este o companie japoneză de produse alimentare cu sediul în Nishiyodogawa-ku, Osaka .  Ezaki Glico face afaceri în 30 de țări, în America de Nord, Asia-Pacific și Europa.

Prezentare generală
Activitatea principală a Ezaki Glico este fabricarea produselor de cofetărie, cum ar fi ciocolată, chipsuri, gume de mestecat și înghețată, și produse lactate. În plus, Glico produce alimente prelucrate, cum ar fi cartofi curry și retort takikomi gohan pungă, și produse alimentare supliment alimentar .   Principalii concurenți ai companiei Glico sunt Meiji Seika, Lotte, Morinaga și Fujiya  în industria de cofetărie, și House Foods, Meiji și S&B Foods în industria alimentară prelucrată.

Principalul finanțator al lui Ezaki Glico a fost Sanwa Bank, care a fuzionat în banca Tokyo-Mitsubishi UFJ. Ezaki Glico este membru al grupului de companii Midori Kai, al cărui finanțator principal a fost Sanwa Bank.

Produse
Ezaki Glico produce o mare varietate de produse. Doar produse importante sunt enumerate aici.

Ciocolată

 TCHO, Berkeley, producător de ciocolată artizanal din California, cu diverse baruri de ciocolată.
 Glico, produs de caramel. În plus față de aroma standard, există aromă de caramel și produse de aromă de migdale zdrobite.
Pocky, batoane de covrigi acoperite cu ciocolata, care vin in multe alte arome.  Vânzările totale din 1966 depășesc 10 miliarde de pachete.  În Europa, acest produs este vândut cu marca "Mikado".
 Pretz, batoane de covrigi, care vin în multe alte arome.
 Almond Ciocolată, migdale acoperite cu ciocolată.
 Caplico, biscuiți de vafe cu glazură în formă de conuri de înghețată care vin în aromă de ciocolată sau de căpșuni.
 Biscos, biscuiți din germeni de grâu cu cremă de iaurt folosind drojdie specială.
 BREO, o bomboană de îngrijire orală dezvoltată pentru curățarea limbii și a respirației.

Lactate

 Pudchin Pudding, cel mai bine vândut produs de budincă. Caracteristica sa este un pachet special cu care consumatorii pot muta în mod eficient conținutul pe o farfurie.

Produse de inghetata

 Giant Cone, înghețată într-un con mare, cu ciocolată și pătrunjel de nuci.
 Panapp, înghețată de vanilie într-o ceașcă lungă la îndemână, cu umpluturi cu sos de fructe în centru.
 Papico, sherbet care vine în tuburi.
  , bomboane de gheață de dimensiuni mari. Ezaki Glico a promovat acest produs printr-un personaj CG extrem de realist, Aimi Eguchi, care a fost creat folosind caracteristici faciale de la membrii grupului, AKB48 .
 Calorie Control Ice Cream Series, care folosește agenți de îndulcire cu conținut scăzut de calorii maltitol și sucraloză în locul zahărului și a siropului de amidon utilizat adesea în înghețată. Tofu este, de asemenea, folosit pentru a înlocui produsele lactate pentru a reduce cantitatea de calorii.

Hrana procesata

 Ni-dan Juku Curry, stoc de curry în formă de cub de tip japonez.
 Donburi-tei, produs instant de pungi de replică donburi.

Formula pentru bebeluși

 ICREO Balance Milk, o formulă pentru copii sub formă de pulbere, fabricată de Icreo Co., Ltd.

Note

Legături externe
 Glico Global Official Site
 Ezaki Glico Official website

Mărci japoneze
Companii listate la Tokyo Stock Exchange
Fondări în 1922
Companii din Japonia
Companii din industria alimentară
Companii multinaționale

Ezaki Glico


Terahertz stråling, Terahertz radiobølger, THF (Tremendously High Frequency), submillimeterbølger, T-stråler, T-bølger eller T-lux er betegnelsen for radiobølger med en frekvens (fra men ikke med) 300 GHz - 3 THz.

Introduktion
Terahertz stråling ligger i det elektromagnetiske spektrum imellem infrarød stråling og mikrobølgestråling - og det deler nogle egenskaber med hver af disse. Ligesom infrarød og mikrobølge stråling udbreder terahertz stråling i line of sight og er ikke-ioniserende. Ligesom mikrobølge stråling kan terahertz stråling gennemtrænge mange former for elektrisk isolerende materialer. Terahertz stråling kan passerer gennem tøj, papir, pap, træ, murværk, plast og keramik. Penetreringsdybden er typisk mindre end mikrobølge stråling. Terahertz stråling kan med vanskelighed trænge gennem tåge og skyer og kan ikke trænge gennem flydende vand - eller metal.

Jordens atmosfære er en stærk absorber af terahertz stråling i de specifikke vanddampes absorptionsbånd, så terahertz stråling dæmpes så meget, at de ikke kan benyttes til langdistance kommunikation. Men ved afstande på op til ca. 10 meter er båndet anvendeligt til fx billeddannelse og til højbåndbredde trådløst datanet systemer, specielt indendørssystemer.

Kilder

Naturlige
Terahertz stråling bliver udsendt som en del af sortlegeme stråling fra alle legemer med en temperatur større end omkring 10 kelvin.

Kunstig
I 2012 var følgende kendte kilder til terahertz stråling:
 gyrotronen
 Schottky-diode multiplikatorer
 varaktor (varaktordiode) multiplikatorer
 quantum cascade laser
 fri elektron laser (FEL)
 synkrotron kilder
 photomixing kilder

I 2009 blev det opdaget at selve det at afrulle klisterbånd genererer ikke-polariseret terahertz stråling, med en smal top ved 2 THz og med en bredere top ved 18 THz. Hypotetisk forestiller man sig at mekanismen bag skabelsen af terahertz stråling er klisterbåndets triboelektriske effekt og den efterfølgende afladning; man formoder at processen involverer bremsestråling med absorption eller energy density focusing ved dielektrisk breakdown af a gas.

I 2011 producerede den japanske elektronikproducent Rohm og et forskningsteam ved Osaka University en mikrochip som kunne overføre 1,5 Gbit/s ved anvendelse af terahertz stråling.

I 2013 udviklede forskere ved Georgia Institute of Technology's Broadband Wireless Networking Laboratory og Polytechnic University of Catalonia en metode at lave en grafenradioantenne: En radioantenne som blev formet til grafenstrimler med 10 til 100 nanometers bredde og én mikrometer lang. Sådan en radioantenne kan udsende i terahertz frekvensintervallet.

Kilder/referencer

Se også
 Frekvensbånd

Radioteknik
Radiospektrum

Terahertz stråling


Otto von Guericke (d. 20 Kasım 1602 - ö. 11 Mayıs 1686), Alman bilim insanı, mucit ve politikacı. Vakum fiziğinin kurucusudur. 1650'de vakum pompasını bulmuş ve doğduğu kent olan Magdeburg'un 1646 - 1676 yılları arasında belediye başkanlığını yapmıştır.

Hayatı
Otta von Guericke bir amatör bilgindi. Ama, Almanya'nin Magdeburg şehrinin belediye başkanı olarak ancak küçük bir yerel ünü vardı. Bununla beraber, bilim tarihinin başlangıcındaki en büyük deneylerden birinin yaratıcısı olarak çok büyük ün kazandı.

Guericke (1602-1686), hava basıncı ve vakuma karşı ilginin arttığı bir devirde yaşadı. Ondan önce, büyük İtalyan Galilei, bilimin bu yolunda yürümüştü. Galilei'nin izcisi ve vatandaşı Evangelista Toriçelli de öyleydi. Toriçelli, cıvayla doldurulmuş ve bir ucu kapalı bir tüpü ters çevirerek üst kapalı ucundaki (tepe) yerde bir vakum elde etti. Bu vakumun, tüp içindeki cıvayı yüksekte tuttuğunu gösterdi. 1650 sıralarında Guericke, kapalı bir kaptaki havayı alarak yaklaşık bir vakum yaratabilen, ilk pratik hava boşaltma tulumbasını buldu.

Sonra, 1684'te, Guericke'in en büyük deneyi geldi. iki metal yarımküre -içi boş yarım toparlaklar- yaptı, bunları birbirlerine değdirdi ve aralarındaki havanın hepsini tulumbayla çekti. Dışarıdan bastıran havanın kuvveti içerideki yaklaşık vakumun pek küçük basınçlarını çok aşıyordu. Bilgin, yarımküreleri bir arada tutan ve dışarıdaki havanın basıncından ileri gelen kuvvetin ne derecede büyük olduğunu kanıtlamak için, on altı beygir bularak bunları iki gruba ayırdı ve gruplardan her birini yarımkürelerden birine bağladı. Atlar, bütün kuvvetleriyle çektikleri halde, on altı atın kombine kuvveti, yarım küreleri ayırmaya ancak yetecek kadar büyüktü. Bu deney Regensburg'da, imparator Üçüncü Ferdinand ve saray büyükleri önünde yapıldığı zaman, öneminden hiçbir şey kaybetmedi. «Magdeburg yarım küreleri» deneyinin bir sonucu olarak, bilginler atmosfer basıncının önemini çok daha iyi anladılar.

Otto von Guericke'in araştırıcı zekası, sadece basınç üzerindeki incelemelerle yetinmedi; ilk elektrik makinesini ve çeşitli bilim alanlarında deneyler yaptı.

Magdeburg Küreleri
Magdeburg kentinin belediye başkanı Otto von Guericke, 1654 yılında şu iddiada bulunur: "Karpuz büyüklüğündeki bir cismin yüzeyine açık havanın uyguladığı basınç kuvveti, sekiz atın çekme kuvvetinden büyüktür."

İnsanlar bu iddiaya inanmazlar. Otto von Guericke iddiasını ispatlamak için kalın metalden içi boş ve kulplu iki yarım küre yaptırır. Bu yarım küreleri karşılıklı olarak hava sızdırmayacak biçimde üst üste kapatır. Kendi icat ettiği hava boşaltma pompası ile kürelerin içindeki havayı boşaltır. Küreyi 4 çift at bir tarafta 4 çift at diğer tarafta olacak şekilde zıt yönde çekmelerine rağmen küreler birbirinden ayrılmaz. Sonra Otto von Guericke hava musluğunu açarak kürenin içine hava pompalayınca küreler birbirinden ayrılıverir. Yapılan gösteriyi izleyenler hayretler içinde kalırlar.

Magdeburg küreleri, hava basıncının varlığını kanıtlamak için tasarlanmış iki yarım küredir.

Durağan elektrik üreten makineler
1660 yılında ilk statik (durağan) elektrik makinasını yaptı. Bu makine, kayışlı bir makara düzeneği ile döndürülen kükürt bir küreden oluşmaktaydı. Dönen kükürt topa çeşitli cisimlerin sürtülmesi ile o zamana göre büyük ölçülerde durağan elektrik üretilebilmekteydi.

Guericke'nin makinası çok kısa bir süre içinde büyük bir üne kavuştu. Avrupa'nın birçok kentinde bu makinaların benzerleri yapıldı ve durağan elektrikli cisimlerin tüy ve benzeri hafif cisimleri çekmesi ve elektriğin yol açtığı çatırtılar ve kıvılcımlar gözlendi. Ünlü bilim insanı Isaac Newton'un da durağan elektrik üreten makinalarla ilgilendiği ve 1629 yılında camdan bir küreyi elektriklendiren bir makinanın yapımı ile bizzat ilgilendiği bilinmektedir.

Kaynakça

Literatürde Otto von Guericke
(İlk kitap hariç, diğer kitapların tümü Almanca veya Latincedir.)

Neue 'Magdeburgische' Versuche über den leeren Raum
Otto von Guericke,
Reihe Ostwalds Klassiker, Bd. 59: Übersetzung von Guerickes "Experimenta nova Magdeburgica de vacuo spatio", 1672. (Magdeburger Halbkugeln) 1996,
ISBN 3-8171-3059-7
Guericke, Otto von: Gesamtausgabe, 24 Bde.
Bd.2/1/1 Guericke, Otto von: Otto von Guerickes Neue (so genannte) Magdeburger Versuche über den leeren Raum. Ottonis de Guericke Experimenta Nova (ut vocantur) Magdeburgica de Vacuo Spatio. Faksimile d. latein. Ausg., 1672. 2002.
ISBN 3-89923-015-9,
 Otto von Guericke, Burgermeister der Stadt Magdeburg: Ein Lebensbild aus dem Deutschen Geschichte des Siebzehnten Jahrhunderts
 Hoffman, Friedrich Wilhelm (Verlag von Emil Baensch) (1874)
ISBN 9 781145 081925
 Otto von Guericke: Burgermeister von Magdeburg. Ein deutscher Staatsman, Denker und Forscher
 Schimank, Hans (Herausgegeben von der Stadt Magdeburg) (1936)
 Otto von Guericke Ertrage der Forschung
 Krafft, Fritz (Wissenschaftliche Buchgesellschaft Darmstadt) (1978)
 Otto von Guericke Philosophisches uber den leeren Raum
 Kauffeldt, Alfons  (Akademie-Verlag Berlin) (1968)
 Philosophia Magnetica
 Cabeo, Nicolo S.J. (Johannes Kinckius) (1629) (Dijital platforma 2010 yılında Herzog August Bibliothek, Wolfenbuettel tarafından aktarılmıştır.)
 Mechanica Hydraulico-pneumatica
 Schott, Gaspar  S.J. (Heinricus Pigin of Wurzburg) (1657) (aynı zamanda Googlebooks'ta)
 Technica Curiosa
 Schott, Gaspar S.J. (Jobus Hertz of Wurzburg) (1664) (aynı zamanda Googlebooks'ta)

Ayrıca bakınız
 Elektrik tarihi
 Elektriğin tarihsel gelişimi

1602 doğumlular
Magdeburg doğumlular
1686 yılında ölenler
17. yüzyılda Almanlar
Alman fizikçiler
Alman mucitler
Elektrikçi bilim insanları

Otto von Guericke


La liste suivante recense les espèces de poissons inscrites à l'Annexe III de la CITES.

Sauf mention contraire, l'inscription à l'Annexe d'une espèce inclut l'ensemble de ses sous-espèces et de ses populations.

Liste

 Famille des Potamotrygonidae :
 Paratrygon aiereba
 Potamotrygon spp. (population du Brésil)
 Potamotrygon constellata
 Potamotrygon magdalenae
 Potamotrygon motoro
 Potamotrygon orbignyi
 Potamotrygon schroederi
 Potamotrygon scobina
 Potamotrygon yepezi

 Famille des Loricariidae :
 Hypancistrus zebra

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Liste des espèces de mammifères inscrites à l'Annexe III de la CITES
 Liste des espèces d'oiseaux inscrites à l'Annexe III de la CITES
 Liste des espèces de reptiles inscrites à l'Annexe III de la CITES
 Liste des espèces d'amphibiens inscrites à l'Annexe III de la CITES
 Liste des espèces d'invertébrés inscrites à l'Annexe III de la CITES
 Liste des espèces de plantes inscrites à l'Annexe III de la CITES

Liens externes

 Listes complètes des espèces inscrites sur les Annexes I, II et III de la CITES (fr) : https://www.cites.org/fra/app/appendices.php

CITES annexe III

Liste des espèces de poissons inscrites à l'Annexe III de la CITES


VLE may refer to:

Science and technology
 Vapor–liquid equilibrium, in thermodynamics and chemical engineering
 Virtual learning environment, in educational technology
 Maximum landing gear extended speed (VLE), a V speed in aviation
 Variable-length encoding, an information theory technique for assigning shorter encoding to more frequently-occurring sequences
 Variable-length encoding of an instruction set, as is used in a variable-length instruction set
 Variable-length, aka variable-width encoding

Other uses
 Universal Lithuanian Encyclopedia ()

See also
 VL (disambiguation)

VLE


5. Šahovska olimpijada održana je 1933. u Ujedinjenom Kraljevstvu, u Engleskoj. Grad domaćin bio je Folkestone.

Poredak osvajača odličja

1933.
Šah u Engleskoj
Međunarodna športska natjecanja u Ujedinjenom Kraljevstvu

Šahovska olimpijada 1933.


Hetero nükleroprotein parçacıkları (veya HnRNP) ökaryotik hücrelerde yeni sentezlenen bir RNA'nın transkripsiyon sonrası değişime uğrayana kadar proteinlerle kaplanmış halidir. Bu RNA/protein komplekslerinde bulunan başlıca proteinler protein K ve polipirimidin dizisi bağlanma proteinidir (polypyrimidine-tract binding protein, PTB). PTB, splisozomun polipirimidin dizilerine bağlanmasına engel olarak ekson birleşmesini durdurur.

Öncül-mRNA'ya bu proteinlerin bağlı olması, onun daha tamamen işlenmediğini ve sitoplazmaya yollanmaya hazır olmadığının işaretidir. "Splicing"den sonra bu proteinler intronlara bağlı kalırlar ve onların yıkılmasını sağlarlar.

hnRNP Proteinlerinin Fonksiyonları
Öncül-mRNA ile hnRNP proteinlerinin birleşmesi, komplementer bölgelerin baz-eşleşmesine bağımlı olan kısa ikincil yapılarının oluşmasını önler, böylece öncül-mRNA diğer RNA molekülleri ya da proteinlerle etkileşime açık hale gelecektir.

Saflaştırılmış hnRNP proteinleri ile yapılan bağlanma araştırmaları, hnRNP proteinlerinin yeni üretilen öncül-mRNA molekülünün değişik bölgeleriyle birleşmesini önermektedir. Örneğin, hnRNP proteinleri olan A1, C ve D, tercihen intronların pirimidince zengin dizileri olan olan 3' uçlarına bağlanır. Bu gözlem, bazı hnRNP proteinlerinin RNA birleşmesi (splicingi) ya da kesilme/poliadenilizasyonu belirten RNA dizileriyle etkileşime geçebileceklerini ve RNA işleyici faktörlerin tanıdığı yapılara katkıda bulunduğunu önermiştir. Son olarak hücre birleşmesi deneyleri, bazı hnRNP proteinlerinin çekirdekte sınırlandırılmış olarak kaldıklarını göstermiştir ki diğerleri sitoplazmada dolaşmaktadır ve bunların mRNA taşınmasında rol oynadıkları düşünülmektedir.

Kaynakça
 Xie J, Lee JA, Kress TL, Mowry KL, Black DL. (2003). Protein kinase A phosphorylation modulates transport of the polypyrimidine tract-binding protein. Proc Natl Acad Sci USA 100(15):8776-81.
 Takimoto M, Tomonaga T, Matunis M, Avigan M, Krutzsch H, Dreyfuss G, Levens D. (1993). Specific binding of heterogeneous ribonucleoprotein particle protein K to the human c-myc promoter, in vitro. J Biol Chem 268(24):18249-58.
 Watson JD, Baker TA, Bell SP, Gann A, Levine M, Losick R. (2004). Molecular Biology of the Gene, ch. 9 and 10. Peason Benjamin Cummings; CSHL Press. 5th ed.

Biyokimya
Gen ifadesi

HnRNP


La  du Gran Premio Ciudad de Eibar a lieu le . La course fait partie du calendrier international féminin UCI 2022 en catégorie 1.1. Elle est remportée par la Canadienne Olivia Baril.

Équipes

Récit de la course
Mireia Benito est la première échappée. Elle est rapidement reprise. Elle est imitée par sa coéquipière  Corinna Lechner par la suite. Elle est revue dans l'Alto Itziar. Dans la descente de l'Alto Meagas, Aurela Nerlo attaque à son tour. Son avance atteint deux minutes trente. Les équipes Movistar et BikeExchange Jayco mènent la poursuite, et Nerlo est reprise à dix-sept kilomètres de l'arrivée. Mavi Garcia accélère dans l'Alto de San Miguel. Elle se détache avec Ane Santesteban, Olivia Baril et Paula Patiño. Cette dernière est distancée plus loin. Jelena Erić et Nadine Michaela Gill reviennent de l'arrière dans les dix derniers kilomètres. Elles se départagent au sprint et Olivia Baril se montre la plus véloce.

Classements

Classement final

Points UCI

Liste des participantes

Notes et références

Liens externes

Gran Premio Ciudad de Eibar
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en mai 2022
Cyclisme en Espagne en 2022

Gran Premio Ciudad de Eibar 2022


Ophiopogon albimarginatus, jedna od sedamdesetak vrsta biljaka iz roda viseče brade, porodica šparogovki. Kineski je endem ograničen na području istočnog Guangxija u jugoistočnoj Kini. Raste na visinama do 300 metara/nm.

latinsko ime vrste, albimarginátus, znači 'bijelo obrubljen'.

Izvori

Nolinoideae
Flora jugoistočne Kine

Ophiopogon albimarginatus


Farsman I. (gruz. ფარსმან I; umro 58.), iz dinastije Farnavazida, bio je kralj Iberije od 1. do svoje smrti 58. godine. Farsman igra važnu ulogu u Tacitovom izvještaju o politici i kampanjama u istočnom Rimskom Carstvu pod Tiberijem, Kaligulom, Klaudijem i Neronom. Prema Kirilu Tumanovu, Farman je bio čaln treće dinastije Farnavazida. Farsman Je spomenut na Vespazijanovoj steli. Za vrijeme njegove vladavine, Iberija je pretvorena u zakavkasko carstvo, koja će dominirati nad Armenijom i Albanijom.

Život
Njegova brata Mitridata, kao saveznika Rima, rimski car Tiberije, koji je napao Armeniju 35. godine, bio je postavio za kralja Armenije. Kad je partski princ Orod, sin Artabana II. pokušao potjerati Mitridata iz svog novostečenog kraljevstva, Farsman je poveo iberijsku vojsku i pobijedio Parte (Tacit, Anali, vi, 32. – 35.) Farsman je osobno zdrobio Orodovu kacigu jednim udarcem. Orod je odjurio u galopu, a glasine o njegovoj smrti demoralizirale su Parte.

Oko 52. godine, Farsman je potaknuo svog sina Radamista da pođe u rat protiv svog strica Mitridata. Nakon kratke vladavine, Parti su protjerali Radamista 55. godine, a on se sklonio kod oca. Rimljani su izrazili nezadovoljstvo postupcima Radamista, a kako bi ih zadovoljio, Farsman ga je dao pogubiti. Farsmana je, očito, naslijedio Mitridat I.

Obitelj
Nepoznatog datuma, Farsman se oženio neimenovanom aremnskom princezom iz dinastije Artaksida. Bila je kći armenskog monarha Tigrana IV. i njegove sestre-supruge Erato. Farsman je snjom imao tri sina: Mitridata I., Radamista i Amanzaspa, koji je poznat iz Amazaspovog epigrama, pronađenog u Rimu.

Dvovlašće
Gruzijski povjesničar, Tumanov, Farsmana poistovjećuje s Aderkijem (sinom Kartama, usvojenog sina Farnavaza II.) iz srednjovjekovnih gruzijskih kronika, za čije se vladavine pojavljuju prve kršćanske zajednice u Iberiji i putovanje Židova iz Mchete u Jeruzalem, odakle su svjedočili Isusovom raspeću u donijeli svetu tuniku u Iberiju. Prema gruzijskim kronikama, Aderkijeva podjela kraljevstva između njegova dva sina, Kartama i Bartoma, označila je početak dvovlašća u Iberiji koja će trajati pet generacija. Mnogi moderni znanstvenici, međutim, sumnjaju u postojanje dvovlašća, jer se suvremeni strani izvori pozivaju samo na jedinog monarha.

Izvori

Literatura
Rayfield, Donald (2013.), Edge of Empires: A History of Georgia, Reaktion Books, ISBN 9781780230702

Farnavazidi

Farsman I. od Iberije


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 22. studenog – Virgilije Nevjestić, hrvatski grafičar, slikar i pjesnik († 2009.)

Smrti

 9. veljače – Ksaver Šandor Gjalski, hrvatski književnik (* 1854.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1935.


Zakrzewo () is a village in Złotów County, Greater Poland Voivodeship, in north-central Poland. It is the seat of the gmina (administrative district) called Gmina Zakrzewo. It lies approximately  north-east of Złotów and  north of the regional capital Poznań.

A Blues Express festival is organized in Zakrzewo every July by the local culture centre.

History

The territory became a part of the emerging Polish state under its first historic ruler Mieszko I in the 10th century. Zakrzewo was a private village of Polish nobility, administratively located in the Nakło County in the Kalisz Voivodeship in the Greater Poland Province. It was annexed by Prussia in the First Partition of Poland in 1772, and from 1871 it was also part of Germany. According to the census of 1900, Zakrzewo had a population of 1,124, of which 78.1% were Poles. Zakrzewo had a very strong and active Polish community, headed by the parson of a local parish, Bolesław Domański. A Polish elementary school, kindergarten and community center were located there.

In 1935, Nazi Germany changed the village's name to Buschdorf in attempt to erase traces of Polish origin. In 1939, German persecution of Poles intensified. Local Polish activist Marcin Łangowski was expelled, and the local Polish community center was attacked by the Germans. The Polish school and Polish bank continued to resist German harassment, however, the Germans soon arrested local Polish teachers and the chairman of the local Polish bank's governance board, who were afterwards deported to concentration camps. After Germany's defeat in World War II, in 1945, the village became again part of Poland and its historic name was restored.

Transport
There is a train station in Zakrzewo, and the voivodeship road 188 runs through the village.

Sports
The local football club is Jedność Zakrzewo. It competes in the lower leagues.

Notable residents
Johannes Block (1894–1945), Wehrmacht general

References

Populated lakeshore places in Poland
Villages in Złotów County

Zakrzewo, Złotów County


මධ්‍ය-ඇමරිකාව යනු,  දළ වශයෙන් මධ්‍යම මෙක්සිකෝවෙහි සිට  බෙලීස්, ගෞතමාලාව, එල්  සැල්වදෝරය, හොන්ඩූරස්, නිකරගුවා, සහ  උතුරු දිග කොස්ටා රිකා දක්වා විහිදෙන, ඇමරිකාවන්හී ප්‍රදේශයක් සහ සංස්කෘතික භූමි ප්‍රදේශයක් වන අතර,  15 වන සහ 16 වන සියවස්හී,   ඇමරිකාවන්හී ස්පාඤ්ඤ ජනපදකරණයට පෙර  මෙම භූමිය තුල පූර්ව-කොළොම්බියානු ජන සමාජයන් කිහිපයක් සමෘද්ධියට පත්වී තිබිණි. පුරාතන ශිෂ්ටාචාරයන් ස්වාධීන ලෙසින් පැනනැගුණු ලොව පෙදෙස් හයෙන් මෙය එකක් වන අතර, වර්තමාන පේරු රටෙහි උතුරු දිග වෙරළෙහි නොර්ටෙ චිකෝ (කරාල්-සූපේ) පෙදෙසට පසුව ඇමරිකාවන්හී එවැනි දෙවන පෙදෙස වෙයි.

අධෝසටහන්

මධ්‍ය-ඇමරිකාව


Phillip Hinton (Brighton,  — Wollongong, ) foi um ator, dramaturgo, dublador e artista de voice-over . Em sua longa carreira, participou de algumas produções cinematográficas e em um grande número de obras teatrais e televisivas no Reino Unido e, principalmente, na Austrália, onde residiu a maior parte de sua vida.

Primeiros anos
Hinton nasceu em 1942 em Brington, Reino Unido, no auge da Segunda Guerra Mundial. Seu pai serviu na Força Aérea Real e a família de seu avô paterno era formada por judeus que emigraram da Polônia para a Grã-Bretanha em meados de 1800 para escapar da perseguição. Hinton cresceu na África do Sul, para onde sua família emigrou em 1947. Com 14 anos, ele começou sua carreira de ator em rádio-dramas e pouco depois ingressou nos teatros da Cidade do Cabo e de Joanesburgo.

Em 1963 retornou ao Reino Unido, onde trabalhou em teatro de repertório e comédia musical, ingressando na Royal Shakespeare Company em 1966. Ao longo de seus três anos nessa companhia, participou de turnês pela União Soviética e Finlândia com Macbeth, de Paul Scofield, e pela França com All's Well that Ends Well. Também trabalhou no Chichester Festival Theatre e no West End de Londres, atuando em produções de Stephen Sondheim e Jack Gelber.

Carreira posterior
No Reino Unido, ele também trabalhou em diversas atrações televisivas para a BBC, incluindo as séries Softly Softley, Z Cars, The Regiment, Colditz, John Halifax, Gentleman, The Brontës of Haworth e The Protectors. Em 1974, estabeleceu-se na Austrália com sua família, passando a trabalhar no teatro de Sydney e com a Melbourne Theatre Company, encenando peças como Othello (1976), na qual interpretou Iago. Entre 1981 e 1982, saiu em turnê nacional por Adelaide, Melbourne e Tasmânia, encenando A Lesson from Aloes, do premiado dramaturgo sul-africano Athol Fugard; o desempenho de Hinton recebeu elogios da crítica na imprensa australiana.

Entre as décadas de 1980 e 2000, apareceu em várias telesséries australianas e norte-americanas, incluindo Mission: Impossible, Time Trax,  Flipper e The Thorn Birds: The Missing Years, além de telefilmes como The Flood: Who Will Save Our Children?, The Three Stooges e Dynasty: The Making of a Guilty Pleasure. Ele voltou a atuar em peças teatrais de Fugard com The Road to Mecca (2002) e Valley Song (2007), na qual interpretou o papel principal. Em 2008, retornou ao teatro musical em uma revivificação de Little Woman, produção da Broadway. O artista também tem créditos como ator de voz, tendo trabalhado com dublagem e voice-over em muitos dramas de rádio, documentários televisivos, produções de animação televisivas ou lançadas diretamente em vídeo e comerciais de rádio e televisão.

Vida pessoal
Em 1961, Hinton aderiu à Fé bahá'i e posteriormente viajou pelo Reino Unido, Irlanda, Ásia, África e Estados Unidos, palestrando e auxiliando em projetos bahá'i. Além disso, escreveu e estrelou a peça Portals to Freedom, baseada na história de Howard Colby Ives, religioso que conheceu pessoalmente Abdu'l-Bahá, filho do profeta Bahá'u'lláh, fundador da religião. No programa radiofônico The Search for Meaning, popular na Austrália, o ator contou a história de sua própria busca espiritual por meio da literatura. Ele também foi rotariano durante parte de sua vida, participando do Rotary Club de Wahroonga, em Sydney.

Em 1965, enquanto trabalhava em uma comédia musical num teatro de Londres, Hinton conheceu a dançarina Ann Constant, com quem foi casado por 56 anos e teve três filhos — Sean, Simon e Benjamin — e sete netos. Em meados de 2021, o artista foi diagnosticado com mesotelioma pleural e morreu quatro semanas depois, aos 79 anos, em 29 de julho de 2021, assistido pela família em sua casa na cidade de Wollongong, em Nova Gales do Sul, Austrália.

Filmografia parcial

Cinema

Televisão

Dublagem (filmes de animação)

Atores de cinema do Reino Unido
Atores de televisão do Reino Unido
Atores de televisão da Austrália
Atores de teatro
Dramaturgos da Austrália
Dubladores da Austrália
Naturais de Brighton
Britânicos expatriados na Austrália
Descendentes de poloneses
Descendentes de judeus
Pessoas bahá'ís
Mortes por mesotelioma

Phillip Hinton


න්‍යෂ්ටිය යන්න බහුඅර්ථී වේ. ඔබ සොයන දෑ පහතින් තෝරාගන්න.
 සෛලවල ඇති න්‍යෂ්ටිය
 පරමාණුක න්‍යෂ්ටිය

න්‍යෂ්ටිය (වක්‍රෝක්තිහරණය)


Kreativna klasa stajalište je američkog teoretičara urbanih studija Richarda Floride za tobožnju socioekonomsku klasu. Florida, profesor i voditelj instututa Martin Prosperity Institute pri fakultetu za menadžment Rotman School of Management na Sveučilištu u Torontu, tvrdi da je kreativna klasa ključna pokretačka snaga za ekonomski razvoj postindustrijskih gradova u Sjedinjenim Američkim Državama.

Pregled
Florida opisuje kreativnu klasu koja se sastoji od 40 milijuna radnika (oko 30% radne snage SAD-a). On dijeli klasu na dva široka odjeljka, izvedenih iz kodova Standardnog sustava klasifikacije zanimanja

 Super-kreativna jezgra: Ova skupina obuhvaća oko 12% svih poslova u SAD-u. Uključuje širok raspon zanimanja (npr. znanost, inženjerstvo, obrazovanje, računalno programiranje, istraživanje), s umjetničkim djelatnicima, dizajnom i medijskim djelatnicima koji čine mali podskup. Florida smatra da oni koji pripadaju ovoj skupini "u potpunosti sudjeluju u kreativnom procesu" (2002., str. 69). Super-kreativna jezgra smatra se inovativnom, stvara komercijalne proizvode i robu široke potrošnje.Primarna radna funkcija njegovih članova je kreativnost i inovativnost. "Uz rješavanje problema, njihov posao može uključivati i pronalaženje problema" (Florida, 2002., str. 69).
 Kreativni profesionalci : Ovi profesionalci su klasični radnici znanja i uključuju one koji rade u zdravstvu, poslovanju i financijama, pravnoj struci i obrazovanju. Oni "prislanjaju složena tijela znanja kako bi riješili specifične probleme" koristeći više stupnjeve obrazovanja za to (Florida, 2002).

Osim ove dvije glavne skupine kreativnih ljudi, obično mnogo manja skupina boema također je uključena u kreativnu klasu. U svojoj studiji iz 2002. Florida je zaključio da će kreativna klasa biti vodeća snaga rasta u gospodarstvu za koje se očekuje da će porasti za više od 10 milijuna radnih mjesta u sljedećem desetljeću, što bi 2012. bilo jednako gotovo 40% stanovništva.

Pozadina
Društvene teorije koje je razvijao Florida potaknule su mnoge rasprave i slično. Floridov rad predlaže da je nova klasa ili klasa koja je u nastajanju — ili demografski segment sastavljen od radnika znanja, intelektualaca i raznih tipova umjetnika — uzlazna gospodarska sila, koja predstavlja veliki odmak od tradicionalnih gospodarstava temeljenih na poljoprivredi ili industriji ili opće restrukturiranje u složenije ekonomske hijerarhije.

Teze koje je razvio Florida u raznim publikacijama izvučene su, između ostalih izvora, i iz demografskih podataka Ureda za popis stanovništva SAD-a, fokusirajući se najprije na ekonomske trendove te na pomake koji su vidljivi u velikim američkim gradovima, a kasniji rad proširio je fokus i na međunarodnu razinu.

Brojni određeni gradovi i regije (uključujući kalifornijsku Silicijsku dolinu, Washington, DC, Baltimore, Bostonsku cestu 128, Trokut u Sjevernoj Karolini, Austin, Seattle, Bangalore, Dublin i Švedsku) počeli su se identificirati s ovim ekonomskim trendovima. U Floridov publikacijama, ista su mjesta također povezana s velikom populacijom kreativne klase.

Florida tvrdi da je kreativna klasa društveno relevantna zbog sposobnosti njezinih članova da potaknu regionalni gospodarski rast kroz razne inovacije (2002).

Walter Grünzweig, profesor američkih studija na Tehničkom sveučilištu u Dortmundu, pokazao je da podrijetlo izraza "kreativna klasa" ne leži sa R. Floridom, već se vraća na odlomak u eseju "Moć" Ralpha Walda Emersona u njegovom zbirka The Conduct of Life (1860.).

Zanimanja
Florida kaže da je kreativna klasa klasa radnika čiji je posao stvaranje smislenih novih oblika (2002). Sastoji se od inženjera te znanstvenika, sveučilišnih profesora, pjesnika i arhitekata, a uključuje i "ljude u dizajnu, obrazovanju, umjetnosti, glazbi i zabavi, čija je ekonomska funkcija stvaranje novih ideja, nove tehnologije i/ili kreativnog sadržaja" (Florida, 2002., str. 8). Dizajni ove skupine smatraju se široko prenosivim i korisnim. Drugi sektor Kreativne klase uključuje pozicije koje zahtijevaju veliko znanje ; oni obično zahtijevaju visok stupanj formalnog obrazovanja (Florida, 2002). Primjeri radnika u ovom sektoru su zdravstveni radnici i poslovni menadžeri, koji se smatraju dijelom podskupine zvane Kreativni profesionalci. Njihov primarni posao je promišljanje i stvaranje novih pristupa problemima. Kreativnost se sve više cijeni u današnjem globalnom društvu. Poslodavci vide kreativnost kao kanal za samoizražavanje i zadovoljstvo poslom svojih zaposlenika. Oko 38,3 milijuna Amerikanaca i 30 posto američke radne snage poistovjećuje se s kreativnom klasom. Taj se broj u posljednjih 20 godina povećao za više od 10 posto.

Kreativna klasa ujedno je poznata i po svom odmaku od tradicionalnog odijevanja i ponašanja na radnom mjestu. Pripadnici kreativne klase mogu odrediti vlastito radno vrijeme i pravila odijevanja na radnom mjestu, često se vraćajući opuštenijoj, ležernijoj odjeći umjesto poslovnih odijela i kravata. Članovi kreativne klase mogu raditi sami za sebe i određivati vlastito radno vrijeme, ne držeći se više standarda od 7 do 3. Neovisnost se također visoko cijeni među kreativnom klasom i očekuje se na radnom mjestu (Florida, 2002.).

Globalna ekonomija
Kreativna klasa nije radnička klasa među mnogima, već skupina za koju se vjeruje da donosi gospodarski rast zemljama koje mogu privući svoje članove. Ekonomske koristi koje donosi Kreativna klasa uključuju rezultate u novim idejama, industriju visoke tehnologije i regionalni rast. Iako Kreativna klasa postoji već stoljećima, SAD je bila prva velika zemlja koja je imala Kreativnu klasu koji se bavi informacijskom tehnologijom, u 1960-im i 1970-im godinama. U 1960-ima manje od pet posto stanovništva SAD-a bilo je dio kreativne klase, broj koji je porastao na 26 posto. S obzirom na to da je postojanje jake kreativne klase ključno u današnjoj globalnoj ekonomiji, Europa je sada gotovo jednaka broju Amerike za ovu skupinu. Razvilo se međugradsko natjecanje za privlačenje članova Kreativne klase.

Nakon empirijske studije u 90 zemalja, Rindermann et al. (2009) tvrdi da klase visokih sposobnosti (ili pametne klase) odgovorne su za ekonomski rast, stabilan demokratski razvoj i pozitivno vrednovane političke aspekte (učinkovitost vlade, vladavina prava i sloboda).

Mjesta visoke populacije kreativne klase
Florida koristi popise stanovništva i ekonomskih podataka koje je predstavljeno u djelima kao što su Uspon kreativne klase (2002), Gradovi i kreativna klasa (2004) i Bijeg kreativne klase (2007), kao i Bobos u raju od David Brooks (čiji "boboi" otprilike odgovaraju Floridov kreativnoj klasi) i NEO Power Rossa Honeywill , pokazalo je da gradovi koji privlače i zadržavaju kreativne stanovnike napreduju, dok oni koji ne stagniraju. Ovo je istraživanje postalo popularno u poslovnoj zajednici, kao i među političarima i urbanistima. Florida i drugi teoretičari kreativne klase pozivani su na sastanke Nacionalne konferencije gradonačelnika i brojnih odbora za ekonomski razvoj, poput  gradonačelnika Denvera za kreativne prostore i Inicijativa Cool Cities guvernerke Michigana Jennifer Granholm.

U Gradovima i kreativnoj klasi, Florida posvećuje nekoliko poglavlja raspravi o tri glavna preduvjeta kreativnih gradova (iako postoje mnoge dodatne kvalitete koje razlikuju kreativne magnete). Da bi grad privukao kreativnu klasu, on tvrdi da, mora posjedovati "tri 'T'": Talent (visoko talentirano/obrazovano/kvalificirano stanovništvo), Tolerancija (raznolika zajednica, koja ima etos 'živi i pusti živjeti') i Tehnologija (tehnološka infrastruktura neophodna za poticanje poduzetničke kulture). U Rise of the Creative Class, Florida tvrdi da pripadnici kreativne klase cijene meritokraciju, različitost i individualnost te traže te karakteristike kada se presele (2002.).

Kao što Florida pokazuje u svojim knjigama, Buffalo, New Orleans i Louisville primjeri su gradova koji su pokušali privući kreativnu klasu, ali u usporedbi s gradovima koji bolje oslikavaju "tri 'T'", nisu uspjeli. Djelatnici Kreativne klase tražili su gradove koji bolje zadovoljavaju njihove kulturne, kreativne i tehnološke potrebe, kao što su Chapel Hill, San Francisco, Washington, DC, Austin, Seattle, Toronto, Ontario i Portland, Oregon. Florida također primjećuje da Lexington i Milwaukee, Wisconsin imaju sastojke da budu "vodeći gradovi u novom gospodarstvu".

"Indeks kreativnosti" je još jedan alat koji Florida koristi da bi opisao kako grad privlači pripadnike kreativne klase. Indeks kreativnosti uključuje četiri elementa koja su sljedeća: "udio kreativne klase u radnoj snazi; inovacije, mjerene kao patenti po glavi stanovnika; industrija visoke tehnologije, korištenjem široko prihvaćenog Tech Pole Indexa Instituta Milken…; i raznolikost, mjerena Gay Indexom, razumna vrijednost proxy za otvorenost područja" (2002, str. 244–5). Koristeći ovaj indeks, Florida ocjenjuje i rangira gradove u smislu inovativnih visokotehnoloških centara, pri čemu je San Francisco najbolje rangiran (2002.).

Florida i drugi pronašli su snažnu korelaciju između onih gradova i država koji pružaju tolerantniju atmosferu prema kulturno nekonvencionalnim ljudima, kao što su homoseksualci, umjetnici i glazbenici (kao na primjer Floridovom "Gay Indexa" i "Bohemian Indexa" razvijenog u The Rise of Creative Class), te broj radnika kreativne klase koji ondje žive i kreću se (2002.).

Istraživanje koje uključuje sklonosti i vrijednosti ove nove socioekonomske klase pokazalo je da se više ne može predvidjeti gdje ljudi odluče živjeti prema konvencionalnim industrijskim teorijama (kao što je "ljudi će otići tamo gdje su poslovi/tvornice"). Kreativni radnici više nisu vezani fizičkim proizvodima, već rade s intelektualnim proizvodima. Njihova migracija u metropolitanska urbana područja gdje je kreativan rad moguć više je zbog privlačnosti slobodnog života i zajednice nego zbog stvarnog posla. Kreativna klasa radi na globalizaciji progresivnih i inovativnih ideja i proizvoda, može se smatrati da cijene lokalnu zajednicu i lokalnu autonomiju. Sociolozi i teoretičari urbanizma primijetili su postupnu i široku promjenu vrijednosti tijekom prošlog desetljeća. Kreativni radnici traže kulturnu, društvenu i tehnološku klimu u kojoj osjećaju da najbolje mogu "biti ono što jesu".

"Glavna pretpostavka na kojoj se temelji ovaj pristup je da kreativni radnici potražuju kreativne izlaze u svim aspektima svojih života i stoga migriraju u gradove koji aktivno podržavaju njihov preferirani životni stil" (Donegan et al., 2008., str. 181).

Svake godine Florida i Institut Martin Prosperity objavljuju Indeks globalne kreativnosti, međunarodnu studiju nacija, rangirajući zemlje prema 3T elementa ekonomskog razvoja - talentu, tehnologiji i toleranciji. "GCI je široka mjera za napredni ekonomski rast i održivi prosperitet koji se temelji na 3T-a ekonomskog razvoja – talentu, tehnologiji i toleranciji. Ocjenjuje i rangira 139 nacija diljem svijeta po svakoj od ovih dimenzija i po našoj ukupnoj mjeri kreativnosti i prosperiteta" (Florida et al., 2015.). GCI uzima u obzir raznolikost geografskih lokacija ističući njihovu otvorenost kao sredstvo napredovanja progresivnih ideja. "Tolerancija i otvorenost prema različitosti sastavni su dio širokog kulturnog pomaka prema postmaterijalističkim vrijednostima... Tolerancija—ili, šire govoreći, otvorenost prema različitostima—osigurava dodatni izvor ekonomske prednosti koja radi zajedno s tehnologijom i talentom" (Florida, 2012., str. 233). Raznolikost omogućuje ovim lokacijama da privuku kreativne pojedince i stoga potaknu gospodarski rast. Nalazi GCI-ja za 2015. mjerili su kreativnost i prosperitet 139 zemalja. Australija je rangirana kao broj jedan na GCI 2015.

Udio bruto nacionalnog proizvoda koji se troši na istraživanje i razvoj stalno raste na svjetskoj razini. Kreativne aktivnosti rastu velikom brzinom u većini naprednih zemalja. Stoga oko 60% proizvoda koji će se prodavati 2030. godine još uvijek ne postoje. Repetitivni radovi se robotiziraju. Cijeli svijet postaje "Kreativno društvo".

Životni stil
Raznoliki i pojedinačni životni stilovi u kojima uživa kreativna klasa uključuju aktivno sudjelovanje u raznim iskustvenim aktivnostima. Florida (2002.) koristi izraz "Street Level Culture" za definiranje ove vrste stimulacije. Kultura na razini ulice može uključivati "prepunu mješavinu kafića, glazbenika na pločniku i malih galerija i bistroa, gdje je teško povući granicu između sudionika i promatrača, ili između kreativnosti i njezinih kreatora" (str. 166). Članovi kreativne klase uživaju u širokom spektru aktivnosti (npr. putovanja, kupovina antikviteta, vožnja bicikla i trčanje) koje naglašavaju kolektivni interes da budu sudionici, a ne gledatelji (Florida, 2002.).

Kritike
Brojne studije pronašle su pogreške u logici ili empirijskim tvrdnjama Floridove teorije kreativne klase. Ova skupina kritičkih empirijskih istraživanja pokazuje kako teza o kreativnoj klasi i s njom povezani recepti politike kreativnog grada zapravo pogoršavaju društvene i ekonomske nejednakosti u gradovima u Sjevernoj Americi,   Europa,  Australija,  i Azija. Jamie Peck tvrdi da teorija kreativne klase ne nudi uzročni mehanizam i da pati od kružne logike. John Montgomery piše da je "ono što je Florida osmislio skup indeksa koji jednostavno odražavaju temeljnije istine o kreativnim sredinama ili dinamičnim gradovima." Montgomery se također ne slaže s gradovima koje Florida označava kao najkreativnije, pišući da bi London, a ne Manchester i Leicester, trebao biti jedan od najboljih u Ujedinjenom Kraljevstvu. Kritiku istraživanja i teorijskog okvira Floride razvio je Matteo Pasquinelli (2006.) u kontekst talijanskog Operaisma.

Statistički indeksi i sastav
Znanstvenici u disciplinama kao što su ekonomija, geografija, sociologija i srodne društvene znanosti osporili su Floridov koncepciju "kreativne klase", osobito zbog percipirane nejasnoće koncepta i nedostatka analitičke preciznosti. Niz studija otkrilo je probleme sa statističkim indeksima Floride. Hoyman i Faricy, koristeći vlastite indekse Floride, ne nalaze statističke dokaze da su gradovi s većim udjelom radnika kreativne klase povezani s bilo kojom vrstom gospodarskog rasta od 1990. do 2004. godine. Korištenjem metropolitanskih područja kao jedinice analize, zanemaruje se visok stupanj socio-prostornih varijacija u metropolitanskoj regiji. Studije i popularna izvješća dovode u pitanje postoji li veća vjerojatnost da će kreativna klasa živjeti u homogenoj periferiji predgrađa niske gustoće naseljenosti.

Društveni znanstvenici ujedno su također identificirali probleme s profesionalnim sastavom kreativne klase. Ekonomski geograf Stefan Kratke osporava uključivanje financijskih stručnjaka i stručnjaka za nekretnine u kreativnu klasu iz dva razloga: 1) ti su pojedinci odigrali odlučujuću ulogu kao "klasa trgovaca" u financijskoj krizi 2007. i stoga se ne mogu smatrati osnovom za održivi urbani i regionalni ekonomski rast;  i 2) financijska industrija i industrija nekretnina (osobito u gradovima sa sjedištima) su ekonomski značajni regionalni/urbani igrači samo zato što su u velikoj mjeri "ovisni o priljevu bogatstva stvorenog proizvodnim aktivnostima u drugim regijama." Štoviše, Kratke tvrdi da "politička klasa" također nije prikladna za uključivanje u kreativnu klasu, budući da je, u mnogim slučajevima, upletena u neoliberalnu financijsku deregulaciju i uspon vrlo nestabilnih režima urbanog i regionalnog rasta vidljivo kroz mjehuriće nekretnina diljem Sjedinjenih Država i u drugim zemljama. U "Urbani razvoj i politika kreativne klase", Ann Markusen tvrdi da radnici kvalificirani kao pripadnici kreativne klase nemaju koncept grupnog identiteta, niti se bave zanimanjima koja su inherentno kreativna. Markusen također primjećuje da se definicija kreativne klase uglavnom temelji na obrazovnom postignuću, sugerirajući da floridski indeksi postaju beznačajni nakon kontrole obrazovanja.Markusen tvrdi da Florida "čini se da ne razumije prirodu statistike zanimanja koju koristi" i poziva da se glavne skupine zanimanja raščlane. On dovodi u pitanje uključivanje određenih zanimanja unutar ovih širokih kategorija kao što su ispravljači zahtjeva, pogrebnici, poreznici, ali tvrdi da "ova zanimanja doista mogu biti kreativna, ali isto tako su i piloti aviona, brodostrojari, mlinari, i krojači – svi oni su nekreativni po Floridi." Štoviše, postavlja se pitanje može li se ljudska kreativnost poistovjetiti s obrazovanjem budući da "ljudi na svim razinama obrazovanja pokazuju značajnu inventivnost."

Ekonomski rast
Istraživanja pokazuju da se gospodarski rast doživljava kada se uzme u obzir značaj znanstveno/tehnoloških i umjetničkih kreativnih radnika, ali ovaj zaključak na makro razini može se izvući bez Floridove teorije kreativne klase, koja daje više "afirmaciju suvremenih klasnih odnosa". Drugi su znanstvenici kritizirali samu osnovu Floridove definicije "kreativnosti" za koju mnogi tvrde da je shvaćena usko i da se cijeni samo zbog potencijala za financijski i gospodarski rast. Studije su previše dovele u pitanje argument Floride da radna mjesta i gospodarski rast slijede kreativnu klasu, a dovedeni su u pitanje obrasci migracije kreativne klase. Umjesto da potvrdi kauzalnu logiku Floride da će privlačenje kreativne klase dovesti do gospodarskog rasta, empirijsko istraživanje pokazuje da uspješne regije privlače i održavaju ljudski kapital.

Teza o kreativnoj klasi – i sam Richard Florida – kritizirani su zbog onoga što se čini kao promjena u Floridovoj prognozi za bolesne američke gradove Rust Belta. Gradovi su tako brzo i s entuzijazmom prihvatili poruku Floride jer je tvrdio da svaki grad ima potencijal postati živahan, kreativan grad s pravim infrastrukturnim ulaganjima, politikama i konzultantskim savjetima. Članak iz 2009., "The Ruse of the Creative Class", propituje skupe govorničke angažmane Floride u teškim industrijskim gradovima u kojima je nudio optimistične prognoze — i njegove novije izjave da mnogi američki gradovi možda nikada neće biti spašeni u nakon velike recesije. Teza o kreativnoj klasi također je izazvala kritike zbog oslanjanja na razvoj imovine u središtu grada, gentrifikaciju i urbana tržišta rada koja se oslanjaju na niskoplaćene uslužne radnike, osobito u ugostiteljskoj industriji. Florida je pozvao na povećanje plaća uslužnih radnika.

Otpor na bazi
Creative Class Struggle, kolektiv koji se nalazi sa sjedištem u Torontu, iznjela je ove kritike izvan akademskih krugova, dovodeći u pitanje Floridove teorije kreativne klase, kao i njihovo široko usvajanje u urbanoj politici. Grupa upravlja internetskom klirinškom kućom za informacije o kreativnim gradskim strategijama i politikama, izdaje bilten i druge materijale te radi na uključivanju medija i javnosti u kritičku raspravu. U lipnju 2009. Creative Class Struggle i umjetnički časopis Fuse organizirali su javnu tribinu u Torontu na kojoj su raspravljali o ovim pitanjima.

Vidi također

 Kreativni grad
 Kreativna ekonomija
 Indigo Era (ekonomija)
 Integralna teorija
 Netokracija
 Kvartarni sektor gospodarstva
 Kulturni kreativci
 Vođa misli

Izvori

Literatura

Daljnja literatura
 On the Poverty of Experts: Between Academization and Deprofessionalization. Hartmann, Heinz, Hartmann, Marianne. 1982, vol 34, iss 2, pg 193
 Florida, R. (2002). The Rise of the Creative Class: And How it's transforming work, leisure, community and everyday life. New York: Perseus Book Group
 Fussell, Paul.  Class, especially chapter titled "Class X". 1983.

 Long, Joshua. 2010. Weird City: Sense of Place and Creative Resistance in Austin, Texas. University of Texas Press.

 Montgomery, J. (2005). Beware 'the Creative Class'. Creativity and Wealth Creation Revisited. Local Economy, Vol. 20, No. 4, 337–343, November 2005

 Ray, Paul H. and Sherry Ruth Anderson. The Cultural Creative. New York: Three Rivers Press, 2000

Web reference
 Saenz, Tara Keniry. "Portraits of U.S. High-Technology Metros: Income Stratification of Occupational Groups from 1980-2000". March 2005. U Texas, Austin November 31, 2005.

Vanjske poveznice
 CreativeClass.com
 Fennville: Utočište za kreativnu klasu - članak o gradu Fennvilleu, Mich., koji je primjer grada kojeg transformira "kreativna klasa".
 Kodovi kreativne klase - mjere kreativne klase na županijskoj razini Službe za ekonomska istraživanja USDA.
 Konferencija kreativnih gradova - Lexington KY
 Business Lexington intervjuira Richarda Floridu (audio MP3)

Ekonomske teorije

Kreativna klasa


Die Dendrobranchiata bilden eine Unterordnung der Zehnfußkrebse. Sie umfasst etwa 500 Arten, unter ihnen einige wirtschaftlich bedeutsame Zuchtgarnelen.

Beschreibung
Wie bei allen Zehnfußkrebsen ist der seitlich abgeflachte Körper gegliedert in die beiden Tagmata Cephalothorax und Abdomen. Der den Cephalothorax bedeckende Carapax ist ein wichtiges Unterscheidungsmerkmal der Familien innerhalb der Dendrobranchiata. So besitzt etwa der Carapax in der Familie der  Solenoceridae einen in dieser Unterordnung einmaligen Dorn knapp hinter den gestielten Augen. Vorne endet der Carapax im sogenannten Rostrum, der innerhalb dieser Unterordnung sehr variable Längen aufweisen kann.

Das Abdomen ist in den meisten Fällen länger oder etwa genauso lang wie der Cephalothorax. Die Pleura (seitlichen Fortsätze) des zweiten Segments (Somits) überlappen nicht die des ersten. Dies unterscheidet die Arten der Dendrobranchiata von den Garnelen der Caridea.

Die Dendrobranchiata besitzen an den ersten drei Schreitbeinen (Pereiopoden) Scheren. Exopoditen fehlen (Sicyoniidae, Sergestidae, Luciferidae), sind reduziert (Hymenopenaeus sp.), oder vorhanden. Die Schwimmbeine (Pleopoden) sind in der Familie der Sicyoniidae eingliedrig, in den restlichen Familien zweigliedrig. Das hinterste, zu Uropoden geformte Schwimmbeinpaar besitzt im Gegensatz zu vielen anderen Zehnfußkrebsen keine Diaeresis.

Charakteristisch für die Dendrobranchiata sind die namensgebenden Kiemen, die wie bei einem Baum verzweigt sind (griechisch "dendro" Baum, "branchia" Kiemen).

Fortpflanzung und Lebenszyklus
Die Begattung erfolgt meist nach einer Häutung des Weibchens, in der Nacht oder bei Sonnenuntergang. Balz und Paarung kann bis zu drei Stunden andauern. Das Laichen erfolgt ebenfalls nachts, einmal in einem Häutungszyklus oder mehrmals. Mit Ausnahme der Luciferidae betreiben die Weibchen keine Brutfürsorge, die Eier werden direkt abgeworfen.

Bereits in den ersten 24 Stunden schlüpfen die Nauplien, welche im Gegensatz zur Schwestergruppe der Pleocyemata frei schwimmend sind. Sie können nicht fressen und durchlaufen in 68 Stunden 5 bis 8 Nauplius-Stadien. Diese enden, wenn die ersten beiden Maxillipeden sowie ein Carapax entwickelt sind und der Telson zweigliedrig wird. Über die folgenden 5 bis 6 Zoea-Stadien entwickelt sich die Larve schließlich zur sogenannten Post-Larve, die sich erstmals mittels Schimmbeinen fortbewegt. Mit diesem Stadium werden auch erstmals die Scheren an den ersten drei Beinpaaren funktional. Über einige weitere Häutungen wird Adoleszenz erreicht.

Verbreitung und Lebensraum
Verbreitet sind die Dendrobranchiata weltweit in Meerestiefen von 200 bis 2000 Meter; hauptsächlich zwischen den Breitengraden 40°N und 40°S. Einige Arten der Sergestidae leben in Süßwasser.

Mit Ausnahme der planktischen Luciferidae sind die Dendrobranchiata Lebewesen des Benthos. Sie ernähren sich omnivor. So werden etwa Pfeilwürmer, Ostrakoden, Ruderfußkrebse, diverse Weichtiere und auch Detritus gefressen.

Systematik
Die Dendrobranchiata werden unterteilt in zwei Überfamilien und sieben rezente Familien:
 Penaeoidea Rafinesque, 1815
 Aristeidae Wood-Mason & Alcock, 1891
 Benthesicymidae Wood-Mason & Alcock, 1891
 Penaeidae Rafinesque, 1815
 Sicyoniidae Ortmann, 1898
 Solenoceridae Wood-Mason & Alcock, 1891
 Sergestoidea Dana, 1852
 Luciferidae De Haan, 1849
 Sergestidae Dana, 1852

Quellen

Einzelnachweise

Weblinks

Zehnfußkrebse
Decapoda

Dendrobranchiata


Mónica Elizabeth Torres Glave (Lima, Perú; 5 de diciembre de 1970), conocida como Mónica Torres, es una actriz, comediante y presentadora de televisión peruana. Es más conocida por sus roles televisivos de Norma Reyes en 1000 oficios, Marisol Chacón en Así es la vida, la secretaria Lucifer Delgado en Al fondo hay sitio, y la tía Pepa en De vuelta al barrio.

Otras actividades
Torres estudió comunicaciones, siendo así que al terminar su carrera entró a América Televisión a trabajar en producción.

En 2013, Torres concursó en el reality show de baile El gran show conducido por Gisela Valcárcel, donde obtuvo el sexto puesto tras tres meses de competencia.

En el 2023 participó en El Gran Chef Famosos segunda temporada, quedando en el sexto puesto.

Filmografía

Cine

Televisión

Series y telenovelas

Programas

Teatro

Radio

 Radio Teletón 2011 (2011) como Locutora.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Lima
Actores de televisión de Perú
Actores de teatro de Perú
Presentadores de televisión de Perú
Reparto de Al fondo hay sitio
Participantes de El gran show

Mónica Torres


Louis Dallaire, né à Rouyn en Abitibi-Témiscamingue, a été employé de la fonction publique québécoise pendant 25 ans, gestionnaire d'un réseau de bibliothèques et il est l'un des trois fondateurs du Festival du cinéma international en Abitibi-Témiscamingue.

Biographie
Il a étudié en technique de communication au CÉGEP de Jonquière, obtient un DEC en sciences humaines au Collège de l'Abitibi-Témiscamingue et poursuit un certificat en administration à l'Université du Québec en Abitibi-Témiscamingue.

Il a occupé différents emplois comme contractuel en début de carrière. Gérant apiculteur en Alberta en 1975, réalisateur et animateur d'une série d'émissions de radio pour Multi-Média en 1976, recherchiste et rédacteur pour le bulletin de l'Association immobilière de l'Abitibi-Témiscamingue en 1977, producteur délégué sur le tournage du film L'Hiver bleu, d'André Blanchard pour les Productions Cinak de Montréal en 1979. Il publie, à compte d'auteur, un livre de recettes au miel en 1978, il est administrateur des Productions Abitibi-Témiscamingue inc. en 1979 et devient organisateur de la Semaine du patrimoine pour le Conseil de la culture de l'Abitibi-Témiscamingue en 1980.

De 1980 à 1996, il est agent d'information à Communication-Québec à Rouyn-Noranda, un service du ministère des Communications du Québec qui dessert l'Abitibi-Témiscamingue et la région du Nord-du-Québec. Il prend un contrat d'un an à titre d'agent d'information à la ville de Rouyn-Noranda en 1980 à la suite de la fusion des villes de Rouyn et de Noranda. Il assume par la suite, en 1990, la direction de Communication-Québec de façon intérimaire. Dans le cadre de son travail, il assume le mandat de responsable des communications pour le Sommet socio-économique de l'Abitibi-Témiscamingue de 1987.

De 1996 à 2006, il est agent culturel au ministère de la Culture et des Communications du Québec. Il initie le Salon Internet et des communications de l'Abitibi-Témiscamingue à Rouyn-Noranda en 1997 et gère différents programmes ministériels (concertation régionale, médias communautaires, dossiers autochtones et ententes de développement culturel avec les Cris, les Inuits et les Algonquins).

Il fonde avec André Simard, Louis Kirouac et Marc Buteau les Productions Argile communications qui organise, en collaboration avec Tourisme Abitibi-Témiscamingue, un spectacle musical abitibien à Montréal au Lion d'Or en 2003 et au Métropolis en 2005.

De 2007 à 2019, il a été président de l'organisme de Gestion de l'inforoute régionale de l'Abitibi-Témiscamingue (GIRAT). À ce titre, il a initié et réalisé l'ajout de 32 sites afin d'optimiser la couverture du cellulaire sur l'ensemble de la région de l'Abitibi-Témiscamingue

De 2006 à 2021, il a été directeur général du Réseau BIBLIO de l'Abitibi-Témiscamingue et du Nord-du-Québec. Durant cette période, le nombre de bibliothèques de ce réseau est passé de 59 à 71 dont quatre au Nunavik qui desservent leurs populations en français, en anglais et en inuktitut.

En , avec Jacques Matte et Guy Parent, il présente à Rouyn-Noranda, la Semaine du jeune cinéma québécois en Abitibi-Témiscamingue. En , il fonde avec eux, le Festival du cinéma international en Abitibi-Témiscamingue. Il en est le responsable des communications, sélectionne les courts métrages et les films d'animation, travaille à la programmation et au déroulement du festival.

Ce festival dure 6 jours et se déroule à partir du dernier samedi d'octobre. On y présente des courts, moyens et longs métrages (fiction, documentaire et animation) provenant de différents pays avec une préférence pour le cinéma québécois. Plusieurs invités internationaux ont y présenté leurs films, Claude Lelouch, Margot Kidder, Philippe de Broca, Bille August, Pierre Richard, Serge Gainsbourg, Marie Trintignant, Sylvie Vartan, Michel Ocelot, Orlow Seunke, Pierre Salvadori, Olivier Gourmet, Jean-Marc Vallée, Denis Villeneuve, Denys Arcand .

Depuis les débuts, cet événement a été plusieurs fois en nomination et a reçu des prix émanant notamment de la Chambre de commerce du Rouyn-Noranda régional et du ministère du Tourisme du Québec.

En 2020, l'Université du Québec, sous l'égide de l'UQAT, lui décerna un Doctorat honoris causa  ainsi qu'à ses associés Jacques Matte et Guy Parent .

En 2022, il est élu par acclamation au poste de conseiller municipal du quartier de l'Université à Rouyn-Noranda, en remplacement de Daniel Bernard élu député caquiste du comté Rouyn-Noranda-Témiacamingue aux élections provinciales 2022 .

Un fonds d'archives de Louis Dallaire est conservé au centre d'archives de Rouyn-Noranda de BAnQ.

Prix et honneurs

1999 : Prix de la personnalité 2000, Grands prix du Tourisme de l'Abitibi-Témiscamingue
2000 : Médaille, Chevalier de l'Ordre de la Pléiade de la Francophonie.
 2007 : Citoyen Émérite, Ville de Rouyn-Noranda
 2011 : Médaille de l'Assemblée nationale (Québec)
 2013 : Médaille du Jubilé de diamant d'Élisabeth II.
 2017 : Prix Lise Dandurand, Ciné-Québec
 2020 : Doctorat  honoris causa de l'Université du Québec sous l'égide de l'UQAT.
 2023 : Compagnon de l'Ordre du Conseil des arts et des Lettres du Québec.

Notes et références

Liens externes

 Site Web Festival du cinéma
 Télé-Québec, émission sur les 3 fondateurs du  festival du cinéma

Naissance en mai 1951
Naissance à Rouyn-Noranda
Fondateur de festival
Chevalier de l'ordre de la Pléiade

Louis Dallaire


Siebe Van der Heyden, né le  à Denderleeuw en Belgique, est footballeur international belge qui joue au poste de défenseur central au RCD Majorque.

Biographie

En club
Le 21 mai 2017, il fait ses débuts en Division 1A avec le KV Ostende contre le RSC Anderlecht, à la  minute en remplaçant David Rozehnal.

Le 30 juillet 2018, il part aux Pays-Bas en signant au FC Eindhoven pour un an avec une option d'une année supplémentaire.

Ven der Heyden revient en Belgique via l'Union Saint-Gilloise, qu'il contribue à faire remonter dès 2021, et avec laquelle il finit vice-champion de Belgique 2022.

À la mi-, il s'engage avec le RCD Majorque.

En équipe nationale
Le 18 mars 2022, grâce à ses bonnes performances à l'Union Saint-Gilloise., il est sélectionné en équipe de Belgique pour les matchs amicaux contre l'Irlande et le Burkina Faso les 26 et 29 mars 2022.
Il fait ses débuts lors de la rencontre contre le Burkina Faso (victoire 3-0).

Statistiques

En club

En sélections nationales
{| class="wikitable" style="font-size:95%; text-align:center;"
|+Statistiques de Siebe Van der Heyden au
|-
! scope="col" width=80 rowspan=2 |Saison
! scope="col" width=150 rowspan=2 |Sélection
! scope="col" width=150 rowspan=2 |Campagne
! scope="col" width=80 colspan=3 |Phases finales
! scope="col" width=80 colspan=3 |Éliminatoires
! scope="col" width=80 colspan=3 |Matchs amicaux
! scope="col" width=80 colspan=3 |Total
|-
!!style="border-right-style:hidden;width:2em"|  !!style="border-right-style:hidden; border-left-style:hidden;width:2em"| !!style="width:2em"|Buts !!style="border-right-style:hidden;width:2em"| Sél. !!style="border-right-style:hidden; border-left-style:hidden;width:2em"| Cap. !!style="width:2em" | Buts !!style="border-right-style:hidden;width:2em"  | Sél. !!style="border-right-style:hidden; border-left-style:hidden;width:2em"| Cap. !!style="width:2em" | Buts !!style="border-right-style:hidden;width:2em" | Sél. !!style="border-right-style:hidden; border-left-style:hidden;width:2em"| Cap. !!style="width:2em" | Buts
|-
| 2021-2022 ||  || Coupe du monde 2022 || colspan=3 | - || colspan=3 | - ||2||1||0|| bgcolor=#E5E5E5 | 2 || bgcolor=#E5E5E5 | 1 || bgcolor=#E5E5E5 | 0
|-

Matchs internationaux

Palmarès

En club

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Footballeur international belge
Joueur du KV Ostende
Joueur du FC Eindhoven
Joueur de la Royale Union saint-gilloise
Naissance en mai 1998
Naissance à Denderleeuw

Siebe Van der Heyden


Yerleşim yerleri
 Deliklitaş, Karesi, Balıkesir ili Karesi ilçesine bağlı mahalle
 Deliktaş, Bitlis, Bitlis ili merkez ilçesine bağlı köy
 Deliktaş, Baskil, Elâzığ ili Baskil ilçesine bağlı köy
 Deliktaş, Şenkaya, Erzurum ili Şenkaya ilçesine bağlı mahalle
 Deliktaş, Dikili, İzmir ili Dikili ilçesine bağlı mahalle
 Deliktaş, İnebolu, Kastamonu ili İnebolu ilçesine bağlı köy
 Deliktaş, Kangal, Sivas ili Kangal ilçesine bağlı köy
 Deliktaş, Siverek, Şanlıurfa ili Siverek ilçesine bağlı mahalle

Deliktaş


පුදුකුඩිඉරුප්පු යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් විය හැක:
 පුදුකුඩිඉරුප්පු (මඩකලපුව) - ශ්‍රී ලංකාවේ මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි ග්‍රාමයකි.
 පුදුකුඩිඉරුප්පු (මුලතිව්) - ශ්‍රී ලංකාවේ මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි සුළු නගරයකි.

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

පුදුකුඩිඉරුප්පු (බහුරුත්හරණය)


Pernik Province is a province in western Bulgaria, neighbouring Serbia. Its main city is Pernik, and other municipalities are Breznik, Kovachevtsi, Radomir, Tran, and Zemen.

Demographics
Pernik province had a population of 133,750 according to the 2011 census, of which  were male and  were female.

The following table represents the change of the population in the province after World War II:

Ethnic groups

Total population (2011 census): 133 530

Ethnic groups (2011 census):
Identified themselves: 125 422 persons:
Bulgarians:  120 929 (96,42%)
Romani: 3 560 (2,84%)
Others and indefinable: 933 (0,74%)

Ethnic groups in the province according to 2001 census:
Bulgarians: 145 642 (),
Romani: 3 035 ()
Others and indefinable: 1155 ().

Religion
Religious adherence in the province according to 2001 census:

Economy

Industry is of vital importance for the economy of the province. Pernik is the major manufacturing centre, one of the largest in the country with the "Stomana" steel complex; heavy machinery (mining and industrial equipment); building materials and textiles being the most important. There is an enormous plant for heavy machinery in Radomir which produces excavators and industrial equipment, but is currently not working at full capacity.

See also
Provinces of Bulgaria
List of villages in Pernik Province

References

External links
City homepage
Pernik city information portal
Information site for Pernik

Provinces of Bulgaria

Pernik Province


أوليفر وليامسون  اقتصادي أمريكي (27 سبتمبر 1932 - 21 مايو 2020)، حائز على جائزة نوبل في العلوم الاقتصادية عام 2009 بالمشاركة مع إلينور أوستروم. ولد في ولاية ويسكنسن الأمريكية وعمل في جامعة كاليفورنيا في بيركلي منذ 1988. حصل عام 1963 على درجة الدكتوراه من جامعة كارنيجي ميلون في مدينة بيتسبرج بولاية بنسلفانيا ويدرس في جامعة كاليفورنيا في بيركلي.

إنجازاته

 كان تكريم وليامسون لتحليله للإدارة الاقتصادية، بما في ذلك حدود الشركات ؛ ويشرح نظريته بأن الشركات التجارية وضعت نفسها على النموذج الاقتصادي المهيمن لأنها تسهل إدارة الصراع ويقلل من التكاليف من خلال التسلسل الهرمي
 اظهرت دراساته ان الاسواق والمنظمات على غرار المؤسسات لديها هيكليات إدارة بديلة تختلف في طريقة حلها لنزاعات المصالح
 بموجب نظرية وليامسون فان الشركات الكبرى الخاصة قائمة بشكل أساسي لانها فعالة ؛ وحين تفشل الشركات في تحقيق أرباح كافية فان وجودها يصبح موضع تساؤل.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من سوبريور
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة بنسلفانيا
أعضاء هيئة تدريس جامعة ييل
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
اقتصاديون أمريكيون
اقتصاديون أمريكيون في القرن 20
اقتصاديون أمريكيون في القرن 21
اقتصاديون من ويسكونسن
اقتصاديون مؤسسيون جدد
حائزون على جائزة نوبل في الاقتصاد
حائزون على زمالة غوغنهايم
خريجو جامعة ستانفورد
خريجو كلية تبر لإدارة الأعمال
خريجو كلية ستانفورد للدراسات العليا للأعمال
خريجو كلية سلوان للإدارة لمعهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
خريجو معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 21
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 21
مواليد 1932
مواليد في سوبريور
وفيات بعمر 87
زملاء جمعية الاقتصاد القياسي
أعضاء هيئة تدريس كلية هاس لإدارة الأعمال

أوليفر وليامسون


No condicionamento operante, a lei de correspondência é uma relação quantitativa que se mantém entre as taxas relativas de resposta e as taxas relativas de reforço em esquemas simultâneos de reforço. Por exemplo, se duas alternativas de resposta A e B são oferecidas a um organismo, a razão das taxas de resposta para A e B é igual à razão de reforços produzidos por cada resposta.  Essa lei se aplica razoavelmente bem quando sujeitos não humanos são expostos a esquemas de intervalo variável simultâneos; sua aplicabilidade em outras situações é menos clara, dependendo das suposições feitas e dos detalhes da situação experimental. A generalidade da aplicabilidade da lei de correspondência é assunto de debate atual.

A lei de correspondência foi formulada pela primeira vez por Richard J. Herrnstein (1961) após um experimento com pombos em esquemas de intervalo variável simultâneo.  Os pombos receberam dois botões em uma caixa de Skinner, cada um dos quais levou a diferentes taxas de recompensa alimentar. Os pombos tendiam a bicar o botão que produzia a maior recompensa alimentar com mais frequência do que o outro botão, e a proporção de suas taxas para os dois botões correspondia à proporção de suas taxas de recompensa nos dois botões.

Formulação matemática
Se R e R são a taxa de respostas em dois esquemas que produzem taxas de reforço obtidas (diferente das programadas) Rf e Rf, a lei de correspondência estrita sustenta que a taxa de resposta relativa R  / (R + R) corresponde a, ou seja, é igual à taxa de reforço relativa Rf  / (Rf + Rf). Isto é,

Essa relação também pode ser estabelecida em termos de taxas de resposta e reforço:

Importância teórica
A lei de correspondência é teoricamente importante por várias razões. Primeiro, ela oferece uma quantificação simples do comportamento que pode ser aplicada a várias situações. Em segundo lugar, ela oferece uma explicação regrada de escolha. Como Herrnstein (1970) expressou, sob uma análise operante, a escolha nada mais é do que um comportamento colocado no contexto de outro comportamento.  A lei de correspondência, portanto, desafia a ideia de que a escolha é um resultado imprevisível do livre-arbítrio, assim como B. F. Skinner e outros argumentaram.  No entanto, este desafio só se torna sério se se aplicar ao comportamento humano, bem como ao comportamento de pombos e outros animais. Quando os participantes humanos atuam sob esquemas simultâneos de reforço, o emparelhamento foi observado em alguns experimentos,  mas grandes desvios do emparelhamento foram encontrados em outros.  Finalmente, se nada mais, a lei de correspondência é importante porque gerou uma grande quantidade de pesquisas que ampliou nossa compreensão do controle operante.

Relevância para a psicopatologia
A lei da correspondência e a lei da correspondência generalizada ajudaram os analistas do comportamento a compreender alguns comportamentos humanos complexos, especialmente o comportamento das crianças em certas situações de conflito.   James Snyder e seu colega descobriram que a correspondência de respostas prevê o uso de táticas de conflito por crianças e pais durante os conflitos.  Esta taxa de correspondência prevê prisões futuras. Até mesmo o uso da fala desviante pelas crianças parece seguir um padrão de correspondência.

Referências

Behaviorismo

Lei de correspondência


An Carex parryana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Chester Dewey. An Carex parryana in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. p. brevisquama
 C. p. parryana

Mga kasarigan

Carex

Carex parryana


كودا روهان (22 أغسطس 1867 – 30 يوليو 1947) كان روائي ياباني. اسمه الحقيقي هو شيغه يوكي. ولد كودا في طوكيو، وكان عضو في المعهد الإمبراطوري، وكان أول من حصل على وسام الثقافة الياباني. من أشهر أعماله فوريوبوتسو (風流仏)، تسويوداندان (露団々)، غوجونوطو (五重塔) رينكانكي (連環記) يوكي-تاكاكي (雪たたき)، إساناطوري (いさなとり).

مراجع

وصلات خارجية

 معهد كودا روهان للأبحاث (باللغة اليابانية)

أشخاص من تشيودا (طوكيو)
حاصلون على وسام الثقافة
روائيون يابانيون
روائيون يابانيون في القرن 19
كتاب في القرن 19
كتاب قصة قصيرة ذكور يابانيون
كتاب قصة قصيرة يابانيون في القرن 19
كتاب من طوكيو
مواليد 1867
وفيات 1947
وفيات في ايشيكاوا (تشيبا)
روائيون ذكور يابانيون

كودا روهان


Yuichiro Nagai (født 14. februar 1979) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2003||4||1
|-
!Total||4||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Yuichiro Nagai


Die Park-Klinik Weißensee ist ein Krankenhaus der Regelversorgung im Berliner Ortsteil Weißensee des Bezirks Pankow in privater Trägerschaft. Sie entstand anstelle des früheren Städtischen Krankenhauses Weißensee, das wiederum aus einer Ende des 19. Jahrhunderts errichteten ersten Krankenbaracke auf dem heutigen Gelände hervorging. Die Park-Klinik Weißensee dient auch als Akademisches Lehrkrankenhaus der Charité. Betreiber der 1997 eröffneten medizinischen Einrichtung in der Schönstraße ist die Park-Klinik Weißensee GmbH.

Geschichte
Die heutige Park-Klinik ist der dritte Krankenhausbau auf dem Gelände an der Schönstraße.

Ab 1899: Krankenhausentstehung und -entwicklung

Bereits 1899 ließ die Gemeinde Neu-Weißensee an der Schönstraße 61 – zwischen dem Friedhof Weißensee (Nr. 51–60) und einem Pferdemarkt (Nr. 62–68) – eine Krankenbaracke errichten, die anfangs schon als Krankenhaus bezeichnet wurde. Sie stand unter der Leitung einer Krankenpflegerin. Die konzentrierte Unterbringung von Kranken wurde notwendig, um die sprunghaft steigende Bevölkerung von Weißensee und Neu-Weißensee medizinisch gezielter versorgen zu können. Bis dahin kümmerten sich "vor Ort" eine Handvoll niedergelassene Ärzte und Gemeindeschwestern um das gesundheitliche Wohl der Bewohner. Danach sammelte der Berliner Zweig des unter dem Protektorat der Kaiserin Auguste Viktoria gebildeten Vaterländischen Frauenvereins Spenden für ein festes Krankenhausgebäude auf dem benachbarten Grundstück.

Am 1. Oktober 1900 wurde das Auguste Victoria-Krankenhaus vom Roten Kreuz (später Auguste-Viktoria-), zwischen Schön- und Roelckestraße liegend, eingeweiht. Im Jahr 1910 verfügte das Krankenhaus über 120 Betten. Am 5. April 1913 wurden im Beisein von Prinz August Wilhelm von Preußen Erweiterungsbauten eröffnet, die die beiden zuvor vorhandenen Gebäude miteinander verbunden haben. In den Folgejahren erfolgten weitere Umbauten. 1920 wurde das Krankenhaus in Städtisches Krankenhaus Weißensee umbenannt.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die Fläche des 1937 geschlossenen Städtischen Pferdemarkts dem Krankenhaus als Park zugeschlagen. Das Gelände wird nun von der Roelckestraße (nördlich), der Schönstraße (südlich), den Rückseiten der Wohnbebauung in der Gäblerstraße (westlich) und dem Friedhof (östlich) begrenzt.

Ab 1948 entstand am Krankenhaus Weißensee auf den Grundmauern des alten Schwesternhauses die erste Poliklinik mit sieben Fachabteilungen und einer Tuberkulose-Beratungsstelle in Ost-Berlin und wurde am 21. März 1951 eröffnet. Zwischen 1954 und 1959 wurden weitere Erweiterungsbauten errichtet. 1954 wurde eine Hals-Nasen-Ohren-Abteilung eröffnet.

Seit 1997: Park-Klinik

Nach der deutschen Wiedervereinigung verkaufte der damalige Bezirk Weißensee die Immobilie samt dem entsprechenden Grundstück. Die neuen Eigentümer beschlossen einen hochmodernen Krankenhausneubau zu errichten und ließen einen Teil der vorhandenen Bauwerke in der Häuserflucht der Schönstraße und auf dem Gelände abreißen.

Der Neubau erfolgte in der Schönstraße 80 auf dem Gelände des vormaligen Pferdemarkts, unmittelbar neben dem alten Krankenhaus Weißensee. Der symmetrisch ausgelegte Komplex besteht aus einem kompakten viereckigen Trakt um einen großzügigen Innenhof mit überdachtem vorgesetztem Eingangsbereich. Die Außenabmessungen des Gebäudeensembles betragen 82 × 95 Meter. Studenten der nahe gelegenen Kunsthochschule Berlin-Weißensee wurden in die künstlerische Gestaltung der Innenräume einbezogen. Sie veranlassten die Anbringung großzügig gestalteter und optimistisch stimmender Bilder und künstlerischer Wandelemente sowie die Aufstellung von Skulpturen. Auf deren Ideen geht auch das installierte Wegeleitsystem (Ausschilderung auf allen Stationen mit Farben und Symbolen) zurück. Der historisch gewachsene Park auf dem Gelände wurde in die Neugestaltung integriert.

Am 1. April 1997 wurde die Park-Klinik Weißensee im Neubau an der Schönstraße 80 eröffnet und übernahm den medizinischen Versorgungsauftrag des Städtischen Krankenhauses. Das medizinische Personal wurde größtenteils in die neue Einrichtung übernommen. Das historische Gebäude in der Schönstraße 90, eines der 1913 feierlich eingeweihten Erweiterungsgebäude, wird als Ärztehaus durch das Medizinische Versorgungszentrum (vormals: Poliklinik) der Park-Klinik genutzt.

Das zehnjährige Bestehen der Park-Klinik Weißensee wurde nicht gefeiert, sondern aus diesem Anlass der Kinder- und Jugendeinrichtung Die Arche 10.000 Euro für die Einrichtung eines Erste-Hilfe-Raumes gespendet.

Ab 2019 wird auf dem Gelände unmittelbar anschließend an den vorhandenen Komplex, eine neue Notaufnahme errichtet.

Medizinisches Spektrum (Auswahl)
Die Parkklinik unterhält in zahlreichen Fachabteilungen (Erste-Hilfe-Stelle, Chirurgie, Plastische Chirurgie, Gynäkologie und Geburtshilfe, Kardiologie, HNO, Innere Medizin und Rheumatologie, Neurologie und Orthopädie) unter anderem die Bereiche Viszeral- und minimalinvasive Chirurgie, Anästhesiologie, Intensivmedizin, Bildgebende Diagnostik, Darmkrebszentrum, Diagnostiklabor, Unfallchirurgie, (Eigenes) Therapiezentrum, Ästhetische Chirurgie, Handchirurgie und stationäre Schmerztherapie. Ihre besonderen Schwerpunkte sind:
 Schlaganfallversorgung (Stroke Unit)
 Brustzentrum
 Endoprothetik
 Wirbelsäulenchirurgie
 Mikrochirurgie der Nasennebenhöhlen, funktionell-ästhetische Nasenchirurgie
 Therapie bei Parkinsonerkrankung
 Darmkrebs- und gynäkologisches Krebszentrum
 Diabetesberatung, Diät- und Ernährungsberatung.

Mit einem Sozialdienst, einem Gesundheitsforum sowie wechselnden Kunstausstellungen in den Eingangsbereichen und Konzerten ("Kunst als Krankengymnastik für Geist und Seele") wird der Gesundungsprozess der Patienten mental unterstützt. Für Spaziergänge im Parkgelände wurde der Park der Sinne geschaffen mit Taststeinen, Kräuter- und Duftbeeten oder speziellen therapeutischen Bewegungsmöglichkeiten.
Mit der Schlosspark-Klinik in Berlin-Charlottenburg besteht eine enge medizinische und organisatorische Kooperation.

Direkt neben dem Hauptgebäude der eigentlichen Park-Klinik befindet sich ein Ärztehaus, in dem verschiedene unabhängige Vertragsärzte sowie im klinikassoziierten Medizinischen Versorgungszentrum (MVZ) Rheumatologen, ein Gastroenterologe sowie zwei Gynäkologen ambulante Behandlungen durchführen. Für nicht-stationäre Nachsorge arbeitet das Klinik-Management mit einer eigenen Hauskrankenpflege Park Vital "Pflege zu Hause" zusammen.

Verwaltung und einige statistische Angaben
Im Jahr 2004 wurde die Park-Klinik Weißensee als erstes Berliner Krankenhaus der Grund- und Regelversorgung nach den Richtlinien der Kooperation für Transparenz und Qualität im Gesundheitswesen (KTQ) zertifiziert, Anfang 2010 wurde das Verfahren erfolgreich wiederholt. Die Klinik hat einen Patientenfürsprecher festgelegt, der sich um konkrete Angelegenheiten der Patienten kümmert. Zur Unterstützung von Kindern, die hier behandelt werden, besteht die Möglichkeit des Rooming in.

Die Park-Klinik betreibt ein eigenes Qualitätsmanagement, sie stellt sich aber auch dem Urteil der Krankenkassen und deren Mitglieder. Im November 2011 wurde die Klinik mit dem von der Techniker Krankenkasse vergebenen TK Klinikus-Preis als eines von 13 Krankenhäusern in Deutschland ausgezeichnet. Die Stroke-Unit, das Endoprothetikzentrum der Maximalversorgung, das gynäkologische Krebszentrum, sowie das Darmkrebszentrum sind zertifiziert. Die Klinik ist Mitglied im Qualitätsverbund Netzwerk im Alter, Pankow e.V. (QVNIA).

Weblinks

Einzelnachweise

Berlin-Weißensee
Krankenhaus in Berlin
Gegründet 1997
Akademisches Lehrkrankenhaus der Charité

Park-Klinik Weißensee


Luis Danielo Núñez Maciel (Melo, Uruguay, 25 de octubre de 1964) mejor conocido como Danielo Núñez, es director técnico uruguayo. Actualmente dirige al club atlético Bella Vista, que juega en la segunda división de Uruguay.

Es el entrenador con más partidos dirigidos en la historia de Cerro Largo F.C., logrando por primera vez las clasificaciones a la Copa Sudamericana en 2012 y la Copa Libertadores en 2020.

Carrera
Comienza su carrera de director técnico con tan sólo 17 años en el Melo Wanderers, club en el cual jugaba. A los 19 años dirige a la selección juvenil de su departamento y dos años más tarde pasa a la mayor. Posteriormente, pasa por otros clubes de su departamento para después asumir al Cerro Largo F.C. que disputa el Campeonato Uruguayo de Fútbol. Con el equipo arachán logra los dos ascensos a Primera División y posteriormente la clasificación a la Copa Sudamericana 2012. Durante el Apertura 2012, Danielo deja la conducción del equipo, pero regresa para el inicio del Clausura 2013.

Estadísticas como entrenador
 Actualizado hasta el .

Palmarés

Torneos nacionales

Otros Logros
 Accenso a Primera división con Cerro Largo en la temporada 2007-08

  Accenso a Primera división con Cerro Largo en la temporada 2010-11

  Accenso a Primera división con Cerro Largo en la temporada 2018

   Accenso a Primera división  con  C A Cerro  en la temporada 2022

Referencias

Nacidos en Melo
Entrenadores de fútbol de Uruguay
Entrenadores del Cerro Largo Fútbol Club

Danielo Núñez


Değer kavramı, öncelikle genel anlamda kişinin nesne ile ilişkisinden doğan nitelik olarak anlaşılır. Bu anlamda değer öznel bir görüş açısından değerlendirilir. Dolayısıyla değer kişiden kişiye değişebilmekte, farklı türde değer düzeyleri ortaya konulabilmektedir. Değerin bir başka ya da ikinci bir anlamı ise, kişinin kendi kişiselliğinin dışında, yani insanın deneyimlerinin dışında kendi başına var olan kendinde bir nitelik olarak anlaşılır. Max Scheler ve Nicolai Hartman'da bu yönde bir görüş görülür. Buna göre değerler, biçimsel yönden ve içeriksel yönden olmak üzere ikiye ayrılırlar. Sonra bu alanlar da kendi alt bölümlerine ayrılabilirler. Değer kavramı hem nesne alanında hem de mantıksal alanda, ahlaksal alanda ve estetik alanda ortaya çıkar. Değerleri felsefenin ana konusu yapan ve ayrıca değerlerin incelenmesini hedefleyen felsefe eğilimi de söz konusudur ve değer felsefesi olarak adlandırılır.

Kaynakça
 Felsefe Terimleri Sözlüğü, Bedia Akarsu, İnkılap Yayınevi.
 Felsefe Sözlüğü, Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları.

Felsefi kavramlar
Etik kavramları
Metafizik kavramları
Motivasyon
Toplum felsefesi
Toplumsal sistemler
Değer

Değer (etik)


Trofej Poreč (engl. Poreč Trophy), kroz povijest poznat i pod nazivima Trofej Plava Laguna, G.P. Istra (engl. G.P. Istria), Trofej Rivijera (engl. Trophy Riviera) i G.P. Umag, je jednodnevna cestovna utrka koja se održava u Poreču. Utrka se originalno sastojala od challenge utrka, slično utrci Mallorca Challenge u Španjolskoj, ali nije uključivala ukupni poredak. Od 2004. održava se samo jedna utrka, u statistikama vođena kao sljedbenik utrke Trofej Poreč 1. Utrka je postala dio UCI Europe Toura 2005. godine.

Popis pobjednika
Start – Cilj
2016.-... Poreč - Tar
2013.-'15. Poreč - Poreč
????.-'12. Poreč - Zelena Laguna

Statistika
nakon 2019.

Vidi
 Trofej Umag
 Grand Prix Laguna Poreč
 Hrvatski biciklistički savez

Izvori
 Porec Trophy 1 (sitiodeciclismo.net)
 Porec Trophy 2 (sitiodeciclismo.net)
 Porec Trophy 3 (sitiodeciclismo.net)
 Porec Trophy 4 (sitiodeciclismo.net)
 Porec Trophy 5 (sitiodeciclismo.net)
 Porec Trophy 6 (sitiodeciclismo.net)
 Umag Trophy (sitiodeciclismo.net)
 Porec Trophy (cqranking.com)
 Porec Trophy (memoire-du-cyclisme.net)

Međunarodna biciklistička natjecanja u Hrvatskoj
Šport u Poreču
Svjetska biciklistička natjecanja

Trofej Poreč


Female on the Beach  é um filme noir estadunidense de 1955, dos gêneros suspense e drama criminal, dirigido por Joseph Pevney, e estrelado por Joan Crawford e Jeff Chandler. O roteiro de Robert Hill e Richard Alan Simmons foi baseado na peça teatral "The Besieged Heart", do próprio Hill.

Sinopse
Lynn Markham (Joan Crawford), uma mulher de meia idade, se apaixona por Drummond Hall (Jeff Chandler), um homem mais jovem, depois de se mudar para a casa de praia de seu falecido marido, que morreu empurrado do precipício ali perto. Lynn repensa nas intenções de todas as pessoas ao seu redor ao descobrir que a ex-inquilina da casa, Eloise Crandall (Judith Evelyn), morreu em situações similares com a de seu marido. A mulher, para seu próprio descontentamento, ao ver que Drummond já estava bastante acomodado em sua casa, começa a pensar se ele realmente a ama ou está apenas interessado em seu dinheiro.

Elenco
 Joan Crawford como Lynn Markham
 Jeff Chandler como Drummond Hall
 Jan Sterling como Amy Rawlinson
 Cecil Kellaway como Osbert Sorenson
 Judith Evelyn como Eloise Crandall
 Charles Drake como Galley, o tenente da polícia
 Natalie Schafer como Queenie Sorenson
 Stuart Randall como Frankovitch
 Marjorie Bennett como Sra. Murchison

Produção
O roteiro foi baseado na peça teatral não-produzida "The Besieged Heart", de Robert Hill. Albert Zugsmith comprou os direitos de exibição e trabalhou no roteiro ao lado de Hill. Então, ele vendeu o projeto para a Universal, que procurava um veículo para Joan Crawford. O estúdio também contratou Zugsmith para produzir o filme, iniciando um relacionamento com ele que durou vários anos.

Recepção
Uma crítica no Harrison's Reports disse que o filme oferecia "uma mistura bastante interessante, embora um tanto sórdida, de sexo, assassinato e suspense".

Bosley Crowther, em sua crítica para o The New York Times, deu ao filme uma crítica mista, escrevendo: "O progresso não é mais atraente pelas futilidades de um roteiro banal e pela artificialidade e pretensão do estilo de atuação da Srta. Crawford. No final, o culpado é revelado de forma ridícula. Jan Sterling, Cecil Kellaway e Natalie Schafer são os coadjuvantes que você pode suspeitar remotamente".

Sobre o desempenho do elenco, a revista Variety escreveu: "A carne do drama cai para a Srta. Crawford e Chandler, e eles se saem bem. A personagem da Srta. Sterling é um pouco ingrata, mas é retratada com competência".

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 1955
Filmes dirigidos por Joseph Pevney
Filmes noir
Filmes de suspense dos Estados Unidos
Filmes de suspense da década de 1950
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama da década de 1950
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes sobre crimes
Filmes ambientados na Califórnia
Filmes em língua inglesa
Filmes em preto e branco
Filmes da Universal Pictures

Female on the Beach


Hiroto Sese (født 20. august 1999) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Gainare Tottori.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroto Sese


සෝනාලි බේන්ද්‍රේ  යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන්ම හින්දි චිත්‍රපටවල රංගනයේ යෙදෙන ඉන්දියානු නිළියකි.  ඇගේ ප්‍රථම චිත්‍රපටය වූ ආග් උදෙසා ඇයට 1995 ලක්ස් වසරේ නවක මුහුණ සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමි විය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1975 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
20වන සියවසේ ඉන්දියානු නිළියෝ
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ

සෝනාලි බේන්ද්‍රේ


Den Dødes Halsbaand er en dansk stumfilm fra 1910, der er instrueret af August Blom efter manuskript af Knud Rassow.

Handling

Medvirkende
 Thorkild Roose - Greven
 Ingeborg Larsen - Grevinden
 Rasmus Ottesen - Tjeneren
 Nicolai Neiiendam - Snedkeren
 Petrine Sonne - Snedkerens kone
 Julie Henriksen
 Otto Lagoni

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1910

Den Dødes Halsbaand


Kaštel Cerineo je kaštel plemenitaške obitelji Cerineo u Splitskoj na Braču.

Utvrđeni sklop iz druge polovine 16.st nalazi se na istočnoj strani luke Splitske. Uz kamenu dvokatnicu je trokatna kula u dvorišnom dijelu. Natpis spominje plemićki rod Cerinića i obnovu sklopa  godine.

Zaštita
Pod oznakom Z-4931 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Splitskoj
Utvrde u Hrvatskoj

Kaštel Cerineo u Splitskoj


Olaylar
 19 Nisan - Callinicum Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar

Ölümler
 I. Kubâd, Sasani İmparatorluğu hükümdarı (d. 473)
 İmparator Keitai, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 26. imparatoru (d. 450)

531


نادي لوغانو لكرة القدم  نادي كرة قدم سويسري يلعب في دوري التحدي . تم تأسيس النادي في سنة 1908 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1908
أندية كرة قدم في سويسرا
الرياضة في تيسينو
تأسيسات سنة 1908 في سويسرا
لوغانو
نادي لوغانو لكرة القدم

نادي لوغانو


Mar Shimun XIX Benyamin (1887– 3 March 1918) () served as the 117th Catholicos-Patriarch of the Church of the East.

Life
He was born in 1887 in the village of Qochanis in the Hakkari Province, Ottoman Empire (modern-day southeastern Turkey). His paternal uncle and immediate predecessor was Mar Shimun XVIII Rubil, patriarch from 1860 to 1903). His father was Eshai, a brother of Shimun XVIII Rubil, and his mother was Asyat,  daughter of Kambar from Iyl. He had six siblings: Isaiah, Zaya, Paulos (who succeeded him as Patriarch), David, Hormizd, Surma. His brother Hormizd was later killed while studying in Istanbul during the Deportation of Armenian intellectuals on 24 April 1915.

He was consecrated a Metropolitan on March 1, 1903, by his uncle, the Catholicos Patriarch, who died on March 16, 1903. He was eighteen years old when he succeeded to the position and occupied the patriarchal See of Seleucia-Ctesiphon at Qudshanis for 15 years.

Death
In 3 March 1918, Mar Benyamin along with many of his 150 bodyguards were assassinated by Simko Shikak (Ismail Agha Shikak), a Kurdish agha, in the town of Kuhnashahir in Salmas (Persia) under a truce flag (see Assyrian genocide).

Quotes
"It is impossible for me and my people to surrender after seeing the atrocities done to my Assyrian people by your government; therefore my brother is one, my people are many, I would rather lose my brother but not my nation."

See also
List of Patriarchs of the Assyrian Church of the East
Our Smallest Ally
Assyrian volunteers

References

Sources

External links
 Official site of the Assyrian Church of the East
 The Invitation of the Patriarch Mar Binyamin at www.aina.org (First-hand account by Malik Daniel Bar Malik Ismail of Mar Benyamin's assassination)

1887 births
1918 deaths
Binyamin
Persecution of Christians in the Ottoman Empire
Christian saints killed by Muslims
Assyrians from the Ottoman Empire
Emigrants from the Ottoman Empire to Iran
Iranian Assyrian people
People murdered in Iran
People who died in the Assyrian genocide
20th-century Christian saints
Assyrian saints
Assyrian military leaders
People from Hakkari
Assassinated religious leaders
20th-century bishops of the Assyrian Church of the East

Shimun XIX Benyamin


أبراهام كوك (1865م-1935م) كان حاخام يهودي أورثوذوكسي ولد في لاتفيا. وهو من أهم مفكري الصهيونية وأول حاخام أكبر لليهود الأشكناز في فلسطين ، شغل الحاخام كوك منصب الحاخامية في لاتفيا حتى هاجر إلى فلسطين عام 1904 واستقر فيها. وتتلخص سيرة حياته ونشاطاته القومية الدينية في محاولة تقريب الصهيونية إلى المتدينين وهو من طلائعة الحركة الاستيطانية الصهيونية المدعوة بالصهيونية الدينية.

كان كوك يعتقد أن جيل المستوطنين الصهاينة في فلسطين هو الجيل الذي تتحدث النبوءات في التوراة عنه وأنه هو الذي ينتمي إلي عصر الماشيَّح، وأن الرواد رغم أنهم علمانيين إلا أنهم ينفذون تعاليم الدين باستيطانهم الأراضي في فلسطين. وبذلك لمع اسمه بين الصهيونيين المتدينيين ومن ناحية أخرى، عارضه بشدة جزء من المستوطنين الصهيونيين الاوائل(اليشوف).

أصله
هو لاتفيّ الأصل، ولد 7 أيلول عام 1865م في بلدة جريفا في منطقة فيتبسك في الإمبراطورية الروسية (الآن جزء من مدينة داوجافبيلس في لاتفيا) لبيريل زالتا (سابقا بيلمان)، والحاخام شلومو زلمان كوك (ابن شقيق الحاخام مردخاي جيمبل يافي)، خريج مدرسة فولوزين الدينية الليتوانية ورئيسها التنفيذي التي كانت فعالة في لاتيفيا في سنوات ال1800م.

كتبه
كتب كوك العديد من الكتب، نشر بعضها بنفسه؛ ومع ذلك، تم نشر معظمها بعد وفاته بعد أن تم جمع الكتب وتحريرها بشكل رئيسي من قبل ابنه الحاخام تسفي يهودا كوك وتلميذه الحاخام ديفيد كوهين. كتاباته الأكثر استخدامًا ودراسةً هي: شابات هآرتس، أماري هراي، أغروت هراي، أولات رايا، عين آية، أوروت، أوروت كوديش، أوروت هاتوراه، وأوروت تشوفا.

وقد ورد التالي في مكتوباته ثمانية ملفات، الجزء الثاني ما كتبه فيما يتعلق بآرائه حول المسيحية وغيرها من الديانات : في صغري، كنت أشعر بنتانة المرحاض من أماكن الصلاة التابعة للجوييم (غير-اليهود) على الرغم من أنها كانت نظيفة جدًا في الظاهر، وتقع في حديقة من الأشجار المزروعة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من داوغافبيلس
أشخاص من محافظة كورلندا
حاخامات
حاخامات القرن العشرين
حاخامات في الانتداب البريطاني على فلسطين
فلاسفة الأديان
فلاسفة من يهودية
قباليون
كتاب يهود
لاهوتيون يهود
لاهوتيون يهود في القرن 19
لاهوتيون يهود في القرن 20
متصوفون
مدفونون في مقبرة جبل الزيتون
مهاجرون من الإمبراطورية الروسية إلى الدولة العثمانية
مواليد 1865
وفيات 1935
وفيات السرطان في إسرائيل
وفيات في القدس
حاخامات من الإمبراطورية الروسية
القرن 20 حاخامات من الدولة العثمانية

أبراهام كوك


2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska u sezoni 2013./14. je predstavljala drugi rang županijske lige u Dubrovačko-neretvanskoj županiji, te ligu petog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je sedam klubova, a prvak je bilo Žrnovo.

Sustav natjecanja
Sedam klubova je igralo dvokružnim liga-sustavom (14 kola, 12 utakmica po momčadi).

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Izvori:

Poveznice
 Županijski nogometni savez Dubrovačko-neretvanske županije
 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska

Izvori
 markopolosport.net, Plenum klubova DNŽ-e:Konačno ujedinjeni! 1.ŽNL kreće u nedjelju, 2.ŽNL-a 29.09.!, objavljeno 13. rujna 2013., pristupljeno 13. listopada 2017.
 NK Orebić - blog, 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2013./14., konačna ljestvica, objavljeno 11. svibnja 2014., pristupljeno 13. listošada 2017.

2013-14
Dubrovačko-neretvanska-2

2. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2013./14.


Legolas, Tolkien Evreninde bir kurgusal kahramandır. Kuyutorman'ın Elf prensidir. Babası Thranduil'dir. Annesi sonsuz gözyaşı savaşında ölmüştür ve yaşı tam olarak bilinmemektedir. Orlando Bloom tarafından canlandırılmıştır.

Adı "yeşil yaprak" güneş ışığı, elf perisi anlamına gelen Legolas, Kuzey Karanlık Ormanı olan Kuyutorman'ın Sindar Elf Kralı Thranduil 'in oğludur. Yakışıklılığı ve üstün ok atma becerisiyle dikkat çeker. 3. Çağın en güçlü elf okçularından biridir. Önceleri babası onu Gollum'u bulması için görevlendirdi ama Legolas, yüzyıllardan beri kimseye gözükmeyen, saklanmayı çok iyi beceren Gollum'u bulmayı başaramadı.

Daha sonra Güneşin Üçüncü Çağının 3019. yılında Legolas, Elrond tarafından yüce divana çağrılarak Yüzük Kardeşliği'nin bir üyesi oldu. Keskin elf gözleri, ormanlık alanlardan edindiği deneyimleri ve ölümcül yayı, hızı ve zekası ile, Kardeşliğe büyük yararı dokundu.

Daha sonra Gandalf'ın liderliğinde Caradras geçidine, daha sonra da cücelerin mekanı Moria'ya gitti. Gandalf kaybolduktan sonra Aragorn'un önderliğinde Lothlorien'e oradan da Amon Hen'e gitti. Amon Hen'de Boromir öldürüldü, Merry ile Pippin kaçırıldı, Frodo ve Sam ise onlardan farklı bir yol izleyince kardeşlik bozuldu. Aragorn ve Gimli ile birlikte Merry ile Pippin'i kurtarmak için Ork'ların peşine düştü.

Daha sonra Legolas Rohan'ı savunmak için Miğfer Dibi Muharebesine katıldı. Savaş bittikten sonra bu üçlü Gondor'u kurtarmak için, Ölüler Geçidinden geçerek Pelargir'deki Korsan gemilerini ele geçirdi ve gemilerle Pelennor Düzlükleri Savaşı'na katıldılar.

Sauron yok edildikten sonra Legolas, Ithilien'de bir Ormanlık Bölge Elfleri kolonisi kurdu ve buranın efendisi oldu. Dördüncü Çağın 120. yılında Aragorn'un ölümünün ardından kendisinin yaptırdığı gemi ile Legolas, arkadaşı Cüce Gimli birlikte Ölümsüz Topraklara doğru yelken açtı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Legolas Greenleaf  at the Encyclopedia of Arda
 Legolas  at The Thain's Book

Orta Dünya elfleri
Kurgusal okçular
Kurgusal erkek karakterler
Edebiyat karakterleri
J.R.R.Tolkien karakterleri
Yüzüklerin Efendisi karakterleri
Elfler

Legolas


Shacknews is a website that hosts news, features, editorial content and forums relating to video games. It is owned by Gamerhub Content Network, which purchased the site in January 2014.

History
Shacknews was founded in 1996 by Steve "Scary" Gibson at the age of 20. It was initially a website dedicated to following news about the then-upcoming id Software game, Quake. The original name of the website was "Quakeholio". Through the years, the website evolved to cover more topics, prompting a name change. After a discussion with friends about the general direction of the site and content, the name "Shugashack" was chosen. However, this name caused frequent spelling confusion and interpretation of the name as that of a pornographic website. The site was renamed again to "Shacknews".

FileShack, a site for game demos, patches, videos, and miscellaneous game-related assets for Shacknews users and others, was launched in August 2002.

The front page of the site contains news articles that are be organized by category and topic. While for much of the site's history, little original research was involved in Shacknews content, in recent years, main news items have steered away from the "link-and-quote" news method. Currently, Shacknews relies heavily on internally researched news, in-house feature content, and industry event coverage.

Normal news posts and articles focus on and discuss a featured topic. Additionally, the site has twice-daily community posts. The titles of these posts are more one-off, and have included Evening Reading, First Post, werd, and Morning Discussion. The major function of these posts is to allow for a "free-for-all" discussion in the post's comment section. These posts are where the majority of the Shacknews community and site staff congregate to converse with one another.

On February 3, 2009, Shacknews and all related Shacknews destinations were purchased by GameFly.

In January 2014, Shacknews was acquired by Gamerhub Content Network, and the sister site, FileShack, shut down. Asif Khan, a financial analyst, had contributed to purchasing the site from Gamefly near the end of 2013, and he became the site's CEO.

Since 2014, David L. Craddock, one of the site's editors and a video game historian, has published several long reads on Shacknews. These have covered topics such as the development of various games, and are based on interviews with people involved in their development, publishing, and marketing. Some of these have been published as eBooks and physical books with editing assistance from Khan.

References

External links

Video game news websites
Internet properties established in 1996

Shacknews


Stratokumulus (od lat. stratus: prostrt + cumulus: gomila, hrpa; međunarodna kratica Sc) je niski, slojeviti, najčešće kišonosni oblak u obliku pločica, grudica ili valjaka. U našim zemljopisnim širinama najčešće se nalazi na visini od 0,5 do 1,5 kilometar. Prema obliku može biti slojevit (stratiformis), lećast (lenticularis) i poput dvorca s tornjevima (castellanus). Mogu biti debeli od nekoliko desetaka do nekoliko stotina metara, a katkad i 1-2 km. Rubovi su pojedinih oblaka tanki, bijeli i propuštaju svjetlost, a sredina im je deblja i tamnija. Daje slabu oborinu (kišu, snijeg, snježna zrnca ili soliku). Osnova tih sivih do bijelih, grudasto-slojevitih oblaka, sastavljenih od kapljica vode, uvijek je tamna. Kuglaste i kupaste mase mogu biti i valjkaste ili zaobljene. Pojedini dijelovi mogu biti širi od 5°. Prema fizikalnom sastavu ubrajamo ih u vodene oblake.

Vrste oblaka prema visini i obliku
Osnovna podjela oblaka temelji se na činjenici da je, usprkos velikoj raznolikosti oblaka, moguće izdvojiti ograničen broj svojstvenih oblika, koji se često mogu naći u gotovo svim dijelovima svijeta. Takva podjela svojstvenih oblika sadrži podjelu na rodove, vrste i podvrste, a kao dopunu daje i odlike koje detaljnije opisuju pojedina svojstva oblaka. Druga osnovna podjela odnosi se na visinu na kojoj se pojavljuju oblaci.

S obzirom na visinu nad tlom na kojoj se pojavljuju, razlikuju se niski, srednji i visoki oblaci te oblaci okomitog razvoja. U umjerenim zemljopisnim širinama niski oblaci nalaze se na visinama između tla i 2 km, srednji na visinama između 2 i 7 km, a visoki između 7 i 13 km. Oblaci okomitog razvoja pojavljaju se u pravilu na visinama između 800 m i 13 km (iznimno i do 16 km). Gornje su granice slojeva oblaka u tropima podignute za koji kilometar, a u polarnim su predjelima za nekoliko kilometara spuštene.

Prvu morfološku razredbu oblaka izradio je 1803. engleski amaterski meteorolog Luke Howard (1772. – 1864.) i ona se u proširenom obliku zadržala do danas. Osnovna je pretpostavka te podjele da je unatoč velikoj raznovrsnosti oblika oblaka moguće izdvojiti 10 vrsta karakterističnih oblika koji se nalaze u svim krajevima svijeta:
 visoki oblaci: cirus (Ci), cirostratus (Cs) i cirokumulus (Cc),
 srednje visoki oblaci: altostratus (As) i altokumulus (Ac),
 niski oblaci: stratokumulus (Sc), stratus (St) i nimbostratus (Ns),
 oblaci okomitog razvoja: kumulus (Cu) i kumulonimbus (Cb).

Vrste se dalje dijele na podvrste: castellanus (poput dvorca s tornjevima), fibratus (vlaknast), floccus (poput pramena vune), fractus (izlomljen), lentikularis (lećast), nebulosus (bezobličan), stratiformis (slojevit), uncinus (kukičast), spissatus (zgusnut) i tako dalje. Neki oblici dodatno karakteriziraju pojedine oblake, na primjer vrh u obliku nakovnja (inkus) ili vrećaste izbočine na podnici (mamatus).

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Oblaci

Stratokumulus