Ekstragalaktički planet jest egzoplanet koji se nalazi izvan naše galaksije, Mliječni Put. Zbog njihove velike udaljenosti, teško ih je otkriti izravnim opažanjima. Unatoč tomu mnogi pokazatelji ukazuju na njihovo postojanje. Međutim, trenutno najdalji potvrđeni egzoplaneti su SWEEPS-11 i SWEEPS-04, udaljeni 27.010 svjetlosnih godina, dok je promjer Mliječnog puta između 100.000 i 180.000 svjetlosnih godina, što znači da ni obični egzoplaneti unutar galaktike udaljeniji od spomenutih nisu otkriveni.

Jedini planet dosad otkriven izvan diska Mliječnog Puta nađen je u kuglastom skupu Messier 4, udaljenom 7.200 svjetlosnih godina. Riječ je o planetu PSR B1620-26c, koji kruži oko pulsara PSR B1620-26.

Potencijalna otkrića ekstragalaktičkih planeta
Do danas postoji nekoliko slučajeva tvrdnja otkrića ekstragalaktičkih planeta. Ova otkrića još nisu potvrđena, neka su i osporena, ali to bi mogli biti prvi dosad otkriveni ekstragalaktički planeti.

HIP 13044 b
Europski Južni Obzervatorij je 2012. godine tvrdio da je otkrio planet HIP 13044 b, koji kruži oko istoimene zvijezde pri kraju života. Riječ je o zvijezdi u zviježđu Kemijska peć, udaljenoj 2.000 svjetlosnih godina, koja je dio Helmi ostatka. Riječ je o ostatku malene galaksije koju je Mliječni Put usisao prije 6 milijarda godina.

Međutim, kasnije su se pojavili problemi. Kada su greške koje su kasnije uočene ispravljene (poput sustava HIP 11952), nije više bilo traga planetu. Zbog toga je ovo otkriće odbačeno.

Ali kasnija istraživanja su pokazala da je planet možda progutala njegova zvijezda. Ta zvijezda, HIP 13044, sada je ugljikova zvijezda, na samom kraju svog životnog vijeka, tako da bi ovo mogao biti pokazatelj što čeka naš Sunčev sustav u budućnosti.

Planeti u Andromedi

Andromeda najbliža je velika spiralna galaksija slična Mliječnome Putu, udaljena samo 2,54 milijuna svjetlosnih godina, i stoga su tu traženi ekstragalaktički planeti. Prvi takav navodno je otkriven 1999., u događaju zvanom PA-99-N2, s masom 6,34 puta većom od Jupitera, i koji kruži oko crvenog diva. Iako su se kasnije otkrile anomalije, u 2009. otkriven je možda prvi planet u Andromedi. Još uvijek nije potvrđen, ali ni osporen.

U listopadu iste godine razmotrena je mogućnost da se planeti otkrivaju tehnologijom gravitacijske leće, koja stvara gravitaciski učinak koji može otkriti postojanje masivnog objekta, pa su tako tom tehnologijom traženi gore spomenuti planeti. Čak i manja tijela (s masom ispod 20 masa Zemlje), mogu stvoriti značajan gravitaciski učinak koji se potom može otkriti ovom tehnologijom.

Ova tehnologija je upotrebljiva za ovakve planete zbog toga što su ti planeti (u Andromedi), gotovo 100 puta udaljeniji negoli dosadašnji najudaljeniji otkriveni planeti.

Planet povezan s Twin kvazarom

Gravitacijski učinak otkriven je 1996. u kvazaru nazvanom Twin Quasar. Riječ je o kvazaru otkrivenom 1979. godine. Predviđeno je da je učinak izazvao planet mase 3 Zemlje. To nije ponavljajući događaj, pa je samo tada bilo moguće razmotriti činjenice. Događaj je značajan po tome što je to bio prvi kandidat za ekstragalaktičkog planeta ikad.

Dokaz populacije odbjeglih planeta

U 2018. godini tim astrofizičara s Fakulteta Oklahoma je po prvi puta našao dokaz za populaciju odbjeglih planeta u galaksiji u kojoj se nalazi kvazar RX J1131-1231. Populacija bi mogla obuhvaćati oko 2000 planeta rangiranih od Mjesečeve do Jupiterove mase.

Izvori

Egzoplaneti

Ekstragalaktički planeti


Self-help may refer to:

 Samopomich (translates to "Self-help"), political party in Ukraine
self-help, self-guided improvement economically, intellectually, or emotionally, most frequently with a substantial psychological or spiritual basis
Self-help (law), individuals' implementation of their rights without resorting to legal writ or consultation of higher authority
Self-Help (album), album released by the metalcore band Spitfire
"Self Help (Space Ghost Coast to Coast)", an episode of Space Ghost Coast to Coast
"Self Help" (The Walking Dead), an episode of the television series The Walking Dead
Center for Community Self-Help, leading Community Development Financial Institution

Books
Self-help book, book intended as a help in self-improvement of the reader
Self-Help (book), book published in 1859 by Samuel Smiles
Self-Help (short stories), 1985 short story collection by Lorrie Moore
Self Help (novel), novel published in 2007 by Edward Docx

Self-help (disambiguation)


Standardopløsnings-TV ( - SDTV) er et digitalt tv-system, som anvender en opløsning, der hverken kan betegnes som  højopløsnings-tv (720p, 1080i, 1080p, 1440p, 4K UHDTV, og 8K UHD) eller enhanced-definition tv (EDTV 480p). De to mest almindelige SDTV-signaltyper er 576i, med  576 sammenflettede linjers opløsning, der stammer fra de europæisk udviklede systemer PAL og SECAM, og 480i der er baseret på baseret på systemet American National Television System Committee, NTSC. Standardopløsnings-tv leverer billedkvalitet der minder om VHS (Video Home System). SDTV og højopløsnings-tv (HDTV) er de to kategorier af skærmformater der er blevet standarderne for digitale tv-udsendelser (DTV).

Fjernsynsteknologi

SDTV


MSIL Microsoft Visual Studio .Net ile başlayan ve Visual Studio .Net içerisindeki tüm dillerde yazılmış kodların derleme sonucunda dönüştürüldüğü ortak çıktının oluşturulduğu dildir. Açılımı Microsoft Intermediate LANGUAGE'dir. Programın derlenmesi sonucu oluşan dosyalardan dll uzantılı olanlar MSIL kodu içerir.

MSIL, yazılmış programların platformdan bağımsız olarak çalışabilmesine olanak sağlar. Ancak bunun için gerekli ve yeterli şart, programın bulunduğu makinede microsoft framework bulunması zorunluluğudur. MSIL'in bir diğer etkisi ise; Visual Studio ailesindeki programlama dillerinden herhangi biri ile yazılan bir program, diğer dille yazılan program tarafından başka bir şey gerekmeden kullanılabilmesidir.

Java'daki eşleniği için bkz.bytecode

Çevirici diller

Common Intermediate Language


Chuspipata ist eine Ortschaft im Departamento  La Paz im südamerikanischen Anden-Staat Bolivien.

Lage im Nahraum
Chuspipata ist eine Ortschaft im Kanton Coroico im Landkreis (bolivianisch: Municipio) Coroico in der Provinz Nor Yungas. Die Gemeinde liegt auf einer Höhe von  auf einem Höhenrücken oberhalb des Río Elena, der sich wenige Kilometer flussabwärts bei der Ortschaft Huarinilla mit dem Río Huarinilla zum Río Coroico vereinigt.

Geographie
Chuspipata liegt am Ostrand der Cordillera Real am Rand der Yungas-Region, die den Übergang zwischen dem Hochland der Anden (Altiplano) und dem tropischen Tiefland mit dem Amazonas-Regenwald bildet. Das Klima in dieser Höhe ist ein typisches Tageszeitenklima, bei dem die mittleren Temperaturschwankungen im Tagesverlauf deutlicher ausfallen als im Jahresverlauf.

Die Jahresdurchschnittstemperatur der Ortschaft liegt bei 17,4 °C (siehe Klimadiagramm Chuspipata), die Monatsdurchschnittswerte schwanken zwischen 15 °C im Juni/Juli und 19 °C im November/Dezember. Die durchschnittlichen Tageshöchsttemperaturen liegen ganzjährig zwischen 23 °C und 26 °C, die nächtlichen Tiefstwerte betragen im langjährigen Durchschnitt etwa 6 °C im Juni/Juli und 13 °C von Dezember bis Februar. Der durchschnittliche Jahresniederschlag beträgt 725 mm, mit einer Trockenzeit bei Monatswerten von unter 20 mm von Mai bis August und Monatshöchstwerten von mehr als 100 mm von Dezember bis Februar.

Verkehrsnetz
Chuspipata liegt in einer Entfernung von 56 Straßenkilometern nordöstlich von La Paz, der Hauptstadt des gleichnamigen Departamentos.

Von La Paz aus führt die asphaltierte Fernstraße Ruta 3 über Cotapata nach Coroico und weitere 515 Kilometer bis nach Trinidad am Río Mamoré. Die alte Verbindung zwischen La Paz und Coroico über Cotapata und Chuspipata heißt "Straße des Todes" (Ruta de la muerte), vor allem wegen des enormen Höhenunterschiedes zwischen Tal und Berg und insbesondere wegen der vielen Verkehrstoten, die jährlich auf dieser unbefestigten Straße verunglückten. Die alte Strecke wird in vielen Reiseführern als "tödlichste Straße der Welt" bezeichnet und zieht diesbezüglich Touristen an; unter anderem gibt es auf ihr geführte Mountainbiketouren. Mittlerweile ist eine gut ausgebaute Straße in einer neuen Trasse fertiggestellt, die zwischen Cotapata und Chuspipata den alten Streckenverlauf in nördlicher Richtung verlässt.

Bevölkerung
Die Einwohnerzahl der Ortschaft war in den vergangenen beiden Jahrzehnten deutlichen Schwankungen unterlegen:

Einzelnachweise

Weblinks
 Reliefkarte der Region La Paz 1:250.000 (PDF; 11,07 MB)
 Municipio Coroico - Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 571 kB) (spanisch)
 Municipio Coroico - Übersichtskarten Nr. 21401
 Departamento La Paz - Sozialdaten der  Municipios (PDF 11,63 MB) (spanisch)

Chuspipata


Chhota Chhindwara, también conocida como Gotegaon, es una localidad de la India, en el distrito de Narsinghpur, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 372  a 297 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 27 441 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Chhota Chhindwara


عندليب الدقي فيلم كوميدي مصري من إنتاج 2007 بطولة محمد هنيدي، وهو أول فيلم من تأليف أيمن بهجت قمر كسيناريست. فقط على موقع قاعدة بيانات الأفلام العربية.

قصة الفيلم
يحكي الفيلم قصة توأمين أحدهما مصري واسمه فوزي والأخر خليجي ويدعى فواز، ويسعى فوزي لتحقيق حلمه للشهرة حيث يتمنى أن يصبح مطرباً شهيرا، وتحدث له العديد من المواقف الكوميدية والصعبة في نفس الوقت، وخاصة حينما يسافر للقاء شقيقة فواز في إحدى دول الخليج.ولكن أخاة لم يصدقه في البداية (لأن أمه في البداية تزوجت من شخص خليجي وعندما ولدت التوأمين أخذ الزوج الطفل الأول وذهب للخليج وترك الثاني في مصر والأب لم يخبر الطفل الذي أخذه عن الحقيقة وحتى الأم لم تخبر طفلها حتى اللحظة الأخيرة قبل موتها) ، لكن المربي أو الخادم الهندي صدّقه ويجعل أخاه يصدقه.

الممثلون
 محمد هنيدي: فوزي - فواز
 داوود حسين: خان كابوور
 هبة نور: جومانة
 عمرو عبد الجليل: جو
 ثريا إبراهيم: أم فوزي
 محمد السعدني
 حمادة بركات
 أحمد الحلواني
 لطفي لبيب
 علاء مرسي: دكتور
 محمد الصاوي
 علاء عمرو: الطفل يزيد

وصلات خارجية

المصادر
 صفحة الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية
 صفحة الفيلم في IMDb

مراجع

أفلام أحمد الحلواني
أفلام كوميدية مصرية
أفلام لطفي لبيب
أفلام محمد هنيدي
أفلام مصرية إنتاج 2007

عندليب الدقي (فيلم)


Die Kieselkröte (Oreophrynella nigra) ist eine südamerikanische Krötenart der Gattung Oreophrynella. Das Artepitheton nigra, lateinisch für schwarz bezieht sich auf die Färbung.

Merkmale
Die Männchen der Kieselkröte erreichen eine Kopf-Rumpf-Länge von 16,5 bis 23,5 mm, die Weibchen 20,4 bis 30,0 mm. Sie ist oberseits (dorsal) und unterseits (ventral) schwarz und ohne Zeichnung. Konserviert ist die Farbe einheitlich dunkelbraun oder schwarz mit geringfügig hellerer Bauchseite. Die Haut ist weich, manchmal runzlig und mit Tuberkeln versehen. Ihr Kopf ist etwas breiter als lang, die Schnauze im Profil abgeflacht, die Schnauzenkante kurz und steil. Der Bereich zwischen den Nasenöffnungen ist konkav (nach innen gewölbt). Arme und Beine sind dünn, die Hände flach mit Schwimmhäuten und mit Tuberkel bedeckt. Die Fingerspitzen sind vergrößert. Die Zehen sind kurz und flach, drei Zehen sind an der Basis verbunden. Das Tympanum, die Membran des Hörorgans, ist nicht sichtbar, Zähne sind keine vorhanden. Die Zunge ist oval und vorne angebracht.

Verbreitung
Die Kieselkröte ist ein Endemit des Guayana Hochlands in Venezuela. Sie wurde bisher nur im Bundesstaat Bolívar auf den Tepuis Kukenán und Yuruaní gefunden und lebt dort in 2300 bis 2700 Meter Höhe über dem Meeresspiegel.

Lebensraum und Lebensweise
Die Kieselkröte ist ein tagaktiver Felsenbewohner. Sie lebt in offenem Gelände auf blankem Kalkstein am Rande von Vegetationsflecken mit Büschen, Blütenpflanzen und Bromelien und ernährt sich von Insekten wie Milben, Ameisen und Käfern. Die Kröte zählt ihrerseits zur Beute von Vogelspinnen, vor denen sie sich durch ihre Färbung und das unten geschilderte Fluchtverhalten schützt.

Das Fortpflanzungsverhalten ist noch nicht vollständig geklärt. Je nach Beobachtung werden Gemeinschaftsgelege mit 8 bis 35 Eiern oder Einzelgelege unter Moos und Steinen mit Gruppen von 8 bis 13 Eiern gebildet. In jedem Fall haben die Eier etwa 5 bis 6 mm Durchmesser und es findet eine direkte Entwicklung ohne Kaulquappenstadium mit versetztem Entwicklungszeitpunkt statt.

Besonderheiten
Der Name Kieselkröte (engl.: Pebble Toad) leitet sich aus ihrem Fluchtverhalten bei drohender Gefahr ab. Sie kann sich nahezu kugelförmig zusammenrollen und sich, wenn sie sich auf einer erhöhten, meist steinigen Ebene befindet, wie ein Kieselstein in die Tiefe fallen lassen und dadurch ihren Gegnern entfliehen.

In der BBC-Dokumentation Unser Leben (2011; engl.: One Life) wurde das Fluchtverhalten der Kieselkröte kurz thematisiert.

Gefährdung
Die Verbreitung der Kieselkröte ist auf nur zwei Fundorte beschränkt. Auch wenn es keine aktuelle Gefährdung gibt, können zum Beispiel Brände den Bestand bedrohen. Die International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) stuft die Kieselkröte deshalb, trotz der stabilen Bestandsentwicklung, als gefährdet (Vulnerable, VU) ein.

Einzelnachweise

Literatur
 Josefa Celsa Señaris, José Ayarzaguena, Stefan Gorzula: Los sapos de la familia Bufonidae (Amphibia, Anura) de las tierras altas de la Guayana venezolana. Publicaciones de la Asociación de Amigos de Doñana, 3, 1994 (Erstbeschreibung)

Weblinks

Kröten

Kieselkröte


محمد عبد القادر عبد الله (خطاط) مصري

 محمد عبد القادر أبو فارس برلماني أردني عن الإخوان المسلمين
 محمد قادر لاعب كرة قدم توغولي.

محمد عبد القادر (توضيح)


La Estación Ferroviaria de Oiã, más conocida como Estación de Oiã, es una plataforma ferroviaria de pasajeros de la línea del Norte, que sirve a parroquias de Oiã, en el Distrito de Aveiro, en Portugal.

Historia

Inauguración
Aunque el tramo en el cual esta plataforma se incluye, entre Estarreja y Taveiro, hubiese entrado en servicio el 10 de abril de 1864, la estación fue inaugurada el 31 de marzo de 1957; la ceremonia incluyó un banquete, varios discursos, y una misa, en la cual se bendijeron los edificios de la estación y el material circulante.

Características

Localización y accesos
Se encuentra junto a la localidad de Oiã, con acceso por la calle de la Comisión de Mejoras.

Descripción física
En enero de 2011, poseía dosvías de circulación, con 2.503 y 2.379 metros de longitud, y dos plataformas, con 190 y 191 metros de extensión, teniendo ambas 55 centímetros de altura.

Véase también
 Red Ferroviaria Nacional
 Comboios de Portugal
 Historia de la línea del Norte

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de la Estación de Oiã, en la web de la Red Ferroviaria Nacional
 Fotografía de la Estación de Oiã, en la web Panoramio

Oiã
Anadia (Portugal)

Estación de Oiã


Michel Hénon (Pariz, 1931. - Nica, 7. travnja 2013.) je bio francuski matematičar i astronom.

U astronomiji, Hénon je poznat po doprinosima zvjezdanoj dinamici. Krajem 1960-ih i ranih 1970-ih dao je važan doprinos dinamičkoj evoluciji zvjezdanih skupova, posebice kuglastih skupova. Razvio je numeričku metodu korištenjem Monte Carlo metoda kako bi pratio dinamički razvoj sfernog zvjezdanog skupa mnogo brže od takozvanih metoda n-tijela.

U matematici je poznat po Hénonovom preslikavanju, jednostavnom diskretnom dinamičkom sustavu koji pokazuje kaotično ponašanje.

Izvori

Francuski astronomi
Francuski matematičari

Michel Hénon


Lukavec je dvorac u Hrvatskoj.

Zemljopis
Nalazi se u istoimenom hrvatskom selu kod Velike Gorice, kod potoka koji se također zove Lukavec.

Povijest
Na mjestu današnjeg dvorca bila je drvena fortifikacija. Nije poznata točna godina izgradnje tog prvog objekta, niti gdje se nalazio. Prvi povijesni spomen je 1256. godine. Dokumenti ga tad spominju kao caput Lukavez. Godine 1481. utvrda dolazi u ruke medvedgradskog gospodara Ivana Tuza. U vrijeme osmanske invazije na Hrvatsku, služio je turopoljskom plemstvu za obranu. Današnji dvorac sagrađen je 1749. godine u baroknom stilu. Nema perivoja. Ima unutarnje dvorište, perimetar ograde i četiri krila. Važan je u presjeku profane arhitekture u Hrvatskoj 18. stoljeća.

Izvori

Dvorci u Hrvatskoj
Građevine u Velikoj Gorici
Barokne građevine u Hrvatskoj

Lukavec (dvorac)


La estación Avenida Presidente Kennedy () es una estación de la línea C de RER situada en el XVI Distrito de París junto a la avenida homónima.

Se encuentra en el enlace de Boulainvilliers de la línea que unía el Campo de Marte con la estación de Saint-Lazare, llamándose entonces Quai de Passy, hasta que, tras rematar el proyecto VMI (Vallée de Montmorency-Invalides), pasó a formar parte de la línea RER C en el tramo común de los ramales C1 y C3 con el nombre actual.

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en los años 1980
Estaciones de ferrocarril inauguradas en 1988
Estaciones de la línea RER C
Estaciones de ferrocarril de las líneas RER de París
XVI Distrito de París
Francia en 1988

Estación de la Avenida Président Kennedy


محمد بن عرفة، ولد حوالي 1886 في فاس، وتوفي  في نيس، هو سلطان علوي نصب لفترة وجيزة على عرش المملكة الشريفة من قبل المستعمر الفرنسي إبان الحماية الفرنسية على المغرب بعد نفي السلطان الشرعي محمد الخامس عام 1953 حيث مكث بالحكم سنتين فقط إلى عام 1955 تاريخ عودة سلطان المغرب محمد الخامس، معلنا استقلال البلاد.

نسبه
هو محمد بن عرفة بن محمد الرابع بن عبد الرحمن بن هشام بن محمد بن عبد الله الخطيب بن إسماعيل بن الشريف بن علي بن محمد بن علي بن يوسف بن علي بن الحسن بن محمد بن الحسن الداخل بن القاسم بن محمد بن أبي القاسم بن محمد بن الحسن بن عبد الله بن محمد بن عرفة بن الحسن بن أبي بكر بن علي بن الحسن بن أحمد بن إسماعيل بن القاسم بن محمد النفس الزكية بن عبد الله الكامل بن الحسن المثنى بن الحسن بن علي بن أبي طالب بن عبدالمطلب بن هاشم.

سيرة

ولادة ونسب
محمد بن عرفة هو، من جهة والده، من سلالة شريفية وملكية علوية، ومن هنا أن اسمه سيدي محمد بن عرفة وليس مجرد محمد بن عرفة. هو في الواقع ابن مولاي عرفة، نفسه ابن السلطان سيدي محمد بن عبد الرحمن (المعروف باسم « محمد الرابع »)؛ وبالتالي فإنه ابن أخ السلطان مولاي حسن بن محمد (الذي سمي فيما بعد « الحسن الأول ») وابن عم السلاطين مولاي عبد العزيز، مولاي عبد الحفيظ ومولاي يوسف، الذين هم أبناء هذا الأخير وتوالوا على العرش.

ولد حوالي 1886 (1303 هـ) في فاس، التي كانت آنذاك عاصمة العلويين، وهو أيضا، من جهة والدته، للا نفيسة، مرتبط بعائلة الڭلاوي، لأنها ابنه عم شقيق التهامي الكلاوي (الذي لعب دورا هاما في صعوده إلى العرش سنة 1953): المدني الكلاوي، وزير الحرب تحت مولاي عبد العزيز والصدر الأعظم تحت مولاي عبد الحفيظ، الذي ساعده، كآخرين، ليحل محل شقيقه مولاي عبد العزيز في عام 1908.

حياة عائلية
تزوج سيدي محمد بن عرفة من للا هنية بنت الطاهر: الشقيقة الكبرى لـللا عبلة بنت الطاهر، والزوجة السابقة للسلطان الذي لم يحكم طويلا مولاي عبد الحفيظ، بعد أن تركته عندما ذهب إلى الخارج (عقب توقيعه للمعاهدة التي فرضت الحماية الفرنسية على المغرب وتنازله عن العرش في عام 1912)، تاركا مكانه لمولاي يوسف، والد السلطان سيدي محمد (الذي أخذ مكانه بن عرفة خلال منفاه المفروض من طرف الفرنسيين بين 1953 و 1955).

وكان لديهم معا أربعة أبناء وابنة واحدة:
 مولاي امحمد (1913)
 مولاي أحمد (1918)
 مولاي عبد الحميد (1920)
 مولاي حسن (1941)
 للا حليمة (1952).

من الصعود للعرش إلى السقوط
وضع سيدي محمد بن عرفة  على عرش المملكة الشريفة — الذي أطيح منه ابن عمه السلطان سيدي محمد بن يوسف (الملك محمد الخامس مستقبلا) — من طرف السلطات الفرنسية التي تفرض نظام الحماية في المملكة منذ معاهدة فاس لـ1912. قاد الجنرال أوغستين غيوم، المقيم العام في المغرب منذ 1951، مع المستعمرين الفرنسيين وبعض السلطات المغربية - بما في ذلك التهامي الكلاوي، باشا مراكش - حملة للإطاحة ببن يوسف بعدما دخل معه صراع مفتوح معهم بعد أن أيّد مطالبات الاستقلال. السلطان، مُنصب منذ عام 1927، تم توقيفه وأرسل إلى المنفى على الفور عن طريق الجو، في حين أن علماء فاس، على الرغم من رفضه التنازل عن العرش، اعترفوا ببن عرفة مكانه.

تميزت فترة حكمه القصيرة بتزايد العنف وتطرف الوطنيين، الذين رفضوا الاعتراف به خلال الترحيل القسري لبن يوسف إلى كورسيكا ثم إلى مدغشقر. ونجا يوم  لمحاولة اغتيال من طرف علال بن عبد الله. سلطته، المحدودة من طرف صلاحية المقيم العام (الجنرال غيوم ثم، من عام 1954، ) وتأثير باشا مراكش، تأثرت أيضا من تطرف المستوطنين المتشدد منهم الذين أسسوا « الاتحاد من أجل الوجود الفرنسي ».

افتقاره للشرعية والشعبية بين سكان المغرب، تصاعد وتيرة العنف ارتباطا مع تلك الموجودة في تونس ومع الحرب في الجزائر، أدى بالسلطات الفرنسية للنظر في إبعاده وعودة بن يوسف بعد عامين. قرر ، الذي عُيّن مقيما عاما، اللقاء بالصدر الأعظم محمد المقري. سافر هذا الأخير إلى فرنسا، حيث التقى بغراندفال في فيشي، وجعلته يفهم أن بن عرفة مستعد للمغادرة أمام الاضطرابات الشعبية التي امتدت في أنحاء البلاد. طرحت مسألة العرش، وسمحت المناقشات النظر في عودة بن يوسف إلى السلطة. وفي فاتح أكتوبر تنازل بن عرفة.

العودة المظفرة لبن يوسف إلى المغرب يوم ، بعد اتفاقات لا سيل سان كلو، شهدت على حد سواء نهاية الحكم القصير لبن عرفة والعودة إلى السيادة الكاملة، رسميا في عام 1956 بنهاية الحماية الفرنسية، والإسبانية كذلك (على مناطق النفوذ الفرنسية منذ 1912).

منفى ووفاة
بعد تنحيه ذهب بن عرفة أوائل أكتوبر 1955 إلى طنجة، التي كانت آنذاك منطقة دولية. عندما انضمت إلى المغرب، انتقل إلى نيس، حيث وفٌرت له السلطات الفرنسية سكناً فاخراً. أصبح حينها أكثر عزلة، وخاصة بعد وفاة زوجته، ولم يتحدث أبدا، كما نعلم، ما أدى به إلى التعاون في إزالة ابن عمه بن يوسف. باعتباره خائنا، كانت عودته إلى المغرب ممنوعة. في أواخر الستينيات، انتقل إلى بيروت ولكن، بعد سرقة ختمه الملكي السابق، عاد إلى نيس حيث توفي يوم  ، الموافق لـ .

أوسمة
  الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف ().

مراجع

انظر أيضاً
 التهامي الكلاوي
 عبد الحي الكتاني
 أبو الفيض الكتاني

عرب في القرن 20
أشخاص من فاس
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
سلاطين مغاربة
مغاربة من أصل عربي
مواليد 1303 هـ
مواليد 1886
مواليد 1889
وفيات 1396 هـ
وفيات 1976

محمد بن عرفة


El distrito fitogeográfico del algarrobo es una de las secciones en que se divide la provincia fitogeográfica del espinal, dentro del dominio fitogeográfico chaqueño. Se ubica en el sector central del cono sur de América del Sur.

Distribución

Se distribuye exclusivamente en el centro de la Argentina, en las provincias de Santa Fe en su sector central, en gran parte de las llanuras del este y centro de Córdoba formando una ancha diagonal, y en el noreste de San Luis. Por las barrancas de ambas márgenes del río Paraná, también se extiende al borde oeste de Entre Ríos y, solo como un subdistrito, penetra en el nordeste de Buenos Aires.

Denominaciones

Debe su nombre a la denominación popular del género de las especies dominantes en estos bosques: los algarrobos. Otras antiguas denominaciones han quedado en desuso.

Suelos

Se asienta sobre relives casi planos y de baja altitud, desde el nivel del mar hasta unos 500  Sus suelos están formados por sedimentos loéssicos, castaños, bien desarrollados con 2 o 3 % de materia orgánica, los que les otorgan una buena aptitud agrícola. Hacia el oeste y sur van tornándose franco-arenosos, areno-limosos, o areno-arcillosos. En los sectores donde se forman bajos el porcentaje de arcilla es mayor, acumulando agua durante los periodos de lluvia, haciendo que estos solo posean un destino ganadero. También se encuentran bajos con mayor carga salino-alcalina, llamados localmente «espartillares», siendo estos los de menor aptitud agropecuaria, y carentes naturalmente de elementos leñosos nativos.

Clima

El clima presenta características subhúmedas. Las temperaturas medias anuales rondan los 19,5 °C en el norte y 15,5 °C en el sur. En toda esta subregión, por efectos de la continentalidad, las heladas invernales son significativas, aunque en su sector norte estas son algo más suaves.

Las precipitaciones decrecen desde el NE hacia el SO, con un rango anual entre 1000 a 550 mm, con una marcada distribución estacional, siendo los acumulados mucho más relevantes desde el fin de la primavera hasta el comienzo del otoño, especialmente hacia el oeste del distrito. Los años con nevadas son muy pocos, aunque estas se presentan con más frecuencia en el sector sudoeste del distrito, aunque el granizo es habitual, y suele ocasionar daños en la vegetación.

Los vientos predominantes son los del cuadrante sudeste, llamado localmente «sudestada», con vientos suaves y húmedos; y los del cuadrante norte, que se caracterizan por ser cálidos y húmedos. Menos frecuentes son los del cuadrante sudoeste, llamado localmente «pampero», con vientos fríos y secos, y  los del cuadrante oeste, llamado localmente «viento Zonda», con efectos muy desecantes y dañinos para la vegetación.

Estructura vegetal

La vegetación se presentaba en su estado clímax como un alto bosque de características semixerófilas, dominano por elementos espinosos o de hojas muy pequeñas, de unos 15 a 20 metros de altura, y con árboles con diámetros mayores a un metro. Este estado ya es imposible de encontrar por el serio daño que sufrió el distrito desde la época de la conquista. En los minúsculos y rarísimos relictos en los que ha logrado sobrevivir se presenta como una foresta abierta, de uno o dos estratos arbóreos de diez metros de altura o aún menos, con un estrato arbustivo, y otro herbáceo. Alternan con los bosques multiespecíficos, algunos bosques de palmeras, sabanas, y estepas graminosas.

Los especies arbóreas del género Prosopis son los componentes más importantes de este sistema boscoso, junto con otras especies de raigambre chaqueña. Los árboles son de porte más bajo y distribución más esparcida que en el Parque Chaqueño occidental, teniendo a su vez sus bosques una menor diversidad específica por lo que a este distrito se lo suele comparar con un «chaco occidental empobrecido».

Especies vegetales características

Los especies arbóreas del género de los algarrobos son las delineadoras del paisaje forestal, destacando el algarrobo blanco y el algarrobo negro, a quienes acompañan otro árbol de gran porte: el quebracho blanco . Otras especies arbóreas de porte medio suelen estar siempre presentes: el espinillo (dominante), el molle, el tala común, el tala gateador, el chañar, el coronillo, la congorosa, y el sombra de toro.

La palmera caranday se presenta o bien formando agrupaciones monoespecíficas, o bien intercalada como un simple componente más del bosque típico.

Entre los arbustos más frecuentes encontramos el cedrón, el poleo, el atamisque, la pichanilla, el pájaro bobo, varios Solanum, diversas especies de chilcas y cactáceas, donde destacan algunas especies de opuntias, y el cardoncito.

Sobre las ramas de los árboles penden enredaderas, y algunas lianas, como la pasionaria y la barba de viejo.

Algunas especies epífitas medran entre las ramas tapizadas de líquenes, entre ellas varias especies de claveles del aire.

En las abras y en el sotobosque abundan diversas especies de gramíneas, destacando la flechilla mansa y la cola de zorro. En los bajos salobres dominan altas gramíneas semihigrófilas del género Spartina.

Subdistritos

Este distrito cuenta con una entidad inferior, el subdistrito fitogeográfico del tala, en el cual montado sobre las barrancas de las márgenes del río Paraná, se extiende como una angosta cuña entre la estepa pampeana y la vegetación higrófila del valle de inundación del río Paraná y su delta delta. De esta manera, y manteniendo todavía una buena diversidad biológica, recorre todo el nordeste de Buenos Aires, continuando luego sobre los antiguos cordones de conchillas, relive este que le permitirá alcanzar las paleodunas de la costa Atlántica, llegando así hasta los alrededores de Mar del Plata y al pedemonte de la sierra de los Padres.

Conservación

Por causa del avance de la frontera agropecuaria, ya no se encuentra el bosque clímax en los mínimos relictos que han logrado mantenerse en pie. Incentivadas por una estrategia económica nacional que toma como base de la renta del país a los dividendos aportados por las exportaciones de sus materias primas, las plantaciones de maní, sorgo, maíz, trigo, y en especial soja produjeron durante todo el  y en el  la casi completa extirpación del distrito, sin que se haya tenido el cuidado de preservar una superficie representativa como área protegida, solo lográndose conservar algunos pequeños remanentes boscosos como el del parque Tau, de Bell Ville,(45 ha) que constituye una muestra representativa en pie (aunque invadida en parte por especies exóticas) de este distrito exclusivo de la Argentina.

Véase también
 Distrito fitogeográfico del caldén
 Distrito fitogeográfico del ñandubay

Referencias

 Lewis, J. P. & E.A. Franceschi. 1979. Notas sobre la dinámica de la vegetación del valle del río Paraná. Ecosur, Argentina, 6(12): 145-163.
 Lewis, J.P.; S. Noetinger, D.E. Prado & I.M. Barberis. 2004. Los remanentes de bosques del Espinal en el este de la Provincia de Córdoba. Rev. Agromensajes 13: 23-27.

Fitogeografía de Argentina
Naturaleza de Entre Ríos

Distrito fitogeográfico del algarrobo


Pascale Gruny (* 18. Februar 1960 in Cambrai) ist eine französische Politikerin der Partei Les Républicains.

Gruny absolvierte eine Ausbildung zur Wirtschaftsprüferin und war unter anderem leitende Mitarbeiterin in einer Wirtschaftsprüfungskanzlei in Nesle. Sie wurde 1983 in den Gemeinderat von Offoy (Somme) gewählt, wo sie von 1989 bis 1995 stellvertretende Bürgermeisterin war.

Als Nachrückerin für Xavier Bertrand, der zum Staatssekretär ernannt wurde und sein Mandat deshalb niederlegen musste, zog Gruny im Mai 2004 in die Nationalversammlung ein, wo sie den 2. Wahlkreis des Départements Aisne vertrat. Da Bertrand auch nach der Parlamentswahl 2007 der Regierung angehörte, nahm Gruny bis Februar 2009 wiederum dessen Parlamentsmandat wahr. Bei der Europawahl 2009 wurde Gruny ins Europäische Parlament gewählt, wo sie dem Vorstand der EVP-Fraktion angehörte. Dieses Mandat legte sie jedoch im Dezember 2010 nieder, als sie wieder in die französische Nationalversammlung einzog. Dieser gehörte sie bis zur Wahl im Juni 2012 an.

Im September 2014 wurde Gruny als Vertreterin des Départements Aisne in den französischen Senat gewählt. Bei der Senatswahl 2020 wurde sie bestätigt, seit Oktober 2020 ist sie Vizepräsidentin des Senats. Zudem gehört Gruny seit 2015 dem Départementrat von Aisne an.

Weblinks

 Offizielle Webseite von Pascale Gruny

Einzelnachweise

Mitglied des Europäischen Parlaments für Frankreich
Mitglied der Nationalversammlung (Frankreich)
Senator (Frankreich)
Wirtschaftsprüfer
Mitglied der Ehrenlegion (Ritter)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (20. Jahrhundert)
UMP-Mitglied
Franzose
Geboren 1960
Frau

Pascale Gruny


Ahmet Esat Tomruk (1892, İstanbul - 14 Şubat 1966), İngiliz Kemal lakabıyla anılan Türk ajan.

Gençliği
Sarışın ve mavi gözlüydü. Galatasaray Lisesinde ve İngiltere'de okudu. Boks şampiyonuydu. Ortalama bir İngilizden daha iyi İngilizce konuşuyordu. Babası öldüğünde, Ahmet Esat Tomruk beş yaşındaydı. O ve annesi, dayısı Sezai Selek'in himayesine girdi. Ahmet Esat, ilköğrenimini Emirgân'da tamamladıktan sonra dayısı tarafından 679 numarası ile Galatasaray Lisesine kaydedildi. Parlak bir öğrenciydi. Fransızcasını geliştirmiş, yurt dışından edindiği arkadaşları ile mektuplaşmaya başlamıştı. Yurt dışından sık sık gelen mektuplar iktidarın dikkatini çekmiş ve Ahmet Esat, hafiyeler tarafından takibe alınmıştır. Hatta bir ara hafiyelerce tutuklanıp Yıldız Sarayı'na götürülmüş; sonra serbest bırakılmıştır. Bunun üzerine Ahmet Esat 1908'de İngiltere'ye hareket etmiş ve İngiltere'de Navy College'a kayıt yaptırmıştır. Galatasaray Lisesinde boksa ilgi duyan genç Türk, Navy College'da artık profesyonel olarak boks yapmaya başlamış ve çok da başarılı olmuştur. Ahmet Esat, 1914'te Navy College'dan mezun olduktan sonra, İngiltere'de bir müddet kalmış, bu arada Fransa başta olmak üzere diğer Avrupa ülkelerini de gezmiştir. İngilizce bilgisini çok geliştirmiş ve değişik şiveleri rahatlıkla konuşabilmiştir. Yalnız dilinden değil, hâl ve tavrından da onu bir Avrupalıdan ayırmak mümkün değildir.

Teşkilat-ı Mahsusa
1914'te İstanbul'a dönmüş ve Teşkilat-ı Mahsusa'ya üye olmuş ve ünlü ittihatçılardan Kara Kemal ile Dramalı Rıza Beylerden çetecilik dersleri almıştı. Bir ara Kut'ül Amare'de esir edilen İngiliz generali Townshend'in yanına hapsedilerek ondan gerekli bilgileri almakla görevlendirilmişti. 1918'de İstanbul işgal edilmiş, İngilizlerin şehirdeki baskıları giderek artmıştı. Bu sırada İngiliz boksörlerle de ringlerde mücadele edip başarılar kazanan Ahmet Esat Tomruk; sporcu İngiliz askerlerinin de ilgisini çekmişti. Ahmet Esat, tutuklu İttihatçılar'ı kurtarmak için çabalamış, ancak bu yüzden İngiliz istihbaratı tarafından tutuklanarak Beyoğlu'ndaki İngiliz hapishanesine atılmıştı. Pek çok işkenceye maruz kalan Ahmet Esat Bey; bir ara firar teşebbüsünde bulunmuş; yabancı bir gemiyle yurt dışına kaçarken Çanakkale Boğazı'nda yakalanmış ve tekrar İstanbul'da hapse atılmıştı. Bir süre sonra Çanakkale'deki sahra hapishanesine gönderilmişti. Orada Hint Müslüman askerlerle yakın ilişkiye girmiş; onların sempatisini kazanmış; bir müddet sonra da buradan kaçmayı başarmıştı. Ahmet Esat Bey, İngiliz Sahra Hapishanesi'nden kaçtıktan sonra Biga'da Kuva-yi Milliyeciler'e sığınmıştı. Bu arada ona "İngiliz Kemal" adı takılmıştı.

Kurtuluş Savaşı'nda
Yunan ileri harekâtı başlayınca Ankara'ya giden İngiliz Kemal, Mustafa Kemal Paşa, Genelkurmay Başkanı Albay İsmet (İnönü) Bey ve Fevzi Paşa tarafından da kabul edilmiş ve İngilizce, Fransızca, İtalyanca, Rumca bildiği için Genelkurmay İstihbarat Şubesi'nde görevlendirilmişti. Albay İsmet Bey'in huzuruna çıkarılan Ahmet Esat burada tabanca, bayrak ve Kur'an üzerine elini koyarak, sadakat yemini etmişti. Görevi Yunan ordusu karargâhına girip gerekli bilgileri toplamaktı. Antalya'dan Rodos'a geçti. Burada kendini Amerikalı gazeteci olarak tanıttı. Kumardan hileyle kazandığı 45 bin frank ile kendi deyimiyle İzmir'deki vatan görevine başladı. Ahmet Esat Bey'in İzmir'deki hayatı bonkör bir Amerikalı gibi geçmiş; kısa sürede gece hayatının aranan siması olan Ahmet Esat Bey, üst düzey Yunan subaylarıyla da samimiyetini arttırmış; hatta onların en gizli toplantılarına dahi katılmış, aldığı bilgileri İzmir'deki kendisi gibi görevli bulunan Uşaklı Alaattin Tiritoğlu vasıtasıyla Antalya mutasarrıfı Aşir Bey'e aktarmıştı. Ancak bir süre sonra ihbar sonucu yakalanmıştı. Fakat o bu tutukluluk dönemi sırasında hiçbir şekilde Türkçe konuşmayarak kimliğinin meçhul kalmasını sağlamıştı. Hatta Yunan hâkimler bile onun Amerikalı olduğuna kanaat getirmişlerdi. Bilahare Yunanistan'a nakledilmişti. Ama o Atina'daki hapishaneden de kaçmayı başarmış ve el becerileri konusunda mahir biri olduğundan caddede avare avare dolaşan birisinden çaldığı parayla bir Fransız şilebine kaçak olarak binip İzmir'e gelmişti.

Anadolu'ya geri döndüğünde ona yeni bir görev verildi ve Batı Trakya'ya gönderildi. Burada o esnada Yunan Ordusu'nun hizmetindeki Ermeni general Antranik'in karargâhına sızmayı başardı ve çok değerli bilgileri Ankara'ya ulaştırdı.

Cumhuriyet yılları
Ahmet Esat Bey, 1924 yılında Genelkurmay'daki istihbarat görevinden ayrılmış, Millî Mücadele dönemini içeren anılarını yazıp yayınlamıştı. "Tomruk" soyadını alacak olan Ahmet Esat Bey, İstanbul'a yerleşmiş ve tercüman-rehber olarak çalışmış; bu arada 1932'ye kadar da hafif sıklet boks şampiyonluğunu kimseye bırakmamıştı. İlk eşi Mevhibe Hanım'dan Günseli adında bir kızı olduğu rivayet edilen Ahmet Esat Tomruk, bu eşinden ayrıldıktan sonra 11 Şubat 1943 tarihinde Dorothy Minnic adlı bir İngiliz aktrisle evlenmiştir. 26 Haziran 1964 tarihli ve 487 sayılı "İngiliz Kemal Namiyle Mâruf Ahmet Esat Tomruk'a Vatani Hizmet Tertibinden Aylık Bağlanmasına Dair Kanun" kendisi için çıkarılmıştır. 14 Şubat 1966'da ölmüştür.

Ayrıca bakınız
 Muharrem Alkor

Kaynakça

1966 yılında ölenler
İstanbul doğumlular
Türk casuslar
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Kurtuluş Savaşı'nda Türkler
1892 doğumlular
İstanbul'dan casuslar
Türk Kurtuluş Savaşı'nda kişiler
20. yüzyılda Osmanlı askerleri

İngiliz Kemal


Mehmed Emin Âli Paşa (d. 5 Mart 1815 - ö. 7 Eylül 1871), Osmanlı Devleti'nde Tanzimat döneminin Mustafa Reşid Paşa ve Keçecizade Fuat Paşa ile birlikte en önemli üç devlet adamından biridir. Abdülmecid ve Abdülaziz saltanatlarında beş defa olmak üzere toplam sekiz yıl üç ay sadrazamlık yapmıştır. Ayrıca Londra Büyükelçiliği, İzmir ve Bursa valiliği, Meclis-i Vala reisliği, Meclis-i Tanzimat reisliği ile birlikte toplam sekiz kez hariciye nazırlığı görevinde bulunmuştur. Âli Paşa, Tanzimat devrinde 1871'e kadar çeşitli mevkilerde Osmanlı idaresini ve dış siyasetini elinde tuttu. Bazen hariciye nazırı, bazen de sadrazam olarak devlet idaresinin en üst düzeyinde bulundu. Devlet idaresini senelerce elinde tutan Âli Paşa, her zaman için sultanın keyfî idaresine karşı koymaya çalıştı ve onun mutlak salahiyetini kısıtlamak amacını güttü.

İmparatorluk bünyesinde bulunan gayrimüslim halka eşit vatandaşlık hakkı ve birçok imtiyaz tanıyan Islâhat Fermâni'nı hazırlayan Âli Paşa, Kırım Harbi'nin ardından 30 Mart 1856'da imzalanan Paris Antlaşması'na fevkalâde temsilci sıfatıyla katıldı. Etkin bir diplomat olarak Avrupalıların dikkatini çekti. Konferansta Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa devletler topluluğuna, o zamanın tabirine göre Avrupa Birliği'ne katılmasını sağladı. Islâhat Fermânı ve Paris Anlaşması ile Osmanlı İmparatorluğu'nun toprak bütünlüğünü sağlayabileceğine, Avrupa devletlerinin Osmanlının iç işlerine gayrimüslim halkın koruyucusu bahanesiyle müdahalesini önleyebileceğini düşünüyordu. Paris Barış Konferansı ve anlaşmaya bağlayıcı bir hüküm olarak giren Islâhat Fermânı'ndan dolayı Tanzimat'ın mimarı Mustafa Reşid Paşa'nın ağır eleştirilerine maruz kaldı. 1867'de Girit İsyanı sırasında adaya giderek titiz bir diplomasi ve Müslüman-Hristiyan dengesi uzlaşması fikrine dayanan bir reform programını Girit'te uygulamaya koydu. Giritli Hristiyanlara verdiği haklar nedeniyle ve Osmanlı askerinin Türk bayrağı kalelerde kalmak şartıyla Belgrat başta olmak üzere Sırbistan'daki kalelerden çekilmesi kararına imza attığı için basından da çok şiddetli tepki gören Âlî Paşa, Tanzîmâtçılar arasında yol ayırımına sebep oldu. Yeni Osmanlılar adı ile teşkîlâtlanan grup, Âlî Paşa'ya ve hükûmete cephe aldı.

Âli Paşa, Paris Konferansı sırasında devletin gelişmesinin önünde büyük bir engel oluşturan kapitülasyonların kaldırılması için girişimlerde bulunmuşsa da bu konuda başarı sağlayamamıştır. Girit Olayları'nın çözümünde imparatorluk tebaası arasındaki din farklılığının hayata yansımaması için Fransız medeni kanununun alınmasını önermiştir. Âli Paşa, gayrimüslimlerin memuriyetlere kabulünü daha da kolaylaştırdığı gibi kabinede de gayrimüslim nâzırların bulunmasına karar verdi. Âli Paşa'nın döneminde başta Hariciye Nezareti olmak üzere devletin birçok biriminde gayrimüslim memurların sayısı büyük bir hızla arttı. Bu yüzden Âli Paşa birçok kesimin eleştirilerine maruz kaldı. Son sadrazamlık döneminin en önemli icraatlarından biri de klâsik Osmanlı medrese eğitiminden vazgeçilerek hazırlanan 1869 Maarif-i Umûmiye Nizamnâmesi'dir. Osmanlıcılık projesinin geçerli olabilmesi için müslim-gayrimüslim karma eğitimin en azından ortaokul düzeyinde gerçekleşmesi gereğini düşünüyordu. 1871 yılında öldüğünde naaşı Süleymaniye Camii haziresine defnedildi. Ölümünden sonra yazı takımlarını Prens Bismarck'ın satın aldırdığı bilinmektedir.

Sadrazamlığa kadar görevleri
Asıl adı Mehmed Emin olan Âli Paşa, 5 Mart 1815'de İstanbul'un Mercanağa semtinde fakir bir ailenin oğlu olarak mütevazî bir evde doğdu. Babası İstanbul Mısır Çarşısı aktarlarından ve çarşının kapıcıbaşısı Ali Rıza Efendi idi. İlkokul öğrenimine mahalle mektebinde başladı. Kur'an'ı ezberleyip hatmettikten sonra Bayezid Camii'nde Arapça sarf-nahiv dersleri aldı. Babasının ölmesi ve ailesinin fakir olması yüzünden bir ara öğrenimine ara vermek zorunda kaldı.

Devlet görevine 1830'da 15 yaşındayken Dîvân-ı Humâyûn kâtibi olarak başladı. Burada geleneksel olarak kâtiplere şahsi mahlas verilmekte idi ve kendine "Âli" mahlası verildi. Devlet görevlerinde ve siyasi hayatında hep bu mahlası kullandı. 1832'de mühimme kalemine kâtip olarak geçti. Kâtiplik görevinde iken boş zamanlarında kendi gayreti ile Fransızca öğrenmeye başladı. 1833'de dışişlerine kamu görevlisi yetiştirmek amacıyla kurulmuş olan Tercüme Odası'a girdi. 1836/37'de tercüme kalemine kâtip oldu.
1835'de Avusturya İmparatoru I. Ferdinand'ın tahta çıkışı için yapılan törenlere gönderilen Osmanlı Devleti heyetine ikinci başkâtip olarak katılıp Viyana'ya gitti. Sonra Osmanlı elçiliğinde ikinci başkâtip olarak birbuçuk yıl Viyana'da kaldı ve diplomasinin inceliklerini öğrenmeye başlayıp Fransızcasını geliştirdi. 1837'de yine aynı rütbe ile St. Petersburg'a gönderildi. Kasım 1837'de İstanbul'a dönünce Dîvân-ı Humâyûn tercümanlığına tayin edildi. 1838'de Londra elçisi tayin edilen Mustafa Reşid Paşa ile birlikte elçilik müsteşar vekili ve sonra müsteşarı olarak Londra'da çalıştı. Mustafa Reşid Paşa Paris'e elçi olunca Londra elçiliğinde maslahatgüzarlık yaptı.
Temmuz 1839'da Sultan Abdülmecid'in tahta çıkması ile İstanbul'a döndü. Dîvân-ı Humâyûn tercümanlık görevine devam etti. 1840'ta Sadık Rifat Paşa yerine önce vekaleten ve sonra Ağustos 1840'ta asıl olarak hariciye nezaratı müsteşarlığı yaptı. Aralık 1841- Kasım 1844 döneminde Londra büyükelçisi olarak görevlendirildi. Sonra İstanbul'a döndü. 1845 sonlarında Meclis'i Vala üyesi tayin edildi. Bu sırada Paris elçiliğinden dönmekte olan Mustafa Reşid Paşa yerine Ekim 1845'de vekaleten Hariciye nazırlığı görevi yaptı. Sonra 15 Aralık 1845'de itibaren hariciye nazırlığı müsteşarı tayin edildi. Mustafa Reşid Paşa sadrazamlığa getirilince 28 Eylül 1846'da birinci kez Hariciye Nazırı oldu. Bu görevde iken Aralık 1847'de vezirlik rütbesi ve paşa unvanı verildi. Mustafa Reşid Paşa sadrazamlıktan azledilince 22 Nisan 1848'de hariciye nazırı görevine son verildi ve 28 Haziran'da Meclis-i Vala Reisi olarak tayini çıktı. Mustafa Reşid Paşa aynı yıl tekrar sadrazam olunca Ali Paşa da 15 Temmuz'da ikinci defa hariciye nâzırı oldu.

Sadrazamlığı dönemindeki siyasi olaylar

Islâhat Fermânı ve Paris Antlaşması

6 Ağustos 1852'de Mustafa Reşit Paşa'nın sadrazamlıktan azledilmesi üzerine Âli Paşa birinci kez sadrazam oldu. Bu dönemde Mustafa Reşit Paşa ile arası açılmaya başladı. Fakat bu ilk sadrazamlık görevi uzun sürmedi. 3 Ekim 1852'de sadrazamlıktan azledildi. Yeni sadrazam olan Damat Mehmed Ali Paşa'nın teklifi ile 18 Ocak 1853'de İzmir valisi tayin edildi. Haziran 1853'de bu valilikten istifa etti. 19 Nisan 1854'te Bursa valisi oldu. 28 Eylül 1854'te Bursa valiliği ile birlikte yeni açılan Meclis-i Tanzimat reisi tayin edildi.

Âli Paşa, Kırım Savaşı başlaması ile Bursa valiliği ve Meclis'i Tanzimat reisliği görevleri kendine kalmakla birlikte, 24 Kasım 1854'te üçüncü kez hariciye nazırlığına getirildi. 2 Mayıs 1855'de Sadrazam Mustafa Reşid Paşa sadrazamlıktan azledildi ve Âli Paşa ikinci kez sadrazamlık görevine getirildi. Savaşın sonunda yapılan barışın protokolunu tayin etmek için Nisan 1855'de toplanan Viyana Konferansı'na Osmanlı Devleti temsilcisi olarak katıldı. Bu esnada Kırım'da Sivastopol kuşatması devam etmekteydi ve Sivastopol ancak bir yıl kuşatmadan sonra 9 Eylül 1855'de müttefiklerin eline geçti.

Rusya, Kırım Savaşı'nden yenik ayrılmış, Osmanlı Devleti'ni parçalama fikrini gerçekleştirememiştir. İngiltere ve Fransa gibi iki güçlü devletin Osmanlı Devleti'nin yanında yer almasının bir karşılığı olacaktır. O da Viyana Protokolü'nün 4. maddesinde yer alan ve Paris Anlaşması'ndan altı hafta önce ilân edilen Islâhat Fermânı olmuştur. Paris Anlaşması öncesinde, Osmanlı İmparatorluğunu Rusya'nın müdahalelerine karşı korumanın bedeli ve Osmanlı İmparatorluğunun Avrupa Devletleri ailesine katılmasının şartı olarak İngiltere ve Fransa birtakım şartlar ileri sürdüler. Bu şartlar Islâhat Fermânı esasları olarak Âli Paşa ile İstanbul'daki İngiliz ve Fransız elçileri arasında kararlaştırıldı. Fermanın ilan edilmesi halinde İngiltere ve Fransa Osmanlı İmparatorluğunun iç işlerine karışmayacağını taahhüt ediyordu. Islâhat Fermânı da Tanzimat Fermanı gibi Sultan Abdülmecid tarafından ısdar edilmiştir. Kırım Savaşı'nın ateşkesinden 18 gün sonra, 18 Şubat 1856'da Islâhat Fermânı ilân edilmiştir. Islâhat Fermânı, Tanzimatın devamı olarak nitelendirilebilecek bir değişim olarak da kabul edilmekle beraber fermânın amacı, millet sistemini kaldırarak bütün din topluluklarının eşit vatandaşlık hakları sağlayarak müslüman ve gayrimüslim Osmanlı tebâası arasında tam bir eşitlik sağlamaktır. Bir Osmanlı toplumu oluşturmayı amaçlayan Âli Paşa, ırk, dil, din vb. ayrımı yapmaksızın bir Osmanlı milleti oluşturma gayesini gütmekte idi. 19. yüzyılda devletin kötü gidişâtını durdurmak amacıyla ortaya çıkan fikir akımlarından Osmanlıcılık fikri Islâhat Fermânı ile doruk noktasına çıkmıştı. Âli Paşa bu şekilde azınlık isyanlarının önüne geçilebileceği, azınlıkları bahane ederek Avrupalı devletlerin Osmanlı Devleti'nin iç işlerine karışmasına karşı gelerek imparatorluğun toprak bütünlüğünün korunacağını düşünüyordu. Islâhat Fermânı ile gayrimüslimlere de devlet kademelerine memur olma yolu açılmıştır. Din değiştirme hakkı kabul edilmiş, İslâm'dan çıkmanın ölüm cezasıyla cezalandırılması usulüne son verilmiştir. Gayrimüslimlere askerî okullara gitme hakkı tanınmıştır. Ayrıca gayri Müslümlerden alınan cizye vergisi kaldırılarak uygulanan vergilerde de bir eşitlik sağlanmış, mahkemelerde şahitlikleri kabul edilmeye başlanmıştır. Bu anlamda eşit haklar beraberinde eşit yükümlülükler getirir düşüncesi ile gayrimüslimlerin de askerlik yapma yükümlülüğü doğmuş, askerlik yapmak istemeyenlere de askerlik vergisi olan bedel-i askerî olanağı sunulmuştur. Bu yeni uygulama sayesinde müslüman tebâa da para karşılığında bedel-i nakdî / askerlik görevinden muaf olma şansını yakalamıştır. Gayrimüslimlerin yaşadığı yerlerde ihtiyaç duydukları okul ve kiliseleri ve benzeri işlev gören kurumları kurmaları, bunları serbestçe onarabilmeleri, kiliselerde çan çalmanın serbest hale gelmesi gibi klasik dönemdeki sınırlamaların kalkması gibi hukuki değişiklikler Islâhat Fermânı ile gelen büyük dönüşümlerdi. Sonuç olarak, Osmanlı İmparatorluğunda Islâhat Fermânı ile tebaaya o dönem Avrupa ülkelerinde tanınan temel hak ve özgürlüklerinin önemli bir kısmı tanınmıştır.

Üç yıl kadar süren Kırım Savaşı'ndan sonra barış müzakereleri 1 Şubat 1856 başında Paris Kongresi adı verilen ve "Viyana Kongreler sistemi"'nin bir devamı olan kongre şeklinde başladı. Bu kongreye Büyük güç (Düvel-i Muazzama) olarak Osmanlı İmparatorluğu ve müttefikleri olan Büyük Britanya, Fransa, Sardinya, Avusturya, Prusya ile Rusya temsilcileri katıldı. Paris Kongresi'nda Osmanlı Devleti'ni temsil eden Âli Paşa idi. O zamana kadar Viyana Kongreler sistemine uyan kongrelerde müzakereler değişik komitelerde yapılmakta iken, Paris Kongresi'nde tek bir müzakere ortamı bulunmakta idi. Bu müzakereler 25 Şubat-30 Mart arasında yapıldı. Âli Paşa, konferans sırasında devletin gelişmesinin önünde büyük bir engel oluşturan kapitülasyonların kaldırılması için girişimlerde bulunmuşsa da bu konuda başarı sağlayamamıştır. Âli Paşa , 30 Mart 1856'da Kırım Savaşı'nı sona erdiren Paris Antlaşması'nı imzalandı. Anlaşmanın en önemli maddesine göre Osmanlı Devleti Avrupa devletler topluluğunun bir üyesi olacak, toprak bütünlüğü ve bağımsızlığı Avrupa devletlerinin ortak garantisi altına konacaktır. Bununla beraber 28 Şubat 1856′da ilan edilen "Islâhat Fermânı" devletlere tebliğ edilecek ve devletler de bunu kabul edeceklerdir. Bu ferman, ilgili devletlere, Osmanlı Devleti'nin iç işlerine karışma hakkı vermeyecekti. Ancak anlaşmanın 9. maddesi gereğince devletin idaresi altındaki bütün halkın hayat şartlarının iyileştirileceğine dair bir kayıt vardı. Bu madde daha sonra Hatt-ı Hümayun'un icrasında Avrupa devletlerinin Osmanlı İmparatorluğu'nun iç işlerine karışmasına bir bahane olarak kullanılacaktı.

Islâhat Fermânı nedeniyle aldığı eleştiriler ve azledilmesi

Gerek Islâhat Fermânı içeriği hakkında, gerek konferansda Osmanlı Devleti'nin menfaatlerini yeteri derecede savunmadığı iddiasıyla Sadrazam Âli Paşa büyük tenkitlere hedef oldu. Özellikle Mustafa Reşid Paşa kendi yetiştirdiği Âli Paşa'nın hazırladığı Islâhat Fermânı'nı devletin çıkarlarına aykırı bulduğunu belirten bir raporu Sultan Abdülmecid'e sundu. Islâhat Fermânının tamamen dış baskı sonucu çıkarılan, devletin haysiyetini kıran bir belge olduğunu söylenmekte idi. Bu tenkitlerin de etkisi ile Eflak-Boğdan meselesindeki tutumu nedeni ile İngiliz sefirinin de tepkisini çeken Âli Paşa'yı Sultan Abdülmecid 1 Kasım 1856'da sadrazamlıktan azletti. Sadrazam olarak tekrar göreve getirilen Mustafa Reşid Paşa'nın altında 6 Kasım'dan itibaren hariciye nazırlığı görevini dördüncü kez yüklendiyse de 12 Kasım'da bu görevden istifa etti. Meclis-i Ali'ye üyelik görevine memur edildi. 3 Ağustos 1857'de Mustafa Reşid Paşa sadrazamlıktan azledilince yeni sadrazam olan Giritli Mustafa Naili Paşa sadrazamlığı altında beşinci kez hariciye nazırı görevine geçti. Ekim 1857'de Mustafa Reşid Paşa tekrar sadrazam yapılınca bu görevden ayrılmadı.

Mustafa Reşid Paşa'nın 7 Ocak 1858 ölümünden sonra üçüncü kez sadarazamlığa getirildi. Bu sırada Osmanlı Devleti Kırım Harbi'nin neden olduğu büyük mali sıkıntılar geçirmekte idi. Ali Paşa yapılması gereken devlet harcamaları kesintileri için sarayın aşırı israfını indirmekten başka çare göremedi. Bunun yanı sıra inşaatlar zamanla sadrazamların başını yiyecek derecede önem kazanmışlardı. Dolmabahçe Sarayı'nın tamamlanmasından sonra Çırağan Sarayı'nın yıkılıp kâgir olarak yeniden yaptırılması planlanıyordu. İngiltere'nin İstanbul Büyükelçisi Lord Stratfort de Redeliffe Canning, Sultan Abdülmecid'in huzuruna çıkıp Çırağan'ın yerine kâgir bir saray yaptırmanın güzelliklerinden bahsediyordu. Sultan Abdülmecid'in Çırağan'da yeni bir saray yaptırma isteği karşısında Sadrazam Âli Paşa, "İnşallah hazine-i hassa yoluna girince daha iyisini yaparız şimdi sıkıntısı vardır" demesi üzerine ertesi gün 18 Ekim 1859'da azledildi. 1859 yılında hâlen yapım aşamasında olan Çırağan Sarayı ve bazı kasırların inşaatında çalışan işçiler, ücretlerinin ödenmemesinden dolayı Dolmabahçe Sarayı'nı çevirerek alacaklarını istediler. Bu olay karşısında çok üzülen Sultan Abdülmecid bütün saray ve kasır inşatlarını durdurup, kendisine ait dört bin kese altını çalışanlara dağıtmıştır.

26 Aralık 1859'da yine Meclis-i Tanzimat reisi olarak tayin edildi. Sadrazam Kıbrıslı Mehmet Emin Paşa Rumeli seyahatine çıktığında 4 Haziran 1860-12 Ekim 1860 döneminde sedaret kaymakamlığı görevi verildi. 14 Ekim'de hariciye nazırı Keçecizade Fuat Paşa Şam'a fevkalade yetkiyle gitmesi sırasında vekaleten geçici olarak hariciye nazırlığı yaptı. 14 Temmuz 1864'te ise sadrazam Keçecizade Mehmed Emin Fuad Paşa tarafından asıl olarak altıncı kez hariciye nazırı görevi verildi.

Sultan Abdülaziz'in tahta çıkmasından hemen sonra Kıbrıslı Mehmed Emin Paşa 'nın sadrazamlıktan azledilmesi üzerine 16 Ağustos 1861'de dördüncü kez sadrazam yapıldı. Fakat dört ay sadrazamlıktan sonra 22 Kasım'da azledildi. Yeni sadrazam olan Keçecizade Fuat Paşa bu görevi üzerine almasına bir şart olarak Mehmet Emin Ali Paşa'ya hariciye nazırlığı verilmesini koşmuştu. Böylece yedinci kez hariciye nazırı görevini üzerine aldı. Bu görevde altı yıl kaldı.

Sırbistan meselesi
11 Şubat 1867'de sadrazam Mütercim Mehmed Rüşdi Paşa azledilnce Mehmed Emin Âli Paşa beşinci kez sadrazamlığa geçirildi. Bu sadrazamlık görevi 1871'de ölümüne kadar yüklendi. Bu sadrazamlığı diğer sadrazamlık dönemlerinde daha çok olaylı ve sorunlu geçti. Sultan II. Mahmud devrinde 1830 yılında padişahın yayınladığı hatt-ı şerif ile Sırbistan'ın yönetimi resmen Sırp Başknezi Miloš Obrenović 'in soyundan gelenlere bırakılmıştı. Ancak Osmanlı ordusu birlikleri Belgrat ve diğer bazı kaleler de bulunmaktaydılar ve Osmanlı İmparatorluğu bu kalelere egemendi.

1860 yılında Mihail Obrenoviç'in ikinci kez Sırp Başknezi olmasıyla Sırbistan'da Müslüman-Hristiyan gerginliği artmış ve 1862'de Belgrad Olayları patlak vermişti. Belgrad paşası Aşir Paşa'nın 17 Haziran 1862'de şehri topa tutması üzerine aynı gün Belgrad'taki konsoloslar olayı protesto ettiler. Fransa'nın teklifi ile sorunu çözmek için Kanlıca'da uluslararası bir konferans toplandı ve 12 maddelik Kanlıca Protokolü imzalandı. Fransa, Belgrat kalesi başta olmak üzere Türk askerlerinin Sırbistan'daki kalelerde bulunması Sırplar için devamlı bir korku ve tehdit kaynağı olacağı gerekçesi ile kalelerin Sırplara terk edilmesi tezini savunmaktaydı. Ancak Bâb-ı Âlî, imparatorluk topraklarının emniyeti için Belgrat'ı terk etmeyeceği konusunda ısrarcı davranarak Belgrat kalesini muhafaza etmeyi başarmıştı. Protokol maddelerince Sırbistan'daki Müslümanların Sırbistan'ı terk etmeleri ve Osmanlı İmparatorluğu'nun Sırbistan'daki Sokol ve Uziçe kalelerini yıkması kararlaştırıldı. Ancak Sırplar Belgrat'ın Osmanlı İmparatorluğu elinde kalmasından hiç memnun değillerdi. Sırbistan'daki şehirli Müslüman nüfus göç etmiş ve yalnızca kalelerde Türk askeri kalmış olsa da, Sırplar kalan bu orduya bile katlanamamışlardır. Barışın Sırplar tarafından değil Türk garnizonlarının kalede bulunmalarından dolayı tehlikede olduğunu vurgulayan Sırplar, Türk askerlerinin de kaleleri terk etmesi konusunda Bâb-ı Âlî'ye baskıda bulunmayı sürdürdüler. 1866 Girit İsyanı dolayısıyla Osmanlı Devleti'nin Yunanistan'la savaşın eşiğine gelmesi Sırp Knezi Mihail'i harekete geçirdi. Mihail, 17 Ekim 1866'da Osmanlı İmparatorluğundan Sırbistan'daki kalelerin Sırplara terk edilmesi veya yıkılmasını istedi. Aynı zamanda hızla silahlanmaya başlayan ve diğer Balkan milletleriyle de ittifaklar kuran Mihail, Osmanlı Devleti'ne karşı bir cephe oluşturmuştu.Bu durum 1867'de yine büyük bir sorun haline geldi. Belgrat, Fethülislam, Böğürdelen ve Semendire kaleleri içinde askeri önemi olan yalnız Belgrad kalesi idi. Diğerlerinin en zayıf bir düşmana bile 5 gün dayanamayacağına inanılıyordu. Kaleler den askerin çekilmesi maddi bakımdan değil ancak manevi bakımdan büyük kayıp teşkil etmekte idi. Fransa bölgede huzurun sağlanması için Türk askerinin kalelerden çekilmesi gerektiği konusunda ısrarcı tutumuna devam etmekteydi.

Âli Paşa, 3 Mart 1867'de Sırbistan'daki kaleler hakkında uzlaşmacı bir tutum içinde karar aldı ve ihtilafı çözmek için üç teklif ileri sürdü. Birincisi; içlerinde Türk askeri kalmak şartı ile kalelerin komutanlığının Sırp beylerine verilmesi. İkincisi; Eşit sayıda Türk ve Sırp askeri bulundurmak suretiyle kalelerin Sırp beyinin idaresine bırakılması. Üçüncüsü ise Kalelerden Türk askerinin tamamen çekilerek yerine Sırp askerinin getirilmesi suretiyle ve kalelerin burçlarında Sırp bayrağının yanı sıra Türk bayrağı bulunmak şartı ile Sırp beyine verilmesi. Sırp beyi Mihal 8 Mart 1867 tarihli ve Sadrazam Ali Paşa'ya hitaplı mektubunda üçüncü öneriyi kabul ettiğini bildirdi. Mihal bunun ardından İstanbul'a gelerek Osmanlı hükûmetine saygılarını ve şükranını sundu. Sultan Abdülaziz'in 20 Mart 1867 tarihli fermanı ile Sırbistan'daki Osmanlı kaleleri Sırp prensine havale edildi. Belgrat'ta kale meydanında Türk kuvvetlerinin de iştirak ettiği bir törenden sonra Belgrat kalesi Sırplara terk edildi ve Türk bayrağı yanına Sırp bayrağı da çekildi. Yüzyıllarca darülcihad vazifesi görmüş bu Osmanlı kaleleri resmen olmasa da fiilen kaybedilmiş oldu. Gazilerin sayısız kahramanlık örnekleri yaratmış oldukları bu yerlerde Sırbistan 1876'da Osmanlı İmparatorluğuna karşı bağımsızlığını ilan edip savaş açana dek Türk bayrağı dalgalanmaya devam etti ancak kalelerden askerin çekilmesi Türk basını ve halkında derin bir acı bıraktı.

Ziya Paşa,

mısralarıyla eleştiride bulunurken Ayaşlı Hayri Efendi de şu tarihi düşürdü:

Girit meselesi

Islâhat Fermânı hükümleri bütün Osmanlı ülkesi genelinde uygulamaya konulduğu gibi, Girit adasında da uygulandı. Fermanın
gayr-ı müslim vatandaşlara sağladığı haklara rağmen, Girit RumIarının bundan pek memnun kalmadıkları görüldü. Girit bunalımını devamlı körükleyen ve bir yerde Megali İdea fikri doğrultusunda topraklarını genişletmeyi düşünen Yunanistan, Islâhat Fermânının ilanından sonra da ilgisini yoğun olarak Girit adasına yöneltti. Girit asileri, İsfakıya sancağına bağlı Apokoron kazasında 1866 yılı Haziran ayında ısyan ettiler. Apokoron kalesi bilahare asilerin merkezi oldu. Yunanistan'dan gelen 60 kadar çete reisi Apokoron'daki asilerin başına geçti. Türklerin köyleri yakılıp yağmalandı. Girit RumIarının isyan gerekçelerine bakıldığında şunlar yer alıyordu: Rumca eğitim veren okulların açılması, yeni limanların yapılması, ziraat bankası kurulması, vergilerin indirilmesi vb. Bu istekler, Yunanistan'a arka çıkan bazı Avrupa devletleri tarafından da destekleniyordu. Osmanlı hükûmeti tarafından isteklerinin yapılmadığını gören RumIar, kendi kendilerine bir hükûmet kurduklarını ve Yunanistan'a bağlandıklarını ilan ettiler.

Yunanistan ve dolaylı olarak bazı Avrupa devleti Girit'te Rum çetelerinin kurulmasını ve devlet aleyhinde faaliyetler göstermelerini desteklemekteydiler. Âli Paşa, 26 Aralık 1866 tarihinde büyük devletlere müracaat ederek, Yunanistan'ı desteklemeyeceklerine dair açıklamada bulunmalarını istedi. Halbuki ayni tarihlerde Yunan hükûmeti de karşı atağa geçerek Girit'in kendi sınırlarına ilhak edilmesi için çabalıyordu. Yunanistan'ı bu dönemde desteklemeye gayret gösteren Rus Hariciye Nazırı Prens Gorchakof ise, 1867 yılı Ocak ayında verdiği beyanlarla, Osmanlı Devleti'nin Girit Adası'nı kaybettiğini açıklıyor; Rumlara ise son derece ihtiyatlı davranmalarını tavsiye ediyordu. Avrupa kamuoyunda Türklere karşı olumsuz tepkilere rağmen bu sırada gerek sadrazam Mehmet Emin Âli Paşa Paşa, gerek hariciye nazın Keçecizilde Fuat Paşa gibi önde gelen bir kısım devlet ricali, Girit'teki ıslahat işlerini Osmanlı Devleti'nin kendi başına yapabileceğine inanıyordu. Bu maksatla Ali Paşa, meseleyi çözümlernek üzere Girit adasına gitmeye karar verdi. Aslında Âli Paşa, Girit adasına yeni bir idare tarzı götürüyor ve bununla hem asileri kazanmayı, hem de büyük devletlerin muhtemel müdahalelerini önlemeyi ümit ediyordu. Paşa, Osmanlı Devletinde olduğu gibi, Avrupa diplomatları arasında da büyük bir otorite sahibi idi. Âli Paşa, Girit'e hareketinden önce Ömer Lütfi Paşa'ya askerî harekâtı durdurmasını, 45 günlük bir mütareke ilan etmesini, bu süre zarfında silahlarını bırakan asiler için af ilan etmesini emretti. Bu genel aftan Girit asilerine yardım için gelenler de yararlanabilecekti. Ali Paşa, 2 Ekim 1867 tarihinde Sultaniye vapuru ile İstanbul' dan Girit'e hareket etti.

Âli Paşa, 3 Ekim 1867'de Girit adasına ulaştı ve Kandiya limanında törenle karşılandı. Aynı gün ada halkına Girit ıslahatı konusunda padişahın fermanını yayımladı. Âli Paşa Sultan Abdülaziz'e gönderdiği Islahat layihasında, Rusya'nın devamlı olarak gayrimüslim halkı ve Yunanistan'ı kışkırtarak Osmanlı'nın gayrimüslim ahaliye eziyet ettiği propagandası yaptığını belirtiyordu. Ali Paşa sonrasında ise sözlerine şöyle devam ediyor:

Bu nedenlerden dolayı Hristiyanların da memuriyetlere kabul edilmeleri gerektiğini savunan Âli Paşa, layihasına şöyle devam ediyor:

Ali Paşa, yine aynı layihasında, memuriyetlere kabul edilecek gayrimüslimlerde liyakatin ilk planda tutulması ve tüm memurlarda Türkçe bilme şartı getirilmesi gerektiğinden bahsediyordu. Dönemin padişahı Sultan Abdülaziz, Âli Paşa'nın Girit Olayları hakkında göndermiş olduğu layihayı müteakip,30
Eylül 1867 tarihli fermana bağlı bir de nizamname yayımladı. Ali Paşa, ilk önce bahse konu fermanın ada halkına sağladığı hakları açıkladı, daha sonra da nizamnamede belirtilen maddeleri uygulamaya koydu. 1 Ekim 1867 tarihli fermana bağlı nizamnameye göre; göre, Girit adasının mülki idaresi padişah tarafından atanacak bir valiye, kalelerin muhafazası da bir komutana verilecekti. Valilerin yanında, biri Müslüman, diğeri Hristiyan olmak üzere padişah tarafından tayin edilmiş iki müşavir bulunacaktı. Bu arada Girit adası gereği kadar sancaklara ayrılacak ve bu sancaklara padişah tarafından atanacak olan mutasarrıfların yarısı Müslüman, yarısı Hristiyan olacaktı. Müslüman mutasarrıflara Hristiyan, Hristiyan mutasarrıflara Müslüman muavin verilecekti. Sancaklar da kazalara ayrılacak, her kazaya bir kaymakam ile, aynı dinden olmayan bir muavin atanacaktı. Mülki idarecilerin nezdinde birer idare meclisi olacaktı. Vilayet idare meclisine vali başkanlık edecekti. Bu meclis; iki müşavir, adliye müfettişi, metropolit, defterdar, mektupçular ve halk tarafından seçilen üçü Müslüman, üçü Hristiyan üyelerden teşekkül edecekti. Halkı karma olan sancakların idare meclisleri de karışık olacaktı. Öte yandan vilayet merkezinde, sancak ve kazalarda davaların görülmesi için birer deavi meclisi kurulacak ve meclislerin üyeleri de yarı yarıya her iki toplumdan seçilecekti. Ancak ahalisi sırf Hristiyan olan yerlerde üyelerin tamamı Hristiyan olacaktı. Yazı işleri iki dilde Türkçe ve Rumca olarak yürütülecekti. Girit vilayetinde bunların dışında bir de umumi meclis bulunacaktı. Bu meclise her kazadan, halkın seçeceği iki üye iştirak edecekti. Ahalisi yalnız İslam veya Hristiyan olan kazaların üyeleri Müslüman veya Hristiyan olacağı gibi, karışık olan kazalarda eşit üye seçilecekti.

Girit adasında bu hükümler dairesinde verilmek istenen nizam, 1856 Islâhat Fermânının şekline ve ruhuna uygun idi. Âsîler lehinde yabancı müdahaleye de artık yer bırakmamakta idi. Buna rağmen, asilerin teşkil ettikleri geçici hükûmet, bu programı reddetti. Bunun üzerine İstanbul'daki hükûmet erkânı büyük devletlere bu konuda verilecek cevabı hazırlamakla uğraştı ve bir süre sonra bunu Âli Paşa'ya bildirdi. Buna göre âsîlerin teklifi ya reddedilecek, ya da büyük devletlerle görüşülerek bir uyuşma sağlanacaktı. Hatta hükûmet üyeleri, devletin mali sıkıntı içerisinde bulunduğunu ileri sürerek büyük devletlerin Girit adasında teftiş isteklerine olumlu bakılması yönünde görüş bildirince Âli Paşa bunu reddetti. Ali Paşa bundan başka, büyük devletlerin adada yapmak istedikleri referandum teklifini de kabul etmedi. Nitekim, Sultan Abdülaziz de Ali Paşa ile ayni görüşü paylaştığını Fransız elçisi Mösyö Bourree'ye bildirmişti.

Olayların bu derece kritik bir merhalede olduğunu anlayan Osmanlı idarecileri ve padişahı yeni birtakım düzenlemeler yapmak için harekete geçti. Girit adasının huzura kavuşmasını arzu eden Sultan Abdülaziz, tarafından gönderilmiş olan ve biraz evvel bahsedilen birinci fermanda, Mart 1284/1868 senesinden itibaren adanın iki senelik aşar vergisinin tamamının affedildiği; müteakip iki seneye ait verginin de yarısının alınmayacağı, diğer yarısının da adadaki imar ve ıslahat işleriyle ilgili yapılan harcamalara ayrılacağı belirtilmekte idi. Bundan başka Girit'teki Müslüman halkın askerlikten muaf tutulduğu müddetçe, Hristiyanların da askerlik bedeli vergisinden muaf oldukları, diğer birtakım hususlarda da iyileştirmeler yapılacağı açıklanmakta idi.

Sadrazam Âli Paşa, 4 Ekim 1867 tarihinden 28 Şubat 1868 tarihine kadar Girit Adasında kalarak adada huzurun tesisine çalıştı. Mehmet Emin Âli Paşa, 28 Şubat 1868 yılında Girit adasını Hüseyin Avni Paşaya bırakarak İstanbul'a döndü. Mehmet Salahi Bey gibi, dönemin bazı devlet ricalinden Ali Paşa tarafından Girit adasında uygulamaya konulan ıslahat kararları tenkit edilmişti. Ali Paşa'yı dönemin şairi Namık Kemal ve Ziya Paşalar tenkit etmişlerdir. Ziya Paşa yazdığı bir şiirinde de Âli Paşa'yı Girit meselesinden dolayı acizlikle suçlarken şunları yazıyordu:

Aslında Âli Paşa'nın bu icraatına bakıldığında, Girit'e uluslararası bir heyet gönderip referandum yaptırmak isteyen Avrupa devletlerinin müdahalesi önlenmiş; Girit Rumlarının büyük bir kısmı tatmin edildiğinden isyan mevzü kalmış; yeni idare esasları Avrupa kamuoyunu da büyük ölçüde memnun etmiş; Yunan propagandası tavsatılmış ve en önemlisi isyanın başarıya ulaşma şansı ortadan kalkmıştı. 1868 Girit nizamnamesi adanın Türk idaresinden çıkışı tarihi olan 1912 yılına kadar çeşitli tadillerle de olsa uygulamada kalmıştır.

Muhalifleri ve Yeni Osmanlıların doğuşu
Âli Paşa'nın tavizkar dış politikası Ziya Paşa, Ali Suavi gibi muhalifleri tarafından ağır şekilde tenkit edilmiştir. . 1867 Mart'ında Sadrazam Âli Paşa'nın yayımlaması nedeniyle "Âli Kararnâme" olarak bilinen kararname, devlete, ülke çıkarlarının gerektirdiği durumlarda, yürürlükteki basın yasasından bağımsız olarak, kovuşturma hakkı tanıdı. Bu kararnamenin ardından Paris'e kaçmak zorunda kalan Ali Suavi, Namık Kemal ve Ziya Paşa, Avrupa'nın değişik kentlerinde yayımladıkları gazetelerle, ilk sürgün Türkçe basınını oluşturdular. Bu dönem boyunca Yeni Osmanlılar tarafından çıkarılan gazeteler, gayrimüslimlerin, Tanzimat ve Islahat fermanlarından sonra Müslümanlarla eşit değil, onlardan üstün bir konuma geldiği düşüncesiyle, Osmanlı ülkesindeki Müslüman-Türk unsurun haklarını savunup, Avrupa devletlerinin politikalarını ve Osmanlı Devleti'nin yönetilmesindeki aksaklıkları eleştirerek, yeni fikirler doğrultusunda yeni bir zihniyet oluşturmayı, kendilerine görev addettiler. Avrupa'da geçen üç seneyi aşkın bir faaliyet süreci sonucunda dağılan cemiyetin üyeleri 1871'de Sadrazam Ali Paşa'nın ölmesi üzerine İstanbul'a dönmeye başladı. İlk dönenlerden biri de cemiyetin kurucularından Vatan Şairi ya da Hürriyet Şairi olarak anılan Namık Kemal idi. Anayasal ve meşruti bir idare taraftarı olan Yeni Osmanlılar ve özellikle Namık Kemal vatan kavramı ile yeni bir ateş tutuşturmuşlardı.

Buna karşıt olarak Mehmed Emin Ali Paşa 1869'da Mısır Valisi Hidiv İsmail Paşa'nın İstanbul'a gelip hak ve yetkilerini çok genişletici imtiyazlar istemesi ve bu amacına varmak için ta saraya kadar gayet bol ve eli açık rüşvetten uzak olmayan hediyeler dağıtmasına rağmen sadrazam bu yeni haklar ve yetkiler verilmesine karşı çıkmıştır. Bulgarların İstanbul Ortodoks Patrikhanesi'nden ayrılıp kendilerine özel bir patrikhane (eksarhlik) kurmalarını uzun müddet engellemiştir. 12 Mart 1871'de beksahlik kabulü benimsenmesine rağmen bunun gerçekleşmesi için gerekli berat verilmesini sürüncemede bırakıp bu kararı baltalamıştır ve işin sürüncemede kalmasına neden olmuştur. Katolik Ermenilerin Roma'da papalığa bağlanma girişimlerini de sonuçsuz bırakmıştır. Öte yandan Abdülaziz'in donanma reformu politikasına ve özellikle Avrupa yakasında demiryolları yapılması politikasını ısrarla korumuştur.

Diğer taraftan iç politikada Tanzimat ve ıslahata açık politikalar uygulamak istemekteydi. Fakat Sultan Abdülaziz bunun aleyhindeydi ve etrafındaki tutucular gittikçe güçlenmekteydi. Ayrıca Âli Paşa etrafında sağlam bir kadro kuramamıştı ve işler birkaç kişinin (örneğin hariciye nazırı olan Keçecizade Fuad Paşa) üzerine kalmıştı. Nitekim 1871'de ölümünden sonra gayet tutucu Mahmut Nedim Paşa sadrazam olmuştur.

Mehmed Emin Âli Paşa 1871 başlarında hastalanıp yatağa düşdü. Hastalığı yatakta 2-3 ay sürdü. 7 Eylül 1871'de öldü. Mezarı Süleymaniye mezarlığındadır.

Değerlendirme
Sicill-i Osmani onu şöyle değerlendirir:
Siyasî işleri iyi bilir, yumuşak huylu, afif ve doğal idi.

Osmanlılar Ansiklopedisi değerlendirmesi ise şöyledir:
Memleket dahilde usul, resmîyet ve teşrifata riayetkar, Bâb-ı Âlî'nin şeref ve haysiyetinin korunmasına önem veren, engin tecrübesiyle devletin ileride karşılaşacağı felaketleri önceden sezip tedbirler alan dünyaca tanınmış bir devlet adamıydı.

Ancak muhalifleri ... hiçbir istiarede bulunmadan ..verdiği kararlar(la)... Islâhat Fermânı, ecnebilere emlak tasarrufu müsaadesi, müslim ve gayrimüslim vatandaşların ayrı mahkemelerde yargılanması gibi yabancılar tarafından hazırlanmış projeleri hemen kabul etmekle ve müstakil bir siyaset takip etmemekle itham etmişlerdir.

Uzun süre Avrupa ile diplomatik ilişkiler içerisinde bulunması nedeniyle, siyasi nota yazmaktaki kabiliyeti son derece iyiydi, Viyana ve Paris kongrelerindeki siyaseti sebebiyle diplomasi aleminde şöhret ve hürmet kazanmıştır. Onun siyasi kudretini batının en büyük diplomatları bile tasdik etmişlerdir. Fransa İmparatoru III. Napolyon'a Âli Paşa gibi bir hariciye nazırı bulabilsem dedirtecek derecede takdirine mazhar olmuştur. İtalya diplomatlarından en meşhurlarından Kont Kavurun, Paris kongresinde Âli Paşa ayarında başka bir diplomat yoktu demiştir. Paris kongresinde Avusturya delegesi olan Baron Hobner de hatıratında Âli Paşa'yı bu yönü ile övmüştür. Vefatında yazı takımını müzeye koydurmak üzere Prens Bismark 300 altına aldırmıştır.

Vefatından sonra Latürki gazetesinde şöyle değerlendirilmiştir;

Paris Kongresnde gösterdiği dirayet ve zekası ile Meternih ve Taleryan gibi diplomatlar arasına girmiş Girit ihtilalini aldığı tedbirlerle bastırmaya muvaffak olmuştur.

Müverrih Sinyobos, Âli Paşa'nın vefatı Türkiye için felaket olmuştur derken Sultan Abdülaziz zamanında mabeyn kitabetinde bulunan Hurşid Paşazade Süleyman Bey, zât-ı şâhâne Âli Paşa öldü de şimdi padişah olduğumu anlamaya başladım, diyormuş, halbuki haberi yok, asıl şimdi çukurun başına gelmiştir demiştir.

Aldığı görevler

Sadrazamlık dönemleri
 Abdülmecit saltanatında,
 6 Ağustos 1852 - 3 Ekim 1852
 2 Mayıs 1855 - 1 Kasım 1856
 7 Ocak 1858 - 18 Ekim 1859
 Abdülaziz saltanatında,
 6 Ağustos 1861 - 22 Kasım 1861
 11 Şubat 1867 - 7 Eylül 1871

Hariciye nazırlığı
 Abdülmecit saltanatında,
 28 Eylül 1846 - 22 Nisan 1848
 15 Temmuz 1848 - 6 Ağustos 1852
 24 Kasım 1854 - 2 Mayıs 1856
 6 Kasım 1856 - 12 Kasım 1856
 3 Ağustos 1857 - 11 Ocak 1859
 Abdülaziz saltanatında,
 14 Temmuz 1861 - 5 Ağustos 1861
 22 Kasım 1861 - 11 Şubat 1867
 Mart 1868 - 8 Ağustos 1871

Diğer
 Ocak 1842-Kasım 1844: Londra büyükelçisi
 Haziran-Ağustos 1848: Meclis-i ahkam reisi
 Ocak-Haziran 1853: Aydın Vilayeti  valisi
 Mart-Eylül 1854: Hüdâvendigâr Vilayeti valisi
 Eylül-Aralık 1854: Tanzimat Meclisi reisi
 Ocak-Mayıs 1855: ilaveten Tanzimat Meclisi reisi
 Aralık 1859: Tanzimat Meclisi reisi

Ayrıca bakınız
 Tanzimât Fermânı (Gülhane Hatt-ı Şerif-î, 3 Kasım 1839)
 İşlâhat Fermâni (Hatt-ı Humâyûn, 18 Şubat 1856)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Marz, Rasim (2016) "Ali Pascha - Europas vergessener Staatsmann (Ali Paşa - Avrupa'nın Unuttuğu Devlet Adamı)", Berlin: Frank&Timme, 260 s.
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 Danışmend, İsmail Hâmi (1971), Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul: Türkiye Yayınevi
 Uluçam, Müjdat, "Âlı Paşa", (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş., c. 1, s. 221 ISBN 975-08-0072-9
 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383, c. III, s. 290-291
 İnan, İbnülemin Mahmud Kemal (1982), Osmanlı Devletinde Son Sadrazamlar, İstanbul: Dergâh Yayınları, c. 1, s. 2-58 (Google books ,
 Beydilli, K., "Âli Paşa, Mehmet Emin", (1988), Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, c. II., s. 425-426, İstanbul:TDV

1815 doğumlular
1871 yılında ölenler
19. yüzyılda Osmanlılar
Hariciye nâzırları
İstanbul doğumlu askerler
İstanbul'da defnedilenler
İstanbul'da ölenler
Osmanlı sadrazamları
Osmanlıcılar
Tanzimat

Mehmed Emin Âli Paşa


Sveti kraljevski luk (engl. Holy Royal Arch) je samostalni stupanj u slobodnom zidarstvu. Kraljevski luk prisutan je u svim glavnim masonskim sustavima, iako je u nekim on izrađen kao dio zanatske, odnosno matične, masonerije, dok je u drugima u pridruženom, odnosno pobočnom, redu. Masoni kraljevskog luka se sastaju kao kapitel (engl. Chapter). U Vrhovnom redu Svetoga kraljevskog luka (engl. Supreme Order of the Holy Royal Arch), kao što se prakticira na Britanskim otocima, većem dijelu Europe i u Commonwealthu, kapiteli dodjeljuju jedan stupanj i to Mason kraljevskog luka.

Članstvo
Na Britanskim otocima, većini kontinentalne Europe (uključujući masonski rastuće države istočne Europe) i u većini država Commonwealtha (s izuzetkom Kanade), učenja masonerije Kraljevskog luka sadržana su u "Vrhovnom redu Svetoga Kraljevskog luka" – samostalnom stupanju slobodnog zidarstva koji je otvoren za one koji su prošli tri zanatska stupnja. Do 1823. godine je bilo otvoreno samo za masone koji su prethodno prošli starješinstvo zanatske lože. Danas se od kandidata za Kapitel engleskog Svetoga kraljevskog luka traži da je majstor zidar četiri ili više tjedana.

U škotskoj masoneriji kandidat za Kraljevski luk mora biti i majstor mason Znaka, stupanj koji se po potrebi može dodijeliti unutar Kapitela Kraljevskog luka. U Irskoj kandidat mora biti majstor zidar jednu godinu prije nego što bude primljen kao član Kapitela Kraljevskog luka. Stupanj majstora masona Znaka prvo se uzima odvojeno, a tek nakon toga može se dobiti stupanj Kraljevskog luka.

U Sjedinjenim Državama, Kanadi, Brazilu, Izraelu, Meksiku, Paragvaju, Filipinima, Kraljevski luk ne funkcionira kao samostalni stupanj kao na Britanskim otocima, već je dio sustava dodatnih masonskih stupnjeva Yorčkog obreda. Zidari Kraljevskog luka u Yorčkom obredu sastaju u Kapitelu, dok Kapitel Kraljevskog luka Yorčkog obreda dodjeljuje četiri različita stupnja: majstor znaka (engl.  Mark Master), virtualan bivši majstor (engl.  Virtual Past Master), najuzvišeniji majstor (engl. Most Excellent Master) i mason Kraljevskog luka (engl. Royal Arch Mason). Dok je stupanj "masona Kraljevskog luka Yorčkog obreda" približno usporediv s Vrhovnim redom Svetoga kraljevskog luka kako se prakticira u Engleskoj i Walesu, ostali stupnjevi mogu imati ekvivalente u ostalim pridruženim redovima.

Kraljevski luk je također predmet 13. i 14. stupnja Škotskog obreda slobodnih zidara koji je Engleskoj i Walesu nazvan Drevni i prihvaćeni obred.

Svrha i učenje
Slično kao kod zanatskog slobodnog zidarstva, Kraljevski luk uči moralne i etičke pouke. U tri zanatska stupnja kandidat dobiva niz praktičnih principa služenja svom bližnjem. Ali čovjek nije samo praktično biće već ima i bitan duhovni aspekt u svojoj prirodi. Kraljevski luk dalje razvija ovaj posljednji aspekt preispitivanjem čovjekove duhovne prirode, ne zamjenjujući već podržavajući ono što je kandidat naučio iz vlastite religije. U kapitelu se učenja Kraljevskog luka prenose pomoću obredne alegorija temeljenih na starozavjetnom pripovijedanju o povratku u Jeruzalem iz babilonskog progonstva kako bi obnovili grad i Hram. Čisteći zemlju Salomonova hrama za temelje novog hrama, kandidat radi važna otkrića. Dodavanjem dodatnog objašnjenja praktičnim lekcijama zanatskog slobodnog zidarstva, Kraljevski luk se promatra kao nadogradnja prethodnih stupnjeva, a usvojene filozofske lekcije primjerene su ovoj epizodi masonskog razvoja kandidata. Simbol ili Veliki grb masonerije Kraljevskog luka je trostruki tau.

Povijest
Točna pojava Masonerije Kaljevskog luka općenito, posebice Svetoga kraljevskog luka, je nepoznato osim što potiče iz sredine 18. stoljeća.

Iako se u masonskoj literaturi iz 1720-ih godina pojavljuju nazivi kraljevskog luka, prvo dokazivo pojavljivanje Masonerije Kaljevskog luka nalazimo u Irskoj 1740-ih godina tijekom dublinske procesije. Prema zapisima lože broj 21, "Kraljevski luk" su u procesiji nosila "dva izvrsna masona" kroz Youghal, Irska, 27. prosinca 1743. godine.

Stupanje se s neodobravanjem spominje u Dassignyjevom "Ozbiljnom i nepristranom istraživanju uzroka današnjeg propadanja slobodnog zidarstva u Kraljevini Irskoj" objavljenom u Dublinu 1744. godine. Nepovezan bilješke u ovom djelu ukazuju na to da se obred vršio u Dublinu, Londonu i Yorku, i opisuju ga kao "organizirano tijelo muškaraca koji su prošli starješinstvo".

Velika loža Irske je 1749. godine dala naloge ložama br. 190 i 198 za osnivanjem "Loža Kaljevskog luka".

Uloga unutar različitih masonskih konstitucija
Sveti Kraljevski luk je sadržan u mnogo različitih masonskih konstitucija diljem svijeta, među kojima mnogi ovaj red ističu različito.

Engleska, Europa i Australazija

Engleski sustav masonerije Kraljevskog luka sastoji se od jednog dodatnog stupnja koji ima četiri ceremonije: ceremoniju uzvišenja radi dolaska novih članova i ceremoniju postavljanja za svakog od tri principala.

U Engleskoj i Walesu, potrebno je da Kapitel Svetog Kraljevskog luka bude pod pokroviteljstvom zanatske lože i da ima isti broj. U skoro svim slučajevima, Kapitul Svetog Kraljevskog luka također nosi isto ime kao i pokroviteljska zanatska loža, iako je sam Sveti Kraljevski luk odvojen od zanatskog slobodnog zidarstva. Pritom je Sveti Kraljevski luk jedino pridruženo tijelo koje aktivno podržava Ujedinjena velika loža Engleske među zanatskim slobodnim zidarstvom. Zanatske lože u Engleskoj i Walesu obično imaju posebnog predstavnika Kraljevskog luka, a novopečeni majstori zidari aktivno se potiču da traže prijem u Sveti Kraljevski luk prije nego što razmotre članstvo u nekom drugom masonskom redu.

S izuzetkom Škotske i Skandinavije (u kojoj se koristi Švedski obred), engleski sustav masonerije Kraljevskog luka postoji i u drugim europskim državama, kao i u Australaziji, a trenutačno se uvodi u mnoge istočnoeuropske države, uključujući Rusiju i Srbiju. Zbog razlike u organizaciji, značajna ograničenja primjenjuju se na engleske zidare Kraljevskog luka koji žele prisustvovati sastancima Kraljevskog luka u Škotskoj.

Škotska
U Škotskoj se stupanj dodjeljuje u Kapitelu Kraljevskog luka koji je organiziran u potpuno drugačijoj administrativnoj strukturi pri Vrhovnom poglavarstvu Velikog kapitela kraljevskog luka Škotske. Ovo tijelo upravlja masonerijom majstora Znaka, masonerijom Kaljevskog luka i stupnjem Uzvišenog majstora (engl. Excellent Master) koji je bitan uvod stupnja Kraljevskog luka.

Engleskim zidarima Kraljevskog luka neće biti dopušteno ući u škotski Kapitel tijekom rada majstora Znaka, osim ako imaju taj stupanj koji u Engleskoj upravlja zasebno tijelo. Stupanj Uzvišenog majstora ne postoji u Engleskoj, a članovima engleskog Velikog Kapitela nije dopušteno prisustvo tim radovima. Oni također mogu biti isključeni iz dijela rada Kraljevskog luka koji više ne koriste, premda se ovo odlučuje u pojedinim kapitelima.

Ova ograničenja se ne odnose na zidare Kapitela Kraljevskog luka u Irskoj, Australiji, Novom Zelandu i sjevernoj Americi.

Irska
Stupanj Kraljevskog luka prema irskoj konstituciji je jedinstven iako je savršeno regularan i priznat te ima malo sličnosti s istim stupnjem u sestrinskim konstitucijama Engleske i Škotske.

Sjeverna Europa
Masonerija Švedskog obreda, koji se prakticira u Švedskoj, Norveškoj, Danskoj, Islandu, dijelom u Finskoj i Njemačkoj, je doista napredan sustav i podijeljena je u tri razreda. Drugi razred, stupnjevi Svetog Andrije, imaju neke sličnosti s Kraljevskim lukom. Zidari VI. stupnja Švedskog obreda i zidari Kraljevskog luka dijele neku simboliku pa će imati uzajamno poštovanje.

Sjeverna Amerika i druge države
U Sjedinjenim Državama, Kanadi, Brazilu, Izraelu, Meksiku, Paragvaju i Filipinima i drugima, u učenjima zidara Kraljevskog luka se ne radi kao samostalni stupanj, već je dio sustava dodatnih masonskih stupnjeva Yorčkog obreda. Kapitel Kraljevskog luka Yorčkog obreda upravlja stupnjeve majstor znaka (engl. Mark Master), virtualan bivši majstor (engl.  Virtual Past Master), najuzvišeniji majstor (engl. Most Excellent Master) i mason Kraljevskog luka (engl. Royal Arch Mason). Od ova četiri stupnja samo ovaj posljednji nalikuje Vrhovnom redu Svetoga Kraljevskog luka kako se prakticira u Engleskoj i Walesu. U Kanadi većina jurisdikcija formalno ne prakticira ili ne dodjeljuje stupanj "virtualanog bivšeg majstora", iako je poznato da je dostupan kao grupna ceremonija za članove koji prisustvuju sazivu Velikog kapitula.

Administrativna struktura

Kapitel
Jednom kad je prihvaćen u kapitelu (engl. Chapter), ekvivalent zanatskoj loži u Svetom Kraljevskom luku, kandidat postaje kompanjon (engl. Companion), a sastanci Kraljevskog luka opisani su kao Sabori (engl. Convocation). Ceremonija u kojoj je majstor zidar podiže u kompanjona naziva se veličanje (engl. Exaltation). Kapitelom Svetog Kraljevskog luka upravljaju tri principala koji zajednički upravljaju kapitelom sjedeći na istočnoj strani skupštine.

Pored trojice principala koji zajednički vode, Kapitel Svetog Kraljevskog luka bira i imenuje druge časnike s posebnim odgovornostima unutar kapitela. Slični dužnosti postoje i na nacionalnoj razini u Vrhovnom poglavarstvu Kapitela, a također i na područnoj razini, s odgovarajućim prefiksima kod časnika.

 Zerubabel princ Jeruzalema (Zerubbabel – Prince of Jerusalem)
 Hagaj prorok (Haggai the Prophet)
 Jošua prvosvećenik (Joshua the High Priest)
 Ezra pisar (Scribe Ezra)
 Nehemija pisar (Scribe Nehemiah)
 rizničar (Treasurer)
 voditelj ceremonije (Director of Ceremonies)
 glavni došljak (Principal Sojourner)
 prvi zamjenik došljaka (1st Assistant Sojourner)
 drugi zamjenik došljaka (2nd Assistant Sojourner)
 zamjenik voditelja ceremonije (Assistant Director of Ceremonies)
 orguljaš (Organist)
 podvornik (Steward), može ih biti više
 nastojnik (Janitor)

Sve ove dužnosti popisane su i regulirane statutima ili propisima različitih Velikih kapitela, uključujući i matičnog Velikog Kapitela, točnije Vrhovnog poglavarstva Kapitela Engleske (engl. Supreme Grand Chapter of England). U strukturi Yorčkog obreda masonerije Kraljevskog luka, nastojnik može biti poznat i kao stražar (engl. Tyler ili Sentinel).

Vrhovno poglavarstvo Kapitela
Vrhovno poglavarstvo kapitela Zidara kraljevskog luka Engleske upravlja se iz središnjice Ujedinjene velike lože Engleske u Londonu. Vrhovnim poglavarstvom Kapitela upravljaju tri velika principala koji imaju svoje sjedište. Prvi veliki principal (engl. First Grand Principal) u Svetom kraljevskom luku ekvivalent je velikom majstoru zanatskog slobodnog zidarstva. Ako je nositelj ove dužnosti kraljevski princ tada je on podržan od strane "privremenog prvog velikog principala" (engl. Pro First Grand Principal). Također, mnogi časnici velike lože obnašaju jednakovrijednu dužnost u vrhovnom velikom kapitelu.

Vidi još
 Masonski redovi

Izvori

Slobodno zidarstvo u Ujedinjenom Kraljevstvu
Sveti kraljevski luk

Sveti kraljevski luk


Lorenz Eichstaedt (* 10. August 1596 in Stettin; † 8. Juni 1660 in Danzig) war ein deutscher Mediziner, Astronom und Kalendermacher.

Leben
Eichstaedt war der Sohn des Stettiner Kaufmanns Peter Eichstaedt und seiner Frau Anna, Tochter des Ratskämmerers Peter Mathias in Gollnow in Pommern. Nach dem Besuch des Pädagogiums in Stettin studierte er an 1612/1613 in Greifswald, danach ab 1614 in Wittenberg bei Daniel Sennert. In der Zeit von 1617 bis 1619 studierte er an verschiedenen Universitäten in Deutschland und Holland, praktizierte dann ab 1619 bei dem Arzt David Faber in Altenburg. 1621 wurde er in Wittenberg promoviert und ließ sich dann als Arzt in Stargard in Pommern nieder.

1624 wurde er – erst 24 Jahre alt – Stadtphysicus in Stettin. 1628 heiratete er Katharina Giese, die Tochter des Stettiner Bürgermeisters Paul Giese. Aus dieser Ehe gingen sechs Kinder, vier Söhne und zwei Töchter, hervor. In den Jahren 1625, 1630 und 1638 wurde Eichstaedt durch die in Stettin grassierende Pest besonders gefordert. In den Jahren 1633 und 1640 reiste er nach Holland, um dort seine wissenschaftlichen Kontakte zu pflegen.

Nach über 20 Jahren Arbeit in Stettin wurde er 1645 nach Danzig als Stadtphysicus und Professor für Medizin, Mathematik und Physik am Akademischen Gymnasium berufen, wo er bis zum Ende seines Lebens wirkte. In Danzig lernte er den damals noch jungen und unbekannten Astronomen Johannes Hevelius kennen, für dessen 1647 erscheinende Selenographia er ein Lobgedicht in lateinischen Hexametern verfasste, das mit dem Werk abgedruckt wurde.

Eichstaedt hatte schon in Stargard ein astronomisches Werk über eine Konjunktion der Planeten Jupiter und Saturn verfasst, das 1622 in Stettin erschienen war. In den folgenden Jahren erschienen weitere Werke, sowohl medizinische als auch astronomische Gegenstände betreffend, von denen das wichtigste die zwischen 1634 und 1644 erschienen Ephemeriden waren. Dies waren Tafeln, in denen für den Gebrauch von Geographen, Seefahrern und Astronomen die vorausberechneten Positionen der Planeten verzeichnet waren. Sie setzten die berühmten, von Johannes Kepler erstellten, 1627 erschienenen Rudolfinischen Tafeln fort.

Ab 1615 veröffentlichte er seine astronomischen Ergebnisse auch in Kalendern, die er mit detaillierten Beschreibungen seiner Beobachtungen und Rechengänge anreicherte.

Er wurde am 14. Juni 1660 in der Danziger Trinitatiskirche begraben.

Der Mondkrater Eichstadt ist nach ihm benannt.

Schriften
 Disputationum de Corpore mixto. Wittenberg 1615.
 Prognosticon de Coniunctione Magna Saturni et Jovis in Trigono Igneo Leonis. Stettin 1622.
 De Confectione Alchermes. Stettin 1634. ()
 Ephemerides. Stettin 1634 und 1636, Danzig 1644.
 Paedia Astrologica. Stettin 1636.
 Tabulae Harmoniae Coelestium. Stettin 1644. ()
 Collegium anatomicum. Danzig 1649.
 Planorum Geometria. Lübeck 1650.
 De Camphora an Hippocrati et aliis. Danzig 1650.
 Problemata electro-logica, physico-medica. Danzig 1650.
 Collegium physicum. Danzig 1654–1658.

Literatur
 Hans-Jürgen Kämpfert: Danziger Naturwissenschaftler. In: Bernhart Jähnig, Peter Letkemann (Hrsg.): Danzig in acht Jahrhunderten. Münster 1985.
 Christian Krollmann (Hrsg.): Altpreußische Biographie. Bd. 1. 1941.
 Walther Schönfeld: Lorenz Eichstädt, weiland Stadtphysikus von Stettin und Danzig, Professor der Mathematik und Physik, Astrologe und Kalenderschreiber. In: Monatsblätter der Gesellschaft für pommersche Geschichte und Altertumskunde. Band 53, 1939, S. 169–173.
 Lynn Thorndike: History of Magic and Experimental Science. Bd. 7: The Seventeenth Century. Columbia University Press, New York 1958, S. 146f.
 Dorothea Weichbrodt: Patrizier, Bürger, Einwohner der Freien und Hansestadt Danzig. Danziger Verlagsgesellschaft Rosenberg, Klausdorf/Schwentine 1986.
 Eckhard Wendt: Stettiner Lebensbilder (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Pommern. Reihe V, Band 40). Böhlau, Köln/Weimar/Wien 2004, ISBN 3-412-09404-8, S. 145–147.

Einzelnachweise

Weblinks

Astronom (17. Jahrhundert)
Mediziner (17. Jahrhundert)
Stadtphysicus
Person als Namensgeber für einen Mondkrater
Person (Stettin)
Person (Danzig)
Geboren 1596
Gestorben 1660
Deutscher
Mann

Lorenz Eichstaedt


La Kvindepokalen 2021-2022 est la  de la coupe du Danemark féminine de football. Le FC Thy-Thisted Q remet son titre en jeu. Les six meilleurs clubs du pays sont exempts de premier tour.

Calendrier de la compétition

Résultats

Premier tour

Deuxième tour

Troisième tour

Quarts de finale

Demi-finales

Finale

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Coupe du Danemark féminine de football
 Championnat du Danemark féminin de football 2021-2022

Liens externes

 Coupe du Danemark 2021-2022 sur women.soccerway.com

Coupe du Danemark féminine de football
Danemark féminin
Sport au Danemark en 2021
Sport au Danemark en 2022

Coupe du Danemark féminine de football 2021-2022


Ćolić, hrvatska plemićka obitelj. Senjski Ćolići u vrelima zabilježeni su kao Chiolich, a slavonska grana kao Csollich.

Podrijetlo je navodno iz Hercegovine. Razlog pretpostavci je što se izvjesni Ćolići u vremenima prvim osmanskih upada spominju u vrelima. Godine 1483. u Dubrovnik su doselili nekoliki ogranci Ćolića. U Mletcima su zabilježeni kao plemeniti ("nobili") u Libro d'oro.

Od 16. stoljeća su u Senju. Već 1585. stječu patricijat gradski sudac Andrija i brat mu kanonik Antun. Ugarsko plemstvo stekli su Ćolići 1706. godine. 15 godina poslije stekli su i kranjsko plemstvo.

God. 1731 Juraj Vuk Ćolić (senjski biskup) i još trojica Ćolića dobili su proširenje grba i predikat "de Lewenspergh (Löwensperg, Löwensberg)". Juraj Vuk stekao je i ugarski barunat 1753. i iste je godine proglašen na Hrvatskom saboru, ali ota čast nije prenesena na ostale članove obitelji, premda je imala više istaknutih crkvenih, vojnih i političkih djelatnika.

Pretpostavlja se da je u slavonsku Privlaku preselio jedan ogranak obitelji Ćolića u 18. stoljeću. Slavonski Ćolići do 1763. nose nadimak Demko. Dali su ugledne časnike husarskih i pješačkih i vojnograničarskih pukovnija u Slavoniji, Lombardiji i Galiciji, istaknutih u ratovima. Prvi se spominje Tomo, a istakao se u ratovima i sin mu Kuzma. Kuzma je imao petoricu sinova, Marka, Pavla, Alberta, Nikolu i Ferdinanda. Osobitu su karijeru ostvarili Marko Ćolić koji je postao general i Pavao Ćolić koji je postao podmaršal. Kuzmina kći Eliza mati je bana Šokčevića. Markov sin Niceta (Nikola) istaknuo se u Italiji 1848./49. i poslije kao zapovjednik konjaničke pukovnije u Sedmogradskoj. Sinovi mu bili visoki dužnosnici. Beno Ćolić bio je zapovjednik Osijeka a Gejza Ćolić, tajnik domobranskog ministarstva u Budimpešti. Ono što nije pošlo biskupu Jurju Vuku, pošlo je obitelji za rukom 1810. godine. Stekli su ugarski barunat 1810. godine, a 1820. i ugarski indigenat i potvrdu staroga ugarskog plemstva.

Izvori

Povijest Senja
Hrvatske plemićke obitelji
Mađarsko plemstvo

Ćolić


Pokolj u Thiaroyeu izvršila je 1. prosinca 1944. godine francuska vojska nad veteranima iz Francuske Zapadne Afrike koji su sudjelovali bitci za Francusku 1940. godine. Ovi pripadnici Tirailleurs Sénégalais su netom bili oslobođeni iz zarobljeničkih logora. Nakon prijevoza u Zapadnu Afriku odnosno vojni logor Thiaroye u predgrađu Dakara, pobunili su se protiv užasnih uvjeta i slabih prihoda. Ubijeno je između 35 i 400 veterana.

Pozadina
Tijekom bitke za Francusku 1940., njemačke postrojbe zarobile su oko 120 000 vojnika iz francuskih kolonija. Vođeni njemačkom rasnom ideologijom, Nijemci su odmah nakon zarobljavanja na mjestu pobili između 1000 i 1500 zarobljenika tamne boje kože u razdoblju tijekom svibnja i lipnja 1940. godine. Za razliku od bjelačkih zarobljenika koji su odvođeni u Njemačku, Nijemci su tamnopute zarobljenike držali u logorima po Francuskoj pod izlikom sprječavanja širenja tropskih bolesti. Pravi razlog je bio da nacisti spriječe bilo kakvu mogućnost "rasnog oskvrnuća" njemačkih žena od strane crnaca, budući da je miješanje rasa bilo zabranjeno Nürnberškim zakonima iz 1935. godine.

Nakon savezničkog iskrcavanja u Normandiji u lipnju 1944., zarobljenički logori s vojnicima iz francuskih kolonija su ubrzo bili oslobođeni, a veterani transportirani u Zapadnu Afriku.  Dana 5. studenoga 1944., skupina od 1635 bivših zarobljenika krenula je britanskim brodom iz luke Morlaix. U Dakar su usplovili 21. studenoga i bili privremeno smješteni u vojni logor Thiaroye, u predgrađu Dakara.

Nezadovoljstvo u redovima tinjalo je još od oslobođenja iz zarobljeničkih logora. Opća neorganiziranost francuskih vlasti uzrokovala je njihovo stalno odgađanje repatrijacije. Osim toga, nisu primili demobilizacijske benefite čak ni prije transporta u Afriku, osim 1500 franaka plaćeno unaprijed. Ostali problemi ticali su se nerazmjera u vrijednosti metropolitanskog franka i kolonijalnog franka, koji je imao manju vrijednost.

Dana 25. studenoga, skupina veterana koja je trebala biti upućena u Bamako, odbila je poslušnost dok se sva procedura vezana uz demobilizaciju ne riješi. brigadni general Marcel Dagnan posjetio je logor 28. studenoga, ali su ga dočekali gnjevni veterani koji više nisu htjeli slušati isprike i trpjeti odgađanja oko rješenja svojih statusa. Dagnan je proglasio stanje pobune u logoru i odlučio riješiti problem primjenom sile. Incident je proglašen pobunom, jer su pojedini vojnici na sebi i dalje nosili vojničke odore i bili naoružani, iako su službeno svi bili demobilizirani.

Pokolj
Ujutro 1. prosinca oko 6:30 sati, dijelovi 1. regimente Tirailleurs Sénégalais i 7. regimenta Tirailleurs Sénégalais, ojačane snagama iz lokalnih postrojbi Nacionalne žandarmerije, dijelovima 6. regimente Kolonijalnog topništva i jednim tenkom M3 Stuart ušli su u logor s ciljem da uguše navodnu pobunu.

Stuacija je eskalirala oko 9:30 sati kada su prema izvještajima francuskih koonijalnih vlasti, veterani iz baraka otvorili vatru. Ostale verzije govore da je hitac upozorenja u zrak od strane kolonijalnih trupa pokrenuo sveopće komešanje. U općoj paljbi koja je uslijedila, unutar par minuta poginulo je na licu mjesta 24 veterana, dok je njih 11 ubrzo podleglo ranama. Kasniji dagnanov izvještaj od 5. prosinca tvrdi da je na licu mjesta ubijeno 24, a naknadno u bolnici preminulo dodatnih 46 veterana, što je ukupno 70 žrtava. Neki od preživjelih veterana kasnije su tvrdili da su izvještaji lažirani kako bi se umanjila tragedija, te da je broj ubijenih bio oko 300 veterana.

Posljedice
Iduće godine, 34-orica veterana, za koje se pretpostavljalo da su bili vođe pobune, osuđeni su na zatvoreske kazne u rasponu od jedne do deset godina. Francuski predsjednik Vincent Auriol ih je sve pomilovao prilikom posjete Senegalu 1947., ali udovice veterana nikad nisu dobile veteranske mirovine, koje se inače dijele udovicama poginulih vojnika.

Dok je u samoj Francuskoj pokolj veterana u Thiaroyeu zataškavan, on je snažno odjeknuo Francuskom Zapadnom Afrikom. Događaj je uzrokovao promjenu općeg mišljenja prema Francuskoj, kao kolonijalnoj sili koja gleda samo svoje interese, dok će Afrikanci bez obzira bore li se rame uz rame s kolonizatorima, ipak uvijek biti ujedinjeni jedino u zajedničkoj patnji naspram kolonizatora.

Sjećanje

Senegalski redatelj Ousmane Sembène snimio je 1988. godine film "Camp de Thiaroye", koji opisuje događaje koji su doveli do pokolja, te sam pokolj. Filmski kritičari su ga ocijenili kao vrijedan povijesni dokument koji će održati živim sjećanje na Thiaroye. Film je u Francuskoj bio zabranjen za javno emitiranje 10 godina.

Pokolj u Tiharoyeu se ni do dan danas ne spominje u francuskim školskim udžbenicima.

Senegalski pjesnik i političar Léopold Sédar Senghor napisao je poemu "Thiaroye" u znak sjećanja na žrtve.

Izvori

Vanjske poveznice
 « 1er décembre 1944 : le massacre du camp de Thiaroye » (article de Hervé Mbouguen, 23 octobre 2003)
 Camp de Thiaroye  (extrait vidéo sur le site de la Médiathèque des Trois Mondes)

Povijest Senegala
Povijest Malija
Francuska u Drugom svjetskom ratu

Pokolj u Thiaroyeu


Mount and Blade Warband este un joc creat de TaleWorlds Entertainment lansat pe 30 martie 2010. Este un joc de acțiune, strategie și simulare a bătăliilor din epoca medievală. Poate fi jucat și singleplayer și multiplayer. Singleplayer poți juca in modul Custom Battle în care îți alegi personajul cu care vei lupta, unde să se desfășoară bătălia și câți oameni vor participa la aceasta. În modul story îți creezi propriul personaj si investesti puncte in mai multe abilitati care te vor ajuta mai tarziu și îți începi aventura într-o lume medievală în care trebuie să alegi ce vei face sau cu cine vei interacționa (exemple:regi, vasali, oameni de rând, țărani, domnițe). Sunt cinci popoare: Kingdom of Swadia, Kingdom of Vaegirs, Kingdom of Rhodoks, Sarranid Sultanate și Khergit Khanate, fiecare condusă de un rege. Poți achiziționa arme, armuri, cai, mâncare pentru oamenii tăi. Poți participa la turnee, poți intra în taverne pentru a angaja mercenari pentru armata ta, pentru a vinde prizonieri sau chiar pentru a cumpara carti care iti îmbunătățesc abilitățile. Poți să te căsătorești cu o domniță și multe alte lucruri.

Note

Legături externe
 Warband pe site-ul TaleWorlds

Vezi și

Jocuri de strategie în timp real
Jocuri video din 2010
Jocuri pentru Linux
Jocuri pentru PlayStation 4
Jocuri video de rol
Jocuri Steam Workshop
Expansiuni de jocuri video
Jocuri pentru Windows
Jocuri pentru Xbox One

Mount and Blade Warband


USS Wolverine, ha sido el nombre utilizado por dos buques de la Armada de los Estados Unidos . El nombre, hace referencia al mamífero del que recibe el apodo el estado de Míchigan, el Wolverine State:

 USS Michigan (1843), un vapor de ruedas laterales activo desde 1844 a 1912, originalmente nombrado USS Michigan, que fue renombrado Wolverine el 17 de junio de 1905 y reclasificado como "buque no clasificado"  IX-31 el 17 de julio de 1920.
 USS Wolverine (IX-64) un portaaviones de entrenamiento activo entre 1942 y 1945.

USS Wolverine


Bayat, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Diyarbakır il merkezine 128 km, Çermik ilçesine 35 km, Şanlıurfa il merkezine 164 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Bayat, Çermik


Francão (I) (; ) é o terceiro vidama de Narbona, cujo nome é conhecido e a existência não é duvidosa. Segundo a Grande Enciclopédia Catalã, os vidamas anteriores cujos nomes são registrados foram Ermenarda e Ausento, que teriam sido registrados em 836, mas outras reconstruções assumem que antes dele quem assumiu o posto foi Estêvão. Seu registro ocorre em setembro de 852, quando acompanhou o conde Udalrico, marquês de Gótia, para Narbona para julgar o caso relativo a uma propriedade.  Serviu ao lado de Alarico. O próximo vidama registrado foi Leudovino. É possível que fosse o pai de . Em outras reconstituições, é possivelmente pai ou avô de .

Ver também

Bibliografia

Vidamas de Narbona

Francão I de Narbona


Los cuervos puede referirse a:
 Los cuervos, película española de 1961.
 Los cuervos, serie colombiana de 1984 a 1986.
 Los Cuervos, banda de música boliviana.
 Los Cuervos (Granadilla de Abona), municipio de Granadilla de Abona, al sur de la isla de Tenerife (Canarias, España).
 Los Cuervos (organización estudiantil)

Los cuervos


Lotka-Volterra-ligningerne er en simpel model for, hvordan populationer af rovdyr og byttedyr påvirker af hinanden. Ligningerne er to koblede differentialligninger givet ved:

hvor:
 : byttedyrspopulationen
 : rovdyrspopulationen
 : tid
 , ,  og : ratekonstanter

Modellen blev foreslået af Alfred J. Lotka og Vito Volterra uafhængigt af hinanden i 1920'erne.

Udledning
Lotka-Volterra-ligningerne tager udgangspunkt i Malthus' lov, der giver byttedyr eksponentiel vækst:

Dette svarer til, at der ikke er nogen rovdyr. For rovdyr vil fraværet af byttedyr omvendt betyde et eksponentielt fald:

Dvs. at rovdyrspopulationen gradvist uddør ved fravær af bytte. Den simpleste måde, hvorpå de to populationer kan kobles, er at tilføje et blandet led på hver ligning. Det svarer til, at der nedlægges flere byttedyr, jo flere byttedyr er tilgængelige, og jo flere rovdyr er på jagt. For byttedyrene giver det et negativt bidrag:

Her angiver , hvor let byttedyr kan nedlægges. Omvendt giver det et positivt bidrag til rovdyrspopulationen:

Her angiver  igen, hvor let byttedyr nedlægges, men også hvor meget et nedlagt bytte påvirker rovdyrspopulationen.

Kildehenvisninger

Populationsdynamik
Differentialligninger
Matematisk modellering

Lotka-Volterra-ligningerne


Le courant des Caraïbes est un courant océanique chaud qui transporte d'importantes quantités d'eau et s'écoule vers le nord-ouest à travers les Caraïbes depuis l'est le long de la côte de l'Amérique du Sud et dans le golfe du Mexique.

Le courant résulte du flux du courant atlantique sud-équatorial lorsqu'il coule vers le nord le long de la côte du Brésil. Lorsque le courant tourne vers le nord à travers le canal du Yucatán, il est renommé le courant du Yucatán.

L'eau du courant des Caraïbes provient de l'océan Atlantique via les courants nord-équatorial, nord-brésiliens et guyanais. La circulation de la gyre Columbia-Panama s'écoule dans le sens antihoraire par rapport au courant des Caraïbes.

Voir aussi
 Courant marin
 Gyre océaniques

Références

Caraïbes
Géographie de l'océan Atlantique
Mer des Caraïbes

Courant des Caraïbes