baucis. Explorer la mythologie grecque est aussi l'une des raisons. Durant ses recherches, Pearce a remarqué de nombreuses similitudes entre les mythologies grecque, romaine, égyptienne et mésopotamienne. Afin d'apporter plus d'authenticité, il a demandé les conseils du , qui officie à Cambridge, puis ceux du , une archéologue qui a notamment travaillé sur les ruines de Pompéi.

La longueur du scénario a doublé et comporte plus de  par rapport à l'original, la carte est 30 % plus grande, des comédiens professionnels ont été engagés ainsi que le compositeur Michael Allen. Plusieurs personnages du mod ont été réinventés pour les mettre dans le jeu sous un autre nom.

 Moteur du jeu
Nous essayions quelque chose que les jeux narratifs ne font tout simplement pas [...] Si vous repensez au fil des ans à Firewatch, The Vanishing of Ethan Carter, The Stanley Parable et Dear Esther [...] la seule chose qu'ils ont en commun est qu'ils font ressentir que l'on est dans de grands mondes vides parce qu'ils n'ont pas de personnages [...] parce que c'est exceptionnellement difficile.

L'une des principales difficultés est l', le budget ne permettant pas d'engager un animateur. Après les retours du magazine PC Gamer, Shon Stewart, qui est un animateur du studio Obsidian Entertainment, a donné plusieurs informations pour la conception des animations. Pearce explique cette situation :

 Accueil

Le journaliste Indee sur site Jeuxvideo.com cite le récit comme étant  même s'il semble redondant au début. Un des points négatifs mis en avant est la rigidité des mouvements des personnages ainsi qu'un  de leur part. Pour Christopher Livingston de PC Gamer, il est  de pouvoir converser avec les habitants contrairement à d'autres jeux. S'il trouve amusant de résoudre les mystères parsemés dans la ville, il apprécie également tous les liens cachés entre les divers personnages qui en découlent.

Pour Gabriel Moss d'IGN : . Comme ses homologues, il pointe du doigt l'animation faciale des personnages.

 Analyse
 Débat moral
Avec la , le jeu tente de poser une question morale aux joueurs. En étant vague, la Règle d'or a pour but de questionner le joueur sur ce qui est bon ou mauvais. La Règle d'or est une éthique présente dans bon nombre de cultures. Par ailleurs, le jeu cite plusieurs maxime comme  du sage juif Hillel Hazaken ou encore  du philosophe grec Thalès. Dans le jeu, la règle s'inspire notamment de la décimation.

Le jeu aborde également d'autres thèmes sérieux comme la gestion des personnes ayant un handicap mental avec le personnage de Duli - Pearce mentionne la Loi des Douze Tables - ou l'homophobie avec les personnages de Rufius et Vergil. Plusieurs références au stoïcisme sont également faites.

 Surveillance

La surveillance constante d'un dieu invisible peut être comparée à la structure panoptique du philosophe utilitariste Jeremy Bentham et son frère Samuel. Le temple qui serait à l'origine de la règle surplombe toute la cité à la manière de la tour centrale des prisons.

Le jeu mentionne plusieurs évènements contemporains à la sortie du jeu, comme la Pandémie de Covid-19. Ainsi, la  oblige les citoyens à dépendre du comportement des autres, et Pearce explique qu'il en est de même par rapport à la pandémie et les comportements-barrière : .

 Références mythologiques et historiques

La quête du personnage est comparée à celle de Sisyphe, les deux personnages devant recommencer sans cesse la même tâche. Le personnage est également comparé à Tantale - qui, le corps à demi plongé dans l'eau, est éternellement incapable d'atteindre la nourriture et l'eau qu'il désire, aux Danaïdes - qui, condamnées aux Enfers, doivent remplir sans fin un tonneau troué, ou encore à Ixion - attaché suivant les ordres de Zeus à une roue enflammé.

Ce mélange des cultures, doctrines et religions se retrouvent également dans le Dieu des Enfers, qui porte, ou a porté, le nom de différents dieux des Enfers : Pluton pour les romains, Osiris pour les égyptiens, Nergal pour les mésopotamiens et Hadès pour les grecs. De même pour Charon - ici Karen comme le mème Internet - étant à la fois Kherty et Khumut-tabal. Pour le passeur, Pearce mentionne le fait que chacun de ses noms commence par le son .

La transformation en statue d'or fait directement écho à un mélange entre Midas et Méduse. La relation entre Naevia et la statue parlante Galatea renvoie directement à Pygmalion et Galatée. La vengeance de Jupiter et Mercure relatée dans les Métamorphoses d'Ovide'' est également citée dans le jeu, la ville - sauf  Philémon et Baucis - échouant le test de moralité en refusant d'accueillir les dieux ayant les traits de mortels, la ville a fini engloutie.

L'ermite vit dans un tonneau à l'instar de Diogène de Sinope. La lumière qui émane de la lampe torche est décrite comme . Le joueur rencontre également Khababash qui lui informe qu'ils se trouvent dans le Douât. L'assassin tente de tuer le coupable du Grand incendie de Rome.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie

Documentaires vidéo

Liens externes

Jeu vidéo sorti en 2021
Jeu Windows
Jeu PlayStation 4
Jeu Xbox One
Jeu Nintendo Switch
Jeu vidéo de rôle
Jeu vidéo s'inspirant de la mythologie gréco-romaine
Jeu Steam

The Forgotten City


An Garnotia acutigluma in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jisaburo Ohwi. An Garnotia acutigluma in nahilalakip ha genus nga Garnotia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Garnotia

Garnotia acutigluma


The Carolina chickadee (Poecile carolinensis) is a small passerine bird in the tit family Paridae.

Taxonomy
The Carolina chickadee was often placed in the genus Parus with most other tits, but mtDNA cytochrome b sequence data and morphology suggest that separating Poecile more adequately expresses these birds' relationships. The American Ornithologists' Union has been treating Poecile as distinct genus since 1998. Although it and the black-capped chickadee most likely diverged about 2.5 million years ago, the birds still hybridize in the areas where their ranges overlap. The offspring of mated pairs of hybrid chickadees suffer from lower hatching success, and a male bias sex ratio, consistent with Haldane's rule.

Description
Adults are  long with a weight of , and have a black cap and bib with white sides to the face. Their underparts are white with rusty brown on the flanks; their back is grey. They have a short dark bill, short wings and a moderately long tail. Very similar to the black-capped chickadee, the Carolina chickadee is distinguished by the slightly browner wing with the greater coverts brown (not whitish fringed) and the white fringing on the secondary feathers slightly less conspicuous; the tail is also slightly shorter and more square-ended. Without calls, visual distinction between the two species is very difficult even with an excellent view.

Eggs are about 1.5 cm (0.6 in) long and 1.1 cm (0.4 in) wide. Eggs are white with areas of reddish-brown ranging from dots to small blotches.

Vocalization
The calls and song between the Carolina chickadee and the black-capped chickadee differ subtly to an experienced ear: the Carolina chickadee's chick-a-dee call is faster and higher pitched than that of the black-capped chickadee, and the Carolina chickadee has a four note fee-bee-fee-bay song, whereas the black-capped omits the high notes.

The most famous call is the familiar chick-a-dee-dee-dee, which gave this bird its name. Its song is fee-bee-fee-bay.

Distribution and habitat

Their breeding habitat is mixed or deciduous forests in the United States from New Jersey and Pennsylvania west to southern Kansas and south to Florida and Texas; there is a gap in the range at high altitudes in the Appalachian Mountains where they are replaced by their otherwise more northern relative, the black-capped chickadee.

They are permanent residents, not usually moving south even in severe winter weather.

Diet
These birds hop along tree branches searching for insects, sometimes hanging upside down or hovering; they may make short flights to catch insects in the air. Insects form a large part of their diet, especially in summer; seeds and berries become important in winter. They sometimes hammer seeds on a tree or shrub to open them; they also will store seeds for later use. Carolina chickadees commonly make use of feeders.

Behavior
During the fall migration and winter, chickadees often flock together in flocks of 8–10 birds. Each of the birds in a flock has a rank; while highly ranked birds will remain on the flock's territory for breeding, lower-ranked birds must find new breeding territory. Many other species of birds, including titmice, nuthatches, and warblers can often be found foraging in these flocks. Mixed flocks occur about 50% of the time. Mixed flocks stay together because the chickadees call out whenever they find a good source of food. This calling out forms cohesion for the group, allowing the other birds to find food more efficiently.

Carolina chickadees actively defend individual spaces of 2–5 ft (0.6–1.5 m) apart; if another bird encroaches on these spaces, the dominant bird may make gargle calls. At feeders, these birds will usually take a seed and fly to a branch isolated from other birds to eat it.

These birds usually sleep in cavities, though they may sleep in branches. Different members of a flock will sleep in the same cavity from night to night. While females usually sleep in the nest cavity, males will normally sleep on a nearby branch.

Breeding
They nest in a hole in a tree; the pair excavates the nest, using a natural cavity or sometimes an old woodpecker nest. They may interbreed with black-capped chickadees where the ranges overlap, which can make identification even more difficult. The female will build the nest out of moss and strips of bark; she will then line it with hair or plant fibers. Clutches are usually made up of 3–10 eggs with an incubation period of 12–16 days. The nestling period is usually 16–19 days.

Temperature regulation

Carolina chickadees are able to lower their body temperatures to induce an intentional state of hypothermia called torpor. They do this to conserve energy during extremely cold winters. In extreme cold weather conditions they look for cavities where they can hide in and spend up to fifteen hours at a time in torpor. During this time they are awake but unresponsive; they should not be picked up and handled at this time because the stress of being held may cause death.

References

External links

 Carolina chickadee at BirdHouses101.com
 Carolina chickadee bird sound at Florida Museum of Natural History

Carolina chickadee
Endemic birds of the Eastern United States
Native birds of the Eastern United States
Native birds of the Southeastern United States
Carolina chickadee
Taxa named by John James Audubon

Carolina chickadee


John Verney,  vicomte Fermanagh ( - ), connu sous le nom de John Verney,  baronnet, entre 1696 et 1703, est un pair anglais, marchand et homme politique conservateur qui siège à la Chambre des communes de 1710 à 1717.

Jeunesse
Verney est le deuxième et unique fils survivant de  et de sa femme Mary Blacknall, fille de John Blacknall. Il accompagne son père dans son exil français, âgé de huit ans, et fait ses études à Blois pendant les cinq années suivantes. Après le retour de la famille en Angleterre, il rejoint l'école de James Fleetwood à Barn Elms et, en 1655, se rend dans une autre école à Kensington . Par la suite, Verney travaille pour un marchand du Levant, faisant des expéditions en Mésopotamie et à Chypre. Le 27 mai 1680, il épouse Elizabeth Palmer, fille de Ralph Palmer, à l'Abbaye de Westminster. Après sa mort en 1686, Verney épouse Mary Lawley, fille de Francis Lawley (2e baronnet), le 10 juillet 1692, également à l'abbaye de Westminster . Elle est morte seulement deux ans plus tard et leur fils nouveau-né peu de temps après. Verney se remarie à Elizabeth Baker, fille de son voisin Daniel Baker, le 8 avril 1696 à Kensington. En 1696, il succède à son père comme baronnet.

Carrière
Verney est pendant plusieurs années assistant de la Royal African Company et est gouverneur du Bethlem Royal Hospital. Il se présente dans le comté de Buckinghamshire aux élections de 1696 et 1698 et dans la ville de Buckingham en 1701, à chaque fois sans succès. Le 16 juin 1703, Verney est créé vicomte du comté de Fermanagh avec le titre subsidiaire de baron Verney de Belturbet, dans le comté de Cavan. Les deux titres appartiennent à la pairie d'Irlande et ne l'empêchent donc pas d'être élu député du Buckinghamshire aux élections générales de 1710. Il est de nouveau réélu pour le Buckinghamshire en 1713. Aux élections générales de 1715, il est réélu sans opposition en tant que député d'Amersham et siège jusqu'à sa mort en 1717.

Le vicomte Fermanagh est décédé à l'âge de 76 ans et est enterré à Middle Claydon dans le Buckinghamshire une semaine plus tard. Il a de sa première femme, un fils et trois filles. Il est remplacé dans ses titres par son seul fils survivant Ralph Verney (1er comte Verney).

Références

liens externes

Vicomte de la pairie d'Irlande
Décès en juin 1717
Naissance en novembre 1640
Décès à 76 ans

John Verney (1er vicomte Fermanagh)


Corbon may refer to:

Corbon, Calvados, in the Calvados département, France
Corbon, Orne, in the Orne département, France
Cor-Bon/Glaser, an American manufacturer of small arms ammunition

See also
Carbon, an element in the periodic table
Corbin (disambiguation)

Corbon


L'Héritière (La herencia) est une telenovela mexicaine produite par Televisa et diffusée entre le  et le  sur Las Estrellas.

En France, elle est diffusée du 23 août au 12 décembre 2023 sur Novelas TV.

Synopsis
L'histoire se déroule dans une ferme d'avocats appelée « Santa Catalina », où vivent Severiano del Monte et Catalina Arango, la femme de Severiano, et leurs cinq fils adoptifs. Catalina n'a jamais pu tomber enceinte, mais Severiano a toujours voulu avoir des descendants masculins et a donc opté pour l'adoption. Severiano décède, et la vie de ses fils change le jour de la lecture du testament, avec l'apparition inattendue de Sara, leur sœur, dont ils ignoraient l'existence. Sara est la fille de Deborah Portillo, l'ancienne amante de Severiano. En tant que seule enfant biologique de Severiano, Sara est prête à accepter l'héritage. Tout se complique car le testament comporte une clause de condition suspensive qui oblige les six frères et sœurs à vivre un an dans la ferme afin de ne pas perdre leur droit à l'héritage.

Fiche technique
 Titre original : La herencia
 Titre français : L'Héritière
 Création : Pablo Ferrer García-Travesí et Santiago Pineda d'après Los herederos Del Monte
 Réalisation : Sandra Schiffner et Aurelio Ávila
 Scénario : Gina Pedret
 Développement : Jaime Sierra, Helena Aguilera et Hugo Moreno Cano
 Musique : Miguel Mendoza, Álvaro Trespalacios et Berenice González
 Production : Ignacio Ortiz Castillo
 Production exécutive : Juan Osorio et Roy Nelson Rojas
 Société de production : Televisa
 Société de distribution : Televisa Internacional

 Pays :
 Langue : espagnol
 Format : Couleur - HDTV 1080i - 16/9 - Son stéréophonique
 Genre : telenovela
 Durée : 60 minutes
 Dates de première diffusion :
 Mexique :  sur
 France :  sur Novelas TV

Distribution
 Michelle Renaud : Sara Portillo
 Matías Novoa : Juan del Monte
 Emmanuel Palomares : Simón del Monte Arango
 Mauricio Henao : Mateo del Monte Arango
 Daniel Elbittar : Pedro del Monte Arango
 Juan Pablo Gil : Lucas del Monte Arango
 Elizabeth Álvarez : Déborah Portillo Peralta
 Tiaré Scanda : Rosa Gutiérrez de Millán
 Paulina Matos : Julieta Millán Gutiérrez
 Julián Gil : Próspero Millán Rico
 Juan Carlos Barreto : Modesto Pérez
 Diego de Erice : Cornelio Pérez
 Amaranta Ruiz : Adela Cruz
 Verónica Jaspeado : Bertha
 Gloria Aura : Beatriz Hernández de Pérez
 Mildred Feuchter : Paloma Pérez
 Nicole Curiel : Jessica Millán Gutiérrez
 Esmeralda Gómez : Alondra Millán Gutiérrez
 Christian Ramos : Brayan Cruz
 André de Regíl : Brandon Cruz
 Farah Justiniani : Dulce
 Andrés Ruanova : Tadeo Pérez Hernández
 Sergio Basáñez : Dante
 Roberto Blandón : Salvador «Chavita» Pérez
 Rafael Inclán : Agustín Cruz
 Anna Ciocchetti : Catalina Arango del Monte
 Leonardo Daniel : Severiano del Monte

Production

Développement
Le , la telenovela a été annoncée dans le cadre des nouveautés de la fiction pour Televisa.

Le tournage de la télénovela a commencé le .

Distribution des rôles
Le , Juan Osorio a annoncé que l'actrice Michelle Renaud sera la protagoniste du feuilleton.

Après le début du tournage de la production, le premier groupe d'acteurs confirmés a été dévoilé, dont Matías Novoa avec le premier rôle masculin, ainsi qu'Elizabeth Álvarez, Sergio Basáñez, Tiaré Scanda, Leonardo Daniel, Anna Ciocchetti, Christian Ramos, Gloria Aura et Diego de Erice.

Le , Julián Gil rejoindrait le tournage de la telenovela.

Le , il a été annoncé que Daniel Elbittar était annoncée comme l'un des frères Del Monte.

Le , il a été annoncé que Emmanuel Palomares , Mauricio Henao et Juan Pablo Gil comme les trois derniers frères Del Monte.

Autres versions
  Hijos Del Monte (Televisión Nacional de Chile, 2008-2009)
  Los herederos Del Monte (Telemundo, 2011)
  Belmonte (TVI (Portugal), 2013-2014)

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée disparue en 2022
Série télévisée mexicaine des années 2020
Série télévisée de Televisa
Telenovela
Série télévisée en espagnol

L'Héritière (telenovela, 2022)


Norska úrvalsdeildin eða Eliteserien er efsta deildin í Noregi. Deildin var stofnuð árið 2017 og fyrir þann tíma var hún kölluð Tippeligaen. Sigurvegari deildarinnar eru norskir meistarar.

Keppnin
16 lið keppa í deildinni. Tímabilið byrjar í mars og endar í október. Hvert lið spilar við hvort annað tvisvar, einu sinni með heimaleik og einu sinni með útileik, í 30 leikjum alls. Tvö neðstu lið deildarinnar falla í 1. divisjon og tvö efstu lið úr 1. divisjon koma í þeirra stað. Þriðja neðsta liðið í norsku úrvalsdeildinni spilar umspilsleik gegn liði í 1.divisjon.

Félög 2022
Molde F.K.
Lilleström
Viking
FK Bodø/Glimt
Rosenborg
Strømsgodset IF
Aalesunds FK
Sarpsborg 08 FF
HamKam
Odds BK
Vålerenga
FK Haugesund
Sandefjord Football
Tromsø IL
Jerv
Kristiansund BK

Flestir Titlar
 26  Rosenborg
 9  Fredrikstad FK
 8 Viking Fotballklubb
 5 Lilleström SK, Vålerenga IF, Molde FK
 3  SK Brann, Larvik Turn IF
 2 Lyn, IK Start, Strømsgodset IF, FK Bodø/Glimt
 1 IF Fram Larvik, SK Freidig, Moss FK, Skeid Fotball, Stabæk

Sigurvegarar í gegnum tíðina

Tengil
https://www.eliteserien.no/

Úrvalsdeildir knattspyrnu í Evrópu
Norska knattspyrnudeildir
Íþróttir í Noregi

Norska úrvalsdeildin


Tolerancia cero es un programa de televisión chileno de debate político y entrevistas actualmente transmitido por CNN Chile.

Creado en 1999, fue transmitido ininterrumpidamente hasta el 13 de septiembre de 2015 por Chilevisión, con un receso de 20 meses fuera de las pantallas, regresando el 21 de mayo de 2017 y transmitiéndose en simultáneo con CNN Chile. En 2018 se realizó una nueva temporada, en donde dejó Chilevisión para emitirse de forma exclusiva por CNN Chile. Luego de dos años, una nueva temporada se estrenó por CNN Chile el 23 de agosto de 2020.

Historia

Estreno y emisión matinal (1999-2004)
Tolerancia cero comenzó en julio de 1999, creado por Alejandro Guillier y Felipe Pozo, entonces Director Ejecutivo y Director de Prensa de Chilevisión, respectivamente, quienes llevaron sus discusiones tras de cámara a un programa de televisión. El nombre se inspiró en la política de «tolerancia cero» de Rudolph Giuliani. Inicialmente era emitido los domingos a las 10:30 de la mañana, y sólo contemplaba la conversación de sus panelistas, sin invitados, que en un principio fueron Guillier, Fernando Villegas y Mauricio Israel, a quienes se les uniría el analista internacional colombiano Libardo Buitrago en marzo de 2000.

Tras la salida de Israel de Chilevisión en marzo de 2001, Felipe Pozo asumió su lugar por unos meses, pues el 9 de noviembre de ese año fue removido de la dirección ejecutiva del canal. En la temporada 2002 se integró el periodista y comentarista deportivo Aldo Schiappacasse y el 9 de marzo de 2003 se integró el periodista Fernando Paulsen tras la salida de Buitrago de CHV a Mega.

Consolidación en horario prime (2004-2015)

El 17 de octubre de 2004, el programa fue reubicado en la franja de las 22:00 horas —«horario estelar» de la televisión chilena—, por decisión del entonces director ejecutivo de Chilevisión, Javier Urrutia, sobre la base de la idea propuesta por Fernando Paulsen. Desde entonces se posicionó como el espacio televisivo más importante de debate público en el país y un programa de referencia del domingo.

En junio de 2005, Schiappacasse renunció a Chilevisión y fue reemplazado por Sergio Melnick. En junio de 2007, Paulsen congeló su participación en el programa para ir a estudiar a la Universidad de Harvard, siendo reemplazado momentáneamente por Patricio Navia y luego por Matías del Río. En julio de 2008 renunció Melnick, y fue reemplazado por Felipe Morandé el 10 de agosto de ese año. En julio de 2008, Paulsen regresó a Chile y retomó su espacio de panelista en el programa.

Guillier, quien había estado desde los inicios del programa, dejó el espacio en diciembre de 2008, pasando a ser rostro ancla de los noticieros de TVN. El 12 de abril de 2009 se integró el abogado Juan Carlos Eichholz, quien estuvo hasta 2011, siendo reemplazado por el periodista Cristian Bofill. Bofill dejó el programa en agosto de 2013 para asumir como director de prensa de Canal 13, y en la temporada 2014 se integró Felipe Bianchi.

En 2015 se generó una crisis en el programa, debido a la renuncia de Paulsen a Chilevisión, el 26 de mayo, tras el despido del director ejecutivo del canal, Jaime de Aguirre. Posteriormente, Bianchi anunció su salida de Tolerancia Cero para radicarse temporalmente en los Estados Unidos, siendo reemplazado por Mónica González, la primera mujer panelista en la historia del programa. En agosto de ese año, Del Río anunció su renuncia a Chilevisión. Todo ello, sumado a las serias diferencias entre el equipo y la nueva dirección ejecutiva liderada por Francisco Mandiola, llevaron al canal a finalizar el programa, cuyo último capítulo se realizó el 13 de septiembre.

Reestreno y traspaso a CNN Chile (2017-2018)
A inicios de 2017, por decisión del director ejecutivo de Chilevisión, Jorge Carey, se anunció el reestreno del programa, que sería integrado por sus antiguos panelistas Fernando Paulsen —quien volvió al canal en marzo de ese año para conducir Última mirada— y Fernando Villegas, a quienes se les sumaron Mónica Rincón y Daniel Matamala, ambos rostros ancla de CNN Chile, canal que también pertenece a Turner, y que comenzó a transmitir el programa junto a Chilevisión. En mayo de ese año se confirmó la quinta panelista del espacio, Catalina Parot. El 14 de mayo se emitió Tolerancia desde cero, un recuento de la historia del programa con entrevistas a sus panelistas históricos, mientras que su reestreno ocurrió el domingo siguiente, el 21 de mayo, episodio donde no hubo invitados.

Los días 19 de noviembre y 17 de diciembre de 2017 se realizó un especial llamado Tolerancia electoral, donde se cambió el formato tradicional para analizar los resultados de las elecciones presidencial y parlamentarias de ese año, con la inédita presencia de público en el estudio.

Para la temporada 2018, el panel del programa sufrió nuevos cambios, con la salida de Fernando Villegas tras casi 19 años en el programa, y de Catalina Parot, quien presentó su renuncia; mientras tanto, continuaron como panelistas Paulsen, Rincón y Matamala (quien a mediados de año regresó a Chile tras pasar una temporada de estudios en Estados Unidos). Ese año el programa pasó a ser emitido únicamente por CNN Chile, debido al cambio de identidad programática de Chilevisión, siendo reemplazado en su horario por los programas de concursos Pasapalabra y Bake Off Chile.

Ciclo con paneles alternativos (2020-)
El programa no fue emitido durante 2019, aunque en marzo de 2020 se anunció que se evaluaba su regreso. En agosto de ese mismo año se confirmó una nueva temporada de Tolerancia cero en CNN Chile, que de forma inédita incluyó dos paneles que se iban alternando en cada episodio, y además con paridad de género entre los panelistas. Un primer panel está conformado por Fernando Paulsen (como moderador), Mónica Rincón, Francisco Covarrubias y Paula Escobar, mientras que el segundo panel está conformado por Matilde Burgos (como moderadora), Daniel Matamala, Macarena Lescornez y Daniel Mansuy. Dicho formato de dos paneles se mantuvo para 2021 con los mismos participantes.

Panelistas
Los panelistas del espacio, por orden de aparición en el programa, han sido:

En cursiva, años en que la persona indicada se desempeñó como moderador del panel.

Entrevistados y polémicas
En Tolerancia cero han sido entrevistadas las más destacadas personalidades de la política, la economía y el mundo académico y cultural en Chile, incluyendo a los presidentes en ejercicio Ricardo Lagos —quien fue el primer invitado del espacio en 2001—, Michelle Bachelet (sólo en su primer mandato) y Sebastián Piñera; otros políticos (y candidatos) como senadores, diputados, ministros y alcaldes; además de empresarios, intelectuales, líderes de opinión, dirigentes sociales y académicos de variada índole.

Entre los episodios más recordados por su repercusión están la entrevista realizada a James Hamilton el 20 de marzo de 2011, quien detalló los abusos de que fue víctima por parte del sacerdote Fernando Karadima, y acusó al cardenal Francisco Javier Errázuriz de no haber hecho nada pese a las denuncias; el tenso debate por educación del 13 de noviembre de 2011, entre la entonces presidenta de la FECh Camila Vallejo y la senadora Ena von Baer, a quien la primera trató de «senadora designada»; la entrevista hecha el 12 de junio de 2011 al entonces ministro de Educación, Joaquín Lavín, cuando reconoció no haber perdido su inversión económica en la privada Universidad del Desarrollo, que según la legislación chilena debiera operar sin fines de lucro; y la íntima conversación con el escritor Pablo Simonetti en mayo de 2012, respecto a la desigualdad de derechos de la comunidad LGBT.

Algunas de las polémicas suscitadas por panelistas del programa incluyen el enfrentamiento entre Fernando Paulsen y Pablo Longueira, el 6 de mayo de 2013, donde el primero, tras preguntarle a Longueira a si había votado por el «Sí» en el plebiscito de 1988, lo desmintió diciendo que su inscripción electoral era de 1989, lo cual era erróneo, por lo cual Paulsen tuvo que pedir disculpas al episodio siguiente. Otro momento que generó críticas fue la declaración de Fernando Villegas durante la entrevista del 26 de julio de 2015 a Carmen Gloria Quintana, víctima del Caso Quemados ocurrido durante la dictadura, a quien dijo que «pasó la vieja no más, hoy el país está en otra» cuando Quintana exigía explicaciones al Ejército por las violaciones a los derechos humanos.

Referencias populares
 En el programa humorístico Canal 12, emitido en 2008 por Canal 13, se realizó una parodia de Tolerancia Cero llamada «Cero Tolerancia».
 En 2011 el dibujante Malaimagen comenzó a realizar viñetas humorísticas sobre cada capítulo del programa, las cuales rápidamente se viralizaron en Internet e incluso fueron publicadas por The Clinic. En dos años realizó caricaturas sobre 100 capítulos de Tolerancia Cero, las cuales fueron recopiladas en el libro Sin Tolerancia (2013).
 En los programas Es lo que hay y Ciudadano ADN de ADN Radio se realizó entre 2012 y 2015 una parodia de Tolerancia Cero llamada «Tolerancia Suero».
 El humorista Stefan Kramer realizó una parodia del programa en su película El ciudadano Kramer (2013), donde personifica a sus panelistas Fernando Paulsen y Matías del Río, y a los políticos Camilo Escalona y Carlos Larraín, quienes ofician de invitados.

Véase también
 El termómetro

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Programas de televisión de Chilevisión
Programas de televisión de debate y opinión política
Programas de televisión iniciados en 1999
Televisión de Chile en 1999
Televisión de Chile en los años 2000
Televisión de Chile en los años 2010

Tolerancia cero (programa de televisión)


The International Skating Union organises the following World Championships in the sport of speed skating:

Records

World Allround

Men

Source: SpeedSkatingStats.com

Women

Source: SpeedSkatingStats.com

Junior
 Multiple champions (overall classification)
 Boys

 Girls

World Sprint

Men

Source: SpeedSkatingStats.com

Women

Source: SpeedSkatingStats.com

World Single Distances

Men

Source: SpeedSkatingStats.com

Women

Source: SpeedSkatingStats.com

World Short Track (Overall)

Men

Women

Combined all-time medal count
Updated after the 2023 World Single Distances Speed Skating Championships.

This table include all medals won at the World Allround Speed Skating Championships (1889–2022), World Sprint Speed Skating Championships (1970–2022) and World Single Distances Speed Skating Championships (1996–2023). Unofficial World Championships (not recognized by the ISU) also included

References

World Speed Skating Championships


معرض باريس الجوي  هو معرض تجاري دولي للأعمال المتعلقة بالطيران والفضاء. يعقد المعرض في مطار لوبورجيه كل سنة فردية، بالتناوب مع معرض فارنبورو للطيران البريطاني، ومعرض الفضاء والطيران الدولي الألماني. ينظم معرض باريس الجوي بواسطة قلب صناعة الطيران والفضاء الفرنسي Groupement des Industries Françaises Aéronautiques et Spatiales (GIFAS). هدف معرض باريس الجوي الرئيسي هو عرض الطائرات المدنية والعسكرية للزبائن المتوقعون، وهو واحد من أكثر المعارض العالمية احتراماً، وعادةً أكبر عقود البيع يعلن عنها خلال المعرض وذلك لتواصل كبريات الشركات فيه. كل الصناع العالميون وبالإضافة للقوات العسكرية منة مختلف الدول يحضورا المعرض.

التاريخ
نظم معرض باريس الجوي لأول مرة في عام 1908 كجزء مخصص للطائرات من معرض باريس للسيارات، ومن عام 1909 أصبح معرض باريس الجوي معرض مستقل بذاته، وعقد في غراند بايلس (Grand Palais). عقد المعرض أربع مرات أخرى قبل الحرب العالمية الأولي. ثم انطلق مرة أخرى في عام 1919، ومن عام 1924 عقد المعرض كل عامين. المعرض توقف مرة أخرى بسبب الحرب العالمية الثانية، ثم غنطلق مرة أخرى في عام 1946. ومنذ حينها عقد المعرض في السنين الفردية.

استمر عقد المعرض في جراند باليس ومنذ عام 1949 عقد العرض الجوي في مطار أورلي. في عام 1953 نقل المعرض من جراند باليس إلى لي بورجيه. أصبح معرض باريس الجوي خلال فترة نهاية الستينات وبداية السبعينات غريم قوي دولي لمعرض فارنبروو الجوي في بريطانيا.

ومن أبرز ما عرض كان في معرض 1971 الذي عرض فيه الطائرة إيرباص إيه 300، وفي معرض 1973 عرضت الطائرة الجديدة دوغلاس دي سي-10، ولوكهيد إل-1011 تراي ستار. وأسوء حادث تعرض له المعرض كان عام 1973 عند تحطم الطائرة توبوليف تي يو 144، والتي قتلت أفراد الطاقم الستة، و8 أشخاص على الأرض.

التواريخ
عقد معرض باريس الجوي 2009 في فترة 15-21 يونيو، وكان ترتيبه 48. فترات عقد المعارض الفائتة كالتالي:
 44. 17 - 24 يونيو
 45. 15 - 20 يونيو
 46. 13 - 19 يونيو
 47. 18 - 24 يونيو
 48. 15 - 21 يونيو

معرض باريس الجوي 1989
خلال المعرض سقطت طائرة ميج 29 خلال رحلة استعراضية، بدون وقوع خسائر بشرية. أيضاً عرض لأول مرة مكوك الفضاء بوران وحامله الطائرة أنتونوف أن-225 للعامة خارج روسيا.

معرض باريس الجوي 2005
عقد معرض باريس الجوي 2005 في الفترة من 13-19 يونيو 2005، وشهد عودة شركات صناعة الطائرات الأمريكية بأعداد كبيرة مرة أخرى بعد أن قل عددها بسبب حرب العراق 2003. انطلق المعرض بعرض جوي للطائرة الجديدة إيرباص إيه 380.

معرض باريس الجوي 2007

الطائرات التي عرضت لأول مرة
عرض لأول مرة الطائرات التالية في معرض باريس الجوي 2007:
 إيرباص إيه 330 إ آر تي تي
 أنتونوف إيه إن-148
 بيل/أجوستا بي إيه609
 سوكاتا تي بي إم 850
 الطائرة الإيطالية بدون طيار إس4

عقود مهمة
الإثنين 18 يونيو
 القطرية أكدت شراء 80 طائرة إيرباص إيه 350 و3 طائرات إيرباص إيه 380 إضافية.
 طيران الإمارات إشتري 8 طائرات إيرباص إيه 380 اضافية.
 خطوط الولايات المتحدة الجوية اشترت 22 طائرة إيه350، و10 إيرباص إيه 330-200، و60 طائرة من عائلة إيرباص إيه 32X (إيه 319، إيه 320، إيه 321).
 خدمات جينرال إلكتريك للطيران التجاري GECAS اشترت 6 طائرات بوينغ 777 طراز الشحن، و60 طائرة من عائلة إيه 32X.
 ليون للطيران اشترت 40 طائرة بوينغ 737-900 إي آر إضافية.
 لوفتهانزا اشترت 30 طائرة إمبراير 190 إي-جيتس.
 الخطوط الجوية اليابانية اشترت 10 طائرات إمبراير 170 إي-جيتس.
 طيران الجزيرة اشترت 30 طائرة إيرباص إيه 320 (+10 اختياري).
 خطوط إس7 الجوية اشترت 25 طائرة إيرباص إيه 320.
 الخطوط الجوية الفرنسية اشترت 18 طائرة من عائلة إيه 32X، وطائرتين إيه 380.

الثلاثاء 19 يونيو
 طيران إنتريبد المحدودة اشترت 20 طائرة إيه330-200إف.
 أي إل إف سي اشترت 50 طائرة بونيغ 787 (+2 اختياري) و10 طائرات من عائلة 737، وطائرة 777-300إي آر.
 خطوط إتألي الجوية ItAli اشترت 10 طائرات سوخوي سوبرجيت 100 (+10 اختياري).

الأربعاء 20 يونيو
 إيروفلوت اشترت 22 طائرة إيه 350.
 خطوط كينج فيشر الجوية اشترت 15 طائرة إيه 350، و5 طائرات إيه 340-500، و10 طائرات إيه 330، و20 طائرة من عائلة إيه 320.
 الخطوط الجوية الأفريقية اشترت 6 طائرات إيه 350.
 طيران الاتحاد اشترى 4 طائرات إيه 340-600، و5 طائرات إيه 330-200، و3 طائرات إيه 330-200 للشحن.
 إيركاسيل المحدودة اشترت 15 طائرة إيه 330-200إف للشحن، و5 طائرات إيه 321 (لكي تؤجرها لإيروفلوت).
 كيه إل إم اشترت 7 طائرات بونيغ 737-700.
 الخطوط الجوية الفرنسية اشترت 9 طائرات بوينغ 777-300إي آر.
 الخطوط الجوية الليبية اشترت 7 طائرات إيه 320، و4 طائرات إيه 330، وأربع طائرات إيه 350.
 سي أي تي اشترت 25 طائرة إيه 320، و7 طائرات إيه 350.
 خطوط أورال الجوية اشترت 5 طائرات إيه 320.
 خطوط إم إن جي الجوية اشترت طائرتين إيه330-200إف.

الخميس 21 يونيو
 أفيانسا اشترت 14 طائرة إيه 320، و5 طائرات إيه 330.
 خطوط هونغ كونغ الجوية اشترت طائرة إيه سي جيه، و30 طائرة إيه 320، و20 طائرة إيه 330.
 بي إي إي جيت مانجمينت اشترت طائرة إيه سي جيه.
 خطوط ماندالا الجوية اشترت 25 طائرة إيه 350وإيه 320.
 خطوط تايجر الجوية اشترت 30 طائرة إيه 320.

الجمعة 22 يونيو
 الخطوط الجوية السنغافورية اشترت 20 طائرة إيه 350.
 خدمات الطيران الوطنية اشترت 20 طائرة إيه 320.

معرض باريس الجوي 2009
عقد معرض باريس الجوي 2009 بعد 100 سنة من انطلاقه، وعرض المعرض العديد من تكنولوجيا الطيران الحديثة. عقد في فترة 15 إلى 21 يونيو 2009،في مطار لوبروجيه. أثر على المعرض سقوط طائرة الخطوط الجوية الفرنسية الرحلة 447 بالسلب.

اشترت في الخطوط الجوية القطرية 24 طائرة إيرباص إيه 320 بحوالي 1.84 مليار دولار. وأعلنت رولز رويس أنها حصلت على طلبية بقيمة 1.5 مليار دولار لتركيب وصيانة محركات 20 طائرة إيرباص إيه 330 لطيران الخليج.

انظر أيضًا
 معرض دبي للطيران
 معرض باريس الجوي
 معرض فارنبورو للطيران

مصادر

وصلات خارجية

 GIFAS
 معرض باريس الجوي, معرض صور
 خرائط جوجل

أحداث تقام كل سنتين
أحداث في باريس
الطيران في فرنسا
تأسيسات سنة 1909 في فرنسا
عروض جوية
أحداث دورية أسست في 1909
معارض أسلحة

معرض باريس الجوي


43889 Osawatakaomi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43889 Osawatakaomi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nanyo de Tomimaru Okuni. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 4,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

43889 Osawatakaomi


SB 40 LAG je španjolski automatski bacač granata kalibra 40 mm. Dizajnirala ga je i proizvela domaća vojna industrija Santa Bárbara Sistemas. Osnovna oznaka ovog oružja je SB 40 LAG a alternativna SB LAG-40 dok se u španjolskim oružanim snagama označava kao 40 SB-M1. Vizualno podsjeća na američki Mk 19.

Opis
1984. godine domaća tvrtka Empresa Nacional Santa Barbara započela je vlastiti projekt razvoja 40 mm bacača granata. Nakon što je razvijen, u svojevrsnoj predprodukciji proizvedeno je njih šezdeset dok ga je španjolska vojska usvojila 1992.

Bacač koristi streljivo kalibra 40x53mmSR pohranjeno na remenima kapaciteta 24 i 32 granate. Samo remenje je smješteno u metalnim spremnicima koji se mogu montirati na lijevu ili desnu stranu ovisno o potrebama vojnika. Promjena postojeće strane zahtjeva od korisnika internu modifikaciju sustava. SB 40 LAG koristi čelićni ciljnik koji omogućava ciljanje u rasponu od stotinu do 1.500 metara dok učinkovitost samih granata prelazi 2.000 metara. Oružje je dizajnirano da se koristi na tronošcu iako se može montirati i na oklopna vozila, helikoptere i plovila.

Korisnici
: španjolska vojska koristi SB 40 kao oružje podrške pješaštvu te je montirano na ondašnje četvero i šestero kotačna oklopna vozila.
: oružane snage Kolumbije postale su 2013. godine drugi korisnik ovog oružja koje je montirano na ophodne brodove.

Izvori

Vanjske poveznice
 LAG 40 SB

Automatski bacači granata
Španjolska vojna oprema

SB 40 LAG


ඉස්කුරුප්පු නියනක් යනු, ඉස්කුරුප්පු සවිකිරීම සහ ගැලවීම සඳහා භාවිතා කෙරෙන හස්තීය හෝ ජවාත්මක හෝ මෙවලමකි. ප්‍රරූපීය සරල ඉස්කුරුප්පු නියනක, මිටක් සහ දණ්ඩක් ඇති අතර, පරිහරණය කරන්නා විසින් දණ්ඩ කැරකවීමට පෙර,  දණ්ඩ කෙළවර ඇති තුඩ, ඉස්කුරුප්පු කුඩුම්බියෙහි බහාලයි. නැමීම හෝ ඇඹරීම දරා ගත හැකි වන පරිදී, දණ්ඩ තනා ඇත්තේ දැඩි වානේ වලිනි.

ඉස්කුරුප්පු නියන


Aéroport de Quinhagak  , est un aéroport à usage public situé à deux milles nautiques (3,7 km) à l'est du quartier central des affaires de Quinhagak  (également orthographié Kwinhagak), une ville de la région de recensement de Bethel de l'État américain de l'Alaska.

Bien que la plupart des aéroports américains utilisent le même identificateur d'emplacement à trois lettres pour la FAA et l'IATA, cet aéroport se voit attribuer AQH par la FAA  et KWN par l'IATA. L'identifiant OACI de l'aéroport est PAQH.

Références

Liens externes

Aéroport en Alaska

Aéroport de Quinhagak


Den ottoniske linje af Huset Nassau var en tysk, hollandsk og fransk fyrsteslægt, der opstod i 1255, da grevskabet Nassau blev delt i to grevskaber. Slægtens direkte linje uddøde, da den tidligere regerende dronning Vilhelmine af Nederlandene, døde i 1962.

Kong Willem-Alexander af Nederlandene (født som prins af bl.a. Oranje-Nassau) er en efterkommer af den ottoniske linje.

Oprindelse
Efter at greve Henrik 2. af Nassau døde omkring 1250, opstod der en arvestrid mellem hans sønner Otto 1. af Laurenburg-Nassau og Walram 2. af Nassau. Striden endte i 1255, da Otto 1. fik tilkendt områderne nord for floden Lahn, mens Walram 2. fik områderne syd for Lahn.

Otto 1. blev stamfader til den nuværende kongeslægt i Holland, mens Walram 2. blev far til Adolf af Nassau, der var konge af Tyskland fra 1292 til 1298. Walram 2. blev også stamfader til den nuværende (fra 1890) storhertuglige slægt i Luxembourg.

Otto 1.s efterkommere kaldtes for den ottoniske linje af Huset Nassau, mens Walram 2.s  efterkommere kaldtes for den walramiske linje af Huset Nassau.

Greverne af den ottoniske del af Nassau fik ofte flere sønner, og grevskabet blev delt i mindre områder, der så blev samlede igen, når de forskellige linjer uddøde.

Hollandske interesser
Otto 1. af Laurenburg-Nassau var søn af den nederlandske grevinde Mathilde af Geldern-Zutphen og datterdatters søn af Agnes van Loon (grevskabet Loon svarede stort set til den nuværende flamsk-belgiske provins Limburg)).

Otto 1. og hans efterkommere bevarede en tæt tilknytning til Nederlandene (svarede stort set til nutidens Benelux). I begyndelsen havde de interesser i både Holland, Belgien og Luxembourg, men efterhånden blev nutidens Holland  deres vigtigste område.

Gennem ægteskaber erhvervede de nogle mindre områder i Nederlandene. Vigtigere var det dog, at slægtens medlemmer fik embeder bl.a. som statholdere i flere af provinserne. Ofte var det sådan, at én af sønnerne overtog stillingen som greve (senere som fyrste) i Nassau, mens hans brødre og nevøer passede stillingerne i Nederlandene.

Fra 1530 og frem til begyndelsen af 1700-tallet tilhørte  fyrstendømmet Oranje slægten Nassau.

De mest kende medlemmer af slægtens ældre linje var Vilhelm den Tavse (1533–1584), der regnes for at være én af Hollands største frihedshelte, og Vilhelm 3. af Oranien (1650–1702), der som Vilhelm 3. af England blev konge af de britiske øer.

Den frisiske linje
Den yngre linje (dvs. den frisiske linje) af slægten er grundlagt af Johan 6. af Nassau-Dillenburg (1536–1606), der var bror til Vilhelm den Tavse. Et medlem af denne linje blev arvestatholder af Nederlandene i 1747. Allerede i 1795 blev hans søn fordrevet af franskmændene.

Som en delvis erstatning for tabet af Nederlandene blev Vilhelm 5. af Oranien (1748–1806) i 1802 udnævnt til fyrste af det nyoprettede tyske fyrstendømme Nassau-Oranien-Fulda. Denne stat blev dog opløst igen allerede i 1806.

Wienerkongressen (i 1814–1815) fratog slægten dens sidste besiddelser i Tyskland. Som erstatning fik slægten den nuværende belgiske provins Luxembourg-Arlon og det nuværende storhertugdømme Luxembourg. Provinsen Luxembourg-Arlon blev afstået til Belgien allerede i 1839. I 1890 uddøde den ottoniske mandslinje og storhertugdømmet Luxembourg blev afstået til den walramiske mandslinje af Huset Nassau.

I 1815 blev Vilhelm 1. af Nederlandene, der var søn af Vilhelm 5. af Oranien, konge af Nederlandene og storhertug af Luxembourg. Vilhelm 1.s efterkommere regerer stadig i Nederlandene, mens de måtte opgive Luxembourg i 1890.

Fyrstendømmerne Oranje

Det første fyrstendømme Oranje
Det første fyrstendømme Oranje (fransk: Principauté d'Orange) var et provencalsk fyrstendømme ved Rhône i den sydøstlige del af nutidens Frankrig. Området blev erobret af Frankrig i begyndelsen af 1700-tallet.

I 1163 gjorde kejser Frederik Barbarossa det hidtidige grevskab til et suverænt fyrstedømme i Det tysk-romerske Rige.

Den hollandske René van Chalon (statholder i Holland, Zeeland og Utrecht samt i Gelre og Zutphen) blev i 1530 fyrste af Oranje. René van Chalon var søn af Claudia van Chalon (1498 – 1521), der havde været arving til Oranje.

René van Chalon testamenterede Oranje til sin fætter Vilhelm den Tavse. Vilhelm blev fyrste af Oranje i 1544, og Vilhelms efterkommere regerede fyrstendømmet frem til 1702.

Det irriterede kongerne af det katolske Frankrig, at landets huguenotter søgte tilflugt i det protestantiske Oranje, og de besatte fyrstendømmet flere gange.

Fra 1702 til 1713 var Oranje genstand for en arvestrid mellem kong Frederik 1. af Preussen og Johan Vilhelm Friso af Nassau-Diez, statholder i de små provinser Frisland og Groningen. Det var den preussiske konge, der stod stærkest i striden.

Ved Freden i Utrecht i 1713 afstod Det tysk-romerske Rige Oranje til Frankrig, og området blev indlemmet i den fransk provins Dauphiné Viennois.

Som en udløber af arvestriden begyndte kong Frederik 1. af Preussen at kalde sig Fürst von Oranien. Titlen gik i arv til de senere preussiske konger. Efter afskaffelsen af de tyske monarkier i 1918 bliver titlen brugt som en sidetitel for overhovederne for Fyrstehuset Hohenzollern. Fra 1996 bruges titlen af prins Georg Friedrich af Preussen.

Titlen bruges også i Holland, hvor tronfølgerne i 1815–1884 og igen fra 1980 er titulære fyrster eller fyrstinder af Oranje.

Flere franske adelsslægter gør også krav på titlen som fyrste af Oranje.

Det andet fyrstendømme Oranje
Det andet fyrstendømme Oranje (tysk: Fürstentum Nassau-Oranien-Fulda eller Fürstentum Fulda und Corvey) blev oprettet i 1802, og det holdt op med at eksistere i 1806.

Fyrstendømmet Nassau-Oranien-Fulda bestod af nogle spredte tidligere kirkelige territorier i Det tysk-romerske Rige. Fyrstedømmet blev oprettet til Vilhelm 5. af Oranien som en erstatning for, at han havde mistet posten som arvestatholder i Nederlandene.

I 1803 blev fyrstendømmet anerkendt ved Slutrapportten fra den ekstraordinære rigsdeputation.

I den fjerde koalitionskrig var Nassau-Oranien-Fulda allieret med Preussen og Frankrigs andre modstandere. Som straf opløste Napoleon 1. af Frankrig fyrstendømmet og fordelte dets territorier mellem forskellige franske vasalstater.

Titulære fyrster af Oranje
I 1815–1884 og igen fra 1980 har de hollandske tronfølgere været titulære fyrster eller fyrstinder af Oranje (prins eller prinses van Oranje).
 1815 – 1840: Willem, Prins van Oranje, senere konge som  Vilhelm 2. af Nederlandene, søn af Vilhelm 1. af Nederlandene.
 1840 – 1849: Willem, Prins van Oranje, senere konge som  Vilhelm 3. af Nederlandene, søn af Vilhelm 2. af Nederlandene.
 1849 – 1879: Willem, Prins van Oranje, ældste søn af Vilhelm 3. af Nederlandene.
 1879 – 1884: Alexander, Prins van Oranje, yngste søn af Vilhelm 3. af Nederlandene.
 1980 – 2013: Willem-Alexander, Prins van Oranje, senere konge som Willem-Alexander af Nederlandene
 2013 – nu: Catharina-Amalia af Nederlandene, titulær fyrstinde af Oranje (Prinses van Oranje)

Prinser af Oranje-Nassau
De fleste prinser og prinsesser af Nederlandene er også prinser og prinsesser af Oranje-Nassau. Nogle gange bevarer de denne titel, selv om de mister titlen som prins eller prinsesse af Nederlandene.

Grever af Oranje-Nassau
Børn af kong Willem-Alexander af Nederlandenes brødre er grever og grevinder af Oranje-Nassau.

Prins Friso af Oranje-Nassau (1968 – 2013) fik børnene:
 Emma Luana Ninette Sophie, grevinde af Oranje-Nassau, jonkvrouw (ungfrue) af Amsberg (født 26. marts 2005)
 Joanna Zaria Nicoline Milou, grevinde af Oranje-Nassau, jonkvrouw (ungfrue) af Amsberg (født 18. juni 2006)

Prins Constantijn af Nederlandene (født 1969) har børnene:
 Eloise Sophie Beatrix Laurence, grevinde af Oranje-Nassau, jonkvrouw (ungfrue) af Amsberg (født i Haag, 8. juni 2002)
 Claus-Casimir Bernhard Marius Max, greve af Oranje-Nassau, jonkheer (junker) af Amsberg (født i Haag, 21. marts 2004).
Leonore Marie Irene Enrica, grevinde af Oranje-Nassau, jonkvrouw (ungfrue) af Amsberg (født i Haag, 3. juni 2006)

Huset Nassau, før den ottoniske linje
 1190 – 1251: Henrik 2. af Nassau, gift med Mathilde af Geldern-Zutphen (en datter af Otto 1., greve af Geldern og Zutphen (1150–1207) og datterdatter af Agnes van Loon (grevskabet Loon svarer stort set til den nuværende flamsk-belgiske provins Limburg)).

Huset Nassau, ældre ottoniske linje
 1247 – 1290: Otto 1. af Laurenburg-Nassau
 1270 – 1343: Henrik 1. af Nassau-Siegen
 1305 – 1350: Otto 2. af Nassau-Siegen
 1339 – 1416: Johan 1. af Nassau-Dillenburg

Grever med interesser i det senere Benelux
 1370 – 1442: Engelbert 1. af Nassau-Dillenburg, rådgiver for hertug Anton af Brabant, grundlagde i 1425 det belgiske Katholieke Universiteit Leuven.
 1410 – 1475: Johan 4. af Nassau-Dillenburg, general for Filip den Gode af Burgund (med Belgien og andre Nederlande) og Karl den Dristige, fik som tak høje poster i hertugernes franske og nederlandske (dvs. belgiske) besiddelser.
 1455 – 1516: Johan 5. af Nassau-Vianden-Dietz, statholder af Gelderland og Zutphen, arvede også Breda i Noord-Brabant og Vianden i Luxembourg.
 1487 – 1559: Vilhelm 1. af Nassau-Dillenburg (kendt som Vilhelm den rige), regerende greve af Nassau-Dillenburg, også greve af Katzenelnbogen (en grevetitel som den nuværende hollandske konge har arvet), af Vianden (i Luxembourg) m.v.

Statholdere i de centrale dele af Nederlandene
 1533 – 1584: Vilhelm den Tavse, statholder af frigrevskabet Burgund, af Holland, Zeeland og Utrecht samt af Friesland og Overijssel. Vilhelm den Tavse startede Firsårskrigen, og han regnes som én af Hollands største frihedshelte.
 * * 1567 – 1625: Morits af Oranien, søn af Vilhelm den Tavse, bror til Frederik Henrik af Oranien, statholder af Holland og Zeeland, af Utrecht, Gelre og Overijssel samt af Groningen og Drenthe
 1584 – 1647: Frederik Henrik af Oranien, statholder af Holland, Zeeland, Utrecht, Gelderland og Overijssel samt af Drenthe.
 1626 – 1650: Vilhelm 2. af Oranien, statholder af Holland, Zeeland, Utrecht, Gelre/Zutphen, Overijssel, Groningen og Drenthe
 1650 – 1702: Vilhelm 3. af Oranien,
statholder af Holland, Zeeland, Utrecht, Gelre & Zutphen, Overijssel samt Drenthe, også konge af England, Skotland og Irland som Vilhelm 3. af England.

Huset Nassau, yngre ottoniske linje

Statholdere i Nederlands nordøstlige provinser
 1636 – 1606: Johan 6. af Nassau-Dillenburg, statholder i Geldern, stiftede Unionen i Utrecht, var bror til Vilhelm den Tavse.
 * * 1560 – 1620: Willem Lodewijk, søn af Johan 6., bror til Ernst Casimir
 1573 – 1632: Ernst Casimir af Nassau-Diez, statholder i Frisland, Groningen og Drenthe
 * * 1612 – 1640:  Henrik Casimir 1. af Nassau-Diez, søn af  Ernst Casimir, bror til  Vilhelm Frederik, statholder i Frisland, Groningen og Drenthe
 1613 – 1664: Vilhelm Frederik af Nassau-Diez, statholder i Frisland, Groningen og Drenthe
 1657 – 1696: Henrik Casimir 2. af Nassau-Diez, arvestatholder i Frisland, også statholder i Groningen og Drenthe
 1687 – 1711: Johan Vilhelm Friso af Nassau-Diez, statholder i Frisland og Groningen

Republikken af de syv forenede Nederlande eller provinser
 1711 – 1751: Vilhelm 4. af Oranien, arvestatholder
 1748 – 1806: Vilhelm 5. af Oranien, arvestatholder, fordrevet af franskmændene i 1795.

Forenede Kongerige Nederlandene
 1772 – 1843: Vilhelm 1. af Nederlandene, konge samt storhertug af Luxemburg og hertug af Limburg.

Kongeriget Nederland
 1792 – 1849: Vilhelm 2. af Nederlandene, konge samt storhertug af Luxemburg og hertug af Limburg
 1817 – 1890: Vilhelm 3. af Nederlandene, konge samt storhertug af Luxemburg og hertug af Limburg
 1880 – 1962: Vilhelmine af Nederlandene, regerende dronning

Huset Oranje-Nassau, efterkommere af yngre ottoniske linje
 1909 – 2004: Juliana af Nederlandene, regerende dronning
 født 1938: Beatrix af Nederlandene, tidligere regerende dronning
 født 1967: Willem-Alexander af Nederlandene, konge
 født 2003: Catharina-Amalia af Nederlandene, titulær fyrstinde af Oranje (Prinses van Oranje).

Ottoniske linje af Huset Nassau


Hotel Ritz kan refere til:

 The Ritz Hotel, London
 Hôtel Ritz Paris
 Hotel Ritz (Buenos Aires)
 Hotel Ritz (Cape Town)
 Hotel Ritz (Lisbon)
 Ritz Hotel, Madrid
 Ritz-Carlton Montreal
 The Ritz-Carlton Hotel Company
 Ritz Hotel Hyderabad nu kendt som Hill Fort Palace

Ritz Hotel


was a town located in the Higashimatsuura District of Saga Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,203 and a density of 190.00 persons per km2. The total area was 37.91 km2.

On January 1, 2005, Chinzei, along with the towns of Hamatama, Hizen, Kyūragi, Ōchi and Yobuko, and the village of Kitahata (all from Higashimatsuura District), was merged into the expanded city of Karatsu.

Chinzei is very close to the ruins of the huge Nagoya Castle (map), from which Toyotomi Hideyoshi launched his invasions of Korea from 1592 to 1598. There is a Saga Prefecture Castle Museum there. To the north on the Hado peninsula is the Genkai Undersea Observatory Tower.

References
Chinzei History (2006)  (鎮西町史) published by the former Chenzei Town government (Chinzei-Chou),
Chinzei History

External links

English pages:
 Chinzei Tourist Information Center

Japanese pages:
 Japanese Wikipedia Page

Dissolved municipalities of Saga Prefecture

Chinzei, Saga


Aripi de noapte sau Aripile nopții (engleză: Nightwings) este o nuvelă științifico-fantastică de Robert Silverberg, prima oară publicată în Galaxy Magazine în 1968. A câștigat Premiul Hugo pentru cea mai bună nuvelă în 1969 și a fost nominalizată la Premiul Nebula pentru cea mai bună nuvelă în 1968. A primit Premiul Apollo în 1976.

Prezentare

Învinși în trecut de rasa umană, extratereștrii au promis că se vor răzbuna într-o zi când vor invada Pământul. Timpul a trecut, civilizația umană s-a prăbușit și este acum doar o umbră a ceea ce a fost, dar tradiția păstrează amintirea unei posibile amenințări din altă parte.

Mult timp după ce Pământul a fost aruncat în haos, Ghilda Observatorilor continuă să stea de veghe. Wuelig este un Observator bătrân care toată viața sa a așteptat, urmărind cerul, întoarcerea extratereștrilor de care neamul său se teme.

Note

Legături externe

Vezi și
Pasagerii (carte)
 1968 în științifico-fantastic

Romane științifico-fantastice
Romane de Robert Silverberg
Cărți din 1968
Nuvele americane
Nuvele științifico-fantastice
Premiul Apollo
1968 în științifico-fantastic
Premiul Hugo pentru cea mai bună nuvelă

Aripi de noapte


Historia
Formación por la ley BDF la Ley Núm. 13 de 1977 La Fuerza de Defensa de Botsuana fue levantado en abril de 1977 por una ley del Parlamento denominada "BDF Ley Núm. 13 de 1977".

El BDF se formó de los restos de la Unidad de Policía de Botsuana móvil (PMU). Única, no se heredan en sus inicios, una estructura militar colonial, instalaciones y conocimientos técnicos. Por lo tanto, nos enorgullecemos de que el BDF, en la actualidad, se encuentra entre un puñado de militares en el continente que fueron realmente de cosecha propia. Es importante tener en cuenta que la agitación política en la región en esa época, especialmente la lucha de liberación en la entonces Rhodesia y la tensión política en el sur de África que plantea importantes retos de seguridad de Botsuana y de su población joven.

Los ex comandantes BDF
En su formación, el teniente general Mompati Merafhe (ahora retirado y vicepresidente de la República de Botsuana) se convirtió en su primer comandante. Su Excelencia, el Presidente de la República de Botsuana, Teniente General Seretse Khama Ian Khama, entonces general de brigada, fue el segundo comandante.

Los fragmentos de la historia BDF
Era imprescindible contar con una estructura de BDF con la capacidad para satisfacer las expectativas de la gente de una fuerte fuerza de defensa capaz de proporcionar protección y seguridad a la nación. El 'Lesoma emboscada "en el que quince soldados BDF fueron emboscados y asesinados por las fuerzas rebeldes de Rhodesia en 1978 y el ataque de 1985 en Gaborone por los comandos de la Fuerza de Defensa de Sudáfrica en la que doce personas perdieron la vida, sirvió como una advertencia terrible de los peligros en el región.

Desde su creación en 1977, la Fuerza de Defensa de Botsuana ha experimentado un proceso constante de reestructuración. Esto ha ayudado a la BDF para mantenerse al día con las tácticas cambiantes de la guerra moderna. El BDF se ha pasado de ser una de cosecha propia Fuerza de Defensa a una Fuerza de Defensa de alto nivel profesional que tiene todas las capacidades para defender eficazmente del país. Con el tiempo, se ha desarrollado a partir de una compañía de fusileros en 109 Land Rover a una fuerza de defensa en toda regla bajo tres mandos principales, la Fuerza Terrestre, Defensa Logística y Arma Aérea.

BDF se ha mantenido a la par con la tecnología de la guerra moderna y ha adquirido vehículos para movilidad táctica y estratégica para la movilidad de los aviones.

Objetivos y Funciones
Para defender el país y velar por la seguridad de Botsuana, participar en actividades externas de cooperación en seguridad, y contribuir en las operaciones de ayuda interna, con el objetivo de:

  Garantizar la estabilidad nacional y la Seguridad.
  La protección de las personas y sus propiedades.
  Protección de la Constitución de Botsuana para garantizar el imperio de la ley.
  La defensa de territorial de Botsuana en la tierra y en el aire.
  Preservación de Botsuana como un Estado libre, independiente y soberano.
  Ayudar a las autoridades civiles en las operaciones de ayuda interna.
  El fortalecimiento de las relaciones internacionales de Botsuana, al participar en actividades de cooperación regional y la seguridad.

Instituciones de Botsuana
Botsuana
Botsuana

Fuerzas de Defensa de Botsuana