Clathria mytilifila est une espèce d'éponges de la famille des Microcionidae.

Distribution
L'espèce est décrite des fjords des côtes chiliennes, dans l'Océan Pacifique.

Taxinomie
L'espèce Clathria mytilifila est décrite en 2013 par Eduardo Hajdu, Ruth Desqueyroux-Faúndez, Mariana De Souza Carvalho, Gisele Lôbo-Hajdu et Philippe Willenz.

Voir aussi

Bibliographie

Références biologiques

Notes et références

Microcionidae
Espèce d'éponges (nom scientifique)

Clathria mytilifila


.info je generička internetska domena. Dodjeljuje se uglavnom internetskim stranicama informativnog sadržaja, a dopušteno ju je koristiti i u druge svrhe i može ju zakupiti svaka osoba ili organizacija. Nastala je, kao sedma po redu najviša internet domena, 2003. godine. Statistike tvrde da je bila najuspješnija internet domena jer je za samo 4 godine, do 2007., zakupljeno preko 4 milijuna domena sa .info nastavkom.

Izvori

Vanjske poveznice
 Popis najviših domena, na iana.org
 .info Registry Agreement with ICANN
 Domebase, stranica s komentarima i studijama u vezi pokretanja .info

Internetske domene

.info


First Blood - Rambo I (titlu original: First Blood) este un film american din 1982 regizat de Ted Kotcheff. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Sylvester Stallone ca John Rambo, Richard Crenna ca Sam Trautman și Brian Dennehy ca șeriful Will Teasle. Filmul este prima parte a seriei de succes Rambo, fiind urmat de filmele Rambo: First Blood Part II (1985), Rambo III (1988), Rambo (2008) și Rambo: Last Blood (2019).

Scenariul este bazat pe romanul First Blood de David Morrell.

Prezentare

După șapte ani de civilie, veteranul războiului din Vietnam John Rambo (Sylvester Stallone) călătorește pe jos pentru a-l vizita pe unul dintre vechii săi  tovarăși de luptă, doar pentru a afla că prietenul său a murit de cancer din cauza expunerii la dublul-erbicid Agent Orange în timpul războiului.

Tulburat de această veste, Rambo continuă să călătorească,  rătăcind prin micul oraș Hope, Washington. El este interceptat de șeriful arogant și abuziv Will Teasle (Brian Dennehy), care-l consideră a fi doar o pacoste nedorită. Atunci când Rambo îl întreabă unde poate găsi un restaurant, Teasle îl alungă din oraș și îi spune să nu se mai întoarcă. Rambo nu face acest lucru, astfel încât Teasle îl arestează acuzându-l de vagabondaj, opunere la arestare și de deținerea unui cuțit ascuns.

Conduși de sadicul ajutor de șerif Art Galt (Jack Starrett), ofițerii lui Teasle îl bat și abuzează de Rambo, declanșând flashback-uri din timpul torturii pe care acesta a îndurat-o ca prizonier de război în Vietnam. Atunci când încearcă să-l bărbierească  cu un aparat de ras ascuțit, Rambo îi bate pe ofițerii de poliție și fuge în pădure. Furios, Teasle, organizează o echipă de căutare   cu arme automate, câini și un elicopter ca să-l prindă. În timpul căutării, acesta află că Rambo este un fost membru al Beretelor Verzi, care a primit Medalia de Onoare pentru serviciile sale. Galt încearcă să-l împuște mortal pe Rambo trăgând din elicopter, dar se dezechilibrează, cade și moare.

Rambo încearcă să-i convingă pe Teasle și pe oamenii săi că a fost un accident și că nu vrea mai multe necazuri, dar polițiștii deschid focul și-l urmăresc într-o zonă împădurită. Rambo scapă ușor de ajutoarele șerifului folosind priceperea sa  de pe câmpul de luptă. După ce-l prinde   pe Teasle și-i pune   cuțitul la gât, Rambo îl amenință că data viitoare nu va mai scăpa așa de ușor dacă nu-l lasă să plece.

Teasle cheamă Patrula statului Washington și Garda Armată Națională a statului Washington pentru a-l ajuta în vânătoarea lui Rambo. În același timp, mentorul lui Rambo și fostul său comandant, colonelul Sam Trautman (Richard Crenna) sosește în Hope. După ce îl avertizează cu privire la abilitățile deosebite ale fostului său soldat, Trautman îi recomandă lui Teasle  să-i ofere deocamdată o portiță de scăpare lui Rambo pentru a fi arestat mai târziu fără mari pierderi. Încrezător că Rambo este depășit numeric fără nicio speranță, Teasle refuză propunerea colonelului.

Detașamentul Gărzii Naționale îl încolțește pe Rambo la intrarea unei mine abandonate; aceștia încalcă ordinul de a nu deschide focul și lansează o rachetă M72 LAW care astupă intrarea în mină și aparent îl ucide pe Rambo. Cu toate acestea, Rambo supraviețuiește și  găsește o cale alternativă de a ieși din mină. Apoi acesta deturnează un camion de aprovizionare al armatei cu care se reîntoarce în oraș. Pentru a scăpa de urmăritori incendiază o benzinărie pe care o aruncă în aer, trage în instalațiile electrice ale orașului și distruge un magazin de arme din apropierea stației de poliție cu o mitralieră M60 furată pentru a atrage atenția și a-l localiza pe Teasle.

Teasle, între timp, s-a poziționat pe acoperișul stației sale de poliție pentru a-l găsi pe Rambo. Cei doi se angajează într-un scurt schimb de focuri, Teasle cade printr-un luminator, rănit grav de Rambo care-l împușcă prin tavan. Rambo se pregătește să-l omoare, dar Trautman apare și-l avertizează pe Rambo că va fi împușcat dacă nu se predă. Rambo se prăbușește la podea, în lacrimi, în timp ce vorbește despre lucrurile care i s-au întâmplat în Vietnam dar și despre ce i s-a întâmplat când s-a întors acasă. El are un atac cauzat de sindromul de stres posttraumatic  înainte de a se preda lui Trautman. În final, este Rambo este arestat și Teasle este trimis la spital.

Distribuție
 Sylvester Stallone - John Rambo
 Richard Crenna - Colonel Sam Trautman
 Brian Dennehy - Sheriff Will Teasle
 Bill McKinney - Dave Kern
 Jack Starrett - Art Galt
 Michael Talbott - Balford
 Chris Mulkey - Ward
 John McLiam - Orval
 Alf Humphreys - Lester
 David Caruso - Mitch
 David L. Crowley - Shingleton
 Don MacKay - Preston

Producție
Filmările au avut loc iarna în British Columbia, Canada. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 15-18 milioane $. Scenele din oraș au fost filmate în Hope, iar restul filmului a fost turnat în Golden Ears Provincial Park și Pitt Lake din Pitt Meadows.

Primire

Coloană sonoră

CD 1 – Complete Original Soundtrack
 "Theme from First Blood" (pop orchestra version)
 "Home Coming"
 "My Town"
 "Under Arrest"
 "The Razor"
 "A Head Start"
 "Hanging On"
 "Over the Cliff"
 "A Stitch in Time"
 "Mountain Hunt"
 "No Truce"
 "First Blood"
 "The Tunnel"
 "Escape Route"
 "The Truck"
 "No Power/Night Attack"
 "Hide and Seek"
 "It's a Long Road" (instrumental)
 "It's a Long Road (Theme from First Blood)" (vocal: Dan Hill)

CD 2 – Original 1982 Soundtrack Album
 "It's a Long Road (Theme from First Blood)" (vocal: Dan Hill)
 "Escape Route"
 "First Blood"
 "The Tunnel"
 "Hanging On"
 "Home Coming"
 "Mountain Hunt"
 "My Town"
 "The Razor"
 "Over the Cliff"
 "It's a Long Road" (instrumental)
 "It's a Long Road" (recording session piano/vocal demo)
 "Carolco Logo"
 "Rambo" (Special Summer 1984 trailer)

Note

Legături externe

Vezi și

Filme din 1982
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Ted Kotcheff
Filme cu Rambo
Filme de acțiune
Filme de aventuri
Filme dramatice americane
Filme thriller din anii 1980
Filme Carolco Pictures
Filme Orion Pictures

Rambo I


Religija u Norveškoj zastupljena je s nekoliko vjerskih zajednica.

Povijest
Norveška se relativno kasnije pokrstila. Do dolaska kršćanstva germansko stanovništvo štovalo je skandinavske bogove, a Saami prakticirali šamanizam. Od 9. do 12. stoljeća u ove se krajeve širi kršćanstvo.
Pokrštavana je postupno do kraja u srednjem vijeku. Pripadala je krugu zapadnog kršćanstva. Nakon velike podjele, ovaj prostor dio je rimokatoličkog svijeta. Zapadni raskol odrazio se da je Norveška ostala uz rimskog papu. Pojava protestantizma dobro je primljena u Norveškoj, koja se priklonila evangeličkim luteranima. Reformacijom u Danskoj-Norveškoj uspostavljena je luteranska Norveška Crkva (bokmål: Den norske kirke, novonorveški: Den norske kyrkja) i prekinute sveze sa Svetom Stolicom 1536. – 1537. Od 1969. bila je "narodna Crkva" (Statskyrkja). Imala je povlašteni status u društvu. Norveška je Crkva bila službena Crkva u Norveškoj sve do 21. svibnja 2012. godine. Nakon tih promjena i dalje je povlaštena, ali nešto manje.

Vjerska struktura
Procjene koje navodi CIA za 2011. godinu govore o sljedećem vjerskom sastavu:
 Norveška Crkva (evangelička luteranska - službena) 82,1%
 rimokatolici 1,8%
 ostali kršćani 3,9%
 muslimani 2,3%
 ostali 2,4%
 nespecificirano 7,5%

Galerija

Izvori

Religija u Norveškoj


Le muscle frontal est un muscle qui recouvre le front. Certaines sources le considère comme un muscle distinct, mais il est souvent considéré, avec le muscle occipital, comme un des ventres du muscle occipito-frontal .

Description
Le muscle frontal est mince, de forme quadrilatérale et intimement adhérent au fascia superficiel. Il est plus large que le muscle occipital et ses fibres sont plus longues et de couleur plus claire.

Le muscle n'a pas d'attaches osseuses.

Ses fibres médiales sont continues avec celles du muscle procérus.

Ses fibres intermédiaires se confondent avec celles du muscle corrugateur du sourcil et avec celles du muscle orbiculaire de l'œil

Ses fibres latérales sont également mélangées avec ce dernier muscle sur le processus zygomatique de l'os frontal.

À partir de ces attaches, les fibres se dirigent vers le haut et rejoignent l'aponévrose épicrânienne sous la suture coronale.

Les bords médiaux des muscles frontaux se réunissent au-dessus de la racine du nez. La distance entre les muscles occipitaux et le bord arrière des muscles frontaux est importante et cette zone est occupée par l'aponévrose épicrânienne.

Innervation
Le muscle frontal est innervé par le nerf facial.

Vascularisation
Le muscle frontal est vascularisé par les artères supra-orbitaire et supra-trochléaire.

Action
Chez l'homme, le muscle frontal n'intervient que dans l'expression faciale.

Sa fonction première est de les relever les sourcils.

Galerie

Notes et références

frontal

Muscle frontal


Imlad Morgul, Tolkien evreninde hayali vadidir.

Ephel Dúath'ın batısındaki Morgulduin vadisidir. Mordor'un girişlerinden biridir. Minas Morgul buradadır. Vadinin güneybatısına doğru Ithilien ve Anduin bulunur.

Orta Dünya yerleri

Imlad Morgul


82. breddegrad kan henvise til:

 82. nordlige breddekreds
 82. sydlige breddekreds

82. breddegrad


Burst mode may refer to:

Science and technology
 Burst mode (computing), a data transmission mode
 Burst mode (weapon), a firing mode
 Burst mode (photography), a camera mode
 Bursting or burst mode, a mode in neurons

Other uses
 Burst mode, a type of creature in Digimon Data Squad in the Digimon fictional universe

Burst mode


Merete Gerlach-Nielsen (født 16. august 1933 i København, død 14. juni 2019), var direktør i Forenede Nationer og lektor samt en af medstifterne af KVINFO.

Barndom
Merete Gerlach-Nielsen var eneste barn af kontorchef Carl Gerlach-Nielsen (1901-1991) og korpschef Louise Fanøe (1908-1987). Barndomshjemmet var stærkt præget af et internationalt islæt: hendes far var på frivillig basis engageret i organisatorisk arbejde i Alliance Francaise. Dette introducerede hende til det franske sprog og den franske kultur - noget, der skulle blive en livslang interesse. Til hendes konfirmation fik hun livsvarigt medlemskab af Alliance Francaise i gave fra sine forældre.

Margrethe Spies, en ven af familien, blev Gerlach-Nielsens gudmor, og hun sørgede for at introducere Merete Gerlach-Nielsen til teatrets og litteraturens verden.

Uddannelse
Merete Gerlach-Nielsen fik sin skolegang på Den Franske Skole. I 1951 blev hun student fra Christianshavns Gymnasium.

Efterfølgende studerede hun fransk og dansk på Københavns Universitet. Undervejs i studierne blev hun fra 1954-1955 formand for de franskstuderendes forening, Le Coq. Hun tog også semestre i Frankrig og på Island. I 1960 blev hun cand.mag. med en guldmedaljeafhandling.

Karriere
I 1972 blev hun lektor ved Romansk Institut.

Fra 1975 til 1988 var hun medlem af den danske UNESCO-kommission. I denne periode blev hun formand for flere udvalg og deltog jævnligt i internationale konferencer. I 1988 blev hun udvalgt blandt 800 ansøgere til en FN-chefstilling i Paris. Med dette blev hun den første kvindelige topchef i FN nogensinde, en stilling hun besad indtil 1990. Hendes arbejde bestod i at koordinere kvindeområdet. I forbindelse med denne stilling var hun meget opmærksom på styrke brugen af et kønsneutralt sprogbrug. Dette kulminerede i publikationen "Guidelines on Non-Sexist Language", der fortsat udgives.

Fra 1975-1983 var hun medlem af Det Faglige Landsudvalg for Humaniora og Teologi, og i 1974 indtrådte hun i Kvindelige Akademikeres bestyrelse; fra 1978-1988 var hun formand. Fra 1986-1988 fungerede hun også som foreningens repræsentant i Danske Kvinders Nationalråds styrelse. Som formand stod hun for oprettelsen af Læge Else Nikolajsens Legat, der er blevet udgivet årligt siden 1985.

Hun fik et nært venskab med Nynne Koch og Gerlach-Nielsen blev i kraft af sin fremtrædende placering i universitetsverdenen nøgleperson i de forhandlinger, der ledte til etableringen af KVINFO. Fra 1987-1988 var hun formand for KVINFOs første bestyrelse.

Hæder
Merete Gerlach-Nielsen havde også en stor interesse for foreningslivet. I 1957 blev hun sekretær i Alliance Francaise, og fra 1978-1988 var hun formand. For sin indsats modtog hun i 1983 Paris' Bronzemedalje.

I løbet af sin karriere blev Merete Gerlach-Nielsen desuden blevet hædret med adskillige legater, stipendier og priser, og hun blev dekoreret med Les Palmes Académiques af 2. grad.

Publikationer
Merete Gerlach-Nielsens publikationer omhandler oftest kønshistoriske emner.

 Guidelines on Non-Sexist Language
 L'Alliance française de Copenhague a cent ans (1985)
 Der er en verden ved siden af verden (1985)

Hun oversatte desuden flere franske kønsværker.

Privat
Merete blev aldrig blevet gift. I 1963 fik hun datteren Iben.

Hun boede siden 1990 i Paris, og i 1998 opnåede hun fransk statsborgerskab.

Eksterne henvisninger

Danskere i FN

Merete Gerlach-Nielsen


An Mormolyca ringens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ambroise Gentil. An Mormolyca ringens in nahilalakip ha genus nga Mormolyca, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Mormolyca

Mormolyca ringens


Melientha, monotipski biljni rod iz Azije, dio je porodice Opiliaceae.

M. suavis je do 13 metara visoko vazdazeleno stablo iz jugoistočne Azije. Raste na visinama od razine mora pa do 600 metara nadmorske visine, obično po listopadnim, rjeđe zimzelenim šumama.
Cvjetovi su snažnog mirisa. Mladi listovi i cvjetovi (uključujući i mlade plodove), kuhaju se i koriste kao povrće. Drvo se često koristi za izradu drvenog ugljena.

Rod je opisan 1888.

Podvrste
 Melientha suavis subsp. macrocarpa Hiepko
 Melientha suavis subsp. suavis

Izvori

Opiliaceae
Flora Bornea
Flora Kambodže
Flora Laosa
Flora Malaje
Flora Filipina
Flora Tajlanda
Flora Vijetnama

Melientha


Andrei Scobioală (n. 4 octombrie 1884, com. Moșeni, jud. Bălți – d. 27 octombrie 1971, București) a fost profesor de matematică și deputat în Sfatul Țării între anii 1917-1919, precum și în Parlamentul României între anii 1928-1930.

Biografie
A învățat la Școala Normală din Bairancea și la Facultatea de Fizio-Matematici din Odesa, luându-și licența în 1909. A fost mobilizat la arme în timpul Primului Război Mondial, mai exact în 1917, într-o unitate rusească de pe frontul român. În afara activității de pe front, a trimis o scrisoare către Zemstva Gubernială la începutul anului școlar 1917-1918 în care propunea să fie aduse cadre didactice transilvănene și bucovinene dintre prizonierii și refugiații de război, întrucât era îngrijorat de situația învățămânului în limba maternă din Basarabia, având în vedere numărul mic de profesori basarabeni. La 18 februarie 1918 a participat la deschiderea Universității Populare din Chișinău, unde a ținut și un discurs.

În afara activității politice desfășurate în unele organisme și instituții basarabene și românești, în perioada interbelică a fost și profesor de matematică la Școala Normală și Liceul Militar din Chișinău, precum și la Liceul Lazăr din București (în 1940). În 1941 se întoarce în Chișinău, unde activează până în 1944 tot ca profesor la Școala Normală, după care se mută definitiv în București, unde se pensionează. S-a stinge din viață în 1971 din cauza unui infarct. A fost înmormântat la cimitirul Cărămidari din București (Piața Sudului).

Activitatea politică
Prima funcție politic(o-militară) pe care o ocupă este în cadrul Comitetului Oștășesc Moldovenesc, pe care l-a înființat la sfârșitul lui iunie 1917 la Iași, alături de Grigorie Cazacliu, Vasilie Țanțu și Gheorghe Năstase. În cadrul acestuia a ocupat funcția de președinte. Activitatea comitetului a fost foarte importantă, întrucât acestuia i se datorează înființarea comitetelor ostășești moldovenești din toate garnizoanele Moldovei în care se aflau unități rusești cu soldați basarabeni. De asemenea, tot acest Comitet a avut contribuții majore în menținerea disciplinei în armata română, prin încercările de stopare a propagandei de răzvrătire a soldaților români, dar și datorită faptului că interveneau în mitingurile revoluționarilor ruși pentru a diminua tensiunile.

În urma ședințelor din 10, 11 și 12 octombrie 1917 ale  delegațiilor de pe frontul român de la Iași, Andrei Scobioală este nominalizat drept candidat pentru Constituanta rusă din partea partidului S. R.-ilor moldovenesc. Deși alegerile au fost amânate, Scobioală avea să fie propus din nou la următoarele alegeri.

În ședința din 20 octombrie 1917 de la Congresul ostășesc alege să facă parte din grupul separatiștilor. A fost ales ca deputat în Sfatul Țării din partea Comitetului Executiv Moldovenesc de pe frontul român. A deținut acest mandat între 21 noiembrie 1917-18 februarie 1919. În ședința din 27 martie 1918 a votat pentru realizarea unirii cu România. După realizarea acesteia, a fost deputat din partea Partidului Național-Țărănesc în perioada 1928-1930.

Note

Bibliografie
 Chiriac, Alexandru, Mic dicționar al membrilor Sfatului Țării din Chișinău, (21 noiembrie 1917 — 27 noiembrie 1918), în "Patrimoniu. Revistă de cultură istorică", Chișinău, nr.4/1991

Lectură suplimentară
Chiriac, Alexandru, Membrii Sfatului Țării (1917-1918) - dicționar, Editura Fundației Culturale Române, București, 2001
Ciobanu, Ștefan, Unirea Basarabiei. Studiu și documente cu privire la mișcarea națională din Basarabia în anii 1917-1918, București, Cartea Românească, 1929
Cojocaru, Gheorghe E., Sfatul Țării - itinerar, Editura Civitas, Chișinău, 1998
Colesnic, Iurie, Sfatul Țării - enciclopedie, Editura Museum, Chișinău, 1998

Legături externe
  Sfatul Țării

Vezi și
 Sfatul Țării
 Unirea Basarabiei cu România

Nașteri în 1884
Decese în 1971
Membri ai Sfatului Țării
Politicieni români
Oameni din ținutul Bălți
Politicieni basarabeni
Decese în București

Andrei Scobioală


Anna Werner (* 1941 in München) ist eine deutsche Fotografin. Sie erlangte insbesondere als Angehörige der Selbsterfahrungsgruppe "Der Harem" um Rainer Langhans Bekanntheit.

Leben
Anna Werner wuchs in Walchensee auf. Dort führte ihre Mutter Norma, geborene Bucherer (1911–2016), bis 2003 das von deren Vater 1924 gegründete "Café Bucherer". Anna Werners Vater war ein norddeutscher Maler.

Werner zog in den Jugendjahren zunächst für anderthalb Jahre allein und danach mit ihrer jüngeren Schwester Frauke durch Mexiko. Der mexikanische Präsident Gustavo Díaz Ordaz gab den beiden Schwestern auf Grund seiner Begeisterung für deren Jodeln und Hackbrettspiel ein Empfehlungsschreiben mit. 1967, während einer Tour durch die Vereinigten Staaten, erlebten die beiden in San Francisco den "Summer of Love" der Hippiebewegung. In den Vereinigten Staaten traf Werner erstmals auf den Amerikaner Jazon Wonders, den Vater der späteren gemeinsamen Tochter Janna.

Nach dem frühen Tod ihrer Schwester Frauke, die bei einem Verkehrsunfall ums Leben kam (man vermutet Suizid), ging Anna Werner zurück nach Deutschland, wo sie mit der Fotografie begann. Dort lernte sie 1972 den ehemaligen K1-Kommunarden Rainer Langhans kennen. Zu ihm, dem Fotomodell Brigitte Streubel und Jutta Winkelmann zog sie nach München zu der 1974 gegründeten als "Der Harem" bekannte experimentelle Lebensgemeinschaft, zu der 1978 auch Christa Ritter und 1991 Jutta Winkelmanns  Zwillingsschwester Gisela Getty hinzustießen.

Zwischenzeitlich zog Werner wieder in die Vereinigten Staaten, wo sie 1978 ihre Tochter Janna Ji Wonders gebar. Diese ist heute als Filmemacherin und Musikerin der Band Ya-Ha! bekannt, die sie zusammen mit ihrem Lebensgefährten Florian Schuster aka "Kung Schu", Rapper der Hip-Hop-Band Blumentopf, gründete. Nach ihrer erneuten Rückkehr nach München lebte sie mit ihrer Tochter im "Harem". Seit einigen Jahren lebt Werner als dessen einzige Angehörige nicht in München-Schwabing, sondern am Walchensee, wo sie bis zur Verpachtung des elterlichen Cafés ihre Mutter bei der Führung des Familienbetriebs unterstützte.

2008 entstand über Anna Werner der Film "Hippie mit Hackbrett" von Gabriele Dinsenbacher in der BR-Reihe  "Lebenslinien".
In dem Dokumentarfilm "Walchensee Forever" hat Janna Ji Wonders die Familiengeschichte über drei Generationen nachgezeichnet; die Weltpremiere fand bei der Berlinale am 24. Februar 2020 statt.

Weblinks

Einzelnachweise

Fotograf (München)
Fotograf (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1941
Frau

Anna Werner (Fotografin)


Jim Turner ist der Name folgender Personen:
* Jim Turner (Baseballspieler) (1903–1998), US-amerikanischer Baseballspieler
 Jim Turner (Footballspieler) (1941–2023), US-amerikanischer American-Football-Spieler
 Jim Turner (Verleger) (1945–1999), US-amerikanischer Verleger und Herausgeber
 Jim Turner (Politiker) (* 1946), US-amerikanischer Politiker
 Jim Turner (Schauspieler) (* 1952), US-amerikanischer Schauspieler

Siehe auch:
 James Turner

Jim Turner


Taylor Townsend (født 16. april 1996 i Chicago, Illinois, USA) er en professionel kvindelig tennisspiller fra USA.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra USA
Personer fra Chicago

Taylor Townsend


Espeland Falls () is a  tall waterfall located in the Espeland Valley () in Voss Municipality in Vestland county, Norway.  The falls are located just above large Lake Espeland (), near the border of Voss and neighboring municipality of Ulvik.

Due to an urban legend, Espeland Falls is sometimes erroneously claimed to be  tall.  One theory is that the erroneous information may have originated from a misunderstanding of the concept meters of head in relation to the development of the Espeland River () for hydropower. Another theory is that there may have been a mixup with Skrikjofossen in Lofthus, Ullensvang, a  tall waterfall located about  south of Espeland Falls.

See also
List of waterfalls#Norway

References

Voss
Waterfalls of Vestland

Espeland Falls


A spaceplane is a vehicle that can fly and glide like an aircraft in Earth's atmosphere and maneuver like a spacecraft in outer space.  To do so, spaceplanes must incorporate features of both aircraft and spacecraft.  Orbital spaceplanes tend to be more similar to conventional spacecraft, while sub-orbital spaceplanes tend to be more similar to fixed-wing aircraft.  All spaceplanes to date have been rocket-powered for takeoff and climb, but have then landed as unpowered gliders.

Four types of spaceplanes have successfully launched to orbit, reentered Earth's atmosphere, and landed: the U.S. Space Shuttle, Russian Buran, U.S. X-37, and the Chinese CSSHQ. Another, Dream Chaser, is under development in the U.S. As of 2019 all past, current, and planned orbital vehicles launch vertically on a separate rocket. Orbital spaceflight takes place at high velocities, with orbital kinetic energies typically at least 50 times greater than suborbital trajectories. Consequently, heavy heat shielding is required during reentry as this kinetic energy is shed in the form of heat. Many more spaceplanes have been proposed, but none have reached flight status.

At least two suborbital rocket-powered aircraft have been launched horizontally into sub-orbital spaceflight from an airborne carrier aircraft before rocketing beyond the Kármán line: the X-15 and SpaceShipOne.

Operational principles

Spaceplanes must operate in space, like traditional spacecraft, but also must be capable of atmospheric flight, like an aircraft. These requirements drive up the complexity, risk, dry mass, and cost of spaceplane designs. The following sections will draw heavily on the US Space Shuttle as the biggest, deadliest, most complex, most expensive, most flown, and only crewed orbital spaceplane, but other designs have been successfully flown.

Launch to space
The flight trajectory required to reach orbit results in significant aerodynamic loads, vibrations, and accelerations, all of which have to be withstood by the vehicle structure.

If the launch vehicle suffers a catastrophic malfunction, a conventional capsule spacecraft is propelled to safety by a launch escape system. The Space Shuttle was far too big and heavy for this approach to be viable, resulting in a number of abort modes that may or may not have been survivable. In any case, the Challenger disaster demonstrated that the Space Shuttle lacked survivability on ascent.

Space environment
Once on-orbit, a spaceplane must be supplied with power by solar panels and batteries or fuel cells, maneuvered in space, kept in thermal equilibrium, oriented, and communicated with. On-orbit thermal and radiological environments impose additional stresses. This is in addition to accomplishing the task the spaceplane was launched to complete, such as satellite deployment or science experiments.

The Space Shuttle used dedicated engines to accomplish orbital maneuvers. These engines used toxic hypergolic propellants that required special handling precautions. Various gases, including helium for pressurization and nitrogen for life support, were stored under high pressure in composite overwrapped pressure vessels.

Atmospheric reentry

Orbital spacecraft reentering the Earth's atmosphere must shed significant velocity, resulting in extreme heating. For example, the Space Shuttle thermal protection system (TPS) protects the orbiter's interior structure from surface temperatures that reach as high as , well above the melting point of steel. Suborbital spaceplanes fly lower energy trajectories that do not put as much stress on the spacecraft thermal protection system.

The Space Shuttle Columbia disaster was the direct result of a TPS failure.

Aerodynamic flight and horizontal landing
Aerodynamic control surfaces must be actuated. Landing gear must be included at the cost of additional mass.

Air-breathing orbital spaceplane concept
An air-breathing orbital spaceplane would have to fly what is known as a 'depressed trajectory,' which places the vehicle in the high-altitude hypersonic flight regime of the atmosphere for an extended period of time. This environment induces high dynamic pressure, high temperature, and high heat flow loads particularly upon the leading edge surfaces of the spaceplane, requiring exterior surfaces to be constructed from advanced materials and/or use active cooling.

Orbital spaceplanes

Space Shuttle

Buran

X-37

Chongfu Shiyong Shiyan Hangtian Qi

Suborbital rocket planes

Two piloted suborbital rocket-powered aircraft have reached space: the North American X-15 and SpaceShipOne; a third, SpaceShipTwo, has crossed the US-defined boundary of space but has not reached the higher internationally recognised boundary. None of these crafts were capable of entering orbit, and all were first lifted to high altitude by a carrier aircraft.

On 7 December 2009, Scaled Composites and Virgin Galactic unveiled SpaceShipTwo, along with its atmospheric mothership "Eve". On 13 December 2018, SpaceShipTwo VSS Unity successfully crossed the US-defined boundary of space (although it has not reached space using the internationally recognised definition of this boundary, which lies at a higher altitude than the US boundary). SpaceShipThree is the new spacecraft of Virgin Galactic, launched on 30 March 2021. It is also known as VSS Imagine. On 11 July 2021 VSS Unity completed its first fully crewed mission including Sir Richard Branson.

The Mikoyan-Gurevich MiG-105 was an atmospheric prototype of an intended orbital spaceplane, with the suborbital BOR-4 subscale heat shield test vehicle successfully reentering the atmosphere before program cancellation.
HYFLEX was a miniaturized suborbital demonstrator launched in 1996, flying to 110 km altitude, achieving hypersonic flight, and successfully reentering the atmosphere.

History of unflown concepts

Various types of spaceplanes have been suggested since the early twentieth century. Notable early designs include a spaceplane equipped with wings made of combustible alloys that it would burn during its ascent, and the Silbervogel bomber concept. World War II Germany and the postwar US considered winged versions of the V-2 rocket, and in the 1950s and '60s winged rocket designs inspired science fiction artists, filmmakers, and the general public.

United States (1950s–2010s)
The U.S. Air Force invested some effort in a paper study of a variety of spaceplane projects under their Aerospaceplane efforts of the late 1950s, but later reduced the scope of the project. The result, the Boeing X-20 Dyna-Soar, was to have been the first orbital spaceplane, but was canceled in the early 1960s in lieu of NASA's Project Gemini and the U.S. Air Force's crewed spaceflight program.

In 1961, NASA originally planned to have the Gemini spacecraft land on a runway with a Rogallo wing airfoil, rather than an ocean landing under parachutes. The test vehicle became known as the Paraglider Research Vehicle. Development work on both parachutes and the paraglider began in 1963.  By December 1963, the parachute was ready to undergo full-scale deployment testing, while the paraglider had run into technical difficulties.  Though attempts to revive the paraglider concept persisted within NASA and North American Aviation, in 1964 development was definitively discontinued due to the expense of overcoming the technical hurdles.

The Space Shuttle underwent many variations during its conceptual design phase. Some early concepts are illustrated.

The Rockwell X-30 National Aero-Space Plane (NASP), begun in the 1980s, was an attempt to build a scramjet vehicle capable of operating like an aircraft and achieving orbit like the shuttle. Introduced to the public in 1986, the concept was intended to reach Mach 25, enabling flights between Dulles Airport to Tokyo in two hours, while also being capable of low Earth orbit. Six critical technologies were identified, three relating to the propulsion system, which would consist of a hydrogen-fueled scramjet.

The NASP program became the Hypersonic Systems Technology Program (HySTP) in late 1994. HySTP was designed to transfer the accomplishments made in hypersonic flight into a technology development program. On 27 January 1995 the Air Force terminated participation in (HySTP).

In 1994, a USAF captain proposed an F-16 sized single-stage-to-orbit peroxide/kerosene spaceplane called "Black Horse". It was to take off almost empty and undergo aerial refueling before rocketing to orbit.

The Lockheed Martin X-33 was a 1/3 scale prototype made as part of an attempt by NASA to build a SSTO hydrogen-fuelled spaceplane VentureStar that failed when the hydrogen tank design could not be constructed as intended.

On 5 March 2006, Aviation Week & Space Technology published a story purporting to be the "outing" of a highly classified U.S. military two-stage-to-orbit spaceplane system with the code name Blackstar.

In 2011, Boeing proposed the X-37C, a 165 to 180 percent scale X-37B built to carry up to six passengers to low Earth orbit. The spaceplane was also intended to carry cargo, with both upmass and downmass capacity.

Soviet Union (1960s–1991)

The Soviet Union first considered a preliminary design of rocket-launch small spaceplane Lapotok in early 1960s. The Spiral airspace system with small orbital spaceplane and rocket as second stage was developed in the 1960s–1980s. Mikoyan-Gurevich MiG-105 was a crewed test vehicle to explore low-speed handling and landing.

Russia

In the early 2000s the orbital 'cosmoplane' () was proposed by Russia's Institute of Applied Mechanics as a passenger transport. According to researchers, it could take about 20 minutes to fly from Moscow to Paris, using hydrogen and oxygen-fueled engines.

United Kingdom

The Multi-Unit Space Transport And Recovery Device (MUSTARD) was a concept explored by the British Aircraft Corporation (BAC) around 1968 for launching payloads weighing as much as  into orbit. It was never constructed.

In the 1980s, British Aerospace began development of HOTOL, an SSTO spaceplane powered by a revolutionary SABRE air-breathing rocket engine, but the project was canceled due to technical and financial uncertainties. The inventor of SABRE set up Reaction Engines to develop SABRE and proposed a twin-engined SSTO spaceplane called Skylon. One NASA analysis showed possible issues with the hot rocket exhaust plumes causing heating of the tail structure at high Mach numbers. although the CEO of Skylon Enterprises Ltd has claimed that reviews by NASA were "quite positive".

Bristol Spaceplanes has undertaken design and prototyping of three potential spaceplanes since its founding by David Ashford in 1991. The European Space Agency has endorsed these designs on several occasions.

European Space Agency (1985–)
France worked on the Hermes crewed spaceplane launched by Ariane rocket in the late 20th century, and proposed in January 1985 to go through with Hermes development under the auspices of the ESA.

In the 1980s, West Germany funded design work on the MBB Sänger II with the Hypersonic Technology Program. Development continued on MBB/Deutsche Aerospace Sänger II/HORUS until the late 1980s when it was canceled. Germany went on to participate in the Ariane rocket, Columbus space station and Hermes spaceplane of ESA, Spacelab of ESA-NASA and Deutschland missions (non-U.S. funded Space Shuttle flights with Spacelab). The Sänger II had predicted cost savings of up to 30 percent over expendable rockets.

Hopper was one of several proposals for a European reusable launch vehicle (RLV) planned to cheaply ferry satellites into orbit by 2015. One of those was 'Phoenix', a German project which is a one-seventh scale model of the Hopper concept vehicle. The suborbital Hopper was a Future European Space Transportation Investigations Programme system study design A test project, the Intermediate eXperimental Vehicle (IXV), has demonstrated lifting reentry technologies and will be extended under the PRIDE programme.

Japan
HOPE was a Japanese experimental spaceplane project designed by a partnership between NASDA and NAL (both now part of JAXA), started in the 1980s. It was positioned for most of its lifetime as one of the main Japanese contributions to the International Space Station, the other being the Japanese Experiment Module. The project was eventually cancelled in 2003, by which point test flights of a sub-scale testbed had flown successfully.

India
AVATAR (Aerobic Vehicle for Hypersonic Aerospace Transportation; ) was a concept study for an uncrewed single-stage reusable spaceplane capable of horizontal takeoff and landing, presented to India's Defence Research and Development Organisation. The mission concept was for low cost military and commercial satellite launches.

Current development programs

China

Shenlong () is a proposed Chinese robotic spaceplane that is similar to the Boeing X-37. Only a few images have been released since late 2007.

European Union
A test project, the Intermediate eXperimental Vehicle (IXV), has demonstrated lifting reentry technologies and will be extended under the PRIDE programme.
The FAST20XX Future High-Altitude High Speed Transport 20XX aims to establish sound technological foundations for the introduction of advanced concepts in suborbital high-speed transportation with air-launch-to-orbit ALPHA vehicle.

The Daimler-Chrysler Aerospace RLV is a small reusable spaceplane prototype for the ESA Future Launchers Preparatory Programme/FLTP program. SpaceLiner is the most recent project.

India
, the Indian Space Research Organisation is developing a launch system named the Reusable Launch Vehicle (RLV). It is India's first step towards realizing a two-stage-to-orbit reusable launch system. A space plane serves as the second stage. The plane is expected to have air-breathing scramjet engines as well as rocket engines. Tests with miniature spaceplanes and a working scramjet have been conducted by ISRO in 2016. In April 2023, India successfully conducted an autonomous landing mission of a scaled-down prototype of the spaceplane. The RLV prototype was dropped from a  Chinook helicopter at an altitude of 4.5 kms and was made to autonomously glide down to a purpose-built runway at the Chitradurga Aeronautical Test Range, Karnataka.

Japan
As of 2018, Japan is developing the Winged Reusable Sounding rocket (WIRES), which if successful, may be used as a recoverable first-stage or as a crewed sub-orbital spaceplane.

US

International

The Dawn Mk-II Aurora is a suborbital spaceplane being developed by Dawn Aerospace to demonstrate multiple suborbital flights per day. Dawn is based in the Netherlands and New Zealand, and is working closely with the American CAA. On December 9, 2020, the Civil Aviation Authority of New Zealand, working alongside the New Zealand Space Agency, issued a license allowing the vehicle to fly from a conventional airport. On August 25, 2021, the first test-flight campaign of five successful flights using surrogate jet engines was announced. As of August 15, 2022, 35 test flights have been complete, validating the vehicles aerodynamics, avionics, rapid deployment and various piloting modes. A qualified 2.5 kN.s pump-fed HTP/kerosene engine is being installed for high-performance high-altitude flights. Dawn Aerospace previously demonstrated multiple low-altitude rocket-powered flights per day on their Mk-I vehicle.

See also
 Ansari X Prize
 List of crewed spacecraft
 List of space launch system designs

Notes

References

Bibliography

External links

Human spaceflight

Air launch to orbit
Emerging technologies
Spacecraft

Spaceplane


A Igreja Assembleia de Deus Betel é uma megaigreja localizada na cidade de Bangalore, Karnataka, Índia . É uma das maiores igrejas da Índia. De acordo com a igreja, mais de 25.000 membros comparecem aos cultos todas as semanas e tem mais de 100 estações afiliadas sob sua cobertura. A Igreja Assembleia de Deus Betel foi fundada em 1960. MA Varughese foi nomeado em 1983 como pastor responsável e atualmente serve como pastor sênior da igreja.

Serviços linguísticos
Os serviços são realizados nos seguintes idiomas:

 malaiala
 Inglês
 Kannada
 tâmil
 hindi
 Telugu
 Francês

Outros serviços
A Igreja Assembleia de Deus Bethel lançou um culto drive-in onde a congregação pode assistir ao culto de carros para manter o distanciamento físico durante a pandemia do COVID-19.

Iniciativa Verde
A Igreja da Assembleia de Deus de Betel prometeu plantar 1.000 mudas de árvores na cidade de Bangalore por ocasião do Aniversário de seu pastor sênior Rev. Dr. MA Varughese.

Ver também

 Pentecostalismo
 Assembleia de Deus

Ligações externas

 Igreja Internacional Bethel AG, Inglês
 Igreja Bethel AG, Malayalam
Assembleias de Deus
Igrejas de Carnataca
Construções da Índia

Igreja Bethel Assembly of God


An Dendrobium quinquecallosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Dendrobium quinquecallosum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium quinquecallosum


El lago de Sélingué  es un lago artificial o embalse formado en el río Sankarani por la represa hidroeléctrica de Sélingué. La presa y el embalse están en la región de Sikasso de Malí y su brazo suroeste forma parte de la frontera con Guinea.

La presa, construida en 1979-1982, tiene una superficie embalsada de  (la segunda mayor de Malí, después del lago Manantali creado por la construcción de la presa de Manantali en 1988).

El nivel del lago Sélingué sube y baja según sea la estación lluviosa o seca, permitiendo la agricultura en los perímetros irrigados, gestionado por la Oficina de Desarrollo Rural de Sélingué, así como la pesca. Desde su creación, numerosas comunidades han crecido a lo largo del lago, siendo las dos mayores las localidades de La Carrière y Faraba. La pesca en el lago proporciona empleo a más de 8.000 personas en las diversas comunidades de pescadores, con una captura anual de alrededor de 4.000 toneladas.  La mayoría del pescado disponible en la capital del país, Bamako, a unos 130 m de la presa, provienen del lago Selingue.

Véase también
 Río Sankarani
 Geografía de Malí
 Geografía de Guinea

Notas

Referencias

   Mali : pêcheries de Sélingué - La concertation, source de paix sociale, par Bréhima Touré.
   UNH-GRDC Composite Runoff Fields Data V1.0,  1964-1990. Caudal hasta el lago Sélingué desde el río Sankarani.
   P. Morand, IRD, SFLP consultant and C. Breuil, RSU Planning Officer, SFLP, Fisheries in Sélingué: towards a participatory management which is better integrated into local development.  Sustainable Fisheries Livelihood Program: Number 8.
  Arfi, R. Ecological changes and water level variation in Sélingué Reservoir (Mali). EGS - AGU - EUG Joint Assembly, Abstracts from the meeting held in Nice, France, 6 - 11 April 2003, abstract #1768.

Enlaces externos
Mapa de localización del Lago

Selingue
Selingue
Selingue
Río Níger
Frontera Guinea-Malí

Lago de Sélingué


මාර්තු පළමු වැනිදාට කලින් හා පෙබරවාරි අවසාන දිනට පසුව එළඹෙන දිනය මාර්තු 0 වැනිදා වේ. මෙම දිනය මයික්‍රොසොෆ්ට් එක්සෙල් වැනි සමහර පරිඝණක වැඩසටහන් වලදී අධික අවුරුද්දකදී ඇතිවන ගැටළුව විසදීමට යොදා ගනී.

එමෙන්ම ජ්‍යෝතිෂ්‍ය කටයුතුවලදී ද යොදාගෙන ඇති බව පෙනේ.
මාර්තු

මාර්තු 0


Kapaklı, Samsun ilinin Alaçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Kapaklı; daha önceleri bir köy iken, 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya
Mahalle, Samsun il merkezine 85 km, Alaçam ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaçam'ın mahalleleri

Kapaklı, Alaçam


بياجيه هي شركة سويسرية لتصنيع الساعات والمجوهرات الراقية، أسسها عام 1874 جورج بياجيه في قرية «لا كوت-أو- فيه». تملكها مجموعة ريشمونت السويسرية المتخصصة بصناعة الترف.

نبذة تاريخية
كل المعلومات مقتبسة من موقع بياجيه إلا إذا أشرنا إلى عكس ذلك.''

أصول الشركة (1874-1942)
عام 1874، افتتح جورج أدوار بياجيه أول مشغل له في الدارة العائلية الكائنة في قرية صغيرة من منطقة لو جورا السويسرية تدعى «لا كوت-أو-فيه»  من أجل تصنيع ساعات الجيب وحركات ساعات ذات دقة عالية كانت تطلبها منه ماركات شهيرة. سرعان ماتجاوز اسم بياجيه حدود منطقة نيوشاتل،
وعام 1911، قام تيموتي بياجيه ابن جورج بياجيه باستلام زمام الشركة العائلية، فكرس المصنع عمله لساعات المعصم.

ماركة مسجلة
عام 1943، وبمبادرة من حفيدي المؤسس، جيرالد وفالانتان بياجيه، جرى تسجيل الماركة، فقامت الدار منذ ذلك التاريخ بإنتاج ابتكاراتها الخاصة بها وتطورت على الصعيد الدولي.
أدى تطور الشركة العائلية الكبير إلى افتتاح مصنع جديد عام 1945 ودائما في قرية لا كوت-أو-فيه، حيث توجهت بشكل خاص نحو التجديد ونحو الحركات فائقة الرقة.

حركة فائقة الرقة (1956-1963)
طرح المصنع في لا كوت-أو-فيه عام 1957 الكاليبر 9P وكان أول حركة ميكانيكية ذات تعبئة يدوية فائقة الرقة (سماكتها 2ملم)، ثم طور الحرفيون في دار بياجيه عام 1960 الكاليبر 12P وكان أرق حركة أوتوماتيكية في العالم بسماكة تبلغ 2.3 ملم (دخل بشكل رسمي في كتاب الأرقام القياسية Guiness Book).
تنوعت مجموعة بياجيه، وابتكرت الدار علاوة على الساعات النقود، والساعات الخواتم، والساعات المشبك، والساعات أزرار الأكمام، أول أطقم المجوهرات الخاصة بها.
عام 1957 طرحت الساعة الرجالية أمبيرادور ومن ثم أصبحت الموديل المعلَم في الماركة.
اضطرت الشركة نتيجة توسعها إلى افتتاح مصنع آخر في جنيف مكرس للمجوهرات مع أول بوتيك عام 1959.

مرحلة الازدهار (1964-1987)

حظيت المجوهرات بسرعة باعتراف دولي بفضل شخصيات لامعة مثل جاكي كينيدي، جينا لولوبريجيدا، أندي وارهول. وقامت الدار عام 1964 بعرض الساعات الأولى المجهزة بميناء من حجر كريم قاسٍ: لازورد، فيروز، أونيكس، عين النمر. ثم طرحت دار بياجيه ساعة الكم، رمز صناعة الساعات الثمينة. عام 1976، ظهر الكاليبر 7P وكان حركة تعمل بالكوارتز وأصغر حركة في جيله.
أبصرت ساعة بياجيه بولو بطراز ريادي النور عام 1979 .</ref> أصبحت الموديل الإيقونة في الدار. كما عرفت مجموعة دانسير التي طرحت عام 1986 النجاح نفسه. هكذا تواصل بياجيه منذ عام 1980 وتحت رئاسة إيف بياجيه تنمية حس الاستثناء، وتفرض الماركة مكانتها: «كمجوهراتي في صناعة الساعات».

مرحلة الدمج (1988-2000)
اشترت مجموعة المنتجات الراقية فاندوم، وحاليا ريشمونت، دار بياجيه عام 1988.
فطرحت في التسعينيات من القرن الماضي مجموعات: بوسيسيون، تاناغرا، لايملايت، ميس بروتوكول مع أساور قابلة للتبديل.
من حيث الساعات، طرحت دار بياجيه موديل ألتيبلانو وأعادت عام 1999 ابتكار إحدى كلاسيكياتها أي تشكيلة أمبيرادور.
وتم تجميع الساعات الراقية المعقدة ضمن نفس المجموعة التي أطلق عليها بلاك تاي.

حركة جديدة (2001-2008)

في نفس العام، نفحت دار بياجيه روحا شبابية في ساعة بولو التي ابتكرت في السبعينيات وطرحت مجموعة ماجيك ريفليكشنز.
وطوّر المصنع عدة خطوط من الحركات الميكانيكية، بحيث ظهرت عام 2000 أول حركة توربيون مصنع بياجيه هي الكاليبر 600P، أرق توربيون في العالم بسماكة 3.5 ملم.
احتفت دار بياجيه عام 2004 بمرور 130 عاما على تأسيسها.

الخبرة

تصمّم دار بياجيه وتطوّر وتصنّع حركاتها الميكانيكية في داخل مصانعها. يعود تأسيس المصنع إلى عام 1874، وهو يضم 40 مهنة منذ التصميم وحتى تسليم الساعة المعقدة أو طقم المجوهرات الراقية.

حركة فائقة الرقة

تحتل دار بياجيه موقعا أساسا بين رواد الحركات فائقة الرقة ب فضل حركة 9P اليدوية و12P الأوتوماتيكية، وهما أرق حركتين في العالم في عامي 1957 و1960. ومؤخرا، ظهرت انطلاقا منهما، الكاليبرات الحديثة 430P و450P و438P بسماكة تبلغ 2.1 ملم. ولقد استعملت هذه الابتكارات الأخيرة في تشكيلة ساعة ألتيبلانو.

حركة توربيون
لزم أكثر من 3 سنوات من البحوث لتطوير حركة توربيون ونجم عن هذه البحوث الكاليبر600P، وهو أرق حركة توربيون في العالم (سماكته 3.5 ملم). يتميز قفص التوربيون بشكل خاص بالتعقيد ويتألف من 42 عنصرا صغيرا جدا، من بينها 3 جسور من التيتانيوم، ولا يتجاوز وزن القفص 0.2 غرام. أما التوربيون من النوع المحلق –التي تستند إلى محور فريد- فهي تحمل النقش P - كتعقيد إضافي في عملية التوازن. لإضفاء الوثوقية القصوى، كلف معلم ساعاتي واحد بتجميع وتركيب كل من الكاليبرات 600P.

حركة توربيون سكوليت
تتميز حركة بياجيه التوربيون المحلقة والتعقيد الرمز، بكونها أرق موديل من حيث السماكة في العالم، إذ لا تتجاوز (سماكتها 3.5 ملم). قسمت إلى 60 جزءً تمثل الثواني. يشع مضلع الشمس انطلاقا من قفص التوربيون حيث جرى ترصيع الموديل بالذهب المغطى بالحجارة الكريمة. يقوم معلم ساعاتي واحد بتجميع وتركيب كل من حركات التوربيون سكوليت ويحمل كل منها عدة براءات اختراع.

حركة تراجعية
إن الكاليبر560P هو حركة ميكانيكية ذات تعبئة أوتوماتيكية، جرى تصميمه وتطويره وتصنيعه داخل مصنع بياجيه، وتجهيزه بآلية معقدة لعرض الثواني التراجعية. يتحرك العقرب على قوس دائرة من 12 ساعة مدرّجة من صفر إلى 30 ويعود حالا إلى نقطة انطلاقه. لزم 24 شهرا من التصميم من أجل الأداءات الختامية الحِرفية: زخرفة كوت دو جنيف الدائرية، وترصيع البلاتين بالآلئ، وشطف الزوايا وإطالة الجسور وتزريق البراغي.

حركة أوتوماتيكية
طرحت مجموعة جديدة من الحركات الميكانيكية ذات التعبئة الأوتوماتيكية عام 2006، وتم تجهيز الكاليبر 800P الذي يعرض الساعات والدقائق والثواني والثانية الوسطى والتاريخ العريض، بحابستين تؤمنان احتياطي دوران لمدة 72 ساعة. يخفق هذا الكاليبر ذو الـ12 خطا، أي بقطر يبلغ 26.8 ملم حسب التواتر التقليدي 21600 ذبذبة في الساعة (3 هرتز) ويؤمن ضبطه رقاص برغي. أما الكاليبر الناجم عنه 860P فهو يعرض على ميناءين فرعيين الثانية الصغيرة والوقت في منطقة زمنية ثانية، ويكمل المعلومات الوقتية مؤشر الليل/والنهار المتزامن مع المنطقة الزمنية الأساس.

تقنية الطلاء

تديم دار بياجيه فن الرسم المنمنم بفضل تقنية تقليدية، إذ يقوم حرفي الطلاء بطحن الطلاء الخام وبتنظيفه حتى الحصول على مسحوق ناعم جدا ثم يمزجه بالوقود وبزيوت ماسكة لتحويله إلى تشكيلة من الألوان. يضع الطلاء بواسطة فرشاة بطبقات رقيقة متتالية، توضع القطعة بعد كل طبقة في فرن تتجاوز حرارته 800° للتحقق منها. يلزم لكل قطعة مطلية حوالي 20 دورة في الفرن وبعدها يتم الحصول على طلاء أبدي.

الترصيع وعلم المجوهرات
تحوي دار بياجيه أهم مشغل للمجوهرات في جنيف حيث يجري صقل كل الحجارة وضبطها وترصيعها يدويا.
وتستعمل هذه الطريقة أيضا في تشكيلة الماس والحجارة الثمينة. فالماس مثلا، يلبي متطلبات معايير اللون (من D إلى G) والنقاء (منIF وحتى VVS). وتتم الرقابة على الماس بشكل صارم حسب بروتوكول داخلي خاص بمعايير اللون والصقل، ونقاء القيراط.

المجموعات

الساعات
 -بلاك تاي
 - ألتيبلانو
 أبستريم
 - بياجيه بولو
 - دانسير
 -بوسيسيون
 - ميس بروتوكول
 - لايملايت
 - قطع استثنائية
 - كرياتيف كولكشن

المجوهرات
 - بوسيسيون
 - زواج
 - قلوب وشارمس
 - ميس بروتوكول
 - لايملايت
 - كرياتيف كولكشن
 - للرجال

الحدث – الرعاية

سبيريت أواردس
رعت دار بياجيه عام 2008 المهرجان الأميركي «سبيريت أورادس» للأفلام المستقلة. ولقد تم الاحتفال في 23 فبراير 2008 في سانتا مونيكا في كاليفورنيا.

كافأ مهرجان «سبيريت أواردس» الفائزين وهم:

- أفضل فيلم: جونو، لجازون ريتمان
- أفضل مدير: جوليان شنابل - ذي دايفينغ بل أند ذي باترفلاي
- أفضل سكريبت: تامارا جينكيز – ذي سافادجس
- أفضل ممثلة: إيلين بايج – جونو
- أفضل ممثل: فيليب سيمور هوفمان – ذي سافادجس
- أفضل دور ثاني للنساء: كايت بلانشيت – آم نوت ذير
- أفضل دور ثاني للرجال: شيويتل أجيوفور
- أفضل فيلم أجنبي: وانس (أيرلندا) لجون كارني
- أفضل أول فيلم: ذي لوك أوت، لسكوت فرانك

محلات بياجيه
تتواجد دار بياجيه في 84 بلدا مع أكثر من 800 بوتيك في مختلف أنحاء العالم، وتقع أكثر المحلات تمثيلا في قلب الحاضرات الكبرى:

- بياجيه باريس- بلاس فاندوم. افتتحت عام 1992 وتقع بوتيك بياجيه في قلب الترف في العاصمة الفرنسية.
- بياجيه موناكو – بو زار. افتتحت بوتيك بياجيه في جادة بو زار منذ عام 1980.
- بياجيه برلين – كورفورستيندام: منذ عام 2002، افتتحت بوتيك بياجيه برلين في كورفورستيندام في برلين.
- بياجيه بالم بيتش – ساوث كانتري رود. افتتحت بياجيه بوتيك في بالم بيتش في فلوريدا، بجوار المحيط.
- بياجيه ميامي – كولينز أفينيو: في قلب فلوريدا، افتتحت بوتيك بياجيه في كولينز أفينيو، وسط مدينة ميامي.
- بياجيه نيويورك – الجادة الخامسة. استقرت بياجيه في أشهر جادات نيويورك في مانهاتن.
- بياجيه لاس فيغاس – أوتيل بالازيو. ترمز البوتيك التي افتتحت في عاصمة الألعاب إلى تطور بياجيه على الصعيد الدولي.

الجوائز والمكافآت

الجوائز الممنوحة
حازت دار بياجيه في تاريخها على جوائز عديدة:
 - عام 2002 منحت الهيئة التحكيمية لساعات باشن جائزة «ساعة العام» لموديل أمبيرادور.
 - في مسابقة جائزة الساعات الكبرى في جنيف، حازت ساعة بياجيه 1967 على «جائزة الساعة ديزاين» عام 2002 وساعة ألتيبلانو XL على «جائزة الساعة فائقة الرقة» عام 2003 ,。
 - في مسابقة جائزة الساعات الكبرى في جنيف، حازت بياجيه على جائزة الساعة الجوهرة النسائية عام 2006 عن موديل لايملايت بارتي
 - عام 2006، انتقت مجلة «فوغ جوياس سباين» ساعة لايملايت بارتي أيضا «كأجمل ساعة نسائية لعام 2006».
 - انتخبت الهيئة التحكيمية لمجلة «ريفو دو مونتر» الفرنسية ساعة بياجيه بولو كرونوغراف «ساعة العام 2007»، فئة الكرونوغراف.
 - حاز موديل الأمبيرادور على جائزة الساعة الرجالية لعام 2007 (جائزة ساعة العام 2007 في الشرق الأوسط) الذي تنظمه مجلة عالم الساعات والمجوهرات.
 - اختارت المجلة البلجيكية «باسيون دو مونتر» ساعة لايملايت بارتي سيكريت واتش «ساعة العام 2007» في فئة الساعات النسائية.

جائزة بياجيه لأفضل صائغ مجوهراتي
وضعت دار بياجيه عام 2005 جائزة أفضل صائغ مجوهراتي. وتُمنح هذه الجائزة إلى طالب يستحق بشكل خاص شهادة الكفاءة الفدرالية، وقد منحت الجائزة الأولى للمتخرّج دوريون ريكوردون.

مراجع

شركات تصميم أسست في 1874
تأسيسات سنة 1874 في سويسرا
شركات أسست في 1874
شركات تصنيع أسست في 1874
شركات تصنيع ساعات سويسرية
شركات سويسرية
علامات تجارية فاخرة
مصممو مجوهرات
شركات سويسرية أسست في 1874

بياجيه


Tumors of the hematopoietic and lymphoid tissues (American English) or tumours of the haematopoietic and lymphoid tissues (British English) are tumors that affect the blood, bone marrow, lymph, and lymphatic system. Because these tissues are all intimately connected through both the circulatory system and the immune system, a disease affecting one will often affect the others as well, making aplasia, myeloproliferation and lymphoproliferation (and thus the leukemias and the lymphomas) closely related and often overlapping problems.
While uncommon in solid tumors, chromosomal translocations are a common cause of these diseases. This commonly leads to a different approach in diagnosis and treatment of hematological malignancies.
Hematological malignancies are malignant neoplasms ("cancer"), and they are generally treated by specialists in hematology and/or oncology.  In some centers "hematology/oncology" is a single subspecialty of internal medicine while in others they are considered separate divisions (there are also surgical and radiation oncologists).  Not all hematological disorders are malignant ("cancerous"); these other blood conditions may also be managed by a hematologist.

Hematological malignancies may derive from either of the two major blood cell lineages:  myeloid and lymphoid cell lines.  The myeloid cell line normally produces granulocytes, erythrocytes, thrombocytes, macrophages and mast cells; the lymphoid cell line produces B, T, NK and plasma cells. Lymphomas, lymphocytic leukemias, and myeloma are from the lymphoid line, while acute and chronic myelogenous leukemia, myelodysplastic syndromes and myeloproliferative diseases are myeloid in origin.

A subgroup of them are more severe and are known as haematological malignancies (British English)/hematological malignancies (American English) or blood cancer. They may also be referred to as liquid tumors.

Diagnosis
For the analysis of a suspected hematological malignancy, a complete blood count and blood film are essential, as malignant cells can show in characteristic ways on light microscopy. When there is lymphadenopathy, a biopsy from a lymph node is generally undertaken surgically. In general, a bone marrow biopsy is part of the "work up" for the analysis of these diseases. All specimens are examined microscopically to determine the nature of the malignancy. A number of these diseases can now be classified by cytogenetics (AML, CML) or immunophenotyping (lymphoma, myeloma, CLL) of the malignant cells.

Classification
Historically, hematological malignancies have been most commonly divided by whether the malignancy is mainly located in the blood (leukemia) or in lymph nodes (lymphomas).

Relative proportions of hematological malignancies in the United States

World Health Organization
4th Edition

NOS = "Not otherwise specified"

Treatment
Treatment can occasionally consist of "watchful waiting" (e.g., in CLL) or symptomatic treatment (e.g., blood transfusions in MDS). The more aggressive forms of disease require treatment with chemotherapy, radiotherapy, immunotherapy and—in some cases—a bone marrow transplant. The use of rituximab has been established for the treatment of B-cell–derived hematologic malignancies, including follicular lymphoma (FL) and diffuse large B-cell lymphoma (DLBCL).

In addition to cure-directed treatment, people can benefit from self-care to manage symptoms.  For example, aerobic exercise, such as walking, can reduce fatigue and feelings of depression in people with hematological malignancies.

Follow-up
If treatment has been successful ("complete" or "partial remission"), a person is generally followed up at regular intervals to detect recurrence and monitor for "secondary malignancy" (an uncommon side-effect of some chemotherapy and radiotherapy regimens—the appearance of another form of cancer). In the follow-up, which should be done at pre-determined regular intervals, general anamnesis is combined with complete blood count and determination of lactate dehydrogenase or thymidine kinase in serum. Hematological malignancies as well as their treatments are associated with complications affecting many organs, with the lungs being frequently affected

Epidemiology
Taken together, haematological malignancies account for 9.5% of new cancer diagnoses in the United States and 30,000 patients in the UK are diagnosed each year. Within this category, lymphomas are more common than leukemias.

See also
 Myelodysplastic–myeloproliferative diseases

References

External links

Hematologic malignant neoplasms


An Kyllinga pseudobulbosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mtot.. An Kyllinga pseudobulbosa in nahilalakip ha genus nga Kyllinga, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Tanzania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kyllinga

Kyllinga pseudobulbosa


Cancerul metalelor este un film românesc din 1967 regizat de Doru Cheșu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1967 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1967

Cancerul metalelor


Hacıisalı, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Hacıobası köyüne bağlı Kurşunlu ve Memişli mahalleleri ile Sülek köyüne bağlı Ayrancılar mahallesi, 16 Ağustos 1957'de birleşerek Hacıisalı adıyla bağımsız bir köy haline geldi. Hacıisalı, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Antalya il merkezine 93 km, Manavgat ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Manavgat'ın mahalleleri

Hacıisalı, Manavgat


Rodolfo Cetoloni OFM (Bucine, 3 de janeiro de 1946) é um religioso italiano e bispo católico romano emérito de Grosseto.

Rodolfo Cetoloni entrou na Ordem Franciscana e foi ordenado sacerdote em 26 de junho de 1973 pelo Bispo de Sanyuan, Dom Ferdinando Fulgencio Pasini OFM.

Em 25 de março de 2000, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Montepulciano-Chiusi-Pienza. O arcebispo de Florença, o cardeal Silvano Piovanelli, concedeu sua consagração episcopal em 20 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram Luciano Giovannetti, bispo de Fiesole, e Alberto Giglioli, ex-bispo de Montepulciano-Chiusi-Pienza. Ele escolheu Verbum caro como lema.

O Papa Francisco nomeou Cetoloni Bispo de Grosseto em 28 de maio de 2013.

Em 19 de junho de 2021, o Papa Francisco aceitou sua aposentadoria por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos da Itália

Rodolfo Cetoloni


Prin atributul de flori duble se indică varietatea de flori a căror corolă prin reproducere au mai multe petale decât cele obișnuite și care se pot asemăna cu o floare în floare. În unele zone se mai numesc  și flori bătute.

În nomenclatura botanică, în cazul unor plante cu flori duble care nu se pot încadra distinct într-o anumita specie, se folosește după denumirea stiințifică abrevierea fl. pl. (din limba latină flore pleno "floare plină"). A fost tratată ca prima anomalie florală studiată și documentată în istoria botanicii.

Galerie de poze

Legături externe

Flori

Flori duble


Witse Meeussen, né à Vlimmeren (Belgique) le , est un coureur cycliste belge, spécialiste du cyclo-cross.

Biographie

À l'issue de la saison 2022-2023 de cyclo-cross, il quitte Pauwels Sauzen-Bingoal pour rejoindre l'équipe Alpecin-Deceuninck Development.

Palmarès en cyclo-cross
 2015-2016
 Champion de la Province d'Anvers débutants
 Classica Elsemaa débutants, Alsemberg
  du championnat de Belgique de cyclo-cross débutants
 2016-2017
 Cyclo-cross de Stabroek débutants
 Cyclo-cross de Zonhoven débutants
 Cyclo-cross de Rijkevorsel débutants
 Jaarmarktcross Niel débutants
 GP d'Hasselt débutants
 Vlaamse Druivencross débutants, Overijse
 Mostencross débutants, Meer
 Cyclo-cross de Herbeumont débutants
 2017-2018
  du championnat de Belgique de cyclo-cross juniors
 2018-2019
 Classement général de la Coupe du monde de cyclo-cross juniors
 Coupe du monde de cyclo-cross juniors #1, Berne
 Coupe du monde de cyclo-cross juniors #2, Tábor
 Coupe du monde de cyclo-cross juniors #7, Hoogerheide
 Classement général du Superprestige juniors
 Superprestige juniors #1, Gieten
 Superprestige juniors #3, Ruddervoorde
 Superprestige juniors #6, Diegem
 Superprestige juniors #8, Middelkerke
 Brico Cross Ronse juniors, Renaix
 Ambiancecross juniors, Wachtebeke
 Internationale Sluitingsprijs juniors, Oostmalle
  Médaillé d'argent du championnat du monde de cyclo-cross juniors
  du championnat de Belgique de cyclo-cross juniors
 2021-2022
 Coupe de Slovaquie #1, Grand Prix Dohňany, Dohňany
  du championnat d'Europe de cyclo-cross espoirs
 2022-2023
  Champion de Belgique de cyclo-cross espoirs
 National Trophy Series #1, Derby
  Médaillé de bronze du championnat du monde de cyclo-cross espoirs
  Médaillé de bronze du championnat d'Europe de cyclo-cross espoirs
  de la Coupe du monde espoirs

Notes et références

Liens externes
 Fiche sur cyclocross24.com

Coureur cycliste belge
Cyclo-crossman belge
Naissance en mars 2001
Naissance à Beerse

Witse Meeussen


Silver est le premier et seul album du groupe américain de country rock, Silver. Il sort en 1976 chez Arista Records.

Liste des pistes

Notes et références

Liens externes

 Silver sur Discogs.

Album de country rock
Album musical sorti en 1976
Album de musique américain
Album publié par Arista Records

Silver (album)


Der Koppenberg ist eine 78 m hohe Erhebung in der belgischen Provinz Ostflandern. Auf dem Koppenberg befindet sich unter anderem der Koppenbergbos, ein 29 ha großes geschütztes Waldstück. Der Berg ist darüber hinaus Bestandteil mehrerer Radsportveranstaltungen, wie dem Koppenbergcross und der Flandern-Rundfahrt.

Der Koppenberg war bis 2015 insgesamt 25-mal Bestandteil des Radsportklassikers Flandern-Rundfahrt. Er gilt als einer der anspruchsvollen Anstiege dieses Eintagesrennens. Auf 600 m Strecke müssen 64 Höhenmeter bei durchschnittlich 11,6 % und maximal 22 % Steigung auf Kopfsteinpflaster überwunden werden. Insbesondere bei nassem Wetter ist dieser Hügel auf dem Rennrad nur schwer zu erklimmen. Auch Stürze sind keine Seltenheit. Jesper Skibby wurde 1987 vom Juryauto angefahren und stürzte daraufhin. Nach der Austragung 1987 wurde der Koppenberg aus dem Programm der Flandern-Rundfahrt gestrichen und 2002 wieder in das Programm aufgenommen.  Der Veranstalter der Flandern-Rundfahrt beziffert die Anzahl der Zuschauerplätze am Koppenberg auf 2500.

Anfang November 2006 gaben die Organisatoren des flämischen "Monuments" bei einer Pressekonferenz bekannt, dass der Koppenberg bei der folgenden Ausgabe am 8. April 2007 nicht gefahren werde. Man wolle ein "Fiasko" wie beim letzten Mal verhindern. Bei der 90. Flandern-Rundfahrt im Frühjahr 2006 hatten zahlreiche Fahrer am Koppenberg alle Siegchancen eingebüßt. Nur ca. zehn Fahrer konnten den giftig steilen Kopfsteinpflasteranstieg auf dem Rad absolvieren, die anderen mussten zu Fuß gehen, als wie so oft Stürze  die Straße blockierten. Nach Renovierung wurde der Koppenberg ab 2008 wieder befahren.

Die zweite bekannte Radsportveranstaltung am Koppenberg ist der Koppenbergcross. Dieses jährlich am 1. November stattfindende Cyclocrossrennen ist Bestandteil der GvA Trofee (jetzt X²O Badkamers Trofee).

Weblinks

Einzelnachweise

Radsport-Anstieg
Oudenaarde

Koppenberg (Berg)


{{Ficha de álbum
| nombre          = Fight the Feeling
| tipo            = Álbum de estudio
| artista         = Luis Fonsi
| publicación     = 2 de julio de 2002
| género          = Pop, R&B
| discográfica    = MCA Records
| anterior       = Amor secreto
| actual         = Fight The Feeling
| posterior      = Abrazar la vida
| añoA           = 2002
| añoAc          = 2002
| añoP           = 2003
| misceláneo      = {{Ficha de álbum/Sencillos
| nombre          = Fight the Feeling
| tipo            = Álbum de estudio
| single 1        = «Secret»
| single 1 fecha  = mayo de 2002}}}}Fight the Feeling''' es el nombre del primer álbum de estudio en inglés del cantante puertorriqueño Luis Fonsi. Es el único álbum hasta la fecha en ser publicado totalmente en inglés, siendo lanzado al mercado por el sello MCA Records el 2 de julio de 2002. El álbum, el cual fue grabado al mismo tiempo que su versión en español «Amor secreto», la mayoría de los temas son versiones en inglés de algunos de los temas de dicho álbum.

Lista de canciones

La cantante Surcoreana BoA hizo un cover de la canción "Keep My Cool" para su álbum de 2004 titulado My Name en la canción "Spark"

Referencias

Álbumes de 2002
Álbumes de Luis Fonsi

Fight the Feeling


فاليري كورولنكوف، من مواليد 17 مايو 1939، وتوفي في 10 ديسمبر 2007، لاعب كرة قدم سوفييتي سابق.

شارك مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم بين عامي 1963-64 في خمس مباريات لم يسجل فيها هدفًا.

مراجع

وصلات خارجية

 فاليري كورولنكوف على موقع RusTeam.permian.ru (الروسية)

لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
رياضيون من موسكو
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو دينامو موسكو
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
كورولنكوف
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو كرة قدم من موسكو
لاعبو لوكوموتيف موسكو
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
مواليد 1939
مواليد في موسكو
وفيات 2007
وفيات في موسكو

فاليري كورولنكوف


Folk og kultur (med den lange titel Folk og kultur, årbog for dansk etnologi og folkemindevidenskab) var et dansk tidsskrift der udgav artikler inden for folkemindevidenskab og dansk etnologi.
Det første nummer udkom i 1972.
Tidsskriftet ophørte i 2008, da det blev fusioneret med tidsskriftet Fortid og Nutid og videreført som tidsskriftet Kulturstudier.
I alt udkom 37 numre.

Numrene af Folk og kultur er digitaliseret og gjort tilgængelig af Det kongelige Bibliotek på platformen tidsskrift.dk.

Blandt skribenter der har udgivet artikler i tidsskriftet finder man Iørn Piø og Inge Adriansen.

Henvisninger

Eksterne henvisninger
 Folk og kultur

Tidsskrifter fra Danmark
Humanistiske tidsskrifter

Folk og kultur


John Venn ( - ) est un prêtre de l'Église d'Angleterre qui est une figure centrale du groupe de philanthropes religieux connu sous le nom de Secte de Clapham.

Biographie
Il est né à Clapham, au sud-ouest du centre de Londres, alors que son père Henry Venn y est vicaire, le 9 mars 1759. Il entre au Sidney Sussex College de Cambridge, obtient un BA en 1781 et une maîtrise en 1784  .

Venn est recteur de Little Dunham, Norfolk, de 1783 à 1792, et recteur de l'église Holy Trinity, Clapham de 1792 jusqu'à sa mort. Il est l'un des fondateurs originaux de la Church Mission Society en 1797 et est un abolitionniste et philanthrope de premier plan. Ces intérêts évangéliques et humanitaires l'amènent à s'associer étroitement avec des abolitionnistes tels que William Wilberforce et Granville Sharp . Il dirige l'école créée par la Société pour l'éducation des Africains qui est créée à Clapham en 1799 . Il meurt à Clapham le  juillet 1813. Un volume de ses sermons est publié après sa mort.

John est rappelé (avec Henry et Henry le jeune) dans l'Église d'Angleterre avec une commémoration le  juillet .

Famille
Venn épouse, à Trinity Church, Hull, le 22 octobre 1789, Catherine (1760–1803), fille unique de William King, marchand, de Kingston upon Hull. Avec elle, il a des fils Henry Venn (1796-1873) et John, vicaire pendant de nombreuses années de St. Peter's, Hereford ; également cinq filles, dont Jane, la seconde, épouse James Stephen, et est mère de James Fitzjames Stephen et de Leslie Stephen ; et Caroline épouse de Stephen Ellis Batten et est la mère d'Emelia Russell Gurney. Il se remarie, le 25 août 1812, à Frances, fille de John Turton de Clapham  .

Venn est le père de Henry Venn (1796-1873), secrétaire honoraire de la Church Missionary Society, et grand-père du logicien et philosophe John Venn, qui compile une histoire familiale en 1904 .

Références

Liens externes

Naissance en mars 1759
Naissance à Clapham
Décès en juillet 1813
Décès à Lambeth (borough londonien)
Décès à 54 ans
Étudiant de Sidney Sussex College
Théologien britannique

John Venn (prêtre)


جو كونور  (مولود في 8 ديسمبر 1874-8 نوفمبر 1957) كان لاعب كرة سلة أمريكي.

مراجع

روابط خارجية

رياضيون من واتربوري
لاعبو كرة القاعدة في القرن 19
لاعبو كرة قاعدة من كونيتيكت
لاعبو مونتريال رويالز
لاعبو ميلاووكي بريورز (1901)
لاعبو نيويورك يانكيز
مدربو دوري كرة القاعدة الثانوي
ملتقطو دوري كرة القاعدة الرئيسي
مواليد 1874
مواليد في واتربوري
وفيات 1957
وفيات في واتربوري

جو كونور


{"type": "ExternalData", "service": "geoshape", "ids": "Q1954764", "properties": { "fill": "#ffffff", "fill-opacity": 0.05, "stroke": "#000000", "stroke-width": 1.5, "stroke-opacity": 1 }}

Das Museum of Transport and Technology (MOTAT) ist ein Technik- und Verkehrsmuseum in Auckland, Neuseeland.

Geografische Lage
Das Museum liegt im Stadtteil Western Springs und hat zwei Standorte, die mit einer Straßenbahnlinie verbunden sind; diese wird im museumseigenen Verkehr mit historischen Fahrzeugen befahren. In der Nähe befindet sich auch der Auckland Zoo.

Geschichte

Das MOTAT wurde 1960 durch eine Reihe von Interessenverbänden gegründet, die sich 1957 zusammengefunden hatten und historische Straßenbahnfahrzeuge und Eisenbahnlokomotiven sammelten und erhielten. Das Museum wurde 1964 eröffnet.

Das Museum besitzt Landfahrzeuge  und Flugzeuge, die auch heute noch in hohem Maß von ehrenamtlichen Mitarbeitern betreut werden. Zu den gesammelten Landfahrzeugen zählen Eisenbahnfahrzeuge – darunter 7 Dampflokomotiven –, Straßenbahnen, Traktoren, Kutschen, ca. 100 Kraftfahrzeuge, Motorräder, Lastwagen, Polizei- und Feuerwehrfahrzeuge, elektrische Geräte und Ausstellungsstücke zur Raumfahrt. Bis 2011 war die historische Fahrzeugsammlung der Polizei von Neuseeland im Museum untergebracht.

Organisation
Die Arbeit des Museums beruht auf dem Museum of Transport and Technology Act aus dem Jahr 2000. Dieser stellte unter anderem die Finanzierung der haupt- und ehrenamtlichen Mitarbeiter sicher.

Standorte

MOTAT 1 - Great North Road
MOTAT 1 entstand auf dem Gelände der Dampfpumpen, die vor 1928 den Druck für die Wasserversorgung von Auckland erzeugten. Das Pumpenhaus und seine Einrichtung von 1877 sind als Ausstellungsobjekt des Museums erhalten. Es wurde 2002 renoviert und gegen Erdbeben verstärkt. Die Dampfmaschine konnte 2007 nach 79 Jahren erstmals aus eigener Kraft wieder in Betrieb gesetzt werden. Weitere historische betriebsfähige Dampfmaschinen befinden sich in der Sammlung. Aktuell wird die große Pumpe im Pump House restauriert.

An Fahrzeugen ausgestellt sind unter anderem
 Einer der ersten Trekka, ein Geländewagen, der von 1966 bis 1973 in Neuseeland produziert wurde. Er basierte mit dem Motor und Getriebe auf dem alten Škoda Octavia Kombi aus den 1960er Jahren.
 Ein Traktor von Massey Ferguson, den Edmund Hillary bei der Commonwealth Trans-Antarctic Expedition zum Südpol 1958 nutzte

An diesem Standort gibt es 9 einzelne Gebäude. Darunter befinden sich die Walsh Memorial Library, ein Pumphaus, Autoausstellungen, Telekommunikationsausstellungen, die Straßenbahnsammlung und das Innovation Hub.

MOTAT 2 – Motions Road / Meola Road
Der zweite Standort von MOTAT beherbergt vor allem die Luftfahrzeugsammlung. Außerdem befindet sich auf dem Gelände eine einige hundert Meter lange Eisenbahnstrecke, die mit historischen Zügen, die mit Dampflokomotiven bespannt sind, befahren wird. Auf dem Freigelände sind historische Gebäude aus der Kolonialzeit aufgebaut und zu einer Dorfstraße zusammengestellt.

Für die Luftfahrzeugsammlung, die Sir Keith Park Memorial Aviation Collection, wurde am 9. September 2011 eine neue Ausstellungshalle für 16,6 Mio. NZ$ eröffnet. Sie ist zugleich Gedenkstätte für die im Zweiten Weltkrieg im Luftkrieg gefallenen neuseeländischen Soldaten. Außerdem sind auf dem Gelände historische Militärfahrzeuge untergebracht. Hier werden unter anderem Flugzeuge des neuseeländischen Herstellers De Havalland gezeigt. Zum Teil außerhalb der Halle sind auf dem Freigelände Flugboote von  Pan American World Airways, den Imperial Airways und Tasman Empire Airways Limited (TEAL) ausgestellt, die für die Halle zu groß sind. Wichtig sind auch die Ausstellungsstücke zu den Flugmaschinen von Richard Pearse, der für sich reklamierte schon vor den Brüdern Wright geflogen zu sein, zu Charles Kingsford Smith und Jean Batten, frühen Flugpionieren, und ihren Flugzeugen.

Auf der Eisenbahnstrecke werden Betriebseinrichtungen und Fahrzeuge der früheren New Zealand Government Railways gezeigt.

Straßenbahn

|}

Die beiden Ausstellungsflächen des MOTAT sind mit einer Straßenbahnlinie verbunden, auf der zu den Öffnungszeiten des Museums historische Fahrzeuge aus der Sammlung verkehren, um die Besucher zwischen den Standorten zu transportieren. Die Strecke entstand in mehreren Bauabschnitten: Zunächst wurden 1967 auf dem Gelände von MOTAT 1 Gleise verlegt. 1980 wurden die Gleise außerhalb des Ausstellungsgeländes entlang der Great North Road verlegt und 1981 bis zur Haltestelle "Zoo" verlängert. 2006 folgte dann die Verlängerung bis zum Ausstellungsgelände MOTAT 2, die 2007 in Betrieb ging. Die Strecke ist mit Dreischienengleis verlegt, so dass Bahnen mit den Spurweiten 1.220 mm und Normalspur (4 ft und 4 ft 81⁄2 Zoll) hier verkehren können. Die Straßenbahnen fahren während der Öffnungszeiten im 15-Minuten-Takt.

Die Straßenbahnsammlung umfasst 20 Fahrzeuge, elektrische Straßenbahnen, Dampfstraßenbahnen und Kabelbahnen, von denen viele einsatzbereit sind. Die Fahrzeuge stammen aus den ehemaligen Straßenbahnbetrieben von Auckland, Wellington, Wanganui, Dunedin und aus Melbourne und Sydney in Australien.

Siehe auch
 Liste von Verkehrsmuseen

Weblinks

Einzelnachweise

Verkehrsmuseum in Neuseeland
Gegründet 1960
Gegründet 1964
Museum in Auckland
Verkehr (Auckland)

Museum of Transport and Technology


Memorijalni turnir Blago Zadro je nogometni turnir koji se od 2010. godine održava u Vukovaru. Turnir se održava u spomen na hrvatske branitelje poginule u Domovinskom ratu, general-bojnika Blagu Zadru, zapovjednika obrane Borova Naselja i dvojicu igrača HNK Borovo, Nikolu Živkovića i Domagoja Čovića. Organizatori memorijalnog turnira su HNK Borovo i Udruga branitelja i dragovoljaca Domovinskog rata Trpinjska cesta 1991. iz Vukovara.

Utakmice se odigravaju na igralištu HNK Borovo. Generalni pokrovitelj turnira je Grad Vukovar, a medijski pokrovitelj Hrvatski radio Vukovar.

Dosadašnji sudionici
 2010. – HNK Vukovar '91, NK Široki Brijeg, NK Osijek, HNK Cibalia Vinkovci
 Turnir se nije održao 2011.
 2012. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, NK Osijek, HNK Cibalia Vinkovci
 2013. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, NK Osijek, NK Hrvatski dragovoljac Zagreb
 2014. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, NK Osijek, GNK Dinamo Zagreb
 2015. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, NK Osijek, HNK Hajduk Split
 2016. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, NK Osijek, HNK Cibalia Vinkovci
 2017. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, HNK Cibalia Vinkovci, HNK Radnički Borovo
 Turnir se nije održao od 2018. do 2020.
 2021. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, NK Osijek, HNK Cibalia Vinkovci
 2022. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, NK Osijek, NK Slaven Belupo
 2023. – HNK Vukovar 1991, NK Široki Brijeg, NK Osijek, NK Varaždin

Dosadašnji pobjednici

 2010. – NK Široki Brijeg
 2012. – NK Široki Brijeg
 2013. – NK Široki Brijeg
 2014. – NK Široki Brijeg
 2015. – NK Široki Brijeg
 2016. – NK Široki Brijeg
 2017. – NK Široki Brijeg
 2021. – HNK Cibalia Vinkovci
 2022. – NK Široki Brijeg
 2023. – NK Varaždin

Izvori

Vanjske poveznice

 Memorijalni turnir Blago Zadro  na službenim stranicama HNK Borovo

Nogomet u Vukovaru
Nogometni turniri u Hrvatskoj

Memorijalni turnir Blago Zadro


عين تراز هي قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان. تبعد عن بيروت 36 كلم وترتفع عن سطح البحر: 700م. القرى المحاذية لها هي: شرتون، سلفايا، رشميا، رويسة النعمان، بو زريدة.

معالمها

كنيسة الروم الملكيين الكاثوليك
في عام 1811، أسّس البطريرك أغابيوس الثالث مقرّ عين تراز ليكون أساسًا إكليريكية للروم الملكيين.

وفي مجمع عين تراز المنعقد في 13 كانون الأوّل سنة 1811 تم اقرار كتاب يواكيم مطران في المنطق الذي ألفه سنة 1754 ثم اختصره سنة 1766 ودعاه إيساغوجي. حيث تم فرضه ككتاب مدرسيّ وجامعيّ، لذا نجد منه العديد من النسخ في المكاتب في الشرق.

في الواقع لم يُستعمل هذا المقرّ كإكليريكية سوى في الفترات الآمنة في القرن التاسع عشر. عندما تعرض للنهب عام 1841 و1845، لم يُعَدْ فتحه ثانية إلاّ في عام 1870. وبعد إنشاء إكليريكية القديسة حنّة في أورشليم، لم يعد هناك سببّ لإبقاء عين تراز كإكليريكية للطائفة، فأُبقيَ عليه ليكون مركزًا لتنشئة الدعوات الكهنوتية المتأخّرة أو أيضًا للكهنة المتزوجين. وبقي لغاية 1981 المقرّ الصيفي للبطريركية نظرًا للمناخ والمكتبة والتجهيز التدريجي للمكان بهدف انعقاد السينودسات التي أصبحت سنوية منذ 1948 بعهد مكسيموس الرابع.

ولكن للأسف تعرض عين تراز ثانية في الأعوام 1982 و1983 لكارثة النهب والحريق بسبب تواجده في منطقة المعارك أثناء الحرب الأهلية في لبنان واستحال الوصول إليه. فخسر المقتنيات الثمينة من المكتبة والمحفوظات البطريركية التي اعتنى بجمعها بكلّ جهد المطران بطرس كامل مدوّر والأب أدريانوس شكور.

حالما انتخب بطريركًا قرّر غريغوريوس الثالث إعادة تأهيل وترميم عين تراز الذي افتتح في حزيران 2004. ومنذ ذلك التاريخ أصبح مجددًا الكرسي البطريركي الصيفي حيث ينعقد سنويًا السينودس المقدّس لطائفتنا.

وفي عام 2011 احتفل باليوبيل المئوي الثاني لبنائه.

سنديانة عين تراز
تعتبر سنديانة عين تريز من أضخم وأقدم أشجار السنديان في منطقة حوض المتوسط، إذ يقدرعمرها بأكثر من 1200 سنة، وهي موجودة في القصر التاريخي لآل السعد. علماً ان هذه السنديانة وجدت قبل تشييد القصر، وكانت شاهدة على احتفالات واجتماعات رسمية، في أيام الإمارة ثم المتصرفية.

يُشار إلى ان علو السنديانة يتجاوز الأربعين متراً، وأغصانها تتمدّد إلى حدّ الـ 35 متراً، لتظلّل ساحة من 1200 متر لذلك ثُبتت أعمدة في الأرض كركائز تقيها من الأضرار بسبب طولها وثقلها، أما جذعها فيبلغ قطر دائرته عشرات الأمتار. تلقى السنديانة التاريخية العناية اللازمة والدقيقة فترش سنوياً في فصل الربيع، وتشذّب أغصانها في الخريف، وتخضع لمكافحة دورية للحشرات والديدان، كما أنها تخضع للمراقبة الدائمة. تعرضت السنديانة للعديد من المخاطر كالحريق الذي أتى على جزء بسيط منها منذ اعوام، فاستنفر السكان، واشرف النائب فؤاد السعد على إطفائها. وكذلك الأمر بالنسبة إلى تساقط الثلوج الذي يؤثر في أعمدتها فتتكسر تحت وطأة ثقلها، لذلك يُعمد إلى رشها بالمياه فور تراكم الأبيض على أغصانها. وخلال الحرب الأهلية اللبنانية، أمّن وليد جنبلاط الحراسة للسنديانة على مدى أعوام، وكان الخوف الكبير حينها ليس من القذائف والنار بقدر ما كان من الجحافل التي مرت بالمكان وقد تسوّل لها نفسها قطع هذه السنديانة وتحويلها حطباً للتدفئة.

أحداث حول السنديانه
شهدت السنديانة على الكثير من الاحتفالات والاجتماعات الرسمية، منذ فترة الإمارة وحتى يومنا هذا. ففي مرحلة الانتداب تحوّل القصر إلى مقر رئاسي في عهد رئيس الجمهورية حبيب باشا السعد، وظلال السنديانة إلى ميدان للاجتماعات والاحتفالات الرسمية، وإحداها كانت في ذكرى إعلان دولة لبنان الكبير حيث أحيا الرئيس السعد بعد ظهر السبت في أول أيلول 1934 تحت السنديانة، التي ازدانت حينها بالأعلام والأنوار المعلقة على أغصانها وإصطفت تحتها الفرقة الموسيقية لتعزف نشيد "المارسيليز"، مهرجاناً كبيراً احتفاءً بالذكرى السنوية لاعلان لبنان الكبير، شارك فيه المفوض السامي الفرنسي الكونت داميان دي مارتيل ورجال حاشيته إلى جانب ممثلي هيئات وأحزاب من كل الطوائف، بالاضافة الى حشود قُدّر عددها بعشرة آلاف.

ووصفت إحدى الصحف الصادرة في اليوم التالي المهرجان بالآتي: "كانت مظاهر الفرح والارتياح مرتسمة على جميع الوجوه، ودعا آل السعد جميع الوفود إلى تناول طعام الغداء إلى مائدة سخية مُدت موائدها الطويلة وسط ميدان السنديانة الشهيرة".

سنديانة عين تراز في الفن الشعبي
 ظهرت السنديانة في رواية «أميركا» لربيع جابر: «ولا أحد يعلم كم واحدا منا قضى هنا بالمرض أو بالقتل عمدا أو صدفة تحت القطار أو الجياد وما إلى ذلك من الدواهي التي لا يتخيلها النائم في ظل سنديانة عين تراز.» ص. 160

تاريخها

مجمع 1835
مجمع عين تراز، والذي تم عقده في عام 1835 من قبل البطريرك ماكسيموس الثالث (ميخائيل مظلوم، توفي في 1855). ويشكل هذا المجمع أهمية خاصة من حيث كونه المجمع الملكي الوحيد الذي قامت روما بالتصديق عليه بصورة كاملة. وقد تأسس في عام 1841.

أعلامها
 أمين السعد

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
تأسيسات سنة 1811
قرى لبنان
كنيسة الروم الملكيين الكاثوليك في لبنان

عين تراز


Gonzalo Romero Álvarez García (La Paz, Bolivia, 20 de junio de 1916 - La Paz, Bolivia, 29 de enero de 1989) fue un destacado político, diplomático y escritor boliviano.
De profesión abogado se dedicó a la política, a la investigación histórica y al periodismo. Ejerció la cátedra en la Universidad Mayor de San Andrés y la Universidad Católica Boliviana.

Su trayectoria política empezó como secretario general del Partido Socialista y miembro de la LEC (Legión de excombatientes). En 1950  fundó, junto a otros intelectuales jóvenes, el Grupo Cívico Pachacuti. Poco después ingresó en la Falange Socialista Boliviana, partido político del que fue subjefe por muchos años y que le impidió ejercer el cargo de embajador en Alemania en 1951, por disposición del jefe de FSB que Romero acató. Estuvo exiliado siete años en la Argentina; a su retorno fue parlamentario por tres legislaturas representando a su partido. Fue candidato a la vicepresidencia en las elecciones de 1966. Fue ministro de Relaciones Exteriores (1981 - 1982) y  embajador de Bolivia ante el Brasil (1969-70) y la Organización de Estados Americanos (OEA) (1978-79).

Tuvo seis hijos, entre quienes se destaca Ana María Romero de Campero, quien fue la primera defensora del pueblo (1998-2003) y, posteriormente, Presidenta del Senado de Bolivia.

Falleció en la ciudad de La Paz el 29 de enero de 1989 a los 72 años de edad.

Publicaciones

Entre sus publicaciones se encuentran:

Libros
 "Reflexiones para una Interpretación de la Historia de Bolivia" (Ensayo); Buenos Aires; 1960.
 "Pequeña Historia de Juan de Garay y su Tiempo"; La Paz, 1976.
 "La conquista de Nueva Toledo: el Alzado de Charcas"; La Paz, 1976. Dos Ediciones.
 "Naolála y otros cuentos"; La Paz, 1996 (Publicación póstuma).

Ensayos
 "El presente y la historia" (1959)
 "Ibn Kaldum, Spengler y Ortega" (1959)
 "Individualidad y personalidad" (1962)
 "Derechos seculares de Bolivia sobre la costa del Pacífico"
 "Geopolítica del problema marítimo" (1986)
 "Bolivia: La cuestión marítima"  (Montevideo, 1980)

Véase también

Cancilleres de Bolivia

Referencias

Escritores de Bolivia
Historia de Bolivia
Paceños

Gonzalo Romero Álvarez García


La sibia rufa (Heterophasia capistrata) es una especie de ave paseriforme de la familia Leiothrichidae. Se alimenta de frutos e insectos.
Se encuentra en la parte norte del subcontinente indio, que van a través de la India, Bután y Nepal. Su hábitat natural son los bosques  templados.

Referencias

 BirdLife International 2004.  Heterophasia capistrata.   2006 IUCN  Lista Roja de la UICN de Especies Amenazadas. Descargado el 26 de julio de 2007.
 Collar, N. J. & Robson C. 2007. Family Timaliidae (Babblers)  pp. 70 – 291 in; del Hoyo, J., Elliott, A. & Christie, D.A. eds. Handbook of the Birds of the World, Vol. 12. Picathartes to Tits and Chickadees. Lynx Edicions, Barcelona.

Enlaces externos

Aves del subcontinente indio
capistrata
Taxones descritos por Nicholas Aylward Vigors
Animales descritos en 1831

Heterophasia capistrata


Fischers turako () er en turakoart. Fischers turako findes i Kenya, Somalia og Tanzania. Dens naturlige levesteder er subtropiske eller tropiske fugtige lavlandsskove, subtropiske eller tropiske fugtige bjergskove og landbrugsarealer. Fischers turako er truet af tab af levesteder. IUCN kategoriserer arten som næsten truet.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Østafrika
Turakoer

Fischers turako


Pachycereeae, tribus kaktusa iz potporodice Cactoideae. Sastoji se od dva podtribusa sa ukupno 10 rodova, tipični je Pachycereus (pahicereus) sa 13 vrsta iz Meksika.

Rodovi
 Tribus Pachycereeae Buxb.
 Subtribus Echinocereinae
 Echinocereus Engelm. (66 spp.)
 Stenocereus (A. Berger) Riccob. (24 spp.), stenocereus
 Myrtillocactus Console (7 spp.)
 Subtribus Pachycereinae Buxb.
 Peniocereus (A. Berger) Britton & Rose (9 spp.)
 Pachycereus (A. Berger) Britton & Rose (13 spp.)
 Carnegiea Britton & Rose (1 sp.)
 Marginatocereus (Backeb.) Backeb. (1 sp.)
 Bergerocactus Britton & Rose (1 sp.), bergerokaktus.
 Cephalocereus Pfeiff. (5 spp.), kefalocereus.
 Neobuxbaumia Backeb. (8 spp.)

Izvori

Cactoideae

Pachycereeae


Grand Bonhomme' es una montaña en el sur de la isla de San Vicente en las coordenadas geográficas , forma parte del país caribeño de San Vicente y las Granadinas. Se eleva a una altura de 3.193 pies (958 metros).

Véase también
 Geografía de San Vicente y las Granadinas
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización de la Montaña

Montañas de San Vicente y las Granadinas

Grand Bonhomme


Montebello may refer to:

Places

Australasia
 Montebello Islands, Australia

Europe
 Montebello della Battaglia, Pavia, Italy

 Montebello Vicentino, Vicenza, Italy
 Montebello di Bertona, Abruzzo, Pescara, Italy
 Montebello Ionico, Calabria, Reggio Calabria, Italy
 Montebello sul Sangro, Abruzzo, Chieti, Italy
 Montebello, Norway, a neighborhood in the borough of Ullern in Oslo
 Montebello (station)

Americas
 Montebello, California, United States
 Montebello/Commerce station, a Metrolink train station
 Montebello, Quebec, Canada
 Montebello station (Quebec)
 Montebello, Antioquia, Colombia
 Montebello Lakes National Park, Mexico

 Coldstream-Homestead-Montebello, Baltimore, a neighborhood of Baltimore, United States
 Montebello, New York, United States
 Montebello, Virginia, United States
 Montebello (Charlottesville, Virginia), a historic home

 Montebello Creek, a tributary of Stevens Creek in Santa Clara County, California
 Montebello, Nova Scotia, a neighbourhood of Dartmouth, Nova Scotia, Canada

People
 Saviour Montebello (1762–1809), Maltese theologian, academic and leader in resistance against the French
 Mark Montebello (b. 1964), Maltese philosopher and author

Other uses
 Montebello tenuis, a genus of Liocranid sac spider
 Montebello Castle, in Bellinzona, Switzerland
 Montebello (ship), several ships
 Battle of Montebello (disambiguation), two different battles
 Château Montebello, a hotel in Quebec, Canada

See also
Monte Bello (disambiguation)

Montebello


Tom Shoval est un réalisateur israélien né à Petah Tikva en 1981.

Biographie
Tom Shoval étudie le cinéma à la Sam Spiegel School de Jérusalem. Cinéphile et critique, il réalise plusieurs courts métrages avant de tourner Youth, « histoire de deux frères jumeaux qui échafaudent un kidnapping avec demande de rançon afin de renflouer les dettes contractées par leur père ». Ce premier long métrage sort en France en mars 2014.

Selon Ariel Schweitzer, Tom Shoval « incarne le renouveau d'un cinéma contestataire en Israël, dont les films ont longtemps relégué les questions sociales au second plan, laissant la primauté au conflit israélo-palestinien ».

Filmographie

Courts métrages
 2005 : Ha-Lev Haraev
 2007 : Petach Tikva
 2011 : I Will Drink My Tears
 2012 : Aya
 2016 : Justification

Longs métrages
 2013 : Youth
 2021 : Chassez tous vos soucis (הסירו דאגה מלִבכם, Hasiru Daaga MeLevavhem)

Notes et références

Liens externes

Réalisateur israélien
Naissance en septembre 1981
Naissance à Petah Tikva

Tom Shoval


Føroya Handilsskúli (Færøernes Handelsskole) er et handelsgymnasium på Færøerne. Det har afdelinger i både Tórshavn og Kambsdalur. Rektor siden 2003 er Reidar Nónfjall.

Eksterne henvisninger
 Officielt websted

Uddannelse og videnskab på Færøerne
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Tórshavn
Handelsgymnasier i Danmark
Skoler på Færøerne

Føroya Handilsskúli


Fındıcak, Çorum ilinin Osmancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Fındıcak Çiftliği olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 78 km, Osmancık ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Osmancık belde ve köyleri

Fındıcak, Osmancık


Sikling es el calificativo de uno de los clanes familiares y dinastías de reyes vikingos de Götaland, entre los siglos V y VI, periodo conocido como era de Vendel y se consideran legendarios o semi-legendarios de la protohistoria de Suecia. Es un clan familiar infame en la mitología nórdica. Según Skáldskaparmál, descienden del rey Sigar, hijo de Halfdan el Viejo:

<…>el noveno, Sigarr, de ahí vienen los Sikling: esto es la casa de Siggeirr, quien era yerno de Völsungr, y de la casa de Sigarr, quien ahorcó a Hagbardr.

Hversu Noregr byggðist ofrece más detalles sobre los Sikling. Sigar tuvo dos hijos, Siggeir y Sigmund, quien tuvo a su vez a Sigar (el verdugo de Hagbard). Siggeir es el rey de los gautas que mató a Völsung y a nueve de sus hijos. El joven Sigar es quien secuestró a una de las hijas de Haki y mató a una segunda hija según la saga Völsunga y ahorcó a Hagbard, datos que coinciden en Skáldskaparmál y Gesta Danorum (Libro 7) de Saxo Grammaticus. Este hecho también aparece en Háleygjatal y en Ynglingatal.

Referencias

Dinastías de Suecia
Reyes vikingos
Vikingos de Suecia

Sikling


Have Mercy est le premier single solo de la chanteuse américaine Chlöe. Il a été publié le 10 septembre 2021, comme premier single solo de Chlöe, et le single principal de son premier album solo à venir, après avoir gagné en notoriété en tant que membre du duo de sœurs R&B Chloe x Halle. Avant sa sortie, un extrait de la chanson est devenu viral sur TikTok. Elle a été écrite par Chlöe, Theron Thomas et Nija Charles, et a été produite par Murda Beatz, Chlöe, Joseph L'étranger, FnZ et BoogzDaBeast.

Bien accueillie par la critique, Have Mercy a débuté à la 28e place du Billboard Hot 100 et à la 13e place du Hot R&B/Hip-Hop Songs. Musicalement, la chanson est une chanson uptempo, un critique musical la décrivant comme une "ode rauque et joyeuse aux grands derrières". Un clip réalisé par Karena Evans est sorti en même temps que la chanson elle-même, et met en scène Chlöe dans le rôle de la chef d'une sororité pleine de gorgones qui séduisent les hommes afin de les transformer en pierre. Elle a donné sa première performance live de la chanson lors des MTV Video Music Awards de 2021, ce qui lui a valu les éloges des critiques.

Contexte et lancement
Avant de publier Have Mercy, Chlöe a trouvé la célébrité en se produisant aux côtés de sa sœur dans le cadre du duo R&B Chloe x Halle. En 2021, les deux se lancent dans une carrière solo, Halle jouant dans le film The Little Mermaid en 2023, et Chlöe publiant des reprises de chansons populaires sur les réseaux sociaux. Le 1er juillet 2021, jour du 23e anniversaire de Chlöe, elle a annoncé "Have Mercy" en postant une vidéo TikTok d'elle en train de danser et de se trémousser sur un lit sur un extrait de la chanson, avec la légende "This is 23... HAVE MERCY". L'extrait est devenu viral et a été utilisé dans plus de 800 000 vidéos sur la plateforme.

Les photos promotionnelles du single, prises par Edwig Stenson (qui a également maquillé Chlöe pour les photos) ont été publiées le 24 août. Elle a révélé la date de sortie et la pochette de la chanson, cette dernière représentant Chlöe dans une tenue révélatrice, le 6 septembre. Have Mercy est sorti le 10 septembre 2021, comme premier single solo de Chlöe, et comme single principal de son premier album à venir.

Composition
Have Mercy a été produite par le producteur de disques canadien Murda Beatz avec Chlöe, Joseph L'étranger, FnZ et BoogzDaBeast, et son rythme uptempo, lourd comme la basse, est construit autour d'un échantillon de la chanson Off the Chain des clubs de Jersey et de Baltimore par TT the Artist et Uniiqu3. Elle a été écrite par les producteurs de la chanson avec Marquis Gasque, Theron Thomas et Nija Charles. C'est une chanson optimiste que Chlöe a décrite comme pop, avec des paroles vantardes qui se concentrent sur les fesses et la silhouette galbée de Chlöe et l'engouement des hommes pour elle.

Réception critique
Jessica McKinney de Complex a qualifié Chlöe d'"hypnotisante" sur Have Mercy, et a écrit que la chanson "possède un sex-appeal majeur". Jazmine Denise de Teen Vogue a écrit que Chlöe "a sorti le grand jeu" avec Have Mercy, la qualifiant d'"hymne épicé"; Andrew Unterberger de Billboard a qualifié la chanson d'"hymne du cul pour les âges". Margaret Farrell de Flood a écrit que la chanson, qu'elle a qualifiée de "séduisante" et "confiante", est "rayonnante d'autonomie sexuelle et de bravade de niveau supérieur" et "déborde de clins d'œil à son mentor Mme Beyoncé Giselle Knowles-Carter". Jandrew Johnson de The Afro Desk a complimenté la capacité d'écriture de Chloé, ajoutant qu'elle "comprend vraiment comment écrire un single à succès".

Clip vidéo
Le clip de Have Mercy a été réalisé par Karena Evans et tourné fin juillet 2021. Le clip est sorti le même jour que la chanson. Largement inspiré des films pour adolescents des années 1990, il met en scène Chlöe dans le rôle de la directrice d'une maison de sororité remplie de gorgones sous couverture qui séduisent un groupe de frères de fraternité et les transforment en pierre. Il a été comparé par les critiques à l'histoire de Méduse.

La vidéo comporte plusieurs séquences de danse et met également en vedette Rome Flynn dans le rôle du principal intérêt amoureux de Chlöe, un homme de 21 ans qui disparaît après avoir été changé en pierre par elle, Bree Runway dans le rôle d'une sœur de la fraternité qui donne la fessée à l'un des frères de la fraternité (joué par Mark Young) qui n'est vêtu que d'un slip de sport, et Tina Knowles dans le rôle d'une mère de la fraternité. Tout au long de la vidéo, Chlöe porte un certain nombre de tenues différentes, notamment un blazer à carreaux roses avec un pantalon sexy, des lunettes de soleil carrées et un collier en diamants, ainsi qu'une autre tenue composée d'une bralette rose assortie et d'un short avec des chaussettes et des sandales à talons. L'une des tenues de la vidéo comprend une veste dorée portée à l'origine par Diana Ross dans un Vogue de 1981. Ann Powers de NPR a comparé le rôle de Chlöe dans la vidéo à celui d'Aaliyah dans le film Queen of the Damned de 2002.

Les dreadlocks blondes de Chlöe dans la vidéo ont été coiffées par Kari Williams, Tinisha Meeks, Brittny Chere et Jehcara Nelson. Ses tenues ont été coiffées par Zerina Akers.

Réception
Bianca Betancourt de Harper's Bazaar a écrit que la vidéo de "Have Mercy" prouvait que Chlöe était "l'ultime protégée de Beyoncé", qualifiant la chorégraphie de "haute puissance" et "sulfureuse" et les tenues d'"ensembles remarquables"[20]. Ann Powers de NPR a décrit la prémisse de la vidéo comme "un retournement doux des récits #metoo horriblement communs des fêtes de fraternité" et a ajouté que la danse de Chlöe "pourrait faire transpirer Normani".

En réponse aux fans qui ont remis en question la décision de Chlöe de porter des vêtements révélateurs dans la vidéo, elle a déclaré : "C'est mon corps, et je suis tellement fière de lui".

Performance commerciale
Have Mercy a débuté à la 28e place du Billboard Hot 100 et à la 13e place du Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs chart, avec 8 500 téléchargements et 13,8 millions d'écoutes en continu au cours de sa première semaine de référencement. En janvier 2022, la chanson a été certifiée or par la RIAA.

Performances
La première performance de Chlöe de "Have Mercy" a eu lieu lors des MTV Video Music Awards 2021 en septembre 2021, où elle a été présentée par sa sœur Halle Bailey.La performance a été précédée par Chlöe debout dans une cape rouge, chantant de manière opératique et répétée son propre nom avant de crier et d'arracher la cape. Pendant la performance, elle a dansé et twerké énergiquement dans un justaucorps rose vif et des bottines, accompagnée par des danseurs de soutien masculins en veste de sport, tandis que les paroles de la chanson clignotaient sur l'écran derrière elle.

La performance a reçu des éloges de Simone Biles. Bianca Betancourt de Harper's Bazaar a écrit que la performance " n'a pas déçu " et a " fermé la scène des VMA ", tandis que Brooklyn White d'Essence l'a décrite comme " électrisante " et a écrit que Chlöe " a servi la mode, le visage, la chorégraphie et le chant ". Melissa Ruggieri, de USA Today, a écrit que la performance "insolente" de Chlöe "a montré combien elle a appris de son mentor Beyoncé en imprégnant sa performance de drame, de twerk et, plus important encore, d'un réel talent vocal". Heran Mamo de Billboard a classé la performance comme la deuxième meilleure de la soirée, écrivant que Chlöe "a laissé sa marque sur la scène des VMAs" et qualifiant la chorégraphie de "changement de plateau tectonique" BET a considéré sa performance comme "l'une des plus mémorables de la soirée". Ellise Shafer de Variety a écrit que le break de danse de la performance "a prouvé que [Chlöe] a les couilles d'être une vraie triple menace", et Adrian Horton de The Guardian a qualifié son chant en direct d'"impressionnant" et a remarqué que la performance était l'une des nombreuses qui étaient "audacieuses" et "très sex appeal". [Mark Savage, de BBC News, a également fait l'éloge de son chant, qu'il a qualifié de "sans faille", et de sa chorégraphie, qu'il a qualifiée de "craquante", ajoutant qu'elle avait "déchiré la scène". Charu Sinha, de Vulture, a qualifié sa voix de "sans faille" et sa chorégraphie de "compliquée", écrivant qu'elle "a dominé la scène des VMA avec un pouvoir de star si évident qu'il a rendu les autres performances de la soirée embarrassantes en comparaison". Chlöe s'est également blessée à l'épaule pendant la performance.

Crédits et personnel
Crédits adaptés de Tidal.

 Chlöe –  chant, production
 Murda Beatz - chants de fond, production, batterie, basse, sampler, programmation
 Boogz - production
 FNZ - production
 Joseph L'étranger - production
 Chris Godbey - mixage
 Colin Leonard - mastering
 James Krausse - enregistrement
 Jason "Cheese" Goldberg - enregistrement
 John Lowell Anderson - enregistrement

Notes et références
Chanson de 2021
Single publié par Columbia Records

Have Mercy


Shikata ga nai (仕方がない?), [ɕi̥kata ɡa nai] este o expresie în japoneză însemnând: Nu e nimic de făcut sau Nu se poate schimba nimic. Sho ga nai ((しょうがない)?), [ɕoː ɡa nai] este o alternativă. Este numele acordat mentalității japoneze de resemnare în fața condițiilor dificile de trai în timpul ocupației americane după al doilea război mondial.

După cutremurul din 11 martie 2011, japonezii simt din nou acest sentiment de neputință, de demisie. Shikata ga nai este sursa atitudinii de acceptare a inevitabilului.

În lupta împotriva fumatului pasiv, orașul Tokyo interzice mai strict fumatul în spațiile publice. Fumătorii tokyoți sunt afectați de shikata ga nai.

Robert Guillain, în cartea sa, Japonia a treia cea mai mare, asociază shikata ga nai cu rusescul nicevo  (nimic), pe care Stefan Zweig, în lucrarea sa, Vagonul sigilat îl traduce: "Nu face nimic" .

În cultura populară

Literatură

 În cartea ei Rămas bun de la Manzanar, Jeanne Wakatsuki Houston consacră un capitol conceptului și îl folosește pentru a explica de ce americanii de descendență japoneză nu au prea reacționat la internarea americanilor japonezi în timpul celui de-Al Doilea Război Mondial.
 În manga Gen din Hiroshima, câțiva cetățeni din Hiroshima folosesc fraza pentru a explica de ce acceptă legea marțială și condițiile de viață sub limita sărăciei.
 In Trilogia Marte a lui Kim Stanley Robinson, fraza este tradusă ca "n-avem de ales",  introdusă de personajul Hiroko Ai; ulterior, motto-ul este folosit în mod regulat între primii coloniști marțieni atunci când trăiesc o situație care permite doar singură soluție. Shikata Ga Nai este, de asemenea, titlul celei de-a opta părți a primului volum Marte roșu.
 În romanul său Shogun, James Clavell folosește fraza în forma greșită Shigata ga nai.

Referințe

Vezi și
 Limbile japonice
 Pronunția japonezei

Expresii japoneze

Shikata ga nai