Kuyruklu yıldız ya da kirlikartopu, Güneş'in yakınından geçerken ısınarak gaz açığa çıkarmaya başlayan, buzlu, küçük Güneş Sistemi cisimleridir. Bu gaz çıkışı, görünür bir atmosfer veya koma ve bazen de bir kuyruk oluşturur. Bu fenomenler, kuyruklu yıldızın çekirdeğine etki eden güneş radyasyonu ve güneş rüzgarı etkilerinden kaynaklanır.
Kuyruklu yıldız çekirdek'lerinin büyüklüğü, birkaç yüz metreden ile onlarca kilometreye kadar değişir ve gevşek buz (su ve donmuş gazlar), kozmik toz ve küçük kayalık parçacıklardan oluşur.
Kuyruk bir astronomik birim ötesine uzanabilirken, koma Dünya'nın çapının 15 katına kadar çıkabilir.
Yeterince parlaksa, teleskop yardımı olmadan Dünya'dan kuyruklu yıldız görülebilir ve gökyüzünde 30°'lik (60 Ay) bir alt açı yayı olabilir. Kuyruklu yıldızlar eski çağlardan beri birçok kültür ve din tarafından gözlemlenmiş ve kaydedilmiştir.

İsimlerinde yer almasına rağmen yıldız değildirler.

Güneş Sistemi'nin diğer küçük cisimlerinin aksine, kuyruklu yıldızlar antik çağlardan beri bilinmektedir. Çin kayıtlarına göre Halley kuyruklu yıldızı MÖ 240 yılından beri tanınmaktadır. Temmuz 2019 itibarıyla bilinen 6,619 kuyruklu yıldız bulunmakta ve yeni keşiflerle bu sayı sürekli artmaktadır.

Fiziksel özellikler

Çekirdek

Kuyruklu yıldızın katı, çekirdek yapısı çekirdek olarak bilinir. Kuyruklu yıldız çekirdekleri kaya, toz, su buzu ve donmuş karbon dioksit, karbon monoksit, metan ve amonyak karışımından oluşur. Bu nedenle, Fred Whipple'ın modelinden sonra halk arasında "kirli kartopu" olarak tanımlanırlar. Daha çok tozlu kuyruklu yıldızlara "buzlu kir topları" denir. "Buzlu kir topları" terimi, Temmuz 2005'te NASA Deep Impact misyonu tarafından gönderilen "çarpıcı" sonda ile Comet 9P/Tempel 1 çarpışmasının gözlemlenmesinden sonra ortaya çıktı. 2014 yılında yapılan araştırmalar, kuyruklu yıldızların "derin yağda kızartılmış dondurma" gibi olduklarını yani yüzeylerinin organik bileşik'lerle karıştırılmış yoğun kristal buzdan oluştuğunu, iç kısmındaki buzunsa daha soğuk ve daha az yoğun olduğunu ortaya koyar.

Çekirdeğin yüzeyi genellikle kuru, tozlu veya kayalıktır, bu da buzların birkaç metre kalınlığındaki bir yüzey kabuğunun altında gizlendiğini gösterir. Daha önce bahsedilen gazlara ek olarak, çekirdekler, metanol, hidrojen siyanür, formaldehit, etanol, etan gibi ve belki de uzun zincirli hidrokarbonlar ve amino asitleri gibi daha karmaşık molekülleri olan çeşitli organik bileşikler içerir. 2009 yılında NASA'nın Stardust görevi tarafından alınmış kuyruklu yıldız tozunda amino asidin glisin bulunduğu doğrulandı. Ağustos 2011'de NASA çalışmalarına göre Dünya'daki meteoritlerin DNA ve RNA bileşenlerin (adenin, guanin ve ilgili organik moleküller) asteroid'ler ve kuyruklu yıldızlar üzerinde oluşmuş olabileceğine dair bir rapor yayınlandı.

Kuyruklu yıldız çekirdeklerinin dış yüzeylerinin çok az albedo'su vardır, bu da onları Güneş Sistemi'nde bulunan en az yansıtıcı nesnelerden biri yapar. Giotto uzay sondası, Halley Kuyruklu Yıldızı (1P/Halley) çekirdeğinin üzerine düşen ışığın yaklaşık yüzde dördünü yansıttığını buldu, ve Deep Space 1, Borrelly kuyruklu yıldızı'nın yüzeyinin %3.0'dan daha az yansıttığını keşfetti; karşılaştırıldığında, asfalt bile ışığın yüzde yedisini yansıtır. Çekirdeğin karanlık yüzey malzemesi karmaşık organik bileşiklerden oluşabilir. Güneş enerjisiyle ısıtma daha hafif uçucu bileşikleri uzaklaştırarak geride katran veya ham petrol gibi çok karanlık olma eğiliminde olan daha büyük organik bileşikler bırakır. Kuyruklu yıldız yüzeylerinin düşük yansıtıcılığı onların gaz çıkışı süreçlerini yönlendiren ısıyı emmelerine neden olur.
Yarıçapları 'ye kadar olan kuyruklu yıldız çekirdekleri gözlemlendi ancak tam boyutlarını belirlemek zordur. 322P/SOHO'nun çekirdeği muhtemelen yalnızca  çapındadır. Aletlerin artan hassasiyetine rağmen tespit edilen daha küçük kuyruklu yıldızların olmaması, bazılarının  çapından daha küçük kuyruklu yıldızların gerçek bir eksikliği olduğunu öne sürmesine neden oldu. Bilinen kuyruklu yıldızların ortalama yoğunluğunun  olduğu tahmin edilmektedir. Az kütleleri nedeniyle kuyruklu yıldız çekirdekleri kendi yerçekimleri nedeniyle küresel hale gelmez ve bu nedenle düzensiz şekillidirler.

Dünyaya yakın asteroit'lerin yaklaşık yüzde altısının 14827 Hypnos ve 3552 Don Kişot dahil artık gaz çıkışı yaşamayan soyu tükenmiş kuyruklu yıldız çekirdekleri olduğu düşünülür.

Rosetta ve Philae uzay araçlarında elde edilen sonuçlar 67P/Churyumov–Gerasimenko çekirdeğinin manyetik olmadığını gösterir. Bu, manyetizmanın gezegenimsi'lerin erken oluşumunda bir rol oynamamış olabileceğini düşündürür. Ayrıca Rosetta üzerindeki ALICE spektrografı, daha önce düşünüldüğü gibi Güneş'ten gelen fotonların değil, su moleküllerinin güneş radyasyonu ile fotoiyonizasyonundan üretilen elektronların (kuyruklu yıldız çekirdeğinin 1 km (0.62 mi) üzerinde) suyun bozulmasından ve kuyruklu yıldızın çekirdeğinden komaya salınan karbondioksit moleküllerinden sorumlu olduğunu belirledi.

"Philae" uzay aracındaki aletler, kuyruklu yıldızın yüzeyinde en az on altı organik bileşik buldu, bunlardan dördü (asetamid, aseton, metil izosiyanat ve propionaldehit) İlk defa bir kuyruklu yıldızda belirlendi.

Kuyruklu yıldız saçı (Koma)

Bu şekilde salınan toz ve gaz akışları, kuyruklu yıldızın etrafında "koma" adı verilen devasa ve son derece ince bir atmosfer oluşturur. Güneş'in radyasyon basıncı ve güneş rüzgarı tarafından komaya uygulanan kuvvet, Güneş'ten uzağa doğru muazzam bir "kuyruk" oluşmasına neden olur.
Koma genellikle su ve tozdan ve kuyruklu yıldız Güneş'e 3 ila 4 astronomik birim (450,000,000 ila 600,000,000 km; 280,000,000 ila 370,000,000 mi) uzaklıktayken çekirdekten dışarı akan uçucuların %90'ını oluşturan sudan oluşur. H2O kaynak molekülü esasen fotoliz ve çok daha küçük ölçüde fotoiyonizasyon yoluyla yok edilir; fotokimya ile karşılaştırıldığında güneş rüzgarı suyun yok edilmesinde küçük bir rol oynar. Daha büyük toz parçacıkları kuyruklu yıldızın yörüngesi boyunca bırakılırken daha küçük parçacıklar ışık basıncı ile Güneş'ten kuyruklu yıldızın kuyruğuna doğru itilir.

Kuyruklu yıldızların katı çekirdeği genellikle  çapından daha az olmasına rağmen, koma binlerce hatta milyonlarca kilometre boyunda olabilir ve bazen Güneş'ten de daha büyüktür. Örneğin, Ekim 2007'deki patlamadan yaklaşık bir ay sonra, 17P/Holmes kuyruklu yıldızı kısa süreliğine Güneş'ten daha büyük, belirsiz bir toz atmosferine sahip oldu. 1811 Büyük Kuyruklu Yıldızı da kabaca Güneş'in çapı kadar bir komaya sahipti. Koma oldukça büyük olabilse de Güneş'ten  civarındaki Mars yörüngesini geçtiği zaman boyutu küçülebilir. Bu mesafede güneş rüzgarı, gaz ve tozu komadan uzaklaştıracak kadar güçlenir ve bunu yaparken kuyruğu genişletir. İyon kuyruklarının bir astronomik birimi (150 milyon km) veya daha fazla uzattığı gözlemlenmiştir.

Hem koma hem de kuyruk Güneş tarafından aydınlatılır ve kuyruklu yıldız iç Güneş Sisteminden geçtiğinde görünür hale gelebilir, gazlar iyonizasyondan parlarken toz güneş ışığını doğrudan yansıtır. Kuyruklu yıldızların çoğu teleskop yardımı olmadan görülemeyecek kadar soluktur ancak her on yılda bir birkaç tanesi çıplak gözle görülebilecek kadar parlaklaşır. Bazen bir kuyruklu yıldız büyük ve ani bir gaz ve toz patlaması yaşayabilir ve bu sırada koma boyutu bir süreliğine büyük ölçüde artar. Bu, 2007'de Holmes kuyruklu yıldızı'na oldu.

1996'da kuyruklu yıldızların X-ışın'ları yaydıkları bulundu. Bu, gök bilimcileri büyük ölçüde şaşırttı çünkü X-ışını emisyonu genellikle çok yüksek sıcaklık cisimleri ile ilişkilidir. X-ışınları kuyruklu yıldızlar ve güneş rüzgarı arasındaki etkileşim tarafından üretilir: çok yüklü güneş rüzgar iyonları kuyruklu yıldız atmosferi boyunca uçarken, "şarj değişimi" denilen işlemle atomdan bir veya daha çok elektronu "çalarak" kuyruklu yıldız atomları ve molekülleriyle çarpışırlar. Güneş rüzgar iyonuna bir elektronun bu değiş tokuşunu veya transferini, X-ışınları ve uzak ultraviyole fotonların emisyonu ile iyonun temel durumuna uyarılması izler.

Yay şoku
Yay şok'ları, komadaki gazların iyonlaşmasıyla oluşan güneş rüzgarı ile kuyruklu yıldız iyonosferi arasındaki etkileşimin sonucunda oluşur. Kuyruklu yıldız Güneş'e yaklaştıkça artan gaz çıkışı oranları komanın genişlemesine neden olur ve güneş ışığı komadaki gazları iyonize eder. Güneş rüzgarı bu iyon komasından geçtiğinde yay şoku ortaya çıkar.

İlk gözlemler 1980'lerde ve 90'larda birkaç uzay aracı 21P/Giacobini-Zinner, 1P/Halley, ve 26P/Grigg–Skjellerup tarafından uçarken yapıldı. Daha sonra kuyruklu yıldızlardaki pruva şoklarının, örneğin Dünya'da görülen keskin gezegen pruva şoklarından daha geniş ve daha kademeli olduğu bulundu. Bu gözlemlerin tümü, yay şokları zaten tam olarak geliştirildiğinde günberi yakınında yapıldı.

Rosetta uzay aracı, kuyruklu yıldızın Güneş'e doğru yolculuğu sırasında gaz çıkışı arttığında, yay şoku gelişiminin erken bir aşamasında 67P/Churyumov–Gerasimenko kuyruklu yıldızındaki yay şokunu gözlemledi. Bu genç yay şokuna "bebek yay şoku" adı verildi. Bebek yay şoku asimetriktir ve çekirdeğe olan mesafeye göre tam gelişmiş yay şoklarından daha geniştir.

Kuyruklar

Dış Güneş Sisteminde kuyruklu yıldızlar donmuş ve hareketsiz kalır ve küçük boyutları nedeniyle Dünya'dan tespit edilmesi son derece zor veya imkansızdırlar. Kuiper kuşağı içindeki etkin olmayan kuyruklu yıldız çekirdeklerinin istatistiksel tespitleri Hubble Uzay Teleskobu tarafından yapılan gözlemlerden bildirilmiştir ancak bu tespitler sorgulanmıştır. Kuyruklu yıldız iç Güneş Sistemine yaklaştıkça güneş radyasyonu kuyruklu yıldızın içindeki uçucu maddelerin buharlaşmasına ve çekirdekten dışarı akmasına neden olarak tozu da beraberinde taşır.

Toz ve gaz akışlarının her biri biraz farklı yönlere işaret eden kendi ayrı kuyruğunu oluşturur. Toz kuyruğu, kuyruklu yıldızın yörüngesinde genellikle II. tip veya toz kuyruk adı verilen kavisli bir kuyruk oluşturacak şekilde geride bırakılır. Aynı zamanda iyon veya tip I kuyruk, gazlardan oluşur, her zaman doğrudan Güneş'ten uzağı işaret eder çünkü bu gaz güneş rüzgarından tozdan daha güçlü etkilenir, yörünge yolundan ziyade manyetik alan çizgilerini izler. Bazı durumlarda, örneğin Dünya bir kuyruklu yıldızın yörünge düzleminden geçtiğinde, iyon ve toz kuyruklarının tersi yönü gösteren karşıkuyruk görülebilir.

Anti-kuyrukların gözlemlenmesi, güneş rüzgarının keşfine önemli ölçüde katkıda bulundu. İyon kuyruğu, komadaki parçacıkların güneş morötesi radyasyonu ile iyonlaşması sonucu oluşur. Parçacıklar iyonize edildikten sonra, net pozitif elektrik yüküne ulaşırlar ve bu da kuyruklu yıldızın çevresinde "indüklenmiş manyetosfer" oluşmasına neden olur. Kuyruklu yıldız ve indüklenen manyetik alanı, dışarı doğru akan güneş rüzgarı parçacıklarına engel oluşturur. Kuyruklu yıldızın ve güneş rüzgarının göreceli yörünge hızı süpersonik olduğundan kuyruklu yıldızın akış yönünde güneş rüzgarının akış yönünde yay şoku oluşur. Bu yay şokunda, büyük kuyruklu yıldız iyonları ("toplayıcı iyonlar" denilir) toplanır ve güneş manyetik alanını plazma ile "yüklemek" için hareket ederler böylece alan çizgileri iyon kuyruğunu oluşturan kuyruklu yıldızın etrafında "örtülür".

İyon kuyruğu yüklemesi yeterliyse manyetik alan çizgileri, iyon kuyruğu boyunca belirli bir mesafede manyetik yeniden bağlantı oluştuğu noktaya kadar birlikte sıkıştırılır. Bu, bir "kuyruk kopukluk olayına" yol açar. Bu birkaç kez gözlendi, 20 Nisan 2007'de Encke kuyruklu yıldızı'nın iyon kuyruğunda kayda değer bir olay kaydedildi. Kuyruklu yıldız taçküre kütle atımı içinden geçerken tamamen kopmuştu. Bu olay STEREO uzay sondası tarafından gözlemlendi.

2013'te ESA bilim adamları Venüs gezegeninin iyonosfer'inin benzer koşullar altında bir kuyruklu yıldızdan akarken görülen iyon kuyruğuna benzer şekilde dışa doğru aktığını bildirdi."

Jetler

Düzensiz ısıtma, yeni oluşan gazların, bir gayzer gibi, kuyruklu yıldızın çekirdeğinin yüzeyindeki zayıf bir noktadan dışarı çıkmasına neden olabilir. Bu gaz ve toz akışları çekirdeğin dönmesine ve hatta parçalanmasına neden olabilir.

2010 yılında, kuru buzun (donmuş karbon dioksit) kuyruklu yıldız çekirdeğinden dışarı akan madde jetlerine güç sağlayabildiği ortaya çıktı. Hartley 2'nin kızılötesi görüntüsü, bu tür jetlerin çıktığını ve onunla birlikte toz tanelerini komaya taşıdığını gösterir.

Kuyruklu yıldızlar, Güneş yakınından yüzlerce geçişin sonunda (yaklaşık 500 geçiş sonunda), buz ve gazlarının tamamına yakınını yitirerek asteroidlere benzer bir görünüm kazanırlar (muhtemelen Dünya'ya yakın asteroidlerin bazıları ölü kuyruklu yıldızlardır). Yörüngeleri Güneş'e yaklaşan kuyruklu yıldızların, Güneş ya da gezegenlerle çarpışma ya da oldukça yakın bir geçişle (özellikle Jüpiter'e yakın geçerlerse), Güneş Sistemi dışına atılmaları olasılığı vardır.

Kuyruklu yıldızlar içinde en ünlüsü Halley kuyruklu yıldızıdır. Yakın geçmişte görülen kuyruklu yıldızlar, 1994 yazında Jüpiter'e çarpan SL 9 (Shoemaker-Levy) ve 1997 yılında çıplak gözle gözlemlenen Hale-Bopp ve 2002 yılında görülen İkeya Seki kuyruklu yıldızı'dır.

Kuyruklu yıldızlar Güneş'e yeterince yakın olmadıkça görülmezler. Bazılarının yörüngesi Güneş Sistemi'nin bir hayli dışına taşar, bunlar bir kez görüldükten sonra binlerce yıl geri dönmezler. Sadece kısa ve orta periyodlu kuyruklu yıldızların (Halley kuyruklu yıldızı gibi) yörüngelerinin en azından önemli bir bölümü Güneş Sistemi içinde kalır. Yörünge özellikleri

Kuyruklu yıldızların çoğu, yörüngelerinin bir kısmında onları Güneş'e yaklaştıran ve geri kalanında Güneş Sisteminin daha uzak yerlerine götüren uzun eliptik yörüngeleriyle küçük güneş sistemi cisimleri'dir. Kuyruklu yıldızlar genellikle yörünge periyodu uzunluklarına göre sınıflandırılır: Periyot ne kadar uzun olursa elips de o kadar uzun olur.

Yörünge Özellikleri

Kısa periyot

Periyodik kuyruklu yıldızlar veya kısa periyodlu kuyruklu yıldızlar genellikle yörünge periyodu 200 yıldan az olarak tanımlanır. Genellikle ekliptik düzleminde gezegenlerle aynı yönde daha büyük veya daha az yörüngede dönerler. Yörüngeleri onları genellikle günötesi'deki dış gezegenlerin (Jüpiter ve ötesine) bölgesine götürür; örneğin, Halley Kuyruklu yıldızının günötesi Neptün yörüngesinin biraz ötesindedir. Aphelia'ları büyük bir gezegenin yörüngesine yakın olan kuyruklu yıldızlara "aile" denir. Bu tür ailelerin eskiden uzun periyodlu kuyruklu yıldızları daha kısa yörüngelerde yakalayan gezegenden kaynaklandığı düşünülür.

En kısa yörünge periyodunda, Encke Kuyruklu yıldızının Jüpiter'in yörüngesine ulaşmayan bir yörüngesi vardır ve Encke tipi kuyruklu yıldız olarak bilinir. Yörünge periyotları 20 yıldan az olan ve ekliptik için düşük eğimli (30 dereceye kadar) kısa periyodlu kuyruklu yıldızlara geleneksel Jüpiter ailesi kuyruklu yıldızları (JFC'ler) denir. Halley gibi yörünge periyotları 20 ile 200 yıl arasında değişen ve eğimleri sıfırdan 90 dereceden fazla olan kuyruklu yıldızlara Halley tipi kuyruklu yıldızlar (HTC'ler) denir. ,  691 tanımlanmış JFC ile karşılaştırıldığında, 91 HTC'ler gözlemlendi.

Yakın zamanda keşfedilen ana kuşak kuyruklu yıldızlar, asteroit kuşağı içinde daha dairesel yörüngelerde dönen ayrı bir sınıf oluştururlar.

Eliptik yörüngeleri onları sıklıkla dev gezegenlere yaklaştırdığı için kuyruklu yıldızlar daha çok yerçekimi pertürbasyonları'na maruz kalırlar. Kısa periyotlu kuyruklu yıldızlar, afellerinin dev gezegen'in yarı ana ekseniyle çakışma eğilimine sahiptir ve JFC'ler en büyük gruptur. Oort bulutu'ndan gelen kuyruklu yıldızların yörüngelerinin yakın bir karşılaşmanın sonucunda dev gezegenlerin yerçekiminden güçlü bir şekilde etkilendiği açıktır. Jüpiter, diğer tüm gezegenlerin toplam kütlesinin iki katından fazla kütleye sahip olmasıyla en büyük sapmaların kaynağıdır. Bu saptırmalar, uzun periyodlu kuyruklu yıldızları daha kısa yörünge periyotlarına doğru saptırabilir.

Yörünge özelliklerine dayanarak, kısa periyodlu kuyruklu yıldızların centaurlar ve Kuiper kuşağından/saçılmış disk- Neptün-ötesi gezegendeki bir nesne diskinden kaynaklandığı düşünülür. Uzun periyodu kuyruklu yıldızların kaynağının çok daha uzaktaki küresel Oort bulutu olduğu düşünülür (varlığını varsayan Hollandalı astronom Jan Hendrik Oort'tan sonra). Kuyruklu yıldız benzeri cisimlerin büyük sürülerinin, bu uzak bölgelerde kabaca dairesel yörüngelerde Güneş'in yörüngesinde döndüğü düşünülür. Ara sıra, dış gezegenlerin (Kuiper kuşağı cisimleri durumunda) veya yakındaki yıldızların (Oort bulut nesneleri durumunda) yerçekimi etkisi, bu cisimlerden birini eliptik bir yörüngeye fırlatabilir ve bu da onu Güneş'e doğru içeri doğru götürüp görünür bir kuyruklu yıldız yapacak yörünge oluşturur. Yörüngeleri önceki gözlemlerle belirlenmiş olan periyodik kuyruklu yıldızların geri dönüşünden farklı olarak, bu mekanizma ile yeni kuyruklu yıldızların ortaya çıkması tahmin edilemez. Güneşin yörüngesine fırlatıldığında ve sürekli olarak ona doğru çekildiğinde, kuyruklu yıldızlardan ömürlerini büyük ölçüde etkileyen tonlarca madde sıyrılır; ne kadar madde alınırsa, o kadar kısa yaşarlar ve bunun tersi de geçerlidir.

Uzun periyot

Uzun periyodlu kuyruklu yıldızların yüksek eksantrik yörüngeleri ve 200 yıldan binlerce hatta milyonlarca yıla kadar değişen periyotları vardır. Günberi'ye (ingilizce: perihelion) yakınken 1'den büyük bir eksantriklik kuyruklu yıldızın Güneş Sistemi'nden ayrılacağı anlamına gelmez. Örneğin, McNaught Kuyruklu yıldızı, Ocak 2007'de günberi geçidinin çağ yakınında 1.000019'luk güneş merkezli oskülatör eksantrikliğine sahipti ancak kabaca 92,600 yıllık Güneş'e bağlı yörüngedir çünkü eksantriklik Güneş'ten uzaklaştıkça 1'in altına düşer. Uzun periyotlu bir kuyruklu yıldızın gelecekteki yörüngesi, oskülatör yörünge gezegen bölgesini terk ettikten sonra bir çağda hesaplandığında ve Güneş Sistemi'nin kütle merkezi 'ne göre hesaplandığında düzgün bir şekilde elde edilir.

Tanım olarak uzun periyotlu kuyruklu yıldızlar kütleçekimsel olarak Güneş'e bağlı kalırlar; Büyük gezegenlerin yakın geçişleri nedeniyle Güneş Sistemi'nden fırlatılan bu kuyruklu yıldızlar artık uygun "periyotlu" kabul edilmezler. Uzun periyotlu kuyruklu yıldızların yörüngeleri onları aphelia'daki dış gezegenlerin çok ötesine götürür ve yörüngelerinin düzleminin ekliptik yakınında olması gerekmez. C/1999 F1 ve C/2017 T2 (PANSTARRS) gibi  uzun periyotlu kuyruklu yıldızlar 6 milyon yıl civarında tahmin edilen yörüngeleriyle yaklaşık  günötesi (İngilizce: aphelion) mesafelerine sahip olabilirler.

Tek-görünümlü veya periyodik olmayan kuyruklu yıldızlar, uzun periyotlu kuyruklu yıldızlara benzer, çünkü onlar da iç Güneş Sisteminde günberiye yakınken parabolik veya hafif hiperbolik yörüngelere sahiptir. Ancak dev gezegenlerden gelen kütleçekimsel bozulmalar yörüngelerinin değişmesine neden olur. Tek-görünümlü kuyruklu yıldızlar, Güneş'in tek geçişinden sonra Güneş Sistemi'nden kalıcı olarak çıkmalarına izin veren hiperbolik veya parabolik oskülatör yörünge'lidirler. Güneş'in Hill küresi'nin  lik kararsız maksimum bir sınırı vardır. Sadece birkaç yüz kuyruklu yıldızın günberiye yakın olduklarında hiperbolik bir yörüngeye (e > 1) ulaştığı görülmüştür, bu da güneş merkezli pertürede olmayan iki cisim'li en uygun'un Güneş Sistemi'nden kaçabileceklerini düşündürür.

2019 itibarıyla birden fazla eksantriklik değerine sahip Güneş Sistemi dışında bir orjini gösteren yalnızca iki gök cismi 1I/ʻOumuamua ve 2I/Borisov keşfedildi. Yaklaşık 1.2 eksantriklikle ʻOumuamua, Ekim 2017'de iç Güneş Sistemi'nden geçişi sırasında hiçbir optik kuyruklu yıldız faaliyeti belirtisi göstermese de yörüngesindeki değişiklikler (gaz çıkışı olduğunu düşündüren) onun muhtemelen bir kuyruklu yıldız olduğunu gösterir. Öte yandan, tahmini eksantrikliği yaklaşık 3.36 olan 2I/Borisov'un kuyruklu yıldızların koma özelliğine sahip olduğu gözlemlendi ve ilk belirlenen yıldızlararası kuyruklu yıldız olduğu kabul edilir. Kuyruklu yıldız C/1980 E1 1982 günberi geçişinden önce kabaca 7.1 milyon yıllık bir yörünge periyoduna sahipti ancak 1980'de Jüpiter ile karşılaşması kuyruklu yıldızı hızlandırdı ve ona makul gözlem arklı herhangi bilinen güneş kuyruklu yıldızının en büyük eksantrikliğini (1.057) verdi. İç Güneş Sistemine dönmesi beklenmeyen kuyruklu yıldızlar arasında C/1980 E1, C/2000 U5, C/2001 Q4 (NEAT), C/2009 R1, C/1956 R1 ve C/2007 F1 (LONEOS) vardır.

Bazı otoriteler "periyodik kuyruklu yıldız" terimini periyodik yörüngeye sahip herhangi bir kuyruklu yıldıza (yani, tüm kısa periyotlu kuyruklu yıldızlar artı tüm uzun periyotlu kuyruklu yıldızlar) atıfta bulunmak için kullanırken, diğerleri bunu yalnızca kısa periyotlu kuyruklu yıldızlar anlamında kullanır. Benzer şekilde "periyodik olmayan kuyruklu yıldız"ın gerçek anlamı "tek-görüntülenen kuyruklu yıldız" ile aynı olmasına rağmen, bazıları bunu ikinci anlamda "periyodik" olmayan tüm kuyruklu yıldızlar anlamında kullanırlar (yani, 200 yıldan daha uzun bir süre ile tüm kuyruklu yıldızları da kapsar).

İlk gözlemler, birkaç gerçekten hiperbolik (yani periyodik olmayan) yörüngeyi ortaya çıkardı ancak bunlar Jüpiter'den gelen bozulmalarla açıklanamayacak kadar fazla değildiler. Yıldızlararası uzay'dan gelen kuyruklu yıldızlar, Güneş'e yakın yıldızların göreli hızlarıyla aynı düzende (saniyede birkaç on km) hızlarla hareket eder. Bu tür nesneler Güneş Sistemi'ne girdiklerinde, pozitif özgül yörünge enerjisi'ne sahip olurlar ve bu da pozitif bir sonsuzdaki hız () ile sonuçlanır ve özellikle de hiperbolik yörüngeleri vardır. Kaba bir hesaplama, Jüpiter'in yörüngesinde her yüzyılda dört hiperbolik kuyruklu yıldız olabileceğini, bir ve belki de iki büyüklük mertebesi alabileceklerini ortaya koyar.

Oort bulutu ve Hills bulutu

Oort bulutunun
ve  başlayan ve  ye kadar Güneş'ten uzak geniş bir alanı kapladığı düşünülmektedir. Bu bulut, güneş sistemimizin ortasından başlayarak Kuiper Kuşağı'nın dış sınırlarına kadar uzanan güneşi çevreleyen gök cisimlerini kaplar. Oort bulutu, gök cisimlerinin yaratılması için gerekli olan uygun malzemelerden oluşur. Bugün sahip olduğumuz gezegenler, yalnızca güneşin yerçekimi tarafından yoğunlaştırılan ve oluşan gezegenler (gezegenlerin oluşumuna yardımcı olan artık uzay parçaları) nedeniyle var olurlar. Bu kapana kısılmış gezegenlerden yapılan eksantrik, Oort Bulutunun bile var olmasının nedenidir. Bazı tahminler, dış kenarı  arasına yerleştirir. Bölge, 'luk küresel bir dış Oort bulutu ve halka şeklindeki bir iç bulut olan Hills bulutu,  olarak alt bölümlere ayrılabilir. Dış bulut, Güneş'e yalnızca zayıf bir şekilde bağlıdır ve Neptün yörüngesinin içine düşen uzun dönemli (ve muhtemelen Halley tipi) kuyruklu yıldızları besler. İç Oort bulutu, 1981'de varlığını öneren J. G. Hills'in adını taşıyan Hills bulutu olarak da bilinir. Modeller, iç bulutun, dış halenin onlarca veya yüzlerce katı kadar kuyruklu yıldız çekirdeğine sahip olması gerektiğini öngörür; nispeten zayıf dış bulutu besleyen olası bir yeni kuyruklu yıldız kaynağı olarak görülür çünkü sonuncusunun sayıları yavaş yavaş tükeniyor. Hills bulutu, Oort bulutunun milyarlarca yıl sonra devam eden varlığını açıklar.

Exocometler

Güneş Sistemi'nin ötesindeki Exocomet'ler de tespit edildi ve bunlar Samanyolu'nda yaygın olabilir. Tespit edilen ilk exocomet sistemi, 1987'de çok genç bir A-tipi ana kol yıldızı olan Beta Pictoris civarındaydı. Kuyruklu yıldızların, yıldızlarının yakınından geçerken yaydıkları büyük gaz bulutlarının neden olduğu absorpsiyon spektrumunu kullanılarak, 2013'den beri toplam 11 dış kuyruklu yıldız sistemi tanımlanmıştır. On yıl boyunca Kepler (uzay aracı) teleskobu güneş sistemi dışındaki gezegenleri ve diğer formları araştırmaktan sorumluydu. İlk geçiş yapan dış kuyruklu yıldızlar, Kepler Uzay Teleskobu tarafından kaydedilen ışık eğrilerinde profesyonel gök bilimcilerden ve vatandaş bilim adamlarından oluşan bir grup tarafından Şubat 2018'de bulundu. Kepler Uzay Teleskobu Ekim 2018'de emekli olduktan sonra, Kepler'in görevini TESS Teleskobu adlı yeni bir teleskop devraldı. TESS'in uzaya fırlatılmasından bu yana, gök bilimciler, TESS'ten gelen bir ışık eğrisini kullanarak Beta Pictoris yıldızı etrafındaki kuyruklu yıldızların geçişlerini keşfettiler. TESS devraldığından beri, gök bilimciler o zamandan beri dış kuyruklu yıldızları spektroskopik yöntemle daha iyi ayırt edebildiler. Yeni gezegenler, bir gezegen ana yıldızını gölgede bıraktığında harita okumalarında simetrik bir düşüş olarak görülen beyaz ışık eğrisi yöntemiyle tespit edilir. Ancak, bu ışık eğrilerinin daha fazla değerlendirilmesinden sonra, sunulan eğimlerin asimetrik modellerinin bir kuyruklu yıldızın veya yüzlerce kuyruklu yıldızın kuyruğundan kaynaklandığı keşfedildi.

Yörüngelerine göre sınırlandırma

Kuyruklu yıldızlar ilke olarak Güneş'in çekim alanının etkisi altındadır. Yörüngeleri elips, parabol ender olarak da hiperbol çizer. Bu yörüngeler, izledikleri yola en yakın biçimleri ifade eder, çünkü kuyruklu yıldızlar aynı zamanda Güneş Sistemi'nin dokuz gezegeninin ve kendi çekirdeklerinden açığa çıkan anizotrop gazları çekim gücüyle bağlantısı olmaksızın etkisi altındadır. Bunlar, yörünge periyotlarına göre, yani Güneş'in çevresinde tam bir dolanım yapmak için harcadıkları zamana göre sınıflandırılırlar. Listesi yapılan 710 kuyruklu yıldızdan 121'inin periyodu 200 yılın altındadır; Bunlara "kısa periyotlu"'lar denir. Geriye kalan 589'u da "uzun periyotlular" grubunu oluşturur (Örneğin; C/2021 A1 (Leonard) gibi.

Kısa periyodlular günberi noktalarına yaklaştıklarında genel olarak birkaç kez gözlemlenebilir, bu da yörüngelerinin kesin belirlenmesini sağlar. Bunlar, Güneş'in çevresinde, Dünya'nın tutulumuna (Dünya'nın Güneş çevresindeki yörünge düzlemi) oranla biraz daha eğik bir düzlem içinde elips yörüngeler çizer; çoğu zaman Dünya ve öteki gezegenler yönünde dönerler (doğru yön). Günberi noktaları 0,34 AB ile 2,5 AB (1 AB = 1 astronomi birimi = Dünya ile Güneş arasındaki ortalama mesafe, yani yaklaşık 150 milyon kilometre) arasındadır. Bu mesafenin ötesinde güçlükle gözlemlenirler.
Periyodik kuyruklu yıldızların günöte noktaları çoğunlukla dev gezegenlerin yakınındadır. Günöte noktası, özellikle Güneş'ten 4 ilâ 6 AB uzaklıklar arasında Jüpiter'in yörüngesinin yakınındadır. En küçük yörünge periyoduna (yaklaşık 3 yıl 4 ay) sahip kuyruklu yıldız Encke Kuyruklu Yıldızı'dır.

Ayrıca bakınız
 Yıldızlararası kuyruklu yıldız

Kaynakça

{{

Astronomik cisimler

Kuyruklu yıldız


Alexander McDougall (1732 9 June 1786) was a Scottish-born American seaman, merchant, a Sons of Liberty leader from New York City before and during the American Revolution, and a military leader during the Revolutionary War. He served as a major general in the Continental Army, and as a delegate to the Continental Congress. After the war, he was the president of the first bank in the state of New York and served a term in the New York State Senate.

Early life
McDougall was born on the Isle of Islay, in the Inner Hebrides of Scotland in the summer of  1732. He was one of the five children of Ranald and Elizabeth McDougall. In 1738 the family emigrated to New York as part of a party led by a British Army veteran, Captain Lachlan Campbell. Campbell had described fertile land available near Fort Edward, but when they arrived in New York City, they discovered that Lachlan had been awarded a patent for about  and expected them to become tenants to his estate. Ranald withdrew and found work on a dairy farm on the island of Manhattan. The family prospered and young Alexander began his commercial career as a delivery boy for milk in New York.

In around 1745, when he was fourteen, Alexander signed on as a merchant seaman. He worked on a number of vessels, and then in 1751 he returned to Great Britain for 4 months.

Privateer to merchant
After the onset of the French and Indian War in 1756, McDougall became commissioned by the crown as a merchant privateer. During the war, McDougall commanded two ships; the Tyger, an 8 gun sloop, and the Barrington, a 12 gun sloop. An able captain as well as a knowledgeable merchant, he made a modest fortune in captured ships and the sale of their cargo.

In 1763 McDougall gave up the seafaring life. The war had ended, his wife Nancy died, as did his father. He was left with responsibility for his three children and his mother. So he converted his seagoing assets and with the small fortune he had accumulated during the war, invested in land and became a merchant and importer. During this period, McDougall also worked as a slave trader, and owned an enslaved man named Colerain. By 1767 he had his affairs in good order. He owned land in Albany County and as far away as North Carolina. He remarried, this time to Hannah Bostwick, the daughter of his landlady. Though their increasing wealth earned them recognition, it did not earn them acceptance into the traditional society in New York City. Longstanding members of high society such as the Livingstons and the De Lancey's looked down on him as crude and unpolished.

Prelude to revolution
When revolutionary fervor grew with resistance to the Stamp Act, McDougall became active in the Sons of Liberty, and later was a leader in the movement in the colony of New York. Difficulties in the city and colony were increased by the Quartering Act, which required the colonists to provide housing and support to the British troops. The Province of New York assembly had refused to pass appropriations for their housing in 1767 and 1768, and had been prorogued. Then, the new assembly of 1769 approved money for the quartering of British troops. On 16 December 1769 McDougall wrote and printed an anonymous broadside, To the Betrayed Inhabitants, which criticized the assembly's vote and sparked the Battle of Golden Hill. He was accused of libel and arrested on 7 February 1770, but refused to post bail, so he was jailed. He spent two periods in jail, for a total of about five months, but wasn't convicted and was released in 1771. His imprisonment became another cause for protest.   In an effort to paint him as a political martyr, the Sons of Liberty called him, "the Wilkes of America," after John Wilkes, a British politician who was imprisoned for defying the authority of the government. This was symbolized by the group and was incorporated into the protests.

McDougall became the street leader of the Sons of Liberty, and organized continued protests until the city became under de facto control of the Patriots in 1775. He organized the city's reaction to the Tea Tax in 1773 and led their action, similar to the Boston Tea Party. He became a member of the Committees of Correspondence and Safety, the New York City Committee of Sixty and when New York established their revolutionary government in 1775, he was elected to the New York Provincial Congress. It was during this prelude to the Revolution that McDougall became close friends with Alexander Hamilton.

Continental Army

On 30 June 1775, McDougall became a commissioned colonel of the 1st New York Regiment by an act of the New York Provincial Congress. Eventually, McDougall would rise the rank of Major General in the Continental Army. Soon after his commission, McDougall's troops were sent north to take part in the invasion of Quebec (1775), among them were two of McDougall's sons. The Colonel stayed behind to raise funds and troops. The campaign ultimately failed. One of McDougall's sons was captured and the other died of a fever near Montreal.

During the early period of the war, McDougall played a role, in collaboration with Peter T. Curtenius, in preparing for the siege of New York by the Regulars.

The city was unprepared for an extended fight and the defense of the city was a primary focus for George Washington and his staff. When the Regulars won the Battle of Long Island, it quickly became apparent that the Continental Army would be unable to hold the city. The Continental Army needed to make a quick retreat from the city in order to avoid heavy losses. Colonel McDougall helped oversee the evacuation effort by boat.

After the Continental Army left New York City, they traveled north and made an initial stand against the British near the village of White Plains. Here, McDougall helped to hold off the British and allow for the main body of the army to avoid conflict. For much of the remainder of the war, McDougall was stationed in the Highlands of the Hudson as the commander of American forces at West Point, New York (Fort Clinton) after Benedict Arnold's defection in 1780. Throughout the war, McDougall was an outspoken advocate for the Continental Army and for better conditions for its soldiers. In the winter of 1783 he was at the head of the committee of army officers who the bore complaints about pay from Newburgh to Congress.

McDougall was also involved in the establishment of an American navy in 1776.

Public service

In 1780, he was elected as delegate to the Continental Congress. He spent only 37 days in Congress, however, he was soon nominated to serve as the Secretary of Marine. He served in that role from 7 February 1781 – 29 August 1781. In 1784, he was elected to the State Senate where he served until his death. In his role as State Senator, McDougall was involved in the successful movement to separate church and state in the New York State government and the unsuccessful movement to not issue paper money. McDougall was the first president of the Bank of New York as well as the New York Society of the Cincinnati.

He died 9 June 1786, at the age of fifty-three and was interred in the family vault in the First Presbyterian Church, New York City. Today, his memorial stone is situated prominently on the wall of the First Presbyterian Church of New York in Greenwich Village.

Legacy
MacDougal Street in the New York City's Greenwich Village is named for him.

Personal life
McDougall married his cousin, Nancy McDougall, during a trip to Great Britain in 1751. After the Revolution, she died and McDougall remarried his landlady's daughter, Hannah Bostwick. During the war, one of his sons died and another was captured by the British. McDougall was well liked and respected by the soldiers he commanded. He continuously advocated for better wages and conditions for soldiers. He was also close friends with Alexander Hamilton and was deeply respected by George Washington, who called him a "pillar of the revolution." McDougall may have been born in Scotland, but he was rebellious and stubborn by nature and deeply loyal to his adopted home of America.

McDougall's great-grandson John McDougall Atherton was a member of the Kentucky House of Representatives, as was Atherton's own son, Peter Lee Atherton.

See also

Newburgh Conspiracy
Cornelius Atherton

References

External links

McDougall's congressional biography

1732 births
1786 deaths
People from Islay
American slave traders
American slave owners
Scottish emigrants to the Thirteen Colonies
People of the Province of New York
Continental Congressmen from New York (state)
18th-century American politicians
Members of the New York Provincial Congress
Continental Army generals
Continental Army officers from New York (state)
British privateers
Scottish soldiers
New York (state) state senators

Alexander McDougall


An Brocchinia paniculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schult. ngan Julius Hermann Schultes. An Brocchinia paniculata in nahilalakip ha genus nga Brocchinia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brocchinia

Brocchinia paniculata


El combate de Alto Hospicio ocurrió el 23 de enero de 1891 durante la campaña del norte en la guerra civil chilena de ese año.

Desarrollo
El primer intento del comandante Valenzuela de tomar el puerto de Pisagua fue repelido por los rebeldes el 21 de enero, por lo que el gobierno recibió refuerzos, y reinició su ataque dos días después. Las tropas llegaron por tren desde Negreiros, y se dirigieron a Alto Hospicio, al sur de Pisagua. El contingente de los congresistas, comandados por el coronel Estanislao del Canto, era casi la mitad que el de sus rivales y tenían pocas armas para oponerse, pero estaban apoyados por la artillería de la corbeta Magallanes y el transporte Cachapoal.

Los soldados del gobierno fingieron una rendición ante los congresistas. Con esto, los presuntos desertores neutralizaron rápidamente a los rebeldes. Al entrar ambos grupos a la ciudad, los ciudadanos descubrieron el plan y desarmaron a las tropas. Sin embargo, los revolucionarios tuvieron que abandonar Pisagua ante la llegada de un nuevo cuerpo de tropas balmacedistas, que ingresaría el 27 de enero.

Referencias

Historia de la Región de Tarapacá
Alto Hospicio
Chile en 1891

Combate de Alto Hospicio


Amaury Keusters né le  octobre 1990, est un joueur de hockey sur gazon belge. Il évolue au poste d'attaquant au Royal Herakles.

Il a annoncé sa retraite avec l'équipe nationale belge en février 2019.

Carrière

Championnat d'Europe
  : 2017

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1990
Joueur belge de hockey sur gazon

Amaury Keusters


Fata din Transilvania este un film românesc din 2011 regizat de Sabin Dorohoi. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Maia Morgenster, Andreea Vasile, Orlando Petriceanu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2011 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2011

Fata din Transilvania


Serranidae, Percoidei alttakımına bağlı bir balık familyasıdır.

Taksonomi
Serranidae familyasına bağlı taksonlar(2022):

Cinsler:
 Caesioscorpis - Whitley, 1945
 Hemilutjanus - Bleeker, 1876

Altfamilyalar:
 Anthiinae
 Epinephelinae
 Serraninae

Konuyla ilgili yayınlar

Galeri

Dış bağlantılar

Kaynakça

Percoidei
William John Swainson tarafından adlandırılmış taksonlar
1839'da tanımlanan taksonlar

Serranidae


Amilcare Malagola (Módena, 24 de dezembro de 1840 – Fermo, 22 de junho de 1895) foi um cardeal italiano da Igreja Católica, arcebispo de Fermo.

Biografia
Nasceu em 24 de dezembro de 1840, em Módena, de uma rica família da nobreza que se mudou para Ímola em 1853, era filho de Mario Malagola e sua primeira esposa. Fez seus estudos primários na escola jesuíta de Módena e no Liceu de Ímola, entre 1852 e 1856. Depois, estudou no Collegio Ghislieri, de Roma, entre 1856 e 1861 e na Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos, entre 1861 e 1869; também estudou na Pontifícia Universidade Gregoriana, entre 1856 e 1864 (doutorado em filosofia e teologia) e no Pontifício Ateneu Romano Santo Apolinário de Roma (doutorado in utroque iure, direito canônico e civil).

Foi ordenado padre em 19 de dezembro de 1863. Ele voltou para Ímola em 1864, e lá era um pregador. De 1866 a 1869, dedicou-se ao estudo prático dos cânones na Sagrada Congregação do Concílio e na Sagrada Congregação dos Assuntos Eclesiásticos Extraordinários. Desde 1871, em Ímola, foi professor de teologia dogmática e direito canônico no seminário e, também, foi examinador pro-sinodal. Em 1875, tornou-se cônego penitenciário do capítulo da Catedral de Ímola.

Foi eleito bispo de Ascoli Piceno em 26 de junho de 1876, sendo consagrado em 9 de julho seguinte, na Catedral de Fermo, pelo cardeal Filippo De Angelis, arcebispo de Fermo, assistido por Francesco Alessandrini, bispo de Ripatransone, e por Francesco Saverio Grassi Fonseca, bispo auxiliar de Fermo.

Foi promovido à arcebispo metropolitano e príncipe de Fermo em 21 de setembro de 1877 pelo Papa Pio IX, recebendo o pálio no mesmo dia.  Fundou a Accademia di San Tommaso. Em 1891, celebrou um Congresso Eucarístico em Fermo. Em setembro de 1892, sob seus auspícios, foi publicado o jornal "La Voce delle Marche di Fermo".

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 16 de janeiro de 1893, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santa Balbina em 19 de janeiro.

Faleceu em 22 de junho de 1895, em Fermo. Foi velado na catedral metropolitana de Módena onde ocorreu o funeral em 25 de junho e foi sepultado numa capela construída para isso no cemitério municipal daquela cidade.

Bibliografia

Ligações externas

Naturais de Módena
Alunos da Pontifícia Universidade Gregoriana
Arcebispos católicos da Itália
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII

Amilcare Malagola


Las Primarias del Partido Republicano de 2012 en Míchigan se hicieron el 28 de febrero de 2012. Las Primarias del Partido Republicano fueron unas Primarias abiertas, con 30 delegados para elegir al candidato del partido Republicano para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012. En el estado de Míchigan estaban en disputa 30 delegados, aunque anteriormente el estado tenía 59 delegados, pero por cambiar las primarias al 28 de febrero, se le penalizaron sus delegados a 30.

Elecciones

Resultados
Resultados con el 100% (5,232 de los 5,232 precintos) reportados:

Véase también
 Primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Calendario de las Primarias en Míchigan (en inglés)
 Primarias y Primarias en CNN (en inglés)
 Candidatos a las Primarias (en inglés)

2012
Míchigan


Kalsiyum format, Ca(HCOO)2, formik asitin kalsiyum tuzudur. Görünümü beyaz toz olan bu madde, yüksek sıcaklıkta bozunur. Molekül ağırlığı 130.12 g/mol, yoğunluğu 20 °C'de 1.15 g/cm³ ve sudaki çözünürlüğü 20 °C'de 16 g/100g su olarak verilmiştir.

Gıda sanayiinde E238 adlı katkı maddesi olarak da bilinir. Bu maddenin gıda koruyucu katkı maddesi olarak kullanımı, bazı ülkelerde yasaklanmıştır.

Ayrıca bakınız
 Formik asit
 Sodyum format
 Kalsiyum asetat

Format
Formatlar

Kalsiyum format


ميدان أمونيا أو أمونويا (باليونانية:Πλατεία Ομονοίας) وأحيانا «ميدان الكونكورد» هو ميدان في وسط العاصمة اليونانية أثينا أسفله إحدى محطات مترو أثينا والتي تحمل اسم «محطة أمونيا» والتي افتتحت في 1895.

يوجد في ميدان أمونيا فندقين سابقين قام بتصميمهما المهندس الألماني اليوناني إرنست زيللر في أواخر سبعينيات القرن التاسع عشر وهما البغيكيون وميغاس ألكسندروس.

ثقافة
تجري عدة احتفالات رياضية وثقافية وموسيقية في الميدان، كما أن موقعه يطل على عدة شوارع وميادين رئيسية أخرى في المدينة، بينها شارع يصله بميدان سنتاغما الرئيسي هو الآخر وبين الميدانين توجد منطقة المحال التجارية والأسواق والمطاعم الرئيسية في المدينة.

كما توجد بوسطه حديقة كانت تحوي نافورة منذ أواخر القرن التاسع عشر وحتى العام 2000 كما تزينه أشجار النخيل المتوسطية، كما كانت تحيط به مجموعة كاملة من مباني العمارة الكلاسيكية الحديثة شأنه شأن المناطق الشمالية والغربية من أثينا والتي أزيل نصفها تقريبا.

مراجع

تأسيسات سنة 1846 في اليونان
مبان ومنشآت اكتملت في 1846
ميادين وساحات أثينا

ميدان أمونيا


{{Infobox Navire
  | nom               = USS ABSD-3
  | image             =ABSD3GuamMarianasIslandsUSSPennsylvaniaBB-38.jpg
  | alt               =
  | taille image      =
  | légende           = ABSD-3 en 1945 à Guam réparant l'
  | type              = Auxiliary Floating Drydock cale sèche flottante
  | classe            =
  | gréement          =
  | flotte            =
  | commanditaire     =
  | architecte        =
  | constructeur      =
  | chantier          =
  | fabrication       =
  | design            =
  | commandé          =
  | quille            =
  | lancement         = 1943
  | armé              =
  | voyage inaugural  =
  | commission        =
  | statut            = décommissionné en 1948
  | commandant        =
  | équipage          = 22 officiers, 471 marins
  | longueur          =
  | largeur           =
  | tirant d'eau      =
  | tirant d'air      =
  | déplacement       =
  | propulsion         = aucun
  | capacité          =
  | équipements       =
  | aéronefs          =
  | blindage =
  | armement = 14 canons 40 mm et 14 canons 20 mm
}}

L USS ABSD-3, plus tard rebaptisé AFDB-3, était un grand dock flottant auxiliaire à neuf sections, non automoteur, de l'US Navy.Advance Base Sectional Dock-3 (Auxiliary Floating Dock Big-3) a été construit en sections en 1942 et 1943 : chaque section pesait  et mesurait  de long. Chaque section avait une poutre de , une profondeur moulée de  et une capacité de levage de ). Avec les neuf sections jointes, il mesurait  de long, et avec une largeur intérieure libre de . ABSD-3 avait une grue mobile d'une capacité de  avec un rayon de  et deux barges de soutien ou plus. Les deux parois latérales étaient rabattues pendant le remorquage pour réduire la résistance au vent et abaisser le centre de gravité. ABSD-3 avait six cabestans pour la traction. Il y avait également quatre compartiments de ballast dans chaque section.
ABSD-3 a été livré à l'US Navy en avril 1944 et a été mis en service le .
 Construction
Les neuf sections qui composaient le quai ABSD-3 ont été construites dans quatre chantiers navals différents, pour accélérer la construction :
 Section A :  à Stockton en Californie,
 Sections B et F :  à Everett, État de Washington,
 Sections C et E : Chicago Bridge & Iron Company à Morgan City en Louisiane,
 Sections D, G, H et I :  à Pittsburgh en Pennsylvanie.

 Seconde Guerre mondiale
L' ABSD-3 est mis en service le  sur le Théâtre du Pacifique de la Seconde Guerre mondiale. Il a été remorqué par sections jusqu'à la base navale de Guam, au Apra Harbor, dans les îles Mariannes. Après l'assemblage, il a été mis en service pour réparer les navires à Guam avec l'.

Sur une île du port de Guam, l'US Navy a construit un casernement pour les équipages des ABSD-3 et ABSD-6, où se trouvaient des fournitures, une salle de cinéma, une salle à manger, des clubs d'officiers, une salle de cinéma et un club enrôlé. La base a été construite principalement avec des cabanes Quonset.

Les réparations les plus importantes à Guam ont été celles du cuirassé  vers la fin de la Seconde Guerre mondiale ; le navire a été touché par une attaque kamikaze au large d'Okinawa le . En raison de son tirant d'eau de  à pleine charge, le cuirassé a dû décharger une grande partie de ses munitions et de son mazout avant d'entrer dans lABSD-3. Le cuirassé  y a également été réparé après une attaque kamikaze le même jour.

Capable de soulever , ABSD-3 pourrait soulever de grands navires tels que des porte-avions, des cuirassés, des croiseurs et de grands navires auxiliaires, hors de l'eau pour réparation sous la ligne de flottaison, et en même temps pour réparer plusieurs petits navires sur ses flancs. Les navires utilisés en permanence pendant la guerre doivent être réparés à la fois contre l'usure et contre les dommages de guerre causés par les mines navales et les torpilles. Les gouvernails et les hélices sont mieux entretenus sur les cales sèches. Sans ABSD-3 et ses navires jumeaux, dans des endroits éloignés, des mois pourraient être perdus dans un navire retournant à un port d'attache pour réparation. ABSD-3 avait des centrales électriques, des pompes de ballast, des ateliers de réparation et des ateliers d'usinage, et pouvait être autonome. ABSD-3 disposait de deux grues mobiles sur rail capables de soulever des tonnes de matériaux et de pièces, pour retirer les pièces endommagées et installer de nouvelles pièces.

Le premier navire réparé à Guam était le  et le dernier navire le , après un an de fonctionnement.

Certains des navires réparés
 Le transporteur de troupes
 Le croiseur lourd
 Le cuirassé
 Le cuirassé
 Le cuirassé
 Le croiseur lourd  de classe Baltimore
 Le transport d'hydravions

Après la guerre
Après la guerre, ABSD-3 a été retiré du service de l'US Navy le . Certaines sections ont été désaffectées dans la flotte de réserve de l'Atlantique à Green Cove Springs, en Floride. Certaines sections ont été entreposées dans la flotte de réserve de la James River de 1979 à 1982.

ABSD-3 a été rayée du Naval Vessel Register le .

Le , huit sections ont été vendues à la Bath Iron Works à Bath, dans le Maine. Bath Iron Works a utilisé le quai pour soulever de nouveaux destroyers lance-missiles (DDG) afin d'installer des dômes de sonar sur la proue des nouveaux navires. L' était l'un des navires desservis à Bath Iron Works en mai 1998. Bath Iron Works a construit une nouvelle installation de forme de radoub et n'a plus eu besoin d'ABSD-3.

En 1999, ABSD-3 a été vendu, puis en 2000 déplace en deux pièces (quatre sections) avec le navire de transport lourd MV Blue Marlin vers un chantier naval à Rijeka, en Croatie.

Décoration
   American Campaign Medal
   Asiatic-Pacific Campaign Medal
   World War II Victory Medal
   National Defense Service Medal

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
 USS ABSD-3 - Site NavSource Online
 Floating Docks (AFDB, AFDM, AFDL, ARD, ARDM, YFD) - Shipbuilder Site
 USS ABSD-4 Auxiliary Floating Dry Dock 4 - Site Pacific Wrecks
Youtube, BATTLESHIP USS IDAHO REPAIRED AT ESPIRITU SANTO in 1944 in USS Artisan (ABSD-1)1
Youtube, August 15, 1944 mighty battleship Idaho at ABSD-1
USS ABSD-3 crew photo with battleship Pennsylvania (BB-38) in the dock.
Photo of USS ABSD-3 engineering crew basketball team "Champs" in July 1945 at Guam
Photo USS ABSD-3 engineering crew of Section D-E-F, at Guam in July 1945. George "Bing" Crosby -  left - back row
Color Photo of ABSD-3 with USS Idaho (BB-42) in drydock
Photo ABSD-3 at work in Bath Iron Works, Portland yard
Photo ABSD-3 aboard the Heavy Lift Vessel MV Blue Marlin at Portland, ME. Bath Iron Works, Portland yard

Liens connexes
 Liste des navires auxiliaires de l'United States Navy
 Base navale de Guam
 Théâtre du Pacifique de la Seconde Guerre mondiale

Bateau lancé en 1944
Navire construit aux États-Unis
Auxiliary Floating Drydock de l'US Navy

USS ABSD-3


ශ්‍රී ලංකාවේ දරිද්‍රතාවය යනු අඛණ්ඩව පවතින විශාල ප්‍රශ්නයකි. ශ්‍රී ලංකාව යනු, ආයුෂ අපේක්ෂාව, සාක්ෂරතා අනුපාතය සහ අනෙකුත් සමාජ දර්ශකයන්  සැලකූ විට සංවර්ධිත රටවල් හා බෙහෙවින් සම වන ප්‍රමාණයක පවතින හා, දකුණු ආසියානු ප්‍රදේශය සඳහා උසස්ම අනුස්ථිති දක්වන විශේෂිත රටකි. මෙම පෙන්නුම් කිරීම් සියල්ල සැලකූ විට, ශ්‍රී ලංකාව තුල  ඉහළ ජීවන තත්ත්වයක් පැවතිය යුතු වුවද, මෑතක් වන තුරුම  මානව සංවරධන දර්ශකයෙහි (HDI) මධ්‍යම ප්‍රවර්ගයෙහි එය අනුස්ථිතිය ලදි.  මෙම තත්ත්වය පවතින්නේ, 2006 සිට 2009 වසර දක්වා,  දදේනි 5.5% වාර්ෂික සාමාන්‍යයකින් වර්ධනය වෙමින් මධ්‍යන වර්ධනයක් ශ්‍රී ලංකාව විසින් අත්විඳිමින් සිටියදීය.  මෙයට එක් හේතුවක් වන්නේ එහි සාපේක්ෂ වශයෙන් පහත මට්ටමක පවතින ඒක පුද්ගල දදේනි වෙයි; ලොව පහළම තුනෙන් එකක් තුල එය වර්තමානයේ අනුස්ථිතිය ලබා ඇත. දරිද්‍රතාවය, විශේෂිත වශයෙන්, ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය මෙයට හේතු වශයෙන් දැක්විය හැකිය. 2006  දි පැවැති 15.2%  අගයයෙහි සිට 2010 දී 8.9% අගයයක් දක්වා දරිද්‍රතාවය අඩු කිරීමටද, නාගරික දරිද්‍රතාවය  6.7 සිට 5.3% දක්වා අඩු කරන අතර, ග්‍රාමීය දරිද්‍රතාවය 15.7 සිට  9.5% දක්වා අඩු කිරීමටද ශ්‍රී ලංකාවේ රජය සමත් ව ඇති අතර, අත්‍යන්ත දරිද්‍රතා කුසගින්න මුලිනුපුටා දැමීමේ වර්ෂ සහස්‍රක සංවර්ධන ඉලක්ක අත්පත් කරගැනීම වෙත සැලකිය යුතු ප්‍රගතියක් මෙම දේශය විසින් සාක්ෂාත් කර ගෙන ඇත.

ජනගහණය
2010 වන විට, ජනගහණයෙන්  8.9% ක් දරිද්‍රතා සීමාවට පහළින් ජීවත් වෙති. මෙයින් දක්වනුයේ අති දරුණු දරිද්‍රතාවය තවදුරටත් ප්‍රශ්නයක් නොවන නමුදු, තවදුරටත් පැතිර පවතින දරිද්‍රතාවය, ශ්‍රී ලංකාව තුල අභියෝගාත්මක ප්‍රශ්නයක් ලෙසින් තවමත් පවතින බවයි. වඩාත් අසහනකාරී වන්නේ, දුප්පතුන්ගෙන්  90% ජීවත් වන්නේ ගම්බද ප්‍රදේශ වල වීමත්, ශ්‍රී ලංකාවේ ජනගහණයෙන්  80% කට වඩා තවමත් ජීවත් වන්නේ ගම්බද වීමත්ය.  එහෙත්, 2013 වසරෙහිදී, අනෙකුත් කිසිම ආසියානු රටකට වඩා එහි ආර්ථිකය වර්ධනයකට ලක්වී තිබුණි.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ දරිද්‍රතාවය


Liga Campionilor EHF Feminin 2019-20 a fost a 27-a ediție a Ligii Campionilor EHF Feminin, competiția celor mai bune cluburi de handbal feminin din Europa, organizată și supervizată de Federația Europeană de Handbal.

Din cauza pandemiei de coronaviroză, sferturile de finală, programate inițial să se desfășoare la începutul lunii aprilie, au fost amânate pentru mijlocul lunii iunie, apoi pentru septembrie, iar ulterior anulate. Final4-ul a fost mai întâi reprogramat din mai în septembrie, iar apoi anulat.

Formatul competiției
Grupele preliminare
În această rundă au luat parte 16 echipe, împărțite în patru grupe preliminare de câte patru, în care au jucat într-un turneu de tip fiecare cu fiecare, cu meciuri pe teren propriu și în deplasare. Primele trei echipe din fiecare grupă s-au calificat în grupele principale.

Grupele principale
Cele 12 echipe calificate au fost divizate în două grupe de câte șase, în care au jucat în sistem fiecare cu fiecare, cu meciuri pe teren propriu și în deplasare. Echipele și-au păstrat punctele câștigate în grupele preliminare în meciurile împotriva celorlalte două adversare calificate și ele în grupele principale. Primele patru echipe din fiecare grupă ar fi trebuit să avanseze în sferturile de finală.

Fazele eliminatorii
Precum în anii anteriori, cele 4 câștigătoare ale sferturilor de finală ar fi trebuit să își dispute titlul european în formatul EHF FINAL4.

Repartizarea echipelor
15 echipe s-au calificat direct în faza grupelor. Alte 4 s-au înfruntat într-un turneu de calificări, iar câștigătoarea acestuia a avansat în faza grupelor.

16 campioane naționale s-au înscris pe baza clasamentului EHF pentru a lua parte la cea de-a 27 ediție a competiției, în timp ce alte 8 echipe eligibile pentru a juca în Cupa EHF au solicitat dreptul de a evolua în Liga Campionilor pe baza unui wild card:

Înscrierea cluburilor nu le-a oferit automat dreptul de participare, acesta fiind decis de EHF pe baza regulamentului, iar lista finală a participanților a fost confirmată de Comitetul Executiv al EHF pe 21 iunie 2019:

Federația Europeană de Handbal a anunțat urnele valorice pe 24 iunie 2014:

Tragerile la sorți
Tragerea la sorți pentru găzduirea turneului de calificare a avut loc pe 26 iunie 2019, la sediul EHF din Viena, Austria, iar cea pentru faza grupelor a avut loc la Erste Campus din Viena, pe 27 iunie 2019.

Etapa calificărilor

La barajul de calificare au luat parte 4 echipe. Ele s-au înfruntat într-o grupă în care au jucat o semifinală și o finală, respectiv un meci pentru locurile 3-4. DHK Baník Most, câștigătoarea barajului de calificare, s-a calificat în faza grupelor. Tragerea la sorți pentru găzduirea barajului de calificare a avut loc pe 26 iunie 2019, la sediul EHF din Viena, Austria, și a fost câștigată de orașul Most din Cehia.

Turneul de calificare

Faza grupelor

Tragerea la sorți a avut loc pe 27 iunie 2019 și a fost transmisă în direct pe canalul ehfTV și printr-un live ticker.

În urma tragerii la sorți au rezultat grupele de mai jos. În fiecare grupă echipele au jucat una împotriva celeilalte după sistemul fiecare cu fiecare, în meciuri tur și retur.

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Grupa D

Note
<div id="note_1">1) Provenită din Turneul de calificare

Grupele principale

În această fază au avansat primele trei echipe din fiecare grupă preliminară. Fiecare echipă și-a păstrat punctele și golaverajul obținute în meciurile directe contra celorlalte echipe calificate din grupă.

În fiecare grupă principală echipele au jucat una împotriva celeilalte după sistemul fiecare cu fiecare, în meciuri tur și retur.

Grupa 1

Grupa a 2-a

Fazele eliminatorii

În această fază au avansat inițial primele patru echipe din fiecare grupă principală. Pe 26 iunie 2020, EHF a anunțat că fazele eliminatorii, cuprinzând sferturile de finală și Final 4, au fost anulate din cauza pandemiei de coronaviroză.

Sferturile de finală

|}

Final4
Câștigătoarele sferturilor de finală ar fi trebuit să se califice în turneul Final4, programat inițial a se desfășura în Sala László Papp din Budapesta, între 9 și 10 mai 2020, apoi reprogramat pentru septembrie și ulterior anulat.

Premiile competiției

All-Star Team
Echipa ideală și alte premii au fost anunțate pe 5 iunie 2020.

Portar:  (Győri Audi ETO KC)
Extremă dreapta:  (ŽRK Budućnost)
Inter dreapta:  (Rostov-Don)
Centru:  (Győri Audi ETO KC)
Inter stânga:  (CSM București)
Extremă stânga:  (Team Esbjerg)
Pivot:  (SCM Râmnicu Vâlcea)

Alte premii
Cel mai bun antrenor:  (Metz Handball)
Cea mai bună tânără jucătoare:  (FTC-Rail Cargo Hungaria)
Cea mai bună apărătoare:  (Győri Audi ETO KC)

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe 8 martie 2020

Note

Legături externe

Sezoanele Ligii Campionilor EHF Feminin
2019 în handbal
2020 în handbal

Liga Campionilor EHF Feminin 2019-2020


Comandoul Statului Major, sau Unitatea 269, mai cunoscut sub numele de Sayeret Matkal, este principala unitate de recunoaștere a Direcției de Informații Militare din Israel.

În primul rând, este o unitate de colectare a informațiilor pe teren, care efectuează recunoaștere profundă în spatele liniilor inamice pentru a obține informații strategice. Sayeret Matkal este de asemenea, însărcinat cu lupta împotriva terorismului și eliberarea ostaticilor dincolo de granițele Israelului. Unitatea este modelată după Serviciul Aerian Special  (SAS) al Armatei Britanice, având ca motto al unității "Cine îndrăznește, învinge".

Unitatea este echivalentul israelian al 1st SFOD-D (Delta Force) din SUA.  Este direct subordonată Direcției de informații militare a IDF.

Istoric
În 1954, prima unitate specială de operațiuni a Israelului - Unitatea 101 - a fost dizolvată în urma crizei provocate de masacrul de la Qibya. Acest fapt a lăsat IDF-ul fără o unitate dedicată forțelor speciale, alta decât Shayetet 13 al Marinei, o unitate de comandă navală care nu a putut înlocui complet Unitatea 101.

În 1957, Avraham Arnan (născut Herling), fost student la Yeshiva și luptător Palmach, a depus o cerere la Statul Major General să creeze o unitate care să poată fi expediată pe teritoriul inamic pentru a efectua misiuni secrete. Ideea lui Arnan (susținută de David Ben-Gurion și Yitzhak Rabin) a fost aceea, de a crea o unitate care să recruteze numai pe cei mai buni și mai străluciți dintre tinerii israelieni.

Luptătorii potențiali trebuiau să fie aleși personal, ca fiind din punct de vedere fizic și intelectual cei mai buni soldați disponibili. Inițial, parte a Unității 157 a lui AMAN, Sayeret Matkal a început să opereze independent un an mai târziu ca forța de operațiuni speciale a Statului Major, modelată după serviciul britanic special de aer. Membrii unității au fost instruiți de către urmăritorii beduini pentru a căpăta o mai bună înțelegere a adversarilor lor.

Înființată la un an după formarea escadrilei de elicoptere din Israel, cooperarea strânsă dintre cele două unități a permis lui Sayeret Matkal să se deplaseze mai mult și mai adânc pe teritoriul arab decât predecesorului său. Viziunea lui Arnan pentru Sayeret Matkal (el fiind primul comandant al unității), era o unitate care trebuia să efectueze culegere de informații strategice și alte operațiuni; ca atare, urma să-și primească misiunile numai de la Statul Major General. Sayeret Matkal ar fi evaluat de asemenea, noi arme și doctrine, care ar fi putut avea influență asupra întregii armate.

La începutul anilor 1960, Sayeret Matkal a efectuat mai multe operațiuni de culegere de informații în Peninsula Sinai - ultima fiind lansată cu doar patru luni înainte de izbucnirea Războiului de șase zile.

Dar, datorită pregătirii extinse, planificării și pregătirii care trebuia făcută înainte de misiunile sale, Sayeret Matkal a ajuns să nu vadă nicio acțiune în timpul războiului. Cu toate acestea, a fost angajat extensiv în Războiul de Uzură care a urmat.

După 1967, odată cu creșterea terorismului arab, comise de grupuri precum Organizația pentru Eliberarea Palestinei (OEP), Sayeret Matkal a început să dezvolte primele tehnici de eliberare de ostatici și de combatere a terorismului în lume. Începând cu Operațiunea Izotop, unitatea a efectuat mai multe operațiuni spectaculoase, care l-au împins în lumina reflectoarelor ca fiind o unitate "de parașutiști de elită" (existența lui Sayeret Matkal era clasificată în acel moment).

În 1972, înainte de Masacrul de la München, agenții Sayeret Matkal au fost trimiși în Germania de Vest pentru a coopera cu autoritățile germane și, dacă este necesar, să efectueze ei înșiși salvare de ostatici. Dar sfaturile lor nu au fost luate în seamă. În operațiunea ulterioară Operațiunea Mânia lui Dumnezeu, Sayeret Matkal a lovit OEP în Beirut.

Războiul de Iom Kipur din 1973 a adus o schimbare profundă în unitate. Cu Israelul luptându-se pe două fronturi și Statul Major ocupat cu gestionarea războiului, Sayeret Matkal sa aflat fără misiuni de îndeplinit.

Agenții Sayeret Matkal s-au împărțit apoi în două tabere: aceia care credeau că unitatea ar trebui să fie ținută în rezervă și să nu fie trimisă ușor în misiuni în care ar fi putut suferi pierderi grele și pe aceia care doreau să intre în acțiune, chiar dacă aceasta însemna misiuni cu puțină planificare și mai asemănătoare cu o forță de comando decât cu Sayeret Matkal orientat strategic. Acesta din urmă a predominat, iar Sayeret Matkal a fost însărcinat cu operațiuni pe ambele fronturi. După război, Sayeret Matkal a început să elaboreze planuri de război în avans, astfel încât atunci când a venit războiul, unitatea putea intra imediat în acțiune fără a aștepta ordinele și misiunile Statului Major. O companie de rezervă a lui Sayeret Matkal a fost desemnată special pentru cooperare cu Forțele Aeriene Israeliene, demonstrată de lipsa războiului. Acesta a evoluat mai târziu în Unitatea Shaldag.

În 1974, Sayeret Matkal a suferit o lovitură puternică atunci când o încercare de salvare a eșuat, și a dus la Masacrul de la Ma'alot. Dezastrul a dus la crearea Yamam-ului pentru a se ocupa de misiunile interne de combatere a terorismului / salvare de ostatici, în timp ce Sayeret Matkal se va concentra pe lupta contra terorismului / salvarea ostaticilor în afara țării.

Doi ani mai târziu, pe 4 iulie 1976 a venit cea mai faimoasă misiune a unității, când a condus Operațiunea Entebbe pentru a salva ostaticii ținuți în Uganda de cel puțin șase palestinieni și doi teroriști germani susținuți de soldați ugandezi obișnuiți. Misiunea a fost un succes răsunător, deși au fost uciși trei ostatici, precum și comandantul unității, locotenentul colonel Yonatan Netanyahu.

Deși este o unitate de top secret, Sayeret Matkal a avut o influență extraordinară asupra Armatei Israelului. A fost inițiatorul și dezvoltatorului tehnicilor de infiltrare cu elicoptere. În plus, folosirea extensivă a pistolului mitralieră Uzi i-a determinat să convingă industria de producția armamentului să producă un Uzi pliabil pentru o precizie sporită, menținând în același timp dimensiunile sale reduse.

Recrutare și instruire
Unitatea a fost păstrată secret în timpul primilor ei ani și simpla sa existență nu a fost niciodată recunoscută oficial până în anii 1980.  Cele mai multe dintre operațiunile și capacitățile sale sunt considerate clasificate până în prezent.   Luptătorii și comandanții au fost aleși selectiv, pe baza cunoștințelor personale și a referințelor. Din anii 1970, deși încă era secretă, unitatea s-a deschis recruților voluntari. De două ori pe an organizează o tabără de selecție notoriu de obositoare (Gibush) pentru potențiali recruți, care durează câteva zile nedormite. Recruții sunt monitorizați constant de medici și psihologi. Sunt admiși cei care trec cu notă de trecere. În anii 1990, această practică de selecție a fost preluată de alte forțe speciale ale IDF (Sayeret).

Cerințele de bază pentru a fi considerat capabil de a servi în unitate sunt un profil medical cu punctaj de 97 (fără clauze de descalificare), o categorie de calitate ("kaba") de 52 puncte sau mai mult și o notă psihotehnică inițială ("dapar") de 50 puncte sau mai multe. Odată admiși în unitate, antrenamentul recruților durează aproximativ doi ani , cu accent puternic pe arme de calibru mic, arte marțiale, navigație, camuflaj, recunoaștere și alte abilități necesare supraviețuirii în spatele liniilor inamice. Ei trebuie să finalizeze Marșul Beretelor de 120–150 de kilometri în ultimele patru zile pentru a-și primi bereta roșie.
Regimul de antrenament constă în următoarele:
 Patru luni de pregătire de bază de infanterie, desfășurată în baza de pregătire de bază a parașutiștilor; face parte din rutina obișnuită de antrenament de bază a parașutiștilor.
 Două luni de pregătire avansată de infanterie, în cadrul unității.
 Curs de trei săptămâni de parașutism la Școala de Parașutism IDF.
 Curs de cinci săptămâni de combatere a terorismului (CT) la Școala de Luptă Contra Terorismului al IDF, urmat de mai multe antrenamente contra terorismului în unitatea.
 Restul antrenamentului este dedicat pregătirii de patrulare de recunoaștere la distanță lungă, și mai ales navigației/orientare, care are o importanță vastă în unitate. În timp ce cea mai mare parte a antrenamentului de orientare se desfășoară în perechi din motive de siguranță, ca în orice altă unitate din IDF, Sayeret Matkal este una dintre puținele unități IDF care efectuează exerciții de navigație individuale pe rază lungă.

Note

Legături externe
 IDF Official Site

Sayeret Matkal


SLU may refer to:

Universities
St. Lawrence University, Canton, New York, US
Saint Louis University (Philippines), Baguio City, Benguet
Saint Louis University, St. Louis, Missouri, US
Sveriges Lantbruksuniversitet (Swedish University of Agricultural Sciences), Uppsala

Places
George F. L. Charles Airport, Castries, Saint Lucia, IATA code
Siu Lun stop, Hong Kong, MTR station code
South Lake Union, Seattle

Other
Special Liaison Unit, delivering WWII Ultra intelligence
 Schedule loss of use
 Sociedad de la responsabilidad limitada unipersonal, a Spanish single-person limited liability company

SLU


Paradoks Banacha i Tarskoga teorem je iz teorije skupova geometrije u kojem se navodi sljedeće: Za kuglu iz trodimenzionalnog prostora postoji razložba te kugle u konačan broj zasebnih podskupova koji se onda mogu ponovno sastaviti na drugačiji način da daju dvije jednake kopije originalne kugle. Doista, proces montaže uključuje samo kretanje figura i njihovo okretanje, bez promjene njihova oblika. Međutim, ovi komadi nisu sami po sebi  "čvrsta tijela", već beskonačno raspršene točke. Rekonstrukcija se može izvesti i sa samo 5 komada.

Jači oblik teorema implicira da se bilo koja dva "razumna" tvrda predmeta (na primjer, mala kugla i velika kugla), mogu sklopiti jedan u drugi. To se često neformalno spominje kao izraz "grašak se može izreckati i složiti u sunce" i zove se "paradoks graška i sunca".

Razlog zašto se teorem Banacha i Tarskoga zove paradoks jest u tome što se suprotstavlja osnovnoj geometrijskoj intuiciji. "Udvostručenje kugle", dijeljenje nje na dijelove i pomicanje tih dijelova rotacijom i translacijom, bez ikakvih istezanja, savijanja ili  dodavanja novih točaka čini se nemogućim, jer sve te operacije trebaju, intuitivno gledano, zadržati volumen. Intuicija da te operacije čuvaju zadani volumen nije matematički apsurdna i čak je uključena u formalnu definiciju volumena. Međutim, to nije primjenjivo ovdje, jer zbog njihove velike poroznosti nije moguće odrediti volumen podskupova u pitanju. Njihovo ponovno sklapanje reproducira obujam koji je različit od početnog.

Za razliku od većine teorema u geometriji, dokaz ovog rezultata ovisi o krucijalnom odabiru aksioma za teoriju skupova. To može biti dokazano aksiomom izbora koji omogućava izgradnju nemjerljivih skupova, odnosno skupova točaka koje nemaju volumen u uobičajenom smislu te čija izgradnja zahtijeva bezbroj opcija.

Prikazano je 2005. da postoji način kojim se dijelovi nastali razlaganjem mogu pomicati i slagati bez sudaranja.

Poučak Banacha i Tarskoga jedan je od čudnih posljedica aksioma izbora. Sastavljen je 1924. godine. Neka je k ma kako mala, a K ma kako velika kugla. Tada postoje particije:

  i

pri čemu vrijedi da je  kongruentno   odnosno postoji bijekcija koja čuva udaljenost) za sve .

Napomene

Teorija skupova
Geometrija
Paradoksi
 Matematički poučci

Paradoks Banacha i Tarskoga


Himmelhunden er en dansk sang fra 1984, der blev sangeren Teddy Edelmanns gennembrudsnummer og største succes. Teksten var oversat af Calle Sand fra Hasse Anderssons svenske original, "Änglahund" (1982). I sangens omkvæd indgår tekstens centrale spørgsmål: "Må man ta' hunden med sig ind i himlen?"

"Himmelhunden" udkom som single i 1984 og samme år på lp'en Himmelhunden og andre succes'er. Sangen blev meget omtalt og blev samme år optaget på den nystartede radiostation The Voices "hadeliste".

I 2017 fik sangen fornyet aktualitet i forbindelse med en debat i folkekirken om kristendommens forhold til dyr.

Referencer

Sange fra 1984

Himmelhunden


Soa steht für:
 Soa-Becken auf der indonesischen Insel Flores
 Soa (Flores) eine indonesische Gemeinde, nach der das Soa-Becken benannt ist
 Soa (Chiefdom), ein traditionelles Verwaltungsgebiet in Sierra Leone, Westafrika

soa steht für:
 Thai Song (Sprache) (auch: Lao Song; ISO-639-3-Code), eine der Tai-Sprachen in Thailand

SoA steht für:
 Scheme of Arrangement, ein Sanierungsverfahren für Unternehmen
 Statement of Applicability (Anwendbarkeitserklärung, Dokumenten-Geltungsbereich), als Teil der ISO/IEC 27001, eines Information Security Management Systems (ISMS)

SOA steht für:
 Safe Operating Area, sicherer Betriebsbereich eines Transistors, siehe SOAR-Diagramm
 Sarbanes-Oxley Act, US-Gesetz zur verbindlichen Regelung der Unternehmensberichterstattung, es wird jedoch immer häufiger die Abkürzung SOX verwendet
 School of the Americas, Western Hemisphere Institute for Security Cooperation, Trainingscamp der US Army
 Secondary Organic Aerosol, durch chemische Reaktion oder Anlagerung an einen Kondensationskern entstandenes organisches Aerosol
 Semiconductor Optical Amplifier, englisch für optischer Halbleiterverstärker
 Serviceorientierte Architektur, Management- und Softwarearchitekturkonzept
 Siege of Avalon, Computer-Rollenspiel
 Sons of Anarchy, eine US-amerikanische Dramaserie
 Speed of advance, siehe Geschwindigkeit über Grund
 Start of Authority, Bestandteil einer DNS-Zonendatei, siehe SOA Resource Record
 State of (the) Art, Aktueller Stand der Technik/Forschung
 Stimulus Onset-Asynchrony, Zeitintervall in den Neurowissenschaften, siehe Psychologische Refraktärperiode
 Südostasien, Teil des asiatischen Kontinents
  Südosteuropäische Arbeiten, Buchreihe zur Geschichte und Gegenwart Südosteuropas
 SO Armée, Ivorischer Fußballverein

S.O.A. steht für:
 State of Alert, eine der ersten Hardcore-Punk-Bands

Abkürzung

Soa


جوكولسارلون (Jökulsárlón) هي من أشهر وأكبر البحيرات الجليدية في آيسلندا، وهي تقع في الطرف الجنوبي من الجبل الجليدي فاتناجوكول (Vatnajökull) بين الحديقة الوطنية سكافتافل (Skaftafell National Park) وهوفن (Höfn).
ظهرت أول مرة في 1934-1935، والبحيرة اتسعت من 7.9 كيلومتر مربع في عام 1975 إلى ما لا يقل عن 18 كيلومترا مربعا اليوم بسبب ذوبان الأنهار الجليدية الآيسلندية.
و هي تقترب من عمق 200 متر، جوكولسارلون الآن ربما ثانى اعمق بحيرة في آيسلندا.

مراجع

بحيرات آيسلندا
بحيرات جليدية

جوكولسارلون


Olaf Tauras (* 24. August 1967 in Kamen) ist ein deutscher Politiker (CDU).

Leben
Olaf Tauras wuchs in Münster auf und erwarb dort im Jahr 1987 die allgemeine Hochschulreife. Es folgte ein Studium der Politikwissenschaft, Neueren und Osteuropäischen Geschichte sowie Germanistik an der Westfälischen Wilhelms-Universität in Münster. 1996 wurde er dort aufgrund einer Dissertation mit dem Titel "Der Ausschuss der Regionen. Institutionalisierte Mitwirkung der Regionen in der EU" zum Dr. phil. promoviert.

Berufliche Stationen waren danach die Matrix-Gesellschaft für Unternehmensentwicklung in Düsseldorf, die SNetLine GmbH in Kiel und die hamburg.de GmbH in Hamburg. Im März 2002 wechselte Tauras nach Neumünster, wo er Geschäftsführer der Wirtschaftsagentur Neumünster GmbH wurde.

2009 kandidierte der seinerzeit parteilose Olaf Tauras in Neumünster mit Unterstützung von CDU, FDP und Grünen gegen den damaligen Stadtrat Günter Humpe-Waßmuth (SPD) und gewann am 7. Juni 2009 die Direktwahl zum Oberbürgermeister der Stadt Neumünster mit 59,7 % der Stimmen.

Am 10. Mai 2015 konnte Tauras sich mit erneuter Unterstützung von CDU, FDP und Grünen mit annähernd demselben Ergebnis (59,8 %) gegen drei Mitbewerber für eine zweite, am 1. September beginnende Amtszeit durchsetzen. Im April 2018 trat er der CDU bei. Im Januar 2021 gab Tauras bekannt, dass er sich für eine weitere dritte Amtsperiode zur Wahl am 9. Mai 2021 stellen wird. In der Oberbürgermeister-Stichwahl vom 30. Mai 2021 unterlag er dem SPD-Kandidaten Tobias Bergmann mit 49,2 %. Die Wahlbeteiligung an der Stichwahl betrug 31,4 %.

Am 1. September 2021 übernahm Dr. Olaf Tauras die Geschäftsführung der Gekom Gesellschaft für Kommunalberatung und Kommunalentwicklung mbH.

Privates
Olaf Tauras lebt mit seiner Partnerin und ihrer Tochter in Neumünster-Brachenfeld.

Literatur
 Der Ausschuss der Regionen: Institutionalisierte Mitwirkung der Regionen in der EU (Autor, als Dissertation), Agenda Verlag Hitze Haus, Münster 1997, ISBN 3-89688-001-2
 Politikwissenschaft III: Studien zur Politikwissenschaft – Internationale Politik 1.3 (Mitherausgeber), LIT Verlag, Münster 1994, ISBN 3-88660-462-4

Weblinks
 Gekom Gesellschaft für Kommunalberatung und Kommunalentwicklung mbH
 Die Internetseite von Olaf Tauras

Einzelnachweise

Bürgermeister (Neumünster)
Deutscher
Geboren 1967
Mann

Olaf Tauras


Gözlü, Karabük ilinin Eskipazar ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1896 yılı kayıtlarında Domi ya da Domu olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 45 km, Eskipazar ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eskipazar belde ve köyleri

Gözlü, Eskipazar


La iglesia de Atalaia () es un templo situado en Atalaia, en el distrito de Santarém (Portugal). Su arquitectura es manuelina. Fue mandada construir por el conde de Cantanhede en 1528. Es monumento nacional desde 1926.

Referencias

Atalaia
Monumentos nacionales de Portugal
Arquitectura de 1528
Iglesias manuelinas de Portugal
Vila Nova da Barquinha

Iglesia de Atalaia


Truppo Trotto var en dansk trio, der spillede middelaldermusik. Gruppen bestod af Como Breuning, Marie Havndrup og Morten "Musicus" Pedersen. Gruppen eksisterede fra 1996-2005, men har siden været samlet ved enkelte lejligheder.

Historie
Gruppen blev dannet i 1996. De spillede på forskellige middelaldermarkeder, hvor de spillede forskellige melodier fra middelalderen og danske folkemelodier. De var blandt de første i Danmark der optrådte med musik fra middelalderen.

I 1999 udgav de deres første studiealbum kaldet Livets Lyst. Blandt sangene er en dansk udgave af den franske folkemelodi "J'ai vu le loup" fra omkring 1350. På dansk fik den titlen "Jeg så en Ulv". I 2003 udkom deres andet album, Månemælk, der bl.a. indeholdt sangen "Læg Din Maw", som senere blev solgt til et tysk forlag. Her kom sangen, som den eneste ikke-tyske nummer, med på en middelalderdance CD. Livets Lyst blev også genudgivet dette år.

Gruppen stoppede med at spille sammen i 2005. Siden har dog været samlet nogle enkelte gange for at spille til særlige begivenheder, hvilket bl.a. er sket på Middelaldercentret ved Nykøbing Falster, ved et gøglertræf på Hesbjerg og til en ridderturnering i Eutin, Tyskland.

Havndrup og "Musicus" Pedersen fortsatte som en duo kaldet Trotto. Truppo Trotto har også optrådt med en anden middelaldermusikgruppe kaldet Virelai under navnet Vitro.

Medlemmer
 Como Breuning - Davul, dabuka, tamburin, skalmeje, fløjte
 Marie Havndrup - Sang, fedel, tromme, fløjte
 Morten "Musicus" Pedersen - Sang, sækkepibe, mandocello, skalmeje, fløjte, tromme, hakkebræt

Diskografi
 1999 Livets Lyst
 2003 Månemælk

Referencer

Eksterne henvisninger
 Truppo Trotto på Discogs

Musikgrupper fra 1996
Musikgrupper opløst i 2005
Musikgrupper fra Danmark

Truppo Trotto


Le Groupe Télécom Algérie (en ) est une entreprise publique économique algérienne créée en 2017

Historique
La création du Groupe Télécom Algérie est issue de la création de son actuelle filiale Algérie Télécom en 2000 suite à l'entrée en vigueur de la loi  du  qui dispose la séparation complète des activités postales et de télécommunication des anciens services de PTT

En 2017, le gouvernement algérien, via le Conseil des participations de l'État (CPE), a décidé de créer d'une nouvelle entité appelée le Groupe Télécom Algérie (GTA).

Présentation
Le Groupe Télécom Algérie a pour mission de rationaliser l'ensemble des ressources techniques, humaines et financières du secteur de la télécommunication en Algérie et ce afin de répondre aux exigences de ses grands clients public, professionnels et institutionnels.

L'effectif est estimé à plus de  sur tout le territoire.

Le Groupe Télécom Algérie regroupe six sociétés économiques publiques sous forme de filiales.

Principales filiales
 Algérie Télécom, fournisseur de téléphonie fixe, d'internet haut débit et de connexion sans fil.
 Algérie Télécom Mobile (Mobilis), opérateur mobile en Algérie.
 Algérie Télécom Satellite (ATS), entreprise spécialisée dans le développement et la promotion des télécommunications par satellite.
 Algérie Télécom Europe (ATE), société qui gère le câble sous-marin « ORVAL/ARVAL » reliant les télécommunications algériennes et européennes dont le siège est à Valence en Espagne. Algérie Télécom Europe veille surtout à assurer la continuité de la communication vers l'Europe.
 COMINTAL, entreprise qui exploite et gère les excédents en fibre optique noire des réseaux optiques, dont l'objectif est de rendre l'accès à l'ensemble des services de télécommunications à moindre coût.
 SATICOM, entreprise spécialisée dans le domaine de la vidéocommunication ainsi que dans le développement d'applicatifs de supervision et de contrôle à distance. L'une de ses principales solutions est la  gestion d'accueil utilisé au niveau de  de poste d'Algérie Poste, de  commerciales d'Algérie Télécom et de  commerciales d'ATM MOBILIS.

Direction
 Ahmed Choudar (2018-2020)
 Karim Bibi Triki (2020-2021)
 Khaled Zarat (septembre 2021)

Notes et références

Entreprise de télécommunications ayant son siège en Algérie
Entreprise publique
Entreprise fondée en 2017

Groupe Télécom Algérie


est un film camerounais réalisé par Enah Johnscott, sorti en 2020. Il a été présenté en première au festival I Will Tell International Film Festival 2020.

Il a été sélectionné comme entrée camerounaise pour l'Oscar du meilleur film international à la 93e cérémonie des Oscars, mais il n'a pas été nominé<ref>{{Lien web |langue=fr |titre=Cameroon-Info.Net:: Cameroun - Cinéma: Le film camerounais The Fisherman Diary' en course pour une nomination aux Oscars du cinéma aux États-Unis |url=http://www.cameroon-info.net/article/cameroun-cinema-le-film-camerounais-the-fisherman-diary-en-course-pour-une-nomination-aux-392745.html |site=www.cameroon-info.net |consulté le=2022-01-02}}</ref>. Le film a été nominé pour le meilleur long métrage aux 2020 Paris Art and Movie Awards.

 Synopsis
Inspirée par Malala Yousafzai, prix Nobel de la paix, une jeune fille décide, contre la volonté de son père et de son village, d'aller à l'école.

 Fiche technique
 Titre : ''
 Réalisation : Enah Johnscott
 Production : Kang Quintus
 Pays :
 Genre : Drame
 Date de sortie : 2020
 Langue : pidgin camerounais et anglais

Distribution
 Cosson Chinopoh
 Kang Quintus
 Faith Fidel
 Ndamo Damarise
 Laura Onyama
 Prince Sube Mayorchu
 Godwill Neba
 Ramsey Nouah
 Daphne

Notes et références

Liens externes

Film camerounais sorti en 2020
Film dramatique camerounais
Film en anglais
Film distribué par Netflix
Film tourné au Cameroun
Film se déroulant au Cameroun

The Fisherman's Diary


Artificijelni poremećaj preko posrednika, bolje poznat kao Münchausenov sindrom preko posrednika ili Münchausenov sindrom po bližnjem je stanje u kojem njegovatelj stvara privid zdravstvenih problema i nameće ih drugoj osobi, obično svom djetetu, koristeći se manipulacijom, krivotvorenjem testnih uzoraka, pasivnim ozljeđivanjem djeteta i sl. Njegovatelj tada predstavlja osobu kao bolesnu ili ozlijeđenu.

Dijagnoza biva podržana kada odvajanje djeteta od skrbnika rezultira poboljšanjem simptoma.

U više od 95% slučajeva, skrbnik počinitelj je majka.

Znakovi i simptomi
Kod artificijelnog poremećaja preko posrednika, skrbnik čini da žrtva izgleda psihički ili fizički bolesno. Kako bi produžio medicinski odnos ili odnos sa žrtvom, njegovatelj sustavno lažno predstavlja simptome, izmišlja znakove, manipulira laboratorijskim testovima ili čak namjerno šteti žrtvi (npr. trovanjem, gušenjem, infekcijom, fizičkom ozljedom). Važno je napomenuti da se skrbnik ne ponaša ovako zbog očite nagrade, poput novca.

Problem kod Münchausenovog sindroma preko posrednika jest što je mnoge od navodnih simptoma lako lažirati iz razloga što su subjektivni. Npr. skrbnik koji prijavljuje da je njegovo dijete imalo temperaturu u posljednja 24 sata iznosi tvrdnju koju je nemoguće dokazati ili opovrgnuti.

Smrtnost
Studije su pokazale stopu smrtnosti između šest i deset posto, što ovaj poremećaj čini možda najsmrtonosnijim oblikom zlostavljanja. Prema jednoj studiji, prosječna dob žrtve u vrijeme dijagnoze bila je četiri godine. Nešto više od 50% bilo je dobi od 24 mjeseca ili manje, a 75% bilo je mlađe od šest godina. Prosječno trajanje od pojave simptoma do dijagnoze bilo je 22 mjeseca. Do trenutka postavljanja dijagnoze, šest posto oboljelih osoba bilo je mrtvo, uglavnom od apneje (česta posljedica gušenja) ili gladovanja, a sedam posto imalo je dugotrajne ili trajne ozljede. Otprilike polovica oboljelih imala je braću i sestre; 25% poznate braće i sestara bilo je mrtvo, a 61% braće i sestara imalo je simptome slične oboljelima ili su na neki drugi način bili sumnjivi. Majka je bila počinitelj u 76,5% slučajeva, a otac u 6,7%.

Znakovi upozorenja
Znakovi upozorenja na poremećaj uključuju:

 Dijete koje ima jedan ili više zdravstvenih problema koji ne reagiraju na liječenje ili koji prate neobičan, zbunjujući i neobjašnjiv tijek.
 Fizički ili laboratorijski nalazi koji nisu u skladu s pacijentovim prikazom ili poviješću, ili su fizički ili klinički nemogući.
 Roditelj koji se čini medicinski upućen, fasciniran medicinskim detaljima i bolničkim tračevima, čini se da uživa u bolničkom okruženju i pokazuje interes za detalje problema drugih pacijenata.
 Vrlo pažljiv roditelj koji nerado napušta svoje dijete i koji sam zahtijeva stalnu pažnju.
 Roditelj koji se čini neuobičajeno smirenim suočen s ozbiljnim poteškoćama u liječenju svog djeteta, a istovremeno pruža veliku podršku i ohrabruje liječnika, ili onaj koji je ljut, obezvrjeđuje osoblje i zahtijeva daljnju intervenciju, više postupaka, drugo mišljenje ili premještaj.
 Osumnjičeni roditelj može i sam raditi u zdravstvenoj skrbi ili se zanimati za posao vezan uz zdravstvo.
 Znakovi i simptomi djetetove bolesti mogu se smanjiti ili jednostavno nestati u odsutnosti roditelja (možda će biti potrebna hospitalizacija i pažljivo praćenje kako bi se utvrdio ovaj uzročni odnos).
 Obiteljska povijest slične ili neobjašnjive bolesti ili smrti brata ili sestre.
 Roditelj sa simptomima sličnim medicinskim problemima njihovog djeteta ili s poviješću bolesti koja je sama po sebi zbunjujuća i neobična.
 Sumnja na emocionalno distancirani odnos između dva roditelja; supružnik često ne posjećuje bolesnika i ima nedovoljan kontakt s liječnicima čak i kada je dijete hospitalizirano zbog teške bolesti.
 Roditelj koji prijavljuje dramatične, negativne događaje, kao što su požari, provale ili prometne nesreće, koji pogađaju njega i njegovu obitelj dok je njegovo dijete na liječenju.
 Roditelj za kojeg se čini da ima neutaživu potrebu za dodvoravanjem ili koji se sebično trudi javno priznati svoje sposobnosti.
 Dijete čije se stanje neobjašnjivo pogorša kad god je planiran otpust.
 Dijete koje traži savjet od roditelja kako bi glumilo da je bolesno u prisustvu medicinskog osoblja.
 Dijete koje je za svoju dob pretjerano artikulirano u pogledu medicinske terminologije i vlastitog procesa bolesti.
 Dijete koje dolazi u odjel hitne pomoći s poviješću ponovljene bolesti, ozljede ili hospitalizacije.

Uzroci
Ponašanje skrbnika počinitelja shodno ovom sindromu ne mora imati poseban cilj ili dobit, kao npr. novčanu, djelomično zbog čega je točan uzrok sindroma u počinitelja nepoznat. Primarni motivi mogu biti ostvarivanje ovisnosti žrtve o njegovatelju, dobivanje pažnje ili manipuliranje liječnicima. Međutim, ponašanje shodno sindromu ne mora biti posve motivirano, već i traumatski inducirano; čimbenici rizika kod ženskih počinitelja uključuju komplikacije povezane s trudnoćom, također i skrbnika koji je u djetinjstvu bio zlostavljan ili mu je također nametnut lažni poremećaj.

Liječenje i prevencija

Liječenje počinitelja
Nije poznato koliko je učinkovita terapija za počinitelje Münchausenovog sindroma; pretpostavlja se da bi moglo djelovati na one koji priznaju da imaju problem. Prognoza za počinitelja je loša, međutim, postoji sve više literature o mogućim oblicima terapije.

Liječenje žrtve
Lijek za žrtvu je potpuno odvajanje od skrbnika. Kada su posjeti roditelja dopušteni, ponekad dolazi do katastrofalnog ishoda za dijete.

Sindrom može imati mnoge dugoročne emocionalne učinke na dijete. Ovisno o njihovom iskustvu medicinskih intervencija, postotak djece može naučiti da će najvjerojatnije dobiti pozitivnu roditeljsku pažnju za kojom žude kada igraju ulogu bolesnika pred pružateljima zdravstvenih usluga. Nekoliko izvješća o slučajevima opisuje pacijente s Münchausenovim sindromom za koje se sumnja da su bili žrtve. Traženje osobnog zadovoljstva kroz bolest može stoga u nekim slučajevima postati doživotni i generacijski poremećaj. Nasuprot tome, druga izvješća sugeriraju da su osobe koje su preživjele Münchausenov sindrom preko posrednika izbjegavale medicinske tretmane zbog posttraumatskih reakcija.

Uloga zdravstva
Za ovaj poremećajni oblik zlostavljanja jedinstvena je uloga koju imaju pružatelji zdravstvenih usluga tako što aktivno, iako nenamjerno, omogućavaju zlostavljanje. Reagirajući na brige i zahtjeve počinitelja, medicinski stručnjaci su često izmanipulirani u partnerstvo u zlostavljanju djeteta. Medicinski stručnjaci mogu biti lako zavedeni da propisuju dijagnostičke testove i terapije koje mogu biti bolne ili potencijalno štetne za dijete. Ako se zdravstveni djelatnik opire naručivanju daljnjih testova, lijekova, postupaka, operacija ili specijalista, počinitelj će napraviti tako da medicinski sustav izgleda nemarno jer odbija pomoći bolesnom djetetu i njegovom skrbniku. Poput i onih s Münchausenovim sindromom, poznato je da počinitelji često mijenjaju doktora sve dok ne pronađu onog koji je voljan zadovoljiti njihove potrebe. Iz tih razloga medicinski stručnjaci moraju biti educirani o poremećaju i o znakovima upozorenja kako bi ga mogli prepoznati kod žrtve, a i kod počinitelja.

Ako je dijete spašeno i hospitalizirano, medicinski stručnjaci moraju pomno nadzirati i prevenirati posjete njegova skrbnika počinitelja kako bi spriječili pogoršanje djetetova stanja. Osim toga, medicinski stručnjaci imaju dužnost prijaviti takvo zlostavljanje pravnim tijelima, jer čak i kada je dijete odvedeno, počinitelj može početi zlostavljati drugo dijete: brata ili sestru ili drugo dijete u obitelji.

Povezani članci

 Münchausenov sindrom
 Ubojstvo Dee Dee Blanchard
 Bježi (2020.)

Literatura

Izvori

Psihijatrija
Psihijatrijski poremećaji

Münchausenov sindrom preko posrednika


Tiger of Sweden é uma marca sueca de alta-costura fundada em 1903 pelos designers Markus Schwarzmann e Hjalmar Nordström. É sobretudo conhecida pelos seus fatos bespoke, bem como calçado, acessórios, malas, e fragrâncias.

Moda
Perfumarias
Marcas de roupas
Joalherias
Marcas da Suécia

Tiger of Sweden


Rod Hardy (* 1949 in Melbourne) ist ein australischer Filmregisseur.

Leben

Seine Karriere im Filmgeschäft begann Hardy mit der Regiearbeit an mehreren Fernsehserien Mitte der 1970er Jahre. 1979 drehte er mit dem Horrorfilm Blutdurst seinen ersten Spielfilm. Im Anschluss war er weiterhin insbesondere für das Fernsehen tätig.

1992 siedelte Hardy nach Los Angeles um, mit dem Ziel in Hollywood als Regisseur Fuß zu fassen. Er inszenierte mehrere Fernsehfilme, vereinzelt auch Kinoproduktionen und ist seither auch weiterhin als Regisseur verschiedener Serien tätig.

Filmografie (Auswahl)
 1995: Buffalo Girls
 1997: 20.000 Meilen unter dem Meer (20,000 Leagues Under the Sea) (Fernsehfilm)
 1997: Robinson Crusoe
 1998: Agent Nick Fury – Einsatz in Berlin (Nick Fury: Agent of S.H.I.E.L.D.)
 2007: December Boys
 2004–2008: Battlestar Galactica (Fernsehserie, 6 Episoden)
 2009: Dollhouse (Fernsehserie, 1 Episode)
 2009: Saving Grace (Fernsehserie, 1 Episode)
 2009: Mental (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2009: Leverage (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2009: The Mentalist (Fernsehserie, 1 Episode)
 2010: Persons Unknown (Fernsehserie, 1 Episode)
 2010: Covert Affairs (Fernsehserie, 1 Episode)
 2010: Supernatural (Fernsehserie, 1 Episode)
 2011: Make It or Break It (Fernsehserie, 1 Episode)
 2015: The Quest (Fernsehserie, 1 Episode)

Weblinks

 Internetauftritt von Rod Hardy

Filmregisseur
Australier
Geboren 1949
Mann

Rod Hardy


An Lecanorchis flavicans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Noriaki Fukuyama. An Lecanorchis flavicans in nahilalakip ha genus nga Lecanorchis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Nansei-shoto. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lecanorchis

Lecanorchis flavicans


Staurotypus salvinii es una especie de tortuga de la familia Kinosternidae. Se encuentra en México y en América Central.

Distribución
Se encuentra en México (Chiapas y Oaxaca), El Salvador, Guatemala y Belice.

Descripción
Por lo general son mucho más grandes que otras especies de tortuga de pantano, el tamaño puede alcanzar hasta 36 cm (14 pulgadas) de longitud de caparazón, siendo los machos mucho más pequeños que las hembras. Por lo general son de color café, negro, o verde, con un amarillo inferior. Su caparazón se distingue por tener tres quillas distintas.

Alimentación
Son carnívoras, comen diferentes tipos de invertebrados, peces y carroña.

Referencias

Bibliografía
 Gray, 1864 : Description of a new species of Staurotypus (S. salvinii) from Guatemala. Proceedings of the Zoological Society of London, vol. 1864, p. 127–128 (texto integral).

Enlaces externos

Kinosternidae
Reptiles de América Central
Reptiles de México
Animales descritos en 1864

Staurotypus salvinii