Thriller, Amerikalı pop müzik şarkıcısı Michael Jackson'ın 30 Kasım 1982 tarihinde yayımlanan albümüdür. Albümün yapımcılığını, Epic Records üstlendi. Thriller, satış rakamlarıyla başarılı olmuş ve olumlu eleştirilerle değerlendirilmiş bir önceki Michael Jackson albümü, Off the Wall ile benzerlikler taşımaktadır. Albümde funk, pop, rock, pop rock, R&B, soul, dans gibi birçok müzik türüne ait melodiler yer almaktadır.

Eser, 750.000 dolarlık yapım bütçesiyle, 1982 yılının Nisan ve Kasım ayları arasında Los Angeles kentindeki Westlake stüdyosunda kaydedildi. Albümün yapımcılığı da Michael Jackson ve Quincy Jones üstlendi.

Jackson, albümün çıkışıyla birlikte, Paul McCartney destekli şarkısı The Girl Is Mine'ı yayımladı. Bu şarkı Billboard Hot 100 listesinde iki numaraya yükselmesine rağmen, eleştirmenler bu şarkıyı beğenmedi. Ancak 1983 yılının ilk haftalarında yayımlanan "Billie Jean" ile beraber, hem şarkı hem de albüm bir anda birçok dünya ülkesinin listelerinde zirveye yerleşti. Ayrıca albüm hem Birleşik Krallık, hem ABD listelerinde aynı anda zirveye oturarak, bu başarıyı gösteren ilk albüm oldu. O dönemlerde kayıt ve yayın sektörü fazla gelişmemiş olmasına rağmen, albüm sadece bir haftada dünya çapında bir milyondan fazla sattı. Albüm, 1984 yılına kadar kesintilere uğrayarak Billboard 200 listesinde 37 hafta zirvede yer aldı. 1984'te 40 milyonluk satışı geçen Thriller, tüm zamanların en çok satan albümü olarak Guinness Rekorlar Kitabı'na girdi.

Albümdeki yedi şarkı tekli olarak satışa sunuldu. Bunların tümü Amerikan listelerinde ilk 10'da yer alırken, iki şarkı da bu listelerin zirvesine oturdu. Albüm, 1984 Grammy Ödül Töreni'nde sekiz ödül kazanarak bir rekora imza attı. Albümden kısa süre sonra, sanatçının MTV kanalında Prince ve Lionel Richie ile beraber "zenci yasağı"nı delmesiyle beraber albüm, bu kanal aracılığıyla da tanınırlık elde etti.

2003 yılında albüm, Rolling Stone dergisinin düzenlediği "Gelmiş geçmiş en iyi 500 albüm" listesinde 20. sırada yer aldı. 2008'de albümün 25. yılı anısına Thriller 25 adıyla yeni bir sürümle satışa sunuldu. Bu çalışmada, şarkıların yeni nesil yapımcı ve sanatçılarla olan sürümleri ve düetleri yer almaktadır.

Albüm hakkında
Michael Jackson'ın 1979 yılında yayınlanan önceki albümü Off the Wall, eleştirel açıdan kayda değer yorumlar almıştı. Off the Wall, ayrıca 15 milyon satarak 70'lerin müzik piyasasına göre önemli bir başarı elde etmişti. Off the Wall ve Thriller'ın çıkış yılları arasındaki zaman, Jackson'ın ailesiyle yaşadığı sorunlarla geçen ve Jackson'ın babasının boyunduruğundan kurtulmaya çalıştığı bir süreçtir. Sanatçı, Ağustos 1979'da 21 yaşına bastığında babası Joseph Jackson ile olan yapımcı-sanatçı ilişkisine son verdi ve John Branca'yı menajeri olarak işe aldı. Jackson, Branca'ya "gösteri dünyasının en büyük ve havalı ismi" olmak istediğini açıkladı. Sanatçı ayrıca "Off the Wall albümü benim için tam bir haksızlıktı. Bu albümle Yılın Kaydı Ödülü'nü alamadım. Bu bir daha yaşanamazdı." şeklinde bir beyanatta bulunarak, ne kadar mükemmeliyetçi ve azimli olduğunu ortaya koymuştu. Rolling Stone dergisine açıklamada bulunan Jackson, "Defalarca söyledim; siyahi insanların albümleri veya dergileri hiçbir zaman satmıyor... Ama bekleyin. Bir gün hepsi benimle bir röportaj yapmak için yalvaracaklar. Belki bir tane veririm, belki de hiç vermem." şeklinde, duygularını dile getirmişti.

1973'te, Jackson'ın babası Joseph Jackson, kendinden 20 yaş genç bir kadından çocuk sahibi oldu. Yedi sene sonra, 1980 yılında, babası ailesine bunu açıklayınca Jackson, babasıyla bir daha barışmamak üzere yollarını ayırdı. Babasının bu yaptıklarını kendi suçu gibi üstlenen Jackson, bu durumu uzun yıllar boyunca bilinçaltında saklayacaktı. Jackson yıllar sonra bu süreç için: "Evimizde bile kendimi yalnız hissediyordum. Çoğu zaman odamda oturup ağlardım. Yeni arkadaşlar edinmek çok güçtü... Akşamları öylece mahallede yürür ve fikirlerimi paylaşacak birilerini arardım. Ancak eve dönmek için bu arayışa son verirdim." şeklinde beyanatta bulunacaktı.

Albümün kayıt süreci
Jackson, Thriller için, önceki albümünde de çalıştığı Quincy Jones'u işe aldı. İkili 300 şarkı üzerinde çalıştı ancak bunların sadece dokuzu albüme dahil edildi. Albüm, 1982 yılının Nisan ve Kasım ayları arasında kaydedildi. Albüm için 750,000 Amerikan doları bütçe ayrıldı ve Toto gibi gruplar da yapımda yardımcı oldu. Jackson, albümdeki şarkılardan "Billie Jean", "Beat It", "The Girl Is Mine" ve "Wanna Be Startin' Somethin'"i kendisi yazdı. Birçok diğer sanatçıdan farklı olarak, Jackson, şarkı sözlerini kâğıda değil, ses kayıt cihazına kaydetti.

Jackson, kayıt sırasında devamlı olarak dans figürleri üzerinde çalıştığı için, şarkıcı ve yapımcısı Jones'un arasında gerginlikler yaşandı. Albümün dokuz şarkısı bittiğinde, hem Jackson hem de Jones, şarkılardan memnun olmadı ve her biri için birer hafta harcamak pahasına parçaları yeniden düzenlediler. Jones, "Billie Jean" adlı eserin albüme konulmamasını istedi. Jackson yapımcısının bu isteğini reddetti ve ona şarkıyı albümüne koymaya karar verdiğini açıkladı. Eserin yapım aşamasında, Jones, Thriller'ın önceki albümün başarısını geçemeyeceğini beyan etti ve bunun karşılığında Jackson da yapımcısını albümü yayımlamamakla tehdit etti.

Bir röportajında, Jackson, albümde bir tane bile boş şarkı olmamasını istediğini ve kayıt aşamasında bu amaç için çaba harcadığını söyleyerek: "Neden hiç kimse sanatsal şarkıları sevmez?" şeklinde bir soru yöneltmiştir. Yapım ekibinin "Billie Jean"in yayımlanmasını istememesine ve parçanın çok kişisel bir şarkı olduğunu öne sürmesine rağmen, eser, Jackson'ın ısrarları üzerine albüme dahil edildi.

Albümün müzikal yapısı

Allmusic dergisinden 145 Steve Huey, albümün, önceki albümün sınırlarını zorladığını açıkladı ve albümdeki rock şarkılarının çok daha kızgın, balladların ise çok daha ruh sahibi olduğunu belirtti. Albümdeki belirgin ballad şarkılar "Lady in My Life", "The Girl Is Mine" ve "Human Nature" olurken, "Billie Jean" ve "Wanna Be Startin' Somethin'" gibi funk şarkılar da dikkat çekti. "Beat It" bir rock şarkısı olarak nam salarken, "Baby Be Mine" ve "P.Y.T. (Pretty Young Thing)" gibi disko şarkılar da albümde yerini aldı. Şarkılardan "Wanna Be Startin' Somethin'", önceki albüm Off the Wall'ın tarzındaydı. Şarkıda Swahili dilinden vokaller ve korolar yer almaktadır. Bu korolar şarkının ve albümün sembolü olarak bilinmektedir. Albümdeki Paul McCartney düeti "The Girl Is Mine", konuşmalar içeren bir tür âşık atışmasını andırmaktadır.

Albümün, gerek önceki, gerekse seksenlerdeki pop müzik yapıtlarına göre daha postmodern olduğu ve daha sonraki Jackson albümlerini karakterize edecek olan karşıt temaların bir arada bulunuşunun müjdesicisi olduğu öne sürülmektedir. Şarkıda, ayak sesleri, kurt uluması, kapı gıcırtısı ve gök gürültüsü gibi sesler kullanılarak teknoloji ötesi, paranoya ile örülü bir müzik elde edilmiştir. Bu şarkıyla beraber, Jackson, kendine paranoyalarla örülü karanlık ve ağır bir görüntü vermiştir. Albümdeki bir diğer parça olan "Billie Jean", Jackson'ın bir bayan hayranı tarafından ortaya atılan, gayrımeşru çocuk iddialarına karşı yazılmıştı ve yoğun bir dans sound'ı taşıyordu. "Beat It", içerdiği rock unsurlarıyla, Michael Jackson'ı uluslararası müzik açısından önemli kılmıştı. Sokaktaki gangster şiddetine karşı gelen sözleri ve gitar soloları, şarkının önemli özellikleridir. Şarkı, baştan sona, erkekliğin şiddetle kanıtlanamayacağını ve erkek olmak için ölmek gerektiği inancının asılsız olduğunu savunmaktadır.

Allmusic dergisinde, Jackson'ın albümdeki ses genişliği hakkında "göz kamaştırıcı yetenek" ve "ortalamanın çok üstünde" şeklinde yorumlar yer almıştır. Rolling Stone dergisi ise Jackson'ın yetmişlerden beri sesinin ilk defa "yetişkin gibi" çıktığını ve ses genişliğinin dinlemeye değer olduğu yorumunu yapmıştır.

Yayın ve eleştiriler

Thriller, 30 Kasım 1982'de satışa sunuldu. Albüm, ilk haftasında hem Britanya, hem de Amerikan listelerinin zirvesine oturarak bu başarıyı gösteren ilk albüm oldu. Zirvede olduğu haftalar boyunca albüm, her hafta 1 milyon kadar sattı. Albümün yayımlandığı sıralarda, ilk tekli "The Girl Is Mine" yayımlandı ancak çoğu eleştirmen ve dinleyici tarafından albümün ilk şarkısı olması için fazla başarısız olduğu eleştirileriyle karşı karşıya kaldı. Bu nedenle albümün bir düş kırıklığı olacağı öne sürüldü. Ancak şarkının hemen ardından, "Billie Jean" yayımlandı, bu şarkı Jackson'ın kariyerindeki en başarılı şarkılardan biri olarak gösterildiği gibi, sanatçıyı ve albümü olumlu yönde etkiledi. "Billie Jean", Amerikan listelerinde 7 hafta boyunca zirveye oturduğu gibi, dünya çapında çok önemli başarılara imza attı.
Şarkıdan hemen sonra, içinde ünlü gitaristler Eddie Van Halen ve Steve Lukather'in gitar sololarını barındıran ve tarihin en iyi rock şarkılarından kabul edilen "Beat It" yayımlandı. Bu şarkı da, "Billie Jean"e benzer bir etki gösterdi ve Amerikan listelerinde 3 hafta zirvede kaldı. Albümle aynı adı taşıyan "Thriller", albümün yedinci ve en son şarkısı olarak 1984'te yayımlandı. Bu son şarkı, dünyadan olumlu eleştiriler alırken, albüm çoğu albüm listesinde hala zirvedeydi.

Thriller, eleştirilere bakıldığında oldukça başarılıdır. Rolling Stone dergisinden 4 yıldız alan albüm, yine aynı derginin yazarı Christopher Connelly tarafından "lezzetli bir LP" ve "tırmalayıcı, koyu mesaj" sıfatlarıyla değerlendirildi. Albüm bu olumlu eleştirilere rağmen, kimi kötü eleştirilerle de başbaşa kaldı. Bunlardan birisi, Thriller adlı şarkının "yozlaşmış" olduğuydu. Aynı şekilde The New York Times gazetesi de, albüme olumlu eleştiriler vererek, özellikle albümdeki Human Nature'ı övdü. Bu şarkıyı albümün en göz alıcısı olarak niteleyen gazete eleştirmenleri, albüme 5 tam yıldız verdi.

Robert Christgau, yine aynı doğrultuda albümün yayımlanmasından birkaç gün önce yapılmış olan incelemede olumlu (A−) verdi. Christgau, albümdeki farklılıklara dikkat çekerken, buna rağmen albümün neredeyse klasik olduğunu belirtmiştir. Eleştirmen, albümün en iyi şarkısı olarak Beat It'i gösterirken, The Girl Is Mine'ı da aynı şekilde, sanatçının 1973'teki Ben'den beri yaptığı en kötü müzik olarak değerlendirmiştir. Christgau, Jackson'ın da, şarkının bu özelliğinin bilincinde olduğunu ancak ırkçı kesime karşı durmak adına böyle bir şarkıyı yayımladığını belirtmiştir. Time gazetesi, albümün yayımlandığı sıralarda, albümün özellikle 3 şarkısıyla göz doldurduğunu belirtmiş ve bunların "Billie Jean", "Beat It" ve "Thriller" olduğunu beyan etmiştir. Ancak bu olumlu eleştirilerin aksine, Melody Maker adlı dergiden Paolo Hewitt, albümü "sıkıcı" olarak nitelendirmiş ve "benzer şarkılardan örülü" olduğunu beyan etmiştir. Yine aynı doğrultuda albümde sadece "Billie Jean" ve "Wanna Be Startin' Somethin'"in dinlemeye değer olduğunu söylemiştir.

Albüm, 1984 Grammy Ödül Töreni'nde "Yılın Albümü" başta olmak üzere 7 ödül alarak rekor kırdı. Aynı şekilde albüm, 1984 Amerikan Müzik Ödüleri'nden 8, 1984 MTV Video Müzik Ödülleri'nden de 3 ödülle ayrıldı. Albüm, 7 Şubat 1984'te resmen "Dünya'nın En Çok Satan Albümü" olarak Guinness Rekorları'na işlendi. Albüm, tarihte 1 yılın tamamında Billboard 200 listesinde ilk 10'da yer alan 3 albümden biri olduğu gibi, 37 hafta zirvede, 80 hafta da ilk 10'da yer aldı. Bu başarıyla, albüm, Amerikan müzik tarihinde, 2 yıl art arda (1983-1984) en çok satan albüm olmayı başaran ilk ve tek albüm oldu. Albüm, 2009 yılının Mart ayında Amerika'da 28 milyonluk satışa erişerek, 28. kez platin plak kazandı. Albüm, Amerika Birleşik Devletleri dışında da büyük bir ses getirdi ve birçok ülkede zirveye oturdu. Bunlardan birisi olan Büyük Britanya'da albüm 3.7 milyon adet sattı. Albüm günümüzde hâlen popülerdir ve sadece Amerika Birleşik Devletleri'nde yılda ortalama 130.000 adet satmaktadır. 2007 yılı itibarıyla, albüm, dünya çapında 108 milyonluk bir satışa sahiptir.

Albümün etkileri

Müzik sanayisi

Blender dergisi, Thriller'dan sonra Jackson'ı "seçkin çağ öncesi pop ikonu" olarak tanıttı. The New York Times ise sanatçıyı bir "müzik fenomeni" olarak nitelendirdi ve "dünya müzik piyasasında ya Michael Jackson'sındır ya da başka birisindir." yorumunu yaptı. Birçok kişiye göre, Jackson, müzik sanayisindeki görünüşü ve duruşu değiştirdi ve aynı anda hem artistik hem de kazançlı olabilmeyi başardı. Jackson'ın avukatı John Branca, bu konuda Jackson'ın müzik endüstrisinde daha önce görülmemiş bir şekilde albüm başına ortalama $2 kazanarak, müzik dünyasında yeni atılımlara ve oluşumlara davet çıkardığını dile getirdi. Sanatçı, hem disk satışlarından hem de Jackson ile John Landis tarafından yönetilen The Making of Michael Jackson's Thriller belgeselinin satışlarından büyük karlar elde etti. MTV tarafından finanse edilen belgesel, ilk aylarında 350.000 kopya sattı. O sıralarda tekliler tarafından yön verilen piyasada Thriller, albümlerin önemine vurgu yaptı ve albümden çıkan çok sayıdaki hit şarkı da pop kültüründe bir albümden çıkabilecek hit şarkı sayısı konusundaki algıları değiştirdi. Thriller albümünün hemen sonrasında, Mayıs 1984'te Jackson'ın oyuncak bebekleri mağazalarda $12'a satılmaya başladı. Bunun gibi daha birçok yan piyasanın oluşumunu sağlayan Jackson, biyografi yazarı J. Randy Taraborrelli tarafından Amerikan kültüründe büyük değişikliklere yol açan önder olarak tanıtıldı.

Thriller'ın yayımlandığı sıralarda A&M Records'un başkanı Gil Friesen'ın yazdığı bir köşeyazısına göre Jackson, birçok sanayinin gelişmesinde rol oynadı. Aynı şekilde, Time gazetesine göre, Thriller, müzik piyasasındaki en iyi yılların kapısını açtı. Thriller albümü, yine Time dergisine göre müzik piyasasındaki güvenin yeniden kurulmasını sağladı ve yeni nesil sanatçılara örnek oldu.

Müzik videoları ve ırkların eşitliği

Thriller'ın yayımlanmasından önce, Jackson, şarkısının MTV ve bunun gibi birçok önemli müzik kanalında kliplerinin yayınlanamayacağı konusunda şüpheler duyuyordu. Çünkü Jackson bir siyahiydi. Bunun önüne geçmek için devamlı olarak çalışan Thriller ekibi, sonunda çareyi, çalıştıkları Columbia Records'un yönetimine giderek durumu anlatmakta buldu. Bunun üzerine Columbia'nın yöneticisi Walter Yetnikoff, MTV'ye yazılı bir açıklama göndererek "Eğer hiçbir videoyu yayınlamazsanız, size bir daha başka hiçbir video yollamayacağım ve o lanet olası isteklerinizi de tüm siyahi topluluğa söyleyeceğim" şeklinde sert bir beyanatta bulundu. Bu baskılar sonucu, ilk önce "Billie Jean"in videosu MTV'de gösterildi. Daha sonra ise aralıklarla "Beat It" yayımlandı. Bu, müzik dünyasında siyahiler için yepyeni kapıların açılmasına ve Prince, Lionel Richie gibi siyahi yıldızların halk arasında ilgi görmesine neden oldu.

Jackson, kliplerindeki dramatik tarzda, özel karakterlere sahip ve olağandışı dans figürleri sayesinde MTV aracılığıyla büyük ilgi uyandırdı. Thriller'ın 14 dakikalık kısa-film formatındaki videosu yayınlandığında, MTV tüm engellemelerine rağmen, yoğun istekler nedeniyle, saatte ortalama iki defa klibi yayınlamak zorunda kaldı. Video o kadar büyük bir etki uyandırdı ki şarkının yayımlanmasından bir süre sonra, Thriller albümü, Billboard 200 listesinde tekrar zirveye oturdu. Yazar, müzik eleştirmeni ve gazeteci Nelson George, 2004'te "Bizim zamanımızda, Thriller albümünden bir şarkıyı duymak çok güçtü. Bizler ancak tekli ve albüm kapaklarına bakarak şarkı hakkında yorum yapardık. Her ne kadar MTV, tüm şarkıları yayımladığını öne sürse de, Thriller'ın sanatsal değeri bile onların ırkçı tutumlarını yenemedi." şeklinde beyanatta bulundu.

Albümdeki "Thriller" adlı şarkı, yıllar boyunca sadece Jackson'a özgü kalsa da, "Billie Jean" gibi klipler defalarca taklit edildi. Yine özellikle Thriller'ın video klibi, Hint sinemasında bir klasik haline geldi ve bu sanayideki filmlerin büyük kısmında Thriller'ın koreografileri kullanıldı. Seksenlerdeki bir siyahi sanatçıya göre Thriller'ın başarısının ve yaşananların, eşi benzeri görülmemişti. The Washington Post gazetesine göre, Michael Jackson, Prince gibi diğer sanatçıların önünü açtı. Yine Robert Christgau'ya göre, The Girl Is Mine, ırklararası sevginin destekçisi oldu. Time gazetesi ise, Jackson'ı "The Beatles'tan sonraki en büyük oluşum; Elvis Presley'den sonraki en büyük solo" olarak değerlendirdi.

Çağdaş müziğe etkisi
Albüm, aradan yıllar geçmesine rağmen hâlen olumlu eleştiriler almaktadır. Allmusic'ten Stephen Thomas Erlewine, albüme beş üzerinden beş yıldız vererek, çalışmanın herkese hitap ettiğini belirtmiş ve albümdeki ağır funk ve rock motiflerinin harika olduğunu söylemiştir. Yine aynı dergi, albümün en iyi şarkılarının "Billie Jean" ve "Wanna Be Startin' Somethin'" olduğunu ileri sürmüştür. Dergi, bunlara rağmen "Thriller"ı gülünç olarak nitelemiştir. Slant Magazine, albüme aynı şekilde 5 yıldız vererek "Wanna Be Startin' Somethin'"in üzerinde özellikle durmuştur. Yazar Nelson George, Thriller'ın "Usher, R. Kelly, Justin Timberlake ve diğer birçoğunun ders kitabı" olduğunu söylemiştir. Albümün yıllar süren etkisinin ardından, Rolling Stone, albümü "Gelmiş Geçmiş En İyi 500" albüm listesinde 20. sıraya, NARM adlı dernek ise üçüncü sıraya almıştır. The New Rolling Stone Album Guide (2004) rehberinde albüme beş yıldız veren Rolling Stone dergisi yazarı Jon Pareles, Jackson'ın bu albümle "azmini ikiye katlayarak hayran kitlesini katladığını" belirterek, albümün kalıtı hakkında şunları söyledi: "Thriller gelmiş geçmiş en çok satan derleme-olmayan albüm olmasını müziğin ötesindeki birtakım diğer yardımlara borçluydu: Jackson'ın dans eden ayakları ve büyüleyici sahne performansı, müzik videolarının yeni keşfedilmiş tanıtım getirisi ve Reagan döneminin parıltılı ünlüleri kucaklaması sayesinde geniş kitlelere ulaşmıştı. Özellikle albümdeki dokuz şarkıdan yedisinin hit tekliler olmasıyla, müzik başlı başına duruyordu."

2008 yılında, albüm 25 yıl aradan sonra bir Grammy Ödülü daha kazanmış ve Amerikan Müzik Derneği tarafından kültürel sembol seçilmiştir. 2009'da MTV Base ve VH1 adına çalışan müzik eleştirmenleri Thrillerı 1981'den beri yayımlanmış en iyi albüm olarak gösterdiler. Albüm, eleştirmenlerin diğer favorileriyle beraber bir halk oylamasına sunuldu. Oylardan üçte biri (40.000) kadar oy alan Thriller MTV jenerasyonuna göre tüm zamanların en iyi albümü olarak seçildi.

Yeni sürümler
Thriller albümü, 2001 yılında, parça sayısı arttırılarak, Thriller: Special Edition adıyla tekrar yayımlandı. Bu sürümde albüme yeni kitapçıklar, düzenlemeler ve aralarında "Someone In the Dark", "Carousel" ve Jackson'ın orijinal "Billie Jean" demosunun da bulunduğu yeni şarkılar eklendi. Bu yeni albümde ayrıca, yapımcılar Jones ve Temperton'un yorumları ve röportajları da yer almaktaydı.

2008 yılında ise Epic Records, Thriller 25 adında yeni bir sürüm yayımlama kararı aldı. Albüme, eski şarkıların düzenlenmiş sürümlerinin yanı sıra yedi yeni şarkı daha eklendi. Albümde ayrıca Akon, Fergie, will.i.am ve Kanye West gibi yeni nesil sanatçılar, eski şarkıları yeniden yorumladılar. Albümün üç videodan oluşan bir DVD sürümü de bulunmaktadır. Thriller 25'ten, Akon destekli "Wanna Be Startin' Somethin' 2008" ve will.i.am destekli "The Girl Is Mine 2008"' olmak üzere sadece iki tekli yayımlandı. Thriller 25, yeni sürüm bir albüm olmasına rağmen, sekiz Avrupa ülkesinde bir numaraya, Billboard 200 listesinde iki, Britanya listelerinde ise üç numaraya oturdu. Albüm, ayrıca 30 ülkede ilk 10'a girdi. Thriller 25, 11 ülkede altın, Fransa'da 2 kez altın ve Polonya'da platin plak kazandı.

Şarkı listesi

Yapım görevlileri

 Brian Banks – Klavye, synthesizer, programlama
 Michael Boddicker – Klavye, synthesizer
 Leon 'Ndugu' Chancler – Vurmalılar
 Paulinho Da Costa – Perküsyon
 David Foster – Klavye, synthesizer
 Gary Grant – Trompet ve flügelhorn
 Eddie Van Halen - Gitar
 Jerry Hey – Trompet ve flügelhorn
 Michael Jackson – Yan-yapımcı, ana vokal, vurmalılar
 Paul Jackson – Gitar
 Louis Johnson – Bas gitar
 Quincy Jones – Yapımcı
 Steve Lukather – Gitar, Bas gitar

 Anthony Marinelli – Synthesizer, programlama
 David Paich – Klavye, synthesizer, programlama
 Dean Parks – Gitar
 Greg Phillinganes – Klavye, synthesizer, programlama
 Jeff Porcaro – Vurmalılar, üflemeli ve yaylılar
 Steve Porcaro – Klavye, synthesizer, programlama
 Bill Reichenbach – Trombon
 Bruce Swedien – Kayıt, düzenleme
 Rod Temperton – Synthesizer, programlama
 David Williams – Gitar
 Larry Williams – Saksafon ve flüt
 Bill Wolfer – Klavye, synthesizer

Ayrıca bakınız
 Thriller 25
 Quincy Jones
 Paul McCartney
 Human Nature
 P.Y.T. (Pretty Young Thing)
 Michael Jackson's Thriller
 ABD 1983 yılı 1 numara şarkıları

Kaynakça

1982 albümleri
Michael Jackson albümleri
Billboard 200'de bir numara olan albümler
Yılın Albümü Grammy Ödülü

Thriller (albüm)


Oscar Hedvall (født 9. august 1998) er en dansk fodboldspiller som fra 2023 spiller for FC Midtjylland som målmand.

Efter mere end to sæsoner som tredje-målmand i førsteholdstruppen fik han chancen som førstevalg i optakten til opryknings-foråret 2019. Og den greb han. I træningskampene viste han så højt niveau, at cheftræner Michael Hansen gjorde ham til sit førstevalg, da forårs-sæsonen begyndte. Hedvall viste høj klasse og i optakten til Superliga-sæsonen 2019-20 blev han tildelt trøje nummer 1 som bevis på, at han er klubbens nye førstevalg mellem stængerne.

Kilder og henvisninger

Fodboldspillere fra Silkeborg IF

Oscar Hedvall


Lentföhrden, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bölge. 20,07 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 2278 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Kurt Sander tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.kaltenkirchen-land.de

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Lentföhrden


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Petrovce enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Petrovce im Okres Rimavská Sobota.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Petrovce

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Petrovce (Rimavská Sobota)


South Dublin () is a county in Ireland, within the province of Leinster and the Eastern and Midland Region. It is one of three successor counties to County Dublin, which was disestablished for administrative purposes in 1994. South Dublin County Council is the local authority for the county. The county contains both dense suburbs of Dublin and stretches of unpopulated mountain. In 2022 it had a population of 301,705, making it the fourth most populous county in the state.

Geography and population
South Dublin has an area of , making it the second-largest of the four local government areas in Dublin. It is bounded by Dublin City ( to the northeast), the River Liffey (separating it from Fingal to the north), Dún Laoghaire–Rathdown (to the east), County Kildare (to the west) and its hills adjoin the mountains of County Wicklow to the south.

The county town is Tallaght. Other important centres of population are Lucan and Clondalkin. Much of the county is heavily urbanised but small rural settlements exist in the southern and western parts. South Dublin's population increased from 278,767 in 2016 to 301,075 in 2022, according to the latest census.

Towns and villages
Several urban areas in South Dublin County are also traditionally suburbs of Dublin city. For the purposes of planning and management, the County Council designates the status of towns, villages and suburbs in three tiers — town, district centre and local centre.  In the current development plan, the towns and district centres are listed as:
 Tallaght, the county seat and the location of The Square Shopping Centre which was opened in October 1990
 Clondalkin ("to be facilitated and developed as a Town Centre ... including northward development")
 Lucan (with notes on the Liffey Valley Centre, and the developing Adamstown area — a future "district centre" — and a stated aim to avoid Lucan merging with Leixlip)
 and with a proposal to develop a Town Centre around the Liffey Valley Centre at Quarryvale
while the more local centres are noted in three groups:
 city suburbs including at least Rathfarnham, Ballyroan, Palmerstown, Terenure, Templeogue, Knocklyon, Firhouse, Ballycullen and Greenhills
 villages such as Rathcoole, Newcastle(-Lyons), and Saggart
 new neighbourhoods, some within bigger, older areas — including such as Kilnamanagh, Ballyowen, Finnstown, and, in development, Adamstown (mentioned in the county plan as an extension of Lucan).

Residential areas

Adamstown
Ballyboden
Ballyroan
Belgard
Clondalkin
Edmondstown
Firhouse
Greenhills
Jobstown
Kingswood
Kilnamanagh
Knocklyon
Lucan
Newcastle
Palmerstown
Rathcoole
Rathfarnham
Rockbrook
Ronanstown
Saggart
Tallaght
Templeogue
Walkinstown, southernmost part

Terminology

In Ireland, the usage of the word county nearly always comes before rather than after the county name; thus "County Clare" in Ireland as opposed to "Clare County" in Michigan, USA. In the case of those counties created after 1994, they often drop the word county entirely, or use it after the name; thus for example internet search engines show many more uses (on Irish sites) of "South Dublin" than of either "County South Dublin" or "South Dublin County". The 2003 placenames order lists South Dublin without any modification.

History
In 1985, County Dublin was divided into three electoral counties: Dublin–Fingal, Dublin–Belgard, and Dún Laoghaire–Rathdown. At the 1991 local election, the area of Dublin–Belgard was renamed as South Dublin. The name Belgard did have a historical association with the area, being the designation of one of the border fortresses of the Pale that existed in that area. It was altered due to a view that the name Belgard might create associations with areas of modern development in Tallaght that now also uses that name.

On 1 January 1994, under the provisions of the Local Government (Dublin) Act 1993, County Dublin ceased to exist, and was succeeded by the counties of Fingal, Dún Laoghaire–Rathdown and South Dublin in the areas of the electoral counties. The boundaries of South Dublin were finalised in 1993, to accommodate the M50 motorway.

Various organs of state use alternative subdivisions of Dublin for administrative reasons, for example, the Dublin postal codes.

Local government and politics
South Dublin County Council is the local authority for the county. It was established on 1 January 1994 with the establishment of the county. It is one of four councils in County Dublin. The county is divided into seven local electoral areas: Clondalkin (7 councillors), Firhouse–Bohernabreena (5 councillors), Lucan (5 councillors), Rathfarnham–Templeogue (7 councillors), Tallaght Central (6 councillors), and Tallaght South (5 councillors).

The Dáil constituencies of Dublin Mid-West (4 seats) and Dublin South-West (5 seats) are wholly within South Dublin, and the constituency of Dublin South-Central is partially within South Dublin.

In 2015, South Dublin became part of the Eastern and Midland Region. South Dublin County Council sends three members to the Eastern and Midland Regional Assembly.

Demographics

Symbols
The heraldic crest for South Dublin has the inscription "This We Hold In Trust" in both English and Irish, while incorporating elements relating to the history, geography and present day infrastructure of the area.

Sport
The League of Ireland club Shamrock Rovers plays at Tallaght Stadium. The stadium hosted the 2009 FAI Cup Final and the Setanta Sports Cup final in 2010 & 2011.

The National Basketball Arena in Tallaght is the home venue for both the Ireland national basketball team and Ireland women's national basketball team. The arena also hosts various National Cup & League matches.

Twinning
South Dublin is twinned with the London Borough of Brent, United Kingdom.

References

External links

 Lucan St. Patrick's Day Parade

South Dublin (county)
Counties of the Republic of Ireland
County Dublin
Local government areas of the Republic of Ireland

South Dublin


NGC 233 este o galaxie eliptică situată în constelația Andromeda. A fost descoperită în 11 septembrie 1784 de către William Herschel. De semenea, a fost observată încă o dată în 23 decembrie 1827 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 232
 NGC 234

Legături externe
 NGC 233 pe spider.seds.org
 NGC 233 pe WikiSky

Galaxii eliptice
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1784
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 233


Ferit Sadi Melen (1906, Van - 3 Eylül 1988, Ankara), Türk bürokrat ve siyasetçi. Türkiye Cumhuriyeti'nin 14. Başbakanı.

Yaşamı
1906 yılında Van'da doğdu. İlk ve ortaokulu Van'da bitirip, 1928'de Bursa Erkek Lisesi'nden mezun oldu. Daha önce İstanbul'da bulunan ve adı daha sonra Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi olacak olan Mülkiye Mektebi'ne girerek Temmuz 1931 tarihinde diploma aldı. 26 Ağustos 1931 tarihinde Bursa Maiyet memurluğunda devlet hizmetine girdi. 25 Ekim 1932 tarihinde Maliye Müfettiş Yardımcılığına atandı. 1 Ocak 1936 tarihinde Dördüncü Sınıf, 14 Temmuz 1939 tarihinde Üçüncü Sınıf, 26 Ocak 1940 tarihinde İkinci Sınıf ve 28 Ocak 1943 tarihinde Birinci Sınıf Müfettişliğe terfi etti. Askerliğini asteğmen olarak 1 Mayıs 1940 - 27 Kasım 1941 tarihleri arasında yaptı. Bir yıl süre ile Fransa Maliye Bakanlığı Örgütünde inceleme yapmak üzere Paris'e gönderildi. 29 Kasım 1943 tarihinde Vasıtalı Vergiler Genel Müdürü oldu. 30 Haziran 1946 tarihinde Gelirler Genel Müdürlüğüne getirildi.

9. Dönem seçimlerinde Van Milletvekilliğine seçildi, dönem sonunda yasama etkinliğine ara vererek serbest mali müşavirlik yaptı. 30 Eylül 1959 tarihinde emekliye ayrıldı. XI. Dönemde tekrar Van Milletvekili seçildi. 1961 Kurucu Meclisinde Van İli Temsilcisi olarak bulundu. IX. ve X. İnönü Kabinelerinde, Parlamento dışından, Maliye Bakanı olarak yer aldı. 7 Haziran 1964 - 14 Ekim 1979 tarihleri arasında Cumhuriyet Senatosu Van Üyeliği yaptı. 1967'de Cumhuriyet Halk Partisi'nden istifa ederek Güven Partisi kurucuları arasında yer aldı. I. ve II. Erim Hükûmetlerinde 26 Mart 1971'den 22 Mayıs 1972 tarihine kadar Millî Savunma Bakanlığı görevinde bulundu. 22 Mayıs 1972'de Başbakanlık görevini üstlendi. IV. Demirel Hükûmetinde 31 Mart 1975'te tekrar Millî Savunma Bakanlığı görevine getirildi. 12 Temmuz 1980 tarihinde Cumhurbaşkanı Vekili İhsan Sabri Çağlayangil tarafından Cumhuriyet Senatosu Üyeliğine seçildi. Bu görevi 12 Eylül 1980'de sona erdi. 1983 yılında bir kez daha Van Milletvekili seçildi.

3 Eylül 1988 tarihinde Ankara'da öldü, Cebeci Asri Mezarlığı'nda toprağa verildi. 23. dönem İstanbul milletvekili Mithat Melen'in babasıdır.

Van'da bulunan havalimanı ismini taşımaktadır.

Kaynakça

1906 doğumlular
1988 yılında ölenler
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanları
TBMM 9. dönem Van milletvekilleri
TBMM 11. dönem Van milletvekilleri
TBMM 17. dönem Van milletvekilleri
TBMM 1961 Kurucu Meclis Van il temsilcisi
TBMM Van Cumhuriyet Senatörleri
TBMM İhsan Sabri Çağlayangil tarafından seçilen Cumhuriyet Senatörleri
Bürokrat Senatörler
Ankara'da ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Cumhuriyet Halk Partisi Parti Meclisi üyeleri
TBMM Anayasa Komisyonu
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
Bursa Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Milliyetçi Demokrasi Partisi mensubu siyasetçiler
Hür Demokrat Parti mensubu siyasetçiler

Ferit Melen


Den svenske antarktisekspedition 1901–03 under ledelse af Otto Nordenskjöld var den første svenske ekspedition til Antarktis. Det var også en af de første videnskabelige ekspeditioner til det for det meste uudforskede kontinent. Til trods for at ekspeditionen var spækket med udmattende oplevelser og problemer, fik den et vellykket udfald og bidrog til stor videnskabelig fremgang.

Baggrund
På begyndelsen af 1900-tallet blev Sverige gerne anset som en moderne nation med interesse for videnskab og tekniske nyvindinger. Adolf Erik Nordenskiölds opdagelse af Nordøstpassagen og polarforskningen i Arktis havde bidraget til et godt rygte udenlands. Allerede i 1889 havde Adolf Nordenskiöld planer om en antarktisekspedition, og under den sjette geografiske kongres i London i 1898 havde internationale forskere fremsatte en række spørgsmål angående det ukendte kontinent. Så langt havde først og fremst sæl- og hvalfangere bevæget sig i området.

Forberedelser
Otto Nordenskjöld startede i 1899 planlægningen af en ekspedition med hensigt at udforske de østlige og nordlige dele af Den antarktiske halvø. Han fremlagde sin plan for Svenska Sällskapet för Antropologi och Geografi i januar 1900. Efter en kritisk granskning afslog Kungliga svenska vetenskapsakademin imidlertid ansøgningen om bidrag, og ekspeditionen blev derfor helt privatfinansieret.

Nordenskjöld deltog sommeren 1900 som geolog på en dansk ekspedition til Østgrønland. Her fik han mulighed til at lære sig danskernes veludviklede polarteknik, blandt andet at køre med hundespand. Han gjorde sig også bekendt med ekspeditionsfartøjet "Antarctic", en gammel, tremastet sælfangerskude, som han senere indkøbte til sin egen ekspedition.

Deltagere
Carl Anton Larsen blev udpeget til kaptajn på ekspeditionsfartøjet "Antarctic". Larsen var en erfaren norsk kaptajn, som allerede havde gennemført flere sørejser i området. Videre indgik den norske slædefører Ole Jonassen og en norsk besætning på 15 mand.

Videnskabsmændene blev hvervet blandt de naturvidenskablige fakulteter ved Uppsala universitet, og omfattede:
 Johan Gunnar Andersson, arkæolog, palæontolog og geolog
 Karl Andreas Andersson, zoolog
 Gösta Bodman, kjemiker, mineralog og meteorolog, ansvarlig for de meteorologiske og magnetiske observationer
 Samuel August Duse, kartograf
 Erik Ekelöf, læge og bakteriolog
 Axel Ohlin, zoolog
 Carl Johan Fredrik Skottsberg, botaniker
 José Maria Sobral, en argentinsk søofficer og videnskabsmand sluttede sig til ekspeditionen i Buenos Aires efter, at Argentina havde bidraget med forsyninger og proviant. Sobral skulle udføre en række videnskabelige studier og blev den første argentiner, som satte sin fod på det antarktiske kontinent
 Frank Wilbert Stokes, amerikansk tegner, gik også ombord i Buenos Aires. Stokes, som havde erfaring fra kolde egne, maledte fire oliemalerier og en producerede en række tegninger i løbet af rejsen.

Ekspeditionen
Planen var oprindelig, at en forskergruppe under ledelse af Nordenskjöld skulle udforske området omkring Antarktishalvøen og finde en egnet plads for overvintringen, samtidig som Larsen og øvrige forskere skulle udforske Weddellhavet. Der efter skulle "Antarctic" hente Nordenskjöld for der efter at returnere til Sverige i foråret 1903. I lasten fandtes endvidere materialer til en hytte, hvori forskerne skulle opholde sig i vinterperioden.

Udrejse
Den 16. oktober 1901 forlod "Antarctic" Göteborgs havn. Samme år startede flere europæiske ekspeditioner, blandt andre Discovery-ekspeditionen under ledelse af Robert F. Scott. Ekspeditionen nåede Buenos Aires den 15. december, hvor man lastede forsyninger og tog J.M. Sobral og F.W. Stokes ombord. Den 21. december fortsatte rejsen syd over, og man nåede Port Stanley på Falklandsøerne på nytårsaften.

Første sæson, 1902

Fartøjet fortsatte og nåede Sydshetlandsøerne den 11. januar, og man udforsket nogen af øerne inden rejsen fortsatte syd over gennem Antarctic Sound (opkaldt efter fartøjet). Den 15. januar opdagede man Hope Bay og fortsatte mod Pauletøen. Herfra fortsatte man der efter mod Seymourøen (som Larsen allerede hade besøgt 1892), hvor man slog lejr. Nordenskjöld fortsatte så videre syd over langs den ukendte kyst og kom så langt syd på som 60° 10' S og 45° 7' V inden man vendte nord over 1. februar. Den 9. februar så man igen land og valgte nu Snow Hill Island lidt syd for Seymourøen til vinterlejr. Nordenskjöld gik i land med fem andre og der blev losset udrustning, proviant og hunde. "Antarctic" fortsatte der efter at udforske øer omkring Syd-Georgia. Her udvalgte Larsen pladsen for en framtidig hvalfangststation og pladsen blev navngivet Grytviken. Til sidst nåede de Falklandsøerne.

Det tog Nordenskjölds gruppe omkring to uger at opsætte lejrhytten og et lille skjul for magnetismeobservationer. Vejret forbedrede sig i marts og der blev udlagt flere depoter for brug på turene langs kysten til sommeren. Udfarterne blev afsluttet 31. oktober, og "Antarctic" var ventet i begyndelsen af januar.

Dagbøgerne fortæller om hverdagsrutiner, hjemlængsel og kedsomhed. Dårligt vejr til trods kunne man dog udføre en del ture, hvor der blev indsamlet dyre- og plantefossiler og udført geologiske studier. Disse studierne kom senere delvist til at ligge til grund for teorierne om kontinentaldriften.

Bodman var på grund af sine opgaver forhindret i at forlade lejren, og først i november fik han anledning til at se sig om i området. Sammen med Ekelöf og slædeføreren Ole Jonassen gennemførte de det, Bodman senere kaldte "En Picnic i Antarctis": "Vår första dag afslutades med chateaubriand på kejsarpingvin jämte en kopp kaffe. Efter kvällsvarden in i våra sovsäckar med rockarne ihoprullade till huvudkuddar. Så togos piporna fram till en liten aftonrök och kommo vi öfverens om att icke allt för länge ligga och gona oss morgonen därpå."

Efter at have overvintret på Falklandsøerne, forlod "Antarctic" havnen 5. november og sejlede mod Ushuaia for at laste forsyninger. Der blev også overbragt meddelser til argentinske og svenske myndigheder om deres planlagte rute og lejrplasser. "Antarctic" sejlede syd over og Orléansstrædet og Gerlachestrædet blev kartlagt, før kursen blev lagt mod Antarctic Sound nærmere Nordenskjölds lejr. Isforholdene førte imidlertid til, at skuden blev siddende fast, og den 29. december blev det besluttet at sætte Andersson, Duse og besetningsmedlemmet Toralf Grunden i land. Dette var ved Hope Bay, og de lagde igen et depot, før de begav sig i vej mod Snow Hill Island.

Anden sæson, 1903

"Antarctic" slap senere fri af isen og fortsatte mod Pauletøen, hvor fartøjet den 9. januar igen satte sig fast. Den 3. februar slap hun atter fri, men var nu sprunget læk, så Larsen ville forsøge at strandsætte hende på Pauletøen. Den 12. februar, omkring 40 kilometer før de kom fram, sank "Antarctic". Det var imidlertid lykkedes besætningen at bjerge en del forsyninger og udstyr, og de fortsatte den tunge vej til fods mod Pauletøen. Først den 28. februar nåede de frem og begynte at bygge en stenhytte.

Da tidspunktet for "Antarctic"s planlagte tilbagekomst nærmede sig, skrev Nordenskjöld i sin dagbog den 14. januar at der var gået "11 månader från den dag vi kommo hit. Ja, icke trodde jag då att det skulle bli så länge, och måtte nu ej följa 11 månader till, och kanske ytterligare 11, och framför allt måtte vi blott alla en gång komma härifrån". Havisen lagde sig efter en storm den 18. februar, og de indså nu, at de måtte tilbringe nok en vinter i lejren.

Samtidig fortsatte Andersson, Duse og Grunden mod Snow Hill Island, men det var udfordrende at orientere sig. Efter nogen uger afbrød de forsøget, og den 11. februar begyndte de at opføre en hytte ved Hope Bay med det begrænsede udstyr, de havde til rådighed. Bygningen stod færdig en måned senere, i tide til vintersæsonen.

Ekspeditionsmedlemmerne ernærede sig på pingviner, fugleæg og sæl. Den 7. juni omkom besætningsmedlemmet Ole Christian Wennersgaard på Pauletøen.

Om foråret var sundet ved Vega Island fortsat tilfrosset, og mandskabet begav sig den 29. september atter mod Snow Hill Island og nåede Vega Island den 9. oktober. Den 12. oktober mødte de Nordenskjöld, som også var på vej mod Vega Island under en rekognoseringstur.. Gruppen fra Hope Bay var så usoignerede, at Nordenskjöld ikke genkendte dem med det samme.

Samtidig sendte Larsen en gruppe til Hope Bay den 31. oktober for at hente gruppen der. Da de kom frem 4. november var lejren forladt, og mændene havde efterladt en melding om, at de havde begivet sig mod Snow Hill Island. Nordenskjölds gruppe vendte nu mod Seymourøen, hvortil også Larsen nu var på vej.

Undsætning

I slutningen af oktober besluttede den argentinske marine at sende et undsætningsskib efter ikke at have hørt fra ekspeditionen længe. Korvetten "Uruguay" med kaptajn Julian Irizar ankom til Seymourøen den 7. november og en eftersøgningspatrulje blev sat i land. Patruljen fandt først Bodman og Åkerlund i deres telt, og der efter Nordenskjölds gruppe. Den 9. november forlod "Uruguay" Snow Hill Island og traf efter kort tid på Larsens gruppe, som var på vej mod øen. Dagen efter forlod de området og ankom til Buenos Aires den 2. december. Den 10. december sejlede de videre på fartøjet "Tijuca" via Hamburg og ankom omsider Stockholm den 10. januar 1904.

Også i Sverige blev der i april planlagt og iværksat en eftersøgningsaktion, men denne nåede først frem længe efter argentinernes undsætningsaktion.

Resultat
Ekspeditionen mistede et besætningsmedlem og sit fartøj, men formåede at udføre en lang række undersøgelser og gjorde et stort antal geografiske opdagelser. De geologiske studier lagde grundlaget for kontinentaldriftsteorien.

Det skulle vare helt til 1949 før Sverige i den Norsk-britisk-svenske antarktisekspedition gennemførte en ny ekspedition til dette kontinent.

Noter

Litteratur

Eksterne henvisninger
 Om ekspedisjonen  south-pole.com
 Kart over det utforskede området
 Bilde av ekspedisjonens vitenskapsmenn

Antarktis
Polarekspeditioner
Antarktisekspedition 1901-03


Transfobi, transgender veya transseksüel kişilere ya da direkt olarak transseksüelliğe karşı duyulan hoşnutsuzluğu ve olumsuz tutumu kapsamaktadır. Transfobi, toplumun cinsiyet normlarına uymayan insanlara karşı duyulan korkuyu, tiksintiyi, nefreti veya rahatsızlığı ve bunlara bağlı olarak şiddeti kapsayabilir. Genellikle homofobik görüşlerle birlikte ifade edilir ve bu nedenle sıklıkla homofobinin bir türü olarak kabul edilir. Transfobinin mağdurlarından olan çocuklar tacize, okulda zorbalığa ve/veya okul içinde şiddete, koruyucu aileleri tarafından şiddete maruz kalmaktadırlar. Yetişkin mağdurlarsa kamuoyunda alaya, tacize, sataşılmaya, şiddet ile tehdide, soyguna uğramaya ve yanlış tutuklamaya maruz kalmaktadır ve bu yüzden birçoğu toplumda güvensiz hissetmektedir. Bazıları; trans olduğu için kovulacağından veya muhafazakâr politikaların, onları korumak için yasalara karşı çıkan dindar grupların etraflarını kuşatmasının baskısından dolayı sağlık hizmetini reddediyor veya işyeri ayrımcılığıyla mücadele ediyor. Kurbanların yüksek bir oranının cinsel şiddete maruz kaldığı rapor edilmektedir.

Şiddet riski ve diğer tür tehditlerdeki artışın yanı sıra, transfobiye maruz kalma sonucu oluşan stres; madde bağımlılığı, evden kaçma (küçük yaşlarda) ve intihar etme gibi olumsuz sonuçların artmasına neden olabilir.

Batı dünyasında ayrımcılığa karşı ve fırsat eşitliği yaratan politikalarının oluşturulmasında kademeli değişikliklere gitmektedir. Gelişmekte olan ülkeler de onları örnek almaktadır. Ayrıca, genel anlamda kabulü artırmak için LGBT topluluğuna ilişkin kampanyalar tüm dünyaya yayılmaktadır; BM'nin "Stop the Stigma" (Damgalamayı durdur) kampanyası bu yönde bir gelişmedir.

Etimoloji ve kullanımı
Transfobi kelimesi, homofobi terimine dayanan klasik bir kelime birleştirme yöntemiyle oluşturulmuştur. Transgender kelimesindeki İngilizce bir ön ek olan trans- (aslında "karşı, uzak tarafında, ötesinde" anlamına gelir.) ile "korku" anlamına gelen -phobia (Yunanca: φόβος, phóbos) ekinin birleşmesiyle oluşmuştur. Lezfobi, bifobi ve homofobi ile kardeş terimlerle birlikte, transfobi, LGBT kişilere karşı hoşgörüsüzlük ve ayrımcılığı karşılamak için kullanılan terimler ailesinin bir üyesidir.

Transfobi, klinik psikolojide tanımlanmış tarzda bir fobi değildir. Anlamı ve kullanımı ile yabancı düşmanlığına paraleldir. Transfobik, transfobi sahibi kimseyi ifade eder. Transfobi ve transfobik kelimeleri 2013 yılında Oxford İngilizce Sözlük'e eklendi.

Kökeni
Transfeminist teorisyen ve yazar Julia Serano, Whipping Girl adlı kitabında, transfobinin cinsiyetçiliğe dayandığını savunuyor ve hem transfobinin hem de homofobinin kökenlerini, "kadınların ve erkeklerin değiştirilemez olarak birbirinden farklı bir dizi eşsiz yetenek, istek, meyil ve nitelik"e sahip olduğunu savunan, kendi adlandırdığı "muhalif cinsiyetçilik"ten geldiğini savunmaktadır. Serano "muhalif cinsiyetçiliği", erkeklerin ve erkekliğin, kadınlardan ve kadınlıktan üstün olduğunu düşünen "geleneksel cinsiyetçilik" ile karşılaştırır. Ayrıca, transfobinin, insanların cinsiyet ve cinsiyet normları hakkındaki kendinlerine güvensizliklerinden kaynaklandığını yazıyor.

Transgender yazar ve eleştirmen Jody Norton, transfobinin, homofobi ve kadın düşmanlığının bir uzantısı olduğuna inanmaktadır. Transseksüellerin tıpkı eşcinseller ve lezbiyenler gibi, cinsiyet normlarına ve toplumsal ikili cinsiyet sistemine meydan okumalarından ve bunların altını kazmalarından nefret ettiklerinden ve korktuklarından bahsetmekte. Norton, "trans kadınların, erkeklerin kültürel ve politik hegemonyasının dayandığı ikili cinsiyet sistemine meydan okumasıyla transfobiyi kışkırttığını" yazmaktadır.

Belirtileri

Taciz ve şiddet
Trans bireyler, trans olmayan bireylere kıyasla yaşamları boyunca saldırı ve şiddet görme oranları daha yüksektir. Söz konusu cinsel şiddet olduğunda durum yine aynı kalmaktadır. Trans bireylere yönelik saldırganlık ve şiddet; fiziksel şiddet, adam yaralama, cinsel şiddet veya saldırı ve sözlü veya duygusal istismar yoluyla kasıtlı olarak sürdürülmektedir. Saldırganlık ve şiddet mağduriyet, zorbalık, taciz ve ayrımcılık gibi çok sayıda damgalama içerebilir. Trans bireylere yönelik istismar, aile, arkadaşlar, ortaklar, komşular, iş arkadaşları, tanıdıklar, yabancılar ve polisler gibi birçok farklı kaynaktan gelebilir. Trans bireylere yönelik bu saldırganlık ve şiddet biçimleri, yaşamının her anında ortaya çıkabilir. Dahası, bir veya birden fazla istismara bir trans kişinin yaşamı boyunca maruz kalması muhtemeldir.

Homofobi ve transfobi birbiriyle ilişkili olduğundan, birçok trans insan homofobi ve heteroseksizmi tecrübe etmek zorunda kalır; bunun nedeni ise insanların, trans cinsiyet kimliğini eşcinsellik ile ilişkilendirmeleri ya da trans insanların heteroseksüel olmayan bir cinsel yönelime sahip olmaları olabilir. Yazar Thomas Spijkerboe, "Çeşitli kültürel bağlamlarda şiddete maruz kalan trans bireyler, sıklıkla transfobik şiddetin homofobik olarak ifade edildiğini bildiriyorlar." belirtmektedir.

Amerikan Psikoloji Derneği'ne göre, trans çocukların diğer çocuklara göre okulda, koruyucu ailede, yatılı tedavi merkezlerinde, evsiz merkezlerinde ve ıslahevlerinde tacize uğramaları ve şiddet görme ihtimalleri daha yüksektir. Araştırmacılar, trans gençlerin rutin olarak okulda alay edildiklerini ve zorbalığa uğradıklarını ve neredeyse tüm trans gençlerin okulda, özellikle spor derslerinde, okul etkinliklerinde veya cinsiyetsiz tuvaletlerde sözlü veya fiziksel olarak taciz edildiğini söylemektedirler. Dörtte üçü güvende hissetmediklerini bildirdi.

Yetişkinler olarak transseksüel insanlar, sadece sokakta yürürken veya bir mağazaya girerken bile sıklıkla alaya, bakışlara ve şiddet tehditlerine maruz kalmaktadırlar. ABD'de 402 yüksek gelirli, çalışan, yaşlı trans bireyle yapılan bir ankette %60'ının cinsiyet kimlikleri nedeniyle şiddete uğradığı veya taciz edildiği tespit edildi. %56'sı sözlü veya fiziksel olarak taciz edilmiş, %30'u saldırıya uğramış, %17'sine bir şeyler fırlatılmış,%14'ü soyulmuş ve %8'i haksız tutuklama olarak nitelendirdikleri şeyleri yaşamıştı. Philadelphia'da 81 trans kişiyle yapılan bir araştırmada, trans bireylerin sırf transseksüel oldukları için %30'u kamuoyunda güvende hissetmediğini, %19'u da aynı nedenden rahatsız olduğunu bildirdi. Hiç cinsel ilişkiye girmeye zorlandıkları, evlerinde şiddet gördükleri veya fiziksel olarak istismar edildikleri sorulduğunda, çoğunluk her soruya evet yanıtını verdi.

Trans bireylere yönelik cinsel şiddet hakkındaki Amerikan çalışmalarının gözden geçirilmesi sonucunda, bu durumun "şok edici derecede yaygın" olduğunu ve en yaygın bulgunun trans bireylerin yaklaşık %50'sinin cinsel saldırıya uğradığı ortaya çıkmaktadır.

Ayrıca bakınız
 TERF
 Nefret Suçu Mağduru Transları Anma Günü
 Transgender Avrupa
 Fobiler listesi

Kaynakça

Nefret
Cinsellik ve cinsiyet önyargıları
Cinsiyetçilik

Transfobi


Pinga Fogo (apresentador)
 Pinga Fogo (futebolista)
 Pinga-Fogo - programa de televisão

Desambiguação

Pinga Fogo


Sitiveni Ligamamada Rabuka  (; born 13 September 1948) is a Fijian politician, former soldier and former sportsman who has served as Prime Minister of Fiji since 24 December 2022. He was the instigator of two military coups in 1987. He was democratically elected as Prime Minister of Fiji, serving from 1992 to 1999, and again in 2022, leading a three-party coalition. He also served as Chairman of the Great Council of Chiefs from 1999 to 2001, and later as Chairman of the Cakaudrove Provincial Council from 2001 to 2008.

Rabuka was elected as leader of the Social Democratic Liberal Party in 2016, succeeding Leader of the Opposition Ro Teimumu Kepa, who publicly disapproved of Rabuka's nomination to replace her. He was appointed as the leader of the Opposition to Parliament in 2018, following the 2018 election defeat. He was the only nomination for the position, and his nomination was moved by Ro Teimumu Kepa and seconded by Biman Prasad. He was ousted as SODELPA leader by Viliame Gavoka in a leadership contest. Rabuka resigned from parliament in 2020, citing that he would no longer be an obstacle to the bipartisan approach to be taken by the leaders of Fiji to create harmony and progress, and unity in Fiji. He formed a new political party in 2020, named Peoples Alliance, to contest the 2022 election.

Early life

The son of Kolinio Epeli Vanuacicila Rabuka and Salote Lomaloma Rabuka, he comes from the village of Drekeniwai on Vanua Levu, one of Fiji's two major islands. He was educated at Queen Victoria School, where he became the head boy in his final year. He represented Fiji in shot put, hammer throw, discus and the decathlon at the 1974 British Commonwealth Games and has also represented Fiji national rugby union team in the 1970's.

Military career

Rabuka was trained initially in New Zealand army schools, from which he graduated in 1973, and completed a professional development course at Royal Military Academy Sandhurst. He did postgraduate work at the Indian Defence Services Staff College in 1979, and at the Australian Joint Services Staff College in 1982. He was a senior operation plans manager for UNIFIL peacekeeping troops in Lebanon in 1980 and 1981. On his return home, he was appointed Army Chief of Staff. From 1982 to 1987, he was an operations and training officer for the Fijian army, except for a two-year absence (1983–1985) when he commanded the Fijian Battalion as part of the Multinational Force and Observers peacekeeping force in the Sinai.

For his service in Lebanon, Rabuka was awarded the Legion of Honour in 1980, and was made an Officer of the Order of the British Empire by Queen Elizabeth II in the 1981 Birthday Honours List.

1987 Fijian coups d'état

Rabuka, by now a colonel, emerged suddenly from obscurity on 14 May 1987 when he staged the first of two military coups to reassert ethnic Fijian supremacy, following the 1987 election, which had brought an Indo-Fijian (ethnic Indian)-dominated government to power. Deposing the elected government, he handed power over to the governor-general, Penaia Ganilau, a high chief whom he expected to implement ethnic Fijian interests. When, however, Ganilau attempted to reinstate the abrogated constitution, Rabuka carried out a second coup on 28 September that year. At first he pledged his allegiance to the Queen, but on 7 October he issued a decree (Declaration – Republic of Fiji Decree 1987 No. 8) proclaiming a republic, abolishing the 113-year link to the British Monarchy. He handed over power on 5 December to an interim administration, headed by Ganilau as President and Ratu Sir Kamisese Mara as Prime Minister, but remained Commander of the Army and Minister of Home Affairs, the National Youth Service, and the Auxiliary Army Service. Ganilau and Mara did not feel strong enough to dismiss Rabuka, but the public support they enjoyed as high chiefs was such that he did not feel strong enough to depose them. An uneasy truce existed between Ganilau and Mara on the one hand and Rabuka on the other.

Rabuka was seen as a hero by the Indigenous members when he overthrew Fiji's first Indian government to install an indigenous Fijian ruling class. During the time of the coup, Rabuka was sometimes referred to in the press as "Colonel Steve Rambo."

In 2006, Rabuka finally apologised for having executed the coups. Fiji Live reported on 28 March that Rabuka had told India's Ahmedabad Newsline, while visiting India for medical treatment, that he regretted his role in the coups, which he described as "democratically wrong."

Political career

Prime Minister of Fiji (1992–1999)
Following the adoption in 1990 of a new constitution that guaranteed ethnic Fijian domination of the political system, Rabuka was chosen to lead the newly formed Soqosoqo ni Vakavulewa ni Taukei in 1991. This party won the parliamentary election of 1992 and Rabuka became Prime Minister. His government was weakened from the outset, however, by a leadership challenge by former Finance Minister Josefata Kamikamica. In 1994, Kamikamica left the party with five of his supporters, depriving Rabuka of a parliamentary majority. A parliamentary election to resolve the impasse was held three years early; the Fijian Political Party won a plurality but fell two seats short of an absolute majority in the 70-member House of Representatives. Rabuka formed a coalition with the small General Voters Party, a small party supported almost entirely by general electors, who comprised Europeans, Chinese, and other minorities. He also agreed to negotiate with moderate leaders of the Indo-Fijian community to draft a controversial new Constitution, which removed most of the provisions that had biased the political system in favour of indigenous Fijians.

The elections of 1999 were the first in many years to see real competition between ethnic Fijians and Indo-Fijians for power. Rabuka lost these elections, and was replaced by Mahendra Chaudhry, the first Indo-Fijian Prime Minister.

2000 Fijian coup d'état
Following his electoral defeat, Rabuka was elected Chairman of the Great Council of Chiefs. He was forced to relinquish this post in 2001, however, in the wake of allegations made against him by former President Ratu Sir Kamisese Mara of complicity in the Fiji coup of 2000, which deposed both Mara and the Indo-Fijian Prime Minister, Mahendra Chaudhry, on 19 May 2000. Claiming that the coup leader George Speight – who was then in custody and was later convicted of treason – was only a front, Mara appeared on the Close-Up television program on 30 April 2001 and revealed that on 21 May 2000, two days after the coup, he had confronted Rabuka and Isikia Savua, the police chief, about their possible involvement in it.  "I could see it in their faces," Mara declared. Ratu Mara told the programme that within half an hour of Speight's forcible occupation of the Parliament, Rabuka had telephoned Government House (the official residence of the President) to offer to form a government. He further alleged that the Counter Revolutionary Warfare Unit of the Army had been involved in the coup after receiving training on a farm owned by Rabuka.

In an interview with Fiji's Daily Post on 2 July 2001, Rabuka angrily denied the allegations, saying that they were the ravings of "an angry old man" and "very unbecoming of a national leader and of a statesman."  The charges, however, were repeated on the floor of the Senate on 23 October 2004 by Adi Koila Nailatikau, Mara's daughter.

Former Attorney-General Sir Vijay Singh published a memoir in 2006, supporting the allegations against Rabuka. Fiji Village quoted Singh on 18 August 2006 as saying, at the launch of his memoir, "Speaking Out", that Rabuka had told him personally that he was one of the ring-leaders and that real target of the coup was not the Chaudhry government, but Ratu Mara, and that Mara had voiced his own suspicions about Rabuka to Singh.  "On Monday (following the Friday coup) I had a telephone conversation with the President Ratu Sir Kamisese Mara. He had no doubts that it was Mr Sitiveni Rabuka and Mr Isikia Savua", the then Commissioner of Police "who had organised the miserable affair at parliamentary complex," Singh said. Rabuka refused to comment on Singh's allegations, citing sub judice.

Alleged role in 2000 mutiny

Rabuka was also accused of instigating or supporting the mutiny that took place at Suva's Queen Elizabeth Barracks on 2 November 2000. In an interview with the Fiji Times on 12 November 2000, the Military Commander, Commodore Frank Bainimarama charged that while the revolt was in progress, Rabuka had visited the barracks with his army uniform in the car, ready to take over command of the army. He also allegedly started issuing orders to soldiers.  "Rabuka's words to one of my colonels at the height of the shootings raised my suspicions," Bainimarama said.  "He said the Colonel should listen to his instructions. He also criticised my leadership."  Bainimarama accused Rabuka of leading soldiers astray by using "confusing" and "deceiving" words.

Bainimarama also accused Rabuka of having "politicised" the Counter Revolutionary Warfare (CRW) unit, which he (Rabuka) had founded as a bodyguard in 1987, to favour both the mutiny and the earlier takeover of parliament in May. Members of the CRW were involved in both the May coup and the November mutiny.

Bainimarama's version was supported by Lieutenant Colonel Viliame Seruvakula, who led the counteroffensive to put down the mutiny. On 13 November 2000, he said that rebels interrogated by the military had implicated Rabuka. He accused Rabuka of trying to take civilians into the barracks to act as human shields for the mutineers, and stated that Rabuka's intention was to "claim military leadership and ultimately overthrow the Government of the day."

Rabuka, a retired officer, denied supporting the mutiny, but refused to comment on an accusation from Bainimarama that he had called a meeting of senior officers loyal to him to depose Bainimarama.

2006 arrest

Rabuka's denials of the allegations against him did not end the controversy. On 14 May 2005, The New Zealand Herald reported in its Weekend Herald edition that the Fiji police force was close to making a decision on whether to charge certain unnamed individuals, one of whom the Herald believed to be Rabuka. The report quoted Police Commissioner Andrew Hughes as saying that a major hindrance to their investigation was a "cone of silence" among the close associates of the suspects.

Rabuka was arrested on 11 May 2006 on charges of inciting Lieutenant Colonel Viliame Seruvakula to commit a military mutiny on 2 November 2000, in the aftermath of the 2000 coup. He was alleged to have approached Seruvakula back on 4 July that year, with a view to overthrowing the Military Commander, Commodore Frank Bainimarama. He entered no plea, was released on $F 1000 bail, and was required to surrender his passport. He was ordered to report to the Namadi police station between 6 am and 6 pm every Monday and Saturday, and was warned not to try to influence any witnesses, according to a Fiji Live report. It was announced on 17 June that at the request of the Director of Prosecutions, the case had been transferred to the High Court due to the serious nature of the charge.

Rabuka appeared in the High Court on 30 June and pleaded not guilty, Fiji Village reported. The trial was set for 20 October, but this was later changed to 6 November.

Fiji Village reported on 6 September that Rabuka had been refused permission to travel to Papua New Guinea for a golf tournament. Judge Gerard Winter ruled that the charges against Rabuka were serious and that he must not be allowed to abscond. Permission to leave Fiji would therefore be granted for medical emergencies only; the golf tournament did not qualify, he declared.

On 11 December 2006, Rabuka was found not guilty on two counts of inciting a mutiny. The judge cast a deciding vote after the panel of assessors was split.

2006 parliamentary election

In early 2005, Rabuka ruled himself out of contesting the 2006 parliamentary election, but on 7 May said he was reconsidering, following appeals from Fijian businessmen and former politicians to be part of a move to unite all ethnically Fijian parties in a joint ticket to contest the next election.  "I am genuinely interested because I have always been for Fijian unity," he said. He has stressed that he believes that political unity among indigenous Fijians is essential to prevent the election of an Indo-Fijian dominated government in 2006. He admitted, however, that he was seen as "a stumbling block" by many, but added, "I want to change all that." On 29 May, he said that political unity among the Fijian people should not be looked at half-heartedly as a possibility but wholeheartedly as a need. He accused Prime Minister Laisenia Qarase, who has also called for unity among ethnic Fijians, of hypocrisy, saying that in the 1990s there was only one mainstream Fijian party, but that others had split from it and founded numerous competing groups. Qarase and his Soqosoqo Duavata ni Lewenivanua (SDL) were implied to be among those responsible for the disunity.

On 21 August, Rabuka said he was of the opinion that Prime Ministers defeated at the polls should not stand again. Former Prime Ministers remaining politically active led to instability, he said, pointing to recent political upheavals in Vanuatu and the Solomon Islands as examples.  "It is healthy for party leaders who become prime ministers after being defeated at general elections to take the responsibility for the defeat and bow out of active politics and just become an adviser or remain as a party supporter but not in the front seat running for another election."

On 19 October, Rabuka said that the current parliamentary team representing Cakaudrove enjoyed his full support. He said he would follow the will of the people, however, in deciding whether or not to contest the 2006 elections. Current members of Parliament from Cakaudrove include Ratu Naiqama Lalabalavu, the paramount chief of the Tovata Confederacy, Manasa Tugia, and Niko Nawaikula.

Despite his role in the formation (30 July 2005) of the Grand Coalition for Fiji, an electoral pact of five political parties supported mostly by indigenous Fijians, to contest the 2006 elections, Rabuka expressed doubts about its workability on 27 December. Public feuding threatened to derail the project, he warned. The recent attack on the 1997 Constitution by Nationalist Vanua Tako Lavo Party leader Iliesa Duvuloco had upset him, he said.

At the same time, Rabuka said that another coup would be unlikely and that given the disunity among indigenous Fijians, attitudes towards a non-indigenous Prime Minister would not matter. The multi-party Cabinet provisions of the Constitution could not be implemented if either the SDL or the Fiji Labour Party (FLP) won the election, he said; if the two parties found the provision unworkable, they should have amended the Constitution and had had five years in which to do so.

On 7 February 2006, Rabuka said that he was still considering whether to contest the forthcoming elections. He thought it "unwise", without elaborating, to contest seats in his native Cakaudrove, or those held by members of the Grand Coalition, and might contest only if an urban open constituency was available. He considered, however, that given his length of time out of politics, making a comeback would be difficult. He also called for all political parties to be, and be seen to be, representing all ethnic groups. Otherwise, the racial faultline in Fijian politics would not be overcome, he said.

In the end, Rabuka decided not to contest the election, and his party fielded only one candidate.

2006 Fijian coup d'état

The Fiji Times reported on 15 December 2006 that Rabuka stated that he saw no possibility that Laisenia Qarase, deposed as Prime Minister in a 2006 Fijian coup d'état on 5 December, would return to power. He denied supporting the coup, but said that Qarase, along with deposed President Ratu Josefa Iloilo, were weak leaders who had done nothing to forestall the coup by negotiating with the Military while there was still time. Qarase should have seen the coup coming, Rabuka said.

Following the coup, he criticised Bainimarama's refusal to hold elections, saying it was because Bainimarama wanted to "[keep] away from the role of governing, people and groups he has pre-determined should not govern."

2014 parliamentary election

Rabuka mostly kept a low profile after the 2006 coup. In June 2013 however, he came out and said that he would consider running in the proposed 2014 national elections, if they went ahead. He sought the leadership of the newly formed Social Democratic Liberal Party (SoDelPa), the successor party to former Prime Minister Qarase's Soqosoqo Duavata ni Lewenivanua (SDL), which the Military-backed interim government had dissolved, but was rebuffed after he said that he had no regrets about the 1987 coups. "I had to do what I had to do in 1987," he told the Fiji Sun on 30 January 2014. A subsequent bid for the deputy leadership of the party also ran into stiff opposition. He also sought nomination as a parliamentary candidate, but on 24 August, SoDelPa announced that it had decided not to nominate him. Despite this, he is still a member and supporter of the party.

Leader of the Opposition and 2018 parliamentary election
In June 2016, Ro Teimumu Kepa announced that she was standing down as leader of SODELPA. She was replaced by Sitiveni Rabuka. Rabuka led the party into the 2018 elections.On 25 May 2018, Rabuka was charged by anti-corruption agency Fiji Independent Commission Against Corruption in relation to the declaration of his assets and liabilities as required under the Political Parties Registration, Conduct, Funding and Disclosures Act. He was tried during the election campaign and acquitted. An appeal by the Fiji Independent Commission Against Corruption, which could have resulted in Rabuka's disqualification two days from the poll, was dismissed, with FICAC ordered to pay costs. Shortly before the appeal was decided Rabuka was again called in by police on unspecified charges.

Rabuka won 77,040 votes in the election, gaining a seat in parliament. In a post-election interview, he said that it was unfortunate that the leaders of the two main parties were coup-leaders and that there needed to be "a move away from coup profiled people".

On 26 May 2020, Sodelpa had been suspended for the breach of the Political Parties Act for 60 days effective immediately. All appointees have been declared null and void, and now have 60 days to rectify all issues or face deregistration. Thus, Rabuka can not represent himself as the leader of Sodelpa after the registrar declared the party suspension. On 29 June 2020, Sodelpa suspension was lifted.

2020 SODELPA leadership contest

On 27 November 2020, Rabuka was ousted as SODELPA leader in a leadership contest. There was speculation that Rabuka would form a new party after his ousting as leader, however he later denied that he would form a new party and would continue to support SODELPA. Gavoka was formally recognised as SODELPA leader on 28 November during the party's AGM meeting. Prominent lawyer Filimoni Vosarogo was chosen as the new Deputy Leader. 21 members of the SODELPA Management Board voted for Gavoka while 20 members voted for Rabuka. The party's caucus was said to be evenly divided over whether the leadership change was the correct course of action.

On 7 December, Rabuka resigned from Parliament and his position as Opposition Leader of Parliament. He made the announcement while responding to the opening of the 2020–2021 Parliament Session by President Jioji Konrote.

On 25 July 2021, he was arrested by Fijian police after criticising government moves to amend land legislation.

Prime Minister of Fiji (2022–present)
Rabuka formed a new political party in 2021, named the People's Alliance (PA), to contest the 2022 election. The People's Alliance became the second largest party following the 2022 election, and managed to successfully oust Frank Bainimarama after 16 years of rule, forming a coalition government with SODELPA and the National Federation Party (NFP). Rabuka subsequently became the prime minister-designate. He had been summoned to the police station after questioning the results and calling for a military intervention, despite observers calling the election free and fair. After the NFP-PA coalition formed a government with SODELPA, Rabuka was sworn in as prime minister on 24 December. As part of the coalition agreement, three deputy prime ministers assumed office, NFP leader Biman Prasad, SODELPA leader Viliame Gavoka and Manoa Kamikamica. Rabuka's other ministerial portfolios included information and public enterprises, civil service, foreign affairs and climate change.

On 26 December 2022, Rabuka approved the return of USP Vice-Chancellor Pal Ahluwalia and Padma Lal, wife of the late Professor Brij Lal  who were expelled from Fiji by Bainimarama's government.

On 20 January 2023, Rabuka travelled to Kiribati for his first official state visit where he met President Taneti Maamau. The meeting centered on enhancing diplomatic ties and fostering unity within the Blue Pacific region. Previously, Kiribati withdrew from the Pacific Islands Forum in July 2022.

Manager of the Pacific Islanders rugby union team

In October 2008, it was reported that Rabuka would be the manager of the Pacific Islanders rugby union team during its tour of Europe.

Personal life
Rabuka is Christian. He married Suluweti Tuiloma at RFMF officers mess in Nabua on 10 April 1975. In 2000, he publicly admitted that he had been unfaithful to her, both before and after their marriage, and that he had fathered three children by two different women whilst engaged to Suluweti.

Notes

References

External links

 "Truth, lies and elections", article by Sitiveni Rabuka in the Fiji Times, 3 October 2008

1948 births
Living people
Politicians from Cakaudrove Province
Prime Ministers of Fiji
Foreign Ministers of Fiji
Leaders of the Opposition (Fiji)
I-Taukei Fijian members of the House of Representatives (Fiji)
Soqosoqo ni Vakavulewa ni Taukei politicians
People's Alliance (Fiji) politicians
Heads of government who were later imprisoned
Fijian military leaders
Fijian Christians
Fijian sportsperson-politicians
Fijian male discus throwers
Fijian shot putters
Fijian hammer throwers
Fijian decathletes
Commonwealth Games competitors for Fiji
Athletes (track and field) at the 1974 British Commonwealth Games
People educated at Queen Victoria School (Fiji)
Defence Services Staff College alumni
Recipients of the Legion of Honour
20th-century Fijian politicians
21st-century Fijian politicians
Fiji international rugby union players
Rugby union props

Sitiveni Rabuka


المتاهة هي إحدى أنواع الألعاب التي تنشط العقل وتحتوي على عدة طرق منها السهلة والمعقدة يتطلب حلها إيجاد الطريق الصحيح للوصول للنهاية المتاهة. وهناك عدة طرق وقواعد لحلها أبرزها هي قاعدة اليد اليمنى والتي تكون بسلك الجانب الأيمن من البداية وحتى الوصول إلى النهاية.

تأسيس المتاهة
تقوم أولاً على رسم الطريق الصحيح بشكل خط متعرج (غير مستقيم) بين نقطتين (البداية والنهاية) ومن ثم رسم طرق متعددة ومتعرجة من حولها. حيث تكون الطرق مضلله حتى تصعب من الحل.

حل المتاهة
التركيز على نقطتي البداية والنهاية، والأفضل التتبع من نقطة النهاية إلى نقطة البداية

أنواع المختلفة من المتاهات
توجد متاهات مختلفة منها الدائرية والمربعة وهناك متاهات في بعض الحدائق.

متاهات مفتوحة للعامة

معرض صور

مراجع

أحجيات
ملحقات الحدائق

متاهة


Gobi Çölü, Orta Asya'da, Moğolistan Cumhuriyetinin güneyi ve Çin'e bağlı Sin-Kiang ve Kansu eyaletlerinin yakınlarındaki bölgeleri de içine alan geniş çöl. Etrafını kayalık sıradağlar çevirmiştir. Güneyde Altun Dağ, Bei ve Yin Dağları, batıda Tanrı Dağları, kuzeyde Altay ve Hangay Dağları yer alır. Çölün uzunluğu 1600 km olup, genişliği 480–965 km arasında değişir.

Gobi Çölünde karasal ve kuru bir iklim egemendir. Kışları soğuk, yazları ise sıcaktır. Sıcaklık -40 ile 45 °C arasında değişir. Yağışların büyük bölümü yazın olur. Batıda yıllık yağış ortalaması 69 mm iken, kuzeydoğuda 200 milimetreye çıkar.

Dünyanın beşinci büyük çölüdür. Çakıllı düzlük araziler ve kayalıklardan oluşmaktadır. Bazı yerleri kum, bazı yerleri çakıllarla kaplı olan Gobi Çölünde, bitki örtüsü dikenli çalı ve küçük otlardan ibarettir. Akarsu hemen hemen hiç yoktur. Yalnız orta büyüklükte tuzlu göllere rastlanır. Yaygın yeraltı suları bazı kesimlerde büyükbaş hayvan yetiştirilmesine imkân sağlar. Öte yandan, çölde yaban eşekleri, atlar, ayılar, kurtlar ve develerin yanı sıra, kar kaplanlarına da rastlamak mümkündür.

En iyi korunmuş dinozor fosil yataklarına da sahip olan Gobi çölünün özellikle kızıl kayalar bölgesi paleontologlar için önemli bir yerdir.

Çölü boydan boya geçen bir demiryolu hattı mevcuttur.

Koordinatlar

Dzungarian Havzası yarı çöl

(–)

Doğu Gobi çölü bozkır

 )

Ulaanbaatar ()

Kaynakça

Dış bağlantılar

Moğolistan'daki çöller
Çin'deki çöller
Çin'deki biyota
Palearktik biyocoğrafik bölgesi
İpek Yolu'ndaki siteler
Fiziyografik vilayetler

Gobi Çölü


DikuMUD is a multiplayer text-based role-playing game, which is a type of multi-user domain (MUD). It was written in 1990 and 1991 by Sebastian Hammer, Tom Madsen, Katja Nyboe, Michael Seifert, and Hans Henrik Stærfeldt at DIKU (Datalogisk Institut Københavns Universitet)—the department of computer science at the University of Copenhagen in Copenhagen, Denmark.

Commonly referred to as simply "Diku", the game was greatly inspired by AberMUD, though Diku became one of the first multi-user games to become popular as a freely-available program for its gameplay and similarity to Dungeons & Dragons. The gameplay style of the great preponderance of DikuMUDs is hack and slash, which is seen proudly as emblematic of what DikuMUD stands for.

Diku's source code was first released in 1990.

Development and history

DikuMUD was created by the University of Copenhagen's Department of Computer Science among a group of student friends: Katja Nyboe, Tom Madsen, Hans Henrik Staerfeldt, Michael Seifert, and Sebastian Hammer. According to Richard Bartle, co-creator of the first MUD, DikuMUD's developers sought to create a better version of AberMUD. Unlike TinyMUD and LPMUD, which encouraged live changes to the virtual world, DikuMUD hard-coded its virtual world.

The making of DikuMUD was first announced on Usenet by Hans Henrik Stærfeldt March 27, 1990. At the time Madsen, Hammer, and Stærfeldt were the only developers, joined by Michael Seifert in June 1990. Stærfeldt stated that their intention was to create a MUD that was less messy than AberMUD, less buggy than LPMud, and more like Dungeons & Dragons. The first DikuMUD was in working development as early as October 1990 and officially opened publicly running at freja.diku.dk port 4000 on February 3, 1991.

A second DikuMUD appeared in January 1991, running at hayes.ims.alaska.edu.  In March 1991, the first public version of DikuMUD, known as Diku Gamma, became available at beowulf.acc.stolaf.edu. Afterwards the DikuMUD at freja.diku.dk was shut down and the game and development moved to alfa.me.chalmers.se.

Other Diku Gamma MUDs appeared in March 1991 running at eris.berkeley.edu, followed by a multiprocessor version running at sequent.berkeley.edu. By early April 1991, there were DikuMUDs running at spam.ua.oz.au, goldman.gnu.ai.mit.edu, bigboy.cis.temple.edu, and elof.iit.edu.

Diku Alfa was released in July 1991 and the DikuMUD team hereafter continued with the development of DikuII. That version  was however never released to the public but continues to run today under the name of Valhalla MUD.

On June 21, 2020, Michael Seifert released DikuMUD III for HTML 5 with Websockets. This is now the last official release of DikuMUD.

Legacy

As a result of its easily operable codebase, several major standalone MUD codebases were spun out using DikuMUD's code, namely Circle, Silly, and Merc. In turn, Merc led to ROM (Rivers of MUD) and Envy), which each spawned their own codebases. One such derivative of DikuMUD and Merc was SMAUG (Simulated Medieval Adventure Multi-user Game).

It has been proposed by Raph Koster (lead designer of Ultima Online and chief creative officer of EverQuest II) that Diku has resulted in the greatest proliferation of gameworlds due to being the easiest to set up and use.  He further pointed out that "Diku codebases did eventually popularize many of the major developments in muds", and that the Diku gameplay provided inspiration for numerous MMORPGs, including EverQuest, World of Warcraft and Ultima Online.

There was a minor controversy in late 1999 and early 2000 regarding whether the commercial MMORPG EverQuest, developed by Verant Interactive, had derived its code from DikuMUD. It began at the Re:Game gaming conference in 1999, where the Director of Product Development for EverQuest, Bernard Yee, allegedly stated that EverQuest was "based on Dikumud". He did not specify whether he meant the code itself was derived from DikuMUD, or if it just had a similar feeling. Some attendees had understood it to mean the former, given that the chief designer, Brad McQuaid was an avid player of SojournMUD and TorilMUD that was based on the Sequent DikuMUD derivative, and reported to that effect on Usenet. After the Diku group requested clarification, Verant issued a sworn statement on March 17, 2000 that EverQuest was not based on DikuMUD source code, and was built from the ground up.  In response, the DikuMUD team publicly stated that they find no reason whatsoever to believe any of the rumors that EverQuest was derived from DikuMUD code.

See also
 Chronology of MUDs
 Immortal
 Rent
 Consider

References

Further reading

External links

 CircleMUD's copy of the DikuMud license
 The MUD Connector: 700+ Dikumud MUD Listings Available
 Mud Magic: 1,200+ Diku Based Code & Snippet Downloads
 MudBytes DikuMUD code and derivative downloads
 rec.games.mud.diku FAQ from 1997
 MUDseek MUD games search engine
 Raph Koster: "What is a Diku?"

MUD servers
MUD games
Video games developed in Denmark
Video games with available source code

DikuMUD


Umman bayrağı', Umman Sultanlığı'nın resmi devlet bayrağı .

Bayrak, yukarıdan aşağıya sırası ile beyaz, kırmızı ve yeşil üç yatay çizgiden oluşur. Bayrağın sol yanında dikey kırmızı bir sütun daha vardır ve bunun en üst kısmında Umman arması (yerel bir hançer ve iki kılıç) bulunur. Beyaz renk barışı ve gönenci, kırmızı renk ülkeye gelen yabancıları yurtlarından atmak için mücadele ederken hayatlarını kaybetmiş askerlerin kanlarını, yeşil ise bereketi temsil eder.

Tarihi bayraklar

Günümüz bayrakları

Ayrıca bakınız
Umman arması

Kaynakça
https://www.fotw.info/flags/om.html

Bayrak
Ulusal bayraklar
Asya bayrakları

Umman bayrağı


Friesenkappelle eller på dansk Friserkapel er navnet på en kirkebygning i Venningsted på den nordfrisiske ø Sild i Sydslesvig i det nordlige Tyskland. Kirken blev byget i 1915 som sognekirke for øens nordbyer. Bygningen er tegnet af den svenske arkitekt Kristoffer Zetterstrand. Lige nord for kirkebygningen ligger den forhistoriske gravhøj Denghoog.

Kirkens indre er hvidkalket. Hvælvingen er dekoreret med bibelske motiver. Lige hen under malerierne løb et skriftbånd med Fader vor på øens nordfrisiske dialekt (Sildring). Gudstjenesterne foregår dog på (høj)tysk. Væggen bag alteret er dækket af Delfter kakler.

Nordbyernes menighed hører under den nordtyske evangelisk-lutherske landskirke. I nabobyen Vesterland findes også en dansksproget menighed (Staldkirken).

Eksterne henvisninger

 Friserkapellets hjemmeside

Sild (ø)

Friserkapel


Challen Michelle Cates (Roankoe, Virginia; 28 de septiembre de 1969) es una actriz y productora de cine estadounidense, más conocida también por interpretar a Mrs. Jennifer Knight en la serie televisiva Big Time Rush.

En 2003 interpretó el papel protagónico en la película independiente They Would Love You In France.

Filmografía

Enlaces externos

Productoras de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de Virginia

Challen Cates


Die Liste der deutschen Botschafter in Nigeria enthält die Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Nigeria. Sitz der Botschaft ist in Abuja.

DDR-Botschafter in Nigeria

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft in Nigeria

Einzelnachweise

!
Nigeria
Deutschland


Zebegény é um município da Hungria, situado no condado de Peste. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 1.227 habitantes.

Localidades de Peste (condado)

Zebegény


Gangara ist eine Landgemeinde im Departement Tanout in Niger.

Geographie
Gangara liegt in der Landschaft Damergou in der Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Tarka im Nordwesten, Tanout im Nordosten, Olléléwa im Südosten und Falenko im Süden. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 161 Dörfer, 511 Weiler, 9 Lager und 16 Wasserstellen. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Gangara.

Geschichte

Die französische Forschungs- und Militärexpedition Mission Foureau-Lamy hielt sich von 28. bis 29. Oktober 1899 in Gangara auf. Von 1907 bis 1912 befand sich ein französisches Militärkommando im Ort. Die französische Verwaltung löste Gangara 1915 als eigenen Kanton aus dem Kanton Tanout heraus. Die Kantonsleitung wurde einer lokalen Dynastie sesshafter Tuareg übertragen. Die 175 Kilometer lange Piste zwischen den Orten Tanout und Tessaoua, die durch Gangara führte, galt in den 1920er Jahren als einer der Hauptverkehrswege in der damaligen Kolonie Niger. Sie war in der Trockenzeit von Automobilen befahrbar. Die Landgemeinde Gangara ging 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem Kanton Gangara hervor, dessen südlicher Teil als eigenständige Landgemeinde Falenko herausgelöst wurde.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 112.967 Einwohner, die in 18.092 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 88.558 in 14.287 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 1932 Einwohner in 334 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 1624 in 261 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 1255 in 247 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Damagarawa, Fulbe, Gobirawa, Iklan, Kanuri, Katsinawa und Tuareg. Die Hausa-Untergruppen Damagarawa und Gobirawa betreiben vor allem Ackerbau. Die Fulbe-Untergruppe Tchilanko'en ist auf Agropastoralismus spezialisiert. Vor allem Fernweidewirtschaft praktizieren die Fulbe-Untergruppen Oudah'en und Wodaabe sowie die Tuareg-Untergruppen Imouzgou, Imouzwagan, Iwillimiden, Kel Ates, Kel Nougroub, Kel Tanat und Tegama. Außerdem leben Angehörige der Tuareg-Untergruppen Albourdatan und Araban in der Landgemeinde, deren wichtigste Lebensgrundlage der Karawanenhandel darstellt.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 25 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 14 PNDS-Tarayya, 10 MNSD-Nassara und 1 ARD-Adaltchi Mutunchi.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 115 Dörfern in der Gemeinde.

Wirtschaft und Infrastruktur
Wochenmärkte werden im Hauptort sowie in den Dörfern Gagaoua, Gourbobo, Kékéni, Samia und Yagagi abgehalten. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle im Hauptort.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Dan Barko, Gagaoua, Gouagourzo, Gourbobo, Samia und Yagagi vorhanden. Der CEG Gangara und der CEG Gagaoua sind allgemein bildende Schulen der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Das Berufsausbildungszentrum Centre de Formation aux Métiers de Gangara (CFM Gangara) bietet Lehrgänge in Metallbau, familiärer Wirtschaft und Tischlerei an. Der Centre de Formation aux Métiers de Yagagi (CFM Yagagi) ist ein weiteres Berufsausbildungszentrum in der Gemeinde.

Die 366,6 Kilometer lange Nationalstraße 32 zwischen Keita und Sabon Kafi verläuft durch den Hauptort und das Dorf Samia. Es handelt sich in diesem Abschnitt um eine einfache Erdstraße. Sie kreuzt im Hauptort die 151,3 Kilometer lange Nationalstraße 45 zwischen Tessaoua und Guézawa, die auch durch Yagagi führt. Das Dorf Gourbobo ist mit der 12,74 Kilometer langen Route 726, einer einfachen Erdstraße, mit der Nationalstraße 11 in Takoukout verbunden. Die 14,25 Kilometer lange Route 739, eine wenig ausgebaute Landstraße, verläuft von Gagaoua in das Nachbardorf Kouyéwa.

Literatur

Weblinks

 Observations for location Gangara. In: West African Bird DataBase (englisch).

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Gangara (Zinder)


Riikka Manner (* 24. August 1981 in Varkaus als Riikka Pakarinen) ist eine finnische Politikerin (Zentrum).

Manner besitzt einen Magistergrad in Sozial- und der Wirtschaftswissenschaft. Sie arbeitete als Presseassistentin des Ministers für Außenhandel und Entwicklungspolitik, später im Außenministerium. Anschließend war sie für einen Abgeordneten des finnischen Parlaments tätig und gehörte dem Stadtrat von Varkaus an.

Seit 2009 ist Manner Mitglied des Europäischen Parlaments. 2012 wurde sie zu einer der drei stellvertretenden Vorsitzenden des Zentrums gewählt.

Einzelnachweise

Weblinks

Mitglied des Europäischen Parlaments für Finnland
Politiker (21. Jahrhundert)
Mitglied der Finnischen Zentrumspartei
Finne
Geboren 1981
Frau

Riikka Manner


Sestola ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Modena in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 48 Kilometer südsüdwestlich von Modena und grenzt unmittelbar an die Metropolitanstadt Bologna. Sestola ist Teil der Comunità Montana del Frignano und liegt am Parco regionale dell'Alto Appennino Modenese.

Sport
Sestola ist ein Skiort für Abfahrtsrennen.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Provinz Modena

Sestola


Baljci su naseljeno mjesto u općini Bileća, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.

Zemljopis
Naselje Baljci udaljeno je od Bileće 3 km zračne linije u pravcu sjeveroistoka.

Povijest
U naselju se nalazi povijesno područje Tumuli (gomila) i nekropola sa stećcima Grebnice-Bunčići u zaseoku Radmilovića Dubrava. Gomila je iz ilirskoga razdoblja (pleme Deremisti). Zauzima prostor s promjerom od 10,05 metara, visoka je približno 1,5 metara, obujam gomile je 31,52 metra, a površina 85,56 metara. U dijelovima koji su niži i bliži zemlji gomila je obrasla raslinjem i drvećem. Na samoj gomili i oko nje nalazi se 291 stećak iz kasnog srednjeg doba.

U okviru projekta koji ima za cilj nominaciju stećaka – nadgrobnih spomenika za upis na listu svjetske baštine – UNESCO, i ova je nekropola s teritorija Bileća.

Stanovništvo

Popisi 1971. – 1991.

Popis 2013.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene mrežne stranice općine Bileća

Naselja u Republici Srpskoj
Bileća

Baljci (Bileća, BiH)


Polonya'da Nazi uygulamaları, Nazi Almanyası'nın işgali altındaki Polonya'da Yahudi ve diğer azınlıklara uyguladığı soykırım siyasetidir.

Adolf Hitler, 22 Ağustos 1939'da, Polonya Seferi henüz başlamadan, generalleriyle yaptığı bir toplantıda onları, Polonya'da Alman generallerinin hoşuna gitmeyecek "bazı şeylerin" olabileceği konusunda uyarmıştı. Bu gibi şeylere karışmamalarının, askerî  görevleriyle ilgilenmelerinin daha iyi olacağını vurgulamıştı.

Hitler'in sözünü ettiği "bazı şeyler", Polonya Yahudilerinin, aydınlarının, soyluların ve din adamlarının "temizlenmesi"dir.

Hitler, Polonya Seferi tamamlandığında Polonya Genel Valisi olarak Hans Frank'ı atadı. Hukuk tahsili yapan Frank, Nazi Partisi'nin baş hukukçusu olarak kabul edilir.

Nürnberg Duruşmaları'nda okunan güncesinde Frank, Polonya konusunda "Polonyalılar, Alman İmparatorluğu'nun köleleri olmalıdırlar" demektedir. Hitler'in Frank'a verdiği görev, Polonya'dan Almanya'ya yiyecek, malzeme ve köle iş gücü transfer etmek ve gereken "temizlik"in yapılmasıdır.

Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktı ile Baltık ülkeleri Sovyet kontrolüne bırakılınca yaklaşık 86 bin Alman'ın bu ülkelerden boşaltıldığı biliniyor. Bu Almanlar, "temizlenmek" için tutuklanan Polonyalıların yerlerine yerleştirilecektir. Her Alman için iki Polonyalı'nın Polonya topraklarından alınması gerekmektedir.

Polonya'daki Auschwitz toplama kampı, tüm toplama kamplarının en bilineni, en yoğun ve akıl almaz şiddetin uygulandığı toplama kampıdır. Auschwitz-Birkenau'ya tüm Avrupa'dan 1,3 milyon insan yerleştirilmiştir. Bunların, 1 milyonu Yahudi olmak üzere 1,1 milyon insanın öldürüldüğü tahmin edilmektedir. Yaklaşık 900.000 kişi kampa geldikleri anda doğrudan gaz odalarına gönderilmiş ya da vurularak öldürülmüştür. Kalan 200.000 kişi, hastalık, eksik beslenme, kötü muamele, tıbbi deneyler nedeniyle ve daha sonra gönderildikleri gaz odalarında ölmüştür.
Ortalama 6 ay içinde ölen tutsaklar, en ağır şartlarda günde en az 10 saat çalıştırıldılar. Gaz odalarına gönderilirken, saç kesme, ceset toplama, yakma gibi işlemleri de yine kendileri yapıyorlardı.

Bu konuyu ele almış filmler
 The Pianist

Ayrıca bakınız
 Auschwitz-Birkenau
 Sobibor Toplama Kampı

Nazi Almanyası
II. Dünya Savaşı'nda Polonya
Almanya-Polonya ilişkileri
Polonya'da Holokost
Holokost
Polonyalı karşıtlığı
Soykırımlar

Nazilerin Polonyalılara karşı işledikleri suçlar


Fred Hale (17 de julio de 1979) es un futbolista de las Islas Salomón que juega como arquero en el Marist FC.

Carrera

Debutó en el Koloale FC en 1999 y jugó en el club de Honiara hasta 2008, cuando pasó al Marist FC.

Clubes

Selección nacional

Jugó 6 partidos para , en los que recibió la misma cantidad de goles.

Fútbol playa

Disputó 4 mundiales de fútbol playa, las ediciones de 2006, 2007, 2008 y 2009. En total fueron 12 los partidos que protagonizó, convirtió 2 goles pero recibió 75 en esas presentaciones, arrojando un promedio de 6,25 goles recibidos por partidos.

Referencias

Enlaces externos

Hale en ceroacero

Futbolistas de las Islas Salomón
Futbolistas de la selección de fútbol de Islas Salomón
Futbolistas de la selección de fútbol playa de las Islas Salomón
Futbolistas del Koloale FC
Futbolistas del Marist FC
Guardametas de fútbol de las Islas Salomón

Fred Hale


Trevor Mann () este un wrestler profesionist american care lucrează pentru WWE în marca Raw sub numele de Ricochet, mai bine cunoscut sub numele Prince Puma, Ricochet și Helios. Mann este renumit pentru timpul petrecut în NJPW și Lucha Underground. Și  este un fost campion al Statelor Unite.

Mann este campion mondial de trei ori, o dată campioană mondial PWG și campion Lucha Underground de două ori. El a fost, de asemenea, o dată campion NXT North American Championship, de trei ori campion IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship cu Matt Sydal și Ryusuke Taguchi, de trei ori NEVER Openweight 6-Man Tag Team Championship cu Matt Sydal, Satoshi Kojima, David Finlay și Hiroshi Tanahashi, campion Lucha Underground Trios Championship cu Dragón Azteca Jr. și Rey Mysterio. În plus, el a câștigat de două ori Battle of Los Angeles (2014 și 2017), Best of the Super Juniors (2014), de asemenea în Aztec Warfare și câștigătorul Dusty Rhodes Tag Team Classic 2019 cu Aleister Black și este fost unidet states Championhip a pierdut centura împotriva lui Aj styles

Note

Wrestleri americani
Oameni în viață

Ricochet


L'archiduchesse Hedwig Maria Immakulata Michaela Ignatia d'Autriche, née le  à Bad Ischl (Autriche) et morte le  à Hall en Tyrol (Autriche) est la fille de l'archiduc François-Salvator d'Autriche-Toscane et de sa femme Marie Valerie d'Autriche. Elle est l'une des petites filles de l'empereur François-Joseph  et de l'impératrice Elisabeth d'Autriche-Hongrie.

Biographie

Naissance et premiers jours
Hedwig nait le  à Bad Ischl, en Autriche. L'impératrice Elisabeth rend visite à sa fille peu après l'accouchement et fait télégraphier la nouvelle à Vienne. Le baptême a lieu dans le grand salon de la villa impériale. À partir du , le journal Das Vaterland rend compte de l'état de santé de Marie Valérie et de la petite archiduchesse. Le , le nom d'Hedwig est mentionné pour la première fois. Le , un rapport médical final est publié. Marie Valérie appela plus tard Hedwig dans son journal « celle qui avait en elle une certaine étincelle du sang ducal bavarois ».

Éducation, mariage et postérité
L'éducatrice d'Hedwige était Elsa Köhler. Hedwige épouse le  au château parental de Wallsee le comte Bernhard zu Stolberg-Stolberg (Mankato, Minnesota, États-Unis  - Hall en Tyrol, ), fils du comte Leopold de Stolberg-Stolberg et de la bourgeoise américaine Mary Eddington.

Neuf enfants sont nés de ce mariage :

 Maria Elisabeth zu Stolberg-Stolberg (Innsbruck  - Vanves, France ), missionnaire bénédictine sous le nom de « Mère Maria Bonifacia » ;
 Franz Josef zu Stolberg-Stolberg (Château de Wallsee  - Vienne, ), épouse en 1957 Elisabeth Christiane comtesse Kinsky von Wchinitz und Tettau (1936-2013), dont quatre enfants ;
 Friedrich Leopold zu Stolberg-Stolberg (Château de Wallsee  - Wallsee-Sindelburg ), épouse en 1948 Aloysia von Pachmann (1923-2015), dont sept enfants ;
 Bernhard Friedrich Hubertus zu Stolberg-Stolberg (Stams  - accident d'automobile à Schwechat près de Vienne ), célibataire ;
 Therese zu Stolberg-Stolberg (Château de Linsen, Militsch, Silésie  - Heppingen, Eiffel ), épouse en 1945 Paul-Joseph comte Wolff Metternich zur Gracht (1916-1993), dont cinq enfants ;
 Carl zu Stolberg-Stolberg (Reichen, Silésie  - ), hôtelier, exploitant agricole, épouse 1) en 1951 (divorce en 1967) Edina Winkelbauer (1923-2003), dont trois enfants, épouse 2) en 1967 Ute Sommerlatte (1939), (divorcés en 1968) ;
 Ferdinand zu Stolberg-Stolberg (Reichen, Silésie  - Vienne ), docteur en droit, ambassadeur d'Autriche, épouse en 1966 Jutta baronne von Cramm (1938), divorcés en 1988, dont quatre enfants ;
 Anna Regina zu Stolberg-Stolberg (Bad Ischl  - Bruxelles ), épouse en 1954 Jacques chevalier de Spirlet et du Saint Empire (1930-2016), dont cinq enfants ;
 Magdalena zu Stolberg (née à Hall en Tyrol ), épouse en 1958 Martin baron von Kripp zu Prunberg und Krippach (1924-1990), dont cinq enfants.

Projets
En 1917, Marie Valérie a légué à sa fille Hedwige le pavillon de chasse de Kühtai dans le Tyrol comme cadeau de mariage. Cette maison, déjà utilisée par l'empereur Maximilien  pour la chasse aux marmottes, avait été rachetée en 1893 par l'empereur François-Joseph comme résidence de chasse et léguée à sa fille cadette en 1916. En 1949, Hedwige comtesse Stolberg-Stolberg, comme elle s'appelait depuis son mariage, demanda un crédit ERP pour construire un téléski à côté de sa propriété. Le ministre fédéral du Commerce et de la Reconstruction de l'époque, Ernst Kolb, le refusa au motif qu'il n'était pas rentable. Trois ans plus tard, le fils d'Hedwige, Carl, revitalise le château et le transforme en un hôtel-château, dirigé par son fils Christian jusqu'en 2016. C'est ainsi que furent posées les bases de Kühtai en tant que station de ski, qui est aujourd'hui considérée comme la plus haute station de ski d'Autriche.

Mort
Hedwige est morte en 1970 à l'âge de  à Hall en Tyrol, en Autriche. Elle est inhumée dans le caveau familial au cimetière de Hall.

Honneur
Hedwige de Habsbourg-Toscane est :
  Dame noble de l'ordre de la Croix étoilée, Autriche-Hongrie.

Ascendance

Références

Voir aussi

Bibliographie
 Hedwig, dans : Brigitte Hamann : Die Habsburger – ein biografisches Lexikon, Editions Piper, Vienne 1988 , page 161
 Marie Valerie : Das Tagebuch der Lieblingstochter von Kaiserin Elisabeth 1878–1899, Editions Piper ; Tirage : 4 (novembre 2008) de Hrsg. Martha Schad et Horst Schad
 Martha Schad : Kaiserin Elisabeth und ihre Töchter (Taschenbuch), EditionsPiper ; Tirage : 10 (avril 2006)
 .
 .

Articles de presse en allemand
 Les noces d'Hedwig au château Wallsee (Hochzeit Hedwigs auf Schloss Wallsee). Rapport détaillé.. Dans: Sport & Salon, 5 mai 1918, page 1 (en ligne par ANNO).
 Ella et Hedwig en couverture (Ella und Hedwig am Titelblatt). Dans: Sport & Salon, 16 mars 1912, page 1 (en ligne par ANNO).

Liens externes

Hedwige
Récipiendaire de l'ordre de la Croix étoilée
Archiduchesse d'Autriche du XIXe siècle
Archiduchesse d'Autriche du XXe siècle
Naissance en septembre 1896
Décès en novembre 1970
Décès à 74 ans
!4
Naissance à Bad Ischl
Naissance dans l'archiduché de Haute-Autriche
Décès à Hall en Tyrol

Hedwige de Habsbourg-Toscane


Skarvskjæran est un îlot de Norvège située dans la commune de Sør-Varanger dans la mer de Barents.

Annexes

Liens externes

 Île de Skarvskjæran sur le site Norgeskart.no

Île en Norvège
Île de la mer de Barents

Skarvskjæran


Will Oldham (Louisville; 24 de diciembre de 1970), también conocido con el nombre artístico de Bonnie 'Prince' Billy, es un cantautor y actor estadounidense.
De 1993 a 1997, actuó y grabó bajo variaciones del nombre Palace, incluyendo Palace Brothers, Palace Songs, y Palace Music. Tras publicar material con su propio nombre, adoptó el seudónimo "Bonnie 'Prince' Billy" para la mayoría de su trabajo desde 1998.

Música

Oldham es conocido por su "estética punk casera y franca honestidad" y su música se ha clasificado dentro de los géneros americana, folk, tradicional, country, punk, e indie rock. Se le ha llamado el "solipsista apalache post-punk", con una voz que ha sido descrita como "una frágil especie de trino que se esparce alrededor de melodías encantadas de la tradición folk americana o country."

Will Oldham al principio tocó y grabó bajo varias permutaciones del nombre Palace, incluyendo Palace Brothers, Palace Songs, Palace Music, y simplemente Palace. Respecto a los cambios de nombre durante este periodo (1993–1997), Oldham dijo:

Desde 1998, Oldham ha usado principalmente el seudónimo Bonnie 'Prince' Billy, que se inspira en orígenes diversos:

Oldham ha explicado que "el principal propósito del seudónimo es permitir a la audiencia establecer con el artista una relación que es válida e inquebrantable."

Discografía

Referencias

Enlaces externos

Artistas de Drag City
Artistas de Domino Recording Company
Músicos de folclore de Estados Unidos
Cantantes de americana de Estados Unidos

Will Oldham