Nasuh Paşa Antlaşması, 20 Kasım 1612 tarihinde Osmanlı Devletiyle Safevî Hanedanı'nın yönettiği İran arasında imzalanmış bir antlaşmadır.

Barış antlaşmasıyla 1603-1612 Osmanlı-Safevî Savaşı sona erdi.

Müzakereler
Sadrazam Kuyucu Murad Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu 1610 yılında Tebriz önlerine geldiyse de, Safevî ordusuyla çarpışmadı ve sonrasında kışlağa çekildi. Ardından, taraflar arasında başlayan mektuplaşmalar, Kuyucu Murad Paşa'nın ölümünden (5 Ağustos 1611) sonra sadrazamlığa getirilen Diyarbekir Beylerbeyi
Nasuh Paşa zamanında da sürdü. Sonunda Safevîler ortaya çıkan barış fırsatını kaçırmamak için ciddi bir girişimde bulunarak, Şah Abbas'ın kadıaskeri Kadı Han başkanlığında ve aralarında İsfahan ve Kazvin kadılarının da bulunduğu bir elçilik heyetini 1612 yazında Diyarbakır'de bulunan Nasuh Paşa'nın huzuruna gönderdiler. Nasuh Paşa'nın ardından Osmanlı başkentine doğru yola çıkan İran elçilik heyeti 27 Eylül 1612'de (yanlarında bol miktarda ipek ve değerli kumaşlarla birlikte) İstanbul'a vardı. Osmanlı başkentinde iyi ağırlanan Kadı Han ve maiyeti Kasım ayının ortalarında Osmanlı padişahı I. Ahmed tarafından kabul edildi. İlke olarak taraflar arasında 1555 yılında imzalanmış bulunan Amasya Antlaşması esas alındı ve 20 Kasım 1612'de mutabık kalınan metin akdedildi.

Antlaşmanın şartları
Antlaşmanın bazı şartları şunlardır:
 Nasuh Paşa Antlaşması'yla Osmanlı Devleti Ferhat Paşa Antlaşması'yla aldığı toprakları kaybetti.
 Kanunî Sultan Süleyman zamanında Osmanlı Devleti ile Safevî Devleti arasında Amasya Barış Antlaşması (1555) ile belirlenen sınırlar geçerli olacaktır.
 Safevîler her yıl Osmanlı Padişahı'na iki yüz yük ipek haraç vereceklerdir.
 Osmanlı egemenliği altındaki yerler Osmanlılar'da kalacaktır.
 Şehrizor Eyaleti'ni istila eden Hilev Hana ve Seyyid Mübarek'e Safeviler tarafından yardım edilmeyecek.
 Şemhal ve Dağıstan üzerinde Osmanlı egemenliği devam edecek.
 Osmanlılar'ın, Ruslar'a karşı yapacakları herhangi bir seferde Safeviler, Osmanlılar'a yardım edecekler, engel olmayacaklardır.
 İranlı hacılar, Bağdat ve Basra yoluyla değil Halep-Şam üzerinden hacca gidip geleceklerdir.
 Kanuni Sultan Süleyman zamanında belirlenen sınırlar çerçevesinde, Osmanlı-Safevî sınırlarını belirlemek için Osmanlı tarafını Bağdat Beylerbeyi Mahmut Paşa ve Van Beylerbeyi Mehmet Paşa temsil edecekler.

 Nasuh Paşa Antlaşması 3 yıl kadar yürürlükte kaldıktan sonra Osmanlılar'la Safeviler'in arası tekrar bozuldu. Şah I. Abbas antlaşma gereği olarak gönderilmesi gereken iki yüz yük ipeği göndermemekte direndi. Yapılan savaşlar ve sürtüşmeler sonucu ancak 1618 yılındaki Serav Antlaşması'yla barış tekrar sağlandı.

Kaynakça

 Osmanlılar ile Safeviler Arasında Nasuh Paşa (1612) ve Serav (1618) Antlaşmaları, Doç. Dr. Remzi Kılıç, Niğde Üniversitesi, 10 Aralık 2002.

Safevîler
İran-Osmanlı İmparatorluğu antlaşmaları
I. Ahmed

Nasuh Paşa Antlaşması


Betty Hill may refer to:

 Betty Hill (activist) (18761960), American civil rights and women's rights leader
 Betty Hill (tennis), American tennis player in the 1927 Wightman Cup
 Betty Hill (politician) (Margaret Elizabeth "Betty" Hill, 19372013), Canadian politician
 Barney and Betty Hill, American couple who claimed to have been kidnapped by extraterrestrials in 1961

See also

 Elizabeth Hill (disambiguation)
 Hill (surname)

Betty Hill


Edmund or Etmond mac Maíl Coluim (c. 1070 – after 1097) was a son of Malcolm III of Scotland and his second wife, Margaret of Wessex. He may be found on some lists of Scottish kings, but there is no evidence that he was king. Although Edmund was probably Malcolm and Margaret's second son, he was passed over in subsequent successions as a result of betraying his siblings by siding with their uncle, Donald III.

On the death of Edmund's father and his heir-designate Edward, Malcolm's eldest son by Margaret, in November 1093, Edmund's uncle Donald took the throne. Edmund and his younger brothers Edgar, Alexander and David fled abroad, to England, to join their half-brother Duncan at the court of William Rufus.

In 1094 Duncan, with Rufus's blessing and the support of landless nobles from the English court and landowners in Lothian, drove Donald from the throne. It is supposed that Edmund, as the next in age, was Duncan's heir-designate. Duncan was forced by a rebellion to send his English allies home, and was shortly afterwards killed. The killer was Máel Petair, Mormaer of Mearns, but the Annals of Ulster and William of Malmesbury agree that the killing was done on the orders of Donald and Edmund.

What caused Edmund to join with his uncle is unknown. It is assumed that Donald appointed him his heir as Donald had no sons of his own, and it is thought that Edmund was granted an appanage to rule.

Edmund's maternal uncle Edgar Ætheling came north in 1097, driving Donald from the throne and installing Edmund's younger brother Edgar as king, with Alexander as his heir-designate. While Donald was mutilated and imprisoned, dying in 1099, Edmund was more fortunate. He was tonsured and sent to the Cluniac monastery at Montacute in Somerset. The exact date of his death is unknown.

References

Duncan, A.A.M., The Kingship of the Scots 842–1292: Succession and Independence. Edinburgh University Press, Edinburgh, 2002.
Oram, Richard, David I: The King Who Made Scotland. Tempus, Stroud, 2004.
Oram, Richard, The Canmores: Kings & Queens of the Scots 1040-1290, Tempus, Stroud, 2002,

External links
Annals of Ulster (translated) at University College Cork CELT Corpus of Electronic Texts

1070s births
12th-century deaths
House of Dunkeld
Sons of kings

Edmund of Scotland


Kosovska nogometna liga, također i kao Prva nogometna liga Kosova, Liga Kosova i Metohije je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1983./84.  Sudjelovalo je 18 klubova, a prvak je bila "Liria" iz Prizrena.

Ljestvica

 Titova Mitrovica – tadašnji naziv za Kosovsku Mitrovicu

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 Slaven Zambata i dr: Nogomet 84, Zagreb, 1984, UDK: 796.332"1984", str. 38-39

1983-84
KOS 1
1983-84 1
1983-84 1

Kosovska nogometna liga 1983./84.


Der Arroyo del Medio ist ein Fluss in Uruguay.

Der zum Einzugsgebiet des Río Uruguay zählende Fluss entspringt unweit östlich von La Concordia. Von dort fließt er in nordöstliche Richtung und mündet nordöstlich von La Concordia flussabwärts der Mündung des Arroyo del Espinillo als linksseitiger Nebenfluss in den Río San Salvador.

Einzelnachweise

Arroyo del Medio (Río San Salvador)


Ženski vaterpolski klub "Vela Luka"' je djelovao pri Vaterpolskom klubu "Vela Luka", odnosno Plivačkom klubu "Vela Luka" iz Vela Luke,  Dubrovačko-neretvanska županija.
Osnovan je 1982. godine, te je nakon "Brodograditelja" iz Betine najstariji hrvatski vaterpolski klub. Djelovao je do 1984. godine, ali je u tom razdoblju osvojio sva održana prvenstva Hrvatske i Jugoslavije, te je jedini športski klub iz Vele Luke koji je osvojio državno prvenstvo.

Uspjesi
 Prvenstvo SR Hrvatske
 prvajinje: 1982., 1983., 1984.

 Prvenstvo Jugoslavije
 prvakinje: 1983., 1984.

Pregled plasmana

Poznate igračice

Poznati treneri

Unutrašnje poveznice
 Vela Luka
 Vaterpolski klub Vela Luka

Vanjske poveznice

Izvori

 zvkprimorje.weebly.com, POVIJEST ŽENSKOG VATERPOLA U HRVATSKOJ, pristupljeno 30. listopada 2018.
 vkcroatiaturanj.hr, O vaterpolu , objavljeno 19. srpnja 2012., pristupljeno 30. listopada 2018.
 Herci Ganza-Čaljkušić, Robert Kučić: Heroine splitskoga sporta : ženska strana medalje, Split, 2013., , str. 147
 Dean Bauer: Stoljeće hrvatskog vaterpola, Zagreb, 2010., , str. 284-288
 Franko Mirošević, Nevenko Šeparović: Vaterpolo klub Vela Luka : 1953. – 2003. , Vela Luka, 2007.,
 Vinko Jadrešić: Betinski vaterpolo : 1953. – 2003., Betina, 2003., , str. 96-98

Vela Luka
Vela Luka
ž Vela Luka

ŽVK Vela Luka


Edward "Ed" Farrell Feighan (* 22. Oktober 1947 in Lakewood, Ohio) ist ein US-amerikanischer Politiker der Demokratischen Partei. Vom 3. Januar 1983 bis 3. Januar 1993 war er Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für den 19. Kongressdistrikt des Bundesstaates Ohio.

Biografie
Feighan graduierte 1965 an der St. Edwards High School im Westen von Cleveland. 1969 erhielt er den Bachelor of Arts von der Loyola University in New Orleans. Von 1973 bis 1978 saß Feighan im Repräsentantenhaus von Ohio. Während dieser Zeit studierte er Jura an der Cleveland State University. 1977 kandidierte er als Bürgermeister von Cleveland, konnte sich aber nicht gegen Dennis Kucinich durchsetzen. Zwischen 1978 und 1983 war Feighan beim Cuyahoga County beschäftigt. 1982 kandidierte er dann erfolgreich für einen Sitz im Repräsentantenhaus in Washington, D.C. Fortan vertrat er den 19. Wahlbezirk von Ohio. 1992 wurde er von seiner Partei nicht mehr nominiert.

Nach dem Ende seiner politischen Laufbahn war Feighan in verschiedenen Positionen in der freien Wirtschaft tätig. Mittlerweile hat er sich vom öffentlichen Leben zurückgezogen.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Ohio
Mitglied des Repräsentantenhauses von Ohio
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1947
Mann

Ed Feighan


Mingau pitinga é um prato das culinárias pernambucana e alagoana, de origem indígena, tendo como principal ingrediente a mandioca.

Fazia parte da culinária servida na quaresma, por satisfazer o preceito católico de abstinência de carne.

Etimologia
Mingau é a denominação de vários cremes de baixa consistência.
O nome 'pitinga vem do tupi ape 'tinga (coisa branca)

Ingredientes
O principal ingrediente é a massa puba, que é produzida a partir da mandioca mantida submersa em água por alguns dias, até amolecer.

A puba é dissolvida em leite de coco, com adição de água, leite de vaca, manteiga, sal e óleo.

Culinária de Pernambuco
Culinária das Alagoas
Culinária da Região Nordeste do Brasil
Culinária do Brasil
Culinária indígena do Brasil

Mingau pitinga


Taharrush gamea (arabisk تحرش جماعي, DMG Taḥarruš ǧamāʿī, taharrush gamea; gamea betyder gruppe - og taharrush betyder chikane) er et arabisk begreb, der kan oversættes som (seksuel) gruppechikane eller kollektiv sexchikane. I det sidste tiår er der blevet større opmærksomhed på sådanne overgreb mod kvinder i Mellemøsten, ikke mindst Egypten, blandt andet i forbindelse med politiske demonstrationer og andre store forsamlinger af mennesker.

Fænomenet med kollektive seksuelle overgreb er bl.a. blevet kendt fra begivenhederne i Kairo under det arabiske forår. Særlig dramatisk var flere optrin på Tahrir-pladsen. Siden udbredte kollektive chikanerier nytårsaften 2015 i Köln og en række andre europæiske byer er begrebet også blevet brugt i medier i Vesten.

Begivenhederne nytårsaften 2015 gav anledning til en heftig debat om de dybereliggende årsager, herunder om overfaldene bunder i socioøkonomiske, kulturelle eller religiøse modsætninger. Den danske kultursociolog Mehmet Ümit Necef udtalte således, at overgrebene skyldtes kulturforskelle og bundede i forskellige kønsopfattelser og seksualkultur i henholdsvis Mellemøsten og Europa.

Taharrush i Egypten
Det Egyptiske Center for Kvinders Rettigheder begyndte i 2005 at anvende udtrykket el-taḥarrush el-ginsy i sin kampagne mod seksuelle krænkelser af kvinder i Egypten. Dette blev mødt med forvirring fra mange egyptere, der afviste det som et amerikansk begreb, som ikke var relevant i Egypten. Systematiske seksuelle krænkelser af ægyptiske kvinder i protestdemonstrationer angives at være blevet brugt som et politisk våben fra de egyptiske myndigheders side siden protesterne mod daværende præsident Hosni Mubarak kendt som den sorte onsdag den 25. maj 2005. En rapport offentliggjort 2008 af centeret definerede el-taharrush el-ginsy som uønsket seksuel opførsel, overvejende ikke-fysisk, men hvor også beføling kunne indgå. I december 2010 fik spillefilmen 678 premiere som den første egyptiske film, der viste seksuel krænkelse mod kvinder på offentlige steder som et problem. Som følge af det arabiske forår 2011 blev el-taḥarrush el-ginsy genstand for opmærksomhed fra forskeres, aktivisters og mediers side, og seksuelle forulempelser blev rapporteret i en lang række tilfælde under protestmøder på Tahrir i årene 2011–2013.

Seksuelle gruppeovergreb i Europa nytårsaften 2015
Ved nytårsskiftet 2015/16 indtrådte flere steder i Europa episoder, hvor udenlandske mænd foretog seksuelle gruppeangreb på kvinder, først og fremmest i Köln, hvor over 500 kvinder bagefter anmeldte overfaldet, men også i Hamborg, hvor 113 kvinder anmeldte overfald, i Zürich i Schweiz, Helsingfors i Finland, samt i Malmø og Kalmar i Sverige. Også i Bielefeld (hvor der havde været tumult, efter at en gruppe på op mod 500 mænd havde forsøgt at skaffe sig adgang til et diskotek), Frankfurt am Main og Stuttgart i Tyskland samt Salzburg i Østrig blev der rapporteret overfald. Den tyske justitsminister Heiko Maas vurderede, at angrebene i Köln og andre byer "i et eller andet omfang" var organiserede, men afviste, at det skulle skyldes migranternes manglende vilje eller evne til integration. Blandt de 31 identificerede mistænkte i Köln var 18 asylansøgere. Af de 31 identificerede mistænkte var 9 fra Algeriet, 9 fra Marokko, 5 fra Iran, 4 fra Syrien og 1 fra Irak.

Eftervirkninger
Politiet i Köln forsøgte at hemmeligholde overgrebene ved officielt at udsende en rapport, der talte om en "fredelig nytårsaften", og først efter stor dækning på sociale medier udviklede sagen sig. Den tyske avis Bild kunne afsløre en intern politirapport, der viste, at politiet havde været magtesløs under begivenhederne, og begivenhederne tvang politidirektøren i Köln til at træde tilbage. Det tyske politi blev beskyldt for bevidst at "mørkelægge" asylansøgeres og indvandreres kriminalitet for ikke at give "højreekstremistiske kræfter" argumenter på hånden.

I kølvandet på disse begivenheder er taharrush gamea, som et middel til undertrykkelse af kvinders frihed og ret i arabiske lande som Egypten, blevet fremdraget.

Begivenhederne i især Köln fik den islamkritiske bevægelse Pegida til at afholde en demonstration i Köln for at protestere mod kriminelle asylansøgere. Denne demonstration blev opløst af politiet, efter at nogle tilstrømmende højreradikale demonstranter begyndte at kaste med flasker og affyre fyrværkeri. Begivenhederne førte også til flere eksempler på voldelige overfald mod udlændinge i Tyskland. Den 10. januar blev seks pakistanere således angrebet af en gruppe på ca. 20 mennesker i Köln, og to af dem måtte behandles på sygehuset. Samme dag blev en syrer i Tyskland overfaldet af en gruppe på fem mennesker og kom til skade.

Efter begivenhederne nytårsnat er også andre, tidligere eksempler på kollektiv sexchikane, hvor personer med udenlandsk baggrund har været indblandet, blevet bragt frem i pressen. Således forekom talrige overgreb i Sverige under Europas største ungdomsfestival "We are Sthlm" i 2014 og 2015, uden at det svenske politi gjorde opmærksom på omfanget i offentligheden.

Noter

Litteratur

 Angie Abdelmonem: "Reconceptualizing Sexual Harassment in Egypt: A Longitudinal Assessment of el-Taharrush el-Ginsy in Arabic Online Forums and Anti-Sexual Harassment Activism". In: Kohl: A Journal for Body and Gender Research 1, no. 1 (Summer 2015): 23-41.

Se også
 Voldtægt
 Chikane

Eksterne henvisninger
 Die Wut der arabischen Frauen. In: Sächsische Zeitung, 9. Januar 2016.
  2016-01-09, dn.se: Kvinnors rätt att festa säkert kan inte offras Efter nyårsnattens utstuderade övergrepp mot kvinnor i Köln, Kalmar och Helsingfors går spekulationerna i flera riktningar.
 Jul 16 2013, jadaliyya.com: Sexual Violence in Egypt: Myths and Realities

Seksualforbrydelser
Arabiske ord

Taharrush gamea


Millwall is a district on the western and southern side of the Isle of Dogs, in east London, England, in the London Borough of Tower Hamlets. It lies to the immediate south of Canary Wharf and Limehouse, north of Greenwich and Deptford, east of Rotherhithe, west of Cubitt Town, and has a long shoreline along London's Tideway, part of the River Thames. It was part of the County of Middlesex and from 1889 the County of London following the passing of the Local Government Act 1888, it later became part of Greater London in 1965.

Millwall had a population of 23,084 in 2011 and includes Island Gardens, The Quarterdeck and The Space.

History

Millwall is a smaller area of land than an average parish, as it was part of Poplar until the 19th century when it became heavily industrialised, containing the workplaces and homes of a few thousand dockside and shipbuilding workers. Among its factories were the shipbuilding ironworks of William Fairbairn, much of which survives as today's Burrells Wharf. It was in this era also that Millwall F.C. was founded, in 1885, as Millwall Rovers. First nicknamed 'the Dockers' before becoming 'the Lions', the team moved south of the river to New Cross in 1910, however a set of amateur football pitches remain, adjoining Cubitt Town alongside the City Farm that was added in the 20th century.

Originally known as Marshwall, the area acquired its new name with its breakaway from its former parish of Poplar. The replacement was due to the large number of windmills built on the river wall in the 19th century. Improvements led by the Lord Mayor William Cubitt in reinforcing the land solved the periodic flooding caused by major snow melt and spring tides. Corn and wheat were brought along the River Thames to be ground into flour there.

On 31 January 1858, the largest ship of that time, the SS Great Eastern, designed by Isambard Kingdom Brunel, was launched from Napier Yard, the shipyard leased by Messrs J Scott Russell & Co. The 211 metre (692 ft) length was too wide for the river, and the ship had to be launched sideways. A section of the concrete and timber substructure from the launch site is now preserved on-site for public display at the modern Napier Avenue. Due to the technical difficulties of the launch, this was the last ship of such a size to be built on the island, though other builders such as Yarrows and Samuda Brothers continued building warships on the island for another 50 years. They are commemorated in the names of the Samuda Estate on Manchester Road, and Yarrow House on Stewart Street.

In the 1860s the large Millwall Dock was built, extending from the Thames at Millwall into the centre of the Isle of Dogs. The spoil from the dock was left as the Mudchute.

During the 19th century, the area now called Island Gardens was referred to as North Greenwich, for the North Greenwich railway station that was opened in 1872 to connect with the ferry that was the forerunner of the Greenwich foot tunnel. The Greenwich peninsula, previously East Greenwich, is now also known by this epithet for the North Greenwich tube station.

Like other parts of the Isle of Dogs, substantial redevelopment has been more or less ongoing since the 1980s, resulting in modern industrial and commercial buildings and hastily constructed contemporary housing beginning to predominate over the remaining early 20th century "two up, two down" semi-detached and terraced homes that housed the dock workers, often overcrowded with occupants. The loss of the docks, the German campaign of bombings in the area, and the gradual disappearance of the manufacturing and distribution industries led to a fall in population during the mid-20th century and ongoing problems for local workers who relied on shipping and manufacturing for employment.

The post-World War II period saw the area become a focus of regeneration programmes on the former industrial land in Millwall. Initially led by Poplar Borough Council (eventually absorbed into Tower Hamlets) and London County Council, regeneration efforts focused on council house building until the 1980s when the London Docklands Development Corporation was created and development shifted to private, even luxury, office and residential buildings. During this period the area's population increased significantly following the above-mentioned mid-century drop.

The area is home to a number of council estates including West Ferry Estate, Millwall Estate, Masthouse Terrace, Herperus Crescent Estate and Chapel House Street Estate. The Barkantine Estate, commissioned by the London County Council with the first section opened in 1968, dominates a swathe of the northern section of Millwall.

The name "Millwall" retains a negative image owing to associations with football hooliganism, so many residents now refer to the area as simply "the Isle of Dogs" or "Docklands".

Sport
Millwall is most famous for its football club, Millwall F.C., founded in 1885 as Millwall Rovers. Nicknamed The Dockers (now known as The Lions), the team moved south of the river to New Cross in 1910. Occupying four separate grounds on the Isle of Dogs in the 25 years since its formation as a football club, they now play in Bermondsey and retain the name Millwall despite not having played in the Millwall area for more than 100 years.

Millwall Rugby Club was formed in 1995. The first team plays in the Essex Division 1 league and the seconds are in the Essex Merit Table (Division 2), while the thirds are playing in the Merit Table (Division 5), having won Division 6 last season. They now also have women's rugby - the Millwall Venus girls - and a youth section for boys and girls from eight years old.

The Docklands Sailing and Watersports Centre is located at the far west end of the dock where the dock previously connected to the River Thames. It was set up in 1989 by the London Docklands Development Corporation and the Sports Council at a cost of £1.2 million.

Politics
Millwall gained some notoriety when, in a council by-election in 1993, Derek Beackon won the British National Party's first council seat there. After a major anti-fascist campaign, the BNP lost the seat at the following full council election.

In September 2004, Tower Hamlets' Respect party fought its second council election in the borough, standing local activist Paul McGarr. In this previously 'solid' Labour seat, Labour were pushed into third place, and the local Conservative party took its first ever seat on Tower Hamlets council. In the 2006 local elections, the Conservatives took all three seats, defeating former MP Alan Amos.

The Millwall ward was subsequently abolished in 2014, largely replaced by the new wards of Canary Wharf and Island Gardens. These retained the Conservative leanings of the old Millwall ward, and as of 2018 they each have one Conservative and one Labour councillor. These are the only two Conservative councillors on Tower Hamlets council.

Demographics
White British people comprise 31% of the population of the Millwall ward of the London Borough of Tower Hamlets. This is followed by Other White people (19.9%) and Bangladeshis (14.6%).

45.1% of people living in Millwall were born in England, with a number of other countries represented including Bangladesh (6.8%), India (4.7%), and China (4.3%).

The religious make up of Millwall is 32.1% Christian, 22.0% No religion, 18.0% Muslim, 4.9% Hindu, 1.9% Buddhist, 0.4% Sikh, and 0.4% Jewish.

The gender balance in Millwall is 53% male and 47% female.

Amenities

The historical Island Gardens, opened on 3 August 1895 by local politician Will Crooks, is located almost in front of the former Greenwich Hospital, the Cutty Sark, National Maritime Museum and Greenwich Park.

Landmarks
The Ferry House is a pub on Ferry Street has existed since the Tudor period (1485-1603). The present building dates from 1822, and was used as a drinking establishment by ferry passengers to and from Greenwich until the opening of the Greenwich foot tunnel in 1902.

The Ship Inn pub was built in 1835, it is thought by two houses merge into a public house, it has been a pub all its history and is next to Burrells Wharf, where during his time there Isambard Kingdom Brunel may have frequented The Ship. Today it is run by a local, independently run business.

The decision to proceed with the large Barkantine Estate housing estate development was made in March 1965, with first block being opened in 1968, and originally consisted of 634 dwellings. It included a pedestrianized shopping promenade called The Quarterdeck, and a pub called the Tooke Arms, relocated and rebuilt at the same time.

The Space is located inside a former Presbyterian church that was built in 1859 for the Scottish Presbyterian congregation who had migrated to the Isle of Dogs to work in the shipyards, which was designed by Thomas Knightley.

Industry
A large site on the north side of Millwall Dock Outer Dock was occupied by the West Ferry Printing Works, the largest newspaper print works in Western Europe.

Education

Transport
South Quay, Crossharbour. Mudchute and Island Gardens on the Docklands Light Railway, and Canary Wharf on the London Underground with the Jubilee line serving the nearby Canary Wharf estate.

Bus routes 135, 277, D7, D8, N550 all operate within the area.

The nearest pier is Masthouse Terrace Pier for London River Services.

Millwall is connected to the National Road Network by the north-south Westferry Road A1206.

On the north bank of the River Thames is the National Trail Thames Path for both cyclists and walkers, and the National Cycle Route 1 on the National Cycle Network, running from Dover to Shetland.

See also

Millwall Rugby Football Club
Millwall brick
1996 Docklands bombing
Canary Wharf

References

Areas of London
Port of London
Districts of London on the River Thames
Places formerly in Middlesex

Millwall


Bettina Fulco (Mar del Plata, Argentina, 23 de octubre de 1968) es una ex tenista argentina. Comenzó a practicar tenis gracias a la influencia de Guillermo Vilas en el país sudamericano. Entre las tenistas que ha vencido, se encuentran tenistas de tamaño prestigio como Martina Navratilova, Lori McNeil, Claudia Kohde-Kilsch, Manuela Maleeva, Conchita Martínez e incluso la número 1 del mundo Arantxa Sánchez Vicario.

Biografía
Hasta los 10 años Bettina se dedicó a la natación. En ese momento una afección en los oídos la obligó a cambiar de deporte y empezó a jugar al tenis en el club Universitario. Después de casada adoptó el apellido de su esposo Pablo Vilella.

Carrera

Individuales

Finalista

Títulos en dobles

Entrenadora
Entre los años 2001 y 2004 trabajó como entrenadora del equipo internacional de ITF, donde entrenó a las mejores jugadoras de categoría junior. Allí tuvo entre sus alumnas a la bielorusa Victoria Azarenka que fue campeona mundial junior en el 2005, la ucraniana Kateryna Bondarenko, ganadora del título junior en Wimbledon 2004, la indonesia Angelique Widjaja que ganó Wimbledon 2001 y Roland Garros 2002, y la finlandesa Emma Laine.
Durante tres temporadas, fue capitana del Equipo de Fed Cup de Argentina, puesto que dejó el 24 de julio de 2013.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Mar del Plata
Tenistas femeninas de Argentina
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Seúl 1988
Deportistas de Mar del Plata

Bettina Fulco


Derekargın, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1919 yılı kayıtlarında Kargın olarak geçmektedir. Daha önceleri İkipınar köyüne bağlı bir mahalle iken, 21 Kasım 1951'de köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 55 km, İskilip ilçe merkezine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İskilip belde ve köyleri

Derekargın, İskilip


Guam nahm in London an den Olympischen Spielen 2012 teil. Es war die insgesamt siebte Teilnahme an Olympischen Sommerspielen. Das Guam National Olympic Committee nominierte acht Athleten in fünf Sportarten.

Teilnehmer nach Sportart

Judo

Leichtathletik

Laufen und Gehen

Radsport

Mountainbike

Ringen

Schwimmen

Weblinks

Einzelnachweise

Guam
Sommerspiele 2012

Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Guam)


Carlo Francesco Maria Caselli (Castellazzo Bormida, 20 de outubro de 1740 - Parma, 20 de abril de 1828) foi um cardeal italiano.

Nascimento
Nasceu em Castellazzo Bormida em 20 de outubro de 1740, Gamondio, ou Castellazzo (de 1863 foi chamado Castellazzo Bormida), perto de Alessandria, Piemonte. Ele era o sexto dos oito filhos de Domenico Caselli, arquiteto e agente dos marqueses Pallavicini del Castellazzo, e Caterina Negrone. Os outros irmãos eram Vittorio Amedeo, Francesca Maria, Isabella Barbara, Maria Anna, Angelina, Giuseppe e Paolo Giuseppe. Foi batizado em 28 de outubro de 1740, na catedral de Ss. Pietro e Dalmazzo de Alessandria. Seu padrinho era Carlo Stortiglioni; e sua madrinha era Teresa Quovace. Seu sobrenome também está listado como Casella, Casello, Casellum e de Caselli.

Educação
Em 15 de outubro de 1755, recebeu o hábito da Ordem das Servas de Maria no convento de Santa Maria dei Servi del Castellazzo; recebeu o nome de Carlo Francesco Maria; depois foi enviado para estudar no noviciado de Bolonha. Em 31 de outubro de 1756, emitiu a profissão solene na capela do noviciado de Bolonha, perante o reverendo padre mestre Giuseppe M. Orsi, prior, em nome do convento de Castellazzo. Em 4 de novembro de 1756, foi transferido para o convento de San Giuseppe, na mesma cidade, onde completou os três anos de estudos de filosofia; em 12 de junho de 1759, defendeu sua tese de filosofianaquele convento. De 3 de setembro de 1759 a 1762, estudou no convento de San Salvatore, em Turim, onde completou a maior parte dos quatro anos de formação teológica. Em 6 de fevereiro de 1762, recebeu permissão para receber o subdiaconato. Em 5 de junho de 1762, foi transferido para o convento das SS. Annunziata, Florença. No dia 27 de novembro seguinte, ele recebeu permissão para receber o diaconato. Em 15 de dezembro desse mesmo ano, foi transferido para o convento de Pistoia. Em 23 de agosto de 1763, o padre geral da ordem enviou-lhe a carta de permissão para receber a ordenação sacerdotal. Teve que esperar os três meses por causa da dispensação da idade e dos interstícios. Em 20 de setembro de 1763, o superior geral o encaminhou para o convento de S. Marcello em Roma, anexo à casa mãe, na via del Corso, onde ganhou umamestre em teologia em 14 de abril de 1769.

Sacerdócio
Ordenado em 24 de novembro de 1763, por Federico Alamanni, bispo de Pistoia e Prato. Leitor de filosofia e teologia nas casas de sua ordem em Montecchio (1769-1772); regente dos estudos em Turim (1772-1775); regente dos estudos em Reggio Emilia e Florença (1775-1781); secretário de sua ordem em 1781; em 1785, foi enviado em missão à Suíça. Em sua ordem, secretário e prior provincial no Piemonte, 1785; vigário e visitante na Lombardia, 1786; procurador-geral, 1786; prior geral, 26 de maio de 1792 até a ocupação francesa de Roma em fevereiro de 1798; foi eleito com a votação quase unânime do capítulo geral celebrado em Roma. Consultor da SC dos Ritos em 1793; e da Inquisição Romana e Universal em 30 de outubro de 1795. Em outubro de 1800 em Vercelli, foi escolhido por Giuseppe Spina, arcebispo titular de Corinto, plenipotenciário da Santa Sé para as negociações da concordata com a França, para acompanhá-lo como consultor teológico; chegaram secretamente a Paris em 5 de novembro. Devido à lentidão das negociações conduzidas com o abade Étienne-Alexandre Bernier, representante de Bonaparte, o cardeal Ercole Consalvi juntou-se a eles pessoalmente em Paris em 20 de junho de 1801; o acordo judicial foi assinado em 15 de julho; também acompanhou o Arcebispo Spina na repatriação dos restos mortais do Papa Pio VI. Ele foi um dos membros fundadores da O cardeal Ercole Consalvi juntou-se a eles pessoalmente em Paris em 20 de junho de 1801; o acordo judicial foi assinado em 15 de julho; também acompanhou o Arcebispo Spina na repatriação dos restos mortais do Papa Pio VI. Ele foi um dos membros fundadores da O cardeal Ercole Consalvi juntou-se a eles pessoalmente em Paris em 20 de junho de 1801; o acordo judicial foi assinado em 15 de julho; também acompanhou o Arcebispo Spina na repatriação dos restos mortais do Papa Pio VI. Ele foi um dos membros fundadores daAccademia di Religione Cattolica em 4 de fevereiro de 1801.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 23 de fevereiro de 1801; publicado no consistório de 9 de agosto de 1802; recebeu chapéu vermelho, 12 de agosto de 1802; e o título de S. Marcello, 20 de setembro de 1802. Sua promoção havia sido reservada pelo papa para evitar perturbar as negociações da concordata com a França.

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Side em 29 de março de 1802. Consagrada em 4 de abril de 1802 a igreja de S. Marcello, Roma, pelo cardeal Giuseppe Spina, auxiliado por Benedetto Fenaja, arcebispo titular de Filippi, e por Simone de Magistris, bispo titular de Cirene. Ele foi membro das comissões cardeais preocupadas com a reconciliação do clero constitucional da França; o exame da concordata com a República Italiana em 1803; e com os projetos de reorganização eclesiástica da Alemanha em 1805. Transferido para a sé de Parma, com título pessoal de arcebispo, em 28 de maio de 1804; tomou posse da sé em 1º de maio de 1805. Acompanhou o Papa Pio VII durante sua viagem a Paris para a coroação do imperador Napoleão Bonaparte, de 2 de novembro de 1804 a 16 de maio de 1805. Também compareceu, em 26 de maio, 1805, a coroação do imperador Napoleão I em Milão como rei da Itália; e depois, no dia 26 de junho seguinte, deu as boas-vindas ao imperador em Parma. A pedido do papa, participou, com o cardeal Carlo Oppizzoni, de uma missão conciliatória perante Napoleão I em Milão em 21 de dezembro de 1807; a missão falhou e o imperador deu um ultimato; o papa censurou amargamente os cardeais por sua fraqueza. Ele foi convidado a ir para a França na primavera de 1810; assistiu ao casamento do imperador Napoleão I Bonaparte e Maria Luísa da Áustria (sentou-se entre os senadores do reino e não com os membros do Sagrado Colégio dos Cardeais); foi considerado um "cardeal vermelho" (não proibido pelo imperador Napoleão I de usar o hábito cardinalício vermelho). Participou, no ano seguinte, do Conselho Nacional dos Bispos Franceses em Paris, 17 de junho a 5 de agosto de 1811; e se esforçou para obter a libertação do Papa Pio VII de sua prisão em Savone. Ele foi acusado publicamente de traição pelo imperador em 28 de julho de 1811 e caiu em desgraça; no entanto, ele participou das negociações da Concordata de Fontainebleau, 25 de janeiro de 1813; ele foi mantido em desconfiança pelo papa. O cardeal retirou-se para sua diocese após a queda de Napoleão I; ali, publicou, em 3 de junho de 1814, uma carta pastoral por ocasião da devolução do ducado de Parma à imperatriz Maria Luísa, de quem era conselheiro particular. Participou no participou das negociações da Concordata de Fontainebleau, 25 de janeiro de 1813; ele foi mantido em desconfiança pelo papa. O cardeal retirou-se para sua diocese após a queda de Napoleão I; ali, publicou, em 3 de junho de 1814, uma carta pastoral por ocasião da devolução do ducado de Parma à imperatriz Maria Luísa, de quem era conselheiro particular. Participou no participou das negociações da Concordata de Fontainebleau, 25 de janeiro de 1813; ele foi mantido em desconfiança pelo papa. O cardeal retirou-se para sua diocese após a queda de Napoleão I; ali, publicou, em 3 de junho de 1814, uma carta pastoral por ocasião da devolução do ducado de Parma à imperatriz Maria Luísa, de quem era conselheiro particular. Participou no conclave de 1823, que elegeu o Papa Leão XII.

Morte
Morreu em Parma em 20 de abril de 1828. A missa fúnebre foi celebrada na catedral de Parma. O Cônego Teólogo Francesco Cristani fez o elogio fúnebre. A oração fúnebre foi pronunciada pelo padre Agostino Garbarini, prior cassinese. Foi sepultado na capela do Santíssimo Sacramento daquela catedral, que ele adornara com recursos próprios. Seu monumento fúnebre na catedral foi feito por Tommaso Bandini, discípulo de Lorenzo Bartolini.

Cardeais nomeados pelo papa Pio VII

Carlo Francesco Maria Caselli


Le Roi des Aulnes est un film français réalisé par Marie-Louise Iribe, sorti en 1931.

Synopsis
Alors qu'un père transporte son fils malade à cheval vers leur maison, la mort, incarnée par le Roi des Aulnes, appelle sans cesse l'enfant vers elle...

Fiche technique
 Titre : Le Roi des Aulnes
 Réalisation : Marie-Louise Iribe
 Scénario : Marie-Louise Iribe, Peter Paul Brauer et Pierre Lestringuez d'après le poème Le Roi des Aulnes de Johann Wolfgang von Goethe
 Photographie : Robert Batton et Émile Pierre
 Musique : Max d'Ollone
 Pays d'origine : France
 Format : Noir et blanc
 Genre : drame
 Date de sortie : 1931

Distribution
 Joë Hamman : Le roi des aulnes
 Mary Costes : La fille du maître de poste
 Rosa Bertens : La grand-mère
 Otto Gebühr : Le père
 André Michaud : Le timbalier fantôme
 Albert Broquin : Crapaud

Liens externes

Film français sorti en 1931
Film dramatique français
Film français en noir et blanc

Le Roi des Aulnes (film, 1931)


Egoisme er når man sætter sig selv og egne interesser før andre og deres interesser.

Se også
 Etisk egoisme

Livsfilosofi

Egoisme


James Rash (Charlotte, Carolina del Norte, 15 de julio de 1971), más conocido como Jim Rash, es un actor, comediante, guionista y director de cine estadounidense. Ganó un Premio Óscar en la categoría de mejor guion adaptado por su trabajo en la película Los descendientes (2011).

Biografía
Rash nació en Charlotte, Carolina del Norte. Estudió en la Charlotte Latin School, ubicada en su ciudad natal, y tras graduarse estudió en la Lawrenceville School, ubicada en Lawrenceville, Nueva Jersey.

Interpretó a Mr. Grayson / Stitches, compañero del villano Royal Pain, en la película Sky High de 2005. También actuó en las series That '70s Show, donde interpretó a Fenton, y Reno 911!, donde interpretó a Andrew. Rash participó además en el último episodio de la serie Friends (en donde interpreta al compañero de avión de Rachel, que se asusta tras oír cómo habla con Phoebe sobre la falta de un Phalange izquierdo en el aparato), e interpretó a Head T.A. Philip en  la cinta Slackers de 2002.

Quizás el papel más importante de Rash haya sido su rol como Craig Pelton, el decano de la Universidad Comunitaria de Greendale en la serie de comedia Community, participando en las seis temporadas que duró el programa, desde 2009 y hasta 2015.

Rash trabajó junto a Nat Faxon en un guion basado en la novela The Descendants de Kaui Hart Hemmings, el cual sirvió de base para la película Los descendientes, dirigida por Alexander Payne y protagonizada por George Clooney. Payne, Faxon y Rash fueron nominados a un premio Globo de Oro y ganaron un premio Óscar por su trabajo. Dos años después debutó como director junto a Faxon con la película The Way Way Back, la cual fue escrita por ambos.

Su segundo largometraje como director, también en colaboración con Faxon, fue la comedia dramática Downhill (2020), una versión estadounidense de la cinta sueca Turist (2014) del director Ruben Östlund. El guion de esta adaptación estuvo a cargo de Rash, Faxon y Jesse Armstrong, mientras que los actores protagonistas fueron Julia Louis-Dreyfus y Will Ferrell.

Filmografía

Cine

Televisión

Referencias

Enlaces externos
Jim Rash en Internet Movie Database

Actores de Estados Unidos
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Guionistas de Estados Unidos
Nacidos en Charlotte
Reparto de Bros

Jim Rash


ඔප්රා වින්ෆ්‍රේ  (උපතේ දී ඔර්පා ගේයිල් වින්ෆ්‍රේ Orpah Gail Winfrey; ජනවාරි 29, 1954) ඇමෙරිකානු මාධ්‍ය හිමිකාරිනියක, රූපවාහිනී සංවාද වැඩසටහන් මෙහෙයවන්නියක, නිළියක, නිෂ්පාදකවරියක සහ මානව හිතවාදිනියක වෙයි. ඇගේ දි ඔප්රා වින්ෆ්‍රේ ෂෝ නමැති රූපවාහිනී සංවාද වැඩසටහන නිසා ඇය අතිමහත් ජනප්‍රියත්වයකට පත් වූවාය. 1986 සිට 2011 දක්වා විකාශය වූ එම වැඩසටහන, එම වර්ගයේ රූපවාහිනී වැඩසටහන් වලින් වැඩිම ප්‍රේක්ෂක ප්‍රසාදය දිනා ගත් වැඩසටහනයි. සියළු මාධ්‍යයන්හි රැජින ලෙස අන්වර්ථ ගන්වන ඇය වැඩිම වත්කම් හිමි අප්‍රිකානු-ඇමෙරිකානු පුරවැසියා සහ ඇමෙරිකානු ඉතිහාසයේ ප්‍රථම කළු ජාතික මල්ටි-බිලියනයර් ද වෙයි. ඇගයුම් වාර්තා කිහිපයක් මගින් ම ඇය ලොව වඩාත් බලගතුම (Influential) කාන්තාව ලෙස හඳුන්වා ඇත.

ඇමෙරිකානුවෝ

ඔප්රා වින්ෆ්‍රේ


Prodidomus longiventris est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Luçon aux Philippines. Elle se rencontre vers Tayabas.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Prodida longiventris par Dalmas en 1919. Elle est placée dans le genre Prodidomus par Rodrigues et Rheims en 2020.

Publication originale
 Dalmas, 1919 : « Synopsis des araignées de la famille des Prodidomidae. » Annales de la Société Entomologique de France, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Luçon

Prodidomus longiventris


عرطوز قرية سوريّة تتبع إداريّاً لمحافظة ريف دمشق منطقة قطنا ناحية حران عرطوز، بلغ تعداد سكانها 6,298 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2000.

السكان
يبلع عدد السكان في بلدة عرطوز 10 ألف نسمة وذلك بحسب إحصائيات عام 2006 م - 2007 م وهم على ثلاثة أشكال:
 سكان أصليون
 سكان الجولان المحتل
 دمشقيون

أصل التسمية
عرطوز كلمة سريانية في الأصل، معناها «تنحى عن الطريق»، وذلك نظراً إلى موقعها الجغرافي سابقاً، كون البلدة كانت على جبل مطلٍّ على موقعها الحالي قبل الزلزال الكبير. ويُعتقد أنها ظهرت قبل مرور القديس بولس الرسول منها الذي ارتبط اسم الديرّ به، أي أن التسمية ظهرت بعد ولادة السيد المسيح، وتعني «البلدة المتنحية».

ويحكى ان كلمة «عرطوز» تعني رائحة التفاح..وأن الجبل المشرف على البلدة كان يسمى جبل التفاح..

السكان ونشاطاتهم
كان سكان عرطوز قديما يسكنون الجبل القريب منها والمتواجد شمال غرب البلدة حالياً ويوجد به الآن آثار ما يسمى عرطوز الخراب وهي بقايا الدمار للبلدة القديمة بعد الزلزال الكبير وارتداداته في القرن الثامن عشر إبان الاحتلال العثماني من عام 1759 حتى عام 1761 الذي كثرت الأوبئة وأمراض خطيرة أهمها الكوليرا، ثم انتقل من تبقى منها على قيد الحياة من المسلمين والمسيحيين إلى ضفاف نهر الأعوج بعد تغير مساره بسبب الزلزال ولحاجتهم للماء من أجل الزراعة ومن أهم ما كان يزرعه سكان عرطوز الكرمة والمشمش
أما في الوقت الحاضر فيهتم الأهالي بزراعة الزيتون والقمح والحبوب بأنواعها.
ولعل أبرز نشاط (اقتصادي) في عرطوز حالياً ارتبط بعصر الفساد ما بعد 1970 هو النمط الاستهلاكي غير المنتج مثل العمران والمتاجرة بالعقارات

موجز تاريخي
كانت بلدة عرطوز قديماً عبارة عن مجموعة من المنازل المترامية على جبلٍ يقع شمال غرب البلدة، وكانت أراضيها تمتد من المعضمية إلى صحنايا إلى قطنا، إلى أن حصل الزلزال الكبير في منتصف القرن الثامن عشر، فنزل من تبقى على قيد الحياة من هذه المنطقة التي باتت تُعرف ب عرطوز الخراب إلى موقعها الحالي الذي يبتعد عن موقعها القديم حوالي 2000 متر.
وفي أواخر القرن الثامن عشر بعد عام 1794 وأوائل القرن التاسع عشر وبعد ما يسمى الحرب الأهلية في جبل لبنان هاجر مجموعة من السكان واحتضنتهم عرطوز وشكلوا ما يسمى عرطوز الجديدة على حساب أراضي عرطوز وهي تعرف الآن بِ جديدة عرطوز المؤلفة من المسلمين والمسيحيين والدروز حيث انتقل مسيحيو عرطوز للسكن في جديدة عرطوز بعد انشائها، وبعد هزيمة حزيران 1967 بحوالي 10 سنوات تم إحداث تجمع جديد ضمن أراضي عرطوز أيضاً باسم جديدة الفضل وتقع غرب جديدة عرطوز الحالية.
قاومت عرطوز جميع أشكال الطغيان التي عبرت وزالت ومنها:
السلاجقة، المماليك، العثمانيون، الفرنسيون.
وكان للتعليم دور مؤثر تاريخياً بوجودها وبنفس الوقت محاولة الطواغيت القضاء على أي روح مقاومة لدى أهلها، وكان آخرهم استبداد آل الأسد الذي ارتبط وجودهم زوراً وكذباً بشعارات وطنية وقومية وخاصةً ركوبهم لأهداف ما يسمى حزب البعث وصولاً إلى ثورة الكرامة التي انطلقت في 15 آذار 2011 .
عرطوز من اولى المناطق التي انضمت لصفوف الثورة السورية ثورة الكرامة فخرجت أول مظاهرة من جامع أبو بكر الصديق تهتف لدرعا في في 25 آذار 2011 والتقت مع مظاهرة أخرى من حي الضهرة في البلدة والتي حاول النظام وعلى مدى عدة سنوات قبل الثورة ببث روح الفتنة والغرائز بين أهل عرطوز البلد وحي الضهرة باعتبار أن أغلب سكان حي الضهرة من أخوتنا النازحين من الجولان المحتل فاندمجت هاتين المظاهرتين لتشكل مظاهرة واحدة وتقطع الطريق على الفتنة والفتن التي حاول النظام زرعها مع كلاب حراسته وجواسيسه الذين يعرفون ب العواينية واصبحت من المناطق الثائرة على النظام فما كان من النظام الا ان حاول اخماد الثورة فيها فتعرضت عدة مرات للقمع من قبل شبيحة النظام بهدف السرقة واطلاق النار لترويع الاهالي وصولاً إلى المداهمات الكبيرة وكان أولها في حزيران 2011 وتكررت في تموز وآب وأيلول من نفس العام وأصبحت عادة لدى أجهزة القمع لملاحقة المارة في الشوارع بشكل يومي وصولاً إلى قصف حي الضهرة لمدة شهرين متواصلين واقتحامه في تشرين الأول 2012 وتدميره وسرقته وتم استشهاد عدد كبير من أبناءه، وبنفس الشهر قام النظام باقتحام عرطوز البلد من جديد أيضاً وقام بسرقة وتدمير عدد كبير من المنازل وتم استشهاد عدد آخر من أهل البلدة، ووضعت الحواجز التي تعترض حركة المواطنين وآلياتهم وتم سدّ جميع المنافذ من وإلى عرطوز بما في ذلك حي الضهرة وصولاً إلى نيسان 2013 حيث تم اجتياح حوالي 90% من المنازل فحرق بعضها بعد سرقته وأُجبر جميع المواطنون على مغادرة البلدة تحت تهديد السلاح من الشبيحة الإرهابيين المرتزقة وجيش الارهاب الأسدي إلا من ارتضى لنفسه أن يكون من عواينية النظام.
استمرت الحملة عدة أيام مما اضطر أغلب المواطنين ممن لم يعتقل أو يستشهد إلى مغادرة البلدة أو لخارج سورية.

انظر أيضا
قائمة بلدات سوريا

مراجع وهوامش

أماكن مأهولة في منطقة قطنا
بلدات سوريا
جغرافيا سوريا
قرى محافظة ريف دمشق

عرطوز


Prins Leopold, Hertug af Albany (Leopold George Duncan Albert; 7. april 1853 - 28. marts 1884) var en britisk prins, der var den yngste søn af Dronning Victoria af Storbritannien og hendes gemal Prins Albert af Sachsen-Coburg og Gotha. Han havde titel af hertug af Albany fra 1881 til sin død i 1884.

Prins Leopold led af hæmofili og døde som følge heraf som blot 30-årig.

Prins Leopold er oldefar til Kong Carl 16. Gustaf af Sverige.

Biografi

Prins Leopold blev født den 7. april 1853 på Buckingham Palace i London. Han var det ottende barn og den fjerde og yngste søn af dronning Victoria af Storbritannien og hendes gemal prins Albert af Sachsen-Coburg og Gotha. Under fødslen valgte Dronning Victoria at bruge kloroform og sanktionerede dermed brugen af anæstesi under fødsler, en praksis der for nylig var udviklet af professor James Young Simpson. Kloroformen blev tildelt af lægen John Snow.

Han blev døbt den 28. juni 1853 i Det Private Kapel i Buckingham Palace af ærkebiskoppen af Canterbury, John Bird Sumner, med navnene Leopold George Duncan Albert. Hans forældre valgte at opkalde ham efter deres fælles onkel, Kong Leopold 1. af Belgien. Hans faddere var hans mors fætter, Kong Georg 5. af Hannover, Prinsesse Augusta af Preussen, Prinsesse Mary Adelaide af Cambridge, og hans onkel, Fyrst Ernst 1. af Hohenlohe-Langenburg. Som barn af den regerende britiske monark havde han titel af prins og prædikat af Kongelig Højhed fra fødslen.

Allerede tidligt i barndommen blev det opdaget, at Leopold led af hæmofili. Leopold var dermed det første kendte tilfælde af denne sygdom i den britiske kongefamilie, da hans ældre brødre var raske. Nogle af hans søstre var ganske vist bærere af denne arvelige sygdom, men de var selv raske. Han var et skrøbeligt barn og blev beskyttet meget af sin mor på grund af sygdommen. I løbet af hans liv blev der endvidere spekuleret i, om han led af en mild form for epilepsi ligesom sin grandnevø, Prins John af Storbritannien. Da en militær karriere var udelukket for ham på grund af hans sygdom, fungerede Leopold primært som sponsor for kunst og litteratur. I 1878 blev han præsident for Royal Society of Literature og i 1879 vicepræsident for Royal Society of Arts.

Ægteskab

Prins Leopold giftede sig den 27. april 1882 i St George's Chapel på Windsor Castle med Prinsesse Helena af Waldeck og Pyrmont, datter af Fyrst Georg Viktor af Waldeck og Pyrmont og Prinsesse Helene af Nassau. Parret fik to børn, hvoraf den yngste søn blev født posthumt.

Død
Han døde den 28. marts 1884, blot 30 år gammel, under et ophold i Cannes i Sydfrankrig, efter at han havde fået en knæskade ved et fald fra en hest som følge af sin blødersygdom. Han blev begravet i St George's Chapel på Windsor Castle. Fire måneder efter hans død blev hans søn Carl Eduard født, som dermed var den 2. hertug af Albany fra sin fødsel.

Hans enke Helene fortsatte med at bo på Claremont House med deres to børn. Hun døde den 1. september 1922 i Hinterriss i Østrig, hvor hun også blev begravet.

Børn

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra London
Huset Sachsen-Coburg-Gotha
Hertuger
Prinser fra Storbritannien

Leopold af Storbritannien


Este artigo documenta a cronologia e epidemiologia do vírus SARS-CoV-2 em março de 2022, o vírus que causa a COVID-19 e é responsável pela pandemia de COVID-19. Os primeiros casos humanos da COVID-19 foram identificados em Wuhan, China, em dezembro de 2019.

Cronologia

1 de março
Relatório Semanal da OMS:

 O Canadá registrou 3.674 novos casos, elevando o número total para 3.296.653.
 O Japão registrou 65.434 novos casos diários, passando oficialmente de 5 milhões de casos, elevando o número total para 5.067.735.
 A Malásia registrou 25.854 novos casos, elevando o número total para 3.468.590. Foram 25.548 novas recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.142.112. Houve 78 novas mortes, elevando o número de mortos para 32.827.
 A Nova Zelândia registrou 19.588 novos casos, elevando o número total para 118.812. Houve 281 recuperações, elevando o número total de recuperações para 18.613. O número de mortos continua a ser 56. Foram 100.143 casos ativos (283 na fronteira e 99.859 na comunidade).
 Singapura registrou 24.080 novos casos, elevando o número total para 748.504. 11 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.030.

2 de março
 O Canadá registrou 7.487 novos casos, elevando o número total para 3.304.140.
 A Malásia registrou 27.500 novos casos, elevando o número total para 3.496.090. Houve 27.557 novas recuperações, o número total de recuperações permanece em 3.169.669. Houve 115 novas mortes, elevando o número de mortos para 32.942.
 A Nova Zelândia registrou 22.160 novos casos, elevando o número total para 142.321. 135 recuperações foram relatadas, elevando o número total de recuperações para 18.748. O número de mortos permanece em 56. Houve 124.114 casos ativos (276 na fronteira e 123.836 na comunidade)
 Singapura registrou 19.159 novos casos, elevando o número total para 767.663. Dez novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.040.
 O Reino Unido ultrapassou 19 milhões de casos.

3 de março
 O Canadá registrou 6.603 novos casos, elevando o número total para 3.310.385.
 A Malásia registrou 32.467 novos casos, elevando o número total para 3.528.557. Foram 27.629 novas recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.197.298. Houve 86 novas mortes, elevando o número de mortos para 33.028.
 A Nova Zelândia registrou 23.194 novos casos, elevando o número total para 166.098. 515 se recuperaram, elevando o número total de recuperações para 19.263. O número de mortos permanece em 56. Foram 146.779 casos ativos (252 na fronteira e 146.527 na comunidade).
 Singapura registrou 18.162 novos casos, elevando o número total para 785.825. Nove novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.049.

4 de março
 O Canadá registrou 6.776 novos casos, elevando o número total para 3.317.651.
 A Malásia registrou 33.209 casos, elevando o número total para 3.561.766. Foram 26.352 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.223.650. 22 mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 33.106.
 A Nova Zelândia registrou 22.535, elevando o número total para 188.680. Foram 16.875 recuperações, elevando o número total de recuperações para 36.138. Sete mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 63. Foram 152.479 casos ativos (126 na fronteira e 152.353 na comunidade).
 Singapura registrou 17.564 novos casos, elevando o número total para 803.389. 18 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.067.
 As mortes globais por COVID-19 passaram de 6 milhões.

5 de março
 O Canadá registrou 3.140 novos casos, elevando o número total para 3.320.791.
 A Coreia do Sul registrou 254.327 novos casos diários, passando de 4 milhões de casos, elevando o número total para 4.212.652.
 A Malásia registrou 33.406 novos casos, elevando o número total para 3.595.172. Foram 27.143 recuperações, totalizando 3.250.793 recuperações. 67 mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 33.173.
 A Nova Zelândia registrou 18.840 novos casos, elevando o número total para 207.562. 3.442 recuperações foram relatadas, elevando o número total de recuperações para 39.580. O número de mortos continua a ser 63. Foram 167.919 casos ativos (126 na fronteira e 167.793 na comunidade).
 Singapura registrou 16.274 novos casos, elevando o número total para 819.663. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.073.
 A Tailândia ultrapassou 3 milhões de casos de COVID-19.
 O Vietnã registrou 131.817 novos casos diários, ultrapassou 4 milhões de casos, elevando o número total para 4.021.371.

6 de março
 O Brasil ultrapassou 29 milhões de casos de COVID-19.
 O Canadá registrou 2.697 novos casos, elevando o número total para 3.323.488.
 A França ultrapassou 23 milhões de casos de COVID-19.
 A Malásia registrou 27.435 novos casos, elevando o número total para 3.622.607. Foram relatadas 30.335 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.281.128. Houve 55 mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 33.228.
 A Nova Zelândia registrou 15.162 novos casos, elevando o número total para 222.767. Foram 3.586 recuperações, elevando o número total de recuperações para 43.166. Duas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 65. Foram 179.536 casos ativos (123 na fronteira e 179.413 na comunidade).
 Singapura registrou 13.158 novos casos, elevando o número total para 832.821. Cinco novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.078.

7 de março
 O Canadá registrou 5.696 novos casos, elevando o número total para 3.331.820.
 A Malásia registrou 26.856 novos casos, elevando o número total para 3.649.463. Foram 30.726 recuperações, elevando o número total para 3.311.854. Houve 77 mortes, elevando o número de mortos para 33.305.
 A Nova Zelândia registrou 17.582 novos casos, elevando o número total para 240.319. Foram 4.480 recuperações, elevando o número total de recuperações para 47.646. O número de mortos permanece em 65. Foram 192.608 casos ativos (116 na fronteira e 192.492 na comunidade).
 Singapura registrou 13.520 novos casos, elevando o número total para 846.341. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.084.

8 de março
Relatório semanal da OMS:

 O Canadá registrou 4.008 novos casos, elevando o número total para 3.335.827.
 A Ilha Christmas registrou seu primeiro caso de COVID-19.
 A Malásia registrou 31.490 novos casos, elevando o número total para 3.680.953. Foram 29.035 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.340.889. Houve 79 mortes, elevando o número de mortos para 33.384.
 A Nova Zelândia registrou 23.913 novos casos, elevando o número total para 264.255. Foram 23.965 recuperações, elevando o número total de recuperações para 71.611. O número de mortos permanece em 65. Foram 192.579 casos ativos (127 na fronteira e 192.452 na comunidade).
 Singapura registrou 22.201 novos casos, elevando o número total para 868.542. 15 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.099.

9 de março
 O Canadá registrou 6.039 novos casos, elevando o número total para 3.342.397.
 A Coreia do Sul registrou 342.438 novos casos diários, ultrapassando 5 milhões de casos de infecção, elevando o número total para 5.212.101.
 A Malásia registrou 30.246 novos casos, elevando o número total para 3.711.199. Foram 26.653 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.367.542. Houve 113 mortes, elevando o número de mortos para 33.497.
 A Nova Zelândia registrou 22.466 novos casos, elevando o número total para 286.750. 12.817 se recuperaram, elevando o número total de recuperações para 84.428. O número de mortos permanece em 65. Foram 202.257 casos ativos (116 na fronteira e 202.141 na comunidade).
 Niue relatou seu primeiro caso como resultado de uma viagem da Nova Zelândia.
 Singapura registrou 17.051 novos casos, elevando o número total para 885.593. 11 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.110.
 Segundo a Universidade Johns Hopkins, o número total de casos no mundo ultrapassou 450 milhões e pelo menos 6 milhões morreram.

10 de março
 O Canadá registrou 7.771 novos casos, elevando o número total para 3.350.160.
 A Malásia registrou 30.787 novos casos, elevando o número total para 3.741.986. Foram 36.457 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.393.999. Houve 70 mortes, elevando o número de mortos para 33.567.
 A Nova Zelândia registrou 21.030 novos casos, elevando o número total para 307.803. Foram 14.560 recuperações, elevando o número total de recuperações para 98.988. O número de mortos subiu para 91. Foram 208.734 casos ativos (110 na fronteira e 208.624 na comunidade).
 Singapura registrou 16.165 novos casos, elevando o número total para 901.758. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.116.

11 de março
 O Canadá registrou 6.175 novos casos, elevando o número total para 3.357.009.
 A Malásia registrou 32.800 novos casos, elevando o número total para 3.774.786. Foram 24.444 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.418.443. Houve 76 mortes, elevando o número de mortos para 33.643.
 A Nova Zelândia registrou 21.012 novos casos, elevando o número total para 328.836. Foram 19.895 recuperações, elevando o número total de recuperações para 118.883. Cinco mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 98. Foram 209.867 casos ativos (113 na fronteira e 209.754 na comunidade).
 Singapura registrou 15.345 novos casos, elevando o número total para 917.103. 13 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.129.

12 de março
 A Coreia do Sul registrou 383.659 novos casos diários, passando de 6 milhões de casos, elevando o número total para 6.206.271.
 A Malásia registrou 26.250 novos casos, elevando o número total para 3.801.036. Foram 25.089 recuperações, elevando o número total para 3.443.532. Houve 77 mortes, elevando o número de mortos para 33.720.
 A Nova Zelândia registrou 18.715 novos casos, elevando o número total para 347.576. Houve 22.195 recuperações, elevando o número total de recuperações para 141.078. Houve sete mortes, elevando o número de mortos para 105. Foram 206.405 casos ativos (121 na fronteira e 206.284 na comunidade).
 Singapura registrou 12.632 novos casos, elevando o número total para 929.735. Dez novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.139.
 O Vietnã registrou 168.719 novos casos diários, passando de 5 milhões de casos, elevando o número total para 5.136.405.

13 de março
 A Malásia registrou 22.535 novos casos, elevando o número total para 3.823.571. Foram 25.356 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.468.888. Houve 87 mortes, elevando o número de mortos para 33.807.
 A Nova Zelândia registrou 14.516 novos casos, elevando o número total para 362.109. Foram 23.543 recuperações, elevando o número total de recuperações para 164.621. Oito mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 113. Foram 197.387 casos ativos (136 na fronteira e 197.251 na comunidade).
 Singapura registrou 9.701 novos casos, elevando o número total para 939.436. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.145.

14 de março
 O Canadá registrou 3.856 novos casos, elevando o número total para 3.368.165.
 A Malásia registrou 22.030 novos casos, elevando o número total para 3.845.601. Foram 33.872 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.502.760. Houve 92 mortes, elevando o número de mortos para 33.899.
 A Nova Zelândia registrou 15.562 novos casos, elevando o número total para 377.685. Foram 22.495 recuperações, elevando o número total de recuperações para 187.116. Uma morte foi relatada, elevando o número oficial de mortos para 114. Foram 190.467 casos ativos (147 na fronteira e 190.320 na comunidade).
 Singapura registrou 9.042 novos casos, elevando o número total para 948.478. Oito novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.153.

15 de março
Relatório Semanal da OMS:

 O Canadá registrou 4.350 novos casos, elevando o número total para 3.373.852.
 A Coreia do Sul registrou 362.338 novos casos diários, passando de 7 milhões de casos e elevando o número total para 7.228.550.
 A Malásia registrou 26.534 novos casos, elevando o número total para 3.872.135. Foram 31.234 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.533.994. Houve 95 mortes, elevando o número de mortos para 33.994.
 A Nova Zelândia registrou 21.633 novos casos, elevando o número total para 399.342. 18.859 recuperações foram relatadas, elevando o número total de recuperações para 205.975. O número oficial de mortos continua a ser 115. Foram 193.265 casos ativos (157 na fronteira e 193.108 na comunidade).
 Singapura registrou 15.851 novos casos, elevando o número total para 964.329. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.159.

16 de março
 O Canadá registrou 5.923 novos casos, elevando o número total para 3.379.712.
 A Malásia registrou 28.298 novos casos, elevando o número total para 3.900.433. Foram 33.009 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.567.003. Houve 105 mortes, elevando o número de mortos para 34.099.
 A Nova Zelândia registrou 19.487 novos casos, elevando o número total para 418.861. Foram 15.109 recuperações, elevando o número total de recuperações para 221.084. 22 mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 141. Foram 197.652 casos ativos (188 na fronteira e 197.464 na comunidade).
 Singapura registrou 11.278 novos casos, elevando o número total para 975.607. 11 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.170.

17 de março
 O Canadá registrou 5.868 novos casos, elevando o número total para 3.385.567.
 A Coreia do Sul registrou 621.328 novos casos diários, a maioria dos casos, passando de 8 milhões de casos e elevando o número total para 8.250.592.
 A Índia ultrapassou 43 milhões de casos de COVID-19.
 A Malásia registrou 27.004 novos casos, elevando o número total para 3.927.437. Foram 29.450 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.596.453. Houve 86 mortes, elevando o número de mortos para 34.185.
 A Nova Zelândia registrou 19.591 novos casos, elevando o número total para 438.452. Foram 17.411 recuperações, elevando o número total de recuperações para 238.495. Houve dez mortes, elevando o número de mortos para 151. Foram 199.847 casos ativos (207 na fronteira e 199.640 na comunidade).
 Singapura registrou 10.713 novos casos, elevando o número total para 986.320. 12 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.182.
 O Reino Unido ultrapassou 20 milhões de casos.

18 de março
 O Canadá registrou 8.178 novos casos, elevando o número total para 3.394.348.
 As Ilhas Cook têm um total de 430 casos ativos, elevando o número total para 604 casos. 174 se recuperaram enquanto 852 permanecem em quarentena.
 A Alemanha registrou 297.845 novos casos diários, passando de 18 milhões de casos, elevando o número total para 18.287.986.
 Hong Kong ultrapassou 1 milhão de casos de COVID-19.
 O Japão registrou 49.210 novos casos diários, passando de 6 milhões de casos, elevando o número total para 6.016.206.
 A Malásia registrou 24.241 novos casos, elevando o número total para 3.951.678. Foram 26.615 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.623.068. Houve 59 mortes, elevando o número de mortos para 34.244.
 A Nova Zelândia registrou 14.148 novos casos, elevando o número total para 452.600. 90.170 se recuperaram, elevando o número total de recuperações para 328.665. Três mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 156. Foram 123.867 casos ativos (156 na fronteira e 123.711 na comunidade).
 Singapura registrou 10.594 novos casos, elevando o número total para 996.914. Nove novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.191.
 As Ilhas Salomão registraram 258 novos casos, elevando o número total para 9.758.
 Vanuatu relatou 70 novos casos, elevando o número total para 473.
 O Vietnã registrou 163.174 novos casos diários, passando de 6 milhões de casos, elevando o número total para 6.162.959.

19 de março
 A Argentina ultrapassou 9 milhões de casos de COVID-19.
 A Coreia do Sul registrou 381.454 novos casos diários, passando de 9 milhões de casos, elevando o número total para 9.038.938.
 As Ilhas Cocos (Keeling) relataram seu primeiro caso.
 A Malásia registrou 22.341 novos casos, elevando o número total para 3.974.019. Foram 33.347 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.656.415. Houve 85 mortes, elevando o número de mortos para 34.329.
 A Nova Zelândia registrou 18.559 novos casos, elevando o número total para 471.225. Foram 18.751 recuperações, elevando o número total de recuperações para 347.416. Seis mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 164. Foram 123.665 casos ativos (186 na fronteira e 123.479 na comunidade).
 Singapura registrou 10.244 novos casos e ultrapassou 1 milhão de casos totais em 1.007.158. Três novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.194.

20 de março
 A Malásia registrou 19.105 novos casos, elevando o número total para 3.993.124. Foram 28.250 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.684.665. Houve 71 mortes, elevando o número de mortos para 34.400.
 A Nova Zelândia registrou 12.046 novos casos, elevando o número total para 483.222. Foram 14.521 recuperações, elevando o número total de recuperações para 361.937. Sete mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 175. Foram 121.134 casos ativos (193 na fronteira e 120.941 na comunidade).
 Singapura registrou 7.859 novos casos, elevando o número total para 1.015.017. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.198.

21 de março
 O Canadá registrou 2.797 novos casos, elevando o número total para 3.404.796.
 A Malásia registrou 17.828 novos casos, passando de 4 milhões de casos e elevando o número total para 4.010.952. Foram 28.003 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.712.668. Houve 63 mortes, elevando o número de mortos para 34.463.
 A Nova Zelândia registrou 14.495 novos casos, elevando o número total para 497.731. Foram 15.572 recuperações, elevando o número total de recuperações para 377.509. Houve 12 mortes, elevando o número de mortos para 184. Foram 120.059 (203 na fronteira e 119.856 na comunidade).
 Singapura registrou 7.538 novos casos, elevando o número total para 1.022.555. Dez novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.208.

22 de março
Relatório Semanal da OMS:

 O Canadá registrou 8.164 novos casos, elevando o número total para 3.412.946.
 A Malásia registrou 21.483 novos casos, elevando o número total para 4.032.435. Foram 32.561 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.745.229. Houve 73 mortes, elevando o número de mortos para 34.535.
 A Nova Zelândia registrou 20.941 novos casos, elevando o número total para 518.685. Foram 21.653 recuperações, elevando o número total de recuperações para 399.162. Houve 14 mortes, elevando o número de mortos para 199. Foram 119.346 casos ativos (220 na fronteira e 119.126 na comunidade).
 Singapura registrou 13.166 novos casos, elevando o número total para 1.035.721. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.214.

23 de março
 O Canadá registrou 5.690 novos casos, elevando o número total para 3.420.292.
 A Coreia do Sul registrou 490.881 novos casos diários, superando 10 milhões de casos relativos, elevando o número total para 10.427.421.
 A Malásia registrou 22.491 novos casos, elevando o número total para 4.054.926. Foram 26.234 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.771.463. Houve 63 mortes, elevando o número de mortos para 34.600.
 A Nova Zelândia registrou 20.130 novos casos, elevando o número total para 538.839. Foram 19.504 recuperações, elevando o número total de recuperações para 418.666. Houve sete mortes, elevando o número de mortos para 210. Foram 119.989 casos ativos (224 na fronteira e 119.756 na comunidade).
 Singapura registrou 8.940 novos casos, elevando o número total para 1.044.661. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.220.
 Os Estados Unidos da América ultrapassaram 1 milhão de mortes, tornando-se o primeiro país a ultrapassar esse marco sombrio.

24 de março
 O Canadá registrou 9.826 novos casos, elevando o número total para 3.430.114.
 A Malásia registrou 24.316 novos casos, elevando o número total para 4.079.242. Foram 25.212 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.796.975. Houve 64 mortes, elevando o número de mortos para 34.664.
 A Nova Zelândia registrou 18.467 novos casos, elevando o número total de 557.330. Foram registradas 19.603 recuperações, elevando o número total de recuperações para 438.269. Oito mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 221. Foram 118.869 casos ativos (243 na fronteira e 118.626 na comunidade).
 Niue relatou quatro novos casos na fronteira.
 Singapura registrou 8.478 novos casos, elevando o número total para 1.053.139. Seis novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.226.

25 de março
 O Canadá registrou 5.956 novos casos, elevando o número total para 3.436.519.
 A Coreia do Sul registrou 339.514 novos casos diários, passando de 11 milhões de casos, elevando o número total para 11.162.232.
 A Malásia registrou 21.787 novos casos, elevando o número total para 4.101.081. O número total de recuperações permanece 3.796.975. 52 mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 34.717.
 A Nova Zelândia registrou 15.900 novos casos, elevando o número total para 573.230. 14.149 se recuperaram, elevando o número total de recuperações para 452.418. Nove mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 234. Foram 120.625 casos ativos (255 na fronteira e 120.370 na comunidade).
 Singapura registrou 7.584 novos casos, elevando o número total para 1.060.723. 13 novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.239.
 O Vietnã registrou 108.979 novos casos diários, passando de 7 milhões de casos, elevando o número total para 7.074.030.

26 de março
 A Malásia registrou 20.923 novos casos, elevando o número total para 4.122.004. Foram 25.467 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.844.766. Houve 34 mortes, elevando o número de mortos para 34.751.
 A Nova Zelândia registrou 14.212 novos casos, elevando o número total para 587.467. Foram 15.995 recuperações, elevando o número total de recuperações para 468.413. Houve 16 mortes, elevando o número de mortos para 254. Foram 118.837 casos ativos (252 na fronteira e 118.585 na comunidade).
 Singapura registrou 6.434 novos casos, elevando o número total para 1.067.157. Sete novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.246.

27 de março
 A Malásia registrou 16.863 novos casos, elevando o número total para 4.138.867. Foram 26.171 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.870.937. Houve 37 mortes, elevando o número de mortos para 34.751.
 A Nova Zelândia registrou 10.272 novos casos, elevando o número total para 597.745. Foram 14.598 recuperações, elevando o número total de recuperações para 483.011. Houve seis mortes, elevando o número de mortos para 258. Foram 114.511 casos ativos (255 na fronteira e 114.256 na comunidade).
 Singapura registrou 4.848 novos casos, elevando o número total para 1.072.005. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.250.

28 de março
 O Canadá registrou 8.118 novos casos, elevando o número total para 3.450.919.
 A Coreia do Sul registrou 187.213 novos casos diários, passando de 12 milhões de casos, elevando o número total para 12.003.054.
 A Indonésia ultrapassou 6 milhões de casos de COVID-19.
 A Malásia registrou 13.336, elevando o número total para 4.152.203. Foram 25.552 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.896.489. Houve 54 mortes, elevando o número de mortos para 34.842.
 A Nova Zelândia registrou 12.934 casos, elevando o número total para 610.687. Foram 14.469 recuperações, elevando o número total de recuperações para 497.480. Houve oito mortes, elevando o número de mortos para 269. Foram 112.976 casos ativos (277 na fronteira e 112.699 na comunidade).
 Singapura registrou 4.925 novos casos, elevando o número total para 1.076.930. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.254.

29 de março
Relatório Semanal da OMS:

 O Canadá registrou 9.766 novos casos, elevando o número total para 3.460.685.
 A Malásia registrou 15.215 novos casos, elevando o número total para 4.167.418. Foram registradas 24.154 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.920.643. Houve 64 mortes, elevando o número de mortos para 34.906.
 A Nova Zelândia registrou 17.192 casos, elevando o número total para 627.898. Houve 20.925 recuperações, elevando o número total de recuperações para 518.405. Houve 35 mortes, elevando o número de mortos para 303. Foram 109.227 casos ativos (291 na fronteira e 108.936 na comunidade).
 Singapura registrou 8.164 novos casos, elevando o número total para 1.085.094. Quatro novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.258.

30 de março
 O Canadá registrou 6.880 novos casos, elevando o número total para 3.472.554.
 A Malásia registrou 15.941 novos casos, elevando o número total para 4.183.359. Foram 21.186 recuperações, totalizando 3.941.829 recuperações. Houve 33 mortes, elevando o número de mortos para 34.939.
 A Nova Zelândia registrou 15.966 novos casos, elevando o número total para 643.875. Foram 20.127 recuperações, elevando o número total de recuperações para 538.532. 12 mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 317. Foram 105.065 casos ativos (296 na fronteira e 104.769 na comunidade).
 Singapura registrou 5.729 novos casos, elevando o número total para 1.090.823. Cinco novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.263.
 O Reino Unido ultrapassou 21 milhões de casos.

31 de março
 O Canadá registrou 12.519 novos casos, elevando o número total para 3.485.073.
 A Coreia do Sul registrou 320.743 novos casos diários, passando de 13 milhões de casos, elevando o número total para 13.095.631.
 A Malásia registrou 18.560 novos casos, elevando o número total para 4.201.919. Foram 18.252 recuperações, elevando o número total de recuperações para 3.960.082. Houve 44 mortes, elevando o número de mortos para 34.983.
 A Nova Zelândia registrou 15.289 novos casos, elevando o número total para 659.175. Houve 18.469 recuperações, elevando o número total de recuperações para 557.001. 20 mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 338. Foram 101.875 casos ativos (288 na fronteira e 101.587 na comunidade).
 Singapura registrou 5.605 novos casos, elevando o número total para 1.096.428. Cinco novas mortes foram relatadas, elevando o número de mortos para 1.268.

3
Eventos de março de 2022

Cronologia da pandemia de COVID-19 em março de 2022


Matasila Freshwater  est une illustratrice, réalisatrice néo-zélandaise, originaire des îles Salomon.

Biographie
Matasila Freshwater est originaire des îles Salomon. Elle a une formation en anthropologie, animation et illustration. Elle vit à Wellington. En 2019, elle réalise la séquence sur les îles Salomon, dans Vai.

Réalisations

 The Orator, 2011
 Shmeat, 2016, film d'animation
 Vai, 2019
 Teine Sā, 2021

Prix

 mention spéciale du jury, Festival du film de Venise, 2011
 meilleur film d'animation, A Night of Horror International Film Festival, Australie, 2016
 meilleure réalisatrice, New Filmmaker of the Year, SPADA Screen Industry Awards, 2019
 Sun Jury Award, imagineNATIVE Film Festival, 2021

Notes et références

Réalisatrice néo-zélandaise
Illustrateur néo-zélandais

Matasila Freshwater


Uma vogal semiaberta é qualquer uma pertencente a uma classe homônima de vogais usadas em algumas línguas faladas. A característica que define uma vogal semiaberta é o posicionamento da língua a um terço do caminho de uma vogal aberta para uma vogal fechada.

Lista de vogais
As vogais médias abertas que têm símbolos característicos no alfabeto fonético internacional são:

 vogal anterior semiaberta não arredondada
 vogal anterior semiaberta arredondada
 vogal central semiaberta não arredondada  (publicações mais antigas podem usar )
 vogal central semiaberta arredondada  (publicações mais antigas podem usar )
 vogal posterior semiaberta não arredondada
 vogal posterior semiaberta arredondada

Outras vogais semiabertas podem ser denotadas por meio de diacríticos de articulação relativa aplicados às letras das vogais vizinhas.

Vogais

Vogal semiaberta


El Monumento a la Resistencia Alemana (en alemán: Gedenkstätte Deutscher Widerstand), es un monumento y museo en Berlín, capital de Alemania. Fue inaugurado en 1980 en parte del Bendlerblock, un complejo de oficinas en Stauffenbergstrasse (antes Bendlerstrasse), al sur del Tiergarten, en Berlín Occidental. Fue aquí en donde el coronel Claus von Stauffenberg y los otros miembros del Atentado del 20 de julio de 1944 fueron ejecutados.
Aunque el monumento fue pensado en un comienzo para conmemorar a los miembros del Ejército Alemán  que intentaron asesinar a Hitler en 1944, es también un monumento a la resistencia alemana en el sentido más amplio. Los historiadores coinciden en que no hubo un solo movimiento nacional de resistencia en la Alemania nazi durante los años en que Hitler estuvo en el poder (1933 a 1945). Joachim Fest lo describe como "la resistencia que nunca fue". Sin embargo, el término resistencia alemana (Deutscher Widerstand) ahora se utiliza para describir todos los elementos de la oposición y la resistencia al régimen nazi, incluyendo las redes subterráneas de los socialdemócratas y los comunistas, La Rosa Blanca, las actividades de oposición de las iglesias cristianas (por ejemplo, la Iglesia Confesante), y los grupos de resistencia que estaban en la administración pública del país, los órganos de inteligencia y las fuerzas armadas.

Diseño
El visitante entra al museo de Stauffenbergstrasse través de un arco, en la pared de la cual se inscribe:. "Aquí, en el ex Cuartel General Supremo del Ejército. Alemanes organizaron el intento de poner fin a las injusticias del régimen nazi el ¨20 de julio de 1944. Para ello, sacrificaron sus vidas. La República Federal de Alemania y el Estado de Berlín crearon este nuevo monumento en 1980". El visitante entra en el patio central, en él se ubica una estatua de un hombre desnudo, dicha estatua marca el lugar donde los conspiradores fueron ejecutados. Una placa en una pared cercana conmemora este acontecimiento. Delante de la estatua, incrustado en el suelo, una placa dice en alemán:

Ihr trugt die Schande nicht.Ihr wehrtet euch.

Ihr gabt das große ewig wache Zeichen der Umkehr,opfernd Euer heißes Leben für Freiheit, Recht, und Ehre.

Traducido al español:

No soportaron la vergüenza.Resistieron.

''A costa de sacrificar sus apasionadas vidas por la libertad, la justicia y el honor.

Exposición del Museo

El museo consta de una serie de exposiciones que relatan la historia de la Alemania nazi y de todas aquellas personas y grupos que se le opusieron. A toda la resistencia se les da el mismo respeto. El museo busca mostrar todos los estratos de la sociedad alemana que participaron en la actividad de la resistencia. No trata de ocultar el hecho de que la gran mayoría de los alemanes apoyaron el régimen de Hitler y que nunca hubo un movimiento efectivo de resistencia nacional.

Se presta especial atención  a las figuras de la resistencia militar, como Stauffenberg, Ludwig Beck, Erwin von Witzleben, Günther von Kluge, Erich Hoepner, Hans Oster y Friedrich Olbricht. Se subraya la nueva doctrina militar alemana, que sostiene que los militares tienen un deber moral que va más allá de la obediencia ciega a las órdenes, y que los oficiales que conspiraron para matar a Hitler no eran traidores, sino héroes. El mismo punto se hace acerca de otros alemanes que fueron exiliados y que ayudaron al esfuerzo de guerra aliado contra Alemania, como Marlene Dietrich.

El museo también tiene un punto de muestra sobre cómo Hitler explotó el antisemitismo para ganar poder y conducir a Alemania a la ruina. Se muestran ejemplos gráficos de propaganda nazi antisemita. El museo reproduce muchos documentos oficiales, periódicos, carteles, volantes, cartas privadas ilegales y fotografías: más de 5.000 elementos individuales.

Referencias

Monumentos de Berlín
Resistencia alemana al nazismo
Museos de Berlín
Cementerios y monumentos de guerra

Monumento a la Resistencia Alemana


Roman Andrejevič Vlasov (rus. Роман Андреевич Власов) (Novosibirsk, Rusija, 6. listopada 1990.) je ruski hrvač grčko-rimskim stilom. Zaposlen je u ruskoj vojsci te ima čin natporučnika.

Višestruki je europski i svjetski prvak u hrvanju dok je na Olimpijadi 2016. uspio obraniti naslov. Tada je pobijedio danskog predstavnika Marka Madsena kojeg je dobio i godinu ranije na Svjetskom prvenstvu u Las Vegasu.

Trenira ga Viktor Kuznjecov koji je u svojoj prošlosti trenirao ruskog hrvačkog velikana Aleksandra Kareljina.

Zbog ostvarenih sportskih uspjeha dobio je brojne nagrade i priznanja kao što su: Red prijateljstva (2012.), Počasna diploma predsjednika Ruske Federacije (2013.) i Medalja časti (2016.).

Karijera

OI 2012. London

OI 2016. Rio

Izvori

Ruski hrvači
Olimpijski pobjednici u hrvanju

Roman Vlasov


A competição dos 5000 metros masculino no Campeonato Mundial de Atletismo de 2022 foi realizada no estádio Hayward Field, em Eugene, nos Estados Unidos, entre os dias 21 a 24 de julho de 2022.

Recordes
Antes da competição, os recordes eram os seguintes:

Medalhistas

Tempo de qualificação

Calendário

Resultados

Eliminatórias
Qualificação: Os cinco primeiros de cada bateria (Q) e os cinco melhores tempos (q) das eliminatórias.

Final
A final ocorreu dia 24 de julho às 18:05.

Ligações externas

 Site da World Athletics

Campeonato Mundial de Atletismo de 2022

Campeonato Mundial de Atletismo de 2022 - 5000 m masculino


Night of the Stormrider is the second studio album by the American heavy metal band Iced Earth, released in 1991 through Century Media Records. It is a concept album centered on an idea that was created by the band's leader Jon Schaffer. Night of the Stormrider is the only Iced Earth album to feature lead singer John Greely and drummer Rick Secchiari. The album was re-released in a remixed and remastered version in 2002 by producer Jim Morris.

Concept meaning
The album's concept is about a man who is betrayed by religion and turns away from it in anger. The dark forces of nature reach out to this enraged man and use him as their vessel to bring death and destruction to Earth. He is commanded to travel to a desert, where he is given visions that reveal the truth of humanity, and warp his mind further to make him the "Stormrider". After the destruction of the world, he is then damned forever into the depths of Hell, also referenced as the River Styx. After being forever damned and taunted by evil spirits, he eventually sees what he has done, and realizes that it is too late to repent.

Track listing
All lyrics and music written by Jon Schaffer, except where noted.

Personnel

Iced Earth
John Greely – vocals
Jon Schaffer – rhythm guitar, backing vocals, lead vocals (on track 2), co-producer
Randall Shawver – lead guitar
Dave Abell – bass
Rick Secchiari – drums

Additional musicians
Roger Huff – keyboards
Kent Smith – keyboards

Other personnel
Tom Morris – producer, engineer
Jim Morris – mixing, mastering (on 2002 remixed and remastered version)
Axel Hermann – artwork
Travis Smith  – artwork (on 2002 remixed and remastered version)
Rick Borstelman – artwork
Frank Albrecht – photography
Dirk Rudolph – layout
Philipp Schulte – product coordination

References

1991 albums
Iced Earth albums
Century Media Records albums
Concept albums
Albums recorded at Morrisound Recording

Night of the Stormrider


كاترينا الإسكندرانية (باليونانية: ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς) أو كاثرين الإسكندرانية، والمعروفة أيضًا باسم سانت كاترين الإسكندرانية، وسانت كاترين ذات العجلة والشهيدة الكبرى سانت كاترين؛ ؛  هي قديسة مصرية مسيحية يُعتقد أنها كانت عالمة عاشت في القرن الرابع الميلادي.

وفقًا لسير القداسة، كانت أميرة وباحثة مرموقة أصبحت مسيحية في سن الرابعة عشرة تقريبًا، وحولت مئات الأشخاص إلى المسيحية واستشهدت في سن الثامنة عشرة تقريبًا. بعد أكثر من 1100 عام من استشهاد كاثرين، حددتها جان دارك كواحدة من القديسين الذين ظهروا لها وقدموا لها المشورة. تعتبر في الكنيسة القبطية الأرثوذكسية شهيدة، وفي الكنيسة الكاثوليكية تعتبر أحد المساعدين الأربعة عشر. يرى بعض العلماء المعاصرين أن أسطورة كاترين على الأرجح تستند على حياة ومقتل الفيلسوفة اليونانية هيباتيا، مع عكس أدوار المسيحيين والوثنيين.

حياتها وفقا للتقاليد
ولدت بالإسكندرية في نهاية القرن الثالث الميلادي، ووصفت بالحكمة والعقل والحياء. تربت على محبة السيد المسيح، والتحقت بالمدارس وتثقفت بعلوم زمانها، وكانت مثابرة على الاطلاع والتأمل في الكتاب المقدس. ولما بلغت الثامنة عشر كانت قد درست اللاهوت والفلسفة على أيدي أكبر العلماء المسيحيين حينذاك وتعمّدت في عام 305 م.

التعذيب والاستشهاد

أمر الإمبراطور بإخضاع القديسة لتعذيب رهيب ثم رميها في السجن. أثناء الحبس، عالجت الملائكة جروحها بالمرهم وكانت تغذيها يوميًا حمامة من السماء كما زارها المسيح أيضًا، وشجعها على القتال بشجاعة، ووعدها بإكليل المجد الأبدي.

خلال سجنها جاء أكثر من 200 شخص لرؤيتها، بمن فيهم زوجة ماكسينتيوس، فاليريا ماكسيميلا؛ كلهم اعتنقوا المسيحية واستشهدوا فيما بعد. بعد اثني عشر يومًا، عندما تم فتح الزنزانة، ملأها ضوء ساطع وعطر عطري، وظهرت كاثرين أكثر إشراقًا وجمالًا.

عند فشل ماكسينتيوس في جعل كاثرين تستسلم عن طريق التعذيب، حاول كسب الأميرة الجميلة والحكيمة باقتراح الزواج.  رفضت كاترين، معلنة أن زوجها هو يسوع المسيح، الذي كرست له عذريتها.

حكم الإمبراطور الغاضب على كاثرين بالموت على عجلة تكسير شائكة، لكنها تحطمت عند لمسها.  أمر ماكسينتيوس بقطع رأسها. أمرت كاثرين ببدء الإعدام. مادة شبيهة بالحليب تتدفق من رقبتها بدلاً من الدم.

بعد استشهادها بخمسة قرون رأى راهب في سيناء جماعة من الملائكة يحملون جثمانها الطاهر، ويطيرون به ويضعونه بحنان على قمة جبل في سيناء. انطلق الراهب إلى قمة الجبل فوجد الجسد الطاهر كما نظره في الرؤيا، وكان يشع منه النور. حمله الراهب إلى كنيسة موسى النبي. نُقل الجسم المقدس بعد ذلك إلى كنيسة التجلي في الدير الذي بناه الإمبراطور جوستنيان في القرن السادس، وعُرف الدير باسم دير سانت كاترين.

تبجيل
في القرن السادس، أنشأ الإمبراطور الشرقي جستنيان ما يُعرف الآن بدير سانت كاترين في مصر (وهو في الواقع مكرس لتجلي المسيح). يقوم عدد لا يحصى من الناس بالحج إلى الدير لتلقي الشفاء المعجزة من كاترين.

الواقعية التاريخية

يرفض دونالد أتووتر (المؤلف الإنجليزي الكاثوليكي، 1892-1977) ما أسماه «أسطورة» كاترين، بحجة عدم وجود أي «دليل على أنها موجودة خارج نطاق عقول أحد الكتاب اليونانيين الذي قام بتأليف ما كان ينوي أن تكون مجرد قصة حب رومنسية». كتب هارولد ديفيز أن «البحث الجاد فشل في الربط بين كاترين وبين أي شخصية تاريخية»، وقد افترض أن كاترين كانت اختراعًا غرضه تقديم نظير لقصة الفيلسوفة الوثنية هيباتيا (350-370 - 415 م).

تدعم الأبحاث الحديثة افتراض ديفيس بأن أسطورة كاثرين الإسكندرية تستند على الأرجح إلى حياة هيباتيا وقتلها، مع عكس أدوار المسيحيين والوثنيين. كانت هيباتيا عالمة رياضيات يونانية وعالمة فلك وفيلسوفة، قُتِلت بوحشية على يد مجموعة من المسيحيين بعد اتهامها بالعمل على تفاقم الصراع بين شخصيتين بارزتين في الإسكندرية، الحاكم أوريستيس، والأسقف كيرلس الأول.

في كتابها «طائفة القديسة كاترين الإسكندرانية في أوائل العصور الوسطى في أوروبا»، تناقش كريستين والش «كاترين التاريخية»:«كما رأينا، على الأرجح نشأ تقديس القديسة كاثرين الإسكندرانية من تقاليد شفهية عن اضطهاد دقلديانوس للمسيحيين في الإسكندرية في القرن الرابع. لا يوجد أي دليل على أن كاترين نفسها كانت شخصية حقيقية وربما تكون اختراعا من ذكريات النساء المضطهدات بسبب إيمانهن.»

اسم
يظهر اسمها في اليونانية كـ  () أو  (). تمت مناقشة أصل الكلمة: يمكن أن يُشتق من  (، «كل من اثنين»)؛ يمكن أن تكون مشتقة من اسم الإلهة هيكات؛ يمكن أن تكون مرتبطة باليونانية  (، «إهانة، غضب، معاناة، تعذيب»)؛ أو يمكن أن يكون من اسم قبطي يعني «تكريسي لاسمك». في العصر المسيحي المبكر أصبحت مرتبطة باليونانية  (، "pure")، وتم تغيير التهجئة اللاتينية من Katerina إلى Katharina لتعكس هذا.

مما يعكس هذا الالتباس، تذكر روفينوس أن اسمها الأول كان دوروثيا () وأنه عند تعميدها حصلت على اسم Aikaterina ()، اسم يدل على طبيعتها النقية والنظيفة وغير الملوثة (من اليونانية ، «نظيف من أي وقت مضى»).

عبادة القرون الوسطى
كانت كاثرين واحدة من أهم القديسين في الثقافة الدينية في أواخر العصور الوسطى ويمكن القول إنها تعتبر أهم الشهداء البكر، وهي مجموعة تضم أغنيس من روما ومارغريت أنطاكية وباربرا ولوسيا من سيراكيوز وفاليري من ليموج والعديد من الآخرين. اشتهرت قوتها كشفيعة وثبتت بقوة في معظم نسخ سيرها القديسة، حيث تتوسل إلى المسيح على وجه التحديد في لحظة وفاتها للإجابة على صلوات أولئك الذين يتذكرون استشهادها ويستدعون اسمها.

كان الدافع وراء تطور طقوسها في العصور الوسطى هو إعادة اكتشاف جسدها حوالي عام 800 (حوالي 500 سنة بعد وفاتها) في جبل سيناء، من المفترض أن الشعر لا يزال ينمو وتدفقاً ثابتاً من زيت الشفاء المنبعث من جسدها. هناك العديد من روايات الحج التي تؤرخ الرحلة إلى جبل سيناء، وأبرزها روايات جون ماندفيل والفرير فيليكس فابري. ومع ذلك، في حين أن الدير في جبل سيناء كان أشهر موقع لحج كاترين، إلا أنه كان أيضًا الأكثر صعوبة في الوصول إليه. كان أبرز مزار غربي هو دير روان الذي ادعى أنه يضم أصابع كاثرين. لم تكن وحدها في الغرب، مع ذلك، ورافقها العديد من الأضرحة المتناثرة والمذابح المخصصة لكاثرين في جميع أنحاء فرنسا وإنجلترا. كان بعضها من المواقع الأكثر شهرة، مثل كانتربري وويستمنستر، اللتين ادعتا وجود قنينة من زيتها، أعادها إدوارد المعترف من جبل سيناء.   الأضرحة الأخرى، مثل سانت كاترين هيل، هامبشاير محورًا للحج المحلي بشكل عام، وكثير منها تم تحديده فقط من خلال إشارات وجيزة في نصوص مختلفة، بدلاً من الأدلة المادية.

تأسست كلية سانت كاثرين، كامبريدج في يوم سانت كاثرين (25 نوفمبر) 1473 من قبل روبرت وودلارك (عميد كلية كينجز، كامبريدج آنذاك) الذي سعى إلى إنشاء مجتمع صغير من العلماء الذين يدرسون اللاهوت والفلسفة حصريًا. ربما اختار Wodelarke الاسم تكريما لكاثرين من Valois، والدة هنري السادس ملك إنجلترا، على الرغم من أنه من المرجح أنه تم تسميته كجزء من عبادة عصر النهضة في سانت كاترين، التي كانت شفيع التعلم.

كلية سانت كاترين، أكسفورد تطورت من تفويض الطلاب غير المرتبطين التي تشكلت في عام 1868.

كان لدى كاثرين أيضًا عدد كبير من المتابعين، وكان من غير المرجح أن يتم التعبير عن إخلاصهم من خلال الحج. ازدادت أهمية الشهداء البكر كمحور تفاني ونماذج للسلوك الأنثوي السليم خلال العصور الوسطى المتأخرة.    ومن بين هؤلاء، سانت كاترين على وجه الخصوص تم استخدامها بوصفها نموذجا للمرأة، وهو المركز الذي في بعض الأحيان محل لها توسطي الدور.  كل من كريستين دي بيزان وجيفري دي لا تور لاندري إلى كاثرين كنموذج للشابات، مؤكدين على نموذجها للعذرية و «عفة الزوجة».    منذ أوائل القرن الرابع عشر، ظهر الزواج الصوفي للقديسة كاترين لأول مرة في أدب سير القديسين، وبعد ذلك بفترة وجيزة، في الفن. بدأت شعبية طقوسها في الانخفاض في الكنيسة الغربية في القرن الثامن عشر.

تبجيل

الرمز الرئيسي لها هو عجلة ارتفعت، الذي أصبح يعرف باسم عجلة كاترين، ولها يوم العيد الذي يحتفل به في 25 تشرين الثاني من قبل معظم الكنائس المسيحية. لكن الكنائس الأرثوذكسية الشرقية الروسية والبولندية والصربية والبلغارية تحتفل به في 24 نوفمبر. الأصل الدقيق لهذا التقليد غير معروف. في كييف روس في القرن الحادي عشر، تم الاحتفال بيوم العيد في 25 نوفمبر. ديميتري روستوف في كتابه  (كتاب حياة القديسين)، T.1 (1689) يضع تاريخ الاحتفال في 24 نوفمبر. إن القصة التي لم ترغب الإمبراطورة كاثرين العظيمة في مشاركة وليمة الوليمة الخاصة بها مع تخليص عيد تقديم والدة الإله وبالتالي غيرت التاريخ لا تدعمها الأدلة التاريخية. واحدة من أوائل الكنائس الرومانية الكاثوليكية التي تم بناؤها في روسيا، الكنيسة الكاثوليكية سانت كاترين، سميت على اسم كاثرين الإسكندرية لأنها كانت راعية كاترين العظمى. حاشية سفلية لمدخل 25 تشرين الثاني (نوفمبر) في The Synaxarion التي جمعها هيرومونك مكاريوس من سيمونوس بيترا تنص على ما يلي: «حتى القرن السادس عشر، تم الاحتفاظ بذكرى القديسة كاترين في 24 نوفمبر. وفقًا لمذكرة من بارثولوميو من Koutloumousiou تم إدراجها في Menaion، نقل آباء سيناء التاريخ إلى 25 نوفمبر من أجل الحفاظ على العيد بمزيد من الجدية».

تصف الموسوعة الكاثوليكية لعام 1908 أهميتها التاريخية:في المرتبة مع سانت مارغريت العذراء وسانت باربرا باعتبارها واحدة من أربعة عشر المساعدين المقدسة في السماء، كانت تشيد بلا انقطاع من قبل الدعاة وغنى من قبل الشعراء. ويعتقد أن جاك بينين بوسويت مكرسة لها واحدة من أجمل له وأن القديس فيكتور كتب قصيدة رائعة تكريما لها.في كثير من الأماكن، كان يتم الاحتفال بعيدها بأقصى قدر من الجدية، وقمع العمل الذليل والولاءات التي يحضرها عدد كبير من الناس. في العديد من الأبرشيات الفرنسية، كان يُحتفل به باعتباره يومًا مقدسًا للالتزام حتى بداية القرن السابع عشر، حيث طغى روعة احتفاله على أعياد بعض الرسل. تم وضع العديد من المصليات تحت رعايتها، وكان لكل الكنائس تقريبًا تمثال لها يمثلها وفقًا لأيقونة العصور الوسطى ذات العجلة، وهي أداة التعذيب.

الملابس
في فرنسا، كانت تسمى النساء غير المتزوجات اللائي بلغن 25 عامًا «كاثرينات». كانوا يرتدون قلنسوة غنية بالزينة في يوم عيدها. أدت هذه العادة إلى ظهور المصطلح الفرنسي  («قلنسوة دون سانت كاترين»)، لوصف امرأة غير متزوجة تتراوح أعمارها بين 25 و 30 عامًا.

تخليدا لذكرى تضحيتها في بعض المنازل، يتم تقديم الأطعمة المصرية وغيرها من الأطعمة الشرق أوسطية لعيدها، مثل الحمص أو سلطة التبولة. المفضلة أيضًا هي البطيخ المقطوع إلى دوائر مع «محاور» الشربات، أو ملفات تعريف الارتباط على شكل عجلات مسننة مع تثليج.

وفي الوقت نفسه، وذلك بسبب عدة ظروف في حياته، نيكولاس ميرا اعتبر راعي الشباب العزاب والطلاب، وأصبح كاترين راعية الشباب عوانس وطالبة. نظرًا لكونها أقدس عذارى المسيح وأكثرهم شهرة بعد السيدة العذراء مريم، فقد كان من المناسب أنها، من بين جميع الآخرين، يجب أن تكون جديرة بمراقبة عذارى الدير والشابات في العالم. بعد أن أصبحت العجلة المسننة رمزًا للقديسة، وضع سائقو العجلات والميكانيكيون أنفسهم تحت رعايتها. وأخيرا، وفقا للتقاليد بقيت ليس فقط عذراء تحكم شغفها وغزا الجلادين لها من قبل مرهقا صبرهم، ولكن انتصرت في العلم عن طريق إغلاق أفواه السفسطائيون، وقد ناشد الشفاعة لها من قبل علماء الدين، المدافعون، منبر الخطباء والفلاسفة. قبل الدراسة أو الكتابة أو الوعظ، طلبوا منها أن تنير عقولهم، وتوجه أقلامهم، وتبليغ كلامهم ببلاغة. هذا التكريس لكاثرين الذي اتخذ مثل هذه النسب الهائلة في أوروبا بعد الحروب الصليبية،  تلقى إكلات إضافية في فرنسا في بداية القرن الخامس عشر، عندما ترددت شائعات بأنها تحدثت إلى جان دارك، ومعها مارجريت من أنطاكية، تم تعيينه إلهياً كمستشار لجوان.

لا يزال الإخلاص لكاثرين قويًا بين الكاثوليك الشرقيين والمسيحيين الأرثوذكس الشرقيين. مع السهولة النسبية للسفر في العصر الحديث، ازدادت رحلات الحج إلى دير سانت كاترين على جبل سيناء. يُمنح الحجاج إلى الدير خاتمًا وُضِع على ذخائر القديس  (نعمة) في ذكرى زيارتهم.

تُذكر كاترين من الإسكندرية في كنيسة إنجلترا بإحياء ذكرى يوم 25 نوفمبر.

الإرث

أخذت عجلة كاثرين النارية، التي تدور مع شرارات متطايرة في كل الاتجاهات، اسمها من عجلة القديس الاستشهاد  سميت فوهة البركان كاتارينا باسم سانت كاترين. جزيرة سانتا كاتارينا، البرازيل تأخذ اسمها من القديس؛ تأخذ ولاية سانتا كاتارينا اسمها من الجزيرة التي استقرت أولاً.

يقع خليج سانتا كاتالينا في المحيط الهادئ على الساحل الغربي لأمريكا الشمالية. جزيرة سانتا كاتالينا قبالة ساحل كاليفورنيا، تم تسميتها من قبل سيباستيان فيزكاينو، التي وصلت إلى هناك في يوم عيدها. تحمل جبال سانتا كاتالينا في ولاية أريزونا اسمها. سميت سانت كاثرينز، أونتاريو باسمها، وكذلك كارينا، فنلندا.

تأسست جامعة سانت كاترين في سانت بول بولاية مينيسوتا عام 1905 على يد راهبات القديس يوسف من كارونديليت وسميت على اسم سانت كاترين في الإسكندرية. مدرسة سانت كاترين، هي مدرسة أسقفية أسقفية مستقلة في ريتشموند، فيرجينيا. تحتفل مدرسة سانت هيلين وسانت كاثرين للبنات في أوكسفوردشاير بإنجلترا «بعيد القديسة كاثرين» في شهر نوفمبر من كل عام. تم اختيار اسم مدرسة سانت كاثرين للبنات (كوون تونج) في هونج كونج على اسم مدرسة سانت آن لأنه يبدو أفضل عند ترجمته إلى اللغة الصينية.

في الفن

تم تصوير عدد لا يحصى من صور سانت كاترين في الفن، خاصة في أواخر العصور الوسطى، وهو أيضًا الوقت الذي ظهر فيه أول ظهور أدبي لرواية زواج سانت كاترين الصوفي. يمكن التعرف عليها بسهولة لأنها ترتدي ملابس غنية وتتويجها، بما يتناسب مع رتبتها كأميرة، وغالبًا ما تحمل أو تقف بجانب جزء من دولابها كسمة. كما أنها تحمل في كثير من الأحيان إما كف شهيد أو السيف الذي تم إعدامها به بالفعل. غالبًا ما يكون لديها شعر أشقر طويل غير مقيد أو أحمر (غير مقيد لأنها غير متزوجة). عادةً ما تُظهر رؤية القديسة كاثرين في الإسكندرية الطفل المسيح، الذي تحمله السيدة العذراء، وهو يضع خاتمًا (إحدى سماتها) على إصبعها، متبعًا بعض الحسابات الأدبية، على الرغم من أنه يبدو بالغًا في النسخة الموجودة في الأسطورة الذهبية، ويتم الزواج بين حشد كبير من الملائكة و «كل البلاط السماوي»،  ويمكن أيضًا إظهار هذه.

يتم عرضها بشكل متكرر وهي تحضر إلى العذراء والطفل، وعادة ما تكون بارزة في مشاهد سيد العذراء بين العذارى، حيث تظهر مجموعة من القديسين البكر يحيطون بالعذراء والطفل. تشمل اللوحات البارزة اللاحقة لكاثرين شخصيات فردية لرافائيل في المعرض الوطني، وكارافاجيو (في متحف تيسين بورنيميزا، مدريد).

في الموسيقى

 Adest يموت انتصار، تسلسل في 9 أصوات تكريما لسانت كاترين، من قبل فرانسيسكو فالس.
 عجلة كاثرين (ألبوم)، النوتة الموسيقية لديفيد بيرن بتكليف من تويلا ثارب.

وسائل الإعلام المعاصرة

 المشهد الافتتاحي للمسلسل التلفزيوني آل سوبرانو الحلقة 38، " Amour Fou "، يظهر زوجة الغوغاء كارميلا سوبرانو وابنتها ميدو سوبرانو في معرض فني، حيث (من بين مواضيع أخرى) يناقشون لوحة خوسيه دي ريبيرا: الزواج الصوفي لـ سانت كاترين من الإسكندرية.
 بدأ إنتاج فيلم عن كاثرين، يسمى انحدار إمبراطورية، في يناير 2010 وتم إصداره في عام 2014.

روابط خارجية

 باسيو سانكتي كاثرينيا- القرن الحادي عشر (بين 1033 و 1048)؛ في ويكي مصدر اللاتينية
 تفاصيل حياة سانت كاترين- كنيسة القديسة كاترين الأرثوذكسية؛ يتضمن معرضا لأيقونات القديس
 كنيسة سانت كاترين في جزيرة موهو (إستونيا)
 القديسة كاترين من الإسكندرية في موقع الويب الخاص بالأيقونات المسيحية
 «حياة القديسة كاترين والعذراء والشهيدة» من ترجمة كاكستون للأسطورة الذهبية
 تمثال كولونيد ساحة القديس بطرس

مراجع

أشخاص مختلف على وجودهم
المساعدون المقدسون الأربعة عشر
إسكندريون قدماء
جان دارك
دير سانت كاترين
رومان في القرن 3
رومان في القرن 4
قديسات مصريات
قديسون أقباط أرثوذكس
قديسون أنجليكانيون
قديسون في القرن 4
قديسون في الكنيسة الأرثوذكسية الشرقية
مصريات في القرن 3
مصريات في القرن 4
مواليد 282
مواليد في الإسكندرية
نساء قدماء الرومان
هيباتيا
وثنيون تحولوا إلى المسيحية
وفيات 305
وفيات في الإسكندرية

كاترين الإسكندرانية


An Vriesea morreniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Jacques Édouard Morren. An Vriesea morreniana in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea morreniana