An almshouse (also known as a bede-house, poorhouse, or hospital) is charitable housing provided to people in a particular community, especially during the Middle Ages. They were often targeted at the poor of a locality, at those from certain forms of previous employment, or their widows, and at elderly people who could no longer pay rent, and are generally maintained by a charity or the trustees of a bequest (alms are, in the Christian tradition, money or services donated to support the poor and indigent). Almshouses were originally formed as extensions of the church system and were later adapted by local officials and authorities.

History
Many almshouses are European Christian institutions though some are secular. Almshouses provide subsidised accommodation, often integrated with social care resources such as wardens.

England

Almshouses were established from the 10th century in Britain, to provide a place of residence for poor, old and distressed people. They were sometimes called bede-houses, and the residents bedesmen or bedeswomen. Bede is the Anglo-Saxon word for prayer, and the almsmen and women were obliged to pray for the founder of the charity. The first recorded almshouse was founded in York by King Athelstan; the oldest still in existence is the Hospital of St. Cross in Winchester, dating to about 1132. In the Middle Ages, the majority of European hospitals functioned as almshouses. Many of the medieval almshouses in England were established with the aim of benefiting the soul of the founder or their family, and they usually incorporated a chapel. As a result, most were regarded as chantries and were dissolved during the Reformation under the Abolition of Chantries Acts, 1545 and 1547.

The legal basis for civil almshouses and workhouses in England was the Act for the Relief of the Poor. These institutions underwent various population, program, and name changes, but by 1900 the elderly made up 85 percent of the residents of these institutions.

Almshouses generally have charitable status and aim to support the continued independence of their residents. There is an important delineation between almshouses and other forms of sheltered housing in that almshouse residents generally have no security of tenure, being solely dependent upon the goodwill of the administering trustees.

Some 2,600 almshouses continue to be operated in the UK, providing 30,000 dwellings for 36,000 people.

Netherlands
Almshouses were first founded in Holland in the Middle Ages.  Usually founded by rich citizens or guilds, these almshouses "constituted a well-organized system of relief".

A number of hofjes are still functioning as accommodation for elderly people. Most residents are women.

Norway
In 1269 or 1270 an almshouse was established in Stavanger as the first known in Norway.

United States
The English tradition of almshouses was introduced to the Commonwealth of Pennsylvania by its founder, William Penn. The Maryland legislature created almshouses in Anne Arundel County, financed by property taxes on landowners throughout the state. Massachusetts also had a long tradition of almshouses. In the United States, aid tended to be limited to the elderly and disabled, and children had to sleep in the same rooms as adults.

The first almshouse in United States history was founded in Boston, Massachusetts, in 1622.  The original Boston Almshouse was burned down in 1682 and was rebuilt away from the heart of Boston nearly a decade later.

In 1884, the statistical analysis of the Massachusetts almshouses showed four in the city of Boston and 225 almshouses throughout the state. These almshouses housed nearly 7,000 people. Of these residents, 700 were believed to have a mental illness. Half of these almshouses did not house children.

Upon entering the almshouses in Connecticut, patients were whipped ten times. There were similar institutions developed from 1725–1773 in Pennsylvania, Rhode Island, Virginia, and New York. At the Pennsylvania Hospital, some "lunatics" were chained to a cellar wall or made to wear a primitive straitjacket.
Before the American Civil War, local officials regulated almshouses and did not ensure the people inside them were being cared for in the proper way or given the time they needed for help. It was not until the 1860s that more progressive states such as New York began to create boards that regulated, inspected, and reported on almshouses.

The Newark almshouse opened in September 1878 as a branch of the Syracuse State School. It was located on 104 acres of land within the town of Newark, New Jersey, and held around 853 patients. The nine dormitory buildings that housed the patients were able to hold anywhere from 45 to 130 people. There was also a small hospital within the almshouse that could hold up to 30 patients. There were not many employees, only about 110, to take care of the hundreds of young women admitted to the almshouse. Patients were committed to the Newark State School by superintendents of the poor as well as judges who declared them insane or feeble-minded in court.

Many of the patients of the New York Custodial Asylum for Feeble-Minded Women were falsely considered to be mentally ill. Mary Lake was the daughter of a young woman who had been sentenced to 10 years in a state prison. Mary and her other siblings were split up and put into almshouses. She was committed to the almshouse in Newark as feeble-minded. It was not until years later where she was pronounced not mentally ill and was able to leave the almshouse.

Throughout the 19th century almshouses were a last resort for those who were poor, disabled, and elderly. Residents experienced mistreatment, destitution, and inhumanity. As almshouses continued into the 19th century, activists such as Dorothea Dix fought for institutional reform. Dix sought to remove children, the mentally ill, and the developmentally disabled from all almshouses and increase the number of institutions, hospitals, and asylums for them to reside in. As her movement gained momentum, she played a vital role in the establishment and expansion of over 30 hospitals for the treatment of the mentally ill. Her efforts removed specific groups from almshouses, leaving the elderly to remain.

One of the biggest problems with almshouses is that they were rarely self-sustaining. They were costly to run, and the capacity of the inmates to pay for their own keep by working at the farm, or working at the almshouse itself, was greatly overestimated. There were not enough staff, facilities were not kept up, and the poor kept coming. By the end of the 1800s, almshouses began to be replaced by asylums and institutions.

Description of layout

Almshouses are often multiple small terraced houses or apartments providing accommodation for small numbers of residents. The units may be constructed in a "U" shape around a communal courtyard. Some facilities included a chapel for religious worship.

The Bakewell Almshouses in Derbyshire, England – dating from 1709 – were six separate homes, hence the six front doors visible today. Each home had one tiny room downstairs and one upstairs, with no bathroom, toilet or kitchen. The Manners family, Dukes of Rutland from 1703, maintained the building until 1920. They gave it and the adjacent former town hall to the trustees who had been running the charity. The town hall was sold at a 1966 auction for £1,137. Financial problems caused the homes to become derelict and unfit for habitation by 2001. They were rescued and restored by the trustees in 2004–2006 at a cost of £325,000, which was raised through donations and grants. They are now three larger homes, combining modern facilities with many historical features.

In literature
The most famous almshouse in literature is probably Hiram's Hospital, the centrepiece of Anthony Trollope's novel The Warden, which is also featured in the sequel Barchester Towers.

Gallery

See also
Blockley Almshouse
Carroll County Almshouse and Farm, Westminster, Maryland
Halfway house
Hostel
List of almshouses in Ireland
 List of almshouses in the United Kingdom
Poorhouse
Workhouse

References

Further reading

 – Public domain text, including daily life, care, and the "Office at the Seclusion of a Leper"

External links

The Almshouse Association
The Almshouse Residents Action Group Catholic alms houses
List of English Almshouses associated with monastic institutions – from public domain text, English Monastic Life (1904)

Christian charities
House types

Poor Law in Britain and Ireland
Elderly care
Catholic charities
Private aid programs
Types of health care facilities
Types of hospitals

de:Armenhaus

Almshouse


To kvinder er en dansk kortfilm fra 2001 instrueret af Amir Rezazadeh og efter manuskript af Lotte Tarp og Amir Rezazadeh.

Handling
Karima er en ung indvandrerpige, der får anvist arbejde som hjemmehjælper hos en ældre dansk kvinde - Elisabeth. For den musikelskende Elisabeth bliver det et møde med forbehold, men da Karima viser sig at være et naturtalent på klaver, og udelukkes herfra, idet hun skal indgå et arrangeret ægteskab, træder Elisabeth i karakter. De to kvinder mødes!

Medvirkende

 Bodil Kjer, Elisabeth
 Fadime Turan, Karima
 Jens Jørn Spottag

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2001
Novellefilm

To kvinder (film fra 2001)


Mademoiselle Chambon es una película francesa de 2009, dirigida por Stéphane Brizé y protagonizada por Vincent Lindon y Sandrine Kiberlain. Está basada en la novela homónima del escritor Éric Holder. Narra la historia de amor entre dos personas de distinto nivel sociocultural: un albañil y la maestra de su hijo.

Premios

Referencias

Mademoiselle Chambon


La Estación Ferroviaria de Soure, más conocida como Estación de Soure, es una plataforma de la línea del Norte, que sirve a la localidad de Soure, en el Distrito de Coímbra, en Portugal.

Historia

Inauguración
El tramo desde Entroncamento hasta Soure, de la línea del Norte, fue abierto a la explotación el 22 de mayo de 1864; la continuación de la línea del Norte, hasta Taveiro, entró en servicio el 7 de julio del mismo año.

Estaba previsto, en enero de 2011, que fuesen hechas varias obras de conservación de las catenarias, en el interior de esta estación, entre el primer y cuarto trimestres de 2012.

Características

Localización y accesos
Esta plataforma se encuentra junto a la localidad de Soure, con acceso por la calle de la Estación.

Descripción física
En enero de 2011, poseía tres vías de circulación, con 360 y 447 metros de longitud; las plataformas presentaban 270 y 238 metros de extensión, y 55 centímetros de altura.

Véase también
 Red Ferroviaria Nacional
 Comboios de Portugal

Referencias

Enlaces externos

Página de la Estación de Soure, en el portal de la transportista Comboios de Portugal
Fotografía de la Estación de Soure, en el directorio Panoramio

Soure
Soure

Estación de Soure


Lenin's Mausoleum (from 1953 to 1961 Lenin's and Stalin's Mausoleum) (), also known as Lenin's Tomb, is a mausoleum located at Red Square in Moscow, Russia. It serves as the resting place of Soviet leader Vladimir Lenin, whose preserved body has been on public display since shortly after his death in 1924, with rare exceptions in wartime. The outdoor tribune over the mausoleum's entrance was used by Soviet leaders to observe military parades. The structure, designed by Alexey Shchusev, incorporates some elements from ancient mausoleums such as the Step Pyramid, the Tomb of Cyrus the Great and, to some degree, the Temple of the Inscriptions.

History

Two days after Vladimir Lenin's death on 21 January 1924, architect Alexey Shchusev was tasked with building a structure suitable for viewing of the body by mourners. A wooden tomb, built in Red Square close to the Moscow Kremlin Wall, was ready on 27 January, the same day Lenin's coffin was placed inside. More than 100,000 Soviet citizens visited the tomb in the next six weeks. By the end of May, Shchusev had replaced the tomb with a larger, more elaborate mausoleum, and Lenin's body was transferred to a sarcophagus designed by architect Konstantin Melnikov. The new wooden mausoleum was opened to the public on 1 August 1924.

Pathologist Alexei Ivanovich Abrikosov had embalmed Lenin's body shortly after his death, with Boris Zbarsky and Vladimir Vorobiev later being tasked with its ongoing preservation. Zbarsky was soon assisted by his son Ilya Zbarsky, a recent graduate of Moscow University, who likened the work on Lenin's body to that of ancient Egyptian priests. In 1925, Boris Zbarsky and Vorobiev urged the Soviet government to replace the wooden structure after mold was found in the walls and even on the body itself. A new mausoleum of marble, porphyry, granite, and labradorite, designed by Shchusev, was completed in 1930. The mausoleum also served as a viewing stand for Soviet leaders to review military parades on Red Square.

Lenin's body has been on almost continuous public display inside the mausoleum since its completion in 1930. In October 1941, during the Second World War, known in Russia as the Great Patriotic War, the body was evacuated to Tyumen, in Siberia, when it appeared that Moscow might fall to German troops; the body was returned, and the tomb reopened after the war. Between 1953 and 1961, the embalmed body of Joseph Stalin shared a spot next to Lenin's; Stalin's body was eventually removed as part of de-Stalinization and Khrushchev's Thaw, and buried in the Kremlin Wall Necropolis. Soviet sculptor Nikolai Tomsky designed a new sarcophagus for Lenin's body in 1973.

On 26 January 1924, the head of the Moscow Garrison issued an order to place the guard of honour, popularly known as the "Number One Sentry", at the mausoleum. The guard of honour was disbanded following the Russian constitutional crisis of 1993, but was restored at the Tomb of the Unknown Soldier in Alexander Garden four years later.

Architectural features

Project selection and construction

In January 1925, the Presidium of the Central Executive Committee announced an international competition to design a stone tomb for Lenin's body. The commission received 117 suggestions and sketches. Among them, there were offered different variants: a ship with Lenin's figure on board, a round mausoleum in a shape of a globe, an analogue of an Egyptian pyramid and a mausoleum in a shape of the five-pointed star. But after considering the proposed designs, the commission decided to retain the image of a wooden mausoleum. Shchusev created some new drawings based on old sketches and made a model in granite, and his project was approved. It was decided to clad the new building with red granite, as well as black and grey labradorite.

The basement under the sarcophagus weighed twenty tonnes. It was installed on a thick layer of sand, and guarding pilesmeant to protect the tomb from vibrationwere driven around the slab. Altogether 2900 m2 of polished granite was required for the construction, each square metre of which was processed for three days on average. The upper slab of red Karelian Shoksha quartzite was placed on columns of granite, whose different species were specially brought to Moscow from all the republics of the USSR.

The stone mausoleum was completed October 1930, after sixteen months of construction. Compared to the previous wooden mausoleum, the new building was built three metres higher, the outer volume was increased 4.5 times – 5800 m³, and the inner volume 12 times, up to 2400 m³. Its total weight was about 10,000 tonnes. The mausoleum occupied the highest point on Red Square.

During construction, both the mausoleum and the necropolis were brought to a unified architectural design: differently characterised tombstones and monuments were removed, individual and collective burials at Nikolskaya and Spasskaya Towers were united, and the fence was redesigned and installed. Guest stands for ten thousand seats were installed on either side of the mausoleum.

Interiors
The mausoleum contains a vestibule, Mourning Hall and two staircases. Opposite the entrance is a huge granite block bearing the State Emblem of the Soviet Union.

Two stairs are lead down from the vestibule. The left staircase, measuring three meters wide, takes visitors down to the Funeral Hall. The walls of the descent are of grey labradorite. The Funeral Hall is a ten-meter cube with a stepped ceiling. A band of black labradorite runs across the entire room, on which pilasters of red porphyry are placed. Next to the pilasters are bands of bright red smalt, to the right of which are bands of black labradorite. This combination creates the effect of flames and banners flying in the wind. In the centre of the hall is a black pedestal with a sarcophagus.

The upper stepped slab of the sarcophagus is supported by four inconspicuous metal columns, which gives the impression that the slab is hanging in the air. The lower slab is covered in reddish jasper. The sarcophagus is made up of two inclined conical glasses, which are held together by a bronze frame. Illuminators and light filters are embedded in the upper part of the frame, giving an animating pink coloring and reducing heat. On either side of the sarcophagus are the battle and labour bronze banners, which appear satiny due to the special illumination. In the headboard is the Soviet State Emblem framed by oak and laurel branches. At the foot, there are branches twisted with ribbon.

Exit from the Funeral Hall to the right-hand staircase leads back to Red Square.

Preserving the body

One of the main problems the embalmers faced was the appearance of dark spots on Lenin's body, especially on the face and hands. They managed to solve the problem by the use of a variety of different reagents. While working on ways to preserve the body, Boris Zbarsky invented a new way to purify medical chloroform used for preservation. For example, if a patch of wrinkling or discoloration occurred, it was treated with a solution of acetic acid and ethyl alcohol diluted with water. Hydrogen peroxide could be used to restore the tissues' original coloring. Damp spots were removed by means of disinfectants such as quinine or phenol. Lenin's remains are soaked in a solution of glycerol and potassium acetate on a yearly basis. Synthetic eyeballs were placed in Lenin's orbital cavities to prevent his eye sockets from collapsing.

Until the collapse of the Soviet Union in 1991, the continued preservation work was funded by the Soviet government. After 1991 the government discontinued financial support, after which the mausoleum was funded by private donations. In 2016 the Russian government reversed its earlier decision and announced it would spend 13 million rubles to preserve Lenin's body.

Contemporary

Lenin's Mausoleum is open to the public on Tuesdays, Wednesdays, Thursdays, Saturdays and Sundays from 10:00–13:00. Visitors still queue to see Lenin's body, although queues are not as long as they once were. Entrance is free of charge. Before visitors are allowed to enter the mausoleum, they are searched by armed police or military guards. Visitors are required to show respect whilst inside the tomb: photography and filming inside the mausoleum are forbidden, as is talking, smoking, keeping hands in pockets or (unless female) wearing hats.

Since 1991 there has been discussion about moving Lenin's body to the Kremlin Wall Necropolis. Russian President Boris Yeltsin, with the support of the Russian Orthodox Church, intended to close the mausoleum and bury Lenin next to his mother, Maria Alexandrovna Ulyanova, at the Volkov Cemetery in St. Petersburg. Yeltsin's successor, Vladimir Putin, opposed this, stating that a reburial of Lenin would imply that generations of citizens had observed false values during seventy years of Soviet rule.

Lenin's Mausoleum has undergone several changes in appearance since the collapse of the Soviet Union. One of the first noticeable was the placement of gates at the staircases leading to the tribune. After the removal of the guard, this was necessary to prevent unauthorised usage of the tribune. Beginning in 2012, the mausoleum underwent foundation reconstruction, necessitated by the construction of a building attached to the mausoleum in 1983. The new building housed an escalator used by members of the Politburo to ascend the tribune. In 1995–96, when Yeltsin used the tribune, he used the staircase and not the escalator. The escalator was removed after the tribune became disused.

Following renovations, the mausoleum was reopened on 30 April 2013, in time for the 1 May celebration of "The Day of Spring and Labour". In 2018, RIA Novosti reported that Vladimir Petrov, a member of the legislative assembly of Leningrad Oblast, proposed creating a special commission in order to examine the question of the removal of Lenin's body from the mausoleum. Petrov seemed to be willing to replace the corpse with a copy made of synthetic resin. Dmitry Novikov, a member of the Communist Party of the Russian Federation, has strongly opposed Petrov's proposition.

Honours
 The Hungarian People's Republic issued a postage stamp depicting it on 20 February 1952.
 The Soviet Union issued postage stamps depicting it in 1925, 1934, 1944, 1946, 1947, 1948, and 1949.

See also

 Kumsusan Palace of the Sun
 Ho Chi Minh Mausoleum
 Kremlin Wall Necropolis
 Tampere Lenin Museum
 Chairman Mao Memorial Hall
 Pyramid of Tirana
 House of Flowers
 Sun Yat-sen Mausoleum
 Che Guevara Mausoleum
 Santa Ifigenia Cemetery
 Sükhbaatar's Mausoleum
 Georgi Dimitrov Mausoleum
 National Monument in Vitkov
 Mustafa Kemal Atatürk's Mausoleum
 Mausoleum of Ruhollah Khomeini
 Raj Ghat
 Mazar-e-Quaid
 Bourguiba mausoleum
 Türkmenbaşy Ruhy Mosque
 Artigas Mausoleum
 Martyrs' Mausoleum, Yangon
 Mausoleum of Arafat
 Leninism
 Marxism–Leninism

References

External links

 Virtual Mausoleum

Buildings and structures completed in 1930
Buildings and structures built in the Soviet Union
Buildings and structures in Moscow
Egyptian Revival architecture
Mausoleums in Russia
Cultural depictions of Vladimir Lenin
Red Square
Tourist attractions in Moscow
Monuments and memorials to Vladimir Lenin
Cultural heritage monuments of federal significance in Moscow

Lenin's Mausoleum


Sontoku Ninomiya (), nacido como Kinjirō Ninomiya () (Kayama (栢山), provincia de  Ashigarakami-gun Sagami, 1787 - 1856) fue un líder agrario, pensador, filósofo, moralista y economista japonés. Pertenecía a una familia de campesinos pobres pero llegó a convertirse en un importante propietario de tierras gracias a su trabajo y voluntad. Su talento fue reconocido por los gobernantes de su época que le enconmendaron importantes labores en el desarrollo de las zonas rurales.

Ninomiya enlazó en su filosofía las ideas tradicionales de los principales sistemas de pensamiento de la época, es decir, del Confucianismo, Budismo y Sintoísmo. A pesar de no dejar nada escrito, sus pensamientos fueron posteriormente transcritos por algunos de sus discípulos, entre ellos Tomita Takayoshi, Fukuzumi Masae y Saitō Takayuki.

Enlaces externos

Filósofos de Japón del siglo XIX

Sontoku Ninomiya


¡Más respeto, que soy tu madre! es una obra de teatro argentina basada en el blog homónimo de Hernán Casciari, adaptada por Antonio Gasalla para el teatro. Cuenta la historia de una familia argentina, narrado por Mirta Bertotti, una ama de casa que debe lidiar con su esposo, su suegro drogadicto y sus tres hijos adolescentes.

Argumento
Mirta Bertotti, un ama de casa argentina de cincuenta años, se le cae el mundo encima cuando la crisis económica de 2001 desbarranca a su familia, desde la clase media a la pobreza absoluta. Un marido desocupado, dos hijos adolescentes con problemas, un suegro drogadicto y la llegada de la menopausia hacen que su vida se convierta en un infierno. La protagonista necesitará un humor a prueba de balas para convertir cada desgracia familiar en una lección de vida.

Personajes
Antonio Gasalla como Mirta Bertotti
Enrique Liporace como Zacarías Bertotti
Juan Carlos Puppo como Don Américo
Nazareno Móttola como Caio Bertotti
Mariana Melinc como Sofía Bertotti
Juan Sorini como Nacho Bertotti
Denise Yáñez como La Italiana, La Abotonada
Elenco anterior
Alberto Anchart como Don Américo (2009-2011)
Esteban Pérez como Nacho Bertotti (2009-2011)
Eliana González como Sofía Bertotti (2009-2010)

Premios

Premios Estrella de Mar
Mejor comedia
Mejor actuación protagónica en comedia: Antonio Gasalla

Nominaciones
Mejor actuación de reparto en comedia: Alberto Anchart
Mejor actuación de reparto en comedia: Enrique Liporace
Revelación masculina: Nazareno Mottola
Revelación femenina: Eliana González

Referencias

Enlaces externos

 Más respeto, que soy tu madre en Alternativa Teatral

Obras de teatro de Argentina
Obras de teatro en español
Obras de teatro del siglo XXI
Premios Estrella de Mar

Más respeto, que soy tu madre


La statue-menhir de Malvielle, parfois appelée statue-menhir du Moulin de Louat n°1, est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Murat-sur-Vèbre, dans le département du Tarn en France.

Description
Elle a été découverte en 1978 par Moïse Fellu lors d'un labour, à  de profondeur, sur une ligne de crête. Elle a été sculptée et gravée sur une dalle en grès permien dont le site d'extraction le plus proche est situé à environ . Elle mesure  de hauteur pour une largeur maximale de  et une épaisseur de .

La statue est complète et en bon état bien qu'elle ait été endommagée sur sa face postérieure par des instruments aratoires. La face antérieure est très plane avec des sculptures en champ-levé. À l'origine, il s'agit d'une statue masculine comportant un visage (yeux, nez, tatouages), deux bras et les mains avec de longs doigts effilés, deux jambes accolées aux genoux bien nets et des orteils traités de la même manière que les doigts. Le personnage porte un vêtement à plis fermé par une ceinture à boucle rectangulaire et décor de chevrons, un baudrier et une hache. Dans un second temps, la statue a été féminisée par l'ajout de seins et d'un collier à cinq rangs matérialisés par des traits en creux. La face postérieure comporte deux crochets-omoplates.

La statue est conservée chez son propriétaire.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Liens externes

 Statue-menhir de Malvielle (construit par stéréophotogrammétrie)

Malvielle
Site mégalithique dans le Tarn

Statue-menhir de Malvielle


Salif Keïta, (d. 25 Ağustos 1949, Djoliba, Mali) Malili müzisyen, besteci ve şarkıcıdır.

Biyografi
Mali İmparatorluğunu kuran Soundjata Keita'nın doğrudan torunu olan soylu bir ailenin mensubuydu. Eğitimi bittikten sonra ilkokul öğretmeni olmak istedi ama dışlandığı için sınava alınmadı. Bu yüzden şarkıcı olmaya karar verdi. Ancak bu kararı ailesinde bir skandal yarattı. Mali toplumunda, geleneksel olarak müziği sadece Griot sınıfı yapabilirdi ve Keita'lar bir prens ailesiydi.

Ailesi tarafından dışlanan Keita, 1968'de Bamako'ya gitti. Bamako'da bir otelde her akşam çalan saksofonist Tidiani Kone'nin Super Rail Band adındaki grubuna katıldı ve modern bir tarzda yorumladığı geleneksel bestelerden oluşan repertuvarıyla önemli bir başarı sağladı.Ayrıca Muhammed Alinin hayatının anlatıldığı'Ali' filminin müziğini yapmıştır.

Albüm Listesi
 Un autre blanc (2018)
 Talé (2012)
 Anthology (2011)
 La différence (2009)
 M'bemba (2005)
 Moffou (2002)
 Papa (1999)
 Sosie (1997)
 Seydou Bathili (1996)
 Folon... The Past (1995)
 The Mansa of Mali… A Retrospective (1995)
 69-80 (1994)
 Amen (1991)
 Ko-Yan (1989)
 Soro (1987)

Kaynakça

1949 doğumlular
Malili müzisyenler
Yaşayan insanlar

Salif Keïta


Australien nahm an den Olympischen Winterspielen 2002 im US-amerikanischen Salt Lake City mit 25 Sportlern, die in fünf Disziplinen antraten, teil.

Es war die 16. Teilnahme Australiens an Olympischen Winterspielen. Mit zwei gewonnenen Goldmedaillen lag Australien auf Platz 19 des Medaillenspiegels. Die Goldmedaille von Steven Bradbury im Shorttrack war die erste Goldmedaille für Australien bei Olympischen Winterspielen.

Flaggenträger
Der Freestyle-Skifahrer Adrian Costa trug die Flagge Australiens während der Eröffnungsfeier im Rice-Eccles Stadium, bei der Schlussfeier wurde sie vom Goldmedaillengewinner Steven Bradbury getragen.

Siehe auch → Liste der Flaggenträger der australischen Mannschaften bei Olympischen Spielen

Medaillengewinner

Gold

Übersicht der Teilnehmer

Eiskunstlauf
Frauen, Einzel
 Stephanie Zhang
 25. Platz

Männer, Einzel
 Anthony Liu
 10. Platz

Freestyle-Skiing
Frauen
 Jane Sexton
 Buckelpiste: 25. Platz

 Lydia Ierodiaconou
 Springen: 8. Platz

 Maria Despas
 Buckelpiste: 21. Platz

 Manuela Berchtold
 Buckelpiste: 27. Platz

 Alisa Camplin
 Springen: Gold

Männer
 Trennon Paynter
 Buckelpiste: 23. Platz

 Adrian Costa
 Buckelpiste: 18. Platz

Shorttrack
Männer
 Mark McNee
 1000 m: 15. Platz
 1500 m: 28. Platz

 Andrew McNee
 500 m: 28. Platz
 5000 m Staffel: 6. Platz

 Alex McEwan
 5000 m Staffel: 6. Platz

 Stephen Lee
 5000 m Staffel: 6. Platz

 Steven Bradbury

 500 m: 14. Platz
 1000 m: Gold
 1500 m: 10. Platz
 5000 m Staffel: 6. Platz

Ski Alpin
Frauen
 Zali Steggall
 Slalom: Ausgeschieden

 Jenny Owens
 Abfahrt: 29. Platz
 Super-G: 29. Platz
 Riesenslalom: Ausgeschieden
 Kombination: 9. Platz

 Kathrin Nikolussi
 Slalom: Ausgeschieden

 Jeannette Korten
 Riesenslalom: Ausgeschieden
 Slalom: 25. Platz

 Alice Jones
 Abfahrt: 27. Platz
 Super-G: Ausgeschieden
 Kombination: 12. Platz

 Rowena Bright
 Slalom: Ausgeschieden
 Kombination: 24. Platz

Männer
 Brad Wall
 Riesenslalom: 33. Platz

 Michael Dickson
 Slalom: Ausgeschieden

 Craig Branch
 Abfahrt: 45. Platz
 Super-G: 27. Platz
 Kombination: Ausgeschieden

 A. J. Bear
 Abfahrt: 37. Platz
 Super-G: Ausgeschieden
 Kombination: Ausgeschieden

Snowboard
Männer
 Zeke Steggall
 Parallel-Riesenslalom: 26. Platz

Weblinks

Einzelnachweise

Australien
Winterspiele 2002
Wintersport (Australien)

Olympische Winterspiele 2002/Teilnehmer (Australien)


A13 or A-13 may refer to:

Biology
 ATC code A13 Tonics, a subgroup of the Anatomical Therapeutic Chemical Classification System
 British NVC community A13 (Potamogeton perfoliatus - Myriophyllum alterniflorum community)
 Subfamily A13, a rhodopsin-like receptors subfamily

Transportation
 A13 road, in several countries
 Archambault A13, a French sailboat design
 Antonov A-13, a 1958 Soviet acrobatic sailplane
 Chery A13, a subcompact car
 , a British A-class submarine of the Royal Navy
 A-13 (tank), the General Staff specification covering three British cruiser tanks designed and built before and during the Second World War
 Cruiser Mk III
 Cruiser Mk IV
 Covenanter tank

Other uses
 A13, one of the Encyclopaedia of Chess Openings codes for the English Opening in chess
 Apple A13, a system on a chip mobile processor designed by Apple
 Samsung Galaxy A13, a smartphone manufactured by Samsung Electronics

A13


Jauali Sacaua (Jâwali Saqawa) foi um atabegue de Moçul de 1107 a 1109, na maioria das vezes aliado dos cruzados. Tentou aproveitar a chegada dos últimos para formar um feudo em detrimento do Império Seljúcida, mas foi derrotado.

Vida

Em 1106, o sultão seljúcida , insatisfeito com seu vassalo Jequermixe, atabegue de Moçul, que começou a mostrar desejos de independência e se recusou a pagar tributos, retirou Moçul dele e, em vez disso, nomeou um de seus oficiais, Jauali Sacaua. Este último entrou em campanha para conquistar a fortaleza e derrotou Jequermixe nas margens do Tigre. No entanto, os habitantes de Moçul, fiéis ao atabegue que os governou sabiamente e temendo a crueldade de Jauali, recusam-se a abrir os portões para ele e pediram ajuda de , sultão de Rum. Jauali foi forçado a levantar o cerco e construir uma fortaleza ao redor de Raeba no Eufrates e conclui uma aliança com Raduano, emir de Alepo, contra Quilije Arslã. O confronto terminou com a morte de Quilije Arslã e a retirada dos seljúcidas de Rum, permitindo que Jauali tomasse posse de Moçul. Mas, como seus predecessores, por sua vez procurou tornar-se independente do sultão seljúcida, que o substituiu por Maudade. Tendo alienado a população de Moçul com sua crueldade, alguns pedreiros aproveitam as orações de sexta-feira para abrir os portões para Maudade, que assim tomou a cidade, forçando Jauali a fugir.

Com Moçul, obteve , conde de Edessa, que era prisioneiro de Jequermixe desde a Batalha de Harã. Jauali conseguiu levá-lo em sua fuga de Moçul e libertou-o em troca de uma aliança que permitia a Balduíno retomar Edessa, ocupada por Tancredo, e Jauali a criação de uma nova fortaleza. Jauali retornou à Mesopotâmia Superior competiu com Raduano de Alepo. Balduíno enviou-lhe uma caravana contendo ajuda financeira, que Raduano interceptou e pilhou. Jauali tomou a fortaleza de Balis em setembro de 1108. Temendo uma retaliação de Balis, Raduano aliou-se a Tancredo e entrou no Condado de Edessa. A batalha acontece perto de Turbessel, entre Raduano e Tancredo contra Balduíno e Jauali. Os últimos estavam vencendo, mas então os turcomanos de Jauali cederam à tentação de saquear e dispersaram. Balduíno recuou para Edessa, enquanto Jauali fugiu. Jauali foi até a corte do sultão Maomé I. O último o perdoou e o nomeou governador de uma província da Pérsia.

Bibliografia

Atabegues de Moçul
Turcos do século XI
Turcos do século XII

Jauali Sacaua


John Dähmcke ([joːn]), auch Johann (* 21. November 1887 in Ottensen; † 31. März 1969 in Berlin) war ein deutscher Maler, Grafiker und Illustrator.

Leben und Wirken
Dähmcke studierte von 1907 bis 1910 an der Kunstschule Breslau und dann bei Lothar von Kunowski am staatlichen Zeichenlehrerseminar in Düsseldorf (Kunstgewerbeschule Düsseldorf).

Später hatte er in Berlin ein Studio, wo er vor allem als Porträtmaler tätig war. Seit den 1930er Jahren illustrierte er auch Bücher und schuf Titelblätter. Nach 1945 war er als Illustrator für den Aufbau-Verlag tätig.

1945/1946 war er in Berlin auf der vom Kulturbund zur Demokratischen Erneuerung Deutschlands veranstalteten Ausstellung Bildender Künstler vertreten.

Von 1946 bis 1980 wird er als Mitglied im Berufsverband Bildender Künstler Berlins geführt.

Werke
 Oberon. Neun Radierungen, Berlin: Amsler & Ruthardt um 1920
 Porträt Paul von Hedemann-Heespen, Deutsch Nienhof (1932)
 Porträt Anton Scheuritzel (Lithographie)

Illustrationen
 Heinrich Lhotzky: Der Planet und ich. Haus Lhotzky Verlag, Ludwigshafen 1925.
 Wilhelm Platz: Frithjof. Haus Lhotzky Verlag, Ludwigshafen 1925.
 C. Bechstein Pianoforte-Aktiengesellschaft (Hrsg.): Das Bechstein-Bilderbuch. Bechstein-Picture-Book. Bechstein illustre. Berlin, C. Bechstein Pianoforte-Aktiengesellschaft 1927 (Vignetten)
 Hans im Glück. Meißner 1933.
 Fritz Binder: Du und deine Harmonika: eine Sammlung schöner Soldatenlieder mit einer praktischen Spielanleitung für die Mundharmonika. Matth. Hohner 1942
 Willi Bredel: Der Kommissar am Rhein und andere historische Erzählungen. Der jüngste Goldgräber von Calaveras und andere Erzählungen /
 Nicolai Gogol: Phantastische Geschichten. Aufbau-Verlag, Berlin 1946.
 Bret Harte: Der jüngste Goldgräber von Calaveras und andere Erzählungen. Aufbau-Verlag, Berlin 1946.
 Heinrich Mann: Der Untertan. Aufbau-Verlag, Berlin 1946.
 Konstantin Paustowski: Die Kolchis. Aufbau-Verlag, Berlin 1946.
 Alexander Puschkin: Dubrowski: Novelle. Aufbau-Verlag, Berlin 1946.
 Leo Tolstoi: Hadschi Murat. Aufbau-Verlag, Berlin 1946
 Hans Christian Andersen: Die Nachtigall – ein Märchen. Berlin: Erich Blaschker 1947
 Bewag (Berlin): Wiederaufbau Kraftwerk West in den Jahren 1948-1950. Mappe mit neun Aquarellen und Lithographien,
 Mark Twain: Tom Sawyers Abenteuer und Streiche. Aufbau-Verlag, Berlin 1953,
 Einhundert Rezepte für die moderne Küche zum Anrichten, Dünsten, Dämpfen, Schmoren, Backen und Braten mit Olio Sasso, o. O.: Olio Sasso, o. J.

Plakate
 Gutes Licht schont die Augen, 1935

Literatur

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Maler (Berlin)
Grafiker (Deutschland)
Illustrator (Deutschland)
Lithograf (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1887
Gestorben 1980
Mann

John Dähmcke


Julie-Marguerite-Lia Blanchard, dite mère Marie-Antoinette, née le  à Saint-Isidore (Bas-Canada) et décédée le  à Montréal (Québec), est une religieuse canadienne qui fut supérieure générale des Sœurs de la Providence et autrice. Elle fut également une réformatrice de l'éducation et une missionnaire.

Biographie

Enfance
Julie-Marguerite-Lia Blanchard est née le  à Saint-Isidore au Bas-Canada. Elle est l'aînée d'une famille de 15 enfants. Elle se fait remarquer pour son caractère et sa personnalité lors de sa scolarisation. Émilie Gamelin est une de ses enseignantes au couvent des Sœurs de la charité de la Providence à Montréal.

Entrée dans les ordres

Le , Julie-Marguerite-Lia Blanchard fait ses vœux perpétuels et prend les premiers prénoms de sa mère comme nom religieux.

Elle reçoit rapidement de nombreuses responsabilités à l'orphelinat Saint-Alexis (1872), à l'asile  de Montréal (1874), à l'orphelinat de Saint-Henri-de-Mascouche (1874), à l'école Saint-Jacques de Montréal (1876) et à la mission de Saint-Vincent-de-Paul de Laval (1879).

Elle reforme la constitution des Sœurs de la charité de la Providence et celle-ci est approuvée par le Vatican en 1900.

À sa retraite en 1910,  (hospices, missions, orphelinats, hôpitaux, noviciats, écoles, refuges pour les pauvres) sont créées grâce à ses efforts.

Œuvres
L'essentiel de ses chroniques, brochures et livres sont recensés dans ce recueil :

Elle a également écrit :
 Généalogies des familles Blanchard et Neveu, 1915
 Notes généalogiques sur la famille de mère Marie-Julien, supérieure générale des Filles de la charité servantes des pauvres, Montréal, 1915
 Notes historiques, 1799–1893, Sœurs de la Providence, Montréal, 1922
 Notes historiques : livre dédié aux vénérables jubilaires de l'Institut des Filles de la charité servantes des pauvres, dites Sœurs de la Providence, Montréal, 1922

Références

Annexes

Articles connexes
 Sœurs de la Providence de Montréal
 Religieuse

Liens externes

Sœurs de la Providence

Religieuse catholique québécoise
Naissance en mars 1854
Naissance au Bas-Canada
Décès en janvier 1939
Décès à Montréal
Décès à 84 ans

Julie-Marguerite-Lia Blanchard


Giulio Spínola (Gênova, 13 de maio de 1612 - Roma, 11 de março de 1691) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Gênova em 13 de maio de 1612. O mais velho dos nove filhos do senador Giovambista Spinola e Isabella Spinola. Do Signori de Isola e Majorica. Tio do cardeal Giambattista Spínola, Jr (1695). Outros cardeais dos vários ramos da família Spinola foram Agostino Spinola (1527); Filippo Spinola (1583); Orazio Spinola (1606); Agustín Spínola (1621); Giambattista Spínola, Sr (1681); Giambattista Spínola, Jr (1695); Nicola Gaetano Spinola (1715); Giorgio Spinola (1719); Giovanni Battista Spínola (1733); Girolamo Spinola (1759); Ugo Pietro Spinola (1831).

Educação
Obteve o doutorado em direito em 1636; e outro em teologia.

Início da vida
No pontificado do Papa Urbano VIII foi governador de algumas cidades da Úmbria, no Património, e Marca , onde também foi comissário. Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça. Comissário do exército pontifício.

Ordens sagradas
(Nenhuma informação encontrada).

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Laodicéia, 14 de janeiro de 1658. Consagração, 10 de fevereiro de 1658, igreja de S. Giorgio dei Genovesi, Nápoles, por Girolamo Boncompagni, arcebispo de Bolonha, assistido por Tommaso Carafa, bispo de Capaccio, e por Bartolomeo Cresconi, bispo de Caserta. Núncio em Nápoles, 4 de outubro de 1658. Núncio na Áustria, 10 de julho de 1665.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 15 de fevereiro de 1666; publicado no consistório de 7 de março de 1667. Participou do conclave de 1667, que elegeu o Papa Clemente IX. Recebeu o gorro vermelho e o título de S. Martino ai Monti, em 18 de julho de 1667. Participou do conclave de 1669-1670, que elegeu o Papa Clemente X. Transferido para a sé de Nepi e Sutri, em 2 de junho de 1670. Participou em o conclave de 1676, que elegeu o Papa Inocêncio XI. Transferido para a Sé de Lucca, em 8 de novembro de 1677. Legado a Latere na Polônia. Optou pelo título de S. Crisogono, 13 de novembro de 1684. Optou pelo título de S. Maria in Trastevere, 28 de fevereiro de 1689. Participou do conclave de 1689, que elegeu o Papa Alexandre VIII; teve que deixar o conclave por motivo de doença em 24 de setembro. Optou pelo título de S. Prassede, em 29 de outubro de 1689. Renunciou ao governo da sé de Lucca por motivos de saúde em 25 de novembro de 1690; retirou-se para Roma. Participou do conclave de 1691, que elegeu o Papa Inocêncio XII; teve que deixar o conclave por causa de uma doença grave, 21 de fevereiro de 1691.

Morte
Morreu em Roma em 11 de março de 1691, durante o conclave. Exposto e enterrado na igreja de S. Andrea al Quirinale, Roma, ao lado do cardeal Giambattista Spínola, Jr

Cardeais nomeados pelo papa Alexandre VII
Cardeais da Itália

Giulio Spínola


Satyagraha (, sánscrito सत्याग्रह, satyāgraha "insistencia en la verdad") es una ópera en tres actos con música de Philip Glass y libreto del mismo Glass y Constance DeJong. Se estrenó el 5 de marzo de 1980 en Róterdam.

Basada vagamente en la vida de Gandhi, forma la segunda parte de la "Trilogía de retratos" de Glass, tres óperas sobre hombres que cambiaron el mundo, que también incluyen Einstein en la playa y Akenatón. El título se refiere al concepto de Gandhi sobre la resistencia no violenta a la injusticia, Satyagraha, y el texto, procedente del Bhagavad Gita, se canta en el sánscrito original. En las representaciones, se suele proporcionar traducción en subtítulos.

Philip Glass es el más célebre de los minimalistas estadounidenses, además de constituir sus óperas el más claro ejemplo de minimalismo aplicado a este género. En ellas, los acontecimientos que en la ópera tradicional se exponían según un orden cronológico motivan múltiples escenas que se representan de forma simultánea. De ahí que se produzca una cierta nivelación totalizadora de los diferentes planos temporales: pasado, presente y futuro.

Historia
Satyagraha fue un encargo de la ciudad de Róterdam, Países Bajos, y representada por vez primera en el Stadsschouwburg (Teatro Municipal) de la ciudad el 5 de septiembre de 1980, por la De Nederlandse Opera y la Orquesta Sinfónica de Utrecht, dirigida por Bruce Ferden.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo 5 representaciones en el período 2005-2010.

Instrumentación
La obra está pensada para dos sopranos, dos mezzosopranos, dos tenores, un barítono, dos bajos, un gran coro SATB, y una orquesta de cuerdas y maderas solamente, sin metales ni percusión.

Grabaciones
 S. Woods, D. Perry; Keene, Coro y Orquesta de la Ópera de Nueva York. 1984 (Sony)

Referencias

Enlaces externos
Satyagraha - discografía y otros datos enb operone.de (en alemán)
 Satyagraha en PhilipGlass.com
 The Truth Force at the Met - Crítica de Daniel Mendelsohn de Satyagraha en The New York Review of Books
 Libreto en The Metropolitan Opera
 Notas, discografía y libreto (inglés / español) en Kareol

Óperas de Philip Glass
Óperas de 1980
Óperas en sánscrito
Óperas estrenadas en Róterdam
Composiciones minimalistas
Representaciones culturales de Mahatma Gandhi

Satyagraha (ópera)


مهاجم تونسي دولي. أهم الأندية التي نشط فيها الملعب التونسي، وحقق معه كأس تونس النادي الفريقي، النجم الرياضي الساحلي، وينشط حاليا في الملعب التونسي.ومحترف حاليا بنادي الإسماعيلي المصري.لعب أيضا في النادي الصفاقسي وأهلي جدة

المراجع

لاعبو كرة قدم تونسيون

محمد السليتي


An Carex preissii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Carex preissii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Western Australia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex preissii


Hugleik (n. 492) u Ochilaik (una forma variante de Hygelac) fue un rey vikingo de Suecia de la dinastía de los Ynglings, según la saga Ynglinga. Hijo de Alf y su consorte Bera.

Algunos historiadores opinan que se trata del mismo rey de los gautas Hygelac pero aunque ambos reyes murieron en el campo de batalla, Hygelac murió en territorio del imperio franco (Frisia), mientras que Hugleik murió en Fýrisvellir, Suecia.

Cuando el padre y el tío de Hugleik se mataron entre ellos, Hugleik heredó el trono sueco. Como su padre, tampoco era un guerrero afamado, prefería la vida apacible del hogar. Era reputadamente avaricioso y muy rico, prefería la compañía de bufones, hechiceros y völvas.

Haki y Hagbard (el héroe de la leyenda de Hagbard y Signý) eran dos famosos reyes del mar que tenían una gran fuerza militar de guerreros y ocasionalmente saqueaban en incursiones conjuntas. Haki llegó con sus vikingos hasta Gamla Uppsala, y tenía fama de ser un luchador mortal siempre rodeado de doce hombres fieles de su hird, uno de ellos era el legendario Starkad que había estado al servicio del abuelo de Hugleik, Erik y tío abuelo Alrik. Hugleik también reunió un gran ejército y recibió apoyo de otros dos grandes guerreros, el berserker Svipdag y su hermano Geigad.

Ambas fuerzas se encontraron en Fýrisvellir y allí hubo una gran batalla. El ejército sueco fue derrotado, pero los dos campeones Svipdag y Geigad siguieron luchando a pesar de que los guerreros de Haki los superaban seis a uno. Al final ambos fueron capturados por Haki, luego atacó el círculo de escudos alrededor de Hugleik y le mató junto a sus dos hijos.

Saxo Grammaticus conocía la historia, pero cita a Huglet(h)us como un rey de Irlanda que murió en batalla contra el danés Haco. La motivación tras describir a Hugleik como un rey irlandés fue probablemente la misma qué usó como justificación tras el ataque:

incluso los reinos más lejanos del mundo podrían no afectar al danés por las armas.

Saxo escribe que Starkad y Haki llevaron su flota hasta Irlanda donde vivía el rico y avaricioso rey Hugleik. Hugleik nunca fue honorable ni generoso, pero gastaba su fortuna en mimos y juglares. A pesar de su avaricia, Hugleik contaba con la ayuda de Geigad y Svipdag.

Al inicio de la batalla, juglares y mimos escaparon llenos de pánico, solo Geigad y Svipdag permanecieron al lado de Hugleik, pero lucharon como si fueran un ejército poderoso. Geigad provocó a Starkad una herida en la cabeza, fue una herida seria que más tarde Starkad cantaba canciones sobre eso.

Starkad mató a Hugleik y obligó al ejército irlandés a retirarse y los mimos y juglares fueron azotados y golpeados para humillarles. Los daneses llevaron las riquezas de Hugleik a Dublín para su saqueo público, y había tanto que nadie se preocupó de dividir el tesoro en partes iguales.

Referencias

Véase también
 Hygelac

Bibliografía
 Nerman, B. Det svenska rikets uppkomst. Stockholm, 1925.

Enlaces externos
 La Saga de los Ynglings y Heimskringla en «Kulturformidlingen norrøne tekster og kvad» (en inglés y noruego).

Reyes vikingos legendarios de Suecia

Hugleik


මේ අතීතයේ මෙන්ම වර්තමානයේද සියලුම ආකාරයේ ක්‍රීඩා කළ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් ලැයිස්තුවකි .

බලයලත් කණ්ඩායම්

 කලම්බෝ ස්ටාර්ස්
 දඹුල්ල අවුරා
 ගෝල් ග්ලැඩියේටර්ස්
 ජැෆ්නා කින්ග්ස්
 මහනුවර ෆැල්කන්ස්

ක්‍රීඩා සමාජ කණ්ඩායම්

වත්මන් ප්‍රධාන ක්‍රීඩා සමාජ
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන තරඟාවලි සඳහා ක්‍රීඩා කරන වත්මන් පළමු පන්තියේ, ලැයිස්තු A සහ වි20 තත්ත්‍වය සහිත සමාජ මේවා වේ: SLC ප්‍රධාන ලීග් තරගාවලිය, SLC ප්‍රධාන ක්‍රීඩා සමාජ සීමිත ඕවර තරඟාවලිය සහ SLC ප්‍රධාන ක්‍රීඩා සමාජ වි20 තරඟාවලිය යි.

 Ace Capital Cricket Club (කලින් සීදූව රද්දොළුව ක්‍රිකට් සමාජය 2011 දක්වා සහ ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරී ක්‍රිකට් සමාජය 2020 දක්වා)
 බදුරලිය ක්‍රීඩා සමාජය
 බ්ලූම්ෆීල්ඩ් ක්‍රිකට් සහ මලල ක්‍රීඩා සමාජය
 බර්ගර් විනෝද සමාජය
 හලාවත මේරියන්ස් ක්‍රිකට් සමාජය
 කොළඹ ක්‍රිකට් සමාජය
 කෝල්ට්ස් ක්‍රිකට් සමාජය
 ගාලු ක්‍රිකට් සමාජය
 කළුතර නගර සමාජය
 මහනුවර රේගු ක්‍රිකට් සමාජය
 කුරුණෑගල යූත් ක්‍රිකට් සමාජය
 ලංකා ක්‍රිකට් සමාජය
 මුවර්ස් ක්‍රීඩා සමාජය
 මීගමුව ක්‍රිකට් සමාජය
 නොන්ඩිස්ක්‍රිප්ට්ස් ක්‍රිකට් සමාජය
 නුගේගොඩ ක්‍රීඩා හා සුභසාධක සමාජය
 පානදුර ක්‍රීඩා සමාජය
 පොලිස් ක්‍රීඩා සමාජය
 රාගම ක්‍රිකට් සමාජය
 සැරසන්ස් ක්‍රීඩා සමාජය
 සෙබස්තියන් ක්‍රිකට් සහ මලල ක්‍රීඩා සමාජය
 සිංහල ක්‍රීඩා සමාජය
 ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදා ක්‍රීඩා සමාජය
 ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදා ක්‍රීඩා සමාජය
 ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදා ක්‍රීඩා සමාජය
 ටැමිල් යූනියන් ක්‍රිකට් සහ මලල ක්‍රීඩා සමාජය

හිටපු පළමු පන්තියේ ක්‍රීඩා සමාජ

 ඇන්ටෝනියන්ස් ක්‍රීඩා සමාජය (පළමු පන්තිය 1991-92 සිට 2002-03 දක්වා, සහ 2010-11 දී)
 කළුතර භෞතික සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානය (2016-17 පළමු පන්තිය)
 මහනුවර ක්‍රිකට් සමාජය (පළමු පන්තිය 2001 සිට 2007 දක්වා)
 මහනුවර යෞවන ක්‍රිකට් සමාජය (පළමු පන්තිය 1991-92)
 කුරුණෑගල ක්‍රීඩා සමාජය (පළමු පන්තිය 1992-93)
 මාතර ක්‍රීඩා සමාජය (පළමු පන්තිය 1997 සිට 2001 දක්වා)
 නෝමැඩ්ස් ක්‍රීඩා සමාජය (විසිරී ගොස් ඇත; අවසන් පළමු පන්තිය 1995 දී)
 පැරණි කේම්බ්‍රියන්ස් ක්‍රීඩා සමාජය (පළමු පන්තියේ 1991-92)
 රියෝ ක්‍රීඩා සමාජය (පළමු පන්තිය 2001-02)
 සීදූව රද්දොළුව ක්‍රිකට් සමාජය ( ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරී ක්‍රිකට් සමාජය බවට පත් වූයේ 2011 වසරේදී)
 සිංහ ක්‍රීඩා සමාජය (පළමු පන්තිය 1989 සිට 2011 දක්වා)
 ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරී ක්‍රිකට් සමාජය (2020 දී Ace Capital Cricket Club බවට පත් විය)
 ශ්‍රී ලංකා පාසල් (පළමු පන්තිය 2001 සිට 2003 දක්වා)

මෙම සමාජ ශාලා වලින් සමහරක් කණ්ඩායම් තරඟ දිගටම කරගෙන යයි, නමුත් උප-පළමු පන්තියේ මට්ටමින්.

පළාත් කණ්ඩායම්
පහත සඳහන් කණ්ඩායම් සහභාගී වූ හිටපු පළමු පෙළ තරඟාවලියක්:

 බස්නාහිර උතුරු ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (1992–2003, 2008–2010)
 බස්නාහිර දකුණ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (1992–2003, 2008–2010)
 කඳුරට ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (1990–2010)
 නැගෙනහිර ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (2010)
 උතුරු මැද පළාත් ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (2004–2005)
 රුහුණු ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (1990-2010)
 ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ඒකාබද්ධ XI (2010)
 ශ්‍රී ලංකා පාසල් XI ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (2008-2009)
 උතුර ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (2010)
 ඌව ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (2004, 2010)
 වයඹ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (1990–2010)
 බස්නාහිර පළාත් සිටි ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (1991–1992)
 බස්නාහිර පළාත් උප නගර ක්‍රිකට් කණ්ඩායම (1991–1992)
 බස්නාහිර පළාත (1990-1991, 2003-2004)

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් ලැයිස්තුව


Gabrielle Caron (née le  à Brossard) est une humoriste, autrice, chroniqueuse et animatrice de podcast québécoise.

Biographie

Études et pré-carrière

Originaire de Brossard, sur la rive-sud de Montréal, Gabrielle Caron s'orientait d'abord vers le théâtre, mais malgré un très fort désir de devenir actrice, le Conservatoire et autres institutions d'arts dramatique lui refuseront à plusieurs reprises l'accès aux études dans ce domaine. Elle tentera des études en enseignement au primaire, mais se réorientera bien vite dans le stand-up, qui la passionnait vraiment. Elle s'inscrit à l'École nationale de l'humour et obtient son diplôme en 2009.

Apparitions

Entre 2010 et 2015, Gabrielle Caron montera à quelques reprises sur la scène du Comediha Club, à Québec, ou sur la scène de l'Open Mic de... Jeremy Demay, en 2020 . Elle fera également plusieurs apparitions à la télévision, devenant chroniqueuse dans des émissions très écoutés, comme Salut Bonjour Week-end, Sucré Salé, ou encore Code F, et paneliste d'une journée à Piment Fort, en 2017. Sa dernière apparition à la télévision en date fut à l'émission On va se le dire pour la promotion de son livre J'ai fait un humain.

Podcast et Internet

Malgré plusieurs apparitions sur plusieurs médias et scènes, c'est sur la toile qu'elle gagne beaucoup en notoriété. Son parcours sur le web commence avec le podcast 3 Bières, qu'elle coanime avec Yannick Belzil et Pierre-Luc Racine. Il s'agit d'un podcast, qui consiste à piger une question du public et à en parler le temps d'une bière. Cette opération est répétée 3 fois. 3 Bières fut nommé au gala Les Olivier comme podcast sans script de l'année en 2017, 2019 et 2022, en plus d'avoir dépassé les 500 épisodes.

Son premier podcast  s'intitule J'ai fait un humain, seulement disponible en audio. Le concept de ce podcast est de parler des différentes facettes de la maternité et de la grossesse en compagnie d'une autre maman, qui change à chaque épisode. Tout ceci est pris avec beaucoup de bienveillance et d'humour. Il existe actuellement 2 saisons de ce podcast, disponible sur la plateforme QUB, et un livre J'ai fait un humain sortira en mars 2022, un livre basé sur ce podcast.

Son deuxième podcast solo est Live Test du mois. Le concept est simple et empli de nostalgie. Gabrielle reçoit une invitée et, ensemble, elles répondent au test du mois d'un magazine Fille d'aujourd'hui, Gabrielle ayant conservé une grande partie des magazines Fille d'aujourd'hui de son époque. Quelques mois avant le début de ce podcast, Gabrielle Caron et Catherine Éthier sont montées sur les planches du Zoofest pour parler de ce magazine mythique pour les jeunes québécoises. Ce spectacle intitulé Génération Filles d'aujourd'hui aurait pu inspirer le podcast qui a suivi. Selon ses propres dires, elle a eu l'idée de ce podcast, disponible en audio et en vidéo, car elle trouvait le temps long pendant la pandémie de COVID-19 et désirait se changer les idées avec une copine.

Son troisième podcast porte le titre de Evelyne et Gabrielle font un podcast. Gabrielle Caron est accompagnée de Evelyne Ferron, historienne. Le podcast consiste à parler d'un sujet historique à chaque épisode.

Gabrielle Caron participe également à d'autres podcast, à titre d'invitée, notamment à Mike Ward Sous Écoute (2 fois), Chiller chez Boulay, Couple Ouvert (Avec Evelyne Ferron), Entre Deux Lèvres (Avec Catherine Éthier), Pars-moé Pas (Avec Yannick De Martino), Le Carré de Sable de PB Rivard (Avec 3 Bières) et Les Bons Dimanches (Avec 3 Bières)

Elle fait également partie des 3 humoristes féminines ayant droit à une capsule Le ComediHa Club de..., qui retrace les apparitions d'un humoriste au ComediHa Club au fil des années.

Écriture

Gabrielle Caron est également associée depuis longtemps à l'humoriste Korine Côté à titre d'autrice. Elle a notamment écrit sur son spectacle Gros Plan.

Son premier livre, J'ai fait un humain, dérivé du podcast du éponyme, traite du sujet de la grossesse et de la maternité. Gabrielle et des personnalités publiques confient leurs histoires de grossesses, d'accouchements, d'entrée dans la maternité, entremêlant attentes et scénarios parfaits, contre la réalité. Ce livre est disponible depuis mars 2022.

Vie privée

Depuis le début des années 2010, Gabrielle Caron forme un couple avec l'auteur Olivier Thivierge, également auteur humoristique, ayant gradué de l'ÉNH deux ans avant elle. Ils ont deux garçons ensemble. Elle à également une sœur, abordant parfois sa relation avec elle dans certains podcasts.

Filmographie

Télévision
 2018 : Piment Fort - En route vers mon premier piment
 2018 : Salut Bonjour Week-end - Chroniqueuse
 2018 : Code F - Chroniqueuse
 2019 : Sucré Salé - Chroniqueuse

Podcast
 2013-Auj. : 3 Bières
 2020-Auj. : J'ai fait un humain
 2021-Auj: Live Test du mois
 2021-Auj: Evelyne et Gabrielle font un podcast

Nominations
 2017 : Olivier Meilleur podcast (3 Bières)
 2019 : Olivier Meilleur podcast (3 Bières)
 2022 : Olivier Meilleur podcast sans script (3 Bières)

Bibliographie
 2022 : J'ai fait un humain, Éditions Trécarré

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Juste pour rire
 Humour québécois
 Liste des humoristes québécois

Liens externes

Blogueur québécois
Vidéaste web canadien
Vidéaste web humoristique
Diplômé de l'École nationale de l'humour
Naissance en juillet 1985
Naissance à Brossard
Humoriste québécoise

Gabrielle Caron


Olympiaden i Mexico () er en dokumentarfilm fra 1969 instrueret af Alberto Isaac. Den blev nomineret til en Oscar for bedste dokumentarfilm. Filmen dokumenterer de olympiske lege 1968 i Mexico City.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm
Film fra 1969
Film fra Mexico

Olympiaden i Mexico


බ‍්‍රාහ්මණ කුලය ඉතා පුළුල් වශයෙන් පංච ගෞඩ බ‍්‍රාහ්මණ සහ පංච ද‍්‍රවිඩ බ‍්‍රාහ්මණ යනුවෙන් ප‍්‍රාදේශීය කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදිය හැකිය. මෙම බෙදීම සදහන් වනුයේ 11 වැනි සියවසේදී කල්හාන විසින් සම්පාදනය  කරන ලද රාජතරංගිනී නම් ග‍්‍රන්ථයේ එන එක් ශ්ලෝකයකය. කෙසේ වෙතත් බොහෝ බ‍්‍රාහ්මණ කුල ප‍්‍රභවය වී ඇත්තේ එයට වඩා ඉපැරණි වූ වේද සහ පුරාණ ග‍්‍රන්ථවල සදහන් මුනිවරයින්ගෙන්ය යන්න සාමාන්‍ය පිළිගැනීමයි.

කරණාටක, තෙලිඟු (ආන්ද්‍ර), ද්‍රවිඩ(දෙමළ සහ කේරල) , මහාරාෂ්ට‍්‍ර සහ ගුජරාට් යන කණ්ඩායම් පංච ද්‍රවිඩ කොටසට අයත් වේ. සාරස්වත, කන්යකුබ්ජ, ගෞඩ, උත්කලා සහ මෛතිලි යන කණ්ඩායම් පහ උත්තර පංච ගෞඩ කොටසට අයත් ය.

මෙම වර්ගීකරණය කල්හානගේ රාජතරංගනියෙහි දැක්වන බව ජෝගේන්ද්‍රනාත් භට්ටාචාර්ය විසින් සිය 'Hindu Castes and Sects' යන ග‍්‍රන්ථයෙහි සදහන් කරනු ලබයි.

බ‍්‍රාහ්මණ ග්‍රෝතය සහ පරම්පරාව

බ‍්‍රාහ්මරණ වර්ගීකරණය

	සාමාන්‍යයෙන් ග්‍රෝත්‍ය යනුවෙන් හදුන්වන්නේ පොදු මී මුතු පරම්පාරවෙන් පැවත එන නොබිදුනු පරපුරක පුද්ගලයන් වේ. ජාතිනි විසින් වැයකරන කටයුතු සදහා ග්‍රෝත‍්‍රයක් ,් ඡු්එහ්ප ඡු්මඑර්චර්ඉඉ. රඑස ටදඑර්ප. :10ග1ග1612* ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත. එයට අනුව ග්‍රෝත‍්‍ර යන වචනයේ තෙරුම පුතාගෙන් පුතාට ආරම්භ වන දරු මුණුපුරුර පරම්පරාව (මුනිවරු* යන්නයි. පුද්ගලයෙක් මම කාශ්‍යප ග්‍රෝතයෙහි යැයි කියන්නේ නම් එහි තේරුම ඔහුගේ පරපුර පුරාන මුනිවරයන් වු කාශ්‍යපගෙන් නොකැඩි එන පරපුරක් ලෙසයි. බෞද්ධයාන රාමුව සුත‍්‍රයට අනුව විශ්වමිත‍්‍ර, ජාවධගිනි, භරද්වාජ, ගෞතම, අත්ථ, වාසිත්ථ, කාශ්‍යප යන අග‍්‍රස්ථ මුනිවරුන් 8 දෙනා වේ. මෙම මුනිවරු අටදෙනාගෙන් පරම්පරාවෙන් ග්‍රෝත ඇතිවේ. මෙම ප‍්‍රාථමික මුනිවරුන් අටදෙනාගෙන් ගනන්කිරිම  පාත්ති දැනගෙන සිටියහ. කෙසේ නමුත් මෙම ග්‍රෝත‍්‍ර ප‍්‍රජාපතිය හෝ පසු බ‍්‍රාම වලට කෙලින් සම්බන්ධ නොවේ. මෙම අට වර්ගයෙන් පැවත එන්මේ (අපටය* ග්‍රෝත‍්‍ර ලෙස හදුන්වන අතර අනිකුත් අය ග්‍රෝත‍්‍රටාවය ලෙස හැදින්වේ.

	මෙම ග්‍රෝත‍්‍ර කණ්ඩායමට ලෙස සකස් වි ඇත. උදාහරණයක් ලෙසඅ සවලායන රව‍්‍රස්ටසුත‍්‍රයට අනුව වාසිත්ත ගණ උප කොටස් හතරකට බෙදනු ලැබේ. ඒවා උපමන්යු, පරසාර තුන්චිත යන වාසිත්ත (මුල් තුනට අමතරව* මෙම එක් එක් කොටස් හතරම සංඛ්‍යාවය උප කොස් ඇති අතර ඒවා එක එකසේ ග්‍රෝත‍්‍ර කුලය ලෙස හදුවනු ලැබේ. පලමුවන සැකැස්ම ගත වන අතර පසුව පක්ෂ යන අවසානයේ එකිනෙක ග්‍රෝත‍්‍ර වේ. පළමු කොටස බරඑිගු හා අංගීරස ගන ලෙස ඉතිරි වි ඇත. බවුඩිට අනුව ප‍්‍රධාන ග්‍රෝත‍්‍ර අට පක්ෂ බවට බෙදී ඇත. උපමානයුහි පරවරය වාසිත්ත, බහරවායු, ඉන්ද්‍ර පද්ම හෝ පරසාර ග්‍රෝතයේ පරවරයෙය වාසිත්ත, සක්මය, පරාස්වන අතර කුන්දිතා ග්‍රෝත‍්‍රයේ පිරිවර වාසිබන, මතර වරුණ කාසු නදියන වේ. එම නිසා අර්ථ ද ඇති පරවර එහි ආදිතම අනුව හදුනාගැනිම සිදු කළ හැක.

	දෙයාකාර වු පිරිවර ඇත.

 ශිෂ්‍ය, ප‍්‍රාශිය, රිසි, පරම්පරා සහ
 පුත‍්‍ර පරම්පරාව යි. ග්‍රෝත‍්‍ර පරවර එකයචර්ය.

දෙවර්ගය, ත‍්‍රිචෛරිය, පංචස්කන්ධය යන ආකාරායෙන් 19 දක්වා පවති. ආන්ද්‍ර ප‍්‍රදේශයේ කාශ්‍යප ග්‍රෝතයට අඩු වශයෙන් විවිධ වු වර්ග දෙකක පිරිවර ඇත. එකකට මුනිවරයන් තිදෙනෙක් ඇති අතර අනිකට මුනිවරුන් සත් දෙනෙක් (සවන ආශ්දචරිය පිරිවර) ඇත. මෙම පරවර ශිෂ්‍ය, ප‍්‍රාශ්විය, රිසි, පරම්පරාව හෝ පුත‍්‍ර පරම්පරා විය හැක.  මනාලයා සහ මනාලිය එකම ග්‍රෝත‍්‍රයේ වල අඩක් හෝ අඩකට වැඩියෙන් රිසිවරුන් වේ නම් ශිෂා ප‍්‍රාශිෂයය රිසි පරම්පරා විවාහය පිලිගනු නොලැබේ. එය පුත‍්‍ර පරම්පරාවට එක්  රිසියක් ගැලගපුනත් විවාහය සම්පුර්ණයෙන්ම පිලිගනු නොලැබේ.

බ්‍රාහ්මණ නිකායයන් සහ ඍෂිවරුන්

ආගමික සහ සංස්කෘතික චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ද, සම්ප්‍රදායයන් ද, ඔවුන් අයත් වෛදික දර්ශනයන්ගේ ද, විවිධත්වය හේතුවෙන් බ්‍රාහ්මණයින් තවදුරටත් විවිධාකාර වූ උපකුලවලට බෙදුණි. දළ වශයෙන් ක්‍රි.පූ. 1000 සිට 200 දක්වා පැවති සූත්‍ර නම් කාල සීමාවේ බ්‍රාහ්මණයින් විවිධාකාර ශාඛාවලට බෙදුණි.

බ්‍රාහ්මණයින් අතරේ සිටි කීර්තිමත් ගුරුවරුන්ගේ නායකත්වය යටතේ එකම වේද ශාඛාව විවිධාකාර හැඳින්වීම් සහිත නිකායයන්ට බෙදුණි.

පහත විස්තර කෙරෙන නම්වලින් යුත් නීති සම්පාදකයින් කීපදෙනෙක් වූහ. එනම් අංගීරස, අපස්ථම්භ, අත්‍රී, බ්‍රහස්පති, බෞද්ධයාන, දක්ෂ, ගෞතම්, හරිත, කත්‍යායන, ලිඛිත, මනු, පරසාර, සම්වර්ත, ශංඛ, ෂටතප, උෂානස, වාශිෂ්ට, විෂ්ණු, ව්‍යාස, සජ්නවාල්ක්‍ය සහ යම වශයෙනි. මෙම ඍෂීන් විසි එක් දෙනා ස්මෘතිවල අර්ථය පහදා දුන් අය වෙති. මෙම ස්මෘති වලින් අපස්ථම්භ, බෞද්ධායන, ගෞතම, සහ වාශිෂ්ට නම් ස්මෘතීන් පැරණිම ඒවා විය.

ඍෂිවරුන්ගෙන් පැවත එන්නෝ

ඉන්දියානුවන් හා ඉන්දියානුවන් නොවන බොහෝ දෙනෙක් තමන් පැවතෙන්නේ බ්‍රාහ්මීය හෝ බ්‍රාහ්මීය නොවන ඍෂිවරුන්ගෙන් යැයි කියති. උදාහරණයක් වශයෙන් දාෂ් සහ නාගවරු කාශ්‍යපමුණිගෙන් පැවතෙන්නන්යැයි ද (බුදුන් වහන්සේ ද ඇතුළත්) ගෞතමවරු (ගෞතම බ්‍රාහ්මණවරු හැරුණු විට) ගෞතම මුණිගෙන් පැවතෙන්නේ යැයි ද කියනු ලැබේ. බුදුන් වහන්සේ පැවත එන්නේ වෛදික අංගීරස මුණිගෙන්යැයි ද විශ්වාස කෙරේ. විශ්වකර්මවරු පැවත එන්නේ පංච ඍෂිවරු හෙවත් බ්‍රහ්මර් ඍෂිවරුන්ගෙනි. යජුර්වේද සහ බ්‍රහ්මාණ්ඩ පූරණවලට අනුව ඔව්හු සනඝ, සනාතන, අබුවනාස, ප්‍රඥාස, සුපර්නාස ආදීහු වෙති. දකුණු ඉන්දියාවේ කනි ගෝත්‍රය අගස්ත්‍යමුණිගෙන් පැවත එන්නවුන්යැයි කියනු ලැබේ.

ගොන්ඩාලි, කනෙත්, භොත්, ලොහාර්, ඩාගි සහ හෙසිස් පැවත එන්නේ රේණුකා දේවියගෙනි.

කාසි කපාඩි ශුද්‍රවරු බ්‍රාහ්මින් ශුක්‍රදේව ගෙන් පැවත එන්නේය. ඔවුන්ගේ රාජකාරිය වූයේ පූජනීය නගරය වූ 'කාශි' වෙතට ජලය හැරවීමයි.

දධීචි බ්‍රාහ්මින්, දයම බ්‍රාහ්මින් ඔවුන්ගේ ආරම්භය දධිචි ඍෂිගෙන් සිදු වුනැයි සොයා ගෙන ඇත. බොහෝ ජට් වර්ගයේ අය දදිචි ඍෂීන්ගෙන් පැවත එන්නෝය. 'දුඩිජත්' අය දුඩා ඍෂිගෙන් පැවත එති.

බුදුන් වහන්සේ අංගීරස, ගෞතම ආදී පිළිවෙල කොට ඇති ඍෂිවරුන්ගෙන් පැවත එන්නේය.අනිකුත් වර්ගවල ක්ෂත්‍රීයයන් ද සිටින අතර ඔවුන් ද අංගීරසගෙන් පැවතෙන්නෝ වෙති. මෙසේ සිදු වූයේ දරුවන් නැති රජ කෙනෙකුගේ ඉල්ලීමක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි.

මාතංග කුලයේ පසු බිම බලන විට ඔවුන් පැවත එන්නේ මාතංගමුණිගෙනි. එතුමා බ්‍රාහ්මින් බවට පත් වූයේ ඔහුගේ කර්මය හේතු කොට ගෙනයි.

කේරළයේ එඩේර ගෝත්‍රයක් වූ කක්ක ඍෂිවරුන් බිහි වී ඇත්තේ විෂ්ණු දෙවියන්ගේ වාහනය වූ ගරුඬා ගේ මුඛයෙනි. ඔවුන් පසුව බ්‍රහ්මන් බවට පත් වූහ.

ෂික්වාල් නොහොත් ෂුක්වාල් හෝ ෂ්‍රින්ගි යනුවෙන් හැඳින්වෙන රාජස්ථානයේ බ්‍රාහ්මින්වරු යාශ්න්ගගෙන් පැවත එන්නෝය.

බ්‍රාහ්මණයින්ගේ විවිධ වෘත්තීන්

බ්‍රාහ්මණයින් බොහෝ වෘත්තීන්හි යෙදී ඇත. ඵනම් පූජ්‍ය පක්ෂය, තාපසවරුන්, උගතුන්, වීරවරයන් සහ ව්‍යපාරිකයින් ආදි වශයෙනි. විශ්ව බ්‍රාහ්මණවරු (රන් වැඩකරුවන්,කම්මල් කරුවන්,ප්‍රතිමා අඹන්නන්,පිත්තල කාර්මිකයන්) පෞර්ෂයෙන් බ්‍රාහ්මණයෝ වෙති. මොවුන් අචාරි, අචාර්ය, පන්චාල්, විශ්වකර්මන්, සහ තවත් බොහෝ වාසගම් භාවිතා කරමින් ඉන්දියාව පුරා විසිරී සිටිති. ආන්ද්‍ර ප්‍රදේශයෙහි දී රන් කරුවන්, කම්මල් කරුවන් වඩුවන්, ප්‍රතිමා අඹන්නන්, පිත්තල කාර්මිකයන් ඵක් වී විශ්වකර්ම බ්‍රාහ්මණ වෛදික දර්ශනයට පුනර්ජීවනයක් ලබා දීම සඳහා "විශ්ව බ්‍රාහ්මන් සංගම්" නමින් සංවිධානයක් ඇතිකර ගත්හ. නිර්මාණාත්මක නිමැවුම් කිරීම සර්ව බලධාරී දෙවියන්ට වන්දනා මාන කිරීමේ අගනාම ක්‍රමය ලෙස මොවුහු සිතුහ. විශාකාපට්ටනම් ඡන්ද කොට්ඨාශයේ ජනගහණයෙන් සියයට 35 ක් විශ්ව බ්‍රාහ්මින්වරු වෙති. මෙය ධීවරයින් හැරුණු විට දිස්ත්‍රික්කයේ දෙවැනි විශාලතම ජනවාර්ගික කොටස වෙයි. විශ්ව බ්‍රාහ්මණවරු ආන්ද්‍ර ප්‍රදේශයේ මුළු ජනගහනයෙන් සියයට නමයකි.

ගෝවේ විශ්වජන බ්‍රාහ්මණයින් සිටිති. කුලල බ්‍රාහ්මණයින් (කුඹල් කරුවන්) නායි බ්‍රාහ්මණයින් (කරණවෑමි) මුස්ලිම් බ්‍රාහ්මණයින් (හුසේනි බ්‍රාහ්මණයින් වශයෙන් හැඳින්වෙන කොටස ) ආදීහු මුස්ලිම් අනාගත වක්තෘ මොහොමඩ් ගේ මුණුබුරා වූ ඉමාම් හුසේන්ගේ ගෝලයෝ වෙති. (මෙම මුස්ලිම්වරු පිළිබඳ වැඩි විස්තර පහත පලවේ.)

ක්ෂත්‍රියයන්ගේ ගති ලක්ෂණ රැගත් බ්‍රාහ්මණයින් 'බ්‍රාහ්ම ක්ෂත්‍රියාස්' යනුවෙන් හැඳින්වේ. උදාහරණයක් දැක්වහොත් හයිහෙයස් 21 වතාවක් විනාශ කළ පර්ශූරාම අවතාරය ගත හැකිය. පර්ශූරාම මුණිවරයා රණශූරයෙකු පමණක් නොවේ. ඔහු කෙතරම් බලසම්පන්නදැයි කිවහොත් ඔහුට කිසිදු ආයුධයක් නොමැතිව සටන් කළ හැකිය. ඵසේම ඔහු ආයුධ නොමැතිව සටන් කිරීමට වෙනත් අය පුහුණු කිරීම ද කළේය. පල්ලවවරු බ්‍රාහ්මණ ක්ෂත්‍රීයවරුන්ගේ ආදර්ශයක් වන්නේ ඔවුන් ඵ් නම ඔවුන් හඳුනාගැනීම පිණිස යොදාගන්නා බැවිනි. බොහෝ ඉතිහාසඥයින්ට අනුව කාෂ්මීරයේ ලලිතාදිත්‍ය මුක්තාපිඩ මුළු ඉන්දියාවත් මධ්‍යම ආසියාවත් පාලනය කර ඇත.

වර්තමානයේද බ්‍රාහ්මක්ෂත්‍රිය කුලය තිබේ. ඔවුන් ඛත්රි වර්ගයක් වෙති. කෙසේ වෙතත් මෙය තරමක් දුරට අවිශ්වාස සහගතය. මන්ද යත් ඛත්රිවරුන් පන්ජාබයේ වෛශ්‍ය කුලයට අයත් ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවකි. ක්ෂත්‍රිය යන්නෙහි වෙනස් විමක් ලෙස ඛත්රි යන්න බොහෝ විට වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කර ඇත. ක්ෂත්‍රිය යන්නෙහි තේරුම සටන්කාමීන් යන්නයි. කෙසේ වෙතත් ඉන්දියන් ඉතිහාසය තුළ ඛත්රි රාජධානියක් හෝ අධිරාජ්‍යයක් තිබුණු බවට වාර්තා දක්නට නොලැබේ. ක්ෂත්‍රීය යන වචනයේ වර්තමාන භාවිතය 20 වෙනි ශත වර්ෂයේ තරම් මෑතක දී ඇති වූ ඵකකි.

සමහර විට බ්‍රහ්ම - ක්ෂත්‍රීය යන වචනය එම කුල දෙකේම උරුමය තිබෙන පුද්ගලයෙකුට ගැලපෙයි. කෙසේ වෙතත් රාජකීය රාජ්පුට් නිවෙස්වල පෞද්ගලික ගුරුවරුන් හා ආරක්ෂකයින් වූ බ්‍රාහ්මණ වංශිකයෝ රාජ පුරෝහිත තනතුරට උසස් වීම් ලබා කුමාරවරුනට ආත්මාරක්ෂක සටන් ක්‍රම ඇතුළුව සියලු දේ ඉගැන්වූහ. ඔව්හු ඊට අමතරව රාජකීය පෙළපත හා එහි ඉතිහාසය සටහන් කිරීමේ කාර්යය ද කළහ. රාජ්‍ය උරුමක්කාරයාගේ මව්පියන් දෙදෙනාම නැතිව ඔහු අනාථ වූ අවස්ථාවල දී ඔව්හු රාජ්‍යයේ ආරක්ෂකයින් ලෙසද කටයුතු කළහ.

ක්ෂත්‍රියන්, බ්‍රාහ්මින් යනු කුල දෙකේම සම්බන්ධයක් තිබෙන ජනතාව හා බැඳුනු යෙදුමකි.

සුත නම් කුලයේ අය රථාචාර්යවරු වූහ. ඔවුන් පැවත එන්නේ ක්ෂත්‍රීය පියෙකුගේ සහ බ්‍රාහ්මණ මවකගෙනි.

චම්පා රාජධානියේ (වියට්නාම්) රජු වූ රුද්‍රවර්මගේ (ක්‍රි.ව. 657) පියා බ්‍රාහ්මණ වංශිකයෙකි.

කාම්බෝජයේ 1 වැනි ජයවර්ම රජු (ක්‍රි.ව. 781) බ්‍රාහ්මණ - ක්ෂත්‍රිය වංශිකයෙකි.

වෛශ්‍ය නොහොත් වෙළෙඳ කුලයක ගුණාංගවලින් යුත් බ්‍රාහ්මණයින් හැඳින්වෙන්නේ "බ්‍රහ්ම්ව්‍යාස්‍ය" යනුවෙනි. එවන් අය සඳහා උදාහරණයක් ලෙස දකුණු ඉන්දියාවේ සහ බෙංගාලයේ සමහර පෙදෙස්වල සිටින අම්බස්ථ කුලයේ ජනතාව පෙන්වා දිය හැක. ඔව්හු වෙද හෙදකම් කරති. ඔව්හු පුරාණ කාලයේ සිටම ආයුර්වේදය භාවිතා කළ වෛද්‍යවරු වූහ.

සෑදල සාදන ජින්ගර් කුලය (සන්ගර් ගෝත්‍රය) බ්‍රාහ්මණයින් යයි කියනු ලැබේ.

දකුණු ඉන්දියාවේ බොහෝ පල්ලිවරු බ්‍රාහ්මණ වංශිකයෝ ලෙස විස්තර කර ඇත. (ඉතිරි අය අග්නිකුල ක්ෂත්‍රීයයන් වෙති.) කුලමන් පල්ලිවරුනට කුලමන් බ්‍රාහ්මණයින් ලෙස නමක් පටබැඳ ඇත.

නූතන ඉන්දියාවට බ්‍රාහ්මණ දායකත්වය

නූතන ඉන්දියාවේ හා ලෝකයේ වෙනත් රටවල සාහිත්‍යය, විද්‍යාව, තාක්ෂණය, දේශපාලනය, සංස්කෘතිය සහ ආගම් වැනි විවිධ ක්ෂේත්‍රවලට බ්‍රාහ්මණයින්ගෙන් ලැබී ඇති දායකත්වය අති විශාලය.

සංස්කෘතිය රැකගනිමින්, ඉන්දියානු සමාජයට ජීවය දෙමින්, දැනීම බෙදා හැරීමේදී අවුරුදු දහස් ගණනක් තුළ අති විශේෂ කාර්ය භාරයක් බ්‍රාහ්මණයින් විසින් කර ඇත්තේය. මෑත කාලයේ නිදහස ලබා ගැනීමේදී සහ ජාතිය ගොඩ නැගීමේ කාර්යයේ දී බ්‍රාහ්මණයින් ඔවුනගේ ධෛර්යවන්තභාවය සිරිත් පරිදි පෙන්වා සිටියහ. බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ට එරෙහිව ගෙන ගිය අරගලවල දී බ්‍රාහ්මණ වංශිකයින්ගෙන් ලද දායකත්වය අති මහත්ය.

අධිකරණයේ නොයෙක් ක්ෂේත්‍රවල දී ඔවුනගේ කාර්යභාරය සහ සහභාගීත්වය ඉතා විශාල විය. ඉන්දීය නිදහස් අරගලය පැවති කාල සීමාවේ මංගල් පාණ්ඩේ, නානා සහීබ්, ජන්සිහි රාණි ලක්ෂ්මී බායි, තත්යා තෝප්, චන්ද්‍රශේඛර්, අසාද්, ඩබ්ලිව්.සී.බෙනර්ජි, බල්ගන්ගධාර් තිලක්, ස්වාමි සහජනන්ද් සරස්වතී, ගෝපාල් ක්‍රිෂ්ණ ගෝඛලේ, රාජ්ගුරු, රාම්ප්‍රසාද් බිස්මිල්, විනායක් දමෝදර් සවර්කාර්, සී.රාජගෝපාලචාරී, ගෝබින්ද් බලාබ් පන්ත්, කම්ලාපති ත්‍රීපති, රවිශංකර් ශුක්ලා, කෛලාශ්නාත් කට්ජු, ශ්‍රීමත් තේජ් බහදූර් සප්රූ, මෝතිලාල් නේරු, ඩී.පී.මිස්රා ශ්‍යාම ප්‍රසාද් මුඛර්ජි, බසවන් සිං (සිංහ) වැනි බොහෝ බ්‍රාහ්මණ වංශිකයින් ඉන්දියන් නිදහස් අරගලයේ ද පසුව දේශපාලනයේ ද පෙරමුණ ගත්තෝ වූහ. ඉන්දියාවේ පළමු අගමැති ශ්‍රී ජවහර්ලාල් නේරු ද, ඉන්දියාවේ පළමු උප ජනාධිපති වූ සර්වපල්ලි රාධක්‍රිෂ්ණන් ද බ්‍රාහ්මණ වංශිකයෝ වූහ. එපමණක් නොව කෘතහස්ත කොමියුනිස්ට් නායකයෙකු වූ මනබේන්ද්‍රනාත් රෝයි වැන්නන් ද, ඊ.ඇම්.ඇස්.නම්බුදිරිපාද්, හිරේන් මුඛර්ජි, එස්.එම්.දාන්තේ සහ තවත් බොහෝ බ්‍රාහ්මණ වංශිකයින් ඒ අතර වූහ.

ඉන්දියාවේ අගමැති පදවියට පත් වූ අනෙක් බ්‍රාහ්මණයින් වූයේ ඉන්දිරා ගාන්ධි, මොරාජි දේසායි, පී.වී.නරසිංහ රාඕ සහ අතල් බිහාරි වජ්පායි වැනි අයයි.

බ්‍රාහ්මණ වංශයේ ලේඛකයින් හා උගතුන් අතර පානිනී, පතංජලී, කාලිදාස්, චානක්‍ය, බාන්භාත්, ගෝස්වාමි තුල්සිදාස්, සර්දාස්, දයනේශ්වර්, ඒක්නාත්, සම්රත් රාම්දාස්, නොබෙල් සම්මාන ලාභී රවින්ද්‍රනාත් තාගොර් සහ v.s.නායිපෝල් මෙන්ම ජිද්දු ක්‍රිෂ්ණමූර්ති මහ පණ්ඩිත් රාහුල් සංක්‍රිත්යානන්, හසරි ප්‍රසාද් ද්විවේදී, සුමිත්‍රානන්දන් පාන්ට්, සුබ්‍රමන්‍යා භාරතී, තාරා ශංකර් බන්ධෝපධ්‍යාය, රාම්දරි සිංග් 'දින්කර්', සූර්ය කාන්ත් ත්‍රීපති නිරාලා, සරත්චන්ද්‍ර වට්ටෝපධ්‍යාය, බන්කිම් චන්ද්‍ර චැටර්ජී, ශ්‍රී ලාල් ශුක්ලා සහ මනෝහර් ශ්‍යාම් ජෝශි, මහා උර්දු කවියා වූ අල්ලමා ඉක්බාල්, කාන්වීර සප්රූ යනාදීහු බ්‍රාහ්මණ වංශික පවුල් වලින් පැවත ආ අය වූහ. පන්ඩුරංග්, වාමන කනේ, රාම්ෂරන් ෂර්මා සහ දෙබිප්‍රසාද් චට්ටෝපධ්‍යාය යනාදීහු අනෙකුත් බ්‍රාහ්මණ වංශික උගත්තු වූහ.

ශ්‍රේෂ්ඨ බ්‍රාහ්මණ විද්‍යාඥයින් අතර ආර්යභට්ට, වරහමිහිර, බ්‍රහ්මගුප්ත, නෝබල් සම්මානලාභී ශ්‍රීමත් C.V.රාමන්, සහ ඔහුගේ ඥාති පුත්‍ර සුබ්‍රමනියම් චන්ද්‍රශේඛර්, කෘෂි විද්‍යාඥ M.S.ස්වාමිනාදන් මානව සමාජ විද්‍යාඥ M.N.ශ්‍රී නිවාස රාමනුජන් ආදීහු වූහ.

ක්‍රීඩා ක්ෂේත්‍රය ගෙන බැලූ විට ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව හා සම්බන්ධ සචින් තෙන්ඩුල්කාර්, සුනිල් ගවස්කාර්, රවි ශාස්ත්‍රී, සෞරව් ගංගුලි, රාහුල් ඩ්‍රාවිඩ්, V.V.S.ලක්ෂ්මන්, අනිල් කුම්බ්ලේ, ඉසාන්ත් ශර්මා සහ තවත් බොහෝ දෙනෙක් සහ ලෝක චෙස් ශූර විශ්වනාදන් ආනන්ද් ආදීහු බ්‍රාහ්මණ වංශිකයෝ වූහ.

සංගීතය, චිත්‍රපට, හා වෙනත් විනෝදාංශ වලදී කියැවෙන ලතා මංගෙෂ්කාර්, හ්රිෂිකේශ් මුඛර්ජි, බාසු චැටර්ජි, අශෝක් කුමාර්, කිශෝර් කුමාර්, අභිජිත්, අල්කා යාග්නික්, මධුරී ඩික්ෂිත්, සහ තවත් බොහෝ දෙනෙක්ද, බ්‍රාහ්මණ වංශිකයෝය. තන්සෙන් යන නමින් හැඳින්වෙන අක්බාර් රජුගේ රාජ සභාවේ සිටි අද්විතීය සංගීතඥයා උපතින්ම බ්‍රාහ්මණයෙකි. ඒ හැරුණු විට අනූපම් ඛේර්, මෞසුමී චැටර්ජි, චන්කි පාන්ඩේ, හේමා මාලිනී, ආදීහු ද බ්‍රාහ්මණ වංශිකයෝය.

සටහන්

|
Brahmin Brahmin communities
|-

බ‍්‍රාහ්මණයෝ සහ බ‍්‍රාහ්මණ සමාජය


Gelibolu sınıfı fırkateyn, Türk Deniz Kuvvetleri'nde hizmet etmiş olan Alman Köln sınıfı firkateynler.

Aynı sınıftan Lübeck (F-224) ve Braunschweig (F-225) gemileri yedek parça olarak kullanılmak amacı ile alındı.

 gemisinin çok kısa süre görev yapması nedeniyle yedek parça olarak alınan Braunschweig (F-225) aynı isim ve borda numarası ile hizmete girdi.

  (Eski Karlsruhe (F-223))
  (Eski Emden (F-221))
  (Eski Braunschweig (F-225))

Ayrıca bakınız
 Türk Deniz Kuvvetleri

Gelibolu sınıfı fırkateyn


Laura Dekker (født 20. september 1995 i Whangarei, New Zealand) er en nederlandsk solosejler og den yngste sejler nogensinde, der har sejlet alene rundt om Jorden. I 2009 blev hendes plan om at sejle Jorden rundt, som den yngste nogensinde, offentligt kendt. Flere nederlandske myndigheder modsatte sig projektet. Der blev igangsat en retssag med henblik på at fjerne forældremyndigheden fra forældrene, men i landsretten blev det slået fast, at ansvaret for pigens handlinger lå hos forældrene.

Den 21. januar 2012 nåede hun i en alder af 16 år, 4 måneder og 1 dag efter en tur på cirka 27.000 sømil, der havde varet 518 dage, til havnen på øen Sint Maarten, som hun tidligere havde passeret (sejladsen var længere, idet det blev indledt i Gibraltar).

Laura Dekker var født i Whangarei, New Zealand under en af hendes forældres jordomsejlinger. Hendes far har nederlandsk statsborgerskab, hendes mor er tysk; Dekker selv har nederlandsk, tysk og newzealandsk statsborgerskab. Sine første fire år af sit liv boede hun med sine forældre på et skib på havet. Som seksårig fik Dekker en privat sejlbåd: en optimistjolle, som to år senere blev udskiftet med en mirror. Hendes far lavede et sværd af stål til hendes mirror, fordi Laura i en alder af otte år var noget for let for denne type båd, hvorved sejlegenskaberne ikke var optimale.
Som tiårig fik hun en Hurley 700. I 2006 og 2007 sejlede Dekker i skoleferierne i seks uger på egen hånd gennem Nederlandene. I 2008, da hun var 12 år, sejlede hun syv uger i Vadehavet og Nordsøen.

I maj 2009 sejlede Dekker i sin sejlbåd solo fra Maurik til Lowestoft i Storbritannien. Havnemyndighederne i Lowestoft forlangte af hendes far, at han skulle følges med hende på tilbagerejsen, fordi de mente, at turen for en 13-årig ville være for farlig. Indtil hendes fars ankomst var Dekker et par timer anbragt på en britisk børnehjem. Da hendes far ankom, lod han Laura sejle alene tilbage til Nederlandene. New Zealand-flaget var en fødselsdagsgave (Laura blev 16 år) fra hendes agent, Lyall Mercer. Han havde ellers tidligere givet udtryk for stor utilfredshed over den manglende opmærksomhed og støtte fra officiel side fra New Zealand.
 27. november 2011 - Efter et stop i Port Elizabeth sejlede Dekker under meget ekstreme vejrforhold rundt om Kap det Gode Håb og nåede herefter Cape Town. Mange aviser skrev efterfølgende, at selv hårdføre sømænd ikke sejlede ud i sådan et vejr.
 13. december 2011 - Dekker sejlede ud fra Cape Town for sidste etape til Caribien.
 21. januar 2012 - Dekker kom igen til Sint Maarten.

Båd

Laura Dekkers båd Guppy, en Gin Fizz ketch med en længde på 11,40 meter (37' 6") og en bredde på 3,76 meter. Længden på vandlinjen er 9,15 meter, dybden af 1,90 meter. Det er en tomastet ketch, der mellem 1978 og 1984 blev produceret af det franske værft Jeanneau.

Efter købet i begyndelsen af 2010 blev den mere end tredive år gamle sejlbåd næsten fuldstændigt fornyet. Skroget blev forsynet med ny maling og bundmaling. Der blev installeret en ny hovedmotor, en Volvo Penta på 40 hk, og gearkassen blev repareret. Der blev installeret en anden drivenhed, en 10 hk Yanmar dieselhjælpemotor, som kunne drive både generatoren og en to-bladet foldepropel. Den ekstra foldepropel og dens drivenhed blev installeret ved en ny lille skeg under skroget til styrbord og placeret cirka en meter foran hovedpropellen. På agterdækket over spejlet blev der påsat en aluminiumramme til at montere solpaneler på.

Der blev monteret et nyt ror med et anderledes design i forhold til det oprindelige for at forbedre balancen. Der var også en autopilot placeret, og der blev installeret en mulighed for i tilfælde af problemer at kunne fjerne roret for så at kunne styre båden med en rorpind. Stagen blev fornyet og forbedret, og sejlsættet blev erstattet med et nyt.

Dåben og lanceringen fandt sted søndag 2. maj 2010. I en testperiode til 7. maj viste det sig, at båden var "meget hurtigt" og det viste sig, at "Grevelingenmeer var lidt for småt [til en ordentlig test]".

Der blev installeret moderne sikkerhedsudstyr som radar, EPIRB, SART, AIS transponder, sekstant og to aktive radarreflektorer. Hertil blev to vandtætte og stødsikre bærbare computere med indbygget GPS og navigationssoftware forberedt til turen. Alle søkort, som Dekker skulle bruge på sin rute, var installeret. Alle kortene fandtes også på papir.
Der var et iridium tracking system ombord, så holdet i Nederlandene 24 timer i døgnet kunne følge med i, hvor skibet var, og hvilken kurs og fart det havde.

Til kommunikation om bord havde Dekker har to VHF-radioer med DSC, håndholdt VHF, to satellit-telefoner og en GSM.

Ifølge politiets reglementet for indre vandveje, artikel 1.09, er det for en kaptajn, der er yngre end seksten år gammel, forbudt at sejle en båd, der er længere end syv meter på de indre nederlandske vandveje. Det betød, at Dekker op til 2012 ikke kunne bruge båden til solosejladsen på disse vandområder. Hendes solorejse Jorden rundt begyndte derfor ikke i Nederlandene, men fra Portimão. De portugisiske myndigheder blev advaret af Nederlandene og tillod heller ikke, at Dekker sejlede sin båd solo i deres territoriale farvande, så derfor blev Gibraltar valgt som udgangspunkt. Et portugisisk politifartøj sejlede med til tolv sømil fra kysten, da Laura og hendes far sejlede fra Portimão til Gibraltar. Bevidst eller ubevidst gav Portugal hermed til kende, at en passage via Azorerne eller Madeira heller ikke var muligt.

Trivia
 Udtrykket "Zeilmeisje" ("Sejlerpige") sluttede på en syvendeplads i valget af Årets ord 2009 i Nederlandene.
 I 2013 deltog Laura Dekker i AVRO-spillet Atlas.
 I maj 2013 blev hendes bog Een meisje, een droom udgivet. Her beskrev hun sin rejse Jorden rundt.
 I 2014 hun deltog hun i RTL-programmet Ekspedition polarcirklen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 den Officielle hjemmeside for Laura Dekker - hentet:
 List of youth solo sailing circumnavigations (Engelska Wikipedia)
 Radiointervju, 11 minuter - hentet:
 27000 mile og 500 dage - hentet:
 Laura Dekker er kommet i land efter jordomsejling  - hentet:
 16-årig sejlede jorden rundt alene - hentet:
 Efter et år alene til søs: Verdens yngste jordomsejler er sikkert i havn - hentet:
 14-åring på väg mot historieböckerna - hentet:
 16-åriga Laura seglade jorden runt - hentet:

Litteratur
 Bog: Laura Dekker: Een meisje, een droom. 2013.
 Bog: Laura Dekker: One Girl One Dream. 2014.

Dokumentar
 Maidentrip (2013), filmet primært af Dekker og redigeret af Jillian Schlesinger, er en 82-minutter dokumentar på Netflix

Sejlsportsfolk fra Tyskland
Sejlsportsfolk fra Nederlandene
Sejlsportsfolk fra New Zealand
Solojordomsejlere
Personer fra Whangarei

Laura Dekker


Feel the Beat est un film américain réalisé par Elissa Down, sorti en 2020.

Synopsis
April Dibrina, une danseuse en quête de succès à Broadway vole un taxi à une vieille dame. Plus tard, celle-ci s'avère être Ruth Zimmer, mécène qui la croise à une audition et jure qu'elle fera tout pour qu'elle ne trouve pas de travail.

De retour dans le Wisconsin, April prend en charge une classe de danse pour ados composée de Lucia, une fille distraite à lunettes ; Oona, une fille nerveuse ; Kari, qui paie secrètement les cours par elle-même ; Ruby, qui manque de confiance en elle ; Zuzu, une fille sourde ; Sarah, la petite sœur de Nick, l'ex d'April et June et Michelle, les plus jeunes.

Fiche technique
 Titre : Feel the Beat
 Réalisation : Elissa Down
 Scénario : Michael Armbruster et Shawn Ku
 Musique : Michael Yezerski
 Photographie : Amir Mokri
 Montage : Jane Moran
 Production : Susan Cartsonis
 Société de production : Resonate Entertainment, Bitter Boy Productions et Deluxe Entertainment Services
 Pays :
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 109 minutes
 Dates de sortie :
Netflix :

Distribution
 Sofia Carson  : April Dibrina
 Wolfgang Novogratz  : Nick
 Donna Lynne Champlin  : Barb
 Enrico Colantoni  : Frank Dibrina
 Rex Lee  : Wellington « Welly » Wong
 Brandon Kyle Goodman  : Deco
 Marissa Jaret Winokur  : elle-même
 Dennis Andres  : le coach Buzz
 Lidya Jewett : Kari
 Shiloh Nelson : Ruby
 Shaylee Mansfield : Zuzu
 Sadie Lapidus  : Oona
 Johanna Colón : Lucia
 Eva Hauge  : Sarah
 Justin Allan : Dicky
 Kai Zen : June
 Carina Battrick : Michelle
 Robinne Fanfair  : Patty
 Ken Pak : Gordy
 Marcia Bennett : grand-mère
 Drew Davis : R. J.
 Pamela MacDonald  : Ruth Zimmer
 Amy Stewart  : Carla

 et carton de doublage français.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2020
Comédie dramatique américaine
Film distribué par Netflix
Film de danse
Film mettant en scène une personne sourde ou muette
Film se déroulant au Wisconsin
Film tourné à Toronto

Feel the Beat (film)


කේට් එලිසබෙත් වින්ස්ලෙට්  (; උපත 1975 ඔක්තෝබර් 5) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉංග්‍රීසි නිළියකි. ඇය වඩාත්ම ප්‍රකටව ඇත්තේ ස්වාධීන චිත්‍රපටවල, විශේෂයෙන්ම ඓතිහාසික නාට්‍ය චිත්‍රපටවල ඇය නිරූපණය කළ චරිත නිසායි. වින්ස්ලෙට් සම්මාන ගණනාවක් හිමිකරගෙන ඇති අතර, ඒ අතර බ්‍රිතාන්‍ය ඇකඩමි චිත්‍රපට සම්මාන තුනක් සහ ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ් සම්මාන හතරක් ද වන අතර, ඇය ඇකඩමි, එමී, සහ ග්‍රැමී සම්මාන ත්‍රිත්වයම ලද ශිල්පීන් අතලොස්ස අතුරින් අයකු ද වේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

21වන සියවසේ ඉංග්‍රීසි නිළියෝ
1975 උපත්
බර්ක්ෂයර් හි නිළියෝ
ඕටිසම් ක්‍රියාකාරීන්
ඉංග්‍රීසි චිත්‍රපට නිළියෝ
අයිරිෂ් සම්භවයක් සහිත ඉංග්‍රීසි ජනයා

කේට් වින්ස්ලෙට්


Alive at the Fucker Club es un álbum en vivo de Melvins, fue lanzado en 1998 por Amphetamine Reptile Records. Registrado en vivo el 23 de agosto de 1997 en el Corner Hotel en Richmond, Melbourne, Australia. Los Melvins abren para los Cosmic Psychos en Richmond el 22, 23 y 24 de agosto.

La duración de los primeros cuatro tracks no coinciden con las canciones: "Boris" es 0:00 (track 1) hasta 5:00 (track 1), "It's Shoved" es 5:00 (track 1) hasta 2:10 (track 2), "Bar-X-The Rocking M" es 2:10 (track 2) hasta 1:26 (track 3), "Smoke on the Water (Jam)" es 1:26 (track 3) hasta 1:48 (track 3) y "Antitoxidote" es 1:48 (track 3) hasta el final del track 4. El jam de Deep Purple "Smoke on the Water" no está acreditado.

Lista de canciones

Personal
Buzz Osborne –  guitarra, voz
Dale Crover – batería, coros
Mark Deutrom – bajo

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de 1998
Álbumes de Melvins
Álbumes en inglés
Álbumes en vivo de 1998

Alive at the F*cker Club


Marcelo Usera y Sánchez (Madrid, 1874 - id., 1955) fue un militar y empresario español.

Biografía
Hijo de Gabriel Usera Jiménez (inspector general del Cuerpo de Ingenieros), Marcelo quedó huérfano en edad relativamente temprana.

En 1893 se incorporó a la carrera militar, continuando en el ejército hasta 1924, en el que había alcanzado el grado de teniente coronel.

Ya desde los momentos finales de la década de 1910 comenzó la actividad de promoción urbanística, para lo que fue decisivo que la que era su esposa desde 1904, Carmen del Río Fernández, poseyera por herencia de su padre (conocido como El Tío Sordillo) una gran extensión de terrenos en Madrid y alrededores.Entre las zonas con construcciones promovidas por Marcelo Usera se encuentran las que dan origen al distrito actualmente conocido con su nombre. Un cierto número de calles de ese barrio recibieron los nombres de miembros de la familia de Marcelo Usera o también de empleados de este. También desarrolló actividades en el ámbito de la agricultura extensiva y la ganadería. Tras el fallecimiento de su primera mujer, se casó con Anita Vindel y Ochoa.

Legado
En Madrid existen lugares y vías públicas que recuerdan el nombre de esta persona
 Marcelo Usera es el nombre que recibe una importante vía pública de Madrid;
 también se refiere a esta persona el nombre del distrito de Usera en la misma ciudad;
 El Colegio Público Marcelo Usera de Madrid, inaugurado el 14 de abril de 1933 (II aniversario de la instauración de la Segunda República Española) es resultado de una donación realizada por Marcelo Usera, quien no tuvo descendencia.

Referencias

Militares de Madrid
Militares de España del siglo XIX
Militares de España del siglo XX
Empresarios de la Comunidad de Madrid
Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid

Marcelo Usera


Alexis Souahy, né le  à Montreuil, est un footballeur international comorien jouant au poste de défenseur central à l' en USL League One. Il possède également la nationalité française.

Biographie

Parcours en club

En 2010, alors licencié à l'US Boulogne, il termine troisième de la Coupe Nationale U15 avec la sélection de la Ligue du Nord-Pas-de-Calais, aux côtés de Wylan Cyprien, Jean-Philippe Gbamin et Ange-Freddy Plumain.

Alexis Souahy est formé au centre de formation du Havre AC. Il part ensuite aux États-Unis, évoluant dans les équipes de football universitaires des  et des Falcons de Bowling Green, ainsi qu'aux Bucks du Michigan en PDL.

Le , il rejoint Louisville City, qui évolue en United Soccer League, et remporte le titre cette année-là face au Rising de Phoenix de Didier Drogba. Le , l'option de son contrat n'est pas levée et il quitte donc Louisville City.

Le , il s'engage à New Mexico United, qui joue dans le même championnat.

Parcours en sélection
Alexis Souahy est convoqué pour la première fois en sélection nationale comorienne en  pour le stage de préparation ponctué par un match entre les Comores et la Sierra Leone, où il n'entre pas en jeu.

Il fait partie du groupe comorien convoqué en  pour participer à la Coupe d'Afrique des nations 2021 au Cameroun. Il étrenne sa première sélection internationale le  lors d'un match de préparation contre le Malawi à Djeddah (défaite 2-1).

Palmarès
  Louisville City
 Champion de la United Soccer League en 2018
 Vice-champion du USL Championship en 2019

Références

Liens externes

Footballeur international comorien
Footballeur français
Joueur des Falcons de Bowling Green
Joueur du Louisville City FC
Joueur de New Mexico United
Naissance en janvier 1995
Naissance à Montreuil (Seine-Saint-Denis)

Alexis Souahy


A prova dos 800 metros nado livre feminino do Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021 foi disputado entre 17 e 18 de dezembro de 2021, na Etihad Arena, em Abu Dhabi, nos Emirados Árabes Unidos.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Os seguintes recordes mundiais ou do campeonato foram estabelecidos durante esta competição:

Medalhistas

Resultados

Eliminatórias
As eliminatórias ocorreram dia 17 de dezembro com um total de 31 nadadoras.

Final
A final foi realizada em 18 de dezembro.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021 - 800 m livre feminino


ඇල්ෂයිමර්ගේ' රෝගය යනු අමතකවීම ඇතිකරන ප්‍රධානතම හේතුවකි. මෙය ලොව පුරා මිලියන 24 ක් වූ ජනතාව අතර දක්නට ඇති තත්වයකි. ඇල්ෂයිමර් රෝගය  ක්‍රමයෙන් පරිහානියට පත්වෙන විනාශකාරී රෝගයක් වන අතර මේ වනවිටද නිශ්චිත ප්‍රතිකාර ක්‍රමයක් සොයාගෙන නොමැත. මෙම රෝගය බහුල වශයෙන් වයස අවුරුදු 65  ඉක්මවූවන් අතර දක්නට ඇති අතර ඊට වඩා අඩු වයස් ඇති අය අතර වුවද කලාතුරකින් දක්නට ඇත. රෝගය හදුනාගන්නා අවස්ථාව වන විට රෝගය හටගෙන වසර ගණනක් ඉක්මවා ගොස් තිබිය හැකිය. මුල් අවධිවලදී කෙටිකාලීන මතකය නැතිවීයාම බහුලව සිදුවේ. නමුත් මෙය වයස්ගත වීමත් සමග සිදුවන්නක් හෝ මානසික ආතතිය නිසා ඇතිවන්නක් ලෙස වරදවා වටහා ගත හැකිය. පසුකාලීනව සිහිවිකල් වීම ,  කෝපය ,  චිත්ත ස්වභාවයේ සිදුවන වෙනස්වීම් ,  කථාකරන භාෂාවේ සිදුවන වෙනස්වීම් , දීර්ඝ කාලීන මතකය නොමැතිවීම සහ අවට සමාජයෙන් වෙන්වී සිටීම යන ලක්ෂණ ඇතිවේ. මරණය ළගාවන තෙක් මෙම රෝගීන්ගේ ප්‍රධාන හසුලු දේහ ක්‍රියාකාරීත්වයන් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් දුර්වල වේ. ඉහත කී රෝග ලක්ෂණ බහුලව පොදුවේ දක්නට ලැබුණද එක් එක් රෝගීන්ට තමාටම ආවේනික වු රෝග ලක්ෂණ ඇති වේ. සාමාන්‍යයෙන් රෝගය වසර 5 සිට 20 දක්වා පැවතිය හැකිය.

මෙම රෝගියෙකු වෛද්‍යවරයෙකු හමුවීමට යන්නේ තමාට අමකත වීම ඇති බව දැන ගැනීමෙන් පසුවය. එයට වෛද්‍යවරයා මගින් රෝගි‍යාගේ හැසිරීම පිළිබදව අධ්‍යයනය කිරීමෙන් ඔහුගේ ප්‍රජානන ක්‍රියාවන් පරීක්ෂණයට බදුන් කිරීමෙන් සහ මොළයේ ස්කෑන් කිරෟමකට ලක් කිරීම මගින් රෝග විනිශ්චයට එළඹේ.

ඇල්ෂයිමර් රෝගය ඇතිවීමට හේතුව හෝ එහි වර්ධනය පිළිබදව මෙතෙක් හදුනාගෙන නොමැත. මෙහිදී මොලයෙහි කැලැල් ඇතිවීමක් හා සංකූලතාවයක් හටගනී. මෙම රෝගයෙහි අනුමාන කළ හැකි හේතු සාධකයන් සහ  ප්‍රතිකාර ක්‍රමවේදයන් පිළිබද  තර්ක විතර්ක ඇත. මෙම විතර්කයන් සනාථ කිරීම සදහා  ඒවාටම අනුකූල වන පරිදි සාක්ෂිද  ඔවුහු ඉදිරිපත් කර ඇත. නමුත් මෙතුවක් මෙම රෝගය නැවැත්විම හෝ නැවත යථාතත්වයට පත් කර ගැනීම සදහා ප්‍රතිකාර ක්‍රම සොයාගෙන නොමැත. තවද දැනට පවතින ප්‍රතිකාර ක්‍රම මගින් රෝගය තව දුරටත් වර්ධනය වීම අඩාල කිරීමක් සිදුවන බවත් හෝ එහි රෝග ලක්ෂණ පාලනය කිරීමක් පමණක් සිදුවන බව හෝ සොයා ගෙන නොමැත. ඇලිෂයිමර් රෝගය වලක්වා ගත හැකි ක්‍රමවේදයන් යෝජනා වී ඇතත් රෝගයෙහි ව්‍යාප්තිය හෝ බැරූරැම් කම අවම කිරීම සදහා ඒ ක්‍ර‍මවේදයන්හි වැදගත්කම ඔප්පු වී  නොමැත. මානසිකව නොයෙකුත් උත්තේජයන් ලබාදී මනස ප්‍රබෝධමත් කිරීම හා සමබර ආහාර වේලක් ලබා ගැනීම රෝගය වලකා ගනීමට මෙන්ම රෝගය සදහා ප්‍රතිකාර ක්‍රමයක් ලෙස ද නිර්දේශ කර ඇත.

ඇල්ෂයිමර් රෝගය ක්‍රමයෙන් පරිහානියට පත්වන සුවකළ නොහැකි රෝගී තත්වයක් නිසා රෝගියා කරුණාවෙන් හා ඉතා හොද අවධානයකින් බලා ගැනීම කළ යුතුය. මෙම කර්තව්‍ය රෝගියාගේ සහකරු  හෝ සහකාරියගෙන් හෝ රෝගියාට ඉතා සමීප ඥාතියෙකු ගෙන් ඉෂ්ඨ කර ගත හැකි වේ. මෙවන් රෝගියෙකු රැක බලා ගන්නා ආවතේවකරුවකු වුවද රෝගියා බලාගැනීමේදී ශාරීරික වශයෙන් විඩාවට පත්වන  අතර මානසික වශයෙන්ද රෝගියා වෙනුවෙන් සිදු කිරීමට ඇති කාර්යයන් කැප කිරීම් නිසා මානසික ආතතියකට පත්වේ.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

රෝග
වයෝ වෛද්‍යවේදය
ස්නායු වෛද්‍යවේදය
මනෝ වෛද්‍යවේදය
සෞඛ්‍යය

ඇල්ෂයිමර්ගේ රෝගය


Das Füchtorfer Moor ist ein 187 ha großes Naturschutzgebiet bei Füchtorf auf dem Gebiet der Stadt Sassenberg im Kreis Warendorf. Es besteht aus drei Teilflächen und trägt die Kennung WAF-007.

Lage
Das Moorgebiet liegt im Ostmünsterland zwischen der Bever im Norden und der Hessel im Süden. Darum liegen die Ortschaften Füchtorf, Peckeloh, Sassenberg und Milte. Unweit des Moores befindet sich die Grenze nach Glandorf und damit die Landesgrenze zu Niedersachsen.

Geschichte
Nach den Kartierungen von 1893 bis 1895 belief sich das Areal auf insgesamt 312 ha zusammenhängende Moorfläche. Das Füchtorfer Moor gehörte damit zu den größten Niederungsmooren Westfalens. Zahlreiche Funde aus der Bronzezeit und Hünengräber lassen auf eine frühe Besiedlung schließen. Im Jahre 1844 wurde ein Skelett eines Auerochsen dort gefunden, das heute im Geologisch-Paläontologisches Museum Münster ausgestellt wird. 1986 wurde ein weiteres Auerochsenskelett etwa 3,5 km von der ersten Fundstelle entfernt gefunden. In den 1960er- und 1970er-Jahren wurde durch Drainage und Flurbereinigung die Moorfläche stark verringert. Am 24. August 2007 wurde das Gebiet als Naturschutzgebiet ausgewiesen.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Warendorf (WAF-007)

Einzelnachweise

Weblinks
 Kreis Warendorf (PDF; 255 kB)
 NABU (PDF; 1,8 MB)
 Das Füchtorfer Moor im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Verbraucherschutz Nordrhein-Westfalen

Moor in Nordrhein-Westfalen
Füchtorf
Geographie (Sassenberg)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Füchtorfer Moor


Bu madde Gini katsayısı gibi gelir eşitsizliği ölçütlerini içeren bir listedir. Gini katsayısı, 0'ın herkesin eşit bir gelire sahip olduğu, 1'in ise tüm gelirin bir kişide toplandığı ve diğer kişilerde hiç gelirin olmadığını gösterdiği, 0 ile 1 arasında bulunan bir sayıdır. Gelir dağılımı, servet dağılımından farklı bir kavramdan ve bir ülkede iki değer birbirlerinden çok farklı değerlere sahip olabilir. Karaborsadan elde edilen gelirler bu metriklere dahil edilmemiştir.

BM, Dünya Bankası ve CIA verileri

Z/F 10%, en yüksek ortalama gelire sahip en zengin %10'un, en düşük ortalama gelire sahip en düşük %10'a oranıdır. Aynı şekilde Z/F 20% en yüksek ortalama gelire sahip en zengin %20'nin, en düşük ortalama gelire sahip en düşük %20'ye oranıdır. Gini bir ulusun Lorenz eğrisinin katsayı cinsinden temsilidir. BM kısmı Birleşmiş Milletler verilerini, Dünya Bankası kısmı Dünya bankası verilerini, CIA kısmı ise Central Intelligence Agency'nin The World Factbook'da yayımlanmış verilerini içermektedir. Bu liste alfabetik, sayısal veya oransal değerlere göre sıralanabilir şekilde oluşturulmuştur.

EU27 ülkeleri

OECD ülkeleri

Gini Katsayısı (vergisiz)

Notlar

Kaynakça

Ülke listeleri
Ekonomi listeleri

Gelir dağılımına göre ülkeler listesi


بلدية بالما ديل ريو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرطبة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 20.855 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام

 سيرخيو ليون
 لويس فرنانديز
 ديفيد كارمونا سييرا
 مانويل ميجيل

مراجع

بلديات قرطبة

بالما ديل ريو (قرطبة)


est le  de l'année 2022.

Selon le service européen de surveillance climatique Copernicus, le mois d'octobre 2022 est le plus chaud jamais enregistré en Europe.

Événements
 22 septembre au  : 19ᵉ édition de la Coupe du monde féminine de basket-ball.
 23 septembre au 15 octobre :  édition du Championnat du monde féminin de volley-ball.
  :
 élections législatives en Lettonie. afin de renouveler les 100 membres de la Saeima, la coalition Nouvelle Unité du Premier ministre Arturs Krišjānis Kariņš arrive en tête des élections législatives ;
 la bousculade du stade Kanjuruhan provoque la mort d'au moins 131 personnes et 325 blessées en Indonésie.
 2 octobre :
 élections présidentielles et élections législatives en Bosnie-Herzégovine ;
 élection présidentielle au Brésil ( tour) ;
 élections législatives en Bulgarie.
 3 octobre :
 le prix Nobel de physiologie ou médecine est attribué au Suédois Svante Pääbo pour ses découvertes concernant les génomes des hominines éteints et l'évolution humaine ;
 élections générales québécoises. Le gouvernement sortant de la Coalition avenir Québec est réélu pour un deuxième mandat.
 4 octobre : le Prix Nobel de physique est attribué au Français Alain Aspect, à l'Américain John Clauser et à l'Autrichien Anton Zeilinger pour leurs découvertes sur l'intrication quantique.
 5 octobre : le prix Nobel de chimie est attribué au Danois Morten Meldal et aux Américains Carolyn R. Bertozzi et K. Barry Sharpless pour le développement de la chimie click et la chimie bioorthogonale.
 6 octobre :
 le prix Nobel de littérature est attribué à la Française Annie Ernaux ;
 en Thaïlande, au moins 38 personnes, pour la plupart des enfants, sont tuées dans une attaque contre une crèche dans la province de Nong Bua Lamphu.
 6 au 12 octobre : Championnats du monde de judo 2022.
 7 octobre :
 élections législatives au Lesotho ;
 le prix Nobel de la paix est attribué au Biélorusse Alès Bialiatski, à l'association russe Memorial et à l'association ukrainienne Centre pour les libertés civiles ;
 au Nigeria, le naufrage d'un bateau surchargé transportant 85 personnes fait 76 morts dans l'État d'Anambra, dans le sud-est du pays ;
 l'explosion d'une station-service à Creeslough en Irlande fait 10 morts.
 7 au 10 octobre : l'ouragan Julia fait plus de 90 morts en Amérique du Sud et en Amérique centrale.
 8 octobre :
 attaque du pont de Crimée entre la Crimée et la Russie ;
 un glissement de terrain fait une centaine de morts dans la ville de Las Tejerías au Venezuela.
 8 octobre au 12 novembre : Coupe du monde féminine de rugby à XV.
 9 octobre : élection présidentielle en Autriche, Alexander Van der Bellen est réélu.
 10 octobre :
 le Prix de la Banque de Suède en sciences économiques en mémoire d'Alfred Nobel est attribué aux Américains Ben Bernanke, Douglas Diamond et Philip Dybvig pour leurs recherches sur les banques et les crises financières ;
 une série de bombardements russes touche les grandes villes ukrainiennes, dont la capitale Kiev.
 12 au 16 octobre : Championnats du monde de cyclisme sur piste 2022.
 13 octobre :
 en Irak, Abdul Latif Rashid est élu président de la République ;
 élections législatives au Vanuatu.
 14 octobre : en Turquie, Au moins 41 personnes sont tuées par une explosion dans la mine de charbon d'Amasra, dans la province de Bartın.
 15 octobre : en Russie, une fusillade dans une base militaire russe fait 13 morts.
 15 octobre au 19 novembre :  Coupe du monde de rugby à XIII en Angleterre.
 17 octobre : Ulf Kristersson est élu Premier ministre de Suède par le Parlement, avec le soutien inédit de l'extrême droite.
 18 octobre : la ministre australienne des Affaires étrangères, Penny Wong, confirme que l'Australie ne reconnaîtra plus Jérusalem-Ouest comme capitale d'Israël tant que les négociations de paix ne seront pas finalisées.
 20 octobre :
 démission de Liz Truss, Première ministre du Royaume-Uni, son mandat est ainsi le plus court de l'histoire du pays ;
 au Tchad, de violents heurts opposant police et manifestants à N'Djamena causent la mort d'une « cinquantaine » de personnes dont une « dizaine » de membres des forces de sécurité et plus de 300 blessés.
 20 et 24 octobre : élection présidentielle libanaise ( et ).
 21 octobre : Giorgia Meloni est nommée présidente du Conseil des ministres d'Italie, c'est la première femme à ce poste.
 22 octobre :
 en Chine, le  congrès national du Parti communiste renouvelle Xi Jinping comme secrétaire général ;
 en Italie, le gouvernement Meloni prête serment.
 23 octobre :
 l' de catégorie 3 touche les côtes du Mexique ;
 élection présidentielle en Slovénie ().
 24 octobre : au Royaume-Uni, Rishi Sunak est élu chef du Parti conservateur ; le lendemain il est nommé Premier ministre, la première personne d'origine indienne dans cette fonction.
 24 octobre au 6 novembre : tournoi des candidates du Championnat du monde féminin d'échecs.
 25 octobre : éclipse solaire partielle sur une partie de l'Eurasie.
 26 octobre :
 seize ans après sa mise en chantier, le tram-train de la Baie de Cadix, premier tram-train d'Espagne, est mis en service ;
 en Iran, une fusillade de masse tue au moins 15 personnes au mausolée de Shah Cheragh à Chiraz.
 27 octobre : Mohammed Chia al-Soudani devient Premier ministre d'Irak.
 29 octobre :
 la bousculade d'Halloween à Séoul (Corée du Sud) fait environ 150 morts ;
 des attentats  à Mogadiscio (Somalie) tuent au moins 100 personnes.
 29 octobre au 6 novembre : Championnats du monde de gymnastique artistique au Royaume-Uni.
 30 octobre :
 élection présidentielle au Brésil ( tour), Luiz Inácio Lula da Silva est élu ; début des manifestations électorales par des Bolsonaristes ;
 en Inde, l'effondrement du pont de Morvi dans le Gujarat fait au moins 141 morts.
 31 octobre :
 aux Philippines, le bilan des inondations et des glissements de terrain causés par la tempête tropicale Nalgae (Paeng) principalement à Bangsamoro, passe à 98 morts et au moins 63 autres sont portés disparus ;
 au Liban, le mandat du président de la République, Michel Aoun, se termine, sans qu'un successeur soit désigné.
 31 octobre au 7 novembre : Masters de tennis féminin 2022.

Références

Voir aussi

Article connexe

 Décès en octobre 2022

Octobre 2022


Aurora Borealis este o propunere pentru crearea unui vas de cercetare de tipul spărgător de gheață propusă la nivel european, comparabilă cu cele mai puternice spărgătoare  din lume  planificată în comun de un consorțiu format din cincisprezece organizații participante și companii  din zece națiuni europene. Dacă ar fi construit, va fi cel mai mare spărgător de gheață construit vreodată, precum și primul spărgător construit la cel mai înalt normativ IACS categoria gheață, și clasa Polară 1.

O caracteristica unică a navei propuse este capacitatea de a efectua foraj marin de adâncime direct de pe calota de gheață. Se propune nava să aibă o durată de viață operațională de 35 până la 40 de ani, zona principală de operațiuni fiind Oceanul Arctic interior.

Istorie și fundal

Planificarea navei a început în 2002.  Proiectul este coordonat de Consiliul Polar European (European Polar Board), un consiliu de experți al Fundației Europene de Științe (European Science Foundation).

În martie 2007, BMBF (Ministerul Federal al Științei și Educației din Germania ) a finanțat pregătirile pentru Aurora Borealis , centrul de asociere Helmholtz, Institutul Alfred Wegener pentru Polar și Cercetare Marină, care a găzduit acest proiect.

În 2010, Consiliul German de Știință și Științe Umaniste a încetat să susțină planificarea care a făcut ca viitorul navei de 800 de milioane de euro, proiectat de Schiffko  (în prezent Wärtsilä Ship Design  ), să fie incert.  Proiectul a fost amânat, iar o versiune puțin mai mică și mai ieftină (mai puțin de 500 de milioane de euro), Aurora Slim , a fost sugerată de compania finlandeză de inginerie Aker Arctic .

Aurora Slim
Schimbarea cea mai proeminentă de la Aurora Borealis la Aurora Slim este că instalația de foraj izolată nu mai este prezentă.  Omul de știință trebuie să se bazeze pe un sistem mobil și pe foraje mai puține de câteva sute de metri în loc de mai mult de    .  Ea va avea, de asemenea, numai o singură piscină în locul a două ca în conceptul original.

La fel ca conceptul original, nava este concepută pentru a rupe nivelul de gheață de până la    în grosime.  Cu toate acestea, sistemul de poziționare dinamică a navei mai mici constă din trei 15  Amperoare de azimut MW și două 3.5  Protoni cu arc de mână în loc de trei arbori cu propulsie fixă cu 27  Motoare de propulsie MW și șase 4.5  Proiectori transversali transversali MW.  Numărul și producția generatoarelor au fost, de asemenea, reduse.

Participanți
Participanții la proiectul Aurora Borealis sunt listați în tabelul următor.

Note

Legături externe

 Focus pe AURORA BOREALIS, site web ESF
 AURORA BOREALIS, prezentare AWI
 Audio: Profesorul Jörn Thiede pe Icebreakerul European de Cercetare Aurora Borealis

Nave de cercetare marină
Spărgătoare de gheață
Antarctica
Antarctida
Explorarea Antarcticii

Aurora Borealis (spărgător de gheață)


Bergtóra Høgnadóttir Joensen (født 15. februar 1971) er en færøsk socialrådgiver og politiker (T). Hun blev socialrådgiver i 1997 og og supervisor i 2000 og har arbejdet både indenfor psykiatrien, som HR-mdarbejder i Eik Bank og som socialrådgiver i kriminalforsorgen i Danmark. Ved siden af sit lønarbejde har hun været selvstændig virksomhedskonsulent i København 1998-2004 og leder af Færøernes socialrådgiverforening, Sosialráðgevarafelag Føroya, fra 2005 til 2007. Hun sad i Lagtinget i valgperioden 2008 til 2011, og var gruppeformand mens Annita á Fríðriksmørk havde orlov. Hun var medlem af Lagtingets velfærdsudvalg 2008-11.

Joensen er datter af Karin Kjølbro og landslæge Høgna Debes Joensen. Hun er bosat i Hoyvík sammen med sin samlever og deres to børn.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Bergtóra Høgnadóttir Joensen  hos Lagtinget

Socialrådgivere fra Færøerne
Politikere fra Tjóðveldi
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne

Bergtóra Høgnadóttir Joensen


An Digitaria eriostachya in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Digitaria eriostachya in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Digitaria (Poaceae)

Digitaria eriostachya