The Cadillac Allanté is a two-door, two-seater luxury roadster marketed by Cadillac from 1987 until 1993. It used a Cadillac chassis and running gear with a body built in Italy by coachbuilder Pininfarina. It was expensive to produce with the complete bodies flown to Detroit for final assembly. Over 21,000 were built during its seven-year production run.

Conception and design
To maintain luxury market position in the 1980s, Cadillac sought an aspirational model that would combine the prestige of a European design with the renown of a European coachbuilder — to help Cadillac compete with Mercedes and Jaguar. It would become the first modern-era two-passenger Cadillac roadster, and the first to wear the Cadillac name since the Cadillac Series 355 roadster of the 1930s.

Cadillac General Manager Bob Burger sent engineers in 1982 to Italy to meet with designers and coachbuilders, to explore a partnership with Cadillac.  According to program manager Ed Anderson, the team identified Pininfarina as their top choice, and Cadillac chose them to design the Allanté, under the direction of Sergio Pininfarina, working with a team of designers including Mario Vernacchia.

At GM, Chuck Jordan was torn because delegating the design to Pininfarina implied that GM's 3,000 internal designers were unable to pen the design. GM stylist Wayne Kady along with Irv Rybicki fought to have the design crafted in house, Kady later saying GM leadership had decided to go with an Italian design even before Cadillac's designers began work.

The in-house designers were hurt and angry. Kady said to management, "we've done all your bread and butter cars through the years, but when it's time to do a historic and fun project, you give it to someone else." Cadillac General Manager Bob Burger later told the in-house designers the company was "looking for a car with a designer name to it. It's like Levi's, it's that tag on the back of the jeans."

Ostensibly, Chuck Jordan (at the time assigned in Europe with Opel) was not to examine Pininfarina's work, though because he was friends with Sergio Pininfarina he was able to see the design before it was frozen for development. As later told by Maria Vernacchia, Jordan referred to the Allanté as 'The New Spirit of Cadillac,' only suggesting a front grille similar to the typical Ferrari's with a classic rectangular grid design. Pininfarina opened a new facility specifically for Allanté manufacture outside Turin in rural San Giorgio Canavese, as a dedicated vehicle assembly plant, part of what would become a very long assembly process.

The car was built on a unique platform, known as the V-body, which was a shortened version of the E platform that underpinned the Cadillac Eldorado and other contemporary personal luxury coupes.

The nameplate Allanté was selected by General Motors from 1,700 computer generated potential names. Originally designed to compete with the Mercedes-Benz SL and Jaguar XJS, the Allanté initially featured a slightly modified variant of the 4.1 L V8 used across Cadillac's model line. This was expanded to 4.5 L in 1989, and upgraded to the 4.6 L L37 Northstar in its final year, 1993.

All Allanté models featured a fully electronic instrument and control panel, which was angled towards the driver, without knobs or manual controls. GM also implemented electronic controls in select premium mid-to-late 1980s luxury vehicles such as the Buick Reatta, Buick Riviera, and Oldsmobile Toronado Trofeo, although these vehicles included a touchscreen control panel called the Graphic Control Center (GCC), which the Allanté did not.

Air Bridge production

The Allanté incorporated an international production arrangement similar to the early 1950s Nash-Healey two-passenger sports car. The Allanté bodies were designed and manufactured in Italy by Pininfarina and were shipped to the U.S. for final assembly with domestically manufactured chassis and engine, eventually leading it to be referred to as "the world's longest assembly line." Specially equipped Boeing 747s departed from Turin International Airport with 56 bodies at a time, arriving at Detroit's Coleman A. Young International Airport about 3 miles northeast of Cadillac's new Hamtramck Assembly plant, known as the "Allanté Air Bridge". The expensive shipping process stemmed from GM's recent closing of Fisher Body Plant #18, which had supplied Cadillac bodies since 1921. It was not the first time that Cadillac joint-ventured with Pininfarina, having subcontracted body production for the 1959 Eldorado Brougham and design and coachworks for several one-offs, customs, and concept cars.

Model year changes

1987

The front-wheel drive Allanté roadster had a transverse multi-port fuel injected variant of GM's aluminum  HT-Cadillac 4100 V8, along with roller valve lifters, high-flow cylinder heads, and a tuned intake manifold. The suspension was independent strut front and rear, with Bosch ABS III four-wheel disc brakes. A removable aluminum hardtop, Delco-GM/Bose Symphony Sound System (a $905 option on other Cadillacs), the industry's first power retractable AM/FM/Cellular Telephone antenna, and a complex lamp-out module that substituted an adjacent lamp for a burned-out bulb in the exterior lighting system until the dead one could be replaced were all standard. The only option was a cellular telephone, installed in a lockable center console. The base price was $54,700 ($ in  dollars ).

1988
For 1988, the Allanté got revised front seat headrests and a power decklid pulldown as standard equipment. Analog instruments, in place of the standard digital dash cluster, were also now available as a no-charge option. The base price was raised to $56,533, with the cellular telephone still the only extra-cost option. In a comparison test by Popular Science magazine, the 1988 Allanté was ranked behind the Mercedes 560 SL, but ahead of the brand new Buick Reatta.

1989

In 1989, the base price rose to $57,183. Allanté's engine, the new 273ci (4.5L) V8, produced , and with  of torque. Unlocking the trunk also unlocked the side doors if the key was rotated twice – similar to Mercedes-Benz and BMW. As a theft-deterrent, Allanté added GM's Pass Key (Personal Automotive Security System), using a resistor pellet within the ignition key to render the fuel system and starter inoperative if an incorrect ignition key was used. Allanté also received a new speed-sensitive damper system called Speed Dependent Damping Control, or SD²C. This system firmed the suspension at  and again at . The firmest setting was also used when starting from a standstill until . Another change was a variable-assist steering system.

1990

In 1990, Cadillac offered a lower-priced ($53,050) companion model with a cloth convertible roof and without the removable aluminum hardtop, and a model including the hardtop at $58,638. By midyear, prices were dropped to $57,813 for the hardtop/convertible and $51,500 for the convertible, which included a $650 Gas Guzzler Tax along with a $550 destination charge. The fully integrated cellular telephone, which was equipped from the factory on just 36 cars this year, was available for an additional $1,195. Allanté's bumper-to-bumper new car warranty, seven years and , was three years longer than other Cadillacs, and an additional  of coverage. Allanté owners also received a special toll-free number to call for service or concerns. Headlamp washers and dual 10-way Recaro seating remained standard. A driver's side airbag was added to the leather-wrapped steering wheel, eliminating the telescoping steering wheel — which retained its tilt feature. The analog instrument cluster – introduced the previous year – was standard on the convertible (available at no extra cost on the hardtop/convertible), with a total of 358 cars equipped with the analog cluster.

The power mirror control moved from the right of the steering column on the instrument panel to a new location on the upper end of the driver's door armrest, while the power seat switches (previously mounted on the face of the seat base) were relocated to the lower side trim of the seat base facing the door panels. The 3-channel garage door opener base mounted on the header panel above the windshield was eliminated when a new sun visor design was introduced this year. Traction control was added – the first front-wheel drive automobile with a V8 to be equipped as such. The system was designed to cut fuel to up to four cylinders to reduce power and optimize traction.

The electronically controlled shock absorbers were re-tuned to remain in "soft" mode for up to , up from . A revised audio system allowed a CD player to be added as standard equipment, along with the cassette player. Of the 2,523 built for 1990, only five were exported – four to Canada and one to Germany.

1991

In 1991, Cadillac added a power-latching mechanism for the convertible top and redesigned the top stowage cover mechanism to address customer complaints. The Bose stereo system was upgraded to 200 watts, and the digital instrument cluster, featured in all but 275 Allanté models this year, was repriced (it was now a $495 option for the convertible model). Prices began at $57,260, although a midyear price drop brought the Allanté convertible down to $55,900, and the hardtop/convertible down to $61,450 (from $62,810). Allanté had 16.3 cubic feet of storage (when using the pass-through compartment into the cabin area). Of the 1,928 models produced for 1991, only seven were manufactured for export – five to Canada, one to Italy, and another to Puerto Rico. Canadian models offered a kilometer-based instrument cluster, daytime running lamps, and an engine block heater as standard equipment, while the Italian model featured a list of European-mandated modifications, including breakaway side mirrors, specific European headlamps and turn signals, a front tow hook, rear fog lamps, deletion of the deck-lid mounted center brake light, a wet-arm windshield washer system, coolers for the power steering and automatic transmission fluids, and a revised steering column to compensate for the removal of the driver's airbag.

1992
The Allanté for 1992 was priced at $58,470 for the convertible and $64,090 for the hardtop/convertible. Both prices included the mandated gas guzzler tax, which was now at $1,300. As it had been the custom for a few years now, price drops were announced midyear, $57,170 for the convertible, and $62,790 with the removable hardtop. The optional digital cluster was priced at $495 (available at no charge on the removable hardtop model), however, only 187 cars were equipped with the standard analog cluster this year. Also available on the convertible at extra cost was a pearl white paint group (option YL3) priced at $700 (a total of 443 made during 1992). 1992 was the last year of the multi-adjustable Recaro seating design.  Of the 1,698 produced this year, four were specifically built for export, all to Canada. As with the previous year, the most popular exterior was 47U – Euro Red with 549  units, while the least popular was 49U – Light Blue Metallic with a total of 15 finished in that color. Three shades of leather were available for the interior, the colors and their production totals: Charcoal (859), Natural Beige (652), Maroon (187), (50) Polo Green, and one Pearl Flax, (O4U).

1993

For model year 1993, the Allanté was offered in a single model configuration: as a soft-top convertible priced at $59,975 (not including a mandatory $1,700 gas guzzler tax for vehicles sold in the United States). Options included the removable  aluminum hardtop, LCD digital instrument cluster ($495) in place of the standard analog instruments, pearl coat paint option ($700, in Flax or Canyon Yellow, with Hawaiian Orchid added midyear) and chrome squeeze-cast aluminum wheels.

1993 models received the significantly more powerful  Northstar DOHC V8 engine rated at  at 5600 rpm and  of torque at 4400 rpm. A new unequal-length control arm rear suspension, shared with the Seville and Eldorado, was introduced. To offset increased costs, the 200-watt Bose stereo was dropped in favor of GM's Delco "Premium Symphony Sound System"; the intelligent lighting module was eliminated; and 1993 models featured less expensive Lear-designed eight-way dual power seats, replacing the previous Recaro seats. Interior changes included the addition of an auto-dimming rearview mirror and a revised shifter grip. Other model year changes included Road Sensing Suspension, an active damper management system, revised disc brakes, revised variable-assist power steering rack, deeper front spoiler, and single-piece side windows, which eliminated the stationary forward vent window.

The 1993 Allanté was also chosen as the 1992 pace car for the 76th Indianapolis 500, the pace car was driven by Bobby Unser. Three modified 1993 Allanté Pace Cars had only seat belts, lighted roll bar, and air intake modified from a stock production Allanté's. The three Allanté Pace cars were provided for the race, as well as 30 stock 1993 Allanté's used as Festival/Pace Cars, and 58 stock 1992 Allanté Festival/Pace cars that were used by drivers and crews at the opening parade and the closing of the race. Al Unser Jr's 1993 Allanté Festival/Pace car was featured at both the 2012, and 2013 Keel's & Wheel's Concours D'Elegance in Seabrook, Texas, Bobby Unser was Grand Marshal in 2012, and Al Unser Jr was Grand Marshal in 2013.

Production reached 4,670 for model year 1993 with 115 for export – France (1), Austria (2), Belgium (5), Germany (5), Switzerland (6), Japan (11), and Canada (85).

Discontinuation
Despite a scheduled facelift for the model, the last Allanté built was flown from Turin, Italy on July 2, 1993, and completed at Detroit-Hamtramck 14 days later. With 21,430 built, assemblies averaged just a little more than 3,000 a year throughout the car's lifetime. Production officially ended on July 16, 1993.

Specifications

Production numbers

Pininfarina production records states 21,395 bodies made from 1986 to 1993.

See also
Chrysler TC by Maserati

References

External links

1990–1993 Cadillac Allanté: Overview
The National Cadillac Allanté club

Allante
Roadsters
Convertibles
1990s cars
Cars introduced in 1986
Pininfarina
Front-wheel-drive sports cars
Cars discontinued in 1993

Cadillac Allanté


كراش بنديكوت سلسلة ألعاب فيديو.

 كراش فيلم أمريكي، من إنتاج 2004.
 كراش (نبات): ويُسمى سعد الحُصر.

كراش (توضيح)


Alexander Louis Teixeira de Mattos  (April 9, 1865 – December 5, 1921), known as Alexander Teixeira de Mattos, was a Dutch-English journalist, literary critic and publisher, who gained his greatest fame as a translator.

Early life
The Teixeira de Mattos Sampaio e Mendes family was of Portuguese Jewish origin, having been driven out of Portugal to the Netherlands by Holy Office persecution. Alexander Teixeira de Mattos was born as a Dutch Protestant to an English mother and a Dutch father. In 1874, when he was nine years old, he and his family moved from Amsterdam to England. There, he studied under Monsignor Thomas John Capel and converted to Roman Catholicism. He then studied at the Kensington Catholic Public School and at the Jesuit school Beaumont College.

Career
After his studies, Teixeira came into contact with J. T. Grein, a London impresario of Dutch origin, and was made secretary of Grein's Independent Theatre Society. He worked as a freelance translator, as the London correspondent of a Dutch newspaper, and as the editor of the papers Dramatic Opinions and The Candid Friend, and, in collaboration with Leonard Smithers, in publishing. He became the official translator of the works of Maurice Maeterlinck, beginning with Maeterlinck's The Double Garden.

Teixera was fluent in English, French, German, Flemish, Dutch, and Danish. In addition to the later works of Maeterlinck, his translations include works by Émile Zola, Alexis de Tocqueville, Maurice Leblanc, Gaston Leroux, François René de Chateaubriand, Paul Kruger, Carl Ewald, Georgette Leblanc, Stijn Streuvels, and Louis Couperus. He considered his greatest achievement to be his complete translation of Jean-Henri Fabre's natural history.

In the 1890s, Teixeira was the leading translator for the Lutetian Society, a group whose mission was "to issue to its members, translations of such representative master-pieces of fiction by Continental authors as are unprocurable in English in an unmutilated rendering." He oversaw the Society's publication of unexpurgated translations of six banned novels by Émile Zola in 1894–5, contributing his own translation of the third volume in the series, La curée.

During World War I, Teixera was head of the Intelligence Section, as well as a member of the Advisory Board, of the War Trade Intelligence Department. Midway through the war, Teixeira became a British subject. In June 1920, he was made a Chevalier of the Order of Leopold II.

Personal life
On 20 October 1900, he married Lily Wilde, née Sophie Lily Lees (1859-1922), the widow of Oscar Wilde's older brother Willie Wilde and thus became the stepfather of Dolly Wilde, then age 5. Alexander and Lily Teixeira de Mattos had one son, who died a few hours after birth.

Teixeira was known to his acquaintances as a dandy and a fastidious worker, keeping strictly to set hours, and was linked to the Symbolist movement thanks to his friendship and travels with Arthur Symons. He was also personal friends with Maurice Maeterlinck and Louis Couperus, both of whom wrote works he translated. He was politically liberal and a devout Catholic.

Due to ill health, Teixeira traveled on a rest cure in 1920 at Crowborough and the Isle of Wight, returning to his home in Chelsea, London in spring 1921. He worked as usual through the autumn and traveled to Cornwall for the winter. On December 5, 1921, in St Ives, Cornwall he collapsed and died from angina pectoris. The New York Times, in its obituary notice, called him "one of the best translators of foreign languages of the present generation." The high quality and readability of Teixera's work was such that many of his translations are still in print today. For example, though his translation of La curée is over a century old, its accuracy and style have given it a status still unrivaled by more modern versions.

List of translations
The dates given in the list below are the publication dates for Teixeira's translations. Unless otherwise referenced, all information in the list is derived from catalog entries in WorldCat.

References

Further reading
 , Louis Couperus in den vreemde (Leiden, 2008). Includes ten letters by Teixeira to the Dutch writer Louis Couperus.

External links

1865 births
1921 deaths
Converts to Roman Catholicism from Judaism
Dutch–English translators
20th-century Dutch journalists
Dutch Sephardi Jews
Dutch people of Portuguese-Jewish descent
Dutch Roman Catholics
English people of Portuguese-Jewish descent
English Roman Catholics
French–English translators
Louis Couperus
Recipients of the Order of Leopold II
Writers from Amsterdam
19th-century Dutch journalists
English people of Portuguese descent
Dutch people of Portuguese descent

Alexander Teixeira de Mattos


Nu ești niciodată prea tânăr (titlul original: în )  este un film de comedie american din 1955. În rourile prinipale joacă actorii Dean Martin și Jerry Lewis.

Distribuție
Dean Martin ca Bob Miles
Jerry Lewis ca Wilbur Hoolick
Diana Lynn ca Nancy Collins
Nina Foch ca Gretchen Brendan
Raymond Burr ca Noonan
Tommy Ivo ca Marty
Nancy Kulp ca Marty's mama
Veda Ann Borg ca Noonan's wife
Mitzi McCall ca Skeets
Emory Parnell ca Train Conductor

Note

Vezi și
 Martin și Lewis

Legături externe

Filme din 1955
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme de comedie din anii 1950
Filme de comedie
Filme de comedie americane
Filme Paramount Pictures
Filme regizate de Norman Taurog

Nu ești niciodată prea tânăr


Die Snookerweltmeisterschaft 1939 war ein Turnier, das zum siebten Mal in der Thurston's Hall in London, England stattfand. Bis zur kriegsbedingten Spielpause, ab 1941, blieb das auch die Spielstätte.

Im Finale kam es zur Neuauflage des Vorjahresfinale. Erneut standen sich Sidney Smith und Joe Davis gegenüber. Davis gewann das Finale mit 37:24 und sicherte sich damit den dreizehnten Weltmeister-Titel in Folge. Sein Bruder Fred erzielte mit 113 Punkten das höchste Break, schied aber im Halbfinale mit 14:17 gegen seinen Bruder aus.

Zum zweiten Mal, nach 1933, nahm auch wieder der Schotte Walter Donaldson an dem Turnier teil. Erst 1982 gab es mit Jim Donnelly einen weiteren schottischen Weltmeisterschaftsteilnehmer. Ebenfalls zum zweiten Mal, nach 1936, war Stanley Newman, der jüngere Bruder von Tom Newman dabei, verlor aber schon sein erstes Spiel in der Qualifikation mit 12:19 gegen H. W. Laws.

Der Finalteilnehmer von 1936, Weltmeister von 1952 und einzige australische Teilnehmer Horace Lindrum, schied schon in seinem Erstrundenspiel mit 14:17 gegen den Engländer Alec Brown aus.

Hauptrunde

Qualifikation

Einzelnachweise

1939
Snookerveranstaltung 1939
Billardturnier in London

Snookerweltmeisterschaft 1939


تومي-إتشي موراياما  (3 مارس 1924 - ) سياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني الحادي والثمانين.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أويتا (أويتا)
أشخاص من أويتا (محافظة)
أعضاء مجلس النواب الياباني
خريجو جامعة ميجي
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
سياسيون من محافظة أويتا
سياسيون يابانيون في القرن 20
مواليد 1924
مواليد في أويتا (أويتا)

تومي-إتشي موراياما


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 I. İsaakios, Bizans imparatoru (d. y. 1005)
 Ebu Said Gerdizî - Fars asıllı coğrafyacı ve tarihçi

1061


موت اللغة (في علم اللغة) هو نقص عدد متكلمي اللغة بسب موت متحدثيها أو إجبارهم على ترك لغتهم وتعلم لغة أخرى،  أو بسبب عمليات التطهير العرقي والكوارث الطبيعية أو الأمراض وصولاً إلى موت آخر متحدث في تلك اللغة.

حدث موت اللغة بشكل نموذجي في العصر الحديث (حوالي 1500 م حتى الآن بعد صعود الاستعمار) نتيجة لعملية الاستيعاب الثقافي التي أدت إلى تحول اللغة والتخلي التدريجي عن اللغة الأم لصالح لغة أجنبية أخرى وخاصة اللغات الخاصة بالدول الأوروبية.

اعتبارًا من العقد الأول من القرن الحادي والعشرين، كان هناك ما يقرب من 7000 لغة منطوقة في جميع أنحاء العالم. معظم هذه اللغات ثانوية معرضة لخطر الانقراض. توقعت أحدى الدراسات المنشورة في عام 2004 أن حوالي 90٪ من اللغات التي يتم التحدث بها حاليًا ستنقرض بحلول عام 2050.

بداية دراسته

بدأ الاهتمام بدراسة انقراض اللغات في التسعينات بسبب موت كثير من اللغات التي درسها علماء اللغة وتم تأسيس عدد من المؤسسات حينها في أمريكا واليابان لحفظ اللغات.

تعريفه

اختلف العلماء حول تعريف موت اللغات، البعض قسمها لدرجات: - مستقرة وهي التي يتحدثها الأطفال كلغى أم فيما بينهم ومع الكبار. , - وقاموا بتسميتها غير مستقرة إذا تحدثها بعض الأطفال، - ومتآكلة إذا تم استخدامها في بعض الأماكن فقط.التقسيمات كثيرة ولكن العامل المشترك هو قلة متحدثينها من الأطفال.

من نتائج البحوث

وفقا لدراسة أجريت عام 2001 فإن 90% من لغات العالم وهي 6000 لغة سوف تنقرض بحلول العام 2100
الدراسات تركز على لغات الأقليات والسكان الأصليين لقلة عدد متحدثينها ولكن ذلك لايعني أن اللغات التي تمتلك مئات الملايين من المتحدثين بها ليست عرضة للخطر لأن هناك عوامل أخرى تؤدي إلى موت اللغات غير قلة أعداد متحدثينها.

اللغة والبيئة

لاحظ علماء اللغة أن اللغات توصف بمصطلحات تخص البيئة كأن يقال (لغة منقرضة، متآكلة، محتضرة..إلخ) فبدأ البعض بالنظر إلى العلاقة بينهما أي اللغة والبيئة ومن هنا نِشأ مصطلح biocultural diversity ويعني العلاقة بين التنوع البيولوجي والثقافي «اللغوي», حيث أنهما يعتمدان على بعضهما البعض.

هناك علاقة طردية بين تنوع اللغات وتنوع الكائنات بالبيئة نفسها وبين موت الكائنات وموت اللغات.المجتمعات ذوي الأقليات كالهنود الحمر مثلا هم الأكثر وضوحا في هذه العلاقة، فعندما قارنوا عدد اللغات الأصلية في 25 دولة بعدد الفقاريات لاحظوا أن 16 من أصل 25 دولة أوضحت علاقة طردية، ففي أندونيسيا هناك 655 لغة محلية ولديها 673 فقاريات، فالتقارب في العدد ليس محض صدفة وفقا للعلماء. فاللغات المحلية في هاواي تنقرض جنبا إلى جنب مع الحيوانات والنباتات لأن المعرفة مخزنة في هذه اللغات فاذا فقدت اللغة فقدت المعرفة التي تشاعدنا على الحفاظ على البيئة وبذلك تفقد البيئة، فالطب الشعبي في المكسيك يفقد لأن الشباب اليوم يقومومون بتدريسه بالأسبانية وليست بلغته المحلية، وبذلك تفقد مصظلحات مهمة خلال الترجمة حيث أن اللغة الأأسبانية ليس لديها تلك المرادفات الدقيقة لهذه اللغة المحلية.

وفي فنلندا كذلك، قال أحد قبائل السامي هناك أن السلمون حتى يتكاثر ونحافظ عليه في نهر (تينو) لابد أن يسبح من خلال ممرات مائية ضيقة جدا، ولدينا اسم خاص لهذه الممرات بلغتنا وهذه حقيقة نعرفها نحن منذ أمد بعيد ولم يتعرف عليها علماء الأحياء إلا للتو فاللغة ليست حفاظ على قواعد ونظريات بل معرفة مهمة جدا دقيقة جدا تفقد بالترجمة.

اللغة والإستعمار

قال أحد العلماء أن اللغات المسيطرة على العالم سيطرت بسبب أحداث تاريخية كثيرة، قام فيها العدو بخلق اتجاهات سلبية تجاه اللغة الأم للبلدان المستعمرة بوصمها بأنها لغة متخلفة لاتواكب العصر ووصف أصحابها بالبربرية والغباء، فحتى بعد تخلص كثير من دول أفريقيا من الإستعمار فإنها لازالت تقدم لغة المستعمر على لغتها لأنها ترى فيها مجالا للتطور والحصول على الوظائف في حين أن لغتهم لانفع لها.
ففي المغرب اللغة العربية تحصر في مجالات مهمشة حتى تكاد تكون لغة الدين فقط، فالفرنسية هي لغة الاقتصاد والمحاسبة والأدب والدراسات العليا والدعاية والإعلان. قامت هولندا مؤخرا بحملات للحفاظ على لغتها فكانت مخاوفهم تنطلق من أنها حصرت في المنزل فقط بينما لغة العمل والعلم والتكنولوجيا هي اللغى الإنجليزية.

الخطر الذي يحاصر العربية هو خطر مضاعف فهي محاصرة باللغات الأجنبية واللهجات العامية.

الدراسات في مصر ولبنان أثبتت عقدة النقص حيث أن اللغة الفرنسية والإنجليزية ينظر لها بأنها لغة تباهي وحضارة وهذا الإعجاب لايبدو أنه إعجاب باللغة ذاتها بل انبهار بالحضارة الغربية بكل مفاهيمها من حرية وعدالة وحياة رغيدة.

أنواع موت اللغة
يمكن أن تموت اللغة بواحدة من الطرق التالية:

 موت اللغة تدريجياً
 موت اللغة من أسفل إلى أعلى: عندما تبدأ اللغة تتغير في مكان ما، وانحطاط اللغة بين متحدثيها وصولاً إلى انحطاطها في الحكومة والدولة.
 موت اللغة من أعلى إلى أسفل: عندما تبدأ اللغة في الانحطاط بسبب السياسات الحكومية وقوانين الدولة. مثلاً إصدار قانون يمنع استخدام اللغة في الدوائر الحكومية في الدولة.
 موت اللغة راديكالياً (جذرياً): بسبب الإبادة الجماعية وعمليات التطهير العرقي. وموت اللغة بيولوجياً، ويسمى موت اللغة المفاجئ.

العملية الأشيع التي تؤدي إلى موت اللغة هي أن يبدأ شعب باستعمال لغة أخرى بجانب لغته الأم، فيصبح الشعب ثنائي اللغة. ويبدأ بالتحول تدريجياً إلى الاهتمام بالغة الأخرى والولاء لها والتأثر بثقافتها، وصولاً إلى درجة استعمالها أكثر من لغتهم الأصلية.

قد يُجبر شعب على استعمال لغة أخرى بجانب لغته الأم في حالات الاحتلال وبدء الدولة المحتلة بفرض لغتها وثقافتها على الشعب المحتل. على سبيل المثال، نتيجة الاستعمار الإسباني لدول أمريكا اللاتينية تتحدث أغلب دول أمريكا اللاتينية باللغة الإسبانية، ولغاتها الأصلية مستخدمة على نظاق ضيق جداً حتى أن معظم الأجيال الجديدة لا تعرف إلا لغتها الجديدة، اللغة الإسبانية. ومثال آخر هو فرض لغة الاحتلال البرتغالي للبرازيل وفرض اللغة البرتغالية حتى أن البرازيل فيها أكبر عدد متحدثي اللغة البرتغالية أكثر من البرتغال نفسها.

ويمكن أن يكون الهدف من استعمال لغة أخرى على حساب لغته الأم، أسباب اقتصادية، كالطموح بالهجرة إلى البلدان التي تتحدث اللغة الجديدة طمعاً بوضع اقتصادي أفضل. وقد يكون الهدف من استعمال لغة أخرى هدف اجتماعي، مثل أبناء العائلات الراقية تدرس لغات طمعاً في الهيبة والوضع الاجتماعي.

موت لغة في المناطق المعزولة جغرافياً أو ذات عدد سكان صغير، تموت أيضاً عندما يتم إبادة الناطقين بها أو بسبب الكوارث الطبيعية والأمراض.

قد يُعلن أحياناً موت لغة ما حتى قبل وفاة آخر متحدث بها، إذا كان لا يوجد سوى عدد قليل من متحدثيها من كبار السن ولم تعد تلك اللغة تستخدم في الاتصال والتواصل بين متحدثيها.

انظر أيضاً

 الإبادة الثقافية
 اللغة المهددة بالإنقراض
 اللغة البائدة
 الإمبريالية اللغوية
 الصفائية اللغوية
 لغة أقليات
 حركة اللغة البنغالية

مراجع

استيعاب ثقافي
حقوق لغوية
سياسة التعليم
لغات بائدة
لغويات اجتماعية
لغويات تاريخية

موت لغة


محافظة هوا بنه  ( بالفيتنامية : Hòa Bình ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في شمال غرب.

المصادر

روابط إضافية
 Hoa Binh information

شمال غرب (فيتنام)
محافظات فيتنام

محافظة هوا بنه


Hoya sapaensis er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er í Víetnam.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya sapaensis


Patronymie
Mizutori est un nom de famille japonais, notamment porté par :
 Tetsuo Mizutori (1938-2010), acteur japonais spécialisé dans le doublage ;
 Hisashi Mizutori (1980-), gymnaste japonais.

Patronyme japonais

Mizutori


Süller, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin ilk adı (Yağbey) dir, bu adın tarihi anlatılana göre şöyledir. "Eskiden beylikler zamanında Aydın taraflarında bir beylik varmış. Bey'in oğlu babasının istemediği bir kızı sevmiş. Babasını dinlememiş kızı kaçırmış. Buna çok kızan babası oğlunu topraklarından kovmuş. Beyin oğlunun adı Yağbey'miş. Yağbey yanına aldığı mahiyetiyle birlikte şu an Süller mahallesinin yakınındaki kışla denen yere obasını kurmuş. Birgün bu obadan bir keçi çobanı varmış. Keçilere hiç su vermediği halde keçinin birinin sakalı hep ıslak dönermiş. Çoban birgün keçiyi takip edip mahallenin şu an kurulu olduğu yerden çıkan ve mahallenin içme suyu olarak kullandığı, mahallenin can damarı olan suyu bulmuş ve buraya yerleşilmiş. Daha sonra Yağbey olan mahallenin ismi cumhuriyet zamanında mahallenin alt kısmındaki tarihi antik yerleşimin isminden esinlenilerek Süller olarak değiştirilmiş." Bu antik yerleşimde çok önemli tarihi eserler mevcuttur. Ama kaçak kazılar ve üzerine yapılan bağ ve bahçeler yüzünden büyük tahribata uğramıştır. Bulunan tarihi eserler içinde tarihi hamam, işlemeli lahit mezarlar, bina temel ve kalıntıları, bazısı çok büyük boy boy kiremit küpler mevcuttur. Ama değeri bilinmemekte veya kaçakçılar tarafından kaçırılmaktadır.

Coğrafya
Sındırgı-Bigadiç ilçelerinin tam ortasında ilçeye 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Sındırgı'nın mahalleleri

Süller, Sındırgı


Olaylar
 1187 - Selahaddin Eyyubi, Kudüs'ü zapt ederek 88 yıllık Haçlı işgaline son verdi.
 1552 - Korkunç İvan komutasındaki Ruslar, Kazan'ı işgal etti.
 1608 - Modern teleskopun prototipi, Hollandalı gözlük üreticisi Hans Lippershey tarafından yapıldı.
 1836 - Charles Darwin, İngiliz Kraliyet Donanması'na ait HMS Beagle gemisi ile çıktığı, Brezilya, Galapagos Adaları ve Yeni Zelanda'yı kapsayan 5 yıllık gezisinden İngiltere'ye döndü. Bu çalışmaları, 1859'da yayımlayacağı Türlerin Kökeni adlı kitabının kaynağını oluşturdu.
 1870 - Roma, İtalya'nın başkenti oldu.
 1895 - Trabzon'da Ermeni isyanı başladı.
 1919 - ABD Başkanı Woodrow Wilson felç geçirdi.
 1924 - Milletler Cemiyeti'nin 47 üyesi zorunlu tahkim protokolünü imzaladı.
 1928 - Gizli Katolik örgüt Opus Dei, Madrid'de kuruldu.
 1935 - İtalyan ordusu Etiyopya'ya girdi.
 1941 - Almanlar, Sovyetler Birliği'ne karşı Tayfun Harekâtı olarak bilinen bir genel taarruz başlattılar.
 1948 - Türk Basın Birliği basında 50 yılını dolduran 96 yazar için bir tören düzenledi.
 1950 - Charles M. Schulz'un çizdiği Snoopy isimli köpeğin maceralarının anlatıldığı Peanuts bant karikatürü ilk kez yayımlandı.
 1953 - Batı Almanya, NATO'ya kabul edildi.
 1957 - ODTÜ'nün temeli atıldı.
 1958 - Fransız kolonisi Gine, bağımsızlığını ilan etti.
 1966 - Vicente Calderón Stadyumu açıldı.
 1968 - Meksika'da üniversite işgali. Meksika güvenlik güçlerinin müdahalesi üzerine yüzden fazla öğrenci öldü.
 1969 - Yargıtay, 6 öğrenci örgütünü siyasetle uğraştıkları gerekçesiyle kapattı.
 1970 - Ankara'da, Merkezi Antlaşma Örgütü (CENTO) binasına bomba atıldı.
 1974 - Eski Millî Birlik Komitesi üyesi General Cemal Madanoğlu ve arkadaşları beraat ettiler.
 1975 - ABD, Türkiye'ye konulan silah ambargosunu kısmen kaldırdı.
 1978 - Milliyetçi Hareket Partisi sıkıyönetim ilan edilmesini istedi.
 1979 - 10 Temmuz 1977'de kahvehane basıp 2 kişiyi öldüren sol görüşlü militan Necdet Adalı, Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı 1 Numaralı Askerî Mahkemesi tarafından ölüm cezasına çarptırıldı.
 1980 - Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (DİSK) avukatlarından Ahmet Hilmi Veziroğlu ölü bulundu. Bursa Emniyet Müdürlüğü, Veziroğlu'nun Emniyet binasından atlayarak intihar ettiğini iddia etti.
 1980 - Devlet Başkanı Orgeneral Kenan Evren, Van'da halka seslendi: "Cumhuriyet tehlikeye düştüğü anda; Atatürk'ün bize emanet ettiği topraklar, bu tertemiz topraklar tehlikeye düştüğü anda biz duramazdık. Ya çekip gidecektik veyahut bu harekâtı yapacaktık."
 1984 - 12 Eylül Darbesi sonrası ilk grev Tuzla'da iki tersanede başladı.
 1989 - TRT 3 ve GAP TV resmen yayına başladı.
 1990 - Çin Hava Yolları'na ait bir Boeing 737 kaçırıldı, Guangzhou hava alanına indikten sonra iki uçağa çarptı; 132 kişi öldü.
 1992 - Ege Denizi'ndeki tatbikatlar sırasında, ABD'ye ait uçak gemisinden atılan iki füze Türk muhribi Muavenet'e isabet etti; olayda gemi komutanıyla birlikte 5 denizci öldü.
 1996 - Peru Hava Yolları'na ait bir Boeing 757, Lima'dan kalktıktan hemen sonra Büyük Okyanus'a düştü; 70 kişi öldü.
 1997 - AB üyesi ülkeler Amsterdam Antlaşması'nı imzaladı.
 2001 - 11 Eylül saldırıları'nın da etkisiyle Swissair hisseleri sert bir düşüş yaşadı ve iflasıyla sonuçlanan süreç başladı.
 2006 - Müjdat Gezen Tiyatrosu, Semra Sezer tarafından açıldı.
 2022 - Endonezya'da bir futbol maçında 131 kişinin ölümü, 547 kişinin de yaralanmasıyla son bulan bir izdiham yaşandı.

Doğumlar
 1452 - III. Richard, İngiltere Kralı (ö. 1485)
 1568 - Marino Ghetaldi, Ragusalı bilim insanı (ö. 1626)
 1616 - Andreas Gryphius, Alman şair (ö. 1664)
 1768 - William Beresford, İngiliz-İrlandalı asker ve politikacı (ö. 1854)
 1828 - Charles Floquet, Fransa Başbakanı (ö. 1896)
 1832 - Edward Burnett Tylor, İngiliz antropolog (ö. 1917)
 1847 - Paul von Hindenburg, Alman asker ve politikacı (ö. 1934)
 1851 - Ferdinand Foch, Fransız asker (ö. 1929)
 1852 - William O'Brien, İrlandalı gazeteci ve siyasetçi (ö. 1928)
 1852 - William Ramsay, İskoç kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1916)
 1869 - Mahatma Gandi, Hindistan'ın bağımsızlık lideri (ö. 1948)
 1886 - Robert Julius Trumpler İsviçreli-Amerikan gök bilimci (ö. 1956)
 1890 - Groucho Marx, Amerikalı komedyen ve oyuncu (ö. 1977)
 1897 - Bud Abbott, Amerikalı komedyen ve aktör (ö. 1974)
 1904 - Graham Greene, İngiliz romancı (ö. 1991)
 1904 - Lal Bahadur Shastri, Hindistan Başbakanı (ö. 1966)
 1935 - Omar Sivori, Arjantinli futbolcu (ö. 2005)
 1939 - Özcan Arkoç, Türk futbolcu ve teknik direktör (ö. 2021)
 1940 - Murat Soydan, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1941 - Les Lazarowitz, Amerikalı dublaj ve ses mühendisi (ö. 2017)
 1943 - Paul Van Himst, Belçikalı futbolcu ve teknik direktör
 1945 - Işıl Yücesoy, Türk sinema ve tiyatro oyuncusu, ses sanatçısı
 1948 - Siim Kallas, Estonya Başbakanı
 1951 - Romina Power, İtalyan şarkıcı ve şarkı sözü yazarı
 1951 - Sting, İngiliz müzisyen
 1962 - Çiğdem Anad, Türk muhabir, yazar ve sunucu
 1966 - Yokozuna, Amerikalı profesyonel güreşçi (ö. 2000)
 1968 - Jana Novotná, Çek tenisçi (ö. 2017)
 1969 - Murat Garipağaoğlu, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1970 - Maribel Verdú, İspanyol oyuncu
 1971 - Yosi Mizrahi, Yahudi asıllı Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1971 - James Root, Amerikalı müzisyen
 1971 - Tiffany, Amerikalı şarkıcı
 1972 - Halis Karataş, Türk jokey
 1973 - Lene Nystrøm, Norveçli vokal, oyuncu ve müzisyen
 1973 - Proof, Amerikalı rapçi (ö. 2006)
 1974 - Michelle Krusiec, Amerikalı sinema oyuncusu
 1976 - Burcu Esmersoy, Türk televizyon sunucusu ve oyuncu
 1976 - Cemal Hünal, Türk aktör
 1977 - Reginaldo Araújo, Brezilyalı futbolcu (ö. 2016)
 1978 - Ayumi Hamasaki, Japon müzisyen
 1978 - Simon Pierro, Alman sihirbaz ve TV sunucusu
 1979 - Primož Brezec, Slovenyalı basketbolcu
 1979 - Francisco Fonseca, Meksikalı futbolcu
 1981 - Luke Wilkshire, Avustralyalı millî futbolcu
 1982 - Tyson Chandler, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1982 - Esra Gümüş, Türk voleybolcu
 1984 - Marion Bartoli, Eski profesyonel Fransız tenisçi
 1985 - Çağlar Birinci, Türk futbolcu
 1986 - Camilla Belle, Amerikalı oyuncu
 1987 - Joe Ingles, Avustralyalı profesyonel basketbolcu
 1988 - Ivan Zaytsev, Rus asıllı İtalyan voleybolcu
 1991 - Roberto Firmino, Brazilyalı futbolcu
 1993 - Michy Batshuayi, Kongo asıllı Belçikalı millî futbolcu
 1996 - Ryoma Watanabe, Japon futbolcu
 1996 - Shunsuke Motegi, Japon futbolcu
 1997 - Übeyd Adıyaman, Türk futbolcu

Ölümler
 829 - II. Mihail, 820- 2 Ekim 829 döneminde Bizans imparatoru (d. 770)
 1709 - Ivan Mazepa, 1687 ile 1708 arasında Kazak hetmanı (d. 1639)
 1803 - Samuel Adams, Amerikalı siyasetçi (d. 1722)
 1804 - Nicolas Joseph Cugnot, Fransız mucit ve bilim insanı (d. 1725)
 1852 - Karel Bořivoj Presl, Çek botanikçi (d. 1794)
 1853 - François Jean Dominique Arago, Fransız fizikçi, matematikçi, astronom ve politikacı (d. 1786)
 1865 - Karl Klaus von der Decken, Alman kâşif (d. 1834)
 1892 - Ernest Renan, Fransız filozof, tarihçi ve filolog (d. 1823)
 1900 - Hugo Rheinhold, Alman heykeltıraş (d. 1853)
 1912 - Ebbe Hertzberg, Norveçli tarihçi. (d. 1847)
 1916 - Dimcho Debelyanov, Bulgar şair (d. 1887)
 1920 - Max Bruch, Alman besteci ve orkestra şefi (d. 1838)
 1921 - II. William, Württemberg Krallığı'nın son Kralı (d. 1848)
 1927 - Svante Arrhenius, İsveçli kimyacı ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (d. 1859)
 1938 - Alexandru Averescu, Romanyalı mareşal ve siyaset adamı (d. 1859)
 1946 - Ignacy Mościcki, Polonya Cumhurbaşkanı (d. 1867)
 1953 - Reşat Şemsettin Sirer, Türk siyasetçi (d. 1903)
 1958 - Marie Stopes, İngiliz doğum kontrolü ve kadın hakları savunucusu (d. 1880)
 1966 - Faik Üstün, Türk siyasetçi ve devlet adamı (d. 1884)
 1968 - Marcel Duchamp, Fransız sanatçı (d. 1887)
 1973 - Cemal Sahir Kehribarcıoğlu, Türk besteci ve operet sanatçısı (d. 1900)
 1973 - Paavo Nurmi, Fin atlet (d. 1897)
 1985 - Rock Hudson, Amerikalı sinema oyuncusu (d. 1925)
 1987 - Peter Medawar, Brezilyalı/Büyük Britanyalı biyolog (d. 1915)
 1988 - Alec Issigonis, Yunan asıllı Britanyalı Mini marka otomobilin tasarımcısı (d. 1906)
 1989 - Yalın Tolga, Türk tiyatro sanatçısı (d. 1931)
 1991 - I. Dimitrios Papadopulos, Fener Rum Ortodoks Patrikhanesi Patriği (d. 1914)
 1993 - William Berger, Avusturyalı sinema oyuncusu (d. 1928)
 1996 - Andrey Lukanov, Bulgar politikacı (d. 1938)
 1998 - Gene Autry, Amerikalı şarkıcı ve aktör (b. 1907)
 1999 - Heinz G. Konsalik, Alman romancı (d. 1921)
 2000 - Amadou Karim Gaye, Senegalli politikacı, asker, veteriner ve doktor (d. 1913)
 2000 - Elek Schwartz, Rumen futbolcu ve teknik direktör (d. 1908)
 2003 - Otto Günsche, Alman SS subayı ve Hitler'in yaveri (d. 1917)
 2005 - Münip Özben, Türk ressam (d. 1932)
 2008 - Choi Jin-sil, Güney Koreli aktris (d. 1968)
 2008 - Gıyasettin Emre, Türk siyasetçi ve Türkiye'nin ilk bağımsız Milletvekili (d. 1910)
 2014 - György Lázár, Macar mühendis ve siyasetçi (d. 1924)
 2015 - Brian Friel, İrlandalı çevirmen ve oyun yazarı (d. 1929)
 2016 - Georg Apenes, Norveçli siyasetçi, bürokrat ve hukukçu (d. 1940)
 2016 - Neville Marriner, İngiliz orkestra şefi ve viyolonist (d. 1924)
 2017 - Donna Ares, Bosnalı kadın pop müzik şarkıcısı (d. 1977)
 2017 - Evangelina Elizondo, Meksikalı aktris (d. 1929)
 2017 - Klaus Huber, İsviçreli besteci, eğitimci ve akademisyen (d. 1924)
 2017 - Friedrich von Löffelholz, Eski Alman bisiklet yarışçısı (d. 1953)
 2017 - Paul Otellini, Amerikalı iş insanı (d. 1950)
 2017 - Marcel Germain Perrier, Fransız Katolik piskoposu (d. 1933)
 2017 - Tom Petty, Amerikalı rock şarkıcısı, besteci, müzisyen, yapımcı ve aktör (d. 1950)
 2018 - Smilja Avramov, Sırp akademisyen, hukukçu ve yazar (d. 1918)
 2018 - Geoffrey Emerick, İngiliz ses mühendisi (d. 1945)
 2018 - Thampi Kannanthanam, Hint film yönetmeni, senarist, yapımcı ve oyuncu (d. 1953)
 2018 - Roman Kartsev, Rus oyuncu ve komedyen (d. 1939)
 2018 - Cemal Kaşıkçı, Suudi gazeteci ve yazar (d. 1958)
 2019 - Julie Gibson, Amerikalı oyuncu, dublaj sanatçısı, şarkıcı ve eğitimci (d. 1913)
 2019 - Giya Kancheli, Sovyet ve Gürcü besteci (d. 1935)
 2019 - Cafer Kaşani, İranlı millî futbolcu (d. 1944)
 2019 - Isaac Promise, Nijeryalı millî futbolcu (d. 1987)
 2019 - Kim Shattuck, Amerikalı punk-rock müziği sanatçısı ve söz yazarı (d. 1963)
 2019 - Hargovind Laxmishanker Trivedi, Hint nefrolog, immünolog, organ nakli uzmanı ve kök hücre araştırmacısı (d. 1932)
 2020 - Zeki Ergezen, Türk siyasetçi (d. 1949)

Tatiller ve özel günler
 Fırtına: Kuş Geçimi Fırtınası
 Dünya Şiddetten Kaçınma Günü (Nonviolence)

1002
02

2 Ekim


Wutaisha Stadyumu, Çin'in Nankin şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Wutaisha Stadyumu, 35.000 seyirci kapasitelidir.

Çin'deki stadyumlar

Wutaisha Stadyumu


مهند الحسني ناشط في مجال حقوق الإنسان وسـاهم منذ عام 2004 بتأسـيس المنظمة السـورية لحقوق الإنسـان «سواسية» حائز على جائزة مارتن إينالز لعام 2010 وجائزة نقابة محامي امستردام لعام 2010.

حياته
من مواليد دمشق لعام 1966.

تخرج من كلية الحقوق بجامعة دمشق بداية التسعينات.

عمل خلال المرحلة الجامعية وما بعدها بالحقل التعليمي الاجتماعي كمشرف في معاهد الخدمة الاجتماعية بدمشـق، الأمر الذي هيئ له المجال للتواصل مع الحقل التنموي المجتمعي في سوريا.

- عمل بمهنة المحاماة منذ بداية التسعينات وعضو بنقابة المحامين السوريين منذ أكثر من 15 سنة، وكان أحد المدافعين عن معتقلي ربيع دمشق جميعاً منذ عام 2001.

- منع من السفر خارج سوريا في عام 2006 على إثر تأسيسه مع مجموعة مفكرين سوريين للمنظمة السورية لحقوق الإنسان (سواسية).

- أحد المدافعين عن معتقلي الرأي والضمير في سوريا وأحد الراصدين لمعايير المحاكمة العادلة.

- شـارك بالعديد من المؤتمرات الحقوقية والندوات الدولية المتعلقة بحقوق الإنسان قبل منعه من السفر كما شارك في العديد من المؤتمرات التي كانت تعقد بإشراف اتحاد المحامين العرب.

- له العديد من الدراسـات القانونية، وأشرف على العديد من الدراسات الرصدية المتعلقة بتحسين أوضاع السجون والمعتقلات واستقلال القضاء وتطوير مناهج التعليم وتطور الصحافة في سوريا وغيرها.

- تمّ ترشيحه مؤخراً لعضوية اللجنة الدولية للحقوقيين بجنيف تمّ انتخابه كمندوب للجنة الدولية.

ناشــط في مجال حقوق الإنسان وسـاهم منذ عام 2004 بتأسـيس المنظمة السـورية لحقوق الإنسـان «سواسية» ويشــغل رئيس مجلس إدارتها حتى الآن.

الجوائز
حائز على جائزة مارتن إينالز لعام 2010، وجائزة نقابة محامي امستردام لعام 2010.

اعتقاله

تم استدعاء الأستاذ المحامي مهند الحسني رئيس المنظمة السورية لحقوق الإنسان (سواسية) من طرف جهـاز أمـن الدولـة بدمشق ليلة 23/7/2009 وعند حضوره اعتقلته ولم يعلم أي شيء عنه وعن سبب الاستدعاء والاعتقال. وفي 2010 تم الحكم عليه بالسجن 3 سنوات،

المصادر

محامون سوريون
ناشطون سوريون

مهند الحسني


The Nokia 7250 is a mobile phone handset manufactured by Nokia. Announced in 2002 and released for sale in February 2003, it was designed at Nokia Design Center in California, by the Bulgarian-American designer Miki Mehandjiysky. The Nokia 7250 is notable for its unconventional design, striking colours and integrated digital camera, and also had Xpress-On covers. It was the successor of Nokia 7210.

Features & Specifications
Size: 105 x 44 x 19 mm
Weight: 92 g
Battery standby: 150 – 300 hours
Battery talktime: 2–5 hours
Tri band
WAP 1.2.1, GPRS
High Speed Data (HSCSD) - max 43.2 kilobits per second
MMS (Multimedia Messaging Service)
Downloadable Java applications
Colour display (256 colours, 128 x 128 pixels)
Polyphonic ringtones (MIDI format)
3.5 megabytes shared memory
Integrated stereo FM radio
Integrated handsfree speaker
Changeable x-press on covers
Nokia Pop-Port connector
Infra-red and cable connections
Downloadable colour wallpaper
Screensaver: digital clock
Speed dialling
Phone book (up to 300 entries)
2 games (Triple Pop and Bounce)
Clock, alarm clock, calculator, currency converter

Nokia 7250i

The Nokia 7250i is a slightly improved version of the Nokia 7250, introduced in June 2003. It includes XHTML browser, OMA Forward lock digital rights management, zoom function to magnify images and a more advanced camera. The phone has exactly the same design as the 7250.

The Nokia 6610i was essentially the same phone in terms of features, but featured a more conservative design to appeal more to business users while the 7250i was intended to be a fashion-oriented phone. The Nokia 3200 also had a similar feature set, however, the 3200 was intended to be a more affordable youth-oriented phone and featured a different style graphical user interface derived from that of the Nokia 3100.

References

7250
Mobile phones introduced in 2003
Mobile phones with infrared transmitter

Nokia 7250


ආබාධිතයින්ගේ ක්‍රීඩා වලට සහභාගී වන්නේ ශාරීරිකව හෝ මානසිකව අපහසුතා ඇති පුද්ගලයන්ය. ෙබා‍ෙහාමයක් දැනට පවතින  ක්‍රීඩා නවීකරණය කර ආබාධිත පුද්ගලයින්ට ගැලපෙන ලෙස හා ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවන්ට ගැලපෙන ලෙස සකසා ඇත. සමහර අවස්ථාවලදී මේවා සකස් කරන ලද ක්‍රීඩා ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. සෑම ආබාධිතයන් සඳහා වු ක්‍රීඩාවක්ම එසේ සකස් කරනු ලැබූ ඒවා නොවේ.ආබාධිතයන් සඳහා විශේෂයෙන් සකස් කරනු ලැබූ සමහර ක්‍රීඩාවන්ට සමාන ක්‍රීඩා ආබාධිත නොවන අය සඳහා වන ක්‍රීඩා වල නැත.

සංවිධානය හා ඉතිහාසය

ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයන් වර්ග 3 කට බෙදේ. බිහිරි, ශාරීරික ආබාධ හා මානසික ආබාධ. අන්තර්ජාතික බිහිරි තරඟ මුලින් ම ආරම්භ වුයේ 1924 පැරිස් සයිලන්ට්  ගේම්ස් වලය. මෙම තරඟ වර්තමානයේ  පවතින ඩෙෆලිම්පින්ස් වල විකාශනයයි. අන්තර්ජාතික බිහිරි ක්‍රීඩා කමිටුව (CISS)   බිහිරි තරඟකරුවන් සඳහා වෙනම  තරඟ පවත්වන අතර, එය ඔවුන්ගේ ප්‍රමාණයෙන්, විශේෂ සන්නි‍වේදන  අවශ්‍යතා හා  අන්‍යොනය සබඳතා  ක්‍රීඩාව  කෙරෙහි බලපායි. මෙම ක්‍රීඩා මුලින්ම දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් ආබාධ වූ සොල්දාදුවන් හා සිවිල් වැසියන් පුනරුත්ථාපනය කිරී‍ම සඳහා ප්‍රධාන කොටසක් ලෙස යොදා ගැනුණි. මෙහි මුල්ම නිර්මාතෘවරයා වන්නේ 1948 මැන්ඩවිල් රෝහලේ විසූ සර් ලුඩ්වින් ගට්මන් ය. ඔලිම්පික් තරඟ ලන්ඩන් වල පැවති අතර, ආබාධ සහිත රෝද පුටු තරඟකරුවන්නේ තරඟය ස්ටොන් මැන්ඩවිල් හි පවත්වන ලදි. මෙය වර්තමානයේ පැරාලිම්පික් තරඟාවලියේ විකාශනයයි. වර්තමානයේ මෙම තරඟාවලිය අන්තර්  ජාතික පැරාලිම්පික් කමිටුව හා අන්තර් ජාතික ක්‍රිඩා සංවිධාන යටතේ පාලනය වේ.  බුද්ධිමය ආබාධ ක්‍රීඩාව 1960 වසරේ  විශේෂ ඔලිම්පික් සංවිධානයකින් බිහිවිය. 1962 ඉයුනීස් කෙනඩි ශ්‍රීවර් ගේ ග්‍රීස්ම කඳවුරු කිහිපයකින් වර්ධනය විය. මුල්ම අන්තර්ජාතික විශේෂ ඔලිම්පික් තරඟය 1968 දී  චිකාගෝ හිදී පැවැත් වුණි. 1986 වසරේ දී අන්තර්ජාතික බුද්ධිමය ආබාධ සහිත පුද්ගලයන්ගේ සංවිධානය (WAS - FID) බුද්ධිමය ආබාධ සහිත පුද්ගලයන්ගේ විශිෂ්ඨ තරඟ ඇති කලේය.  බුද්ධිමය ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයන් පැරාලිම්පික් හි අඩංගු  කර තිබු අතර, 2000 වසරේ ඔලිම්පික් හි දී ඇති වූ වංචාවන් හේතුවෙන් මෙම තරඟකරුවන් පැරාලිම්පික් තරඟාවලියෙන් තහනම් කරන ලදි. 2006 වසරේ දී සන්ධි ආබාධ සහිත පුද්ගලයන් හට තරඟයක් සංවිධානය කරන ලද අතර කොලේජ්  පාර්ක් සමාගම (තම නිෂ්පාදනය වන කෘත්‍රිම පාද) මෙහි තරඟයක් වන ඇක්ෂන් ස්පෝට්ස් තරඟය  ට අනුග්‍රහය දක්වා ඇත. මෙය ග්‍රීෂ්ම සෘතුවේ ඔර්ලැන්ඩො හි පවත්වන අතර අදාල තරඟකරුවන් හිම මත ලිස්සා යාම, පර්වත නැඟීම, කදු තරණය - බසියිකල් මඟින්, රැල මත පැදීම හා ඔරු පැදිම වැනි ක්‍රීඩා කරති.

අන්තර්ගත කිරීම

1980 දශකයේ අගභාගය සහ 1990 දශකයේ මුල් භාග‍ය ආශ්‍රිතව රටවල් කිහිපයක් සහ සංවිධාන කිහිපයක් ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයන් සඳහා වූ තරඟ සාමාන්‍ය ක්‍රීඩා තරඟ පද්ධතිය තුළට ඇතුළත් කිරීම සඳහා මූලිකත්වය ගෙන කටයුතු කිරීම ආරම්භ කළහ. මෙම ක්‍රියාවලිය ඔස්සේ ඔලිම්පික් තරඟාවලිය සහ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා උළෙල වැනි ප්‍රධාන තරඟාවලි තුළට ආබාධ සහිත වූවන් සඳහා වන ඉසව් ඇතුළත් කිරීමත් ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයන්ට සාමාන්‍ය ක්‍රීඩා සංවිධාන සමඟ සම්බන්ධ වීමේ හැකියාව ලබා දීමත් අරමුණු කෙරුණි. 1984 පටන් ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලට පැරා ඔලිම්පික් මලල ක්‍රීඩකයන් සම්බන්ධ වූ ප්‍රදර්ශන ඉසව් ඇතුළත් විය. කෙසේ නමුත් මේ වන තෙක් ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයන් සඳහා ඔලිම්පික් පදක්කම් ප්‍රදානය කෙරෙන ඉසව් පැවැත්වීම සිදු වී නොමැත. මේ අනුව ඔලිම්පික් තරඟාවලිය තුළ ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයන්ගේ භූමිකාව අද වන විට ද විවාදයට තුඩු දුන් මාතෘකාවක් වේ. පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා උළෙලේ දී මුල් වරට ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයන් සඳහා ප්‍රදර්ශන තරඟ පැවැත්වීම ආරම්භ වූයේ 1994 වසරේ දී වේ. 2002 වසරේ දී මැන්චෙස්ටර්හි දී පැවති පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා උළෙලේ දී ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයන් ඔවුන්ගේ ජාතික කණ්ඩායම්වල පූර්ණ සාමාජිකයන් ලෙස සලකන ලද අතර ඒත් සමඟම පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය ලොව ප්‍රථම පූර්ණ අන්තර්ගතය සහිත බහු ක්‍රීඩා උළෙල බවට පත්විය. මෙම ක්‍රියාවලිය 2006 වසරේ මෙල්බර්න්හි දී පැවති පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා උළෙල තුළ ද ක්‍රියාත්මක වූ අතර එහි දී කැනේඩියානු කණ්ඩායම නියෝජනය කළ චැන්ටල් පැටික්ලර්ක් ආබාධිතයන් සඳහා වන ක්‍රීඩා ඉසව් සහ සාමාන්‍ය ක්‍රීඩා ඉසව් යන දෙවර්ගයම අන්තර්ගත වන ක්‍රීඩා තරඟාවලියක සමාරාම්භක උළෙලේ දී තම රට වෙනුවෙන් එහි ධජය ගෙන ගිය ප්‍රථම ආබාධ සහිත ක්‍රීඩකයා බවට පත් විය.
පැරාලිම්පික්

ආබාධිතවුවන්ගේ ක්‍රීඩා


كفردبيان، هي بلدة لبنانية تابعة لقضاء كسروان في محافظة جبل لبنان. كانت مركز مقاطعة الجرد أيام المتصرفية. ويقع فيها مزار كفردبيان, فقرا, و عيون السيمان.

جغرافيتها
تبعد كفرذبيان عن بيروت 44 كلم، وعن جونيه 27 كلم. يمكن الوصول إليها من طريق بيروت جونيه الساحلي، صعودا من مفرق يسوع الملك بعد نفق نهر الكلب في ذوق مكايل، وطريق آخر من جهة قضاء المتن على طريق أبو ميزان- داريا.

ترتفع كفرذبيان ما بين 555 م و 2465 م عن سطح البحر. أولها ساحل وآخرها جبل. تطل على واد عميق تنساب فيه مياه نبعي اللبن والعسل.

تبلغ مساحتها 40 كلم2، مما يجعلها من أكبر بلدات لبنان. يبلغ عدد سكانها حوالي 12 ألف نسمة. تضم 3600 بيت و 20 دار عبادة مسيحية (من كنائس وأديرة), مدرستين (خاصة و رسمية), مستوصف, 3 صيدليات, مركز صليب احمر, مركز دفاع مدني, و مركز شرطة.

التسمية

اسم كفردبيان سامي من أصول سريانية بمعنى «قرية الغزلان»، إذ أن كلمة «كفر» تعني قرية، و«دبيان» تعني الغزلان.

المراجع

 كفردبيان... غزالة جبل لبنان - موقع الكتائب

أماكن مأهولة في قضاء كسروان
أماكن مأهولة في لبنان
السياحة في لبنان
تجمعات الروم الملكيين في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مدن لبنان

كفرذبيان


අරාං ඇන්ඩ් ද මැජිස්ට්‍රේට් (; හෙවත් ටේල් ඔෆ් අරාං) යනු 2012දී විකාශය වූ දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත ලී ජූන්-ගි, ෂින් මින්-ආ සහ යොන් වූ-ජින් විසින් නිරූපණය කරනු ලබයි. මෙම කාලාන්තර ත්‍රාසජනක-ප්‍රේම කතාමාලාව සඳහා පාදක වී ඇත්තේ අසාධාරණ අයුරින් මියයාම නිසා නැවත භූතයකුව ඉපිද සිය මරණය පිළිබඳ අනාවරණයට පැමිණෙන අරාං පිළිබඳ ජනකථාවයි. MBC නාළිකාව ඔස්සේ 2012 අගෝස්තු 15 සිට ඔක්තෝබර් 18 දක්වා විකාශය වූ මෙය බදාදා සහ ප්‍රහස්පතින්දා දිනවල 21:55ට කථාංග 20කින් යුතුව විකාශය කෙරිණි.

කථා පුවත
සිය මව මිර්යැං ගම්මානයේ සිටින බවට වූ කටකතා අසා, වංශවතකු වූ කිම් ඉයුන්-ඕ (ලී ජොං-ගි) සිය මව සොයමින් නගරයට පැමිණෙයි. ඔහුට භූතාත්ම ශ්‍රවණයට, දැකීමට සහ ස්පර්ශ කිරීමට විශේෂ හැකියාවක් පවතී. නමුත් ඔහු ඒ බව කිසිවකුටවත් හෙළි නොකරන්නේ අන්‍යන්ගෙන් තමන්ට බාධා වේ යැයි සිතා ය.

භූතාත්මයක් බවට පත්ව සිටින අරාං (ෂින් මින්-ආ) හට සිය මතකයන් සියල්ල අහිමි වී ඇති අතර, තමන්ගේ මරණය සිදු වූ ආකාරය සොයාගන්නා තෙක් ඇයට සැනසීමක් නොවී ය. විනිසුරුවරුන් තිදෙනකු ඉදිරියේ ඇය පෙනී සිටිය ද, ඔවුන් කිසිවකුට ඇයව දැකගත හැකි වූයේ නැත. ඉයුන්-ඕ හට තමන්ව දැකගත හැකි බව ඇය දැනගන්නා විට, ඇය ඔහුගෙන් උපකාර ඉල්ලා සිටියි.

පළමුව, ඉයුන්-ඕ ඇගේ ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. නමුත් ඔහු අවසන් වර මුණගැසුණු අවස්ථාවේ මවට ලබාදුන් විශේෂ ආකාරයේ කොණ්ඩාකටුවක් අරාං සතුව තිබෙනු දැක ඔහු සිය අදහස වෙනස් කරගනියි. ඔහු විශ්වාස කළේ තමන් ඇයට උපකාර කළහොත්, අරාංට සිය මතකයන් යළි අවදිකොට ගෙන සිය මව පිළිබඳ තොරතුරු සොයාගත හැකි වන බවයි. ඔහු ඇයව ඇවිස්සීමට සිතා (ආදරණීයව) ඇයට "විස්මෘතිය" යන නාමය තබයි. නගරයේ නව විනිසුරුවරයා වශයෙන් ඔහු, ඇගේ මරණය වටා වූ සිදුවීම් සොයාබැලීම සඳහා ඇය සමග එක්ව කටයුතු කරයි. මෙය අද්භූත වංශවතකු වූ ජූ-වල් ද සම්බන්ධ බව පෙනෙයි. මෙහි දී ඔහුට අරාංව, ප්‍රාදේශීය ප්‍රධාන භූත මාරයකු වූ මු-යොංට හසු නොවී රැකගැනීමට ද සිදු වේ.

අරාං සහ ඉයුන්-ඕ ගවේෂණයෙහි යෙදෙන විට ඔවුනට ජේඩ් අධිරාජයා සහ යොම්-රා ව ද මුණගැසෙන අතර, මිර්යැංහි සිදුවීම් මතුපිටින් පෙනෙනවාට වඩා බිහිසුණු බව ඔවුනට හැ‍ඟෙයි.

චරිත නිරූපණය
ලී ජූන්-ගි, කිම් ඉයුන්-ඕ ලෙස
ෂින් මින්-ආ, අරාං/ලී සෝ-රිම් ලෙස
යොන් වූ-ජින්, ජූ-වල් ලෙස
හ්වං බෝ-රා, බං-වූල් යකැදුරු ලෙස
ක්වොන් ඕ-ජූං, දොල්-ස්වේ ලෙස; ඉයුන්-ඕගේ සේවකයා
හන් ජුං-සූ, මු-යොං ලෙස; ප්‍රධාන භූත මාරයා
කං මූන්-යොං, සියෝ ආර්යාව ලෙස; ඉයුන්-ඕගේ මව
කිම් යොං-ගුන්, චෝයි ආර්යාව ලෙස
යූ ස්‍යුං-හෝ, ජේඩ් අධිරාජයා ලෙස; දෙව්ලොව රජු
පාක් ජුන්-ග්‍යු, යම රජු ලෙස; පාතාල ලෝකයේ රජ
කිම් ක්වං-ක්‍යු, ලී බං ලෙස
ලී සං-හූන්, හ්‍යුං බං ලෙස
මින් සුං-වූක්, යේ බං ලෙස
කිම් මින්-ජේ, ගෝ දොල් ලෙස
සොං ජේ-ර්යොං, කිම් සෝ-බං ලෙස
නෝ හී-ජි, දෙව්ලොව සුරඟනක ලෙස
ලී යොං-යි, ලී සෝ-රිම්ගේ නිවෙස් බලාගන්නා ලෙස
ලිම් ජු-ඉයුන්, මු-යොන් ලෙස
යූන් ජූ-සං, කිම් මැතිතුමා ලෙස; ඉයුන්-ඕගේ පියා
යූන් දෝ-හ්‍යුන්, මිර්යැංහි හිටපු විනිසුරුවරයා ලෙස (පසුබිම් චරිතය, කථාංගය 1)
ජුං සූ-යොං, බං-වූල්ගේ සේවාලාභියා ලෙස (පසුබිම් චරිතය, කථාංගය 1)
ඉම් හ්‍යුන්-සික්, භූතාත්මයක් ලෙස (පසුබිම් චරිතය, කථාංගය 2)
ජොං බෝ-සොක්, ගුරුවරයකු ලෙස (පසුබිම් චරිතය, කථාංගය 14)
ලී සුං-මින්, දොරටුපාලකයකු ලෙස (පසුබිම් චරිතය, කථාංගය 20)

පසුබිම
මෙම කතාමාලාව සඳහා පාදක කොටගෙන ඇත්තේ ප්‍රකට ජනකථාවකි. මෙහි පැවසෙන්නේ මෙයයි: ජොසොන් යුගයේ මිර්යැං නගරයේ විසූ විනිසුරුවරකුගේ දියණියක වූ අරාං පවිත්‍ර, රූමත්, කරුණාබර හදවතැති දැරියක වූවා ය. මව නොමැතිව හැදීවැඩුණු ඇයට කෲර ආරක්ෂකයකු විය. ඔහු බෙක්ගා නැමැති සේවකයකු ලවා ඇයව දූෂණය කරවා, විනාශ කරවී ය. ඔහු ඇයට පහර දෙන විට ඇය විරෝධය පාන්නට වූ හෙයින් ඔහු පිහියෙන් ඇන ඇයව මරාදැමී ය. ඇගේ සිරුර දිරායාම පිණිස කැලයේ දමා යන ලදී. සිය දියණිය මිනිසකු සමග පලාගොස් ඇතැයි සිතූ ඇගේ පියා විනිසුරු තනතුරෙන් ඉල්ලා අස් වූ අතර, දැඩි අවමානයට පත් විය. ජනප්‍රවාදය අනුව මිර්යැං වෙත නව විනිසුරුවරයකු පැමිණෙන සෑම විටදී ම, පෙනී සිටින අරාංගේ භූතාත්මය ඔහුට සිය කථාව පැවසීමට තැත්කළත්, ඔවුහු බියෙන් පලා යති. නමුත් එක්දිනක් නගරයට නව විනිසුරුවරයකු පැමිණියේ ය. ලී සං-සා නැමැති තරුණයකු වූ ඔහු ඉදිරියේ ද අරාං පෙර පරිදිම පෙනීසිටියා ය. නමුත් මේ මිනිසා පලාගියේ නැත. අරාං කෙරෙහි අනුකම්පා සහගත වූ ඔහු ඇගේ ඝාතකයා සොයා ඇගේ මරණයේ පලිය ගැනීමට පොරොන්දු විය. ලී සං-සා විසින් බෙක්ගාව අල්ලාගත් අතර ඔහුට මරණ දඬුවම ලබාදිණි. ඉන් අනතුරුවට, අරාංගේ ආත්මය නගරයට නැවත කරදර කළේ නැත.

නිෂ්පාදනය
2012 පෙබරවාරි මස යුධ සේවයෙන් ඉවත් වීමෙන් පසු මෙම කතාමාලාව ජී ජූන්-ගිගේ කලාදිවියේ යළි පැමිණීම සනිටුහන් කළේ ය. මෙම කතාමාලාව ෂින් මින්-ආගේ ප්‍රථම ඓතිහාසික ටෙලිනාට්‍ය අත්දැකීම වූ අතර 2010දී මයි ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ් ඊස් අ නයින්-ටේල්ඩ් ෆොක්ස් කතාමාලාවෙන් පසු යළි රූපවාහිනී තිරයේ පෙනී සිටින අවස්ථාව ද විය.

මෙම කතාමාලාව රූගත කෙරුණේ ග්යොංගි පළාතේ MBC ඩ්‍රාමියා ටෙලිසිනමා ගම්මානයේ ය. පළමු තිරය පිටුපස ඡායාරූප මුදාහරින ලද්දේ 2012 ජූනි 22 දින ය. එහි දී මුදාහැරුණේ මැයි 23 දින නම්යංජුහි රූගත කිරීම් අතරතුර ගත් ඡායාරූප ය. ඉන් පසුව, 2012 ජූලි 11 දින තවත් ඡායාරූප මුදාහැරුණු අතර එමගින් ක්‍රියාදාම දර්ශන සහ ප්‍රධාන චරිත දෙකෙහි සමීප දසුන්, විශේෂයෙන්ම ලී සහ ෂින් වැතිර සිටින අවස්ථා නිරූපණය විණි.

කතාමාලාව විකාශය ඇරඹීමට පෙර MBC නාළිකාව 2012 අගෝස්තු 8 දින විශේෂ කථාංගයක් විකාශය කළ අතර එය හව් ටු එන්ජෝයි අරාං ඇන්ඩ් ද මැජිස්ට්‍රේට් 100 ටයිම්ස් මෝ යනුවෙන් නම්කොට තිබිණි. මෙහි පෙර නොදුටු වීඩියෝ දර්ශන ඛණ්ඩ, තිරය පිටුපස විශේෂ සිදුවීම් සහ චරිත හා ඒවායේ සම්බන්ධතා පිළිබඳ විස්තරාත්මක වාර්තාවක් අඩංගු විය. MBC ආයතනය විසින් 2007දී ද ලෙජන්ඩ් නැමැති කතාමාලාවෙන් පසු වසර පහක් පුරාවට නිෂ්පාදනය කළ පළමු විශේෂ නාට්‍යය ද මෙම කතාමාලාවයි.

මෙම නාට්‍යයේ අයිතිය ජපානයට අලෙවි කළ අතර එහිදී එක් කථාංගයකට වොන් මිලියන 200 බැගින්, කථාංග 20කින් යුත් කථාමාලාව සඳහා වොන් බිලියන 4ක වාර්තාගත ආදායමක් හිමි විය. මෙය එතෙක් MBC ආයතනයට කථාංගයක් වෙනුවෙන් ඉහළම ආදායමක් හිමි කරදුන් මූන් එම්බ්‍රසිං ද සන් කතාමාලාවේ ආදායම ඉක්මවා යාමට සමත් විය.

ඇගයුම්
AGB නීල්සන් මාධ්‍ය පර්යේෂණ ආයතනය අනුව, මෙහි ආරම්භක කථාංගයම සියයට 13.3ක දීපව්‍යාප්ත ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශතයක් හිමි කරගැනීමට සමත් විය. එය එහි ප්‍රතිවාදියා වූ SBS නාළිකා‍වේ ටු ද බියුටිෆුල් යූ කතාමාලාව හිමිකරගත් 7.4ක ප්‍රතිශතය මෙන් දෙගුණයක් පමණ වේ. නමුත් 19.4ක ප්‍රතිශතයක් හිමි කරගත් KBS නාළිකාවේ බ්‍රයිඩල් මාස්ක් කතාමාලාවට පසුපසින් විය. නමුත් එහි අගය එයට පෙර විකාශය වූ එහි පූර්වප්‍රාප්තික අයි ඩූ, අයි ඩූ කතාමාලාවේ අවසන් කථාංගයට වඩා 4.2ක් වැඩි ප්‍රතිශතයකි.

සම්මාන
2012, 20වන කොරියානු සංස්කෘතික සහ රසවින්දන සම්මාන: හොඳම සහාය නළුවා - ක්වොන් ඕ-ජූං
2012 MBC නාට්‍ය සම්මාන: හොඳම යුවළ සම්මානය - ලී ජූන්-ගි සහ ෂින් මින්-ආ
2013 සෝල් අන්තර්ජාතික නාට්‍ය සම්මාන: කැපීපෙනෙන කොරියානු නාට්‍ය නළුවා - ලී ජූන්-ගි
2013 සෝල් අන්තර්ජාතික නාට්‍ය සම්මාන: විශිෂ්ටතම කොරියානු නාට්‍යය

අන්තර්ජාතික විකාශය
 පිලිපීනයේ GMA නෙට්වර්ක් ජාලය මගින් 2014 ජනවාරි 20 සිට මාර්තු 14 දක්වා මෙම කතාමාලාව ටේල් ඔෆ් අරාං: අ ලව් විතවුට් එන්ඩ් යන තෝමාව ඔස්සේ විකාශය කරන ලදී.
 ජපානය තුළ DATV නැමැති කේබල් නාළිකාව ඔස්සේ මෙය විකාශය විය.
 වියට්නාමය තුළ VTC9 - ලෙට්'ස් වියෙට් නාළිකාව මගින් 2012 ජූනි 18 දින මෙය Arang sử đạo truyện යන තේමාව ඔස්සේ විකාශය ඇරඹී ය.
 තායිලන්තයේ වර්ක්පොයින්ට් ටීවී නාළිකාව මගින් 2015 ජනවාරි 5 සිට อารัง ภูติสาวรักนิรันดร์ (අරාං ෆුත් සව් රක් නිරාන්, අරුත; අරාං: භූත යුවති‍යගේ සදාතන ප්‍රේමය) යන තේමාව ඔස්සේ මෙම කතාමාලාව විකාශය කරන ලදී.
 මැලේසියාවේ NTV7 නැමැති කේබල් නාළිකාව මගින් ද මෙය විකාශය කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 අරාං ඇන්ඩ් ද මැජිස්ට්‍රේට් නිල MBC වෙබ්අඩවිය
 ටේල් ඔෆ් අරාංට MBC ග්ලෝබල් මීඩියාහි ඇති ගිණුම
 අරාං ඇන්ඩ් ද මැජිස්ට්‍රේට්ට හන්සිනෙමාහි ඇති ගිණුම

මුන්හ්වා විකාශන සංස්ථාවේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
2012 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2012 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
2010 දශකය තුළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
ජොසොන් රාජවංශය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
දකුණු කොරියානු ෆැන්ටසි රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

අරාං ඇන්ඩ් ද මැජිස්ට්‍රේට්


Çoktavlar ya da Chata (eski isimleri Okla homa: "Kızıl millet") Mississippi'de yaşayan bir Kızılderili kabilesi.

Çikasovlar ile akrabalığı olan Çoktavlar'ın bir efsanesine göre, dev bir kızıl adam ilk önce nanih waya'yı (Kızıl dağ) sonra da Çoktav Kabilesi'ni yaratmış. Nanih waya, Çoktavlar için kutsal olan bir tepedir. Bu tepenin üzerinde 1828 yılında önemli bir kurultay düzenlemişlerdir.

Ayrıca bakınız
Kızılderili Tehciri

Kaynakça

Maskoke halkları
Alabama'daki Kızılderili kabileleri
Mississippi'deki Kızılderili kabileleri
Kolomb öncesi Amerika

Çoktavlar


Edoardo Lamberti (* 31. März 1895 in Turin, Italien; † 6. März 1968 in Rom, Italien) war ein italienischer  Kameramann beim heimischen, deutschen und portugiesischen Film.

Leben und Wirken
Lamberti kam kurz nach Ende des Ersten Weltkriegs zur Turiner Filmproduktionsfirma Ambrosio und begann dort als einfacher Kameramann zu arbeiten. Bereits 1920 begann er seine Tätigkeit als Chefkameramann. Schon ein Jahr darauf verließ Lamberti seine italienische Heimat und ging – gemeinsam mit seinem Kollegen Giovanni Vitrotti und dem italienischen Schauspieler Luciano Albertini – nach Deutschland. Das Trio arbeitete bei Lambertis ersten beiden Filmen zusammen, den von Joseph Delmont inszenierten Abenteuergeschichten Julot, der Apache und Der König der Manege. Lamberti stand in der Folgezeit vor allem bei minder bedeutsamen Inszenierungen des Lamberti-Landsmannes Nunzio Malasomma und von dessen deutschen Kollegen Rudolf Walther-Fein, Max Obal und Victor Janson hinter der Kamera.

Beim deutschen Tonfilm fand Lamberti kaum mehr Arbeit, und so kehrte er nach einer Reihe von meist kurzen Dokumentarfilmen kurz nach Beginn des Zweiten Weltkriegs endgültig nach Italien zurück. Dort und in Portugal, wohin Lamberti seit 1948 regelmäßig zu Dreharbeiten reiste, wurde er nur noch für nahezu unbekannt gebliebene Spielfilme herangezogen. In späteren Jahren konzentrierte sich der aufgrund einer Erkrankung zeitweilig gelähmte Lamberti oft nur noch auf die Fotografie von Dokumentarfilmen.

Filmografie

 1920: La rondina
 1921: L'immortale
 1921: La madonna della Robbia
 1921: Julot, der Apache
 1921: Der König der Manege
 1923: Im Rausche der Leidenschaft
 1923: Das Spiel der Liebe
 1924: Mister Radio
 1924: Auf Befehl der Pompadour
 1926: Jagd auf Menschen
 1927: Rinaldo Rinaldini
 1927: Der Mann ohne Kopf
 1927: Der größte Gauner des Jahrhunderts
 1927: Der Bettelstudent
 1927: Wochenendzauber
 1927: Mein Freund Harry
 1928: Großstadtjugend
 1928: Heiratsfieber
 1928: Der moderne Casanova
 1928: Der Unüberwindliche
 1928: Die Zirkusprinzessin
 1929: Das närrische Glück
 1929: Der schwarze Domino
 1929: Tempo! Tempo!
 1929: Die fidele Herrenpartie
 1930: Die Jagd nach der Million
 1930: Der Korvettenkapitän
 1934: Der blaue Diamant
 1935: La luce del mondo
 1936: O trevo de quatro folhas
 1936: Olympia (zweiteiliger Dokumentarfilm)
 1939: Alt-Berlin (Dokumentarkurzfilm)
 1939: Wir fischten im nördlichen Eismeer (Dokumentarkurzfilm)
 1941: C'é un fantasma nel castello
 1941: La pantera nera
 1943: Due cuori
 1947: Un mese di onestà
 1948: Serra Brava
 1948: Uma vida para dois
 1949: Cantiga da rua
 1949: Heróis do mar
 1949: A volta de José do Telhado
 1950: Passione fatale
 1950: Mater dei
 1951: La valle di Caino
 1952: O commissário de polícia
 1954: Assi alla ribalta
 1956: Vidas sem rumo
 1957: Il sole tornerà
 1959: O cantor e a bailarina
 1959: A luz vem do alto

Literatur
 Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 4: H – L. Botho Höfer – Richard Lester. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3, S. 550.

Weblinks

Kameramann
Person (Stummfilm)
Italiener
Geboren 1895
Gestorben 1968
Mann

Edoardo Lamberti


Dixoniellaceae, malena porodica crvenih algi smještena u vlastiti red Dixoniellales. Priznate su svega dvije vrste unutar dva monotipska roda. Ime je došlo po rodu Dixoniella.

Rodovi
 Bulboplastis A.Kushibiki, A.Yokoyama, M.Iwataki, J.Yokoyama, J.A.West & Y.Hara
 Dixoniella J.L.Scott, S.T.Broadwater, B.D.Saunders, J.P.Thomas & P.W.Gabrielson

Izvori

Rhodellophyceae

Dixoniellaceae


Diciembre 2001 é uma futura série de televisão de suspense e drama político argentina original do Star+. O enredo contará os eventos que ocorreram na Argentina durante a crise de dezembro de 2001. Será estrelada por Luis Luque, Diego Cremonesi, Nicolás Furtado, Jean Pierre Noher, Luis Machín, César Troncoso, Fernán Mirás, Jorge Suárez, Manuel Callau, Cecilia Rossetto, Manuel Vicente, Alejandra Flechner, Vando Villamil, Ludovico Di Santo, Malena Solda e Sergio Prina. A série tem estreia prevista para 2022. A série está prevista para estrear em 7 de junho de 2023.

Sinopse
A série acompanha Javier Cach (Diego Cremonesi), um ativista político que trabalha como assessor do Chefe de Gabinete durante o governo da Aliança, período em que o país teve que enfrentar as consequências de uma das piores crises econômicas, políticas e sociais de sua história, que levou à renúncia antecipada de um presidente, em meio a um estado de sítio com dezenas de argentinos falecidos, a excepcionalidade histórica da posse de cinco presidentes em uma semana, e a limitação do acesso à poupança antes da queda da Aliança, e seu confisco direto depois, já no âmbito da PJ.

Elenco
 Luis Luque como Chrystian Colombo
 Diego Cremonesi como Javier Cach
 Nicolás Furtado como Franco Musciari
 Jean Pierre Noher como Fernando de la Rúa
 Luis Machín como Domingo Cavallo
 César Troncoso  como Eduardo Duhalde
 Fernán Mirás como Carlos "Chacho" Álvarez.
 Jorge Suárez como Adolfo Rodríguez Saá
 Manuel Callau como Raúl Alfonsín
 Cecilia Rossetto como Inés Bruno
 Manuel Vicente como Ramón Puerta
 Alejandra Flechner como Hilda "Chiche" Duhalde
 Vando Villamil como Carlos Ruckauf
 Ludovico Di Santo como Antonio de la Rúa
 Malena Solda como Silvana
 Sergio Prina como Héctor "El Toba" García

Produção

Desenvolvimento
Em junho de 2021, foi relatado que a produtora Kapow desenvolveria uma série baseada no livro El Palacio y la calle de Miguel Bonasso, onde contaria uma ficção sobre a crise política e econômica pela qual a República Argentina passou em dezembro de 2001. No mesmo mês, foi anunciado que Mario Segade seria responsável por adaptar o livro aos roteiros e que a série seria lançada na plataforma de streaming Star+ em 2022. Em julho daquele ano, foi anunciado que Benjamín Ávila seria encarregado de dirigir os episódios da série.

Seleção de elenco
Em 14 de junho de 2021, foi anunciado que Nicolás Furtado, Luis Luque, Jorge Suárez, Luis Machín e Cecilia Rossetto haviam se juntado ao elenco principal da série. Pouco depois, foi relatado que Ludovico Di Santo, Diego Cremonesi, Jean Pierre Noher , Alejandra Flechner, Manuel Callau, Manuel Vicente, Vando Villamil e César Troncoso haviam se juntado ao elenco.

Filmagens
A série começou a ser filmada em julho de 2021 no Palacio Sans Souci localizado em Buenos Aires. As gravações também aconteceram na Casa Rosada e no Congresso da Nação Argentina.

Referências

Séries de televisão de suspense da década de 2020
Séries de televisão de drama da década de 2020
Séries de televisão de suspense da Argentina
Séries de televisão de drama da Argentina
Programas de televisão em língua espanhola
Programação original do Star+

Diciembre 2001


Semir Osmanagić (d. 1 Haziran 1960, Zenica), Boşnak arkeolog. Houston, Teksas'ta yaşamaktadır. Bosna-Hersek'in Visoko kentinde bulunduğu ve Avrupa'nın bilinen tek piramitleri olduğu iddia edilen Bosna Piramitleri üzerinde araştırmalar yürütmektedir.

1960 doğumlular
Bosnalı arkeologlar

2012 fenomeni

Yaşayan insanlar

Semir Osmanagić


Pholidostachys, rod palmi smješten u tribus Geonomateae, dio potporodice Arecoideae. Postoji 8 priznatih vrsta rasprostranjenih od bzena Amazone, na sjever do Nikaragve .

Vrste
 Pholidostachys amazonensis A.J.Hend.
 Pholidostachys dactyloides H.E.Moore
 Pholidostachys kalbreyeri H.Wendl. ex Burret
 Pholidostachys occidentalis A.J.Hend.
 Pholidostachys panamensis A.J.Hend.
 Pholidostachys pulchra H.Wendl. ex Hemsl.
 Pholidostachys sanluisensis A.J.Hend.
 Pholidostachys synanthera (Mart.) H.E.Moore

Izvori

Arecoideae

Pholidostachys


Golden Axe, 1989 yılında Sega tarafından çıkarılan bir dövüş oyunudur. Oyun, zalim diktatör Death Adder'dan intikam almaya yemin etmiş 3 savaşçı karakterden biri seçilerek oynanır. Death Adder barışçı Yuria ülkesini işgal etmiş ve oyunun karakterlerinden biri olan uzun kılıcı ile savaşan barbarian Alex' in arkadaşlarını, annesi ve ortağını öldürmüştür. Oyunun diğer karakteri, Wolud madenlerinden gelen ve ikiz kardeşi Death Adder' ın askerleri tarafından öldürülmüş balta ile savaşan cüce Gilius Thunderhead' dur. Son karakter ise ailesi Death Adder tarafından öldürülmüş kılıç ustası dişi amazon Tyris Flare' dir.

Killer List of Videogames'e göre Golden Axe 1989 yılının en önemli atari oyunudur. Oyunun Amiga, Commodore 64, Mega Drive/Genesis ve Sega Master System gibi platformda oynanabilecek sürümleride üretilmiştir.

Dış bağlantılar

1989 video oyunları
Beat 'em up video oyunları
Arcade oyunları
Amiga oyunları
DOS oyunları
Sega Master System oyunları
Sega Mega Drive oyunları
Japonya'da geliştirilen video oyunları

Golden Axe


Jeannette Christine Armstrong, née en 1948, est une auteure, enseignante, artiste et militante canadienne des droits des Premières nations et de la préservation de leur culture. Elle est née et a grandi dans la réserve indienne de Penticton, dans la vallée de l'Okanagan, en Colombie-Britannique, et parle couramment le syilx et l'anglais.

Biographie
Armstrong est d'origine Syilx ou Okanagan, née en 1948 dans une réserve Okanagan de Penticton en Colombie-Britannique. Sa mère, Lilly Louie, était originaire de Kettle Falls, et son père appartenait au peuple des montagnes qui vivait dans la vallée de l'Okanagan. Elle reçoit durant son enfance à la fois une éducation classique canadienne dans une école à classe unique, mais aussi une éducation traditionnelle de l'Okanagan de la part de sa famille et des aînés de la réserve.

En 1978, elle termine des études supérieures à l'université de Victoria, où elle a étudié les beaux-arts et la création littéraire.

Elle commence à travailler ensuite au sein de la réserve amérindienne  de Penticton. Elle y occupe un certain nombre de fonctions culturelles et politiques. Elle travaille également comme chercheuse, et consultante au En'owkin Centre, un centre d'éducation postsecondaire visant à préserver la vision du monde et les expressions artistiques des nations premières, qu'elle a participé à fonder. Elle se consacre aussi à l'écriture, et publie en particulier en 1984/1985 le roman Slash, décrivant le parcours  d'un jeune Okanaga.

Elle a publié des nouvelles, des poésies, des ouvrages pour enfants, des textes sur l'histoire de la nation Okanagan, et, en 2000, un autre roman, Whispering in Shadows.. Soucieuse de revitaliser les langues des amérindiens et leur maîtrise, elle encourage la création de filières universitaires dans ces langues.

Elle est nommée à l'Ordre du Canada au mois de juin 2023.

Références

Liens externes

Naissance en 1948
Naissance en Colombie-Britannique
Étudiant de l'Université de Victoria
Femme de lettres canadienne
Femme de lettres des Premières nations
Officier de l'Ordre du Canada

Jeannette Armstrong


عبد الرزاق محمد صالح بليلة إعلامي سعودي.

عنه
ولد عام 1339 هـ، 1920م في مكة المكرمة، تلقى تعليمه الأولي فيها ثم التحق بكلية الشريعة والدراسات الإسلامية وحصل منها على البكالوريوس 1383 هـ، 1963م، التحق بوظيفة كاتب بمديرية الأمن بمكة المكرمة 1357 هـ - 1364 هـ ليتفرغ بعدها لتأسيس مكتبة الثقافة بمكة المكرمة مع زميلة الشيخ صالح محمد جمال، في 1368 هـ 1949م التحق بالعمل موظفا بمديرية المعارف بمكة المكرمة وتنقل في عدد من وظائفها الإدارية والتعليمية حتى أحيل للتقاعد في عام 1404 هـ، اشتغل بالعمل الصحفي خلال فترة عمله بالمعارف كمحرر غير متفرغ في جريدة البلاد وقد زاول التعليق الرياضي خلال الفترة ويعتبر من الرواد في هذا المجال، وكان أول من حرر صفحة أسبوعية طريفة تحتوي على أخبار خفيفة ومقتطفات أدبية تحت مسمى (مجلة البلاد) وكان يوقع مقالاته بـ (عين) سواء في البلاد أو حراء أو الندوة، شغل عضوية العديد من الهيئات واللجان من أبرزها الهيئة التأسيسية لصندوق البر بمكة المكرمة، ولجنة النشر العربية التي تأسست في عام 1366 هـ 1947م

وطني الحبيب
للأديب الشيخ عبد الرزاق بليله قصة طريفه مع أغنية (وطني الحبيب)

كان الأديب والصحفي عبد الرزاق بليله مشهورا ومعروفا في الأوساط الإعلامية حيث تتلمذ على يديه أعلام الإعلام، وبحكم الشهرة، اختلط على التلفزيون السعودي الامر، فكتبوا القصيدة بإسمه في التتر الخاص بالأغنية، بدلا من المؤلف الحقيقي السيد مصطفى بليله، إلا أنه كان دوما ما يعلن ويؤكد أنه لم يكتبها، وإنها من كلمات السيد مصطفى وكان دوما يؤكد الملكية الفكرية لها، حفاظا واحتراما لحقوق المؤلف.

مراجع

صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
مفكرون سعوديون
مواليد 1339 هـ
مواليد 1920
مواليد في مكة

عبد الرزاق محمد صالح بليلة


Windows Presentation Foundation (WPF, kod adı: Avalon) .NET Framework 3.0'ın grafik altyapısını oluşturan XAML tabanlı sistemdir. Microsoft'un en yeni işletim sistemleri Windows Vista ve Windows 7'de yüklenmiş olarak gelmektedir. Windows XP SP2 ve Windows Server 2003'te de çalışabilecektir. Son kullanıcılar için Microsoft Windows programlarında yüksek derecede görsel arayüz sağlar. Bu nedenle geleceğin programlama teknolojisi denilebilir.

WPF'in klasik Win32 uygulamalarına olan en büyük üstünlüğü, eski GDI+ pencereleme sistemini kullanmaması, bunun yerine DirectX üzerine kurulmuş bir mimari sayesinde gelişmiş grafik kartlarının GPU'sunun (Graphics Processing Unit) bütün avantajlarından yararlanmasıdır. Ayrıca, Windows 7 ve WPF ayrılmaz bir ikilidir. Windows 7'nin sunduğu Multitouch ve Microsoft'un yeni nesil arayüz teknolojisi Surface'ten faydalanarak kullanıcı arayüz deneyimi yepyeni bir boyuta taşınabilecektir. Web tabanlı bir WPF teknolojisi olan Microsoft Silverlight ile uygulamalar masaüstü arabirim zenginliğinden hiçbir şey kaybetmeden web ve mobil ortamlara taşınabilir, MacOS ve GNU/Linux tabanlı istemcilerde çalıştırabilir.

Dış bağlantılar
 MSDN : WPF'e Bakış
 Turhal Temizer: WPF Hakkında
 Ahmet Çığşar: WPF Yazı Dizisi
 Ahmet Çığşar: WPF'e Giriş

.NET Framework terimleri
Microsoft Windows multimedya teknolojisi
Microsoft uygulama programlama arabirimleri

Windows Presentation Foundation


Diatomocera tenebricosa es una especie de mariposa de la familia Pyralidae. Fue descrita por Zeller en 1881.

Referencias

Pyralidae

Diatomocera tenebricosa


بلدية إل أويو دي بيناريس (بالإسبانية: El Hoyo de Pinares) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية إل أويو دي بيناريس 2.422 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية إل أويو دي بيناريس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

إل أويو دي بيناريس


Sturlungatiden (Islandsk: Sturlungaöld) var en 42 til 44 år lang periode i midten af det 13. århundredes Island præget af nogle af de mest blodige interne stridigheder i øens historie. Tiden er skildret i Sturlungasaga.

Konflikterne var mellem magtfulde høvdinge, goder, der samlede tilhængere og udkæmpede slag mod hinanden. Perioden er opkaldt efter Sturlungerne, tidens mægtigste regerende familieklaner. Ved periodens afslutning ophørte den den islandske fristat med at eksistere, og Island blev en vasalstat under Norge.

Historikere betragter almindeligvis år 1220 som det første år i Sturlungatiden, omend nogle ønsker at flytte periodens begyndelse for også at omfatte Slaget ved Víðines i 1208. Nogle få familieklaner havde konsolideret magten over landet: Haukdælir af Árnesþing, Oddaverjar af Rangárþing, Ásbirningar af Skagafjörður, Vatnsfirðingar af Ísafjörður, Svínfellingar af Austurland og Sturlungar af Hvammur i Dalir.

Kong Håkon 4. Håkonsson af Norge søgte på samme tid at udvide sin indflydelse på Island. Mange islandske høvdinge blev den norske konges vasaller og forpligtede sig til at gøre som han ønskede. Til gengæld fik de gaver, tilhængere og prestige. På den måde blev de mægtigste islandske høvdinge snart afhængige af kongen af Norge.

Goder
I den islandske fristat var magten fordelt mellem lokale høvdinge kaldet goder. Øen var reelt opdelt i fire dele. Hver landsdel omfattede ni herredømmer bestyret af en gode, såkaldte godedømmer. Den nordlige landsdel havde yderligere tre godedømmer på grund af dens størrelse. Alt i alt var der 39 godedømmer.

Goderne beskyttede landmændene, der boede i deres territorium og udmålte erstatningskrav eller hævn, hvis deres tilhængeres rettigheder blev krænket. Til gengæld svor landmændene troskab til goden, både ved at støtte ham med deres stemme i Altinget og om nødvendigt ved at gribe til våben mod hans fjender.

Godernes magt var hverken permanent eller arvelig. Deres status tilfaldt dem ved en blanding af respekt, ære, indflydelse og rigdom. Goderne måtte hele tiden bevise deres kvaliteter som ledere ved enten at forære deres tilhængere gaver eller holde store fester. Blev goden uduelig, kunne hans tilhængere blot vælge en anden.

I det 12. og 13. århundrede begyndte de mægtigste goder at samle stor rigdom og underlægge sig de mindre godedømmer. Det er muligvis en årsag til borgerkrigen.

Forløb

Begyndelsen
Sturlungatiden begyndte i år 1208 eller 1220, da Snorri Sturluson, høvding af Sturlung-klanen og en af de store forfattere af islandske sagaer, blev vasal af Kong Håkon af Norge. Kongen ønskede, at Snorre hjalp ham med at bringe Island under norsk overherredømme. Snorre vendte hjem til Island, og omend han snart blev landets mest magtfulde høvding, gjorde han ikke meget for at udføre kongens ønske. Det vides ikke om Snorres passivitet skyldtes modvilje, eller at sagen var håbløs.

I 1235 blev også Snorres nevø Sturla Sighvatsson den norske konges vasal. Sturla var langt mere effektiv end sin onkel. Han sendte sin onkel til Norge og begyndte at bekrige goder, som nægtede at opfylde den norske konges krav. Men Sturla og hans far Sighvatur blev grundigt nedkæmpet af Gissur Þorvaldsson, høvding af Haukdælir-klanen, og Kolbeinn den yngre, høvding af Ásbirning-klanen, i Örlygsstaðir i Skagafjörður. Slaget ved Örlygsstaðir var den største væbnede konflikt i Islands historie. Sturla Sighvatsson) havde 1000 bevæbnede mænd og Kolbeinn den yngre havde 1200 bevæbnede mænd. Mere end 50 blev dræbt i slaget. Efter Sturlungernes knusende nederlag blev Gissur og Kolbeinn de mest magtfulde høvdinge i landet.

Snorri Sturluson vendte hjem til Island efter at være faldet i unåde hos den norske konge på grund af sin støtte til Jarl Skúlis kupforsøg. Gissur Þorvaldsson, der også var vasal af den norske konge, fik ordre til, at Snorre skulle dræbes. I 1241 drog Gissur med sine mænd til Snorres hjem og myrdede ham.

Þórður kakali skaber problemer

Et år senere vendte Þórður kakali Sighvatsson (øgenavnet kakali betyder antagelig "den stammende", søn af Snorres bror Sighvatur) hjem til Island. Han havde grund til søge hævn, da hans far og brødre blev dræbt i Slaget ved Örlygsstaðir. Han viste sig snart som en stor leder og taktiker. Fire år senere endte Ásbirningernes styre reelt efter hårde kampe mod Þórður. Både Slaget ved Húnaflói i 1244 (det eneste søslag i Islands historie med islændinge på begge sider) og Slaget ved Haugsnes i 1246 (det blodigste slag i Islands historie med omkring 110 dræbte) stod i denne periode.

Þórður kakali og Gissur Þorvaldsson bekæmpede ikke hinanden. Begge var vasaller af kongen af Norge, og de lod ham mægle i deres indbyrdes tvister. Kongens afgørelse faldt ud til Þórðurs fordel, og mellem 1247 og 1250 regerede Þórður næsten enerådigt Island. Han døde i Norge seks år senere.

Gissur vender tilbage og fristaten ophører
I 1252 sendte kongen Gissur til Island. Det var tilhængerne af Þórður kakali utilfredse med, og de forsøgt at dræbe ham ved at sætte ild til hans bolig i Flugumýri i Skagafjörður: (Flugumýrarbrenna "brandstiftelsen i Flugumýri"). På trods af sin indflydelse og magt fandt Gissur ikke ud af, hvem der stod bag brandstiftelsen, og kongen tvang ham tilbage til Norge i 1254 for at udtrykke sin misbilligelse over Gissurs svigtende evne til at bringe Island under den norske trone.

Mindre konflikter fortsatte over hele Island. Gissur fik titel af jarl og blev sendt hjem for at forhandle. Kun efter at kongen sendte sin særlige udsending, Hallvarður gullskór, lod islændingene sig underkaste den norske kongemagt. Den islandske fristat ophørte med underskrivelsen af Gamli sáttmáli ("Den gamle pagt") i 1264.

References

 Björn Þorsteinsson: Íslensk miðaldasaga, 2. útg., Sögufélagið, Rvk. 1980.
 Byock, Jesse L.: Medieval Iceland: Society, Sagas, and Power, University of California Press, USA 1990.
 Gunnar Karlsson: "Frá þjóðveldi til konungsríkis", Saga Íslands II, ed. Sigurður Líndal, Hið íslenzka bókmenntafélag, Sögufélagið, Reykjavík 1975.
 "Goðar og bændur", s. 5-57, Saga X, Sögufélagið, Reykjavík 1972.
 Vísindavefurinn: Hvað var Sturlungaöld?
Islands historie
Norges historie

Sturlungatiden


Newport City ist eine City im Orleans County des Bundesstaates Vermont in den Vereinigten Staaten mit 4455 Einwohnern (laut Volkszählung von 2020). Newport City ist das Verwaltungszentrum (Shire Town) des Countys.

Geografie

Geografische Lage
Newport liegt im nördlichen Zentralvermont nahe der kanadischen Grenze in den nördlichen Ausläufern der Appalachen an den Ufern des Lake Memphremagog. Newport ist ein überwiegend ländlich geprägtes Gebiet, das bis in die 1980er Jahre in erster Linie als lokales Zentrum der Holzfällerindustrie Bedeutung hatte. Newport ist die Hauptstadt (County Seat) von Orleans County.

Nachbargemeinden
Alle Entfernungen sind als Luftlinien zwischen den offiziellen Koordinaten der Orte aus der Volkszählung 2010 angegeben.

 Norden: Kanadische Grenze, 7,0 km
 Nordosten: Derby, 6,5 km
 Osten: Averil, 42,5 km
 Südosten: Charleston, 18,5 km
 Süden: Orleans, 15,0 km
 Südwesten: Coventry, 10,5 km
 Westen: Town of Newport, 8,0 km
 Nordwesten: Mansonville, Quebéc, Kanada, 19,5 km

Klima
Die mittlere Durchschnittstemperatur in Newport liegt zwischen −11,7 °C (11 °Fahrenheit) im Januar und 18,3 °C (65 °Fahrenheit) im Juli. Damit ist der Ort gegenüber dem langjährigen Mittel der USA um etwa 9 Grad kühler. Die Schneefälle zwischen Mitte Oktober und Mitte Mai liegen mit mehr als zwei Metern etwa doppelt so hoch wie die mittlere Schneehöhe in den USA. Die tägliche Sonnenscheindauer liegt am unteren Rand des Wertespektrums der USA, zwischen September und Mitte Dezember sogar deutlich darunter.

Geschichte

Die heutige City war als Hauptsiedlungskern der Town Newport um 1800 gegründet worden und ursprünglich unter dem Namen Pickeral Point bekannt. 1816 wurden Teile der später vollständig aufgelösten Town Salem dem heutigen Stadtgebiet zugeschlagen. Zu diesem Zeitpunkt war der Name der Siedlung bereits in Lake Bridge geändert worden.  Mit dem Bau der Eisenbahn, die den Ort ab dem Jahr 1863 mit White River Junction verband, entwickelte sich Newport zum Wirtschaftszentrum der Umgebung. Ein Hotel entstand ebenso wie ein Leihstall; ab 1867 wurde auf dem Lake Memphremagog der Fährverkehr mit dem Raddampfer Lady of the Lake aufgenommen, der heute das Siegel der City ziert. 1868 wurde die Siedlung zum Village of Newport umbenannt, wurde 1886 zum Verwaltungssitz des County erhoben und übernahm nach dem Bau eines Gerichtsgebäudes anstelle des benachbarten Irasburg auch den Gerichtshof des County. Am 5. März 1918 wurde Newport schließlich zur eigenständigen City erhoben, in die zuvor auch kleine Teile der angrenzenden Town Derby eingegliedert worden waren.

Seit den 1950er Jahren verlor der Hauptwirtschaftszweig des Ortes, die Holzfällerei, zunehmend an Bedeutung; seit den 1980er Jahren ist sie in der Umgebung nahezu völlig zum Erliegen gekommen. 1967 stellte die Bahn den Personenverkehr ein; der Güterverkehr wird allerdings bis heute aufrechterhalten. Mehrere große Arbeitgeber schlossen in den Wirtschaftskrisen der 1990er und 2000er Jahre. Die Einwohner Newports wechseln in andere, wirtschaftlich besser dastehende Gebiete. Newport gehört zu den Orten in Vermont, in denen die Bevölkerungszahl langfristig sinkt; gegenüber der Volkszählung von 2000 verlor Newport etwa 10 % seiner Bewohner.

Wichtigster Arbeitgeber der Stadt ist das North Country Hospital, das das medizinische Zentrum für einen weiten Umkreis darstellt.

Religionen
In Newport City finden sich Gemeinden der Assemblies of God, der Kirche des Nazareners, der Episkopalen, der Katholiken, der United Church of Christ und der Methodisten.

Einwohnerentwicklung

Wirtschaft und Infrastruktur

Verkehr
Newport ist über die U.S. Route 5 sowie einige Landstraßen, die Vermont Routes 14, 100, 105 und 191, an das amerikanische Straßennetz angebunden. Ein Flughafen, der Newport State Airport, liegt im Südosten der City.

Öffentliche Einrichtungen
Das Krankenhaus für Newport und die komplette Region ist das North Country Hospital & Health Care in Newport City. Es ist zugleich größter Arbeitgeber in Newport.

Bildung
Newport City gehört zur North Country Supervisory Union. Die Newport City Elementary School bietet Klassen von Pre-Kindergarten bis zur sechsten Schulklasse.

Die Goodrich Memorial Library wurde im Jahr 1899 gegründet; sie geht auf die großzügigen Spenden von Converse und Almira Goodrich zurück. 1983 wurde das Gebäude ins National Register of Historic Places aufgenommen. Dank einer umfangreichen Spende im Jahr 2003 wurde die Bibliothek restauriert.

Persönlichkeiten

Söhne und Töchter der Stadt
 George H. Prouty (1862–1918), Politiker und Gouverneur von Vermont
 Charles Adams (1876–1947), Unternehmer
 Lane Dwinell (1906–1997), Politiker und Gouverneur von New Hampshire
 Winston L. Prouty (1906–1971), Politiker und Kongress-Abgeordneter

Persönlichkeiten, die vor Ort gewirkt haben
 David M. Camp (1788–1871), Politiker und Anwalt, der Vizegouverneur von Vermont war

Literatur
  (für die Geschichte bis 1840)

Weblinks

 Homepage der City (englisch)
 Steckbrief auf dem offiziellen Portal www.Vermont.gov

Einzelnachweise

County Seat in Vermont

Newport (City, Vermont)


Publius Servilius Casca Longus (died c. 42 BC) was one of the assassins of Julius Caesar. He and several other senators conspired to kill him, a plan which they carried out on 15 March 44 BC. Afterward, Casca fought with the liberators during the Liberators' civil war. He is believed to have died by suicide after their defeat at the Battle of Philippi in 42 BC.

Life
Despite his being initially a childhood friend of Caesar, Casca and his brother Titedius joined in the assassination. Casca struck the first blow, attacking Caesar from behind and hitting his bare shoulders, after Tillius Cimber had distracted the dictator by grabbing his toga. Caesar replied "Casca, you villain, what are you doing?" and tussled with him for several seconds. Casca simultaneously shouted to his brother in Greek, "Brother, help me!" The other assassins then joined in.

At the time Casca held the office of tribune of the plebs. After the assassination he fled Rome, and his colleague in the tribunate, Publius Titius, had him deprived of his office. Casca joined Marcus Junius Brutus and Gaius Cassius Longinus, the leaders of the assassins, during the Liberators' civil war against the Second Triumvirate, Caesar's former supporters. He seems to have died, probably by suicide, in the aftermath of their defeat at the Battle of Philippi, in October 42 BC.

Casca is commemorated on a coin along with Brutus, in which a bearded figure is depicted next to his name. However, this appears to be the god Neptune rather than a portrait of Casca. Elmley Lovett in England is the place where a coin hoard was found to include a rare Roman Republican silver denarius of Brutus with Casca Longus struck at a mint moving with Brutus 43-42 BC.

A house containing a table inscribed with his name is found in Pompeii.

Dramatic depictions

 He is called "envious Casca" by Mark Antony in William Shakespeare's play Julius Caesar (1599):
"See what a rent the envious Casca made". The two words became the title of a mystery novel by Georgette Heyer.
 In the 1934 film Cleopatra, Casca is portrayed by Edwin Maxwell.
 In the 1937–38 Mercury Theatre stage production Caesar, Publius was played by Joseph Cotten.
 In the 1953 film of Shakespeare's Julius Caesar, Casca is portrayed by Edmond O'Brien.
 In the 1963 film Cleopatra, Casca is portrayed by Carroll O'Connor.
 In the 1970 film of Shakespeare's Julius Caesar, Casca is portrayed by Robert Vaughn.
 In the 1999 miniseries  Cleopatra, Casca is portrayed by David Schofield.
 In the TV series Rome (2005–07), Casca is portrayed by Peter Gevisser.

See also
Servilia gens

References

External links

Appian, The Civil Wars, Book 2 Chapter 16 from the Perseus Project
Plutarch, Lives, Caesar, Chapter 66 from the Perseus Project
Brutus - Casca coin

42 BC deaths
1st-century BC Romans
Ancient Roman politicians
Ancient Roman politicians who died by suicide
Assassins of Julius Caesar
Casca, Publius
Suicides in Italy
Year of birth unknown

Publius Servilius Casca


Olie til Danmark er en propagandafilm fra 1959 instrueret af Svend Aage Lorentz efter manuskript af Svend Aage Lorentz.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Propagandafilm fra Danmark
Danske film fra 1959

Olie til Danmark


Vještica iz Endora (hebr. בַּעֲלַת־אֹוב בְּעֵין דּוֹר), prema Bibliji, žena koju je posjetio židovski kralj Šaul kako bi mu pomogla prizvati duh proroka Samuela da mu dadne savjet uoči predstojeće bitke protiv Filistejaca premda je sam Šaul zabranio praksu nekromancije u svom kraljevstvu i protjerao sve čarobnjake iz njega. Budući da je pogazio riječ danu Bogu i dopustio vještici prizivanje Samuelova duha, njegov duh mu je poručio da ga je Bog napustio i da će poginuti u presudnoj bitci zajedno s trojicom svojih sinova.

Vještica iz Endora nije imenovana u Prvoj knjizi o Samuelu, ali je njen identitet predstavljen u rabinskoj židovskoj literaturi gdje se imenuje kao Zefanija, majka Abnerova. U toj literaturi se također prikazuje kao nekromantkinja koja je prizvala Samuelov duh iz svijeta mrtvih unutar prvih dvanaest mjeseci od njegove smrti.

Vidi još

 Nekromancija

Bilješke

Vanjske poveznice

 Vještica iz Endora - Britannica Online
 Vještica iz Endora - encyclopedia.com
 Vještica iz Endora - jewishencyclopedia.com

Biblijski likovi
Stari zavjet
Vještičarstvo

Vještica iz Endora


Les amours de Ragonde (en español, Los amores de Ragonda; título original completo: Le mariage de Ragonde et de Colin ou La Veillée de Village) es una ópera en tres actos con música de Jean-Joseph Mouret y libreto de Philippe Néricault Destouches. Se estrenó en el Château de Sceaux en diciembre de 1714. Se la conoce como la primera ópera cómica francesa.

Personajes

Grabaciones
Les amours de Ragonde (versión de 1742) Michel Verschaeve, Jean-Paul Fouchécourt, Sophie Marin-Degor, Les Musiciens du Louvre, dirigida por Marc Minkowski (Erato, 1992)

Referencias

Le magazine de l'opéra baroque by Jean-Claude Brenac
Pitou, Spire, The Paris Opéra. An Encyclopedia of Operas, Ballets, Composers, and Performers – Rococo and Romantic, 1715-1815, Greenwood Press, Westport/Londres, 1985 (ISBN 0-313-24394-8)
Folleto a la grabación arriba mencionada

Enlaces externos

Óperas de Jean-Joseph Mouret
Óperas en francés
Óperas estrenadas en Francia
Óperas de 1712

Les amours de Ragonde


Kimyon (Cuminum cyminum), maydanozgiller (Apiaceae) familyasından Mayıs-Haziran ayları arasında, beyaz ve pembemsi renkli çiçekleri açan, 40–60 cm boyunda, bir yıllık otsu bir bitki türü. Anavatanı Doğu Akdeniz ve Orta Doğu'dur.

Morfolojik özellikleri

Gövdeleri dik, üstte dallanır. Yaprakları iplik gibi parçalı ve tüysüzdür. Çiçekler şemsiye durumunda toplanmışlardır. Şemsiye, 3-5 saplıdır. Çiçekler beyaz veya pembe renklidir. Meyvesi köşeli, oval şekilli, 4–5 mm boyundadır. Temmuzda meyveler olgunlaşır. Özel kokuludur ve meyveleri sabit ve uçucu yağ, tanen ve reçine taşımaktadır. Midevi, gaz giderici, terletici olarak kullanılır. Aynı zamanda özellikle Kuzey Afrika, Orta Doğu, batı Çin, Hindistan ve Meksika mutfağında çok kullanılan bir baharattır.

Kullanımı
Kimyon baharatı, kimyon bitkisinin olgunlaştıktan sonra toplanıp kurutulan tohumlarından ya da bu tohumların öğütülmesinden elde edilir. Keskin, acı ve biraz sert bir tadı vardır. Özellikle et yemeklerine katılır. Kebap gibi pek çok yöresel yemekte, ayrıca bazı içkilere ve hamur yemeklerine çeşni katmak için kullanılır.

Dağılımı
Kimyonun genel olarak en sık yetiştiği yerler: İran, Özbekistan, Tacikistan, Türkiye, Fas, Mısır, Hindistan, Suriye, Meksika ve Şili'dir. Türkiye'de, Ege ve Karadeniz Bölgesinde kültür olarak yetiştirilir. Hindistan'da kimyon jiira olarak, Pakistan/İran'da ziira olarak, batı Çin'de ziran olarak, Azerbaycan'da ise cirə [cire] olarak adlandırılır.

Cuminum
Yenilebilir maydanozgiller
Baharat bitkileri
Azerbaycan florası

Kimyon


Die 10. Torpedoboot-Flottille (10. T-Flottille) war ein militärischer Verband der deutschen Kriegsmarine im Zweiten Weltkrieg.

Geschichte
Sie wurde im Januar 1944 in Genua aufgestellt und bestand aus von der Kriegsmarine nach dem Waffenstillstand von Cassibile im September 1943 erbeuteten ehemals italienischen Torpedobooten und, als Führungsboot, dem umgerüsteten und zum Torpedoboot umklassifierten ehemaligen jugoslawischen Zerstörer Dubrovnik, der seit 1941 als Premuda in der italienischen Marine gedient hatte. Die Flottille war personell dem Führer der Zerstörer unterstellt, truppendienstlich und einsatzmäßig dem Marinekommando Italien bzw. ab Januar 1945 dem Marineoberkommando Süd, taktisch der 7. Sicherungs-Division. Ihre Aufgaben waren Aufklärungsoperationen, offensive und defensive Minenunternehmungen, Geleit- und Sicherungsdienst und Beschießen von Landzielen  im Ligurischen Meer.

Zwischen dem 25. April 1944 und dem 25. Juni 1944 verlor die Flottille bereits vier ihrer acht Boote durch Feindeinwirkung, ein weiteres im September 1944. Trotz dieser Verluste schädigte die Flottille die britischen Seestreitkräfte im Mittelmeer merklich. Hierfür wurde ihr Kommandeur im Juni 1944 mit dem Ritterkreuz ausgezeichnet.

Zwei der drei noch verbliebenen wurden am 18. März 1945 bei einer Minenlegeunternehmung nordwestlich von Korsika von den beiden britischen Zerstörern HMS Meteor und HMS Lookout versenkt; nur TA 32 konnte beschädigt entkommen. Bei der deutschen Räumung Genuas wurde TA 32 am 24. April von der eigenen Besatzung im Hafen durch Sprengung versenkt.

Einheiten
Zur Flottille gehörten die folgenden Einheiten:
 TA-23 (ex Impavido), gesunken 25. April 1944
 TA-24 (ex Arturo), gesunken 18. März 1945
 TA-27 (ex Auriga), gesunken 9. Juni 1944
 TA-28 (ex Rigel), gesunken 4. September 1944
 TA-29 (ex Eridano), gesunken 18. März 1945
 TA-30 (ex Dragone), gesunken 15. Juni 1944
 TA-31 (ex Dardo), gesunken 25. Juni 1944
 TA-32 (ex Premuda, ex jugosl. Dubrovnik), selbstversenkt 24. April 1945

Flottillenchefs
 Korvettenkapitän Wirich von Gartzen -- Januar 1944 bis November 1944
 Korvettenkapitän Franz Burkart -- November 1944 bis März 1945
 Kapitänleutnant Emil Kopka (m.W.d.G.b.) -- März 1945 bis April 1945

Literatur
 Wirich von Gartzen: Die Flottille. Außergewöhnlicher Seekrieg deutscher Mittelmeer-Torpedoboote. Köhler, Herford, 1982

Weblinks
 https://www.wlb-stuttgart.de/seekrieg/km/tboote/tboote-mm.htm

Anmerkungen und Einzelnachweise

Torpedobootflottille 10
Gegründet 1944
Aufgelöst 1945

10. Torpedoboot-Flottille


Zaffé est l'un des cinq arrondissements de la commune de Glazoué, reconnue par la célébrité de son grand marché, dans le département des Collines au Bénin.

Géographie
L'arrondissement de Zaffé est situé au nord-ouest du Bénin et compte 6 villages que sont Adourekoman, Egbessi, Kabole, Kpakpa Zoume, Mendengbe et Zaffé.

Histoire

Démographie
Selon le recensement de la population de  conduit par l'Institut national de la statistique et de l'analyse économique (INSAE), Zaffé compte 13053 habitants  .

Références

Arrondissement au Bénin
Collines

Zaffé


Hrvatski dizački savez je hrvatska krovna organizacija za sport (olimpijsko) dizanje utega.

Međunarodni naziv za Hrvatski dizački savez je Croatian Weightlifting Federation.

Osnovan je 1949. godine u Osijeku.

Član je International Weightlifting Federation (IWF) - Međunarodne dizačke federacije od 19. studenoga 1992. godine i European Weightlifting Federation (EWF) - Europske dizačke federacije od 21. travnja 1992. godine.

Olimpijske igre
Total
nakon 2016.

Svjetsko prvenstvo
nakon 2016.

Total

Single event

Europsko prvenstvo
nakon 2018.

Total

Najbolji ženski rezultat je 7. mjesto 2018.

Single event

Najbolji ženski rezultat je 7. mjesto 2018.

Mediteranske igre
Total

Svjetski rekorderi
7.4.2017.

Nacionalni rekordi
apsolutni rekordi (neovisni o dobnoj kategoriji)

01 - 01 - 2019

* neslužbeni rekordi jer se koeficijenti preračunavaju (prilagođavaju) svaki olimpijski ciklus te doživljavaju sitne promjene, ali se prate i pružaju sliku o kvaliteti rezultata (usporedbom rezultata različitih težinskih kategorija) te omogućuju rangiranje dizača neovisno o kategoriji

Ostalo
Na OI 2000. godine Nikolaj Pešalov je u kategoriji do 62 kg osvojio prvu hrvatsku zlatnu olimpijsku medalju u pojedinačnoj konkurenciji od osamostaljenja.

Najviše nastupa na OI ima Nikolaj Pešalov (2 za Hrvatsku, odnosno 4 ukupno).

Dean Lukin je osvojio zlato za Australiju na OI 1984. Joto Jotov, koji je za Bugarsku osvojio dvije srebrne medalje na OI, nastupao je za Hrvatsku od najkasnije 2001.

Nazivlje
+ trzaj (engl. snatch) - postoje 4 tipa: squat ili full i split snatch koji se najčešće koriste na natjecanjima te power i muscle snatch koji se uglavnom koriste za trening
+ nabačaj (engl. clean)
+ izbačaj (engl. jerk)
+ ?? (engl. press)
+ izbačaj (engl. clean and jerk) - podizanje koje se sastoji od split jerk-a i power clean-a; postoje još squat jerk te hang i continental clean
+ potisak (engl. clean and press) - vježba koja je bila sastavni dio natjecanja na OI više nije natjecateljska disciplina; jedna od važnijih vježbi uz čučanj
+ čučanj (engl. squat) - koristi se stražnji čučanj (engl. back squat), odnosno jedan od njegova dva osnovna tipa - olimpijski ili high bar čučanj
+ hvat (engl. grip) - vrsta koja se koristi je hook grip
+ total - natjecanje u kojem se za rezultat zbrajaju rezultati ostvareni u vježbama sastavnicama; trenutačno ima oblik biatlona koji se sastoji od trzaja i izbačaja; u povijesti je imalo oblik triatlona - prije izbacivanja potiska s natjecanja
+ medalje osvojene u totalu (biatlonu) nazivaju se velike medalje (engl. big medals), a medalje osvojene za rezultate ostvarene u izbačaju i trzaju tijekom total natjecanja nazivaju se male medalje (engl. small medals)

Mlađe kategorije na svjetskim natjecanjima
nakon 2017.

Nap. Velike i male medalje zajedno brojene.

Bilješke

Vanjske poveznice
Web stranica saveza
Baza rezultata - UNI Leipzig
Baza rezultata - IWRP
Sinclair Total kalkulator

Vidi još
 Hrvatski girevoy sport savez
 Hrvatski powerlifting savez

Izvori

Dizanje utega
Dizanje utega u Hrvatskoj

Hrvatski dizački savez


Dalmatinska nogometna zona (također i kao Dalmatinska nogometna liga) je svoje drugo izdanje imala u sezoni 1963./64., te je bila jedna od četiri zone Prvenstva Hrvatske, te liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 15 klubova, a prvak je bio Split, koji je potom postao i prvak Hrvatske i ostvario plasman u Drugu saveznu ligu – Zapad.
 1. kolo: RNK Split – Karlovac 1:0 i 1:1
Osim klubova iz Dalmacije u sezoni 1963/64. natjecala su se i dva kluba iz Like: Lika (Gospić) i Jedinstvo (Donji Lapac).

Ljestvica

 Novi klubovi u sezoni 1964./65.:
 TK Zadar – nastao spajanjem Zadra i Tekstilca
 Rudar Siverić
 Omladinac Vranjic
 Omladinac Zadar
 Udarnik Perušić
 Zablaće danas dio Šibenika

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Slavonska zona 1963./64.
 Zagrebačka zona 1963./64.
 Riječko-istarska zona – Istarska skupina 1963./64.
 Riječko-istarska zona – Riječka skupina 1963./64.
 Prvenstvo Splitskog nogometnog podsaveza 1963./64.
 Liga Nogometnog podsaveza Gospić 1963./64.

Izvori
 Jurica Gizdić: 80 godina Jadrana, Kaštel Sućurac, 2002., , str. 77-79
 Jurica Gizdić, Anđelo Raffanelli: Vječni Zmaj pod Biokovom, Makarska, 2007., , str. 69-70
 Jurica Gizdić: Počelo je prije osam desetljeća, Kaštel Gomilica, 2004., , str. 55-57

1963-64
1963-64
Dalmacija

Dalmatinska nogometna zona 1963./64.