Florentina Olar-Spânu (født 6. august 1985) er en rumænsk fodboldspiller, angriber, der spiller for FC Nordsjælland i Elitedivisionen. Hun har tidligere spillet for Fortuna Hjørring, CFF Clujana i Liga I Feminin, SS Lazio i Italiens Serie A, og den cypriotiske klub Apollon Limassol.

Hun har været en del af Rumæniens kvindefodboldlandshold siden 2001.

Spânu fulgte sin landsmand, Laura Rus, i 2013, da de begge underskrev kontrakt med UEFA Women's Champions League deltagerne Fortuna Hjørring i 2013.

Karriere

C.F.F. Clujana
Hun startede med at spille fodbold som 13-årig. Hendes barndomsklub S.N.C Constanta havde hende spillende i to år, hvorefter hun flyttede til en anden rumænske klub C.F.F. Clujana, hvor hun spillede fra 2000 til 2008. Det var en klub, som lå 700 km hendes fra hjemegnen og hun var blot 16 år gammel. "Min mor var ikke specielt glad for at jeg skulle flytte så langt hjemmefra som bare 16-årig, så jeg lovede hende at jeg ville blive en god fodboldspiller, så hun kunne blive stolt af mig", fortalte hun tidligere til Fortuna Hjørring's hjemmeside. Med C.F.F. Clujana vandt hun hele 8 gange det rumænske mesterskab, blev pokalvinder 8 gange og hun blev i 2007 kåret som årets atlet i byen.

Lazio
Efter mange år i Rumænien, valgte hun i 2008, at starte hendes første udlandseventyr og det blev først en tur til Italien, hvor hun skiftede til S.S. Lazio Calcio Feminille, hvor hun spillede et enkelt år.

Apollon Limassol
Efter opholdet i Italien, røg hun til Cypern hvor hun spilled for Apollon Limassol fra 2009 til 2013. Der vandt hun og holdet tre nationale mesterskaber, tre pokalfinaler, 4 Super Cup-finaler og optrådte også i UEFA Women's Champions League i tre sæsoner.

Fortuna Hjørring
Efter fire sæsoner på Cypern, skiftede hun i 2013 til den danske topklub Fortuna Hjørring, hvor hun spillede indtil sommeren 2019. I klubben havde Olar et stort ansvar og har i næsten alle hendes sæsoner i klubben været bærende og stor profil i både klubben og ligaen. Hun har desuden vundet det danske mesterskab tre gange, samt sølv tre gange og to pokaltitler i 2016 og 2019. Hun har desuden også spillet UEFA Women's Champions League, for holdet i alle hendes sæsoner i klubben. Efter seks sæsoner for Fortuna Hjørring valgte hun i sommeren 2019, at stoppe i klubben.

FC Nordsjælland
Efter hendes stop i Fortuna Hjørring, skiftede hun i juli 2019 til den storsatsende oprykkerklub fra FC Nordsjælland. Allerede i hendes første sæson i klubben, var hun en fast del af holdets startopstilling i både ligaen og pokalturneringen. I sommeren 2020, kunne Olar så kalde sig både bronzevinder i ligaen in klubbens første sæson i ligaen, samt vinder af DBUs Landspokalturnering for kvinder 2019-20.

Landshold
Hun har spillet over 135 landskampe for  siden 2001 og er samtidig anfører for landsholdet. Hun vandt Turkish Women's Cup i 2019, med landsholdet.

Meritter

Klub
Fortuna Hjørring
Vinder
 Elitedivisionen: 2013-14, 2015-16, 2017-18
 DBU Pokalen: 2016, 2019
FC Nordsjælland
 DBU Pokalen: 2020

Individuel
 Årets rumænske kvindelige fodboldspiller: 2015

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Rumænien
Fodboldspillere fra Fortuna Hjørring

Florentina Olar-Spânu


An Eriocaulon benthamii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Eriocaulon benthamii in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriocaulon

Eriocaulon benthamii


Der Braune Nadelwald-Spanner (Pungeleria capreolaria), auch als Tannen-Staubbandspanner bezeichnet, ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Spanner (Geometridae).

Merkmale

Falter
Die Flügelspannweite der Falter beträgt 30 bis 38 Millimeter. Ihre Grundfärbung reicht von grau über braungrau bis zu gelbgrau. Sie zeigen auf den Vorderflügeln ein verdunkeltes Mittelfeld, das sich von der Mitte bis zum Vorderrand verschmälert und von schwärzlichen Querlinien begrenzt wird. Außerdem ist ein schwarzer Diskalfleck zu erkennen. Arttypisch ist ein breiter, dunkler Teilungsstrich in der Flügelspitze. Die Hinterflügel sind heller gefärbt und zeigen eine undeutliche Querlinie.

Raupe
Die Raupen haben eine grünweiße Längsstreifung, die auf Tannennadeln zu einer nahezu perfekten Tarnung führen.

Ähnliche Arten
Eine gewisse Ähnlichkeit besteht zum Pulverspanner (Plagodis pulveraria), dem jedoch der Teilungsstrich in der Vorderflügelspitze fehlt.

Geographische Verbreitung und Vorkommen
Der Braune Nadelwald-Spanner kommt in den Gebirgen Südeuropas, auf dem Balkan sowie dem Kaukasus vor, fehlt jedoch auf den Britischen Inseln und in Fennoskandinavien. In den Alpen steigt er bis auf 1800 Meter. Die Art ist in Tannen-, Misch- und Fichtenwäldern zu finden.

Lebensweise
Die Falter fliegen in einer Generation von Mitte Juni bis Anfang September. Sie ruhen am Tage zumeist an Baumstämmen, fliegen jedoch zuweilen auch im Wald oder an Waldrändern und wurden auch bei der Nahrungsaufnahme an Besenheide (Calluna vulgaris) beobachtet. Sie lassen sich nachts durch künstliches Licht anlocken. Die Raupen ernähren sich von Gemeiner Fichte (Picea abies) oder Weißtanne (Abies alba). Die Raupen überwintern.

Gefährdung
Der Braune Nadelwald-Spanner wird auf der Roten Liste gefährdeter Arten als nicht gefährdet geführt.

Systematik
In älterer Literatur wird als Gattungsname zuweilen Puengeleria verwendet. Frédéric de Rougemont, der die Gattung beschrieb, vergab den Namen zwar zu Ehren vom Rudolf Püngeler, nannte die Gattung jedoch Pungeleria.

Quellen

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

 Lepiforum e. V. Taxonomie und Fotos
 www.schmetterlinge-deutschlands.de Gefährdung

Ennominae (Spanner)

Brauner Nadelwald-Spanner


مملكة أيوتايا هي مملكة سيامية ظهرت من عام 1350 إلى عام 1767. رحّبت أيوتايا بالتجار الأجانب، ومن ضمنهم الصينيون والبرتغاليون والهنود واليابانيون والفرس والبشتون، وفي وقت لاحق، الإسبان والهولنديون والإنجليز والفرنسيون، ما سمح لها بإنشاء قرى خارج أسوار العاصمة التي تسمى أيضًا أيوتايا.

في القرن السادس عشر، وصفها التجار الأجانب بأنها واحدة من أكبر المدن في الشرق وأغناها. ارتبط بلاط الملك ناراي (1656-1688) ارتباطًا قويًا ببلاط الملك لويس الرابع عشر ملك فرنسا، الذي قارن سفراؤه المدينة بباريس من حيث المساحة والثروة.

بحلول عام 1550، شملت توابع المملكة بعض دول المدن في شبه جزيرة ملايو وسوكوتاي ولان نا وأجزاء من بورما وكمبوديا. يُشار أحيانًا إلى هذا الجزء من تاريخ المملكة باسم «إمبراطورية أيوتايا».

أُطلق على أيوتايا اسم «سيام» في السجلات الأجنبية، ولكن العديد من المصادر تقول إن شعب أيوتايا أطلقوا على أنفسهم اسم تاي، وعلى مملكتهم اسم كرونغ تاي وتعني «بلاد التاي». أُشير إليها أيضًا باسم أيوديا في لوحة طلبتها شركة الهند الشرقية الهولندية.

تاريخها

النشأة
وفقًا للنسخة المتفَق عليها حول أصلها، نشأت دولة التاي المتمركزة في أيوتايا في وادي نهر تشاو فرايا من مملكة لافو السابقة القريبة (كانت في ذلك الوقت ما تزال تحت سيطرة إمبراطورية الخمير) وسوفارنابومي. يذكر أحد المصادر أنه في منتصف القرن الرابع عشر، نقل الملك أوثونغ بلاطه جنوبًا إلى السهول الفيضية الغنية لنهر تشاو فرايا على جزيرة محاطة بالأنهار خشية من خطر وباء محدق.

ومع ذلك، يعود تاريخ إنشاء أيوتايا إلى أقدم من هذا بكثير، إذ أظهرت الأدلة أن المنطقة كانت مأهولة بالسكان مسبقًا خلال فترة مملكة دفارافاتي التابعة لمون. وذكرت المصادر أنه في عام 850 ميلادية تقريبًا، احتل الخمير المنطقة وأنشؤوا معقلًا لهم هناك، وأطلقوا عليها أيوديا على اسم واحدة من أقدس المدن الهندوسية في الهند. يرتبط التاريخ المبكر لأيوتايا تاريخيًا بمستوطنة الخمير هذه. وافق الأمير دمرونغ أيضًا على أن هناك مدينة تسمى أيوديا أوجدها الخمير الذين يحكمون من لوبوري عند النقطة التي تلتقي فيها الأنهار الثلاثة. تُظهر خريطة التنقيب الآثار في باراي قديم (خزان مياه) قرب الطرف الجنوبي الغربي لمعبد وات ياي تشاي مونغخون الذي يُحتمل أنه بُني على مجمع معبد مهم يعود في السابق للخمير.

يشير اسم المدينة إلى تأثير الهندوسية في المنطقة. يعتقد البعض أن هذه المدينة مرتبطة بالملحمة الوطنية التايلاندية، راماكين، وهي النسخة التايلاندية من رامايانا.

الغزوات والتوسع
بدأت أيوتايا هيمنتها بغزو الممالك الشمالية ودول المدن مثل سوكوتاي وكامفاينغ فيت وفيتسانولوك. قبل نهاية القرن الخامس عشر، شنت أيوتايا هجمات على أنغكور التي تُعد القوة العظمى في المنطقة. تلاشى تأثير أنغكور في نهاية المطاف من سهل نهر تشاو فرايا في حين أصبحت أيوتايا قوة عظمى جديدة.

كانت مملكة أيوتايا الناشئة تنمو بقوة. ساءت العلاقات بين أيوتايا ولان نا منذ دعم أيوتايا لتمرد ثاو تشوي. في عام 1451، كرّس يوتيتيرا، أحد نبلاء مملكة سوكوتاي الذي كان على صراع مع بوروماترايلوكانات ملك أيوتايا، نفسه لخدمة تيلوكاراج. حثّ يوتيتيرا بوروماترايلوكانات على غزو فيتسانولوك، ما أشعل حرب أيوتايا-لا نا على وادي تشاو فرايا الأعلى (مملكة سوكوتاي). في عام 1460، استسلم حاكم تشاليانغ لتيلوكاراج. استخدم بوروماترايلوكانات إستراتيجية جديدة وركّز على الحروب مع لان نا بنقل العاصمة إلى فيتسانولوك. عانت مملكة لان نا الإخفاقات، فسعى تيلوكاراج في نهاية المطاف إلى السلام في عام 1475.

ومع ذلك، لم تكن مملكة أيوتايا دولة موحّدة، بل خليطًا من الإمارات ذاتية الحكم والأقاليم الرافدة التي تقدّم الولاء لملك أيوتايا بموجب دائرة السلطة، أو نظام ماندالا، كما اقترح بعض المفكرين. قد يحكم هذه الإمارات أفراد من العائلة الملكية لأيوتايا، أو الحكام المحليون الذين يمتلكون جيوشهم المستقلة ويقع على عاتقهم واجب مساعدة العاصمة عند وقوع حرب أو غزو. ومع ذلك، اندلعت ثورات محلية بقيادة الأمراء أو الملوك المحليين من وقت لآخر. وكان على أيوتايا أن تقمعهم.

كلما كانت الخلافة موضع نزاع، جمع الحكام الأميريون -أو الشخصيات البارزة التي تدعم استحقاقها- قواتهم وتوجّهوا إلى العاصمة لممارسة الضغط اللازم من أجل الاستجابة لمطالبهم التي بلغت ذروتها في العديد من الانقلابات الدموية، وذلك بسبب عدم وجود قانون لخلافة العرش والمفهوم الراسخ لحكم الجدارة.

في بداية القرن الخامس عشر، أبدت أيوتايا اهتمامًا بشبه جزيرة ملايو، لكن الموانئ التجارية الكبرى في سلطنة ملقا اعترضت على مطالبها بالسيادة. شنّت أيوتايا عدة غزوات فاشلة ضد ملقا التي حُصِّنت دبلوماسيًا واقتصاديًا بدعم عسكري من سلالة مينغ في الصين. في أوائل القرن الخامس عشر، أسّس الأميرال تشنغ خه من أسرة مينغ قاعدة للعمليات في المدينة الساحلية، ما جعلها موقعًا استراتيجيًا لا يحتمل الصينيون خسارته أمام السياميين. ازدهرت ملقا في ظلّ هذه الحماية، وأصبحت أحد ألدّ أعداء أيوتايا حتى استيلاء البرتغاليين على ملقا.

الحروب البورمية الأولى
ابتداء من منتصف القرن السادس عشر، تعرّضت المملكة لهجمات متكررة من سلالة تاونغو الحاكمة في بورما. بدأت الحرب البورمية السيامية (1547-1549) بغزو بورمي وحصار فاشل لأيوتايا. قاد الملك بينانغ الحصار الثاني (1563-1564) وأجبر الملك ماها تشاكرابات على الاستسلام في عام 1564. نُقلت العائلة المالكة إلى مدينة باغو في بورما، ونُصّب الابن الثاني للملك، ماهينتراتيرات، كملك تابع. في عام 1568، ثار ماهينتراتيرات عندما تمكن والده من العودة من باغو كراهب بوذي. استولى الحصار الثالث على أيوتايا في عام 1569، وأصبح ماها تاماراتشا ملكًا تابعًا للملك بينانغ.

في 1584، بعد أربع سنوات من وفاة بينانغ، أعلن الأوباراجا ناريسوان استقلال أيوتايا. أدى هذا الإعلان إلى قيام بورما بشنّ غزوات متكررة على أيوتايا، والتي حاربها السياميون في نهاية المطاف في مبارزة على الفيلة بين الملك ناريسوان وولي عهد بورما، مينجي سوا، في عام 1593 خلال حصار أيوتايا الرابع الذي قتل فيه ناريسوان مينجي سوا. يُحتفل اليوم بهذا النصر السيامي سنويًا في 18 يناير باعتباره يوم القوات المسلحة الملكية التايلاندية. في وقت لاحق من نفس العام اندلعت الحرب مرة أخرى (الحرب البورمية السيامية (1593-1600)) عندما غزا السياميون بورما، واحتلوا أولًا مقاطعة تانينثاري في جنوب شرق بورما في عام 1593 وبعد ذلك مدينتي مولمين ومارتابان في عام 1594. في عام 1599، هاجم السياميون مدينة بيغو، ولكنهم طُردوا في نهاية المطاف على يد المتمردين البورميين الذين اغتالوا الملك البورمي ناندا باين واستولوا على السلطة.

في عام 1613، بعد أن أعاد أناوكبيتلون توحيد بورما وبسط سيطرته عليها، غزا البورميون الأراضي التي يسيطر عليها السياميون في مقاطعة تانينثاري. وسيطروا على مدينة تافوي لفترة من الوقت حتى استعادتها القوات السيامية والبرتغالية. في عام 1614، غزا البورميون لان نا التي كانت في ذلك الوقت تابعة لأيوتايا. استمر القتال بين البورميين والسياميين حتى عام 1618 عندما أنهت معاهدةٌ الصراع. في ذلك الوقت، سيطرت بورما على لان نا، في حين ظلّت أيوتايا مسيطرة على مقاطعة تانينثاري في بورما حتى شمال مدينة تافوي.

في عام 1662، اندلعت الحرب بين بورما وأيوتايا (الحرب البورمية السيامية (1662-1964)) عندما حاول ملك أيوتايا، ناراي، استغلال الاضطرابات في بورما والسيطرة على لان نا. استمر القتال على طول الحدود بين الخصمين لمدة عامين، وفي إحدى الهجمات استولى ناراي على المدينتين البورميتين مارتابان ورانغون. في نهاية المطاف، نفدت الإمدادات لدى ناراي والسياميين وعادوا إلى بلادهم ضمن حدودهم.

لم تجلب التجارة الخارجية إلى أيوتايا الأدوات الفاخرة فحسب، بل الأسلحة الجديدة أيضًا. في منتصف القرن السابع عشر، خلال عهد الملك ناراي، ازدهرت أيوتايا ازدهارًا كبيرًا. في القرن الثامن عشر، فقدت أيوتايا تدريجيًا السيطرة على مقاطعاتها. مارس حكام المقاطعات سلطتهم بشكل مستقل، وبدأت تندلع التمردات ضد العاصمة.

الحروب البورمية الثانية
في منتصف القرن الثامن عشر، علقت أيوتايا مرة أخرى في شراك الحروب مع البورميين. فشلت الحرب البورمية السيامية (1759-1760) التي بدأتها سلالة كونباونغ الحاكمة في بورما. أسفرت الحرب البورمية السيامية (1765-1767) عن نهب مدينة أيوتايا وفتح المملكة في أبريل 1767.

معرض صور

مراجع

تايلاند في 1767
سيام في 1767
سيام في القرن 13
سيام في القرن 14
سيام في القرن 15
سيام في القرن 16
سيام في القرن 17
سيام في القرن 18
انحلالات سنة 1767
انحلالات عقد 1760 في آسيا
انحلالات عقد 1760 في سيام
أنظمة ملكية سابقة في آسيا
بلدان سابقة في جنوب شرق آسيا
تاريخ تايلاند
تأسيسات القرن 14 في سيام
تأسيسات سنة 1350 في آسيا
تأسيسات سنة 1351 في آسيا
دول سابقة في تاريخ تايلاند
دول وأقاليم أسست في 1350
دول وأقاليم أسست في 1351
سيام في عقد 1750
سيام في عقد 1760
ممالك سابقة

مملكة أيوثايا


Oniscidele (Oniscidae) este familie de crustacee izopode terestre din subordinul oniscideelor. Ele au uropodele îndreptate înapoi, vizibile dinspre partea dorsală, lipsite de sistem traheal și fără posibilitate de volvație. Flagelul antenar este format din 2-3 sau mai multe articole. Corpul, de dimensiuni foarte variabile, între 2 și 18 mm lungime, slab păros, totdeauna este granulat sau prevăzut cu coaste. Printre speciile mai cunoscute se numără molia zidurilor (Oniscus asellus) semnalată și în România, care este o specie polifagă și poate produce pagube legumelor depozitate în beciuri sau în alte locuri și în culturile de ciuperci.

Note

 Oniscidea

Oniscide


هبوط الجهد في الشبكات الكهربائية يقصد به انخفاض في الطاقة الكهربائية المحملة في الشحنة والتي اكتسبتها من المولد الكهربائي نتيجة قيامها بشغل اللازم لمرورها في موصل كهربائي ما، تفقد الشحنة هذه الطاقة نتيجة لمقاومية المادة التي صنع منه الموصل والتي تقوم باستهلاك هذه الطاقة التي اكتسبتها الشحنة وبعثها على شكل حرارة

مثال: عند المولد يكون الجهد 415 فولت، ولكن عند قياسه في نهاية الخط نجده 405 فولت  أي انه حصل فقد 10 فولت أثناء الطريق

قانون حساب فقد الجهد V.D=mv*l*i/1000
حيث أن V.D قيمة الجهد المفقود،
وMV هبوط الجهد بالنسبة لنوع الكابل لكل متر،
وL طول الكابل،
و i التيار المار في الكابل

وبما أن مقاومية المواد تختلف فكذلك قيمة هبوط الجهد تختلف من موصل لآخر وتعتمد قيمة هبوط على عنصرين:

 مقاومية الموصل فكلما زادت خاصية المقاومة في الموصل واشتدت معاكسته للتيار كان الفقد أكبر مما لو كانت المادة ذات موصلية كبيرة ولذلك يستخدم الألمونيوم والنحاس في الداوائر الكهربية بسبب موصليتهم العالية وانخفاض معاكستهم للتيار بسبب انخفاض قيم مقاوميتهم.

 العنصر الثاني هو عدد الشحنات المارة في الموصل فكلما زاد عدد الشحنات زاد الفقد والانتقاص من الطاقة المكتسبة ولذلك في محطات القدرة يتم استعمال محولات كهربائية تقوم برفع الجهد وخفض التيار في خط النقل ليكون بالإمكان نقله إلى مسافات بعيدة جدا دون أن يعاني هبوطا كبير في الجهد وبهذه الطريقة يمكن تقليل الفقد حتى 100 مرة مما لو كان ينقل على مستوى الخرج من محطة القدرة أي من دون استعمال محولات تخفض قيمة التيار.

مراجع

كابلات
كهرباء
معاملات كهربائية

هبوط الجهد


Gudsforladt er en dansk film fra 2014, filmen er instrueret af Kasper Juhl.

Medvirkende
 Johannes Nymark som Anders
 Sonny Lindberg som Simon
 Paw Terndrup som Aske
 Joachim Knop som Boris
 Anne Sofie Adelsparre som Mia
 Marie-Louise Damgaard som Camilla
 Mads Knarreborg som Doktor
 Ann Hjort som Mor
 Peter Aude som Far
 Siff Andersson som Maria
 Anna Emilie Langsted som Lulu
 Tommas Jun Kahikilani som David

Eksterne Henvisninger

Danske film fra 2014
Dramafilm fra Danmark

Gudsforladt (film)


Uğurludağ, Çorum iline bağlı bir ilçedir.

Tarihçe
Uğurludağ'ın ilk ismi Kızılören'dir. Kızılören 1929 yılına kadar İskilip'e bağlı bir köyken bu tarihte nüfusu nedeniyle nahiye yapılıp tekrar İskilip'e bağlanmıştır. 1954 yılında arkasındaki Urlu Dağına izafeten Uğurludağ adını almış, 1969 yılında belediye, 1987 yılında ilçe kuruluşu gerçekleştirilerek müstakil ilçe olmuştur.

Coğrafi durumu

Çorum İline uzaklığı 66 km'dir. İlçede İç Anadolu ve Orta Karadeniz'in iç kesimleri bölgesi iklimleri hakimdir. Çam ormanları bulunmakta ve bu ormanlarda yabani fındık ağaçları görülmektedir. Yazları Sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlıdır. Yıllık ortalama yağış miktarı 4500mm'dir.Kışları kar yağışı azdır.  4000 yıllık Hatti Uygarlığının yerleşim yerleri ilçe sınırları içerisinde bulunmaktadır..

Ekonomik durumu

İlçe ekonomisi tarım ve ticarete dayanmaktadır. 37.458 hektar olan ilçe alanının 19.163 hektarını tarımsal alan oluşturmaktadır. Belli başlı tarımsal ürünler, buğday, arpa, mercimek, nohut, ayçiçeği, Şekerpancarı, soğan ve pirinçtir. İlçede 8.050 adet büyükbaş, 8.970 adet küçükbaş hayvan bulunmaktadır. İlçe Merkezinde içme suları kaynak ve yer altı kuyularından temin edilmekte olup, yılların çok kurak gittiği aylarda az bile olsa içme suyu sıkıntısı çekilmekte, Belediye uzun yıllar içme suyuna cevap verecek kaynaklar arama çabası içerisindedir. Merkez ilçe arazilerinin %70'e yakın kısmı 5 adet yer altı sondajı ve 2 adet yer altı sulama Suyu galerisi ile tarım arazilerini sulamaktadır. İlçenin 7 köyünün 33 km'si bozuk asfalt, 12 köyün 104 km'si stabilize, 1 ünite 17 km tesviye olmak üzere toplam yol uzunluğu 154 km'dir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Uğurludağ Kaymakamlığı Web Sitesi
 Uğurludağ Belediyesi Web Sitesi

Uğurludağ


Patricia "Pat" Frederica Phoenix (26 de noviembre de 1923 – 17 de septiembre de 1986) fue una actriz británica que llegó a ser una de las primeras sex symbols de la televisión de su país gracias a su papel de Elsie Tanner en la serie Coronation Street.

Inicios
Su verdadero nombre era Patricia Frederica Manfield, y era natural de Mánchester, Inglaterra siendo sus padres Anna Maria Josephine Noonan y Tom Manfield. Sus padres se separaron al conocer su madre que su esposo era bígamo. Su madre se casó después con Richard Pilkington. Phoenix estudió en la Fallowfield Central School de Mánchester. Siendo niña ya tenía ambiciones teatrales, y a los 11 años de edad actuaba con regularidad en el programa radiofónico Children's Hour. Tras dejar la escuela, trabajó como archivista del departamento de gas de Mánchester Corporation, actuando en obras de aficionados en su tiempo libre, y sumándose más tarde al Arts Theatre de Mánchester y a otras compañías de repertorio del norte de Inglaterra.

Su gran oportunidad llegó en 1948, interpretando a la mujer de Sandy Powell en el film de Mancunian Film Studios Cup-tie Honeymoon, tras lo cual siguió una temporada veraniega actuando en Blackpool con Thora Hird en el show Happy Days. La publicidad le valió conseguir un trabajo más serio con la compañía Theatre Workshop, de Joan Littlewood, en el Teatro Royal, Stratford East. Así mismo, fue guionista del ventrílocuo Terry Hall y del humorista Harry Worth. Pese a actuar en algunos filmes menores (Blood of the Vampire y Jack the Ripper), en 1960 volvió a Mánchester con su ambición intacta.

Coronation Street
Su suerte cambió cuando consiguió su papel más conocido, el de Elsie Tanner, en la serie televisiva Coronation Street. En esa época había cambiado su nombre artístico Pilkington por Phoenix, en alusión al ave mitológica que renace de las cenizas. Phoenix trabajó en el programa desde 1960 a 1973, y de Nuevo desde 1976 a 1984. Su personaje era conocido por su encendido pelo rojo, y fue descrito por el primer ministro del Reino Unido James Callaghan como «la cosa más sexy de la televisión». Durante los períodos en que estaba ausente de la serie no consiguió encontrar papeles alternativos apropiados, y acabó dejándola en enero de 1984. En el guion se decía que su personaje viajaba a Portugal para encontrarse con un antiguo amor.

Otros papeles cinematográficos y televisivos
Su popularidad le valió para conseguir un papel en el film británico de 1963 La habitación en forma de L, donde interpretaba a una prostituta y actuaba junto a Leslie Caron.

Tras su último adiós a Coronation Street actuó en una obra televisiva en un acto, Hidden Talents, en 1986. Para entonces ya sufría un avanzado cáncer de pulmón, y en el programa encarnaba a una mujer que se estaba muriendo de cáncer.

Además, en ese mismo año trabajó en una sitcom de corta trayectoria, Constant Hot Water, interpretando a una dueña en Bridlington.

Cubierta discográfica de The Smiths
En 1985 fue entrevistada para una revista por un admirador suyo, el cantante Morrissey, gracias al cual apareció en la cubierta de uno de los sencillos de The Smiths, "Shakespeare's Sister".

Vida personal
El matrimonio de sus padres no era legal, dado que su padre, Tom Manfield, era bígamo. Por ello su madre se casó más adelante con Richard Pilkington, del cual tomó Phoenix su apellido.

Su vida amorosa se aireó en la prensa amarilla. Su primer matrimonio fue con Peter Marsh, un actor. La boda se llevó a cabo en la Catedral de Bradford, y la pareja se separó al año. En 1972 se casó con su compañero de Coronation Street Alan Browning, que era alcohólico y que falleció por una enfermedad hepática en 1979.

Más adelante se casó con el actor Anthony Booth. Este último matrimonio, Phoenix la convirtió en suegra del entonces desconocido parlamentario Tony Blair, que once años después de la muerte de la actriz llegaría a ser Primer Ministro Británico. Phoenix apoyó la campaña de Blair en las elecciones generales del Reino Unido de 1983. Además, también hizo campaña a favor de Cherie Blair. Phoenix fue a lo largo de su vida simpatizante del Partido Laborista, además de católica practicante.

Phoenix también fue propietaria del Navigation Inn, un pub en la población de Buxworth, en el Parque nacional del Distrito de los Picos.

Fumadora de tres paquetes de cigarrillos al día, a Phoenix le diagnosticaron un cáncer de pulmón en marzo de 1986, tras sufrir un desmayo en su domicilio. Tras el diagnóstico siguió trabajando, ocultando su enfermedad a la mayoría de la gente, incluso a su pareja, Anthony Booth. En el verano de 1986 su salud se deterioró, viéndose forzada a aceptar tratamientos más agresivos, y a confirmar a la prensa sus problemas médicos. Tras haber recibido la extremaunción, se casó en su lecho de muerte con Booth en Stockport, Gran Mánchester, el 10 de septiembre de 1986. Ocho días después la actriz falleció mientras dormía. Tenía 62 años de edad. A su funeral, celebrado en la Iglesia Holy Name of Jesus, en Mánchester, asistieron Tony Blair y Cherie Blair.

Desde su muerte, Phoenix ha sido interpretada por las actrices Denise Black, Sue Johnston y Jessie Wallace en varios dramas describiendo su vida.

Autobiografía
Phoenix escribió dos volúmenes autobiográficos: All My Burning Bridges (1974) y Love, Curiosity, Freckles and Doubt (1983).

Referencias

Enlaces externos

Fotografía de Pat Phoenix

Personas de Mánchester
Fallecidos por cáncer de pulmón en Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra
Actrices de Inglaterra

Pat Phoenix


خانات سيبيريا أو خانية سيبير كانت خانية تتار أتراك في سيبيريا الروسية. سكن الخانية سكان متنوعين عرقيا من تتار والخانتي والمانسي ونينيتس والسيلكب.

التاريخ

تأسست خانية سيبيريا في القرن الخامس عشر، في وقت كان فيه المغول من بيت جوتشي في حالة تراجع. من العاصمة الأولى للخانية كانت شيمغي-طره. وكان أول خان هو تيبوغا، الذي لم يكن عضوا في القبيلة الذهبية. كان خلفه ابنه أو هوتشا خوجة، الذي كان بدوره خلفه ابنه مارس

كانت سيطرة التيبوغيد على المنطقة بين توبول وإيرتيش بلا منازع. الشیبانیون، أحفاد جوتشي، كثيرا ما ادعوا المنطقة ملكا لهم. ايباك خان، وهو عضو في فرع صغير في سلالة الشیبانیين، قتل مارس وضبطت شيمغي- طره. واستعيدت سيطرة التيبوغيد عندما غزا حفيد مارس محمد الأراضي الشرقية حول إرتيش وقتل ايباك في معركة في 1493. قرر محمد عدم البقاء في شيمغي- طره، واختار عاصمة جديدة تدعى قشليق (أو سيبير) الواقعة على إرتيش.

الغزو الروسي لكازان في 1552 دفع خان التيبوغيد من سيبير، ياديغار، إلى السعي لإقامة علاقات ودية مع موسكو. ومع ذلك تم الطعن في ياديغار، من قبل شيباني، كوشوم حفيد ايباك. عدة سنوات من القتال (1556-1563) انتهت بوفاة ياديغار وأصبح كوشوم بذلك خان.

الغزو الروسي لسيبيريا

حاول كوشوم تحويل التتار في سيبريا، الذين كان معظمهم من معتنقي شامانية، إلى الإسلام. قراره بشن غارة على قافلة ستروغانوف أسفر عن الحملة التي قادها ضده يرمك القوزاقي. هزمت قوات يرمك قوات كوشوم في معركة رأس تشوفاشي في 1582 ودخل القوزاق قشليق في وقت لاحق من ذلك العام. قام كوشوم بإعادة تنظيم قواته وقتل يرمك في معركة عام 1584 وأكد سلطته على سيبيريا. على مدى السنوات الأربعة عشر المقبلة قام الروس بغزو الخانية ببطء. في 1598 هزم كوشوم على ضفاف نهر أوبي، وأجبر على الفرار إلى أراضي قبيلة نوغاي، حيث وضع حد لحكمه.

انظر أيضاً
 قائمة خانات سيبيريا
 الفتح الروسي لسيبيريا

المراجع

وصلات خارجية

 تتار سيبيريا
 «الفتح» الروسي 1580-1760
 خرائط سيبيريا
 الجيش الروسي في القرن 17 (1632-1698)
 المانسي
 موسكوفيت

أنظمة ملكية سابقة في آسيا
تأسيسات عقد 1440
تاريخ سيبيريا
جغرافيا روسيا
خانيات
دول تتارية
دول تركية
دول وأقاليم أسست في 1490
دول وأقاليم أسست في 1468
تأسيسات سنة 1468

خانية سيبير


Aderus rufulus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Sylvain Auguste de Marseul em 1876.

Distribuição geográfica
Habita no Japão.

Referências

rufulus
Insetos do Japão
Insetos descritos em 1876
Espécies descritas por Sylvain Auguste de Marseul

Aderus rufulus


La «ideología californiana» es una expresión que designa un conjunto de creencias que, según quienes la acuñaron, combina las actitudes bohemias y antiautoritarias de la contracultura de la década de 1960 con el utopismo tecnológico y el apoyo al liberalismo económico. Los creadores de dicha expresión, Richard Barbrook y Andy Cameron, afirman de forma crítica que estas ideas nacieron de la fusión entre la bohemia cultural de San Francisco y la industria de las nuevas tecnologías de Silicon Valley, convirtiéndose en características de la costa oeste de los Estados Unidos durante la burbuja punto com de la década de 1990. En el prólogo a El lenguaje de los nuevos medios de comunicación, de Lev Manovich, Marc Tribe habla de ella como de un cóctel letal de optimismo ingenuo, tecnoutopía y de política libertaria popularizada por revistas como Wired.

Definición e historia
La expresión «ideología californiana» fue acuñada por Richard Barbrook y Andy Cameron en un ensayo homónimo publicado en 1995 para identificar un movimiento cultural y político al que se oponen. En él plantean que estas creencias combinan de forma adulterada la actitud despreocupada de la contracultura hippie y la pasión empresarial de los yuppies gracias a la fe en el potencial emancipatorio de los nuevos medios y tecnologías de la información.

De acuerdo con estos autores, no todos los hippies rechazaban la tecnología. Ciertas corrientes tecnófilas de esta contracultura abrazaron las teorías de Marshall McLuhan durante la década de 1960. Estos grupos aspiraban a que la convergencia de los medios de comunicación, la informática y las telecomunicaciones creara un ágora electrónico. Décadas más tarde, con el auge de las nuevas tecnologías, se pudo comprobar la aplicación práctica de sus planteamientos.

En la «ideología californiana», a cada miembro de este grupo se le promete la oportunidad de llegar a ser un empresario de tecnología punta de éxito. De acuerdo con estos planteamientos, estas tecnologías capacitan al individuo, amplían la libertad personal y reducen radicalmente el poder del Estado nación. En su aspecto económico-capitalista, se apuesta por la utilización de herramientas como la criptografía, el dinero electrónico y los procedimientos de verificación para crear un mercado libre en el ciberespacio, ajeno a todo tipo de regulaciones y que pueda mantenerse en equilibrio por sí mismo.

También se ha establecido una relación entre la ideología californiana y los modelos de negocios abiertos, dentro de una economía de plataformas. Así se expresa en algunas obras como The long tail: How endless choice is creating unlimited demand, de Chris Anderson, en donde la nueva tecnología con costos de copia reducidos hace posibles nuevos modelos de negocio, en los que puede obtener grandes ganancias de productos culturales no tan exitosos en los márgenes económicos, o en la "larga cola" de bienes distribuidos en plataformas digitales. Esto está en línea con la ideología californiana, lo que implica que la economía de Internet es buena para todos: para sus celebridades y para el productor cultural aficionado.

El siguiente libro de Anderson, Gratis: El futuro de un precio radical (2009) muestra los beneficios de modelos de negocios en los que los contenidos se ofrecen de manera gratuita, mientras los ingresos provienen de la publicidad. El producto que realmente se vende es la atención y los datos de los usuarios.

Relación con Ayn Rand
En su obra de 2011 All Watched Over By Machines Of Loving Grace, el documentalista británico Adam Curtis relaciona la «ideología californiana» con la filosofía objetivista de la escritora ruso-estadounidense Ayn Rand. De acuerdo con este planteamiento los seres humanos se encontrarían solos en el universo y deberían liberarse de todas las formas de control político y religioso, viviendo sus vidas guiados únicamente por sus deseos egoístas. Una vez lograda esta emancipación, las personas se convertirían en figuras heroicas.

Con el paso de las décadas las novelas de Rand cobraron vigor y, de acuerdo con Curtis, influyeron en la generación de nuevos emprendedores de Silicon Valley durante la década de 1990, como Larry Ellison, de Oracle. También el fundador de Wikipedia, Jimmy Wales, ha declarado que en sus años de universidad leyó las obras de la escritora y que algunos de los valores plasmados en éstas, como la independencia, son aplicables a su propia vida.

Véase también
 Transhumanismo libertario
 Utopismo tecnológico

Referencias

Enlaces externos

 All Watched Over By Machines of Loving Grace, documental de Adam Curtis.

Ideología
Cultura de Internet
Ensayos de 1995

Ideología californiana


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Islamska zajednica  Bošnjaka u Velikoj Britaniji i Republici Irskoj

Reis-ul-ulemaHusein ef. Kavazović
glavni imamglavni imam Islamske zajednice Bošnjaka u Velikoj Britaniji i Republici Irskoj
|-
!
!Osnovana1995.
SjedišteLondon
Država Ujedinjeno Kraljevstvo Irska
|}

Islamska zajednica Bošnjaka u Velikoj Britaniji i Republici Irskoj (IZBVBIR) je vjerska organizacija Bošnjaka muslimana na područjima Ujedinjenog kraljevstva i Irske.

Najviši predstavnik Islamske zajednice Bošnjaka u Velikoj Britaniji i Republici Irskoj je glavni imam. Islamska zajednica Bošnjaka u Velikoj Britaniji i Republici Irskoj je do danas u okviru Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini na nivou medžlisa. Kao takva, sastavni je dio Mešihata Islamske zajednice Bošnjaka u Zapadnoj Europi, zbog čega je reis-ul-ulema vrhovni poglavar Bošnjaka muslimana i u Velikoj Britaniji i Irskoj.

Sjedište Islamske zajednice Bošnjaka u Velikoj Britaniji i Republici Irskoj nalazi se u Londonu.

Izvori

Vanjske poveznice
  Fahrudin ef. Hamidović, glavni imam Islamske zajednice Bošnjaka u Velikoj Britaniji i Republici Irskoj, te imam bošnjačkog džemata u Londonu (UK): Mi smo mala zajednica ali to nikako ne znači da smo nepoznati na ovim prostorima

Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Religija u Ujedinjenom Kraljevstvu
Religija u Irskoj


John "Sonny" Franzese Sr. (; 6 de fevereiro de 1917 – 24 de fevereiro de 2020) foi um mafioso americano, de origem italiana, que foi membro e, por um bom tempo, subchefe da Família criminosa Colombo.

A longa carreira criminosa de Franzese começou na década de 1930 e durou quase oitenta anos. Ele se envolveu em vários negócios criminosos, como extorsão, apostas ilegais, agiotagem e fraude. Segundo dados da polícia, Sonny Franzese teria matado pessoalmente ou ordenado a morte de entre 30 e 50 pessoas (em uma gravação feita por uma escuta eletrônica, Sonny confessou ter matado "muita gente"). Em 1963, ele foi apontado como subchefe da Família Colombo e serviu nesta posição até 1970, quando foi sentenciado a cinquenta anos de prisão por supostamente ter orquestrado uma série de assaltos a banco. Ele foi solto sob liberdade condicional em 1978, mas foi preso novamente seis vezes por violações dessa condicional nas décadas que se seguiram. Em 2005, Franzese foi novamente apontado como subchefe da Família Colombo, até que foi condenado por extorsão, em 2011, aos 94 anos de idade, sendo sentenciado a oito anos de cadeia. Seu filho, John Franzese Jr., testemunhou contra ele, tornando-se o primeiro filho de um mafioso de Nova Iorque a apresentar provas e testemunhar contra seu próprio pai.

Sonny foi libertado em 23 de junho de 2017, aos 100 anos de idade, fazendo dele o criminoso mais velho nos Estados Unidos na época e o único centenário em custódia federal. Ele faleceu em Nova Iorque em 24 de fevereiro de 2020, aos 103 anos de idade.

Naturais de Nápoles
Criminosos dos Estados Unidos
Mafiosos
Norte-americanos de ascendência italiana
Família Colombo

Sonny Franzese


Lika-Senj (Hırvatça : Ličko-senjska županija.) Hırvatistan'da bölge. Yönetim merkezi Gospić şehridir.

Coğrafya
Bölgenin yüzölçümü 5352 km²'dir.

Komşu Bölgeler
 Karlovac - kuzeydoğu
 Primorje-Gorski Kotar - kuzeybatı
 Zadar Bölgesi - güney

Nüfus Özellikleri
2001 Nüfus sayımına göre bölgede 54,000 kişi yaşamaktadır. Nüfus Yoğunluğu 7/km²'dir. Etnik yapısı; %86,15 Hırvatlar, %11,54 Sırplar.

Önemli Şehirler
 Gospić
 Novalja
 Stara Novalja
 Otočac
 Senj

Dış bağlantılar
 http://www.lickosenjska.com/

Lika-Senj


Veronika Ölmek İstiyor, Brezilyalı yazar Paulo Coelho'nun 1998 yılında yayımlanan psikolojik ve dram türündeki romanıdır.

Genç ve güzel bir kız olan Veronika, hayatın rutinliğinden sıkılır ve intihara teşebbüs eder. Bu teşebbüsü başarısızlıkla sonuçlanınca da bir akıl hastanesine kaldırılır. Veronika akıl hastanesinde kaldığı bu süreçte, başka dünyaların insanlarını tanırken kendisini de keşfetmeye başlar ve sonrasında tahmin edileceği gibi pişman olur.

Paulo Coelho romanları
Çağdaş romanlar
Kapak resmi aranan kitaplar

Veronika Ölmek İstiyor


Glenea lambii é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrito por Francis Polkinghorne Pascoe em 1866, originalmente sobre o género Tanylecta.  É conhecida a sua existência na Malásia.

Referências

Borneo catalog 2005

lambii
Coleópteros descritos em 1866

Glenea lambii


The Dungeon Master's Guide (DMG or DM's Guide; in some printings, the Dungeon Masters Guide or Dungeon Master Guide) is a book of rules for the fantasy role-playing game Dungeons & Dragons. The Dungeon Master's Guide contains rules concerning the arbitration and administration of a game, and is intended for use by the game's Dungeon Master.

The Dungeon Master's Guide is a companion book to the Player's Handbook, which contains all of the basic rules of gameplay, and the Monster Manual, which is a reference book of statistics for various animals and monsters. The Player's Handbook, Dungeon Master's Guide, and Monster Manual are collectively referred to as the "core rules" of the Dungeons & Dragons game. Both the Dungeon Master's Guide and the Player's Handbook give advice, tips, and suggestions for various styles of play.

While all players, including the Dungeon Master, are expected to have at their disposal a copy of the Player's Handbook, only the Dungeon Master is expected to refer to the Dungeon Master's Guide or Monster Manual during gameplay.

Advanced Dungeons & Dragons
The original AD&D Dungeon Masters Guide (sic) was published by TSR in 1979. It was written by Gary Gygax and published as a 232-page hardcover with a cover by David C. Sutherland III. The book was intended to give Dungeon Masters all the information and rules necessary to run a D&D game campaign. The 1983 printing featured a new cover by Jeff Easley.

Like other volumes of Dungeons & Dragons handbooks, the Dungeon Masters Guide has gone through several versions through the years. The original edition was written by Gary Gygax and edited by Mike Carr, who also wrote the foreword. The original cover art was by David C. Sutherland III, and interior illustrations were provided by Sutherland, D. A. Trampier, Darlene Pekul, Will McLean, David S. LaForce, and Erol Otus.

The first edition Dungeon Masters Guide covered the essential game rules for the Dungeon Master: creating and managing both player characters and non-player characters, directing combat, and handling adventures and campaigns that last multiple sessions. The book also included game statistics for magic items and treasure, details how to use random monster encounters, and provides statistics for some of the basic monsters and creatures of the game. New magic items were introduced.

The Dungeon Masters Guide contains scores of tables and charts for figuring damage and resolving encounters in a typical adventure, tables and rules for creating characters, and lists of the various abilities of the different classes of characters.

One supplement to the Guide was the Dungeon Masters Screen: two heavy-duty tri-fold boards with the most frequently used tables printed on them for easy reference. The 1979 second edition of the screen describes its purpose as "useful for shielding maps and other game materials from the players when placed upright, and also provide[s] instant reference to the charts and tables most commonly used during play." The Advanced Dungeons & Dragons Second Edition screen came packaged with a brief adventure; later editions of that screen, and screens produced for later editions, have instead included character sheets and general reference booklets.

A feature of the first edition Dungeon Masters Guide was the random dungeon generator. The generator allowed the Dungeon Master, by the rolling of dice, to generate a dungeon adventure "on the fly". A dungeon complete with passageways, rooms, treasure, monsters, and other encounters could easily and randomly be constructed as the player progressed. It could be used with several people or a single player. The generator was not included in subsequent editions of the Dungeon Master's Guide but made a re-appearance in the fifth edition Dungeon Master's Guide.

The original Dungeon Masters Guide was reviewed by Don Turnbull in issue #16 of the magazine White Dwarf (December 1979/January 1980). Turnbull commented mostly on the size of the book, "I would say that only the most severe critic could point at a minor omission, let alone a serious one."

In 1999, a paperback reprint of the first edition was released.

The first edition Dungeon Masters Guide was reproduced as a premium reprint on July 17, 2012.

Scott Taylor for Black Gate in 2014 listed both the 1st edition AD&D DMG re-cover and the 2nd Edition AD&D DMG both by [[[Jeff Easley]] as #10 in The Top 10 TSR Cover Paintings of All Time.

Reviews
Casus Belli (Issue 5 - Sep 1981)
 Casus Belli #39 (Aug 1987)

Advanced Dungeons & Dragons 2nd edition

The AD&D 2nd Edition Dungeon Master Guide was released in 1989. This 192-page hardcover book was designed by David "Zeb" Cook, with cover art by Jeff Easley. The book featured interior illustrations by Easley, Clyde Caldwell, John and Laura Lakey, David Dorman, Douglas Chaffee, and Jean E. Martin.

This Dungeon Master's Guide featured revised second edition rules, reorganized and streamlined for the Dungeon Master. The book detailed options for character creation, handling the alignment rules, new rules for money and equipment, treasure and magical items, encounters, time and movement, and managing non-player characters. The book is indexed, and contains numerous full-page color illustrations.

The second edition Dungeon Master Guide is an ORIGINS and Gamer's Choice award-winner. In his 1991 book Heroic Worlds, Lawrence Schick commented that this book contained "lots of excellent new advice on how to run AD&D". A new version of the Dungeon Master Guide, with new art and layout but the same text, was released in 1995, as part of TSR's 25th anniversary.

The 2nd edition Dungeon Master Guide was reproduced as a premium reprint on May 21, 2013.

Reviews
Magia i Miecz #29 (May 1996) (Polish)

Dungeons & Dragons 3rd edition

The 3rd edition D&D Dungeon Master's Guide was published in September 2000.

Monte Cook, Jonathan Tweet, and Skip Williams all contributed to the 3rd edition Player's Handbook, Dungeon Master's Guide, and Monster Manual, and then each designer wrote one of the books based on those contributions. Cook is credited with the book's design. Cover art is by Henry Higginbotham, with interior art by Lars Grant-West, Scott Fischer, John Foster, Todd Lockwood, David Martin, Arnie Swekel, Kevin Walker, Sam Wood, and Wayne Reynolds. Dungeon Master's Guide was republished in 2001 as a slightly revised edition, correcting a few errors in the first edition.

In 2003, the Dungeon Master's Guide was revised for the 3.5 edition. David Noonan and Rich Redman are credited for the Dungeon Master's Guide 3.5 revision. Cover art is by Henry Higginbotham, with interior art by Matt Cavotta, Ed Cox, Lars Grant-West, Scott Fischer, John Foster, Jeremy Jarvis, John and Laura Lakey, Todd Lockwood, David Martin, Raven Mimura, Wayne Reynolds, Scott Roller, Brian Snoddy, Arnie Swekel, and Sam Wood.

When asked about the changes from the previous Dungeon Master's Guide, Rich Redman said:

The D&D Dungeon Master's Guide (v.3.5) was reproduced as a premium reprint on September 18, 2012.

Reviews
Backstab #24
SF Site
Envoyer

Dungeons & Dragons 4th edition

The 4th edition D&D Dungeon Master's Guide was released on June 6, 2008, at the same time as its companion volumes. It is a 224-page hardcover written by James Wyatt. The front cover illustration was by Wayne Reynolds and the back cover illustration is by Brian Hagan, with interior illustrations by Rob Alexander, Steve Argyle, Wayne England, Jason Engle, David Griffith, Espen Grundetjern, Brian Hagan, Ralph Horsley, Howard Lyon, Lee Moyer, William O'Connor, Wayne Reynolds, Dan Scott, Ron Spears, Chris Stevens, Anne Stokes, and Eva Widermann. In addition to a comprehensive look at how to DM a 4th Edition campaign or adventure, it contains information on building encounters, aquatic and mounted combat, skill challenges, traps and hazards, rewards, NPC creation, artifacts, monster creation, and template, along with a sample town and short adventure so that DMs can start running their first 4th Edition adventure right away. Although it does contain artifacts, it is the first Dungeon Master's Guide not to contain standard magic items, which were moved into the Player's Handbook for 4th Edition.

Shannon Appelcline, author of Designers & Dragons, highlighted that the book introduced mechanical changes such as a "new style for adventure encounters" and a "skill challenge system" which were part of the key design philosophies of 4th edition. Appelcline wrote "besides revamping philosophies and rules, D&D 4e also revamped the game's standard world model and its cosmology" and "Wizards also introduced a new world setting that has become most popularly known as 'Nentir Vale' (though that just designates a small part of the world)".

In September 2009, the Dungeon Master's Guide 2 was released. It was written by James Wyatt, with Bill Slavicsek, Mike Mearls, and Robin D. Laws. Appelcline wrote "the original Dungeon Master's Guide had covered heroic adventuring (levels 1-10), so now the Dungeon Master's Guide 2 detailed paragon adventuring (levels 11-20). However, there is much more in the book too, including storytelling advice, skill challenge and monster customization, and the return of one of D&D's most beloved settings". The "fan-favorite setting of Sigil" was last revisited in depth in the Planescape Campaign Setting (1994) for the 2nd edition.

As part of the Essentials line of products, which were intended as an easy entry point for new players, Wizards of the Coast released a Dungeon Master's Kit (2010) that included a digest-sized book for the Dungeon Master containing much of the same material as the 4th edition Dungeon Master's Guide along with a two-part adventure module and a set of cardboard tokens for monsters.

Reviews
Pyramid

Dungeons & Dragons 5th edition

The 5th edition Dungeons & Dragons Dungeon Master's Guide was released in 2014 as the last of three core rulebooks for the new edition. On the staggered release schedule, Jeremy Crawford wrote "our small team couldn't finish the books at the same time and also ensure their high quality. [...] We could either stagger their releases, or we could sit on the books until all three were finished". Crawford and Mike Mearls co-lead design for the Fifth Edition of Dungeons & Dragons. Polygon reported that the book "is by far the densest of the rulebooks yet released, but shares the same cover price — $50 in the US".

In an interview with Escapist Magazine, Mearls said:Basic D&D hits core fantasy, it's stereotypical fantasy adventuring. If you're the DM and you want to do something more exotic, you say "I want to add technology to my game" or "I want to have more detailed rules for a grim and grittier game, more of a horror game." That's where the DMG comes in, it's for really fine-tuning your campaign, and creating a different type of experience than your standard fantasy campaign. It's also for expanding the scope of the game. [...] The DMG also has a lot of utilities in it, like for dungeon creation, adventure creation, creating monsters, creating spells, even if you wanted to create a character class. [...] So it's really for getting under the hood of how the system works and building up your campaign.

Reception
The book won the 2015 ENnie "Best Supplement" Gold award and the 2015 Origins "Best Role-Playing Game Supplement" and "Fan Favorite" awards.

Henry Glasheen, for SLUG Magazine, wrote "Fifth Edition, to my eyes, is the new gold standard for D20-based tabletop RPGs. It strips away the tedium of systems and statistics and replaces them with the true substance of role playing—deep, immersive stories. I've often found that the Dungeon Master's Guide was the most vestigial of all the D&D manuals, but Fifth Edition has elevated this previously tertiary book into something far more important and useful".

Jonathan Bolding, for Escapist Magazine, wrote "however, on finishing the book it's clear that while many critics - myself included - thought that this system would hinge on the DMG, the DMG just confirmed what we already knew D&D 5th Edition to be. This is a living history of D&D, a collection of what the game has been so far. Perfection, not innovation. Options, not prescriptions".

Chuck Francisco of mania.com commented: "Miles of treasure tables escort a wealth of random adventure tables to the ball, where they're resplendent in all of their easy session crafting majesty. The versatility of this tome is nowhere more obvious than amongst the flavor filled side panels, which further detail the lower magical level of the main setting, before explaining all of the variable options a DM has in bringing to life a world of their own."

In a review of Dungeon Master's Guide in Black Gate, Scott Taylor said "The 5E DMG devotes the first 127 pages to teaching a novice player how to [be] a Dungeon Master in this system. Where Gygax made the assumption that an aspiring DM needed to sit at a table as a player and learn the system from another, become inspired, and then extrapolate on what they'd learned firsthand, the folks [at] Wizards of the Coast have gone in the opposite direction and believe anyone buying this book has never really played D&D before and needs instruction on how to DM the game."

Reviews
 Casus Belli (v4, Issue 13 - Jan/Feb 2015)

References

Further reading
"Advanced Dungeons & Dragons Combat Tables", White Dwarf #13.
"Clerics Turning Undead", Footprints #7.
"Expanded Secondary Skills", Footprints #8.
"Master Encumbrance Guide: Lessening the Burden of Encumbrance", Footprints #7.
"Sneak Preview: AD&D Dungeon Masters Guide", The Dragon #22.
"The Complete Attack and Saving Throw Table", Footprints #10.

External links
Full list of contents for the AD&D Dungeon Master's Guide
Errata
Review of the AD&D Dungeon Master's Guide from RPG.net

1979 books
1989 books
2000 non-fiction books
2003 non-fiction books
2008 non-fiction books
2014 books
Books by Gary Gygax
Dungeons & Dragons sourcebooks
Handbooks and manuals
Role-playing game supplements introduced in 1979

Dungeon Master's Guide


Agentul straniu este un film românesc polițist din anul 1974 regizat de Savel Știopul după un scenariu inspirat din piesa Omul care și-a pierdut omenia de Horia Lovinescu și scris în colaborare de dramaturg și regizor. A avut premiera la 4 noiembrie 1974. Coloana sonoră conține cântece ale formațiilor Roșu și Negru și Phoenix.

Distribuție

 Florin Piersic — ing. George Aldea, cercetător științific la un institut, pilot de raliu, practicant de judo la Clubul Sportiv "Metalul"
 Klára Sebők — Alisa, agenta organizației de spionaj industrial care-l seduce pe ing. Aldea (menționată Maria-Clara Sebök)
 Violeta Andrei — Anda Cernescu, logodnica ing. Aldea
 Ion Besoiu — Simon, agent al organizației de spionaj industrial interesat de produsul Vitagen
 Ion Marinescu — dr. Robert Kann, pilotul de raliu străin cunoscut de Aldea la Raliul Carpați, agent al organizației de spionaj industrial
 Zephi Alșec — Alexis, reprezentantul comercial al firmei Florella, agentul de legătură al ing. Aldea ("RQ 5")
 Emanoil Petruț — col. Săvulescu, ofițer de securitate, șeful unității de contraspionaj
 Fabian Gavriluțiu — ing. Radu Encea, cercetător științific, coleg de serviciu al ing. Aldea
 Mauriciu Sekler — Gregor K., șeful unei organizații de spionaj industrial specializate în domeniul chimiei (menționat Mauriciu Szecler)
 Ana Ciobanu — cântăreața și dansatoarea de la Fantastique Club
 Dumitru Rucăreanu — ing. Dorobanțu, cercetător științific, coleg de serviciu al ing. Aldea
 Costin Prișcoveanu
 Horea Popescu	— Bocșa, consilier la minister (menționat Horia Popescu)
 Mircea Șeptilici — reprezentantul uzinelor Vega
 Savel Știopul — medicul de la clinica străină, unul din oamenii care lucrează pentru organizația de spionaj industrial
 Valeriu Arnăutu — lt. col. Milescu, ofițer de securitate
 Radu Beligan — prof. Ciurea, directorul institutului
 Constantin Dinulescu	— ing. Valentin Deleanu, cercetător științific, prietenul lui Victor Oprescu, coleg de serviciu al ing. Aldea
 Titus Lapteș — ministrul
 Natalia Arsenie
 Constantin Florescu
 Constantin Bîrliba
 Ermil Constantin
 Radu Bădilă
 Carol Marcovici
 Alexandru Virgil Platon — unul din oamenii lui Gregor K.
 Alexandru Mihailopol
 Mircea Pascu — unul din oamenii lui Gregor K.
 Vasile Pupeza
 Ștefan Lazarovici
 Dinu Dumitrescu
 Niță Octavian
 Ion Grapini
 Pierre Gherase
 Gabriela Teodorescu
 Tudor Stavru — unul din oamenii lui Gregor K.
 Adrian Ștefănescu — unul din oamenii lui Gregor K.
 Vasile Popa — unul din oamenii lui Gregor K.
 Alida Colceag
 Radu Hangu
 Mariana Băcioiu
 Viorica Hodel
 Maria Anghel
 Virgil Andronic
 Szabolcs Cseh — ofițer de securitate (menționat Szabolcs Csech)
 Benone Cămîrzan
 Victor Mavrodineanu
 Mihaela Kreutzer
 Petre Petrache
 Constantin Păun
 Alexandru Rioșanu — unul din oamenii lui Gregor K. (menționat Alexandru Rioșianu)
 Gheorghe Ghițulescu
 Vasile Huzum

Producție
Filmările au avut loc în perioada 21 ianuarie – 17 mai 1974. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 3.661.000 lei.

Coloană sonoră

Pelicula beneficiază de o coloană sonoră scrisă special pentru aceasta de compozitorii Edmond Deda și Harry Maiorovici, la care se adaugă părți muzicale ce aparțin grupului Phoenix. Ea este interpretată de formațiile Phoenix și Roșu și Negru, cu colaborarea Anei Ciobanu (voce). În februarie 2021, colecționarul de discuri Remus Miron (Lektronikumuz) din Brașov editează o casetă audio ce conține coloana sonoră (cu durata de 37 de minute) a filmului, alături de câteva piese needitate anterior pe vreun suport audio. Caseta apare sub egida DJs Techno Conference (DTC).

Lista pieselor
Fața A:
 Edmond Deda / Harry Maiorovici / Phoenix / Roșu și Negru – Agentul straniu (1974) (edited) 37:04
 Roșu și Negru – Insula misterioasă (live 1979) 3:29
 Phoenix – Bun e vinul ghiurghiuliu (1965) 2:19
 Olympic '64 – Kamadeva (1970) 2:55

Fața B:
 Dan Bădulescu – Însorit (1989) 2:25
 Kogaion – Fancy Dress Ball (live 1999) 5:12
 Sfinx – Spune-mi (1974) 4:36
 Sfinx – Jocul aparențelor (live 1981 @ Festival "Club A") 5:14
 Sfinx – Jocul aparențelor (live 1975) 5:14
 Sorin Tudoran – Riff-ul de la originalul piesei "Chromatic – Racul, broasca și o știucă" 1:36
 Sorin Tudoran – Jam-session interpretând o parte din piesa "Jimi Hendrix – Who Knows" 3:03
 Sorin Tudoran – Message to Santana (1979) 3:52
 Semnal M – Hey Joe (live) 5:32
 Modern Grup – Te aștept să vii (1971) 3:08
 Modern Grup – Copac bătrân (1971) 2:16
 Modern Grup – Trec anii 2:49

Observație: Material promoțional 2013–2020, nedestinat comercializării. Piesele A2–A4 și B1–B12: bonus, needitate anterior pe suporturi audio.

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.913.167 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Vezi și
 Muzică de film scrisă de formația Phoenix

Legături externe
 Agentul Straniu la Cinemagia
 Agentul Straniu  la Cinemarx
 Agentul straniu la aarc.ro
 Pagina albumului Agentul straniu – Remastered Tape pe site-ul Discogs.com

Filme din 1974
Filme regizate de Savel Știopul
Filme românești
Filme polițiste românești
Filme cu acțiunea la Marea Neagră
Coloane sonore

Agentul straniu


Boljarska duma (ruski: Боя́рская ду́ма) suvremeni je naziv za redovna savjetovanja krupnoga plemstva na dvoru vladara u Kijevskoj Rusi, Velikoj Kneževini Moskvi i Ruskome Carstvu od 10. do 18. stoljeća.

Pojam
Boljarska duma izraz je koji je nastao u 18. stoljeću: ruske kronike spominju samo boljare ili dumu, pod kojom podrazumijevaju kneževski ili carski savjet.

Povijest
U Kijevskoj Rusi kneževski su savjetnici bili stariji družinici (originalno značenje riječi boljari), dok sa širenjem Velike Kneževine Moskve, u 15. i 16. stoljeća, savjetnike velikoga kneza čine zavisni kneževi i veliki zemljoposjednici (novije značenje riječi boljari). Broj plemića koji su imali savjetnički čin (ruski: думный чин) bio je mali: od 15 velikaša u doba Ivana III., do 50 u doba Ivana Groznoga.

Značaj
Zakonik iz 1497. godine dozvolio je boljarima i okolničima da sude i potvrđuju zakone, a poznato je i da su u 16. stoljeću primali strane poslanike i kontrolirali državne činovnike. Boljarski savjet bio je aktivan tijekom doba velike smutnje, i uspio je 1606. godine nametnuti zakletvu caru Vasiliju IV. Šujskome pri stupanju na vlast, a očuvao je znatan utjecaj za vrijeme vladavine Mihajla I. Fjodoroviča Romanova, dok je za vrijeme vladavine Alekseja I. Mihailoviča spao na počasnu i dekorativnu ulogu. Boljarsku dumu ukinuo je 1711. godine Petar Veliki, prenijevši njene dužnosti na Praviteljstvujušči senat.

Vidi još
 Povijest Rusije
 Boljari

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Боярская дума, Enciklopedijski rječnik Brockhausa i Efrona
 Боярская дума, Velika sovjetska enciklopedija
 БОЯ́РСКАЯ ДУ́МА , Velika ruska enciklopedija

Kijevska Rus'
Moskovsko Carstvo
Povijest Rusije

Boljarska duma


St. Maria Immaculata ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Oberelspe, einem Ortsteil von Lennestadt im Kreis Olpe, Nordrhein-Westfalen. Die Kirchengemeinde St. Maria Immaculata gehört zum Pastoralverbund Lennestadt, dem elf weitere Pfarreien bzw. Pfarrvikarien angehören. In dem 2013 geschaffenen Pastoralverbund wurden die früheren vier Pastoralverbünde Lennetal, Meggen-Maumke-Halberbracht, Oene-Elspe-Tal und Veischedetal zusammengeführt.

Geschichte
Die älteste Nachricht über eine vorhandene Kapelle stammt aus der Zeit um 1596 und führt die von Einwohnern  für den Erhalt der Kapelle aufzubringenden Leistungen auf. Im Dreißigjährigen Krieg wurde sie durch Soldatenhorden entweiht.

Im Jahre 1647 konsekrierte der Paderborner Weihbischof Bernhard Frick zu Ehren des hl. Quirinus einen neuen Altar; eingeschlossen wurden die Reliquien der Thebäischen Märtyrer und der hl. Barbara. Im Jahr 1887 ist die Quirinuskapelle wegen der gewachsenen Seelenzahl erheblich erweitert worden, nachdem bereits ab zirka 1860 von der Pfarrei Elspe aus in der Kapelle ein periodischer Gottesdienst gehalten wurde.

Im Jahr 1894 erfolgte  in Oberelspe die Gründung einer selbständigen Filialkirchengemeinde, bestehend aus Oberelspe, Altenvalbert, Burbecke und Habbecke. Vikar Josef Sauerwald setzte im Jahr 1913 die kirchliche Trennung von Elspe durch; Oberelspe ist seitdem Pfarrvikarie. Die Hoffnung auf ein neues Gotteshaus wuchs im Jahr 1912 durch die Schenkung eines geeigneten Grundstücks des Landwirts Innozenz Verse. Durch den unermüdlichen Einsatz und die Opferbereitschaft der Bevölkerung konnte 1920 mit dem Bau des Gotteshauses begonnen werden. Die Einweihung der neuen Kirche St. Maria Immaculata erfolgte im Dezember 1922.

Das Kircheninnere wurde 1970 neu gestaltet. In den 1990er Jahren folgte eine Innen- und Außenrenovierung und ein Ausbau der Orgel. Im Jahr 2001 wurde ein neues Pfarrheim neben der Kirche gebaut.

Eine bebilderte Dokumentation und Beschreibung der Kirchenfenster, des Grundrisses und der Innenansicht der Kirche befinden sich auf der Internetseite der Forschungsstelle Glasmalerei des 20. Jahrhunderts e.V.

Zum Pfingstfest 2012 wurde in einem feierlichen Rahmen die alte Oberelsper "Kleppglocke" neben den vorhandenen größeren Glocken wieder in Betrieb genommen. Die sog. "Kleppglocke", die vor und während der Gottesdienste geläutet wurde, stammt vermutlich noch aus der Zeit vor dem Umbau im Jahr 1887 der  vorerwähnten Quirinus-Kapelle. Nach den Aufzeichnungen des Pfarrvikars Tölle wurde die Kleppglocke am 26. Mai 1942 für Kriegszwecke eingezogen, jedoch aufgrund glücklicher Umstände nicht mehr eingeschmolzen. Am 7. Oktober 1947 konnte die Kirchengemeinde die Glocke wieder in Empfang nehmen. Nach nunmehr 70 Jahren nach ihrem "Auszug in den Krieg" läutet sie wieder an ihrem früheren Platz.

Literatur
 Joseph Brill: Geschichte der Pfarrei Elspe. Olpe, Elspe 1948.

Quellen

Weblinks
 Pastoralverbund Oene-Elspe-Tal

Bauwerk in Lennestadt
Oberelspe, Maria Immaculata
Oberelspe, Maria Immaculata
Oberelspe

St. Maria Immaculata (Oberelspe)


Die Arnaudija-Moschee oder auch Defterdar-Moschee () in Banja Luka in Bosnien und Herzegowina ist eine im Bosnienkrieg zerstörte Moschee, die mittlerweile wieder aufgebaut wird.

Geschichte
Die Moschee wurde vom Finanzminister des Paschalik Bosnien Hasan Defterdar während der Regierungszeit von Ferhat-Pascha Sokolović in Auftrag gegeben und von 1594 bis 1595 errichtet. In der Nacht zum 7. Mai 1993 wurde sie im Rahmen des Bosnienkrieges – fast gleichzeitig mit der ebenfalls von Sokolović stammenden Ferhadija-Moschee – gesprengt, ohne dass es zuvor zu Kriegshandlungen in Banja Luka gekommen war. Das Minarett überstand die erste Sprengung, wurde aber kurz darauf ebenfalls gesprengt. Das Gotteshaus stand auf der "Liste des kulturellen Erbes der Menschheit". Mit der Nr. 696 wurden die Reste Moschee auf der Liste der nationalen Denkmäler () registriert.

Seit April 2017 wird die Kuppelmoschee wieder aufgebaut. Auf Mülldeponien rund um Banja Luka fand man zuvor Teile der Arnaudija-Moschee wieder und trug diese zusammen, reinigte sie und bereitete so eine Wiederverwendung vor. Zunächst wurde vermeldet, die Moschee könne bereits Ende 2019 fertiggestellt werden. Während des durch eine türkische Stiftung finanzierten Wiederaufbaus kam es im April 2019 zur Schändung des Sakralbaus mit einem Hakenkreuz und dem häufig nationalistisch missbrauchten serbischen Kreuz, was international Aufsehen erregte. Durch die weltweite COVID-19-Pandemie, von der auch die Republika Srpska stark betroffen war, kam es zu weiteren Verzögerungen beim Wiederaufbau, so dass mit einer Fertigstellung erst im Jahr 2021 gerechnet werden kann. Von den 16 zerstörten Moscheen der Stadt wurden 15 wieder aufgebaut. Die Arnaudija ist die letzte unter ihnen.

Anlage
Die Moschee im Stadtteil Donji Šeher, wurde im "klassischen" osmanischen Stil errichtet und besaß eine Kuppel auf einem achteckigen Tambour und ein steinernes Minarett. Sie wurde von einem Portikus geziert. Besonders bekannt war sie für ihre kunstvollen Verzierungen im Inneren. Der Entwurf wird dem Umfeld von Mimar Sinan zugeschrieben, da sie verschiedenen türkischen Moscheen ähnele. Im Hof der Moschee wurde auch ein Brunnen und das Grab für Hasan vorgesehen. Dieses war eine in der Form eines kleinen Minaretts errichtete Türbe. Der Wiederaufbau soll ein identisches Aussehen erhalten.

Einzelnachweise

Weblinks
 Website der Kommission zum Schutz der Nationaldenkmäler in Bosnien-Herzegowina (englisch)

Osmanische Moschee in Bosnien und Herzegowina
Moscheebau in Bosnien und Herzegowina
Moscheebau in Europa
Erbaut in den 1590er Jahren
Zerstört in den 1990er Jahren
Bauwerk in Banja Luka
Geplante Rekonstruktion
Geschichte (Banja Luka)

Arnaudija-Moschee


Anna Semiónovna Shjián () (Tiflis, 9 de julio de 1905 – Ereván, 15 de mayo de 1990) fue una botánica rusa, trabajando en el Instituto Botánico de Tiflis. Es conocida y recordada por estudios de la flora del Cáucaso. Su abreviatura en botánica es Schchian, que proviene de transliteración alemana.

Algunas publicaciones
 . 2001. Род 5. Muscari Mill. Род 6. Bellevalia Lapeyr. (Género Muscari Mill. Gro. Bellevalia Lapeyr.) Флора Армении 10. Monocotiledones / Под ред. А.Л. Тахтаджяна — Ruggell: A.R.G. Gantner Verlag KG. Tomo 10. pp. 262—279. — 613 pp. ISBN 3-904144-16-2
 -------------------------. 1986. Род Helichrysum Mill. (Asteraceae) в Армении (El género Helichrysum en Armenia). Revista Noticias de sistemática de plantas superiores 23 ( 10): 198—205. ISSN 0568-5443
 -------------------------. 1974.
 -------------------------. 1956. Род Scabiosa L. на Кавказе (Género Scabiosa L. del Cáucaso). Operaciones del Instituto Botánico de Tiflis: Log. Tomo18. N.º10, pp.3-68

Eponimia
 (Alliaceae) Allium schchianiae

Referencias

Bibliografía utilizada
 Brummitt RK; Powell CE. 1992. Authors of Plant Names. Royal Botanic Gardens, Kew. ISBN 1-84246-085-4

Enlaces externos

Armenios de Georgia
Rusos armenios
Botánicas de Armenia
Escritores en ruso
Botánicos de Rusia del siglo XX
Botánicas de Rusia
Armenias del siglo XX
Nacidos en Tiflis
Fallecidos en Ereván

Anna Shjián


Canoga Park (antes conocido como Owensmouth) es un distrito en el Valle de San Fernando, región de Los Ángeles, California, Estados Unidos; a unos 45 km (25 millas) al noroeste del Centro de Los Ángeles.

Limita con Woodland Hills al sur, West Hills al oeste, Chatsworth al norte, y Winnetka al este.

Véase también
 Owensmouth (Pacific Electric)
 Rancho El Escorpión

Referencias

Enlaces externos
 L.A. Orcutt Ranch Park
 Orcutt Ranch history
 Lanark Recreation Center

Barrios de Los Ángeles

Canoga Park


Fatima é um filme de drama franco-canadense dirigido por Philippe Faucon. O filme foi exibido na Quinzena dos Realizadores no Festival de Cannes de 2015. Fatima ganhou o Prêmio Louis-Delluc de melhor filme em dezembro de 2015. Ele também recebeu quatro indicações no César de 2016, e venceu as categorias de Melhor Filme, Melhor Atriz Revelação (Zita Hanrot) e Melhor Adaptação.

Elenco

Recepção

Crítica
No agregador de críticas Rotten Tomatoes, o filme possui uma aprovação de 84% baseada em 25 resenhas, e uma nota média de 6,8/10. No Metacritic, Fatima possui uma média ponderada de 69/100, baseada em 9 resenhas, indicando "críticas geralmente favoráveis".

Prêmios e indicações

Notas

Filmes da França de 2015
Filmes do Canadá de 2015
Filmes de drama da França
Filmes de drama do Canadá
Filmes sobre o islamismo
Filmes baseados em livros de não ficção
Filmes premiados com o César de melhor filme
Filmes em língua francesa
Filmes em língua árabe

Fatima (filme de 2015)


Križ moje braće je hrvatski dokumentarni film o Domovinskome ratu. Autor je Darko Dovranić. Snimljen je u Dokumentarnoj produkciji HRT-a. Snimljen prema istoimenoj dnevničkoj knjizi publicista Ivice Matešića iz 1994. godine. Prikazuje obranu Zadra u Domovinskom ratu. Prikazana su odabrana poglavlja, o otporu Zadra i njegove okoline velikosrpskoj agresiji i u trenucima kad se svaki otpor činio besmislenim. Kamera Ivo Guić. Arhivski materijali D. Denona, I. Govorčin, M. Anzulović. Montaža Mirko Kremenić.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o Domovinskom ratu

Križ moje braće


246238 Crampton este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
246238 Crampton este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de David D. Balam. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 14,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 246001-247000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

246238 Crampton


Friggjargras (fræðiheiti: Platanthera hyperborea) er fjölær planta af ættkvísl Platanthera af brönugrasaætt. Hún finnst einvörðungu á Grænlandi, Íslandi, og Akimiski-eyju í Kanada. Fjöldi höfunda segja að útbreiðslan sé mun víðari, t.d. annarsstaðar í Kanada og Bandaríkjunum, en það mun vera skyld tegund: Platanthera aquilonis.

Friggjargras er algengt á láglendi um allt Ísland.

Tilvísanir

Tenglar
Flora of Iceland elements: Platanthera hyperborea, Northern Green Orchid
Canadian Native Orchids, Platanthera aquilonis Sheviak
Flickr, photo of Northern green orchid (Platanthera hyperborea) in Haukadalur, south Iceland.

Tilvísanir

Brönugrasaætt
Plöntur á Íslandi

Friggjargras


Der Lübecker Bürgerausschuss 1530, in Lübeck wegen der Zahl seiner Mitglieder auch 64er Ausschuss genannt, war ein Bürgerausschuss der Frühen Neuzeit in Lübeck, der in den Jahren von 1530 bis 1535 erhebliche innen- wie außenpolitische Folgen für Lübeck als Freie Reichsstadt und als Hansestadt hatte.

Vorgeschichte
In Lübeck wie in anderen Städten mit lübschem Recht durften wichtige Beschlüsse wie die Erhebung von Steuern nicht ohne Genehmigung durch die Bürger gefasst werden. Meist berieten sich die Ratsherren zu diesem Zweck mit den sogenannten "besten Bürgern", meist Kaufleute und Vorsitzende der Ämter, vor allem jedoch dem Rat (verwandtschaftlich) Nahestandende. Nur wenn die Bürger mit dieser Vorgehensweise nicht einverstanden waren, wählte die "Gemeine", d. h. die Versammlung aller Bürger, einen Ausschuss, der meist paritätisch aus Kaufleuten, die Ratsmitglieder werden durften, und Handwerkern, denen der Rat verschlossen blieb, bestand. Diese "verordneten Bürger" verhandelten mit dem Rat über die Höhe der Steuern und Gegenleistungen des Rats. Waren die Verhandlungen erfolgreich verlaufen, löste sich der Ausschuss meistens wieder auf.

1528 – 48er-Ausschuss

Als in der Mitte der 1520er Jahre Steuererhöhungen wegen der Kosten des Krieges gegen Christian II. und der vom Kaiser Karl V. geforderten Türkensteuer notwendig waren, verlangten die Bürger im Gegenzug Einsicht in die Einnahmen der Stadt. Für die Kriegshilfe gegen seinen Vorgänger hatte der dänische König Friedrich I. Lübeck nämlich die Einnahmen der Insel Gotland für fünf Jahre und danach die Insel Bornholm zugestanden. Die Bürger argwöhnten, das der Rat diese Einnahmen zurückhielt. Zudem verlangten zahlreiche Bürger, die dem Luthertum anhingen, die Besteuerung des Domkapitels und gute Prediger. Nachdem die Verhandlungen der "besten Bürger" Ende 1527 nicht zur Zufriedenheit der Bürgerschaft und dabei besonders der Evangelischen verlaufen waren, versammelten sich die Einwohner im Frühjahr 1528 auf dem Marktplatz und wählten 32 Bürger aus ihrer Mitte, die zum Rat ins Rathaus gesandt wurden. Die führenden Persönlichkeiten dieses und der folgenden Ausschüsse waren die Kaufleute Harmen Israhel und Johann Sengestake, dessen Stiefsohn Jürgen Benedicti 1518 bei Martin Luther studiert hatte, sowie der Schmied Borchard Wrede und der Brauer Jochim Sandow. Wenige Monate später wurde ein neuer Ausschuss mit 48 Mitgliedern gebildet, der in dieselben Fragen mit dem Rat verhandeln sollte. Es kam zu einer Einigung. 24 Bürger wurden gewählt, die als "Kistensitzer" persönlich überwachen sollten, dass jeder seine Abgaben zahlte. Zudem setzte der Ausschuss durch, dass auch die Kleriker und die Domherren persönlich an der "Kiste" erschienen, um ihrer Steuerpflicht nachzukommen.

1529 – 56er-Ausschuss

Die bewilligten Einnahmen reichten jedoch nicht aus. Die Domherren verweigerten die Steuern und mehrere evangelische Prediger, darunter Andreas Wilms und Johann Walhoff, wurden zum Jahreswechsel 1528/29 ausgewiesen. Als Domprediger wurde stattdessen ein katholischer Kölner Domherr eingestellt. Der Rat glaubte damit die Forderung nach guten Predigern erfüllt, doch der durch acht weitere Mitglieder ergänzte Ausschuss verlangte nun ausdrücklich evangelische Prediger. Im Dezember 1529 konnte erfolgreich die Rückkehr von Wilms und Walhoff durchgesetzt werden.

64er-Ausschuss

Einführung der Reformation

Anfang 1530 kehrten die ausgewiesenen Prediger zurück und begannen nun offen lutherisch zu predigen. Wenig später verließ Heinrich Brömse, der Bruder des ersten Bürgermeisters Nikolaus Brömse und wie dieser ein entschiedener Gegner der Reformation, die Stadt und begab sich zum Kaiser. Seine Abreise führte zu Unruhen. Die Lutherischen befürchteten Verfolgungen. Unter den sechzehn Abgeordneten, die die besorgten Bürger zur Verhandlung mit dem Rat sandten, erscheint erstmals auch Jürgen Wullenwever als Bürgervertreter. Der Rat wollte jedoch weder den evangelischen Bürgern Sicherheit garantieren, noch Einsicht in die Rechnungsbücher bewähren. Deshalb kam es in den folgenden Wochen wiederholt zu Bürgerversammlungen. Am 7. April wurde schließlich ein neuer Ausschuss mit nunmehr 64 Mitgliedern gewählt. Die gewählten Bürger sollten zunächst nur als "Kistensitzer" die Steuerzahlung beaufsichtigen. Die Gemeinde bewilligte aber auf Antrag von Harmen Israhel, dass der Ausschuss befugt sein sollte, gemeinsam mit dem Rat Neuerungen zugunsten der Bürgerschaft durchzuführen. Damit wurde der 64er-Ausschuss als Vertreter der Bürgerschaft zu einem regulären Gegenpart des Rats, der seine Rechtmäßigkeit am 10. Juni 1530 im Stadtbuch festschreiben musste.

Zusammen mit den evangelischen Predigern gelang es dem Ausschuss, eine Wende in der Religionspolitik zu erzwingen. Am 30. Juni 1530 beschlossen Rat und Ausschuss die Einführung der Reformation. Johannes Bugenhagen wurde eingeladen, um zusammen mit einem Ausschuss, dem neben Ratsherren wie Hinrich Castorp und Anton von Stiten auch Bürgerausschussmitglieder wie Johann Sengestake, Jürgen Benedicti und Borchard Wrede angehörten, eine Kirchenordnung auszuarbeiten.

Von Heinrich Brömse erwirkten kaiserliche Mandate führten im Oktober 1530 zu neuerlicher Beunruhigung. Rat und Bürger versprachen sich gegenseitig Unterstützung im Falle einer Anklage durch den Kaiser. Der Bürgerausschuss erhielt durch diese Einigung den Status eines offiziellen zusätzlichen Regierungsinstanz. Um die Belastung der Ausschussbürger zu verringern, wurden zu den 64 "verordneten Bürgern" hundert weitere Bürger hinzugewählt. Am 17. Januar 1531 wählten die Ausschüsse vier Sprecher, die Kaufmänner Jürgen Wullenwever und Harm Huntenbarch und von Handwerksämtern Borchard Wrede und Jochim Sandow, als Gegenüber zu den vier Lübecker Bürgermeistern.

Am 18. Februar 1531 bestätigte eine Abordnung des Ausschusses und der Rat per Handschlag die einvernehmliche Einführung der Reformation. Die gegenseitigen Beleidigungen sollten vergessen werden, dafür gelobten die Bürger Gehorsam. Die wiederhergestellte Eintracht wurde am folgenden Sonntag mit einem Te Deum gefeiert. Der Keyserliken Stadt Lübeck Christlike Ordeninge trat im Mai 1531 in Kraft. Durch das neugeschaffene Amt der Kirchenvorsteher übernahmen die Bürger die Aufsicht über die Verwaltung der Kirchen und die Armenversorgung.

Ratsumbildung

Am 27. Februar 1531 unterzeichnete der Ratsherr Anton von Stiten, ein enger Verwandter mehrerer Mitglieder des 64er Ausschusses, im Auftrag von Rat und Bürgern Lübecks Beitritt zum Schmalkaldischen Bund. Die katholisch gebliebenen Bürgermeister Nikolaus Brömse und Hermann Plönnies verließen daraufhin zu Ostern 1531 die Stadt. Die übrigen Ratsherren wurden unter Hausarrest gestellt. Kurzfristig wurde überlegt, den Rat durch den Ausschuss zu ersetzen. Stattdessen wurde mit Berufung auf ein angeblich vom Stadtgründer Heinrich dem Löwen stammendes Mandat eine Ergänzung des Rats durch Mitglieder des Ausschusses beschlossen. Da in Lübeck nur Kaufleute als ratsfähig galten, verloren mit dieser Entscheidung die Handwerker, die die Hälfte der Ausschussbürger stellten, an Einfluss.

Die Ratsergänzung erfolgte nicht wie sonst üblich durch Berufung durch die übrigen Ratsmitglieder im Wege der selbstergänzenden Zuwahl, sondern Mattheus Packebusch, der älteste der verbliebenen Bürgermeister, musste am 27. April 1531 sieben von neun Losen ziehen, auf denen Namen von Ausschussmitglieder standen. Diese neuen Herren wurden daher "Zettelherren" genannt. Zur Enttäuschung vieler war Wullenwever nicht darunter. Nach längerer Diskussion, ob die Entflohenen Brömse und Plönnies noch als Bürgermeister anzusehen seien, wurden am 9. September Gotthard III. von Hoeveln und der neugewählte Gottschalck Lunte zu neuen Bürgermeister ernannt.

Durch den Tod des Bürgermeisters Lunte und den Austritt mehrerer Ratsherren, darunter der 1531 in den Rat gekommenen Bürgerausschussmitglieder Karsten Timmermann und Johann Bussmann, die Wullenwevers Politik nicht mehr mittragen wollten, verkleinerte sich der Rat bis Anfang 1533. Im Februar und März 1533 wurden daher erneut ratsfähige Ausschussmitglieder in den Rat erhoben. Durch diese Neuwahl gelangt Wullenwever selbst in den Rat und wurde sofort Bürgermeister. Weil Jürgen Wullenwever der wachsenden Opposition gegen seine zunehmend aggressive Außenpolitik entgegenwirken wollte, setzte er zudem in Berufung auf das angebliche Mandat des Stadtgründers durch, dass sich die ältesten acht Ratsherren für ein Jahr zurückzuziehen hätten. Damit bestand die absolute Mehrheit im Lübecker Rat 1533 aus Ausschussbürgern. Der Ausschuss selbst verlor damit an Bedeutung, blieb aber offiziell im Amt.

Rücktritt
Wegen der Niederlage Lübecks in der Grafenfehde wurde in Lübeck Proteste gegen Wullenwevers Politik laut. Nach dem Frieden von Stockelsdorf erklärte der Ausschuss seinen Rücktritt und trat auch nicht mehr zusammen. Doch erst nach einem kaiserlichen Exekutional-Mandat, das am 7. Juli 1535 in Lübeck eintraf und die Wiederherstellung der alten Ordnung und die Wiedereinsetzung Nikolaus Brömses binnen 45 Tage forderte, traten einzelne der aus dem Ausschuss in den Rat gekommenen Herren zurück. Da sich ein Großteil der Bürger und auch der Ratsherren sich jedoch lange von Wullenwever überzeugen ließen, dass sein Rücktritt damit nicht gemeint sei, traten die letzten aus dem Ausschuss in den Rat Gekommenen und der Bürgerausschuss selbst erst am 26. August 1535, dem letzten Tag vor Ablauf des kaiserlichen Ultimatums, auf Druck des Hansetages zurück.

Mitglieder
Die Ausschüsse waren immer paritätisch mit Kaufleuten/Rentnern und Handwerkern besetzt. In Lübeck galten aber nur Kaufleute als ratsfähig. Handwerker konnten daher nicht in der Rat gelangen. Von den 164 durch den Eintrag ins Stadtbuch namentlich bekannten Mitglieder der Bürgerausschüsse können wegen unterschiedlicher Schreibweise nicht alle identifiziert werden. Nur wenige traten häufiger hervor.

Ratsherren aus dem Ausschuss

 Gottschalck Lunte, August 1531 Ratsherr und sogleich Lübecker Bürgermeister, † 16. Oktober 1532
 Godeke Engelstede, August 1531 bis nach dem Hansetag in Lübeck im August 1535
 Gerhard Odingborg, Ratsherr vom 27. April 1531 bis August 1535
 Joachim Grammendorp, Ratsherr vom 27. April 1531 bis Anfang 1533
 Goswin Bütepage, Ratsherr vom 27. April 1532 bis August 1535
 Johann Bussmann, am 27. April 1531 Ratsherr. Anfang des Jahres 1533 Austritt aus dem Rat
 Karsten Timmermann, am 27. April 1531 Ratsherr, Anfang des Jahres 1533 Austritt aus dem Rat, am 21. September 1535 erneute Wahl in den Rat
 Heinrich Reinhusen, Ratsherr von August 1531 bis August 1535, zuletzt Kämmerer
 Jürgen Wullenwever, seit 17. Januar 1531 einer von vier Wortführern des Ausschusses, Ratsherr erst 21. Februar 1533 bis 26. August 1535, kurz nach seiner Ratswahl Bürgermeister
 Ludwig Taschenmaker, Ratsherr von Februar 1533 bis August 1535
 Johann Sengestake, Ratsherr seit 21. Februar 1533 bis August 1535
 Helmeke Dannemann, Ratsherr seit 21. Februar 1533 bis August 1535
 Johann von Elpen, Ratsherr seit 21. Januar 1533 bis August 1535
 Eberhard Störtelberg, Ratsherr seit 8. März 1533 bis August 1535; am 28. Mai 1541 erneut in den Rat gewählt, wurde er 1545 zum Bürgermeister bestimmt
 Tile Tegetmeier
 Albrecht Klever, Ratsherr seit 8. März 1533 bis 21. August 1535; erneut ab 1537
 Jordan Basedow, Ratsherr seit 21. September 1535, obwohl er dem 64er Ausschuss angehört hatte
 Andreas Bussmann, Ratsherr 1541

Weitere Mitglieder

 Harmen Israhel, Kaufmann
 Johann Wigerinck, Kaufmann
 Hans Sonnenschein († 1533), Bergenfahrer, seit 1530 im Ausschuss
 Jürgen Benedicti, Stiefsohn von Johann Sengestake, Brauer und als Schüler von Martin Luther wichtiger Multiplikator des Luthertums in Lübeck
 Borchard Wrede, Schmied, seit 17. Januar 1531 einer von vier Wortführern des Ausschusses
 Heinrich Möller, Schiffer, auf dessen Schiff Gustav Vasa 1520 zurück nach Schweden gelangte
 Harm Huntenbarch, Kaufmann, seit 17. Januar 1531 einer von vier Wortführern des Ausschusses
 Jochim Sandow, Brauer, seit 17. Januar 1531 einer von vier Wortführern des Ausschusses
 Marcus Tode, Vater von Christoph Tode, Schwager des Ratsherrn Anton von Stiten und der Ausschussbürger Gottschalck Lunte, Heinrich von Calven und Klingenberg Kerckring

Weitere Bürgerausschüsse der Lübecker Geschichte vor 1848
 1405: 60er Ausschuss
 1599: Reisersche Unruhen, 50er Ausschuss

Literatur
 Emil Ferdinand Fehling: Lübeckische Ratslinie, Lübeck 1925
 Wilhelm Jannasch: Reformationsgeschichte Lübecks vom Petersablaß bis zum Augsburger Reichstag 1515-1530. Veröffentlichungen zur Geschichte der Hansestadt Lübeck. Bd. 16. Schmidt-Römhild, Lübeck 1958
 Georg Waitz: Lübeck unter Jürgen Wullenwever und die europäische Politik. 3 Bände, Berlin 1855–56

Einzelnachweise

Lübeck im 16. Jahrhundert
Bürgerbeteiligung
Politik (16. Jahrhundert)
Lubeck
Grafenfehde
1530er

Lübecker Bürgerausschuss 1530


Khushi (Hindi: ख़ुशी, Urdu: خُشی, übersetzt: Glück) ist ein indischer Frauenname und der Titel folgender Filme unter der Regie von S. J. Surya:

 Kushi (2000) mit Vijay und Jyothika
 Kushi (2001) mit Pawan Kalyan und Bhoomika Chawla
 Khushi bedeutet Glück! (2003) mit Kareena Kapoor und Fardeen Khan.

Khushi


Ferrari S.p.A., merkezi ve kuruluş yeri İtalya'nın Modena şehrinin yakınındaki Maranello'da olan İtalyan bir lüks spor otomobili, coupe, süperspor otomobil, spor otomobil üreticisidir. 1929'da Alfa Romeo'nun yarış takımı olarak kurulmuş, 1947'de pist dışına da yasal olarak uygun otomobil üretimine başlamıştır.

Ferrari'nin hikâyesi, Enzo Ferrari'nin yaşam hikâyesi olarak kabul edilir. Ferrari üzerine yayınlanan hemen hemen tüm belgeseller ve tanıtımlarda Enzo Ferrari'nin yaşam hikâyesi anlatılır.

Tarihçe

Enzo Ferrari
Enzo Ferrari, Modena şehrinde 1898 yılında dünyaya geldi. I. Dünya Savaşı'nda babasını ve kardeşlerini kaybettikten sonra 1916 yılında, henüz 18 yaşındayken yalnız kaldı. Yarışçılık kariyeri de bu dönemlerde başladı.

1920 yılında Alfa Romeo'nun yarış pilotlarından biri oldu, ismi de bu dönemde bir efsane misali kulaktan kulağa yayıldı. Onun da öncülüğünde Alfa Romeo araba yarışçılığının bir numaralı ismi oldu. Enzo Ferrari'nin hız tutkusu ve daha önce hiç kimsenin ulaşamadığı hızlarda virajları dönebilme kabiliyetinin yanı sıra arabasının ergonomisinden motor aksamına her şeyiyle ilgilenmesi, onu araba yarışları tarihinin ölümsüzleri arasına soktu.

1929 yılında Scuderia Ferrari'yi Alfa Romeo'nun yarış takımı olarak kurdu. 1932'ye kadar yarışmaya devam etti; ancak oğlu Dino Ferrari'nin doğumuyla yarışlardan ayrılarak, otomobil fabrikasının işlerine geçti. Bu dönemde araba motorlarının güçsüzlüğü ve hafif spor arabaların gelişmesi üzerine çalışmalara başladı.

Kontrolündeki yarış takımı katıldığı tüm yarışları kazandı, sadece 1935'te Mercedes'e geçildi. 1935'te Mercedes'in bu yarışı kazanmasında Castrol'un deterjan bazlı motor temizleyicisi büyük rol oynadı. Bu motor temizleyicisi, Mercedes'in motorunu Alfa Romeo'dan daha üstün performanslı ve istikrarlı kılmıştı. Ertesi yıl Castrol ürünlerini Alfa Romeo da kullanmaya başladı; günümüzde de hâlâ Castrol motor bakımı ürünleri sunmaktadır.

Enzo Ferrari'nin yarış otomobillerini yaratma becerisi onu Alfa Romeo'nun sportif direktörü yaptı. Ancak Enzo Ferrari'nin detaylarına bakmadan imzaladığı direktörlük kontratında, ayrılması durumunda 4 yıl başka bir yarış takımında çalışamayacağı ve tasarım yapmasının yasak olduğu kuralı vardı. Böylece kendi yarattığı, o güne kadar eşi benzeri görülmemiş otomobil ergonomisini geliştirmesine de izin verilmedi.

Direktörlükten ayrılmasıyla Auto-Avio Costruzioni'yi kurdu. Bu şirket bazı yarış takımlarına parçalar satıyordu. Doğduğu şehir Modena'da küçük bir araba üretimi atolyesi kurdu ve burada sadece kendinin kullanması için bir araba yapmaya çalıştı. Ancak II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla İtalya zor günler geçirmekteydi. Modena'nın bombalanmasıyla, tasarımına yeni başladığı arabayı da bitiremeden Maranello'ya taşınmak zorunda kaldı. Yıllar sonra Ferrari Modena 360, Enzo Ferrari'nin kütüphanesinde kalan basit bir ön tasarımı baz alarak Pininfarina tarafından yapılacaktır.

Ferrari'nin kuruluşu ve maddi sorunlar
Maranello'ya kaçışı sonrasında, burada tekrar bir atolye kuran Enzo Ferrari, 1946'da dünya otomotiv tarihin en çok "düşlere giren" ismi Ferrari'yi kurdu.

Ferrari 1951 yılında İngiltere Grand Prix'sinin yanı sıra Le Mans'da da 14 zafer kazandı. 1960 ve 1965 yılları arasında 6 yıl üst üste Le Mans'ı kazanması da Ferrari'yi otomobil yarışçılığının en büyük ismi yaptı. Ancak gelişen dünya ekonomisi sürecinde profesyonelce işleyen şirketlerin hızına erişemedi.

Maddi olarak büyük sorunlar yaşayan Ferrari'nin yaşadığı bu sorun hâlen günümüzde profesyonelce işlemeyen şirketlerin hazin sonunu simgelemektedir. Genelgeçer bir görüş olarak, profesyonel bir şirketin bir bankadan borç almaya çalışması gerekirken Enzo Ferrari şirketi ayakta tutabilmek için İtalyan Mafyası'ndan borç aldı.

Dino Ferrari'nin ölümü
İtalyan Mafyası'na borcunu geri ödeyemeyen Enzo Ferrari'nin oğlu Dino Ferrari, yaygın kanıya göre (filmlerde ve belgesellerde anlatıldığı üzere) İtalyan Mafyası tarafından zehirlenerek öldürüldü. Bu konudaki bir başka görüşe göre, mahkeme tutanakları "kas gelişememezliği" hastalığından öldüğünü yazar. O dönemde İtalyan medyası bunu Dino Ferrari'nin uyuşturucu kullanmasıyla da ilgili olduğunu sunmuştur; ancak Dino Ferrari'nin 24 yaşında vefat etmesine rağmen arabalar üzerine müthiş bir bilgisi olması, Formula 2 arabaları için V6 motorunu daha 23 yaşındayken düşünüp, Vittorio Jano'ya da ertesi yıl ölmeden önce teknik düşüncelerini iletmiş olması onun son günlerinde bile oldukça zinde olduğunu gösterir.

1956'da Enzo Ferrari hukuksal anlamda bu olayın üzerine fazla gidemedi, zira bu dönemde gerek İtalya, gerek Amerika'daki illegal yaşam ve mahkemeler; Sicilya'daki aileler tarafından yönetilmekteydi.

Oğlunun ölümü üzerine Enzo Ferrari, "Ferrari Dino" serisini yarattı. Ancak bu arabaya Ferrari logosu konulmasına şiddetle karşı çıktı. Bu nedenlede araca "Dino" yazan bir logo konuldu. Bu tasarım Ford'un yarattığı en hızlı ve yarışlardaki en başarılı arabası Ford GT40'a da ilham kaynağı olacaktı.

Ferrari'nin Fiat'a satılması
Ford Ferrari'yi satın almak üzere 1963'te 18 milyon dolarlık bir teklif sundu. Enzo Ferrari hemen hemen her konuda anlaştı, ancak Ford'un yarış takımını kontrol etme isteği Enzo Ferrari tarafından reddedildi ve anlaşma bozuldu. Bu da Ford'un o dönemde yarışlara girmesine sebep oldu. 1969'da oldukça güç durumda kalan Enzo Ferrari şirketin hisselerin yarısını Fiat'a vererek, yönetimden bir adım geri çekildi. Fiat daha sonraki süreçte de hisse alımına devam ederek günümüzde şirketin %90'ının sahibi olmuştur.

Ford'un Ferrari tarafından hazırlıkları yapılmış, birçok masrafa girilmiş projesinin iptal olması ardından; Ford "Ferrari" projesine "Ford GT40" ismi altında devam etti. İki yıl deneme sonrasında, Ferrari'yi yarışlarda geçmesi de Amerikan otomobil yarışçılığının en büyük günlerinden biri olarak kabul edilir. Fiat ayrıca Alfa Romeo, Maserati gibi otomobil markalarına da sahiptir.

Pininfarina'nın Ferrari'yle buluşması ve Enzo Ferrari'nin ölümü

1969, Ferrari'nin tarihindeki en önemli yıllardan biridir. Bu yıl Enzo Ferrari tasarımcı dostu Battista Farina'nın oğlu Sergio Pininfarina'ya, çizdiği muhteşem çizgiler doğrultusunda şans tanıdı. Prototip olarak sunulan 1969 Ferrari 512s, 1967 Ferrari 206 Dino'nun daha ince ve modern çizgilerle yaratılmış halidir. Üretime geçen 1971 Ferrari BB ile Ferrari dünya otomobil dünyası arenasına tekrar girdi.

1984 yılı, Pininfarina'nın otomotiv dünyasını yeni bir çağa başlatmasına şahit oldu. Tüm zamanların en güzel tasarımlarından biri olarak gösterilen Ferrari Testarossa satışa sunulur sunulmaz yüksek fiyatına rağmen lüks otomobillerde satış rekorları kırdı. Testarossa, hâlen günümüz spor arabalarının çizgilerini örnek aldığı efsanevi bir otomobil haline dönüştü.

1988'de Enzo Ferrari, Ferrari'nin 40. yılı için üretilen F40'ın sunulmasından bir yıl sonra öldü. Enzo Ferrari en çok beğendiği Ferrari'nin F40 olduğunu söylemiştir.

Ferrari F40'ın ilk sahibi, dünya tarihinin en büyük futbolcularından biri olarak gösterilen Diego Maradona'dır. Milan başkanı Silvio Berlusconi, Napoli'nin Maradona ile Serie A şampiyonu olması ve 1987'de Coppa Italia'yı alması üzerine Maradona'ya transfer teklifinde bulundu. Napoli başkanı Corrado Ferlaino da, Maradona'yı Napoli'de tutabilmek için ona Ferrari tarafından üretilen tek siyah renk F40'ı hediye etti. Maradona da hâlâ günümüzde kararını Ferrari yüzünden verdiğini söylemektedir.

Enzo Ferrari'nin 1988'de 90 yaşında ölümünün ardından eski sportif direktör Luca Cordero di Montezemolo başkan olur.

1990'lı yıllarda Ferrari

1992 Ferrari 456 GT , 1994 F355 ve 1996 550 Maranello takibi senelerde sunan Ferrari; Dünya'nın dört bir yanında en güzel lüks spor araba olarak tanınmasını sağladı. Ferrari, kuruluşunun 50. yılında F50 modelini limitli sayıda üreterek dünyaya sundu.

1979' dan sonra Formula 1 pilotlar şampiyonluğunu ve 1984'ten sonra da takımlar şampiyonluğunu kazanamayan Scuderia Ferrari yarış takımı, 1990 yılında McLaren'den ayrılan Alain Prost ile anlaştı. 1990 yılının son yarışı Suzuka Büyük Ödülü'nde Ayrton Senna'nın Alain Prost'a kasıtlı çarpması sonucu şampiyonluğu kaçırdı. 1991 ve sonrasında yeteri kadar mücadeleci bir Formula 1 aracı üretemeyen Ferrari, birkaç yıl daha şampiyonluk mücadelesine giremedi.

1993 yılında takımın yönetimine Jean Todt'un getirilmesi ile yeniden yapılanmaya giden Scuderia Ferrari, 1995 yılının sonunda 1994 ve 1995 yıllarının dünya şampiyonu Michael Schumacher ile anlaştı. 1996' da kötü bir sezon geçiren takım, 1997 ve 1998 yıllarında şampiyonluk için tekrar güçlü bir aday olmasına rağmen yine son yarışlarda şampiyonluğu kaçırdı. Ferrari, 1999 İngiltere Büyük Ödülü'nde 1. pilot Michael Schumacher'in kaza yaparak ayağını kırması sonucu yarışlardan uzak kalmasına rağmen, Eddie Irvine ile şampiyonluk mücadelesine devam etti. Ferrari, pilotlar şampiyonluğunun yine son yarışta kaybetmesine rağmen, 1984 yılından beri kazanamadığı "Formula 1 Takımlar Şampiyonu" unvanını kazanmayı başardı.

2000'li yıllarda Ferrari

2000 yılında Mika Hakkinen ve McLaren'e karşı Michael Schumacher ile kazanılan pilotlar şampiyonluğu, 21 yıl sonra kazanılmış ilk "Formula 1 Pilotlar Şampiyonluğu" unvanı olmasının yanında 5 yıl sürecek bir başarının da başlangıcı oldu.

2001'de McLaren ve BMW Williams'ın ortak olduğu şampiyonluk yarışını önde tamamlayan Ferrari, 2002'de radikal özelliklere sahip F2002 adlı araç ile büyük bir üstünlük sağlayarak şampiyonluğu sezonun bitiminden çok önce elde etmeyi başardı. 2002 yılının sonunda Ferrari'nin bu üstünlüğü nedeniyle Uluslararası Otomobil Federasyonu (FIA), Formula 1' de masrafları azaltarak diğer takımların rekabet gücünü arttırmak amacıyla bazı kural değişikliklerine gitti.

2003'te yeni kurallardan etkilenmesine rağmen tekrar hem takımlar hem de pilotlar şampiyonluğunu kazanmayı başardı.

2004'te F2004 ile 18 yarışın 15'ini kazanarak 2002'deki üstünlüğünü daha da ileri taşıyan Ferrari'nin 2004'ü de domine etmesinin üzerine FIA daha radikal kural değişikliklerine gitti. 2005'te aleyhine değiştirilen kurallara ayak uyduramayan Ferrari, araç ile lastik arasında yaşanan uyumsuzluk ve kural değişikliklerinin amacına ulaşması sonucunda şampiyonayı ancak 3. olarak tamamlayabildi.

2006 yılında yapılan yeni kural değişiklikleri ve 3 litre V10 motordan 2.4 litre V8 motora geçişle birlikte yeniden bir toparlanma dönemine giren Ferrari, şampiyonluk mücadelesine tekrar ortak oldu. Monte Carlo Grand Prix'sinin de şampiyon pilot Michael Schumacher'in diğerlerini engellemek adına aracını yolda bıraktığı gibi bir suçlama yüzünden ve ardından yaptığı motor değişikliği ile garajdan; diğer pilot Felipe Massa'nın da sıralama turlarında yaptığı kazadan dolayı son sıradan başlaması ile tarihindeki en kötu sıralama ile başlamalarına rağmen Michael Schumacher muhteşem bir sürüş ile böyle zor bir pistte 5.'liği elde ederek şampiyon ruhunu ve tecrübesini ortaya koydu.

F2004, birçok otorite tarafından gelmiş geçmiş en iyi Formula 1 aracı olarak kabul edilir. Michael Schumacher de bu dönemde elde ettiği başarılarla üst üste rekorlar kırarak tüm zamanların en başarılı Formula 1 pilotu olmuştur.

2004 yılı itibarı ile, Fiat Ferrari'nin %56'sına, Mediobanca %15'ine, Commerzbank %10'una, Lehman Kardeşler %7'sine ve Ferrari'nin oğlu Piero Ferrari %10'una sahipti.

Ferrari'nin 60. yıl için tasarladığı F60 modeli "Enzo Ferrari" ismiyle satışa sunuldu.

2007 yılında McLaren Takımı'nın GP2 pilotu Lewis Hamilton'u ve Renault'tan Fernando Alonso'yu transfer etmesi ve Ferrari'nin Michael Schumacher'in emekli olmasıyla boşalan koltuğa McLaren Mercedes'ten Kimi Raikkonen'i oturtmasıyla pistin tablosu hayli değişti. İlk yarış olan Avustralya Grand Prix'ini Kimi Raikkonen kazandı fakat daha sonraki yarışlarda bu yeni transfer beklenen başarıyı istenen seviyede gösteremedi.

Takım arkadaşı Felipe Massa ise kararlı ve yarışı sonuna kadar kovalayan bir tablo çiziyordu.Fakat ilerleyen yarışlarda Raikkonen şampiyonluk mücadelesine yeniden ortak oldu.McLaren Mercedes takımının yeni transferlerinin ve otomobillerinin performansı ise Ferrari'de az da olsa ümit kırmaya devam ediyordu.Özellikle yeni transfer çaylak Lewis Hamilton her yarışta adeta çaylak olduğunu unutturuyordu. Fakat sezon içinde Ferrari'nin teknik şefi Nigel Stepney'in Ferrari'nin otomobili hakkındaki yaklaşık 800 sayfalık teknik bilgiyi rakip takım McLaren'e sızdırdığı ortaya çıkınca Nigel Stepney takımdan uzaklaştırıldı ve FIA'ya başvurulup McLaren'e dava açıldı. Dava sonucunda Mclaren Mercedes'in takım patronu Ron Dennis bilgilerin kullanılmadığını söylese de takım 100 milyon dolarlık bir cezaya çarptırıldı ve 2007 sezonu içinde almış olduğu tüm takım puanları silindi.McLaren şampiyona sonuna kadar otomobilinde hiçbir değişiklik yapmadan yarıştı.2007 sezonun son iki yarışını Ferrari pilotu Kimi Raikkonen kazanarak Pilotlar Şampiyonası'nda birinci oldu.Takım arkadaşı Felipe Massa ise sezonu üçüncülükle kapattı.2007 sezonu bitmesine rağmen olaylar bir türlü durulmadı.McLaren Mercedes sezonunun son yarışı olan Brezilya Grand Prix'inde benzin deposu sıcaklığı ve benzin miktarını gerekçe göstererek Ferrari'nin kazanmasına itiraz etti fakat mahkeme reddetti ve Raikkonen'in birinciliği tescillendi. Biten yarışlar ve bitmeyen olaylar. Formula 1 2007 sezonu skandalların patlak verdiği bir yıl olarak tarihe geçti.

Ferrari satış prensipleri
Scuderia Ferrari, yakaladığı trendi kullanmasını iyi bilerek talep gördüğü dönemlerde kısıtlı araç üreterek araçlara olan rağbeti artırma yoluna gitmiştir. Bu sayede herkes araca sahip olamıyor ancak bir sonraki modele talep artıyordu. Bu sayede fiyat politikası yükselme eğilimi gösterir oluyordu. Bu teknik genel olarak bütün az üretim yapan otomotiv şirketleri tarafından kullanılmaktadır. Ancak Ferrari'nin buna ek olarak yaptığı diğer bir husus ise, araçlarını ikinci ele düştüğü zaman aracı kurumlar vasıtasıyla değerinin üstünde fiyatlara toplamasıdır. Bu yolla Ferrari marka araçlar değer kaybetmeyen araçlar olarak anılmaya başlanmıştır. Doğal olarak bu da marka imajı için her üreticinin arayıp da bulamadığı bir katkı demektir. Bu sayede değerine değer katan marka hâlen avrupa da ve tüm dünyada elindeki araçları satmak isteyen tüm Ferrari kullanıcılarından aracı alarak bu marka otomobillerin ikinci elde piyasanın serbest ellerine düşmesini engellemektedir. Bu yüzden avrupa kaynaklı oto ikinci el sitelerinde eski model veya düşük fiyatlı Ferrari modeline rastlamak zordur, zira bütün satılan araçlarını Ferrari titiz bir çalışma ile her zaman takip altında tutar.

Modelleri

Spor arabaları

Ferrari'nin ilk modelleri sadece spor amaçlı idi, günümüzdeki lüks spor arabası halinde değildi.

 1948-1950 166
 1951 195 Coupe
 1951-1952 212 Coupe/Cabriolet
 1952 340 MM Berlinetta/Spider

Orta motorlu V6/V8

Ferrari Dino, ortadan motorlu ilk Ferrari idi. Bu tarz, 1980'lerde ve 1990'lardaki hemen hemen tüm Ferrari'lerde görünmektedir.

 1968-1975 Dino
 1968-1973 Dino 246GT/GTS
 1975-1989 208/308/328 GTB/GTS
 1975 308 GTB/GTS
 1980 208 GTB/GTS
 1980 308 GTBi/GTSi
 1982 208 GTB/GTS Turbo
 1982 308 GTB/GTS Quattrovalvole
 1985 328 GTB Berlinetta
 1986 GTB/GTS Turbo
 1989 348
 1989 348 TB/TS
 1993 348 GTB/GTS
 1995-1998 F355
 1994 F355/GTS
 1997 355 F1
 1999-2004 Ferrari 360
 1999-2004 360 Modena/Spider
 2003-2004 Challenge Stradale
 2005 F430
 2008 430 Scuderia
 2009  458 Italia
 2013  458 Speciale
 2010 458 Spyder

2 kişilik
Ferrari'nin ürettiği 2 kişilik arabaları, satılan arabalarının büyük çoğunluğunu temsil eder.

 1952-1967 America
 1952 340 America
 1953 375 America
 1956 410 superamerica
 1957 410 superamerica III
 1960 400 superamerica
 1964 500 Superfast
 1953-1962 250
 1952 250S/250MM
 1953 250 Export/Europa
 1954-1963 250 GT Europa/Boano/Ellena/Coupe Pininfarina/Lusso
 1957-1960 250 GT Berlinetta/Cabriolet/California Spyder/SWB
 1964 330
 1966 330 GTC Coupe
 1966 330 GTS Spider
 1964-1968 275
 1964-1965 275 GTB/GTS
 1966-1968 275 GTB/4
 1968 365
 1968-1969 365 GTC Coupe
 1969-1970 365 GTS Spider
 1968-1973 Daytona
 1968 365 GTB4/365 GTS4
 1996-2001 550 Maranello
 1996-2000 550 Maranello Coupe
 2001 550 Barchetta
 2002-2006 575M Maranello
 2004 Barchetta
 2005 Superamerica
 2007 Ferrari 599 GTB
 2008 ferrari california

Orta motorlu 2+2

 197546 208/308 GT4
 1974-1975 Dino 308GT4
 1976-1980 308GT4
 1975 208 GT4
 1980 Mondial
 1980 Mondial 8
 1982 Mondial Quattrovalvole
 1983 Mondial Cabriolet
 1985 3.2 Mondial/3.2 Cabriolet
 1989 Mondial T

Ön motorlu 2+2

 1960-1963 250
 1960-1963 250 GT 2+2
 1964-1967 330
 1964-1967 330 GT 2+2
 1967-1971 365
 1967-1971 365 GT 2+2
 1968-1973 365 Daytona
 1971-1972 365 GTC4
 1972-1976 365 GT4 2+2
 1976-1989 400/412
 1976 400 Automatic
 1979 400i
 1985 412
 1992-2003 456/456M
 1992-1997 456 GT/GTA Coupe
 1998-2003 456M GT Coupe
 2004-2005 612 Scaglietti
 2014 California T

Orta Motorlu (12 Silindir)

 1971-1984 512 Berlinetta Boxer
 1971 365 GT4 BB
 1976 512BB
 1981 512iBB
 1984-1996 Testarossa
 1984-1992 Testarossa
 1992-1994 512TR
 1994-1996 F512M
 2012 F12 Berlinetta

Süperarabalar

 1962 250 GTO
 1984 288 GTO
 1988-1992 F40
 1995-1997 F50
 2003 Enzo
 2013 LaFerrari

Güncel

 360 GTC
 360 Challenge
 575 GTC
 FXX
Ferrari FXX K (2015)

Eski

 1947 125 Sport
 1948 166
 1949 125 F1
 1951 340 America
 1952 250MM
 1953 340 MM
 1953 375 MM
 1954 750 Monza
 1954 250 Monza
 1956 250 Testa Rossa
 1960 250 TR60/61
 1962 GTO
 1965 330 P2
 1966 330 P3
 1967 330 P4
 1967 412 P
 1969 312 P
 1969 512 S and 512 M
 1971 312 PB
 1994 333 SP
 1996 F50 GT

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ferrari Resmî Web Sitesi
 Ferrari Türkiye Resmî Sitesi

Stellantis
Lüks markalar
İtalya'daki otomobil üreticileri
Spor otomobil üreticileri
İtalyan markaları
Otomobil markaları
1947'de kurulan imalat şirketleri
İtalya Borsası'ndaki şirketler
New York Borsası'ndaki şirketler
1947'de İtalya'da kurulan oluşumlar
Kurumsal yan kuruluşlar

Ferrari


Podsavezna nogometna liga Rijeka (također i kao Riječka podsavezna liga, Liga Riječkog nogometnog podsaveza), V. zona je bila liga trećeg stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1952./53.  Sudjelovalo je ukupno 13 klubova, a prvak je bila "Lokomotiva" iz Rijeke.

Ljestvica

 Viši rang:
  Lokomotiva (Rijeka) se poslije kvalifikacija plasirala u Hrvatsko-slovensku ligu

 Ispali:
 Rovinj i Goran (Delnice)

 Novi članovi:
 Torpedo (Rijeka), Borac (Bakar), Hidroelektra (Fužine), 3. maj (Rijeka) i Labin

 Napomena:
 Utakmica Rudar (Raša) – Goran (Delnice) nije odigrana
 Prva dva kola je igrao i Kvarner (Rijeka) koji je poslje prešao u Hrvatsko-slovensku ligu pa je umjesto njega ušlo Jedinstvo (Ogulin)
 Za narednu sezonu liga je proširena na 14 klubova
 Budućnost (Rijeka) je u novoj sezoni promijenila ime u Orijent (osnovan 1919 i često mijenjao ime Jedinstvo, Primorac, Primorje, Budućnost)

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Primorsko-goranska zona 1952./53.

Vanjske poveznice

Izvori

 Obrad Maleš i dr.: Nogometni klub "Opatija", Opatija : 1911-1981., Opatija, 1981., UDK: 796.332::061.2](497.5 Opatija)"1911/1981"(082), str. 54-56
 Petar Pavlić: Crikvenička nogometna kronika : naših '90 let, Crikvenica, 2009., UDK: 796.332(497.5), str. 50-56, 206
 Juraj Katalinić: Nogometni klub "Ogulin" : 1932. – 2012. : 80 godina, Ogulin, 2012., , str. 24
 Ante Kuntić i dr.: Sedamdeset i pet godina nogometa u gradu pod Nehajem 1920-1995, Senj, 1996., str. 51-53

1952-53
Rijeka-1
1952-53 Rijeka

Podsavezna nogometna liga Rijeka 1952./53.