"Comfortably Numb" is a song by the English rock band Pink Floyd from their eleventh album, The Wall (1979). It was released as a single in 1980, with "Hey You" as the B-side.

The music was composed by the guitarist, David Gilmour. The lyrics were written by the bassist, Roger Waters, based on his experience of being injected with tranquilisers before a performance in 1977. Waters and Gilmour argued during the recording, with Waters preferring an orchestral arrangement and Gilmour preferring a more stripped-down arrangement. They compromised by combining both versions; Gilmour said the song represented the last time he and Waters were able to work together constructively.

"Comfortably Numb" is one of Pink Floyd's best-known songs, notable for its two guitar solos. In 2021, it was ranked number 179 on Rolling Stone's list of the 500 Greatest Songs of All Time. In 2005, it became the last song ever performed by Waters, Gilmour, keyboardist Richard Wright, and drummer Nick Mason together. An early version was included on the 2012 Wall "Immersion Box Set". The song was covered by Scissor Sisters with a radically different arrangement, which was a UK top ten hit in 2004.

Composition
The Wall is a concept album about an embittered and alienated rock star named Pink. In "Comfortably Numb", Pink is medicated by a doctor so he can perform for a show. The verses are in B minor, while the chorus has been described as using a modal interchange of that key's relative major, D major, and D Mixolydian.

Writing
"Comfortably Numb" originated in a wordless demo recorded by the guitarist, David Gilmour, while he was working on his debut solo album in 1978. He did not use the composition for that album, but kept it for future work. The Pink Floyd bassist, Roger Waters, was reluctant to use it for The Wall as he wanted to take sole responsibility for writing the album. The producer, Bob Ezrin, agreed that the demo needed development but urged Waters to reconsider.

Gilmour originally wrote the verses in the key of E minor, which Waters changed to B minor. Gilmour also added bars for the "I have become comfortably numb" line. Waters' lyrics were inspired by his experience of being injected with tranquilisers for stomach cramps before a performance in 1977 during Pink Floyd's In the Flesh Tour. He said, "That was the longest two hours of my life, trying to do a show when you can hardly lift your arm." The song's working title was "The Doctor". Ezrin looked at the completed lyrics and said they "just gave me goosebumps".

Recording
For the chorus, Gilmour and the session player Lee Ritenour used a pair of acoustic guitars strung similarly to Nashville tuning, but with the low E string replaced with a high E string, two octaves higher than standard tuning. The same tuning was used for the arpeggios in another song from The Wall, "Hey You". To write the two guitar solos, Gilmour pieced together elements from several other solos he had been working on, marking his preferred segments for the final take. He used a Big Muff distortion and delay effects on the solos.

The strings were recorded in New York by Ezrin and the American composer Michael Kamen. According to Waters, though he and Ezrin were satisfied with the recording, Gilmour found it "sloppy" and spent a week rerecording the song. Waters described Gilmour's version as "just awful ... stilted and stiff, and it lost all the passion and life the original had". The disagreement became acrimonious.

Eventually, the group compromised by using the orchestral elements for the main portion and using Gilmour's stripped-down mix for final guitar solo. Waters said: "That's all we could do without somebody 'winning' and somebody 'losing.' And of course, who lost, if you like, was the band, because it was clear at that point that we didn't feel the same way about music." Ezrin later said he was happy with the final mix as it provided a good contrast. Gilmour said "Comfortably Numb" represented "the last embers" of his ability to work collaboratively with Waters.

Live performances

Pink Floyd
During The Wall Tour, where a giant wall was constructed across the stage during the performance, the song was performed with Roger Waters dressed as a doctor at the bottom of the wall, and David Gilmour singing and playing guitar from the top of the wall on a raised platform with spotlights shining from behind him. It was the first time the audience's attention was drawn to the top of the completed wall. According to Gilmour, the final solo was one of the few opportunities during those concerts that he was free to improvise completely. Gilmour said:

After Waters left the band, Gilmour revised the verses to suit his "grungier" preference for live performances. Verse vocals were arranged for three-part harmony. In both the A Momentary Lapse of Reason and The Division Bell tours, these were sung by Richard Wright, Guy Pratt and Jon Carin.

In December 1988, a video of the live performance from the A Momentary Lapse of Reason Tour, released on the live album Delicate Sound of Thunder, reached number 11 on MTV's Top 20 Video Countdown. The video was two minutes shorter than the album version and the video clip had different camera angles from the home video version.

Pink Floyd performed the song at Knebworth Park on 30 June 1990, published on CD as Knebworth: The Album, and on video as Live At Knebworth 1990.

A 10-minute version of "Comfortably Numb" was performed at Earls Court, London on 20 October 1994, as part of The Division Bell Tour. The Pulse video release edited out approximately 1:20 minutes of the ending solo, whereas the original pay-per-view video showed the unedited version.

Pink Floyd, complete with Waters, reunited briefly to perform at the Live 8 concert in Hyde Park, London in July 2005. The set consisted of four songs, of which "Comfortably Numb" was the last.

Roger Waters
After leaving Pink Floyd, Waters first performed "Comfortably Numb" at the 1990 concert staging of The Wall – Live in Berlin on 21 July 1990. The event's purpose was to commemorate the fall of the Berlin Wall. Waters sang lead, Van Morrison sang Gilmour's vocal parts backed by Rick Danko and Levon Helm of The Band, with guitar solo by Rick Di Fonzo and Snowy White, and backup by the Rundfunk Orchestra & Choir. This version was used in the Academy Award-winning 2006 film The Departed, directed by Martin Scorsese. Van Morrison's 2007 compilation album, Van Morrison at the Movies – Soundtrack Hits includes this version.

Waters subsequently performed the song at the Guitar Legends festival in Spain in 1991 with White on guitar solos, Waters playing acoustic guitar during the second solo and guest vocals by Bruce Hornsby, and later at the Walden Woods benefit concert in Los Angeles in 1992 with guest vocals by Don Henley.

During his In the Flesh concert series, Doyle Bramhall II and Snowy White stood in for Gilmour's vocals and guitar solos; a role carried out by Chester Kamen and White in 2002 with Andy Fairweather Low on bass while Waters played acoustic guitar in unison with Jon Carin with Andy Fairweather Low on bass; whose role was carried out by Harry Waters in 2002. In his show The Dark Side of the Moon Live, Gilmour's vocals were performed by Jon Carin and Andy Fairweather-Low (while both playing acoustic guitar and Waters playing bass) with Dave Kilminster and White performing the guitar solos.

During Waters' The Wall Live, Robbie Wyckoff sang Gilmour's vocals, and Dave Kilminster performed the guitar solos with G E Smith on bass, both of them atop the wall, as Gilmour had been in the original tour. During the performance of 12 May 2011 at the London O2 Arena, David Gilmour appeared as a guest during this song, and both sang the choruses and played guitar from the top of the wall, echoing the original performances from The Wall Tour. The song contains one of the show's most memorable moments, when, at a specific point of the final guitar solo, Waters steps toward the wall and pounds it with his fists, triggering both an explosion of colours on the previously dark-grey screen projections and a collapsing wall.

Waters performed the song with Eddie Vedder singing Gilmour's vocals at 12-12-12: The Concert for Sandy Relief.

During Mexico City and Desert Trip shows, Waters performed with the same band setup as The Wall Live. During the Us + Them Tour, Gilmour's vocals were performed by Jonathan Wilson with guitar solos by Kilminster and bass by Gus Seyffert. On This Is Not a Drill, Waters performed  a new version of the song as an introduction to the concerts.

David Gilmour
Gilmour has performed the song during each of his solo tours. In About Face, his 1984 tour to promote his album of the same name, the set list referred to the song as "Come on Big Bum". The vocals during the verses were performed by band members Gregg Dechert and Mickey Feat (in harmony).

In 2001 and 2002, the verse vocals were performed on different dates by guest singers: Robert Wyatt, Kate Bush, Durga McBroom, and Bob Geldof, who had played Pink in the film version of The Wall. Geldof, who had not memorized the verses, read the lyrics as he sang.

On 29 May 2006, at the Royal Albert Hall, David Bowie, in a guest appearance, sang the verses, in which was his final live performance in the United Kingdom. The next day, 30 May, Richard Wright sang the verses, by himself (as per the rest of the tour), at the same venue. Both performances were included on Gilmour's Remember That Night concert video, compiled from all three of his shows there on 29, 30 and 31 May 2006, which were part of his On an Island concert series, to promote his album of the same name.

In 2006, Gilmour performed the song in a concert, with the Polish Baltic Philharmonic Orchestra providing the orchestral parts that had usually been done with backing tapes or multiple synthesizers. This version would be released on Live in Gdańsk.

On the 2016 Rattle That Lock Tour, the verses were sung by Jon Carin (on legs 1–3), Chuck Leavell (on leg 4) (this version can be seen and heard on Live at Pompeii) and Bryan Chambers (leg 5). They were also performed by Benedict Cumberbatch on 28 September 2016 at the Royal Albert Hall.

During a performance at the Royal Albert Hall on 24 April 2016, Gilmour and his band incorporated the final refrain of the Prince song "Purple Rain" into the song as a tribute to that artist, who had died three days earlier.

Personnel
Pink Floyd
 Roger Waters – lead vocals (verses), bass guitar (verses)
 David Gilmour – lead and harmony vocals (chorus), acoustic guitar (verses), electric guitar, bass guitar (chorus), pedal steel guitar, Prophet-5 synthesiser
 Nick Mason – drums
 Richard Wright – Hammond organ

Additional personnel
 Michael Kamen – orchestral arrangements
 Lee Ritenour – acoustic guitar (chorus)

Reception
Cash Box said that "Gilmour's guitar cries out eloquently." Billboard said that "it displays the supergroup's lyrical strengths and passion for colorful, textured melody." Record World said that "Dreamy vocals float over a sea of thick synthesizer textures and solo guitar waves."

In 2011, the song was ranked fifth in the BBC Radio 4's listeners' Desert Island Discs<ref>{{cite web|url=s Desert Island Discs|work=BBC|access-date=13 June 2011|archive-date=14 June 2011|archive-url=https://web.archive.org/web/20110614101831/http://www.bbc.co.uk/radio4/features/desert-island-discs/about/your-desert-island-discs|url-status=live}}</ref> choices. Gilmour's solo was rated the fourth best guitar solo of all-time by Guitar World magazine, in a reader poll.  In August 2006, it was voted the greatest guitar solo of all time in a poll by listeners of digital radio station Planet Rock. Gilmour's guitar tone in the song was named best guitar sound by Guitarist magazine in November 2010. The two guitar solos were ranked as the greatest guitar solos of all time by Planet Rock listeners. In 2017, Billboard and Paste both ranked the song number four on their lists of the greatest Pink Floyd songs.

Certifications

Scissor Sisters version

American pop rock band Scissor Sisters recorded a radically re-arranged disco-oriented version released in January 2004 on Polydor, with the B-side "Rock My Spot (Crevice Canyon)". This release reached number 10 on the UK Singles Chart. David Gilmour and Nick Mason expressed a liking for the group's version, and Roger Waters is said to have congratulated the Scissor Sisters on the version, although a lyric was changed, from "a distant ship's smoke on the horizon" to "a distant ship floats on the horizon". Jake Shears, the band's lead singer, was invited by Gilmour to sing "Comfortably Numb" with him in some 2006 shows, but the idea was dropped at the last moment to Shears' public disappointment. This cover received a Grammy nomination for Best Dance Recording but lost to "Toxic" by Britney Spears.

Track listings

US 12-inch single
A1. "Comfortably Numb" (ATOC dub remix)
A2. "Comfortably Numb" (original extended)
B1. "Comfortably Numb" (Tiga remix)
B2. "Comfortably Numb" (Tiga dub)

UK 12-inch single
A1. "Comfortably Numb" (Fatboy extended mix) – 5:01
A2. "Comfortably Numb" – 4:25
B1. "Comfortably Numb" (Paper Faces remix) – 8:25

UK 12-inch picture disc
A1. "Comfortably Numb" – 4:25
A2. "Comfortably Numb" (Hughes & Spier remix) – 6:58
B1. "Comfortably Numb" (Tommie Sunshine mix) – 7:40

UK CD single
 "Comfortably Numb" – 4:25
 "Comfortably Numb" (Fatboy extended mix) – 5:01
 "Rock My Spot (Crevice Canyon)" – 3:37
 "Comfortably Numb" (video)

European CD single
 "Comfortably Numb" – 4:25
 "Rock My Spot (Crevice Canyon)" – 3:37

Australian CD single
 "Comfortably Numb" – 4:25
 "Comfortably Numb" (Fatboy extended mix) – 5:01
 "Comfortably Numb" (Paper Faces remix) – 8:25
 "Comfortably Numb" (Hughes & Spier remix) – 6:58

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Release history

 "Comfortably Numb 2022"

In November 2022, Waters released a new version, "Comfortably Numb 2022", recorded during the COVID-19 lockdowns to use as an opener for his This Is Not a Drill concerts. The song was later included on his album The Lockdown Sessions. A music video was produced and directed by Sean Evans.

The new version was recorded at various studios during the tour's North American leg, including Bias Studios outside of Washington DC, Electric Lady Studios in New York City, Armoury Studios in Vancouver, and Tree Sound Studios in Atlanta. It was produced by Waters and Gus Seyffert.

Waters lowered the key to A minor "to make it darker", and removed the solos but for a vocal solo from Shanay Johnson. He said he intended it as "a wakeup call, and a bridge towards a kinder future with more talking to strangers".

References

Bibliography

 Fitch, Vernon. The Pink Floyd Encyclopedia'' (3rd edition), 2005.

External links

Rolling Stone article 2004-12-09

 Breakdown of Key, Scale & Chord Structure

Pink Floyd songs
1979 songs
1980 singles
2004 singles
Columbia Records singles
Harvest Records singles
Hard rock ballads
Scissor Sisters songs
Van Morrison songs
Songs about drugs
Songs written by David Gilmour
Songs written by Roger Waters
1970s ballads
Song recordings produced by Bob Ezrin
Song recordings produced by David Gilmour
Song recordings produced by Roger Waters

Comfortably Numb


ابن حِبَّان البُستي (270هـ — 354هـ = 884م — 965م) هو الإمام العلامة الحافظ، المحدّث، المؤرخ، القاضي، شيخ خراسان، من كبار أئمة علم الحديث والجرح والتعديل.

اسمه ونسبه
هو: أبو حاتم محمد بن حبان (بكسر الحاء وتشديد الباء) بن أحمد بن حبان بن معاذ بن معبد بن سَهيد (بفتح السين وكسر الهاء) ويقال: ابن معبد بن هديّة (بفتح الهاء وكسر الدال وتشديد الياء) بن مرّة بن سعد بن يزيد بن مرّة بن زيد بن عبد الله بن دارم بن مالك بن حنظلة بن مالك بن زيد بن مناة بن تميم بن مر بن أدّ بن طابخة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، التميمي الدارمي البُستي.

و«التَّميمي» نسبة إلى تميم جد القبيلة العربية المشهورة، وهو تميم بن مُر، الذي يصل نسبُه إلى عدنان، فهو عربي الأصل، أفغاني المولد والبلد.

مولده
أجمعت المصادر على أنّ الإمام ابن حبان وُلد في مدينة «بُست»، وهي مدينة كبيرة بين هراة وغزنة (من بلاد كابل عاصمة أفغانستان اليوم)، ولكن لم يُحدِّدوا سنة ولادته، ويؤخذ من أقوال العلماء أنه وُلِدَ بين سنة (270هـ — 279هـ)، وقد قاربَ الثمانين من عمره.

نشأته وحياته
نشأ الإمامُ ابنُ حبان في مدينة بُست، وأمضى فيها طفولته وأوائل شبابه، ثم غادرها إلا أنه عاد إليها في آخر عمره، وتوفي فيها. وكان الإمام ابن حبان من الأئمة الذين جمعوا بين الحديث والفقه. وقد ذكر العلماء أنَّ الإمام ابن حبان من المجتهدين، قال الإمام ابن كثير (ت 774هـ):  وكان الإمام ابن حبان يَعيب على المحدِّثين الذين يهتمُّون بالإسناد فقط، دون الاهتمام بالمتون، كما كان يعيب على الفقهاء الذين يهتمُّون بالمتون فقط، دون الاهتمام بطرق الأحاديث. وقد أشارَ إلى هذا الموضوع في مقدمة (صحيحه)، وكادَ ينفرِد بمذهب خاص فيما يتعلَّق بزيادة الثقة، حيث اشترطَ في المحدِّث الثقة الذي تُقبَل منه الزيادة في المتن أن يكون فقيهًا. ومما اشتُهِرَ فيه الإمام ابن حبان هو الرحلة في طلب الحديث النبوي، حيث أنه قد استغرق قرابة أربعين سنة في رحلاته إلى أن رجع إلى وطنه بُست أخيرًا. وقد أشارَ الإمامُ ابنُ حبان إلى كثرة رحلاتِه قائلًا: ، و«إسبيجاب» إقليمٌ يقعُ أقصى الشرق الإسلامي في ذلك الوقت، وكانت ثغرًا من أشهر ثغور الإسلام على حدود القبائل التركية التي لم تدخل بعد في الإسلام، قال المقدسيُّ (ت نحو 380هـ): }}، وكان هذه الأربطةُ للمجاهدين المتطوِّعين، تَشترِك في بنائها مدُن ما وراء النهر قاطبة. كما أنّ الإسكندرية من أشهر مدن مصر، والتي كانت آخر مدينة يُرحَل إليها من جهة المغرب الإسلامي، قال الشيخ شعيب الأرنؤوط في مقدمة تحقيقه لصحيح ابن حبان: . فرحلات الإمام ابن حبان شملَت أقصى الشرق وأقصى الغرب في البلاد الإسلامية التي كان يُرحَل إليها في ذلك الوقت.

شيوخه
قال ابن حبان في مقدمة صحيحه: . فقد زار معظم البلدان في الخلافة الإسلامية المترامية الأطراف، وفي كل بلد حلُّه كان له شيخ أو شيوخ تَلَقّى عنهم العلم، ورَوَى عنهم الحديث. وقد أخذ عن شيوخٍ كثيرين، كما أشار هو إلى ذلك، ومن أشهرهم:
 أبو عبد الرحمن النسائي صاحب السنن المعروفه باسم سنن النسائي (سمع منه بفسطاط مصر).
 أحمد بن عمير بن جوصاء الحافظ الدمشقي (سمع منه بدمشق).
 جعفر بن أحمد بن عاصم الأنصاري الدمشقي (سمع منه بدمشق).
 علي بن سعيد العسكري (سمع منه بسامراء).
 أبو عبد الرحمن عبد الله بن محمود بن سليمان (سمع منه بمرو).
 أحمد بن داود بن محسن بن هلال المصيصي (سمع منه بحلب).
 محمد بن أبي المعافى بن سليمان الصيداوي (سمع منه بصيدا).
 جعفر بن محمد الهمداني (سمع منه بصور).
 محمد بن عبد الله بن الفضل الكلاعي الراهب (سمع منه بحمص).
 شيخ الإسلام أبو يعلى الموصلي، محدث الموصل، أحد الثقات، انتهى إليه علو الإسناد، حتى إنه أعلى إسنادا من النسائي، ازدحم عليه أصحاب الحديث، وأجمعوا على ثقته ودينه، نقل الذهبي عن أبي يعقوب إسحاق والد أبي عبد الله بن منده، أنه رحل إلى أبي يعلى، وقال له: إنما رحلت إليك لإجماع أهل العصر على ثقتك وإتقانك، وألف «معجم شيوخه»، و«مسنده» الذي قال فيه أبو سعد السمعاني: سمعت إسماعيل بن محمد بن الفضل التيمي الحافظ يقول: قرأت المسانيد كمسند العدني، ومسند أحمد بن منيع، وهي كالأنهار، ومسند أبي يعلى كالبحر يكون مجتمع الأنهار. ومسنده هذا هو الذي عند أهل أصبهان من طريق ابن المقرئ عنه، بخلاف «المسند» الذي من طريق أبي عمر بن حمدان عنه، فإنه مختصر، وهو الذي إعتمده الهيثمي في «مجمع الزوائد»، مات أبو يعلى سنة 307هـ. وقد روى عنه ابن حبان في صحيحه (1174) حديثًا.
 الحسن بن سفيان الشيباني النَّسَوي (سمع منه في نسا)، قال فيه الحاكم: كان الحسن بن سفيان محدث خراسان في عصره، مقدما في الثبت، والكثرة، والفهم، والفقه والأدب. وقال الحافظ أبو بكر أحمد بن علي الرازي: ليس للحسن في الدنيا نظير. وقد سمع أكثر «مسنده» من الإمام إسحاق بن راهويه قال ابن حبان: حضرت دفنه في شهر رمضان سنة ثلاث وثلاث مئة. وقد روى عنه ابن حبان في صحيحه (815) حديثًا، وقيل: (830) حديثًا.
 أبو العباس محمد بن الحسن بن قتيبة اللخمي العسقلاني (سمع منه بالرملة)، كان مسند أهل فلسطين، ذا معرفة وصدق، متوفى قرابة سنة 310هـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (464) حديثًا، وقيل: (472) حديثًا.
 أبو خليفة الفضل بن الحباب الجمحي البصري، وصفه الذهبي فقال: ثقة صادقا مأمونا أديبا فصيحا مفوها، رحل إليه من الآفاق، وعاش مئة عام سوى أشهر، مات سنة 305 بالبصرة، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (732) حديثًا.
 أبو محمد عبد الله بن محمد الأزدي القرشي المطلبي النيسابوري، عرف بابن شيرويه، قال الحاكم: ابن شيرويه الفقيه أحد كبراء نيسابور، له مصنفات كثيرة تدل على عدالته واستقامته، روى عنه حفاظ بلدنا، واحتجوا به. متوفى سنة 305ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (463) حديثًا.
 أبو حفص عمر بن بجير الهمداني البجيري السمرقندي، محدث ما وراء النهر، وصفه الذهبي بأنه من أوعية العلم، وقال أبو سعد الإدريسي: كان فاضلا خيرا ثبتا في الحديث، له الغاية في طلب الآثار والرحلة، متوفى سنة 311 هـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (357) حديثًا.
 أبو محمد عبد الله بن محمد بن سلم المقدسي الفريابي الأصل، وعدة الأحاديث التي رواها عنه (313) حديثًا.
 أبو بكر بن خزيمة، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (301) حديثًا.
 أبو بكر عمر بن سعيد بن أحمد بن سعد بن سنان الطائي المنبجي، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (281) حديثًا.
 أبو إسحاق عمران بن موسى بن مجاشع الجرجاني السختياني (سمع منه بجرجان)، متوفى سنة 305ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (232) حديثًا.
 شيخ الإسلام أبو العباس محمد بن إسحاق بن إبراهيم بن مهران السراج الثقفي مولاهم الخراساني النيسابوري (سمع منه بنيسابور)، محدث خراسان، صاحب «المسند الكبير» على الأبواب، والتأريخ وغير ذلك، متوفى سنة 313ه‍ـ بنيسابور، وعدة الأحاديث التي رواها عنه ابن حبان (173) حديثًا.
 أبو عروبة الحسين بن محمد بن أبي معشر مودود السلمي الحراني الجزري، مفتي أهل حران، مصنف كتاب «الطبقات» وكتاب «تاريخ الجزيرة»، متوفى سنة 318ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (167) حديثًا.
 الحسين بن إدريس بن مبارك، أبو علي الأنصاري الهروي، الحافظ، متوفى سنة 301ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (136) حديثًا.
 أبو عبد الله محمد بن عبد الرحمن بن العباس السامي الهروي، متوفى سنة 301ه‍ـ أو 302ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (112) حديثًا.
 أبو جعفر محمد بن أحمد بن أبي عون النسوي الرياني - بالتخفيف كما ضبطه الذهبي، وقيده ابن ماكولا بالتثقيل - متوفى سنة 313ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (99) حديثًا.
 أبو علي الحسين بن عبد الله بن يزيد القطان الرقي (سمع منه بالرقة)، رحال مصنف توفي في حدود سنة 310 ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (90) حديثًا.
 أبو الحسين محمد بن عبد الله بن جعفر بن عبد الله بن الجنيد الرازي، قال الذهبي: جمع وصنف وأرخ، وأفاد الرفاق، وأفنى عمره في الطلب. متوفى سنة 347ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (91) حديثًا.
 عبدان عبد الله بن أحمد بن موسى بن زياد الجواليقي الأهوازي، نقل الحاكم أنه كان يحفظ مئة ألف حديث، متوفى سنة 306ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (73) حديثًا.
 شيخ الإسلام أبو جعفر أحمد بن يحيى بن زهير التستري الزاهد، من صار يضرب به المثل في الحفظ، متوفى سنة 310ه‍ـ، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (75) حديثًا.
 أبو عبد الله أحمد بن الحسن بن عبد الجبار بن راشد البغدادي الصوفي الكبير، متوفى سنة 306هـ ببغداد، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (70) حديثًا.
 إسحاق بن إبراهيم بن إسماعيل البستي، عاش إلى نحو الثلاث مئة، وعدة الأحاديث التي رواها ابن حبان عنه (69) حديثًا.

وغيرهم. وجدير بالذكر هنا أن الإمام ابن حبان، صاحبَ تلك الرحلات الطويلة، قد ألَّفَ معجَمًا لشيوخِه على المدن، وسمَّاه «المعجم على المدن»، وهو من الكتب المفقودة. كما أنه ألَّفَ كتابًا في آداب الرحلة، وهو من الكتب المفقودة. والذين يتبيَّنُ من استعراض شيوخ ابن حبان أنَّه رحلَ عدَّةَ رحلات بين إسبيجاب والإسكندرية، وليست رحلةً واحدة.

تلاميذه
وقد أخذَ عن الإمام ابن حبان أئمة كثيرون، منهم:
 أبو عبد الله الحاكم النيسابوري، تابع شيخه ابن حبان في جمع الصحيح من الأخبار، فألف كتابه «المستدرك على الصحيحين»، وألف كتبا أخرى نفيسة.
 ابن منده.
 الدارقطني.
 الخطابي.
 غنجار البخاري.
 أبو علي منصور بن عبد الله بن خالد بن أحمد الذهلي الخالدي الهروي.
 أبو معاذ عبد الرحمن بن محمد بن رزق الله.
 أبو الحسن محمد بن أحمد بن محمد بن هارون الزوزني.
 أبو عمر محمد بن أحمد بن سليمان بن غيثة النوقاتي.
وغيرهم من الأئمة الأعلام.

محنته
مفاد الحادثة أن ابن حبان أثناء إلقائه لأحد الدروس في نيسابور سئل عن النبوة فقال: ، وكان يحضر مجلسه بعض الوعاظ فقام إليه واتهمه بالزندقة والقول بأن النبوة مكتسبة، وارتفعت الأصوات في المجلس وهاج الناس بين مؤيد للتهمة ونافٍ لها، وخاضوا في هذا الخبر على كل وجه، حتى كتب خصوم ابن حبان محضرًا بالواقعة وحكموا عليه فيه بالزندقة ومنعوا الناس من الجلوس إليه، وهُجر الرجل بشدة، وبالغوا في أذية ابن حبان وتمادوا في ذلك حتى كتبوا في أمر قتله وهدر دمه إلى الخليفة العباسي وقتها، فكتب بالتحري عن الأمر وقتله إن ثبتت عليه التهمة، وبعد أخذ ورد اتضحت براءة ابن حبان ولكنهم أجبروه على الخروج من نيسابور إلى سجستان. وهناك وجد أن الشائعات ما زالت تطارده والتهمة ما زالت تلاحقه. وتصدى له أحد الوعاظ هناك واسمه يحيى بن عمار وظل يؤلب عليه حتى خرج من سجستان وعاد إلى بلده «بست»، وظل بها حتى مات.

وفوق اتهامه بالبدعة والزندقة، ذكره بعضهم في الكذابين، مع أنه هو الذي قام بكشف أحوال الضعفاء والمجروحين، وبيّن شروط الثقات والمُعَدّلين، مثل أبو الفضل أحمد بن علي بن عمرو السليماني البيكندي البخاري، فمع أنه تلمذ لابن حبان، وأفاد منه، فقد ترجمه في شيوخه في باب الكذابين، ورد عليه الذهبي فقال: . وليس من شأن ما هو شاذ أن يثبت أمام الحقائق الساطعة، فهي التي تمكث في الأرض، ويذهب الزبد جفاء، فقد ظل ابن حبان متألقاً في حياته، بل وبعد وفاته، حتى إن الناس كانوا يزورون قبره رغم أنف الحاسدين".

عقيدته
أنكر ابن حبان الحد والجهة لله، وقد صرح بذلك في مقدمة كتابه «الثقات»، فثار عليه بعض طلاب العلم، وطُرد من سجستان، ويفتخر بطرده يحيى بن عمار، حيث سأله أبو إسماعيل الهروي: هل رأيت ابن حبان؟ فقال: وكيف لم أره؟ نحن أخرجناه من سجستان. فيقول: كان له علم كثير، ولم يكن له كبير دين، قدم علينا، فأنكر الحد لله، فأخرجناه من سجستان.

مؤلفاته

اشتُهِرَ الإمام ابن حبان بكثرة التأليف في كثير من فروع الشريعة، فألَّف كتبًا كثيرة في الحديث، والفقه، والبلدان، وغيرها.

ومن أهم وأشهر كتبه:
 صحيح ابن حبان (المسند الصحيح على التقاسيم والأنواع).
 كتاب الثقات.
 المجروحين.
 مشاهير علماء الأمصار.
 روضة العقلاء ونزهة الفضلاء.
 السيرة النبوية وأخبار الخلفاء.
 تاريخ الصحابة الذين روي عنهم الأخبار.

وقد فُقِدت أكثرُ كتبه، ولم يصلنا منها سوى النذر اليسير، وذلك لأنه قد أوقف كتبه كلها لطلبة العلم في داره، فلما انتشرت الفتن والاضطرابات وضعف أمر الخلافة والسلطان، استولى المفسدون على داره وضاعت كتبه العلمية.

قال الذهبي في سير أعلام النبلاء:

تحصيله العلمي
قال ياقوت الحموي:  ويقول أيضاً: . وقد عكست مُصنفاته عقليته المُبدعة، وثقافته الواسعة، فلم تكن ليُستغنى عنها بغيرها، بل صارت كما قال ياقوت الحموي: . وفي الفقه تَعِب عليه حتى صار من كبار فقهاء الشافعية، وأهَّلَهُ تمكُّنُه فيه أن يكون قاضياً، إذ لا يلي القضاء آنذاك إلا مُضطلع في الفقه، متمكّن من نواحيه، عارف بدقائق مسائله، فولي القضاء مدة طويلة في أكثر من بلدة، منها نسا وسمرقند، وغيرهما، ولعل هذا ما أثار حفيظة فقهاء الحنفية الذين كانوا يعدُّون وظيفة القضاء وقْفاً عليهم.

وبرع أيضاً في علم اللغة العربية، حتى عرف أسرارها، وحقيقتها ومجازها، وتمثيلها واستعاراتها، مما مَكّنه أن يستنبط الأحكام الشرعية من نصوص القرآن والسنة، وكثيراً ما كان يُمَهِّد لاستنباطه بذكر القاعدة اللغوية المُتعارف عليها عند العرب، كقوله: "العرب تذكر الشيء في لُغتها بعددٍ معلوم ولا تُريد بذكرها ذلك العدد نفياً عما وراءه وقوله: ، وغير ذلك مما نثره وبَسَطه في كتبه، مما يكشِف عن مدى تعمُّقه في فهم اللغة العربية، وإداركه لمقاصد ألفاظها، وأسرار تراكيبها.

ونَضج في علم الكلام حتى تأثرت به عقليته، وتلوَّن به فكره، فيذهب إلى تقسيم الشيء إلى كلي وجزئي، وتفريق الشيئين المتضادين والمتهاترين -على حد تعبيره-، إلى غير ذلك مما هو واضح في تعليقاته وتفسيراته واستنتاجاته في كتابه الصحيح، وما طريقة ترتيب كتابه هذا حسب التقاسيم والأنواع إلا ثمرة من ثمار تأثره بعلم الكلام، وقد ذكر ذلك الإمام جلال الدين السيوطي في «تدريب الراوي»، وما محنته التي تعرض إليها إلا نتيجة لاستيلاء مصطلحات هذا الفن على ألفاظه وعباراته، مما يُشير إلى أن نسيج فكره قد شُد من خيوط هذا الفن، ولم يكن علمه به مجرد إلمام واطلاع. بالإضافة إلى هذا فقد حصّل علم الطب والفلك، ويظهر أنه بلغ فيهما رتبة أمكن معها القول فيه: . وهذه الفنون والعلوم الكثيرة التي تمكّن منها الإمام ابن حبان جعلت الحافظ ابن حجر يقول عنه: .

ثناء العلماء عليه
مما لا شك فيه أن الحافظ ابن حبان يتبوأ مكانة مرموقة بين المحدثين، وأهل التأريخ؛ بحيث إنه كان ممن يشد إليه الرحال لسماع كتبه وأسانيده، وقد اعترف له معاصروه ومن جاء بعده بالعلم والفضل والتقدم:

 قال أبو سعد عبد الرحمن بن أحمد الإدريسي: «أبو حاتم البستي كان من فقهاء الناس، وحفّاظ الآثار، المشهورين في الأمصار والأقطار، عالما بالطب والنجوم وفنون العلوم، ألّف المسند الصحيح، والتاريخ، والضعفاء، والكتب المشهورة في كل فنّ، وفقّه النّاس بسمرقند، ثم تحوّل إلى بست».
 وقال عبد الله بن محمد الأستراباذي: «وكان ابن حبان من فقهاء الدين، وحفّاظ الآثار، عالما بالطب والنجوم، وفنون العلم».
 وقال الذهبي في سير أعلام النبلاء: «الإمام العلامة الحافظ المجود شيخ خراسان... صاحب الكتب المشهورة... قال ابن حبان في أثناء كتاب» الأنواع«: لعلنا قد كتبنا عن أكثر من ألفي شيخ. قلت: كذا فلتكن الهمم، هذا مع ما كان عليه من الفقه، والعربية، والفضائل الباهرة، وكثرة التصانيف. وقال في» صحيحه«: شرطنا في نقله ما أودعناه في كتابنا ألا نحتج إلا بأن يكون في كل شيخ فيه خمسة أشياء: العدالة في الدين بالستر الجميل. الثاني: الصدق في الحديث بالشهرة فيه. الثالث: العقل بما يحدث من الحديث. الرابع: العلم بما يحيل المعنى من معاني ما روى. الخامس: تعري خبره من التدليس. فمن جمع الخصال الخمس احتججنا به».

وقال في ميزان الاعتدال: «صاحب الأنواع ومؤلف كتابي الجرح والتعديل وغير ذلك كان من أئمة زمانه، وطلب العلم على رأس الثلاثمائة، وأدرك أبا خليفة، وأبا عبد الرحمن النسائي، وكتب بالشام والحجاز ومصر والعراق والجزيرة وخراسان، وولى قضاء سمرقند مدة، وكان عارفا بالطب والنجوم، والكلام والفقه، رأسا في معرفة الحديث».

 وقال ياقوت الحموي في معجم البلدان: «كان ابن حبان مكثرا من الحديث والرّحلة والشيوخ، عالما بالمتون والأسانيد، أخرج من علوم الحديث ما عجز عنه غيره، ومن تأمّل تصانيفه تأمّل منصف، علم أن الرجل كان بحرا في العلوم».
 وقال الحافظ شيخ الإسلام ابن حجر العسقلاني: «كان من أئمة زمان، وطلب الحديث على رأس سنة ثلاث مئة»، وقال أيضا: «وكان عارفا بالطب والنجوم والكلام والفقه، رأسا في معرفة الحديث، ووصفه بأنه صاحب فنون، وذكاء مفرط، وحفظ واسع إلى الغاية».
 وقال الحاكم، تلميذه، صاحب المستدرك: «أبو حاتم البستي القاضي، كان من أوعية العلم في اللغة والفقه والحديث والوعظ، ومن عقلاء الرجال. صنّف فخرج له من التصنيف في الحديث ما لم يسبق إليه».
 وقال جمال الدين الإسنوي: «كان من أوعية العلم لغة وحديثا، وفقها ووعظا، ومن عقلاء الرجال».
 وقال صلاح الدين الصفدي: «كان من فقهاء الدين، وحفاظ الآثار، عالما بالطب والنجوم، وفنون العلم».
 وقال ابن العماد الحنبلي: «العالم الحبر، والعلّامة البحر، كان حافظا ثبتا، إماما حجة، أحد أوعية العلم في الحديث والفقه واللغة والوعظ وغير ذلك حتى الطب والنجوم والكلام».
 وقال ابن الأثير: «إمام عصره، له تصانيف لم يسبق إليها».
 وقال ابن كثير: «أحد الحفاظ الكبار المصنفين المجتهدين».
 وقال الخطيب البغدادي: «وكان ابن حبان ثقة نبيلا فاضلا».

وفاته
توفي بسجستان بمدينة بست ليلة الجمعة في شوال سنة 354هـ وهو في عشر الثمانين.

انظر أيضاً
 روضة العقلاء.

المراجع

المصادر

 مجلة الوعي الإسلامي: صحيح ابن حبان.
 مجلة الوعي الإسلامي: معاقل العلم والعلماء: «بُـسْـت» مدينة العظماء.
 مفكرة الإسلام: محنة الإمام ابن حبان.
 السيرة النبوية وأخبار الخلفاء لابن حبان، صحّحه وعلق عليه: الحافظ السيد عزيز بك وجماعة من العلماء، ترجمة المؤلف: ابن حبان.

مصادر ترجمته:
 الأنساب- للسمعاني (2/ 209).
 الكامل- لابن الأثير (8/ 266).
 اللباب- لابن الأثير (1/ 151).
 معجم البلدان- لياقوت الحموي (1/ 415).
 العبر- للذهبي (2/ 300).
 إنباه الرواة- للقفطي (3/ 122).
 ميزان الاعتدال للذهبي (3/ 506).
 النجوم الزاهرة- لابن تغري بردي (3/ 342).
 مرآة الجنان- لليافعي (2/ 357).
 البداية والنهاية- لابن كثير (11/ 259).
 شذرات الذهب- لابن العماد (3/ 16).
 المختصر في أخبار البشر- لأبي الفداء (2/ 105).
 سير أعلام النبلاء- للذهبي ترجمة/ ابن حبان.
 طبقات الشافعية الكبرى- للسبكي (3/ 131).
 لسان الميزان- لابن حجر (5/ 112).
 تذكرة الحفاظ- للذهبي (3/ 920).
 الوافي بالوفيات- للصلاح الصفدي (2/ 317).
 طبقات الحفاظ للسيوطي (ص 374).
 الرسالة المستطرفة- للكتاني (ص 20).
 مقدمة الإحسان في ترتيب صحيح ابن حبان- للأمير علاء الدين الفارسي.
 مقدمة التحقيق للإحسان- تحقيق أحمد محمد شاكر.
 مقدمة التحقيق للإحسان- تحقيق الأرناؤوط وحسين أسد.
 مقدمة التحقيق لكتاب موارد الظمآن لزوائد ابن حبان- للهيثمي.
 مقدمة التحقيق لكتاب روضة العقلاء- للشيخ علي بن مشرف العمري.

أشاعرة
عرب في القرن 10
عرب في القرن 9
علماء الرجال
علماء بلاد ما وراء النهر
علماء حديث أفغان
علماء حديث بخاريون
علماء حديث
علماء دين سنة
علماء دين مسلمون سنة
علماء مسلمون في القرن 4 هـ
فقهاء الشافعية
كلابية
متكلمون مسلمون
مدونو الحديث
مواليد 261 هـ
مواليد 270 هـ
مواليد 270
مواليد 884
مواليد في لشكر كاه
وفيات 354 هـ
وفيات 965
وفيات في لشكر كاه
بنو تميم

ابن حبان


Uğrak, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı Yularıdır. Daha sonra Uğrak olarak değiştirilmiştir.

Coğrafya
Antalya iline 171 km, Alanya ilçesine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Uğrak, Alanya


Bâkî, asıl adı Mahmud Abdülbâkî (1526 -  7 Nisan 1600), Osmanlı şair.

Baki, Divan edebiyatı şâiri olup "Sultânü'ş-şuarâ" (Şairler sultanı) olarak anılmış, Türk edebiyatının en önemli isimleri arasında yer almıştır. Medine ve İstanbul illerinde kadılık yapmış, Anadolu ve Rumeli eyaletlerinde kazaskerlik görevinde bulunmuştur.

Hayatı
1526 yılında İstanbul'da doğan Bâki'nin asıl ismi Mahmud Abdülbâki'dir. Aslında fakir bir ailenin çocuğu idi, babası müezzinlik yapıyordu. Çocukluğunda saraç çıraklığı yapmıştır. Orhan Şaik Gökyay, Baki'nin "saraç" (koşum ve eyer takımları yapan ya da satan kimse) çıraklığı değil, "serac" (camilerde kandillerin yakılmasından sorumlu kimse) çıraklığı yaptığını iddia etmiş ve eski imlası aynı olan iki kelimenin yanlış okunmasının yol açtığı hataya işaret etmiştir. Eskiden kandillerin camilerde yegane aydınlatma aracı olduğu göz önünde tutulursa, özellikle çok sayıda kandilin bulunduğu büyük camilerde seraclık önemli bir görevdi. Baki'nin babasının Fatih Camii'nde müezzinlik yaptığı anımsanırsa, kendisinin de aynı camide serac çırağı olması ihtimali gerçekten kuvvetlidir. Nitekim pek çok akademisyen şairin saraç çıraklığı değil, serac çıraklığı yaptığı görüşünü daha doğru bulmaktadır.

Eğitime, ilme olan büyük tutkusu fark edilmeye başlanınca ailesi medreseye devam etmesine izin vermiştir, zira başlarda medreseye kaçak, ailesinden gizli gitmekteydi. Gayretleri ile iyi bir eğitim görmüş, dönemin ünlü müderrislerinden ders almıştır. Eğitimi boyunca şiire olan ilgisi giderek artmış ve güçlü kaleminin ünü de yavaşça yayılmaya başlamıştır. Eğitimini tamamladıktan sonra çeşitli medreselerde müderrislik yapmıştır. Kanuni Sultan Süleyman tarafından İstanbul'a getirtilen şair, hayatı boyunca çeşitli dönemlerde devlet hizmetinde bulundu; kadılık, kazaskerlik gibi makamlarda görev yaptı. Yaşlılığında Şeyhülislam olmak isteyen Baki, bu makama getirilmemiş. 7 Nisan 1600 tarihinde, İstanbul'da öldü.

Bâki'nin Saray'a hep bir yakınlığı olmuştur. Özellikle Kanunî Sultan Süleyman ile yakın ilişkileri olmuş, padişah sık sık kendisine iltifat etmiştir. Daha sonra II. Selim ve III. Murat zamanlarında da hem saraydan hem halktan büyük bir itibar ve ilgi görmüştür. Ölümünden önce bu kadar ilgi ve alâka gören sanatçı sayısı azdır, o ise ölmeden "Sultânü'ş-şuarâ" yani "Şairlerin Sultanı" diye anılmaya başlamıştır.

Çalışmaları
Bâki Osmanlı'nın en güçlü devirlerinden birinde yaşamıştır, bu da pekâla onun şiirlerine ve şiirlerinde kullandığı temalara yansımıştır. Aşk, yaşamanın zevki ve doğa şiirlerinin başlıca konularıdır. Tekniği güçlüdür, şiirlerinde yakaladığı ahenk ve akıcılık farklıdır. Dil kullanımında çok yeteneklidir. Şiirlerinde İstanbul Türkçesini başarıyla kullanmıştır. Ahenk ve musikiye önem vermiş; söz seçiminde titiz davranmıştır. Genellikle din dışı konuları işlemiştir. Şiirlerinin oluşturduğu tını, musiki de şiirlerinin farklı bir özelliğidir. Türk Divan şiirinin dönemin ünlü akımları ve eserleri seviyesine ulaşmasında çok büyük katkısı olmuştur. Eserlerinden biri de Kanunî Sultan Süleyman'ın ölümü üzerine yazdığı "Mersiye-i Hazret-i Süleyman Han" isimli Kanuni mersiyesidir. Bu mersiye terkib-i bend şeklinde yazılmış; hem teknik olarak güçlü yapısı hem de ahengi ve dönemin ruhunu, özellikle edebiyat tarzını, güzel bir şekilde ifade ettiği için en ünlü mersiyelerden birisi olmuştur.

Başlıca eserleri
 Dîvân (4508 beyitlik, en önemli eseri)
 Fazâ'ilü'l-Cihad
 Fazâil'i-Mekke - (Türkçe karşılığı Mekke'nin Faziletleri) Arapçadan tercümedir. Sokullu Mehmed Paşa'nın emriyle mensur biçiminde yazılmıştır. Eserde Mekke tarihine ve Osmanlı sultanlarının Mekke'ye yapmış oldukları hizmetlere yer verilmiştir. Bâki Mekke kadısı olarak Mekke'de bulunduğu sıralarda eseri 1579 yılında tamamlamıştır.
 Hadîs-i Erbain Tercümesi
 Kanuni Mersiyesi

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Baki Divanı, Kültür Bakanlığı e-kitap sitesinden-Tam Metin

1526 doğumlular
1600 yılında ölenler
Osmanlı şairleri
Divan edebiyatı şairleri
Osmanlı kazaskerleri
Edirnekapı Şehitliği'ne defnedilenler
17. yüzyılda Osmanlılar

Bâki (şair)


Svijet

Književna djela

 Egzistencijalizam je humanizam Jean-Paula Sartrea

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 13. kolovoza – Herbert George Wells, britanski pisac († 1866.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 16. kolovoza – Pavao Pavličić,  hrvatski akademik, književnik, književni znanstvenik, prevoditelj i scenarist

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1946.


Ensemble MidtVest er et professionelt kammerensemble etableret i 2002 og opererer som basisensemble i det midt-vestlige Jylland. Det har siden 2009 haft hovedkvarter på HEART – Herning Museum of Contemporary Art - hvor det også har en koncertsal.

Det består i øjeblikket af fem strygere, en blæserkvintet og en pianist. Det bliver støttet af Herning, Holstebro, Struer og Ikast-Brande kommuner og af Statens Kunstråd, men modtager også penge fra forskellige private sponsorer. I budgettet for 2017 regnes med 57% fra staten, 31% fra kommunerne, 7% fra sponsorer og 5% fra egenindtægter.

Virksomhed
Ensemble MidtVest spiller ca. 80 koncerter om året i ind- og udland, fordelt på omkring 15 forskellige produktioner, dels i Midt- og Vestjylland, hvor det kunstneriske program jævnligt suppleres med formidlingsaktiviteter til både børn og voksne, og dels andre steder i Danmark og i udlandet. Ensemblet har således optrådt i Sverige, Norge, Tyskland, Polen, Italien, Storbritannien, Grækenland, Brasilien, Canada og USA. bl.a. på en række festivaler for kammermusik.

Ensemblet har samarbejdet med en lang række gæstemusikere, heriblandt klarinettisten Martin Fröst, cellisten Thorleif Thedéen, bandoneonisterne Per Arne Glorvigen og Paolo Russo samt Den Danske Strygekvartet.

Siden sin etablering har Ensemble MidtVest hver sommer afholdt en kammermusikfestival på herregården Nørre Vosborg i Vemb ved den jyske vestkyst, og fra 2015 tillige en vinterfestival "Vintertoner", som går på skift mellem ensemblets fire støttekommuner

Samarbejde med andre musik- & kunstarter
Ud over den traditionelle kammermusik arbejder ensemblet med improvisation med henblik på at udvikle et fælles og unikt musikalsk sprog. I den forbindelse har jazzmusikeren Carsten Dahl været tilknyttet som kunstnerisk konsulent for ensemblet siden 2007, hvilket bl.a. har resulteret i to stumfilmskoncertprojekter med improviseret musik: Fritz Langs "Metropolis" (2007/08, med Tina Kiberg og MidtVest Pigekor) og Alfred Hitchcocks "The Manxman" (2008).

Den klassisk uddannede oboist Henrik Goldschmidt var, tilknyttet som kunstnerisk konsulent i perioden 2008-2010. Sammen med ham har Ensemble MidtVest spillet med jødiske og arabiske musikere, bl.a. fra det prisvindende The Middle East Peace Orchestra, som Henrik Goldschmidt er en af initiativtagerne bag. Ensemblet har ligeledes samarbejdet med en række danske populær-musikere, bl.a. Steffen Brandt, Teitur, Dicte, Tobias Trier og Tina Dickow, samt svenske Lars Jansson Trio. Desuden har ensemblet samarbejdet med Odin Teatret, om Frans Winthers opera "Ezra" på Operaen i København i 2008 og "Don Giovanni all'inferno" på Ravenna Festivalen i Italien i 2006. Fra 2014 har endvidere fagottisten Sergio Azzolini været tilknyttet som kunstnerisk konsulent for ensemblet med fokus på den tidlige klassiske musik.

CD-udgivelser
 Mozart & Brahms: Klaverkvartetter (Paula 2006)
 Hans Abrahamsen: Works for Wind Quintet (Dacapo 2016)
 Niels W. Gade: Chamber Works, Vol. 1 (cpo 2015)
 Vagn Holmboe: Chamber Music (I): Dacapo 2011)
 Vagn Holmboe: Chamber Music (II) (Dacapo 2013)
 Niels W. Gade: Chamber Works, Vol. 2 (cpo 2016)
 Jørgen Jersild: Chamber Music (Dacapo 2013)
 Carl Nielsen: Complete Chamber Works for Winds (cpo 2014)
 Francis Poulenc: Wind Sonatas/ Wind Trio (Chamber Works) (cpo 2012)
 Lars Jansson: Worship Of Self : Lars Jansson Trio, Ensemble MidtVest (Prophone 2012)
 Peter Bruun: The Green Groves (Dacapo 2016)
 Niels W. Gade: Kammermusik Vol.3 (cpo 2017)
 Samarbejdet med Carsten Dahl er bl.a. dokumenteret på CD'en "Soliloquy" og dobbelt-CD'en "Synesthesia & Metropolis" (begge på ExLibris/Storyville),

Kilder m.m.
 Ensemblets netsted
 Holstebro Kommune
 Ensemble MidtVest på YouTube

Basisensembler
Kammerensembler fra Danmark
Kammermusik

Ensemble MidtVest


İstanbul Antlaşması, Osmanlı İmparatorluğu ile Büyük Britanya arasında Mısır konusunda imzalanmış bir düzenleme antlaşmasıdır.

Büyük Britanya ve Fransa, 19. yüzyılda Mısır'daki nüfuzlarını arttırmak için çekişme halindeydiler. 1882 yılında Mısır'da Hidiv Tevfik Paşa'ya karşı bir isyan çıktı. Bu durum İstanbul'da görüşülmekteyken, aynı yıl Büyük Britanya İskenderiye'yi topa tuttu ve Osmanlıların karşı çıkmasına rağmen Mısır'ı ele geçirdi. 1885 yılında Osmanlı Devleti ve Büyük Britanya bir antlaşma yaparak Mısır'ın statüsünü resmi hale getirdiler. Bu antlaşmanın en önemli şartı, Osmanlı ve Büyük Britanya hükûmetlerinin Mısır'a birer yüksek komiser göndermeleri ve bu komiserlerin hidive yardımcı olmalarıydı. Bu antlaşmayla Büyük Britanya'nın Mısır'daki varlığı resmiyet kazanmış oldu.

Kaynakça

1885'te hukuk
Osmanlı İmparatorluğu'nun antlaşmaları
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

İstanbul Antlaşması (1885)


ලොකුගමගේ ගයන්ත කරුණාතිලක, (21 අගෝස්තු 1962) යනු ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලඥවරයෙකි. ඔහු වර්තමාන ජනමාධ්‍ය අමාත්‍යවරයා සහ ආණ්ඩු පක්ෂ ප්‍රධාන සංවිධායකවරයා වේ. එසේම එක්සත් ජාතික පක්ෂ (UNP), මාධ්‍ය ලේකම්වරයා සහ ආණ්ඩුවේ කැබිනට් ප්‍රකාශකවරයාද වේ.

මූලාශ්‍ර

1962 උපත්

ගයන්ත කරුණාතිලක


NGC 5657 est une galaxie spirale barrée située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5657 a été découverte par l'astronome américain Truman Safford en 1866.

La classe de luminosité de NGC 5657 est II et elle présente une large raie HI. De plus, c'est une galaxie à sursaut de formation d'étoiles.

NGC 5657 est une galaxie dont le noyau brille dans le domaine de l'ultraviolet. Elle est inscrite dans le catalogue de Markarian sous la cote Mrk 814 (MK 814).

À ce jour, huit mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Groupe de NGC 5653
Selon A. M. Garcia, NGC 5657 fait partie du groupe de NGC 5653. Ce groupe de galaxies compte au moins 15 membres. Les autres galaxies du groupe sont NGC 5629, NGC 5635, NGC 5639, NGC 5641, NGC 5642, NGC 5653, NGC 5659, NGC 5672, NGC 5709 (=NGC 5703), NGC 5735, IC 4397, UGC 9253, UGC 9268 et UGC 9302.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5657 sur le site du professeur C. Seligman

5657
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie à sursaut d'étoiles
Galaxie de Markarian
Objet céleste découvert en 1866
Objet céleste découvert par Truman Henry Safford

NGC 5657


أييوس لوكاس  هي مدينة في إففويا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 872 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

أييوس لوكاس (إففويا)


Paloma Adams-Allen é uma diplomata jamaicana-americana, ex-Presidente e CEO da Fundação Interamericana (IAF) e conselheira de política externa, que atua como Administradora Adjunta da Agência dos Estados Unidos para o Desenvolvimento Internacional para Gerenciamento e Recursos (USAID) no Governo Biden.

Biografia

Infância e Educação
Adams-Allen nasceu e foi criada na Jamaica. É diplomada em Bachelor of Arts em Estudos de Desenvolvimento e Estudos Afro-Americanos pela Brown University, obteve mestrado em Relações Internacionais pela Johns Hopkins University e possui Juris Doctor pelo Georgetown University Law Center.

Carreira
De 1998 a 2000, Adams-Allen foi diretora do Programa de Serviços Financeiros na organização de advocacia Caribbean-Central American Action (CCAA). Participou por um curto espaço de tempo no escritório internacional de advocacia Coudert Brothers. Em 2000, ingressou na Organização dos Estados Americanos, atuando por uma década como conselheira sênior e gerente regional.  Em 2010, passou a atuar como consultora sênior no escritório da USAID para a América Latina e o Caribe, e, posteriormente, como Administradora Adjunta da mesma região. De 2016 a 2017, foi diretora sênior de parcerias do setor privado na Winrock International. De abril de 2017 a outubro de 2021, foi Presidente e CEO da Fundação Interamericana (IAF).

Foi nomeada por Joe Biden ao cargo de Administradora Adjunta da USAID, empossada em 12 de outubro de 2021.

Vida Pessoal
Adams-Allen vive em Washington, D.C. com seu marido e duas filhas.

Naturais da Jamaica
Mulheres dos Estados Unidos na política
Alunos da Universidade Brown
Alunos da Universidade Johns Hopkins

Paloma Adams-Allen


Os quilombos urbanos de Porto Alegre são um conjunto de onze territórios existentes em Porto Alegre, capital do Rio Grande do Sul, Brasil, que se autodeclararam quilombos. Oito foram reconhecidos pela Fundação Palmares, e os demais estão com o processo em andamento. A Prefeitura reconheceu quatro. São centros de identidade, cultura, tradições e memórias da comunidade negra, mas sua história é geralmente marcada por conflitos, pobreza e discriminação. Segundo Patricia Grossi et al., Porto Alegre é pioneira na emergência de quilombos em território urbano, e de acordo com Cláudia Zeferino Pires, é também a capital brasileira com a maior presença de comunidades quilombolas. O Quilombo da Família Silva foi o primeiro do Brasil a ter suas terras regularizadas.

Visão geral

Enquanto que os quilombos primitivamente surgiram no contexto de um sistema escravista e eram locais de reunião de escravos fugitivos, distantes de centros urbanos, os quilombos urbanos atuais, situados em ambientes citadinos multiculturais, fragmentados e dinâmicos, têm sua definição mais ligada à questão étnica da negritude, embora o reconhecimento do passado ancestral na escravidão esteja sempre presente. Segundo José Carlos dos Anjos, é significativo que poucos quilombos urbanos de Porto Alegre se autointitulem "remanescentes de quilombos": "Chamam-se quilombolas em alto e bom som. Não pensam que seus territórios sejam resultados de uma apropriação simbólica, que reinventa uma noção antiga. Seus territórios são quilombos e pronto. [...] Seguir a sério os quilombolas, quando dizem que seu território é um quilombo e que sua cultura é quilombola, implica pesquisar as condições ontológicas de possibilidade desse devir quilombola, como existência, e não como simulacro". Quando reivindicam sua identidade como quilombos, em geral não estão preocupados com uma questão de aprovação social, embora às vezes ela possa estar presente, mas antes de tudo "estão mais preocupados com a garantia de suas condições de existência, enquanto coletivo, em especial com sua segurança territorial".

Os quilombos urbanos porto-alegrenses têm histórias diversificadas. Foram formados em épocas diferentes, a maioria já no século XX, e passaram por situações diferentes. O que os une é uma cultura de base étnica; a auto-identificação de suas populações como quilombolas; suas lutas semelhantes contra a discriminação e pela posse do território onde vivem, muitas vezes violentas, e uma situação de carência crônica de infraestrutura e serviços, sendo todos comunidades pobres e marginalizadas. Um estudo de Gehlen & Ramos de 2008 nos quilombos reconhecidos pela Prefeitura mostrou que mais da metade dos adultos tinha o estudo fundamental incompleto, apenas 14% tinham ensino médio completo, apenas 2% chegaram ao ensino superior, quase 60% dos adultos eram trabalhadores precarizados, informais ou biscateiros, 93% das famílias não tinham acesso ao programa de cesta básica do governo federal, as habitações eram precárias e pequenas, 11% não tinham banheiro, 15% não tinham cozinha separada. Queixas sobre dificuldades no acesso à saúde, segurança, moradia, educação, emprego e outros bens e serviços eram generalizadas.

A história dos negros na cidade, como em tantas outras, foi marcada pela discriminação, opressão, perseguição e desigualdade, só incluídos da história oficial de maneira negativa e subalterna. Os negros se concentravam principalmente na Bacia do Mont'Serrat, na Colônia Africana, na Ilhota, no Campo da Redenção e no Areal da Baronesa. Ao longo dos séculos XIX e XX essas áreas se tornaram muito valorizadas e as comunidades negras foram despejadas de seus territórios, seja em campanhas de "higienização" e "modernização" da Prefeitura, seja pela pressão da especulação imobiliária, sendo remetidas para as periferias e abandonadas à própria sorte. Se os brancos pobres também foram prejudicados nessas ondas de higienização, a situação dos negros era muito pior, pois ainda havia todo um discurso cientificista classificando-os como raça inferior, irracional, perigosa, dada naturalmente a vícios e vagabundagem. Segundo Gehlen & Ramos, "além da intervenção no meio urbano, das intervenções físicas, com os bota-abaixo dos cortiços e a eliminação dos becos, era preciso normatizar, disciplinar e controlar estes sujeitos não civilizados".

Porém, alguns pequenos núcleos negros permaneceram ilhados nas "zonas nobres" brancas, formando os atuais quilombos urbanos, e junto com alguns outros centros mais novos e mais distantes da zona central, embora enfrentando frequentes ameaças de esbulho e expulsão, permanecem como focos de resistência, de identidade, de memória e de cultivo de antigas tradições e saberes, bem como focos de produção cultural. São também experiências permanentes de vida em comunidade num espírito solidário, essencial para a superação de carências crônicas em múltiplos níveis. Os quilombos são filiados à Frente Quilombola do Rio Grande do Sul, e são unidos também por um sentimento de pertencimento a uma comunidade maior, envolvendo aspectos de parentesco, sociabilidade e modos de vida. Sandro Lemos, liderança no Quilombo da Família Lemos, disse que os quilombos "são interligados, o que muda é só o CEP, a gente se considera, e somos irmãos, já vem da nossa ancestralidade".

Em 2012 a Prefeitura publicou o Plano Municipal de Promoção da Igualdade Racial, prevendo a adoção de medidas de promoção da saúde, saneamento, segurança, planejamento familiar, desenvolvimento social e econômico sustentável, renda, cidadania, assistência social e segurança alimentar, além de combater abusos aos direitos humanos, e promover a preservação do seu patrimônio cultural material e imaterial e a identificação, titulação e proteção das terras quilombolas. Embora o Estatuto da Igualdade Racial de 2010 assegure "aos remanescentes das comunidades dos quilombos o direito à preservação de seus usos, costumes, tradições e manifestos religiosos, sob a proteção do Estado", para obter os benefícios da lei, é preciso o reconhecimento oficial da comunidade como quilombola por parte da Fundação Palmares. A maioria ainda não teve seu território demarcado, o que é um processo separado e compete ao Instituto Nacional de Colonização e Reforma Agrária (INCRA). Oito dos onze autodeclarados já foram reconhecidos pela Fundação Palmares, mas a Prefeitura só reconheceu quatro. A proteção legal não tem bastado para assegurar os direitos sociais e humanos das populações nem a integridade dos territórios.

A luta pelo território é um dos fatores centrais para o surgimento e fortalecimento da identidade. Antes territórios de exclusão, agora procura-se conceber os quilombos como base para o protagonismo social e político e como focos de culturas ricas e significativas, embora ainda haja um longo caminho a ser percorrido antes que o conceito ganhe aceitação em larga escala. Em 2023 a Prefeitura vetou e a Câmara manteve o veto ao projeto de lei que incluía os territórios negros de Porto Alegre no patrimônio cultural do município. Nas palavras de Daniele Vieira, os territórios negros "são num primeiro momento espaços físicos habitados por pessoas negras. Mas, mais do que isso, são espaços simbólicos, repletos de sentidos e significados relacionados às práticas ali existentes, a uma ancestralidade negra, a uma memória negra, a um modo de ser e estar negro. Para além de espaço físico e apenas funcional – de moradia, de trabalho — estes espaços ganham significados a partir das relações que neles se estabelecem". Embora a população atual possa ser miscigenada, os "territórios negros" são aqueles "nos quais a presença negra é uma questão central".

Durante a pandemia de covid-19 os quilombos foram duramente afetados, aumentando os índices de fome, dificuldade de acesso ao trabalho, ao emprego e à proteção social. Um estudo da Universidade Federal de Ciências da Saúde de Porto Alegre mostrou que durante a pandemia 77% dos moradores dos quilombos da cidade não puderam permanecer em casa; 50% não tinham condições de praticar o isolamento social em caso de contaminação; 70% não tinham mais de um banheiro em casa para uso exclusivo da pessoa infectada, e 40% perderam o emprego. Além disso, os quilombos foram excluídos da primeira rodada de vacinação. Somente em fevereiro de 2021, depois de decisão do Supremo Tribunal Federal, o estado iniciou medidas para combate à epidemia nos quilombos e suspendeu as ações de despejo que estavam em andamento. Durante a pandemia quatro quilombos sofreram tentativas de invasão ou depredações. Onir de Ajaújo, advogado da Frente Quilombola, disse que a demora do INCRA em demarcar os territórios propicia as invasões. Em 2022, após a invasão armada do Quilombo dos Alpes, a Frente Quilombola publicou um Manifesto em Defesa dos Quilombolas de Porto Alegre, onde declarou:

"Assim como os demais territórios quilombolas da cidade, o Quilombo dos Alpes está sob franco ataque de disputas territoriais violentas dadas através de uma relação de forças perversas e desiguais. As lideranças quilombolas têm sido insistentemente acossadas pelo avançar da violência de milícias, grileiros e traficantes que tentam ocupar o território quilombola. A demora do Estado brasileiro em demarcar, proteger e qualificar o bem-viver das comunidades quilombolas contribui para esse cenário de extermínio da população quilombola. [...] O esgotamento das comunidades frente às violências sistemáticas a que estão sujeitas apesar de dificultar, não tem impedido a continuidade da luta quilombola pela liberdade e libertação da monocultura do pensamento capitalista. [...] Nossa luta não é 'hashtag', é por liberdade, reconhecimento, segurança, titulação e bem viver. Frente à crise civilizatória que enfrentamos, lutamos por outros projetos de sociedade, mais plurais, diversos e menos desiguais".

Os territórios quilombolas e outros territórios negros de Porto Alegre já vêm sendo objeto de estudos acadêmicos, mas no total ainda são poucos. Sérgio da Costa Franco coletou informações importantes em seu Guia Histórico de Porto Alegre de 2006. Irene Santos publicou em 2010 Colonos e Quilombolas: memória fotográfica das colônias africanas de Porto Alegre. Nos anos seguintes diversos pesquisadores trataram de aspectos pontuais ou trabalharam sobre alguns quilombos específicos em teses e artigos. A partir de 2013 um amplo projeto de mapeamento e levantamento histórico foi realizado pelo Núcleo de Estudos de Geografia e Ambiente da UFRGS em parceria com as comunidades e movimentos sociais, publicando em 2021 o Atlas da Presença Quilombola em Porto Alegre/RS, com organização de Cláudia Luisa Zeferino Pires e Lara Machado Bittencourt. Entre os principais objetivos do Atlas estão tornar as comunidades visíveis, e dar subsídios para os futuros Planos Diretores municipais no melhoramento de suas condições. O Memorial da Justiça do Trabalho promoveu em 2019 um trabalho com diversas escolas e representantes das comunidades, resultando no livro Memórias de Trabalho e não Trabalho Quilombola.  Ainda em 2020 a Frente Quilombola iniciou o projeto do Museu Quilombola, um museu virtual, para resgatar a memória dos quilombos da cidade, prevendo também a instalação de pontos de memória físicos nas comunidades. Em 2021 foi lançado o livro Mulheres Quilombolas, Interseccionalidades e Políticas Públicas, elaborado por pesquisadoras de várias universidades, denunciando a situação particularmente vulnerável das mulheres quilombolas de Porto Alegre e outras cidades e resgatando suas vivências e suas lutas de resistência. Em artigo referente a esta pesquisa, Duarte, Grossi & Almeida referem que "essas mulheres vivenciam violações no acesso às políticas públicas devido ao racismo estrutural, à especulação imobiliária e latifundiária, e as narrativas revelam os desafios no sentido de Ser quilombola em face da negação permanente do acesso aos direitos de cidadania". Segundo Grossi et al.,

"Em um país que teve a ideologia do branqueamento e a tese do mito da democracia racial para alicerçar a construção de sua identidade nacional, enegrecer ao invés de embranquecer diz muito sobre a identidade e o imaginário social que ela conecta. Enegrecer significa um ethos de valorização à cultura, à etnicidade, aos modos de vida da população quilombola. Ao mesmo tempo, enegrecer é uma tomada de posição política no sentido de lutar pela ampliação e fortalecimento dessa identidade negra/quilombola agora ressignificada (antes subjugada, agora fortalecida), contribuindo para processos coletivos de resistência".

Quilombo do Areal

Reconhecido pela Fundação Palmares em 10 de dezembro de 2004, reconhecido pela Prefeitura em 2008, localiza-se no bairro Praia de Belas. Suas origens datam do século XVIII e é uma das mais antigas áreas de concentração da população negra da cidade, tendo em 2021 mais de 100 famílias. No século XIX, ainda coberta de matas, era uma área de esconderijo para escravos fugitivos, sendo constantemente denunciada na imprensa como um lugar "ermo e tenebroso" e um antro de "criminosos", refletindo a visão social da elite burguesa dominante. Em meados do século várias ruas foram sendo abertas, a fim de darem acesso a pequenas propriedades e escoar sua produção de hortifrutigranjeiros até o Centro. A região ficou conhecida como Areal ou Arraial da Baronesa, devido à construção de uma chácara pertencente a João Baptista da Silva Pereira, barão de Gravataí, herdada pela sua esposa, Maria Emília de Meneses, baronesa em direito próprio. Em 1879 a baronesa começou a lotear a propriedade, mas, abandonada pelo poder público, e sujeita a frequentes alagamentos, bordejando o Arroio Dilúvio, tornou-se ponto de residência para a população pobre, especialmente de origem escrava.

A identidade negra sempre permaneceu forte no Areal, sendo formados blocos carnavalescos, casas de religião e rodas de samba, formando uma cultura característica. Ali teve sede a Sociedade Floresta Aurora, e considera-se que o Areal foi o berço do carnaval de Porto Alegre. Localizado junto ao Centro Histórico, na década de 1960 o Areal entrou no programa Remover para Promover da Prefeitura, uma campanha de higienização e urbanização da área central, o que acarretou a expulsão de numerosas famílias para as periferias. Área muito valorizada, sofreu intensa pressão da especulação imobiliária. Na década de 1970 se destaca a atuação de Sônia de Figueiredo Xavier, membro de uma das mais antigas famílias residentes, que fundou um clube de mães e deu início às lutas de resistência e reconhecimento. Na década de 1990 foi criada uma associação comunitária, que foi ativa nas deliberações do Orçamento Participativo, conseguindo a canalização de sangas, calçamento de ruas, construção de habitações populares e transferência da área para a posse da Prefeitura, isentando as famílias da cobrança de aluguéis. Em 2004 o quilombo foi reconhecido pela Fundação Palmares.

Em 2013 o Relatório Técnico de Identificação e Delimitação produzido pelo INCRA também reconheceu a área como antigo território quilombola, oficializada em 14 de fevereiro de 2014 com uma área de 4.446 m2, e reconhecida em 11 de julho de 2015 pela Prefeitura. Com o decreto a região se tornou Área Especial e de Interesse Cultural, e sua posse foi transferida para a Associação Comunitária e Cultural Quilombo do Areal, não podendo ser vendida ou penhorada. Diversos grupos culturais e artistas ali atuam. O Areal foi integrado ao roteiro do Museu de Percurso do Negro em Porto Alegre.

Quilombo da Família Silva

Reconhecido pela Fundação Palmares em 10 de dezembro de 2004, reconhecido pela Prefeitura em 2008, tem uma área de 6.510 m2 e reúne cerca de 20 famílias. Localiza-se no bairro Três Figueiras, numa extensão da antiga Colônia Africana, um dos mais antigos guetos negros da cidade. A Colônia frequentemente aparecia na imprensa do século XIX descrita de maneira desabonadora, como um foco de criminosos. No início do século XX começou a receber imigrantes brancos e começou a se descaracterizar, enquanto a população negra ia migrando para zonas mais afastadas. A Colônia foi definitivamente dissolvida pela Prefeitura a partir da década de 1940 numa campanha de higienização.

Os fundadores do quilombo foram Naura Borges da Silva, cozinheira e lavadeira, natural de São Francisco de Paula, e seu marido Alípio Marques dos Santos, pedreiro, agricultor e jornaleiro, natural de Cachoeira do Sul, que no início da década de 1940 se estabeleceram na área, então uma zona rural, onde abriram plantações e criavam animais para subsistência e complemento da renda através da venda de leite e produtos da terra. Em 1972, quando os arredores começaram a ser urbanizados, Naura entrou com uma ação de usucapião para garantir a posse do território, mas ela não teve sucesso. O bairro se tornou uma área altamente valorizada, muitas famílias negras foram expulsas, e a comunidade enfrentou frequentes ameaças de despejo. Em 1990 e 2001 duas outras ações para reconhecimento de usucapião foram iniciadas, que também fracassaram. Em 2002 a comunidade se autorreconheceu como quilombola, contando com o apoio de várias entidades, e em 2004 a Fundação Palmares reconheceu a comunidade. No mesmo ano foi desencadeada uma intensa campanha para seu despejo, quando as famílias levantaram uma barricada na entrada do quilombo para resistir. Em 27 de setembro de 2009 foi conquistada a posse jurídica da terra, com a entrega do título de posse a Lorivaldino Silva, então presidente da Associação Quilombo Família Silva, sendo o primeiro quilombo urbano com situação fundiária regularizada do Brasil.

Quilombo dos Alpes

Reconhecido pela Fundação Palmares em 8 de junho de 2005, reconhecido pela Prefeitura em 2008, localiza-se numa área elevada entre os bairros Cascata, Glória e Teresópolis, conhecida como os "Alpes". Sua primeira moradora foi Edwiges Francisca Garcia da Silva, oriunda de Charqueadas, que ali se estabeleceu em torno de 1920, falecendo em 1998 com 108 anos. Sua casa sobrevive e hoje é a sede da Associação Quilombola dos Alpes, fundada em 2005. Houve pressão para a expulsão da comunidade e em 2008 duas lideranças foram assassinadas e outra pessoa ficou ferida. Em 2015 um projeto universitário resgatou o histórico do local e fez seu mapeamento, identificando vários marcos territoriais ligados a orixás e as ruínas de uma casa de veraneio de Júlio de Castilhos. Em 2016 a área foi declarada pelo INCRA de Interesse Social Especial, mas sua situação fundiária ainda não foi regularizada. Em 2018 recebeu financiamento federal para iniciar um projeto de habitação e geração de renda. Contava em 2021 com 120 famílias, todas descendentes de Edwiges e seus três maridos, que trabalhavam como prestadores de serviços domésticos, segurança, pedreiro, eletricista nas proximidades, e praticam extrativismo de brotos de bambu e ervas nativas. Em 2022 foi invadido por homens armados.

Quilombo dos Fidélix

Reconhecido pela Fundação Palmares em 2 de março de 2007, reconhecido pela Prefeitura em 2008, está entre os bairros Azenha e Cidade Baixa, área que era parte da antiga Ilhota, rodeada por meandros do Arroio Dilúvio, um local alagadiço, por isso ocupado por uma população muito pobre e majoritariamente negra, que deixou uma marca na memória da cidade pela sua boemia e seu carnaval, samba e batuque. Na década de 1940 ali vivia o grande cantor e compositor Lupicínio Rodrigues. Athos Damasceno falou em um poema sobre os quilombos da Ilhota: Esta é a ponte que desemboca nos quilombos. // O riacho barrento, roçando os barrancos, // enlaça nos braços molengos e longos // a ilha crivada de becos // bibocas // baiúcas de barro batido... Depois da enchente de 1941 o arroio foi retificado, a Ilhota foi sendo saneada e entre 1967 e 1974 milhares de moradias populares foram demolidas para uma nova urbanização. Grande parte dos residentes foi despejada no bairro Restinga, sem nenhuma infraestrutura.

Nesta época iniciou a construção do Hospital de Porto Alegre, o que levou à formação do quilombo atual, na região da antiga Vila Araquilândia, fundado pelo militar Sérgio Ivan dos Santos Fidélix, liderando um grupo de negros oriundos de Santana do Livramento, onde se contavam Milton Waldir Teixeira Santana e Hamilton Correa Lemos. O grupo acabou se fixando no entorno de Hospital. A história do quilombo é marcada por conflitos internos, havendo famílias que se autorreconhecem como quilombolas e outras que só reivindicam a posse da terra. Conflitos externos também ocorreram diversas vezes, e a área sofreu pressão imobiliária e invasões.

Em 2006 algumas famílias foram expulsas pela Prefeitura. O despejo alterou a dinâmica e a organização da comunidade. Depois de mobilizações, algumas conseguiram retornar, outras não. O processo de reconhecimento como quilombo foi oficializado em 2007. A comunidade tem o apoio do Centro Diaconal Evangélico Luterano, que oferece atendimento escolar para crianças e auxiliou na formação de uma horta comunitária. A Associação Quilombola procura desenvolver atividades para fortalecer a união e a identidade comunitária e compartilhar saberes e memórias. Entre os principais marcos da área estão a sede do extinto Clube Negro Nós os Democratas, que foi ativo nos antigos carnavais, a gruta de Nossa Senhora de Aparecida, o Boteco do Caninha, reduto de sambistas e pagodeiros, e o Bar da Carla, centro de manifestações artísticas e ponto de reunião da Frente Quilombola do Rio Grande do Sul. A demarcação ainda estava tramitando em setembro de 2022.

Quilombo dos Machado

Reconhecido pela Fundação Palmares em 21 de maio de 2014, localiza-se no bairro Sarandi. Também conhecido como Vila Sete de Setembro, sua origem está ligada à formação do bairro, localizado numa várzea do rio Gravataí, onde antigamente havia muitas chácaras produzindo leite e outros produtos agrícolas. Na década de 1970 a área foi alagada numa cheia do rio Gravataí, forçando os moradores a se deslocarem para uma zona de matas e campos ao sul, dando origem à então chamada Vila Respeito, onde Maria Lúcia dos Santos foi uma das primeiras a chegar, seguida por sua prima Maria Olmira Machado Camillo. Elas estabeleceram criações de galinhas e hortas para subsistência. A Vila recebeu muitos outros refugiados da enchente, e cresceu rapidamente. Havendo uma faixa de terra ociosa junto da Vila, em 2012 ela foi ocupada, originando a Vila Sete de Setembro. Desde então a comunidade reivindica a delimitação e posse do território e melhorias na infraestrutura. Em 2014 foi reconhecido como quilombo urbano pela Fundação Palmares, mas permanece um território disputado e ameaçado pela especulação imobiliária, sendo foco de diversas manifestações de resistência. Foi fundada uma associação para a defesa dos interesses da comunidade e preservação de tradições ancestrais. Conta com mais de 300 famílias, incluindo migrantes do Norte e Nordeste e imigrantes do Haiti.

Quilombo da Família Flores

Reconhecido pela Fundação Palmares em 16 de agosto de 2017, localiza-se no bairro Glória. No século XIX esta região estava dentro da sesmaria de Manuel da Silva Nunes, e já nesta época havia uma população negra residente nas redondezas. O quilombo atual foi fundado por Rosalina da Costa Vasconcelos, que em 1975 se mudou com seu pai e alguns filhos de um primeiro casamento para esta área, onde vivia Adão Fausto Flores da Silva, com quem veio a casar, tendo outros filhos. Em 1983 foi iniciada uma ação de usucapião, a primeira de várias outras, todas infrutíferas. Parte da área é reivindicada pela Fundação Marista, mas sua titularidade nunca foi comprovada. Em 2015 a Fundação derrubou cercas e muros e invadiu terrenos para forçar a expulsão da comunidade e ampliar o estacionamento do colégio que mantém ali. O estacionamento foi construído, destruindo uma área de mata, um pomar e um campo de futebol. As famílias criaram um centro comunitário, e em 2014 iniciaram uma coleta de documentação e informações para requerer certificação  como quilombo, que foi concedida pela Fundação Palmares em 2017. Em 2019 o INCRA iniciou o processo de identificação e delimitação da área.

Quilombo da Família Lemos

Reconhecido pela Fundação Palmares em 12 de novembro de 2018, localiza-se no bairro Santa Teresa. O quilombo foi fundado em torno de 1964 pelo casal Délzia Gonçalves e Jorge Alberto Rocha de Lemos, que tiveram seis filhos. Délzia era procedente do Quilombo do Maçambique, de Canguçu, e Jorge era zelador do Asilo Padre Cacique, proprietário desta área. Com o falecimento de Jorge em 2008, o Asilo iniciou um processo para reintegração de posse. A situação permaneceu irresolvida, e em 7 de novembro de 2018 a área foi cercada. As famílias resistiram com barricadas por 15 dias, quando o cerco foi suspenso por decisão judicial. Neste meio-tempo, a comunidade recebeu certificação da Fundação Palmares. Em 2020 houve nova tentativa do Asilo de recuperar o território, o que desencadeou várias ações de resistência, entre elas a fundação da Quilomboteca Délzia Gonçalves de Lemos. O INCRA já iniciou o processo de identificação e delimitação da área, que já sofreu desmatamentos ilegais e inundações.

Quilombo da Família de Ouro Ylê de Oxum e Ossanha

Aguarda certificação, localiza-se no bairro Lomba do Pinheiro. A história do quilombo inicia com  Maria da Conga, mãe de santo de um terreiro no bairro Partenon na década de 1940. Cerca de vinte anos depois sua filha Ruth Ribeiro Pereira foi expulsa do terreiro, refugiando-se em Cruz Alta. Sua família conhecia um fazendeiro dono de terras em Porto Alegre, que prometeu a Ruth um terreno na Lomba do Pinheiro se Ogum lhe arranjasse uma esposa. O terreno foi efetivamente doado, e ali Ruth instalou um terreiro, o Ylê de Oxum e Ossanha, em 2021 liderado pela mãe de santo Patrícia de Lourdes Peres da Costa, bisneta de Maria da Conga. A história da comunidade está intimamente ligada à religião, e são desenvolvidas diversas atividades culturais. Há também um interesse arqueológico, tendo sido descobertos túneis usados como rotas de fuga de escravos das antigas estâncias que existiam nos arredores. Há uma certa tensão com família vizinhas evangélicas. Em 2021 o quilombo tinha mais de 80 famílias, que ainda esperavam reconhecimento oficial como quilombolas. O quilombo já foi invadido e em setembro de 2022 o processo para sua demarcação ainda não havia sido iniciado.

Quilombo da Mocambo

Aguarda certificação, localiza-se no bairro Cidade Baixa. Comunidade centenária, próxima do antigo curso do Arroio Dilúvio, sua história se interliga com os quilombos do Areal e da Ilhota e quilombos do interior do estado, e tem muitas memórias na religião, música e carnaval. Em 2021 era liderado pela professora Maria Elaine Rodrigues Espíndola, uma liderança na comunidade negra porto-alegrense, reconhecida como a primeira mestra griot da cidade pela Câmara de Vereadores, primeira patrona negra do Acampamento Farroupilha, e recipiente do Troféu Carlos Santos da Assembleia Legislativa como líder quilombola. Seus tios João Florêncio e Romilda Rodrigues fundaram na década de 1970 a Mocambo — Associação de Remanescentes de Quilombo Amigos e Moradores do Bairro Cidade Baixa e Arredores, que ainda não tinha este nome, iniciando as lutas por reconhecimento e posse do território, que em 2021 congregava cerca de 20 famílias. Em 2004 a comunidade recebeu a visita de José Mendes Ferreira Geleju Adelabu III, tido como descendente de Zumbi dos Palmares. Em 2009 o Orçamento Participativo autorizou o uso da área pelas famílias.

A Mocambo tem se destacado pela sua atuação em favor da causa negra e quilombola e em atividades culturais. Em 2012 foi declarada Patrimônio Cultural pela Prefeitura de Porto Alegre, e em 2018 a Assembleia Legislativa declarou o quilombo como Área de Relevante Interesse Cultural do Rio Grande do Sul. O território tem alguns marcos importantes. A primeira sede da Mocambo foi instalada na antiga casa do Príncipe Custódio, figura famosa na história da cidade. Ainda existe a casa onde funcionou o Bar Luanda, ponto da boemia do bairro e ligado a personagens de destaque no movimento negro porto-alegrense, como José Alves Bittencourt e Aristides da Silva. Também são referências geográficas o tradicional terreiro Ilé Nação Oyó, e o Largo Zumbi dos Palmares, onde hoje está sediada a Mocambo, e que seve de ponto de manifestações culturais e concentração das comemorações da Semana da Consciência Negra.

Quilombo Kédi
O quilombo fez autodeclaração em 2021 e foi reconhecido pela Fundação Palmares em 17 de março de 2023. Também conhecido como Vila Kédi ou Caddie, localizado no bairro Boa Vista, foi fundado pela família Dutra e tem uma história centenária, ligada à demanda de mão de obra pelo Country Club, que fica ao lado. O nome deriva da ocupação de muitos moradores como caddies (carregadores de tacos) do campo de golfe do Country Club. A presença do clube de elite fez com que a região fosse muito valorizada e surgisse pressão para a remoção da vila. Em 2021 contava com cerca de 120 famílias, que têm um passado de exploração e trabalho precário. Há diversos processos trabalhistas pendentes sobre o clube, que não assinava carteira dos caddies.

Seu território fica numa área onde foi planejada a extensão de uma rua, foi declarado como ocupação irregular e a comunidade está ameaçada de expulsão. Há uma decisão judicial obrigando a Prefeitura a remover as famílias e reassentá-las em outro local. O plano de construção de um grande empreendimento imobiliário ao lado aumentou a pressão. A Associação da Vila Kédi centraliza as lutas da comunidade, mas grande parte dos moradores já foi removida. A comunidade é muito pobre, desassistida e fragilizada. Segundo Anelise Fróes, o quilombo tem as condições de uma favela: "o Brasil que o Brasil não consegue ver segue sendo como sempre foi: Estado, invariavelmente, significa operações policiais; direitos básicos, fundamentais ou jurídicos seguem faltando como sempre faltaram".

Quilombo Santa Luzia

Localizado no Jardim Cascata, o quilombo se autodeclarou em 2021 e recém iniciou a busca por reconhecimento oficial. Foi fundado pela teóloga Morgana Alves, que ali criou um centro de assistência e recuperação para pessoas em situação de rua, o Centro Africano Santa Luzia, oferecendo oficinas de dança, capoeira, reforço escolar e almoço duas vezes na semana. Muitas pessoas chegaram e ficaram, e em 2021 no quilombo viviam cerca de 80 famílias em profunda pobreza. Segundo a artista e professora indígena Raquel Kubeo, que colabora no quilombo,

"No Quilombo Santa Luzia é uma realidade de morro, uma realidade de opressão e de, muitas vezes, medo da violência urbana, que nós sabemos que existe. E também é uma realidade de cuidado com os meus, de atuar como professora, como arte-educadora. [...] Vejo a cultura da cidade como um espaço de transformação, vejo que com as vozes de pessoas num sentido coletivo principalmente de denúncia, estamos colaborando com documentos em espaços como o do teatro. Esses espaços de transformação já estão acontecendo, não só comigo mas também com outros indígenas, falar sobre culturas negras, periféricas e indígenas de forma não romantizada".

Ver também
Escravidão no Brasil
Cultura afro-gaúcha
História de Porto Alegre
Museu de Percurso do Negro em Porto Alegre
Quilombos no Litoral Norte do Rio Grande do Sul

Ligações externas
Quilombo dos Alpes - Liderancas Quilombolas de Porto Alegre. Vídeo

Porto Alegre
História de Porto Alegre
Cultura de Porto Alegre
Movimento negro no Brasil
História dos afro-brasileiros
Porto Alegre

Quilombos urbanos de Porto Alegre


Born in the U.S.A. es una canción escrita e interpretada por el cantautor estadounidense Bruce Springsteen; es la canción que le da nombre al álbum al que pertenece.
Esta canción posee el puesto 275 dentro de la lista de «las 500 mejores canciones de todos los tiempos» creada por la revista Rolling Stone y fue número uno durante ocho semanas consecutivas y está considerada por la revista Rolling Stone la sexta mejor canción de la década de 1980.

Es considerada por los académicos una canción de protesta. La letra ha sido ampliamente discutida: algunos  seguidores la entendieron como un himno patriótico y una exaltación al papel de los Estados Unidos —debido a su título y a su similar y conocido estribillo— mientras que los estudiosos de su música leen en ella una clara protesta pacifista y una crítica a la actuación de su país durante la guerra de Vietnam y el mal trato dado a los veteranos a su regreso.

Versiones

 Stanley Clarke hizo una versión de la canción en su álbum Find Out! en 1985.

Referencias

Enlaces externos
  Born in the U.S.A. The World Tour (1985), Tour chronology.
 Lyrics from Brucespringsteen.net

Canciones de 1984
Canciones de Bruce Springsteen
Canciones en inglés
Canciones sobre Estados Unidos
Canciones sobre la guerra
Canciones sobre la guerra de Vietnam

Born in the U.S.A. (canción)


ද සන්ඩේ ලීඩර් යනු, සීමා සහිත  ලීඩර් පබ්ලිකේෂන්ස් (පුද්ගලික) සමාගම විසින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන  ශ්‍රී ලාංකික සතිපතා ඉංග්‍රීසි භාෂා පුවත්පතකි .

ද සන්ඩේ ලීඩර් යනු ඉරිදා පමණක් මුද්‍රණය වන ශ්‍රී ලාංකික  සතිපතා පුවත්පතකි. පෞද්ගලික අයිතියක් ඇති මෙම නිදහස් පුවත්පත වඩාත් ප්‍රචලිතව ඇත්තේ නිදහස් හා ස්වාධීන පුවත් වාර්තාකරණය පිළිබඳව වන අතර එය නිසාම ශ්‍රී ලාංකික රජය විසින් බ්‍රිගුවි (බීබීසී) හා සමගින් එය වාරණයකට ලක් කිරීම සිදු කෙරිණි. පුවත්පත වෙත අණ කෙරුණේ  ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ පිළිබඳ වාර්තා පල නොකරන ලෙසටය.

ඉංග්‍රීසි සතිපතා පුවත්පතෙහි ප්‍රධාන-කර්තෘ ලසන්ත වික්‍රමතුංග, 2009, ජනවාරි 8 බ්‍රහස්පතින්දා, නොහඳුනන තුවක්කුකරුවන් විසින් ඝාතනය කෙරිණි. ඔහු රාජකාරිය සඳහා වාර්තා කෙරුමට යමින් සිටියදී, පෙ.ව. 9:30ට පමණ ලසන්ත වික්‍රමතුංග මහතාට වෙඩි තබන ලදි.  පසුගිය තෙවසර ඇතුලතදී, පුවත්පත සහ එහි කර්තෘ මෙන්ම මෝර්නිං ලීඩර් පුවත්පතෙහි කර්තෘද දිගටම පීඩාවට හා තර්ජනයන්ට ලක් විය. සියළු ලීඩර් ප්‍රකාශන දැඩි ලෙසින් රජය විවේචනය කල අතර විපක්‍ෂ දේශපාලන මතිමතාන්තර සඳහා වේදිකාවක් විය.

2008, නොවැම්බර 21 දිනදී, මුහුණු-ආවරණය කර ගත් පුරුෂයන් දොළොස්-දෙනෙකු සමන්විත කණ්ඩායමක්, සන්ඩේ ලීඩර්, මොර්නිං ලීඩර් හා සිංහල සතිපතා ප්‍රකාශණයක් වන ඉරුදින  මුද්‍රණාලයට බලයෙන් ඇතුළුවී, එයට ගිනි තබා,  මුද්‍රණ යන්ත්‍ර හා බෙදාහැරීමට නියමිතව තුබූ මුද්‍රිත පුවත්පත්  විනාශ කලහ.

පුවත්පක් කාර්යාලයය මින් ඉහතදී, 2005දීද පහර දීමකට ලක් විය.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
ද සන්ඩේ ලීඩර් වෙඩ් අඩවිය (ඉංග්‍රීසි)
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රකාශයට පත් කෙරෙන පුවත්පත්

ද සන්ඩේ ලීඩ'


Castello-Lopes est un patronyme porté notamment par :
 David Castello-Lopes (1981-) journaliste, humoriste et vidéaste franco-portugais ;
 Gérard Castello-Lopes  (1925-2011) photographe portugais.

Castello-Lopes


Det Danske Gartnerimuseum lå i Beder, hvor  der udstilledes redskaber og hjælpematerialer fra væksthusgartneri, frilandsgartneri, planteskoler og blomsterbutikker.

På museet kunne ses en blomsterforretning fra 1930 med alle de hjælpemidler, som var nødvendige for at holde en butik i gang frem til 1960.

Museet rummede desuden en samling bøger og tidsskrifter fra 1800-tallet og op til nu, der har relation til gartnerfaget.

Det danske Gartnerimuseum blev nedlagt 12. april 2023, og samlingerne er overdraget til Det Grønne Museum i Auning.

Eksterne henvisninger
 Forside  til deres hjemmeside

Museer i Region Midtjylland
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Aarhus Kommune

Det Danske Gartnerimuseum


La grande finale er en dansk kortfilm fra 2009, der er instrueret af Tore Avlund Frandsen.

Handling
Hvor langt vil en klovn gå, når latteren forstummer? For intet er mere vanedannende end bifaldet fra et publikum.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2009

Kortfilm fra Danmark

La grande finale


From Scratz - Scener Fra Knud Vesterskovs Billedverden er en dansk dokumentarfilm fra 2002, der er instrueret af Bent Staalhøj.

Handling
Et dokumentarportræt af instruktøren og fotografen Knud Vesterskov. Filmen giver både et poetisk og realistisk billede af de sidste 15-20 års udvikling i de elektroniske billeder. Vesterskov har især søgt de foruroligende, poetiske og grænseoverskridende billeder.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Dokumentarfilm fra Danmark


La saison 2022-2023 de la Premier League est la  du championnat d'Angleterre de football et la  sous l'appellation Premier League. Le plus haut niveau du football professionnel anglais, organisé par la Football Association Premier League, oppose cette saison vingt clubs en une série de trente-huit rencontres jouées entre le  et le .

Lors de cette saison, le champion Manchester City défend son titre face à dix-neuf autres équipes.

Cinq places pour les compétitions européennes sont attribuées par le biais du championnat : quatre places en Ligue des champions, et une en Ligue Europa. Les deux autres places européennes sont celles du vainqueur de la Coupe d'Angleterre qui est qualificative pour la Ligue Europa et de la Coupe de la Ligue qui est qualificative pour la Ligue Europa Conférence. Les trois derniers du championnat sont relégués en deuxième division et sont remplacés par les trois promus de cette même division pour l'édition suivante.

Résumé de la saison
La saison a commencé avec une série de cinq matchs sans défaite pour Arsenal avant qu'ils ne jouent contre Manchester United à Old Trafford où ils ont perdu 3–1. Manchester City a bien commencé la saison, ayant signé l'attaquant Erling Haaland; ils ont entamé une série de neuf matchs sans défaite avant de perdre à Liverpool en octobre. Arsenal était en tête du classement pour une bonne partie de la saison, avec une avance de cinq points sur Manchester City en mars. Cependant, une série de trois matchs nuls consécutifs a permis à City de réduire leur avance, et une victoire 4–1 au Etihad Stadium leur a permis de prendre le contrôle. La défaite 1-0 d'Arsenal à l'extérieur contre Nottingham Forest a confirmé le titre de champion de la ligue pour Manchester City le 20 mai 2023. Le trophée de la Premier League a été présenté à Manchester City le 21 mai 2023.

Manchester United a fait son retour en Ligue des Champions lors de la première saison d'Erik ten Hag en tant que manager du club, en plus de remporter la Carabao Cup. Newcastle United s'est qualifié pour la Ligue des Champions pour la première fois en 20 ans, leur meilleure performance depuis que Sir Bobby Robson était le manager du club. Liverpool a connu une saison difficile et a terminé 5ème, manquant ainsi la qualification pour la Ligue des Champions pour la première fois depuis la saison 2015–16, bien qu'ils aient remporté une victoire de 7–0 contre leurs rivaux de Manchester United le 5 mars 2023.

Malgré des dépenses de plus de 600 millions de livres sterling pour de nouveaux transferts sous une nouvelle propriété dirigée par Todd Boehly, Chelsea a connu l'une de ses pires saisons de Premier League à ce jour, avec les Blues terminant dans la deuxième moitié du tableau après avoir limogé Thomas Tuchel puis Graham Potter et nommé Frank Lampard comme manager intérimaire. Ils ont fini 12èmes, leur plus mauvaise place en ligue depuis la saison 1993–94, et n'ont accumulé que 44 points – leur plus bas total en une saison de Premier League.

Brighton & Hove Albion a perdu son entraîneur Potter au profit de Chelsea en septembre, mais son successeur Roberto De Zerbi a conduit le club à une 6ème place, un record pour le club, et s'est qualifié pour la Ligue Europa, la première qualification européenne de l'histoire du club.

Aston Villa a obtenu une qualification pour le football européen pour la première fois depuis la saison 2009–10; un début de saison indifférent a vu le départ de l'entraîneur Steven Gerrard, mais son successeur Unai Emery, avec l'attaquant en forme Ollie Watkins, a permis à Villa de grimper au classement en seconde partie de saison pour terminer 7ème et se qualifier pour la Ligue Europa Conférence. Tottenham Hotspur a connu une saison erratique, avec le départ de l'entraîneur Antonio Conte d'un commun accord en mars, quelques jours après avoir critiqué publiquement l'équipe lors d'une conférence de presse d'après-match. Il a été initialement remplacé par son assistant Cristian Stellini jusqu'à la fin de la saison, mais une mauvaise série, culminant avec une défaite 6–1 à Newcastle, où l'équipe était menée 5–0 après seulement 20 minutes, a conduit à son licenciement et à la nomination de Ryan Mason en tant que manager intérimaire. Tottenham a fini 8ème, ne se qualifiant pas pour le football européen pour la première fois depuis la saison 2008–09, et terminant en dessous de leurs rivaux Arsenal en ligue pour la première fois depuis la saison 2015–16.

Bournemouth, qui étaient donnés favoris pour la relégation en début de saison (notamment après une défaite 9–0 à Anfield contre Liverpool à la fin août, ce qui a conduit au licenciement de l'entraîneur Scott Parker peu après), a déjoué les pronostics en évitant la relégation, Gary O'Neil, d'abord par intérim, puis en tant qu'entraîneur permanent, guidant l'équipe vers le maintien. Nottingham Forest a battu le record du plus grand nombre de recrues en une saison de Premier League avec 21, et une série de victoires à domicile en fin de saison contre Brighton, Southampton et Arsenal a assuré le maintien. Le dernier club promu, Fulham, a réussi son retour en première division en terminant à la 10ème place.

Southampton a été la première équipe reléguée le 13 mai, finissant 20e après onze années consécutives en première division. Lors de la dernière journée de la saison, deux places de relégation restaient à confirmer, avec Everton, Leeds United et Leicester City tous potentiellement menacés de relégation. Leeds n'a pas réussi à répéter leur évasion de dernière minute de la saison précédente et a également été relégué, finissant 19e, après trois ans de retour en première division. Leicester a été la troisième équipe reléguée, finissant 18e, après neuf années de présence dans la division, et seulement sept ans après avoir été couronnée championne, devenant seulement la deuxième équipe après Blackburn Rovers à être reléguée en tant qu'ancienne équipe championne de la Premier League. Pendant ce temps, Everton a échappé à la relégation de la Premier League lors de la dernière journée, prolongeant leur séjour en première division à soixante-dix années consécutives pour la saison prochaine.

Développements
À partir de la saison 2022-23, les clubs sont autorisés à effectuer cinq remplacements au lieu de trois. Ces substitutions peuvent être effectuées lors de trois interruptions de jeu, et en plus à la mi-temps, conformément aux autres grandes ligues européennes - Serie A, La Liga, Ligue 1 et la Bundesliga.

Il y a eu une pause en milieu de saison pour la Coupe du Monde de la FIFA 2022 au Qatar, avec les derniers matchs avant la pause joués le week-end du 12-13 novembre 2022 et les premiers matchs après la Coupe du Monde joués le 26 décembre 2022, après la finale de la Coupe du Monde le 18 décembre 2022.

Le 9 septembre 2022, tous les matches de Premier League prévus du 10 au 12 septembre ont été reportés en signe de respect à la suite du décès de la Reine Elizabeth II. La semaine suivante, trois matches de Premier League prévus pour les 17-18 septembre ont été reportés en raison des problèmes de maintien de l'ordre entourant les funérailles d'État de la Reine Elizabeth II le 19 septembre. Aussi, la même semaine, le match Arsenal contre Manchester City, prévu pour le 19 octobre, a été reporté pour accommoder le match de l'Arsenal en Ligue Europa contre PSV Eindhoven, qui a lui-même été reporté du 15 septembre au 20 octobre.

Équipes participantes

Participants et localisation

Un total de vingt équipes participent au championnat, les dix-sept maintenus de la saison précédente, auxquelles s'ajoutent trois promus de deuxième division : Fulham FC, AFC Bournemouth et Nottingham Forest.

Ces trois clubs remplacent les relégués Burnley FC, Watford FC et Norwich City.

Parmi les 20 clubs, six n'ont jamais été relégués depuis la fondation de la Premier League en 1992 : Arsenal FC, Chelsea FC, Everton FC, Liverpool FC, Manchester United et Tottenham.

Changements d'entraîneurs

Classement et résultats

Règlement
Les équipes sont classées selon leur nombre de points, lesquels sont répartis comme suit : trois points pour une victoire, un point pour un match nul et zéro point pour une défaite. Pour départager les égalités, les critères suivants sont utilisés :

 Différence de buts générale
 Nombre de buts marqués
 Résultats lors des confrontations directes (points, matchs gagnés, différence de buts, buts marqués, buts marqués à l'extérieur)

Si ces critères ne permettent pas de départager les équipes à égalité, celles-ci occupent la même place au classement officiel. Si deux équipes sont à égalité parfaite au terme du championnat et que le titre de champion, la qualification à une compétition européenne ou la relégation sont en jeu, les deux équipes doivent se départager au cours d'un ou plusieurs matchs d'appui disputés sur terrain neutre.

Avant saison

Déroulement de la saison

Le  la Football Association annonce l'ouverture d'une procédure disciplinaire à l'encontre de Manchester City. Le club est suspecté d'avoir enfreint les règlements financiers de la Premier League lors de neuf saisons consécutives de 2009 à 2018. Plus de 100 points du règlement auraient été enfreints sur cette période. Le club mancunien risque plusieurs types de sanction, depuis la perte de nombreux points au classement, jusqu'à l'exclusion de coupes européennes en passant par une relégation administrative.

Classement

Leader par journée

Lanterne rouge par journée

Matchs

Domicile et extérieur

Statistiques

Évolution du classement
Le tableau suivant récapitule le classement au terme de chacune des journées définies par le calendrier officiel.

Les équipes comptant au moins un match en retard sont indiquées en gras et italiques.

Meilleurs buteurs

Meilleurs passeurs

Joueurs les plus décisifs

Parcours en Coupes d'Europe

Bilan de la saison

Récompenses de la saison

Récompenses annuelles

Récompenses mensuelles
Le tableau suivant récapitule les différents vainqueurs des titres honorifiques de joueur, d'entraîneur, de but ainsi que d'arrêt du mois.

Équipe-type
Équipe-type de Premier League 2022-2023 :

 Gardien :
 Aaron Ramsdale (Arsenal FC)
 Défenseurs :
 Kieran Trippier (Newcastle United) William Saliba (Arsenal FC) Rúben Dias (Manchester City) Oleksandr Zinchenko (Arsenal FC)
 Milieux de terrain :
 Casemiro (Manchester United) Martin Odegaard (Arsenal FC) Kevin De Bruyne (Manchester City)
 Attaquants :
 Darwin Nunez (Liverpool FC) Erling Haaland (Manchester City) Marcus Rashford (Manchester United)

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi
 Coupe d'Angleterre 2022-2023
 Coupe de la Ligue 2022-2023
 Community Shield 2022

2022-2023
Football M1
Angleterre M1
Championnat M1

Championnat d'Angleterre de football 2022-2023


Thiomargarita magnifica vrsta je gamaproteobakterije koja nastanjuje potopljene listove drveća mangrove na arhipelagu Guadeloupe. Najveća je poznata bakterija, čija je prosječna dužina oko 10 mm, dok neke jedinke mogu doseći i duljinu od 20 mm. Otkrio ju je Oliver Gros sa Sveučilišta Francuskih Antila 2010. godine, no pozornost je dobila tek 2022. godine nakon što je apsolvent Jean-Marie Volland otkrio njezina jedinstvena svojstva.

Struktura
Osim zbog svoje iznimne veličine, otkriće bakterije Thiomargarita magnifica važno je i zbog toga što zamagljuje granicu među prokariotima, organizmima koji nemaju staničnu jezgru, i eukariotima, koji imaju. Iako je T. magnifica bakterija, pa time i prokariot, ima membrane funkcijom slične staničnoj jezgri unutar kojih su pohranjeni DNK i ribosomi, koje su istraživači nazvali "pepinima".

Bakterije metabolizam mogu vršiti samo difuzijom kroz staničnu membranu, što postavlja granicu na njihovu veličinu. T. magnifica uspijeva prijeći tu granicu tako što sadrži vakuolu koja zauzima većinu volumena stanice te gura citoplazmu na rubove stanice. Debljina citoplazme varira od 1,8 do 4,8 mikrona.

Kao i sve ostale poznate velike bakterije, bakterija T. magnifica je poliploidna.

Izvori

Bakterije

Thiomargarita magnifica