حب حتى العبادة هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1960، من تأليف حسن الإمام ويوسف عيسي، وإخراج حسن الإمام، بطولة صلاح ذو الفقار وتحية كاريوكا.

تدور أحداث الفيلم حول مهندس في مصنع نسيج وله نشاط نقابي ويقع في حب فتاه ولكن زميله في المصنع يحاول أن يفوز بحب هذه البنت وأيضا في بالنقابة في المصنع ولكن الفتاه ترفضه ويطلب المهندس من أبيه أن يخطب الفتاه ولكن والده يرفض هذه الفتاه

القصة كاملة
تزوج المحامى عبد الحميد صبرى من عيشه وعاشا في سعادة بالغة وأنجبا ابنهما حسين (صلاح ذو الفقار)، حتى دخلت لطيفة هانم حياتهما، وشاغلت عبد الحميد حتى تزوجته، ثم اوغرت قلبه على زوجته عيشه، حتى طلقها وطردها من منزله وحرمها من ابنها حسين، وهامت عيشه على وجهها في البلاد، حتى عملت راقصة، بينما اكتشف عبد الحميد ان زوجته لطيفه على علاقة آثمة بصديقه احمد حامد، فطلقها بعد تحرير محضر بقسم المنتزه، وتزوجت لطيفه من عشيقها احمد حامد، وأنجبت ابنتها نعمة، بينما بحث عبد الحميد عن عيشه بكل مكان، فلم يعثر عليها، وتولت الدادة فهيمه تربية حسين حتى كبر وتخرج من كلية الهندسة، وإلتحق بالعمل بشركة سباهى للمنسوجات بالأسكندرية، وفي نادى الشركة إلتقى حسين بالفتاة الجميلة نعمة، وتبادلا الإعجاب الذي سرعان ماتحول لحب جارف، وتعاهدا على الزواج، وطالبت نعمة حبيبها حسين بسرعة مقابلة والدتها لطيفه هانم، خصوصا وأن المهندس احمد فهمي زميله بالشركة، لم يكتفى بمنافسة حسين على رئاسة نقابة العمال، بل أيضا ينافسه على قلب نعمة، وينتوى أن يتقدم لخطبتها من أمها، وصارح حسين والده المحامى المتقاعد عبد الحميد، بحبه لنعمة ورغبته في الزواج بها، ولكن عبد الحميد عندما علم ان نعمة ابنة لطيفه هانم، زوجته الخائنة، رفض ذلك الارتباط بشدة، خوفا من ان تكون الابنة مثل امها، ولكنه لم يوضح أسباب الرفض لإبنه حسين، الذي ضرب عرض الحائط برفض والده، وتوجه لمقابلة لطيفه هانم، التي رفضت طلب حسين، بعد ان سبقه والده عبد الحميد وحذرها من تزويج ابنتها نعمة بإبنه حسين، وإضطرت لطيفه هانم على قبول عرض المهندس أحمد فهمى، ووافقت على تزويجه من إبنتها نعمة، التي رفضت بشدة. أصيب حسين بصدمة كبيرة من رفض والده ورفض والدة نعمة، وشعر ان هناك سر يخفيه الجميع عنه، وقاطع والده، وانتهز فرصة إقامة معرض القاهرة الصناعى والزراعى السنوى، وسافر للقاهرة للإشراف على منتجات الشركة بالمعرض، وفي فترة الراحة، إلتقى في حلبة سباق الخيل، بالراقصة عيشه، التي دعته لمشاهدتها بكازينو الكونتيننتال الذي تعمل به، ووجد في عيشه سلواه بعد صدمة فشل زواجه من نعمة، وعندما علم انها تقيم في الفندق أعلى الكازينو، نقل إقامته للحجرة المجاورة لها، وتعددت لقاءاتهما لينمو الحب في قلبيهما، رغم فارق السن بينهما، فقد كان كل منهما يشعر بأن شيئا غامضا أقوى منه، يشد كل منهما للآخر، وأرسل المهندس احمد فهمى من يصور حسين مع الراقصة، ليستغل الصور في تشويه صورة حسين، الذي ينافسه على رئاسة النقابة، وكذلك على قلب نعمة، التي ماتزال يحدوها الأمل نحو حسين، وقد عرض الصور على عمال المصنع، لينقلبوا ضد حسين، كما عرض الصور على نعمة ليتحول قلبها عن حسين، وخاف عبد الحميد على إبنه، عندما علم بعلاقته مع راقصة، فسافر للقاهرة لمقابلة إبنه وتطييب خاطره، وتوجيه النصح له للابتعاد عن الراقصة، ولكنه تقابل مع عيشه بالفندق، وعلم بعلاقتها بإبنه وإطمئن بأن العلاقة بينهما لم تتطور لما يغضب الله، وإضطر لإخبارها بأن حسين إبنها، وطلب منها ان تعود إليه، ولكنها رفضت حتى لا تتشوه صورتها عند حسين كأمه، وطلبت منه عدم إخباره بحقيقتها، وقررت الابتعاد عن حسين وقطع علاقتها به، وإضطر عبد الحميد لمصارحة إبنه بالحقيقة، وان عيشه هي امه، وانه هو السبب فيما وصلت إليه، وإنه ظلمها ويستحق العقاب، ولم يتحمل عتاب إبنه فمات لتوه. ذهب حسين إلى امه عيشه وأخبرها بإنه علم الحقيقة، وصحبها للأسكندرية لتعيش معه، وأشاع احمد فهمى أن حسين أحضر الراقصة لتعيش معه في بيته، بعد وفاة والده، ولكن حسين صارح عمال المصنع بأن تلك السيدة هي أمه، وليست عشيقته، وصحيح انها راقصة، ولكنه لا يستطيع التخلى عنها لإنها أمه، وعادت نعمة لحسين بعد علمها بالحقيقة، ولكن لطيفه هانم واجهت ضرتها السابقة عيشه، لمنع زواج ابنتها من ابنها، ولكن عيشه فضحتها امام ابنتها نعمة، بإنها تسببت في طلاقها وحرمانها من ابنها، بينما اتخذت عشيقا حتى طلقها زوجها وتزوجت عشيقها، ولم تستطع نعمة التخلى عن امها، رغم عدم رضاءها عن تصرفاتها، ثم تزوجت نعمة من حسين، الذي فاز برئاسة النقابة بالتزكية، واعتذار المهندس احمد فهمى له.

تمثيل
 صلاح ذو الفقار
 تحية كاريوكا
 حسين رياض
 زوزو نبيل
 زيزي البدراوي
 عمر الحريري
 ليلى طاهر
 فردوس محمد
 وداد حمدي

روابط خارجية

مراجع

الخيانة الزوجية في الأفلام
أفلام إنتاج 1960
أفلام باللغة العربية في عقد 1960
أفلام تحية كاريوكا
أفلام حسن الإمام
أفلام حسين رياض
أفلام دراما رومانسية إنتاج عقد 1950
أفلام رومانسية إنتاج عقد 1960
أفلام رومانسية درامية مصرية
أفلام رومانسية مصرية
أفلام زوزو نبيل
أفلام زيزي البدراوي
أفلام صلاح ذو الفقار
أفلام عمر الحريري
أفلام عن راقصات
أفلام ليلى طاهر
أفلام مصرية إنتاج 1959
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام مصورة في مصر
أفلام وداد حمدي

حب حتى العبادة (فيلم)


Levetiracetamul (denumirea comercială Keppra) este un medicament antiepileptic, fiind folosit în tratamentul unor tipuri de epilepsiei. Este folosit pentru crizele convulsive parțiale și în crizele mioclonice sau tonico-clonice. Mai poate fi folosit ca și tratament adjuvant asociat cu alte medicamente antiepileptice.

Levetiracetam este administrat oral și se întâlnește în două forme: comprimate filmate cu eliberare imediată sau cu eliberare prelungită.

Utilizări medicale

Vezi și
 Acid valproic
 Brivaracetam
 Piracetam

Referințe

Antiepileptice
Lactame
Carboxamide
Racetami

Levetiracetam


ESHOT Genel Müdürlüğü ya da kısaca ESHOT, İzmir Büyükşehir Belediyesi'ne ait otobüs işletmesinin adıdır.

1943 yılında İzmir Belediyesi'ne bağlı bir işletme olarak kurulmuştur. Açılımı Elektrik Su Havagazı Otobüs ve Troleybüs'tür. Daha sonra Elektrik Gediz Edaş olarak ve Su İzsu olarak ayrılmış Havagazı ve Troleybüs bölümleri kapatılmıştır. Bugün yalnızca Otobüs bölümü çalışmaktadır. İzmir Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde şehiriçi ulaşımı sağlayan İzmir Büyükşehir Belediyesi'ne bağlı bir Genel Müdürlük olarak faaliyet göstermektedir.

Tarihçe
ESHOT Genel Müdürlüğü, İzmir Tramvay ve Elektrik Türk Anonim Şirketi imtiyazı ile tesisatın alınmasına dair anlaşmanın onayı ve bu Kuruluşun işletilmesi hakkındaki 27.07.1943 tarih ve 4483 sayılı Yasanın 5. maddesi ile, İzmir Suları Türk Anonim Şirketi'nin satın alınmasının ve devrine dair 05.06.1947 gün ve 4583 sayılı Yasanın 6. maddesi hükümleri gereğince, bu gibi kuruluşlar için genel bir İşletme Yasası çıkıncaya kadar Katma Bütçeli bir idare şeklinde yönetilmek üzere İzmir Belediyesi'ne bağlı bir işletme olarak kurulmuştur. 1945 yılında Tramvay ve Elektrik İşletmesi ile birleşen kuruluşa aynı yıl Havagazı İşletmesi de katılmıştır.

4483 ve 4583 sayılı devir Yasalarının 5. ve 6. maddeleri ile 1322 sayılı Yasaya dayanılarak hazırlanan İzmir Elektrik, Su, Havagazı, Otobüs ve Troleybüs Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Vazifeleri Hakkındaki Yönetmelik 11 Haziran 1957 tarih ve 9630 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir ve Genel Müdürlük hâlen bu Yönetmelik esaslarına göre işlevini sürdürmektedir.

Millî Güvenlik Konseyi'nin 11 Aralık 1980 tarih ve 17187 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 34 No´lu Kararı ile İzmir iline bağlı Bornova, Karşıyaka, Altındağ, Balçova, Buca, Büyükçiğli, Gaziemir, Güzelbahçe, Gültepe, Işıkkent, Narlıdere, Pınarbaşı ve Yeşilyurt Belediyeleri ile Balatçık, Doğançay, Doğanlar, Örnekköy, Uzundere köylerinin kamu tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve bütün hak ve görevleri ile İzmir Belediyesine bağlanması sonucu bu belediye ve köylerin elektrik, su ve otobüs işletmeleri de ESHOT'a bağlanmıştır.

12 Eylül 1982 tarih ve 17809 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 2705 sayılı Yasa ile ESHOT'un elektrik ve elektrikle ilgili üniteler ile personeli 1 Kasım 1982 tarihlerinde Türkiye Elektrik Kurumu'na devredilmiştir. 23 Mart 1984 tarih ve 18350 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 195 sayılı Kanun Hükmündeki Kararname ve 27 Haziran 1984 tarih ve 3030 sayılı Yasa ile İzmir Büyükşehir Belediyesi kurulmuş ve Büyükşehir Belediyesi, Merkez İlçe Belediyesi (Konak), Karşıyaka İlçe Belediyesi, Bornova İlçe Belediyesi olmak üzere hizmet ve görev itibari ile dört belediyeye ayrılmış, ESHOT Genel Müdürlüğü ise Büyükşehir Belediyesine bağlı mülhak bütçeli bir işletme olarak kalmıştır.

25 Mart 1987 tarih ve 19411 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 87/11594 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile 2560 sayılı Kanuna 3305 sayılı Kanunla eklenen EK-4. maddeye göre İZSU Genel Müdürlüğü kurulmuştur. Bu Kanun gereğince ESHOT Genel Müdürlüğüne bağlı su ile ilgili birimler ve personeli 1 Temmuz 1987 tarihinde İZSU Genel Müdürlüğüne devredilmiştir. Otobüsler ile birlikte yolcu taşımacılığı yapan Troleybüsler ise teknolojisinin eski olması nedeniyle yedek parçasının temin edilememesi, trafik akışını olumsuz yönde etkilemesi, işletme maliyetinin artması ve ekonomik ömrünü tamamlaması nedeni ile Temmuz 1992 tarihinde hizmet dışı bırakılmıştır.

1876 yılında İzmir'in aydınlatılması gayesi ile İngilizler tarafından "Osmanlı Şehir Gazı" adıyla kurulan "Havagazı Şirketi" 1936 yılında Belediyeye devredilmiş, Belediye bir "Şehir Gazı Müdürlüğü" teşekkül ettirmiş ve işletmeyi devreye almıştır. 1945 yılında 4483 sayılı Kanunla kurulan "Elektrik Tramvay İşletmeleri Genel Müdürlüğü"ne bağlanmıştır. Şehrin aydınlatılması Elektrikle sağlanmaya başlanıldıktan sonra havagazı fenerleri sökülmüş ve konutlara yakıt üretimine başlanılmıştır. Teknolojisinin eski olması, sürekli zarar etmesi, çevre kirliliği yaratması ve ekonomik ömrünü tamamlamış olması nedeniyle İzmir Büyükşehir Belediye Meclisinin 1 Eylül 1994 tarih ve 05.195 sayılı kararı ile kapatılmıştır.

Günümüz

ESHOT Otobüs Filosu
Renklerin anlamları
 Körüklü araç
 Elektrikli araç

ESHOT garajları
 Gediz Atölye ve Ağır Bakım Tesisleri
 Karşıyaka
 Mersinli
 İnciraltı
 Adatepe
 Çiğli
 Küçük Çiğli
 Torbalı
 Menderes
 Urla
 Sarnıç

Dış bağlantılar

 4483 sayılı Kanun
 4583 sayılı Kanun
 11 Haziran 1957 tarih ve 9630 sayılı Resmî Gazete
 11 Aralık 1980 tarih ve 17187 sayılı Resmî Gazete
 12 Eylül 1982 tarih ve 17809 sayılı Resmî Gazete
 2705 sayılı Kanun
 23 Mart 1984 tarih ve 18350 sayılı Resmî Gazete
 27 Haziran 1984 tarih ve 18444 sayılı Resmî Gazete
 25 Mart 1987 tarih ve 19411 sayılı Resmî Gazete
 2560 sayılı Kanun

Kaynakça

İzmir Büyükşehir Belediyesi
İzmir ilinde otobüs ulaşımı
İzmir merkezli kuruluşlar
1943'te kurulan kuruluşlar

ESHOT


Kup EU Nacija (eng. EU Nations Cup) je natjecanje za muške vaterpolske reprezentacije u Europi.

O natjecanju
EU Nations Cup se održava od 2014. godine. Na njemu sudjeluju reprezentacije koje se nalaze izvan 16 najjaćih reprezentacija Europe, te reprezentacija Južnoafričke Republike.
EU Nations Cup se može smatrati i nastavkom Europskog prvenstva B skupine, kao drugi stupanj europskih vaterpolskih natjecanja za reprezentacije. Natjecanje se nalazi u službenom kalendaru LEN-a.

Dosadašnja izdanja

Unutrašnje poveznice
 Europska vaterpolska prvenstva
 Europsko prvenstvo u vaterpolu – B skupina
 Europsko prvenstvo u vaterpolu – C skupina
 Europski kup u vaterpolu
 Razvojni trofej FINA-e u vaterpolu

Vanjske poveznice
  todor66.com, Men Water Polo Europe EU Nations Cup Archive

Izvori
  vodni-polo.cz, About EU Nations, pristupljeno 2. kolovoza 2018.
 pilkawodna.waw.pl, ARCHIVE OF THE RESULTS

Europska vaterpolska natjecanja državnih reprezentacija

Kup EU nacija u vaterpolu


Les Pensées d'automne, op. 19, sont une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1894.

Composition
Mel Bonis compose ses Pensées d'automne pour piano. L'œuvre est dédiée à . Elle est publiée aux éditions Leduc en 1894. Elle est rééditée aux éditions Furore en 2006.

Analyse
La mélodie de l'œuvre est placée dans le registre des ténors, ce qui pourrait faire penser à la relation de la compositrice avec son amant Amédée-Louis Hettich.

Réception

Edition actuelle
 In Mel Bonis, œuvres pour piano, Volume 2 - Pièces pittoresques et poétiques A; éd. Furore, 2006

Discographie
 Regards : œuvres choisies de Mel Bonis, par Cécile Chaminade, Clara Schumann, Marianna von Martinez - Didier Castell-Jacomin (piano), Continuo Classics/Integral classic INT 221.250, 2011
 Mémoires d'une femme, par Myriam Barbaux-Cohen, Art Produktion, ARS 38 349, 2022,

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre pour piano
Œuvre réalisée en 1894

Pensées d'automne


Rahman Oğuz Kobya (* 22. September 1988 in Vakfıkebir, Provinz Trabzon) ist ein türkischer ehemaliger Fußballspieler.

Karriere

Verein
Rahman Oğuz Kobya begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Çarşıbaşıbelediyespor und durchlief anschließend die Jugendmannschaft von Trabzonspor. Im Sommer 2007 wechselte er dann als Profifußballer zum Drittligisten Akçaabat Sebatspor und spielte hier zwei Spielzeiten lang durchgängig.

Anschließend wechselte er zur Saison 2009/10 zum Zweitligisten Adanaspor. In seiner ersten Saison erhielt er auf Anhieb einen Stammplatz und verpasste mit seiner Mannschaft den Aufstieg in die Süper Lig erst in der Relegation der TFF 1. Lig. Während er in der Saison 2010/11 regelmäßig als Auswechselspieler zum Einsatz kam eroberte er sich in der nächsten Saison wieder einen Stammplatz. In der Spielzeit 2011/12 schaffte er es mit seinem Verein bis ins Playoff-Finale der TFF 1. Lig. Im Finale unterlag man in der Verlängerung Kasımpaşa Istanbul 2:3 und verpasste somit den Aufstieg in die Süper Lig erst in der letzten Begegnung. Für die Rückrunde der Saison 2013/14 wurde er an den Drittligisten Yeni Malatyaspor ausgeliehen.

Im Sommer 2014 wechselte Kobya zum Drittligisten 1461 Trabzon.

Nationalmannschaft
Emre Aktaş durchlief die türkische U-17-Jugendnationalmannschaft.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (1461 Trabzon)
Fußballspieler (Adanaspor)
Fußballspieler (Akçaabat Sebatspor)
Fußballspieler (Yeni Malatyaspor)
Geboren 1988
Türke
Mann

Rahman Oğuz Kobya


White Flint es una estación en la línea Roja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 5500 Marinelli Road en Rockville, Maryland. La estación White Flint fue inaugurada el 15 de diciembre de 1984.

Descripción
La estación White Flint cuenta con 1 plataforma central. La estación también cuenta con 982 de espacios de aparcamiento y 32 espacios para bicicletas con 20 casilleros.

Conexiones
La estación cuenta con las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación White Flint
 Línea Roja del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1984
Estaciones de la línea Roja (Metro de Washington)

White Flint (Metro de Washington)


O mito do eleitor racional: por que as democracias escolhem políticas ruins é um livro de 2007 do economista Bryan Caplan, no qual o autor desafia a ideia de que os eleitores são pessoas razoáveis em quem a sociedade pode confiar para fazer leis. Em vez disso, Caplan argumenta que os eleitores são irracionais na esfera política e possuem ideias sistematicamente enviesadas sobre economia.

Resumo
Ao longo do livro, Caplan se concentra na opinião dos eleitores sobre economia, já que muitas decisões políticas giram em torno de questões econômicas (imigração, comércio, bem-estar, crescimento econômico e assim por diante). Usando dados do Survey of Americans and Economists on the Economy (SAEE) (Pesquisa de Cidadões Americanos e Economistas sobre a Economia), Caplan categoriza as raízes dos erros econômicos em quatro vieses: anti-mercado, anti-estrangeiro, improvisado e pessimista.

Viés anti-mercado
Caplan se refere ao viés anti-mercado como uma "tendência a subestimar os benefícios do mecanismo de mercado". Na visão de Caplan, as pessoas tendem a se ver como vítimas do mercado, em vez de participantes dele. Ele também categoriza alguns grandes equívocos associados a este viés: (1) uma visão de que os pagamentos do mercado são transferências e não incentivos, (2) uma crença em uma teoria de monopólio de preço, na qual as empresas impõem preços aos consumidores sem recurso.

No primeira, ele descreve que "as pessoas tendem a ver os lucros como um presente para os ricos" e que "limitar os lucros" permite piedade aos pobres.No entanto, os lucros são vistos pelos economistas como um meio de promover o comércio nesses setores.Além disso, os ataques históricos contra os juros são vistos como um roubo ao tomador do empréstimo. No entanto, juros são de fato duas coisas: o credor atrasando seu próprio consumo para compensação (conhecida como preferência de liquidez) e compensação pelo risco de inadimplência do mutuário.

A segunda é onde as corporações, mesmo os fornecedores de pequena escala, são vistos como monopolistas gananciosos que atacam e aproveitam do consumidor. Caplan argumenta que todo o comércio é uma via de mão dupla e que pessoas como intermediários não são interpositores tentando enganar o povo, mas sim, compensando os custos de transporte, armazenamento e distribuição. Em um nível mais amplo, enganar as pessoas é ruim para os negócios e a existência de várias empresas que oferecem produtos similares implica concorrência, não poder de monopólio, o que limita a capacidade de qualquer empresa de aumentar os preços abusivamente e suceder suas vendas.

Viés anti-estrangeiro
Caplan refere-se ao viés anti-estrangeiro como uma "tendência a subestimar os benefícios econômicos da interação com estrangeiros". As pessoas veem sistematicamente seu país de origem como concorrente de outras nações e, portanto, se opõem ao livre comércio com elas. Os estrangeiros são vistos como o "inimigo" mesmo que os dois governos estejam em paz duradoura. Os princípios da vantagem comparativa permitem que dois países se beneficiem muito do comércio, mesmo que um seja pior que o outro em todos os aspectos. O grau de benefício raramente é equacionado, mas é sempre positivo para ambas as partes. Caplan também observa como o viés antiestrangeiro pode estar enraizado em atitudes pseudo-racistas. Para os americanos, o comércio com o Japão e o México é mais controverso do que o comércio com o Canadá e a Inglaterra, que são mais semelhantes linguística e etnicamente aos Estados Unidos.

Viés do trabalho de "bico"
Caplan refere-se ao viés do esquema de trabalho temporário como uma "tendência a subestimar os benefícios econômicos da conservação do emprego fixo". Caplan afirma que há uma tendência de equiparar crescimento econômico com geração de empregos. No entanto, isso não é necessariamente verdade, uma vez que o crescimento econômico real é produto de aumentos na produtividade do trabalho. O deslocamento e o desemprego podem ser causados por ganhos de produtividade que tornam certos empregos não mais necessários. Sendo todas as coisas iguais, a racionalidade econômica exigiria que essas pessoas fizessem uso de seus talentos em outros lugares. Caplan dá ênfase especial ao afastamento da agricultura nos últimos 200 anos, de quase 95% dos americanos como agricultores em 1800 para apenas 3% em 1999, como um exemplo ilustrativo. À medida que uma economia se industrializa, o aumento da produtividade do trabalho na agricultura significa que menos trabalho é necessário para produzir uma determinada quantidade de bens agrícolas, liberando mão de obra (um recurso escasso) para ser empregado na produção de bens manufaturados e serviços.

Viés pessimista
Caplan refere-se ao viés pessimista como uma "tendência a superestimar a gravidade dos problemas econômicos e subestimar o desempenho (recente) passado, presente e desempenho futuro da economia". O público geralmente percebe as condições econômicas como em declínio ou prestes a declinar. Caplan alega que muitas vezes há pouca ou nenhuma evidência para apoiar tais percepções de apocalipse iminente. Entre os desafiantes que Caplan cita está Julian Lincoln Simon e seu livro The Ultimate Resource, que argumenta que a sociedade continua a progredir apesar das reivindicações de degradação ambiental e uso crescente de recursos naturais.

Pesquisa de americanos e economistas sobre a economia
O autor dá atenção especial ao Survey of Americans and Economists on the Economy (SAEE) de 1996, criado pelo Washington Post, a Kaiser Family Foundation e o Harvard University Survey Project. O SAEE perguntou a 1.510 membros aleatórios do público americano e 250 pessoas com doutorado em economia as mesmas perguntas relativas à economia. Além de suas 37 questões temáticas, o SAEE também questionou sobre a renda do participante, crescimento de sua renda, escolaridade e outras informações demográficas.

As respostas às perguntas são muitas vezes diferentes: o público muitas vezes culpa a tecnologia, a terceirização, os altos lucros corporativos e o downsizing como razões pelas quais o crescimento é menor do que poderia ser. Os economistas, por outro lado, mal prestam atenção a tais argumentos. Cerca de 74% do público culpa as empresas petrolíferas gananciosas pelos altos preços do gás, mas apenas 11% dos economistas o fazem. O público tende a acreditar que os rendimentos reais estão diminuindo, enquanto os economistas assumem a posição oposta.

Caplan observa que o abismo entre economistas e o público em geral pode ser devido ao preconceito por parte do especialista. Viés de interesse próprio (os economistas são ricos e, portanto, acreditam no que quer que os beneficie) e suposições ideológicas (os economistas são um bando de ideólogos de direita) são dois desafios que o autor aborda. Caplan escreve: "Tanto o viés interesseiro quanto o viés ideológico são, em princípio, empiricamente testáveis. As opiniões dos economistas são o produto de sua afluência? Então, economistas ricos e não-economistas ricos devem concordar. Os economistas estão cegos pela ideologia de direita? Então economistas conservadores e não-economistas conservadores devem concordar."  Por sua vez, se o viés de interesse próprio for inevitável, também distorceria as percepções dos não-ricos, levando-os a acreditar tanto na alegação do "deveria" de que o governo deveria reduzir a desigualdade de riqueza quanto nas "reivindicações" que o resultado das desigualdades existentes de são graves e perpetuadas pelas estruturas de poder corporativas e governamentais

Usando dados do SAEE (que inclui medidas de ideologia, renda, segurança no emprego e outras medidas), Caplan simula o que as pessoas acreditariam se tivessem as mesmas circunstâncias que os economistas, uma técnica frequentemente usada na ciência política chamada "preferências esclarecidas". Se os vieses ideológicos e egoístas forem verdadeiros, a maior parte da diferença entre o "público esclarecido" e os economistas deve desaparecer. Se, no entanto, o público esclarecido não estiver muito mais próximo dos economistas, então algo mais está acontecendo, já que essas explicações foram neutralizadas. Caplan acredita que algo mais são os preconceitos que ele enumerou anteriormente. Os dados tendem a apoiar o argumento de Caplan, com a maioria (mas não todo) do público esclarecido mais próximo dos economistas do que do público.

Irracionalidade racional
pNa economia neoclássica padrão, as pessoas são consideradas racionais; a noção de viés sistemático é considerada uma suposição desleixada. Em muitos aspectos, Caplan concorda: a maioria das pessoas é racional quando se trata de escolher um emprego, comprar leite, contratar funcionários e selecionar uma estratégia de negócios. Eles podem estar errados, é claro, mas um viés sistemático raramente, ou nunca, ocorre.

Mas o autor argumenta que eles são racionais apenas porque custa caro estar errado. Um racista ainda pode contratar um negro qualificado pois ir para a segunda melhor opção da localidade sairá caro para a empresa. Um protecionista ainda terceirizará porque precisa obter o máximo de vantagens possível sobre seus concorrentes para permanecer no negócio. Alguém que pensa que uma loja de descontos é assombrada questionará seriamente suas conclusões quando achar que seu orçamento está apertado.

Às vezes, no entanto, é praticamente inutil para o indivíduo manter suas crenças preconcebidas, as pessoas gostam de tais crenças. A irracionalidade racional simplesmente afirma que quando é barato acreditar em algo (mesmo quando está errado) é racional acreditar nisso. Eles se recusam a refazer sua lógica e se perguntam seriamente se o que eles acreditam é verdade. Para algumas pessoas, pensar dói e, por isso, evitam se podem. Isso aparece frequentemente na política. Caplan argumenta que, "Como as crenças políticas delirantes são livres, o eleitor consome até atingir seu 'ponto de saciedade economica ', acreditando no que o faz se sentir melhor. Quando uma pessoa põe seu chapéu de eleitor, ela não tem que abrir mão da eficácia prática acima ao auto-conhecimento, pois ela não tem eficácia prática para renunciar em primeiro lugar. "

Relação com a teoria da escolha pública
O livro é notável no uso da irracionalidade, uma suposição rara na economia. No entanto, a obra também é um desafio à escolha pública convencional, onde os eleitores são vistos como racionalmente ignorantes. A escolha pública convencional ou enfatiza a eficiência da democracia (como no caso de Donald Wittman) ou, mais comumente, o fracasso democrático por causa da interação entre políticos ou burocratas interessados em si mesmos, sob interesses especiais bem organizados que buscam renda e um público amplamente indiferente. público em geral (como no trabalho de Gordon Tullock, James M. Buchanan e muitos outros).

Caplan, no entanto, enfatiza que o fracasso democrático existe e coloca a culpa por isso diretamente no público em geral. Ele dá ênfase especial ao fato de que os políticos são muitas vezes presos entre a rocha e a dificuldade: graças aos conselheiros, eles sabem quais políticas seriam geralmente benéficas, assim como também sabem que essas políticas não são o que as pessoas querem. Assim, eles estão equilibrando as razoáveis políticas econômicas, para que não sejam eliminados do cargo por causa do crescimento lento e uma política econômica ruim, e causas de impopulares.

Recepção

Imprensa popular
O livro foi revisado na imprensa popular, inclusive no The Wall Street Journal, The New York Times, e no New Yorker . Também foi brevemente mencionado na revista Time . Nicholas Kristof escreveu no The New York Times que era o "melhor livro político deste ano".

Imprensa acadêmica
O livro recebeu uma crítica mista a positiva de Loren Lomasky em Public Choice, co-inventor da teoria do "voto expressivo" que era um concorrente próximo da teoria da irracionalidade racional de Caplan. Stuart Farrand escreveu uma crítica ao livro de Caplan para Libertarian Papers. Gene Callahan revisou o livro para The Independent Review. Prema Popat da NorthEastern University e Benjamin Powell da Suffolk University escreveram em conjunto uma resenha do livro New Perspectives on Political Economy .

O livro recebeu uma crítica mista do economista austríaco libertário Walter Block no Journal of Libertarian Studies. Block era altamente crítico das tentativas de Caplan de pintar a economia austríaca como uma forma de extremismo irracional de livre mercado. Ele também criticou Caplan por não fazer referência ao livro de Hans-Hermann Hoppe, Democracy: The God That Failed, que tinha um tema semelhante. A revisão de Block também foi publicada em LewRockwell.com e Psychology Today .

Livros relacionados

Livros publicados anteriormente

 Democracy and Decision de Geoffrey Brennan e Loren Lomasky, onde os autores descrevem detalhadamente sua tese do "voto expressivo". A teoria da irracionalidade racional de Caplan é uma concorrente próxima da teoria oferecida aqui, e é em muitos aspectos semelhante. Lomasky escreveu uma resenha do livro de Caplan.
 The Myth of Democratic Failure, de Donald Wittman, o livro que Caplan diz ter sido o impulso para escrever seu próprio livro. Caplan incluiu o livro de Wittman em sua lista de leitura, escrevendo "Este é o livro que me despertou de meu sono dogmático de escolha pública - e (negativamente) inspirou todo o meu trabalho sobre Irracionalidade racional. É um presente." Caplan e Wittman participaram de um debate público logo após o lançamento do livro de Caplan.

Livros publicados posteriormente

 The Ethics of Voting por Jason Brennan, um livro de 2011 examinando se as pessoas têm a obrigação moral de votar. Brennan argumentou que as pessoas não são moralmente obrigadas a votar, mas que, se votarem, são obrigadas a votar com responsabilidade. Ele argumentou que as pessoas que não estão confiantes de que podem votar bem devem abster-se de votar. O capítulo final do livro de Brennan revisou as evidências sobre se as pessoas são geralmente bem qualificadas para tomar decisões de voto responsável, e este capítulo fez referência ao mito do eleitor racional .
 Against Democracy de Jason Brennan, um livro da Princeton University Press de 2016 que desafia a crença de que a democracia é boa e moral, e argumenta que o sistema não produz resultados suficientemente bons. Além disso, Brennan apresenta e defende diferentes alternativas de "governo dos conhecedores" (epistocracia), onde apenas os eleitores mais conhecedores conseguem eleger os líderes. Caplan endossou o livro.

Veja também

 Comportamentos econômicos

Referências

Livros de 2007
Teoria da escolha pública
Livros em inglês
Livros de economia
Libertarismo
Livros sobre democracia
Anarcocapitalismo
Criticas a democracia

O Mito do Eleitor Racional


An Maxillaria embreei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Maxillaria embreei in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria embreei


An Aechmea andersoniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme ngan Hans Edmund Luther. An Aechmea andersoniana in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea andersoniana


ක්‍රි.ව. 1325 හෝ 1326 දී   රාජ්‍යත්‍වයට පත් වූ පස්වන විජයබාහු රජතුමා, යාපනය රාජධානියෙහි චන්ද්‍රභානුගේ දෙවන පුත්‍රයා ය. මේ  රජතුමා ද තම අගනුවර ලෙස තෝරා ගත්තේ කුරුණෑගල යි.

මෙම රජුට පසු, ක්‍රි.ව. 1344 දී රාජ්‍යත්වයට පත් වූයේ හතරවන බුවනෙකබාහු රජතුමා ය.

සබැඳි පිටු
 සිංහලේ රාජාවලිය

ප්‍රවර්ගය : ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු
ප්‍රවර්ගය :කුරුණෑගල යුගය
සිරි සඟ බෝ රාජ වංශය

පස්වන විජයබාහු රජ


The Ardagh Hoard, best known for the Ardagh Chalice, is a hoard of metalwork from the 8th and 9th centuries. Found in 1868 by two young local boys, Jim Quin and Paddy Flanagan, it is now on display in the National Museum of Ireland in Dublin. It consists of the chalice, a much plainer stemmed cup in copper-alloy, and four brooches — three elaborate pseudo-penannular ones, and one a true pennanular brooch of the thistle type; this is the latest object in the hoard, and suggests it may have been deposited around 900 AD.

The chalice ranks with the Book of Kells as one of the finest known works of Insular art, indeed of Celtic art in general, and is thought to have been made in the 8th century AD. Elaborate brooches, essentially the same as those worn by important laypeople, appear to have been worn by monastic clergy to fasten vestments of the period.

Find

The hoard was found in late September 1868 by two boys, Jim Quin and Paddy Flanagan, digging in a potato field on the south-western side of a rath (ring fort) called Reerasta, beside the village of Ardagh, County Limerick, Ireland. Flanagan remained in Ireland and is buried in the Pauper's Graveyard in Newcastle West. Quin emigrated to Australia, spending his later years in Melbourne. He is buried in Fawkner Memorial Park in the city following his death there in 1934.

The chalice held the other items, covered merely by a slab of stone; the pieces must have been interred in a hurry, probably temporarily, as though the owner probably intended to return for them at a later time. The age of the brooches found with the chalice is evidence that it was not buried until the Viking period. It was sold to George Butler, Catholic Bishop of Limerick, by Quin's mother.

Chalice

The chalice is a large, two-handled silver cup, decorated with gold, gilt bronze, brass, lead pewter and enamel, which has been assembled from 354 separate pieces; this complex construction is typical of early Christian Irish metalwork. The main body of the chalice is formed from two hemispheres of sheet silver joined with a rivet hidden by a gilt-bronze band. The width across its rim is . The names of the apostles are incised in a frieze around the bowl, below a girdle bearing inset gold wirework panels of animals, birds, and geometric interlace. Techniques used include hammering, engraving, lost-wax casting, filigree applique, cloisonné and enamel. Even the underside of the chalice is decorated (photo above).

According to the art historian Lawrence Stone (writing before the discovery of the Derrynaflan Hoard): "Here the Irish artist has shown a capacity for classical restraint by a deliberate decision to prevent the ornamentation from spreading so copiously as to blur the proportions... contrasting markedly with the lavish ornamental spread of the almost contemporary Tara Brooch and the still more elaborate systems of the later period. The bulk of the decoration consists of exquisitely drawn spiral or interlace patterns, given depth by the soldering of two layers of gold thread one on top of the other. At intervals are set cloisonné enamel bosses of blue and red, the complicated manufacture of which shows direct continuity with the Anglo-Saxon jewellers' craft of the preceding century. But apart from the extraordinary perfection of execution of this elaborate decoration, what gives to the Ardagh Chalice its outstanding position in Irish metalwork is the strictness of the relationship between the simple swelling lines of the cup and its base and the arrangement of the glittering studs, bands, and roundels that adorn its surface." The standard monograph is L.S. Gógan, The Ardagh Chalice.

The chalice is similar to the only other major early Irish example to survive, the Derrynaflan Chalice, found in the neighbouring County Tipperary. That was found with a paten and liturgical strainer. At that time the ruling dynasty in Tipperary and most of Munster were the Eóganachta, while their allies and possible cousins the Uí Fidgenti ruled in the Limerick area (see Byrne 2001; Begley 1906). Although the early suggestion that the chalice was fabricated at Clonmacnoise and stolen from there by a Limerick Dane is widely circulated, this is unprovable. A Munster origin is just as likely if not more so given the 1980 discovery of the sister Derrynaflan Hoard. A Clonmacnoise origin is not mentioned at the National Museum of Ireland website.

The chalice was featured on a £1 value definitive postage stamp issued by An Post between 1990 and 1995 as part of the series Irish Heritage and Treasures designed by Michael Craig. Two Gaelic Athletic Association trophies are modelled on the Chalice: the O'Duffy Cup and the Sam Maguire Cup.

Notes

References
 "NMI": Wallace, Patrick F., O'Floinn, Raghnall eds. Treasures of the National Museum of Ireland: Irish Antiquities
 Stone, Lawrence. Sculpture in Britain: The Middle Ages, 1955, Penguin Books (now Yale History of Art)

Further reading
 Begley, John, The Diocese of Limerick, Ancient and Medieval. Dublin: Browne & Nolan. 1906.
 Bhreathnach, Edel, "The cultural and political milieu of the deposition and manufacture of the hoard discovered at Reerasta Rath, Ardagh, Co. Limerick", in Mark Redknap (ed.), Pattern and Purpose in Insular Art. Oxbow Books. 2001.
 Byrne, Francis J., Irish Kings and High-Kings. Four Courts Press. 2nd edition, 2001.
 Duffy, Seán (ed.), Medieval Ireland: An Encyclopedia. Routledge. 2005.
 Gógan, Liam S., The Ardagh Chalice. Dublin. 1932.

External links

 The Ardagh Chalice at the National Museum of Ireland
 The Discovery of the Ardagh Chalice, Raghnall Ó Floinn, 2019 podcast
 The Ardagh Chalice, Diocese of Limerick Heritage Project
 LS Gogan
 Treasures of early Irish art, 1500 B.C. to 1500 A.D., an exhibition catalogue from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF), which contains material on the Ardagh Hoard (cat. no. 33,34,40)

History of County Limerick
Silver objects
Chalices
Insular art
Treasure troves of Medieval Europe
Treasure troves in the Republic of Ireland
Collection of the National Museum of Ireland
Celtic brooches

Ardagh Hoard


An Anthurium soejartoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan Oberle. An Anthurium soejartoi in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. s. ascendens
 A. s. soejartoi

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium soejartoi


Patara (Likçe: 𐊓𐊗𐊗𐊀𐊕𐊀, Pttara; Yunanca: Πάταρα), Antalya'nın Kaş ilçesinin Kalkan beldesi yakınlarındaki bir Likya kentidir ve Likya Birliği'nin başkentliğini yapmıştır. Likya Birliği'nin üç oy hakkına sahip altı kentinden biridir. Likya birliği toplantıları kentte bulunan birliğin meclis binasında yapılmaktaydı.

Tarihçe
Hitit Kralı IV. Tuthaliya'nın MÖ 13. yüzyılda gerçekleştirdiği Lukka seferi ile ilgili metinlerde kentin adının "Patar" olarak geçtiği bilinmektedir. Günümüzdeki kazılardan elde edilen arkeolojik veriler ışığında, Patara'daki en erken yerleşimin MÖ 5500 itibaren başladığı anlaşılmıştır.

İskender'in kuşattığı kentler arasında yer aldığı bilinir. Patara, Roma döneminde de çok önemli bir kent olmuş ve Likya-Pamphilya eyaletlerinin başkentliğini yapmıştır. Patara limanı, hububat deposu ve sevki açısından önem taşımıştır, Doğu Akdeniz'de bulunan 3 önemli hububat deposundan biri (Granarium) Patara'da bulunmaktadır. Bizans döneminde de gelişmesini sürdüren kent, hristiyanlarca önemli sayılmıştır. Noel Baba olarak bilinen Saint Nicholas'ın da Patara'lı olduğu söylenir.

400 metre genişliğinde ve 1600 metre derinliğindeki Patara limanının kumla dolmaya başlaması ve teknelerin yanaşmakta güçlük çekmeleri, Patara'nın giderek önemini yitirmesine neden olur. Rüzgarın savurduğu kumlar zamanla limanı doldurur ve kenti büyük ölçüde örter. Bugün kentte görülebilecek kalıntıların bir bölümü, kumlar altından iyi korunmuş vaziyette ortaya çıkarılmıştır.

Ayrıca Patara antik kent yapısı olan meclis binasına 750 metre yakınında bulunan Anadolu'nun ilk telsiz istasyon kalıntıları bulunmaktadır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde iletişim ağı olarak 7 yıl hizmet veren Patara telsiz telgraf istasyonu, bugün Libya sınırlarında bulunan Derne ile iletişımı sağlamak için yapıldı. 1911 yılında Osmanlı ve İtalya savaşı sırasında İtalyan donanması tarafından bombalanması sırasında büyük zarar gördü ve günümüze ancak kalıntıları ulaştı.

Coğrafya

Patara uzantısı Antalya'nın Kaş İlçesi'nin Kalkan beldesi yakınlarında bulunuyor olsa da, antik kent Antalya İline komşu olan Muğla'nın sınırları içine de girmektedir. Gelemiş köyünden 2 km sonra yol kenarında Patara'daki kalıntıların en görkemlilerinden Roma Zafer Takı görülür (Metius Modestus). Zafer takı, MS 1. yüzyıl sonlarında yaptırılmıştır. Tepeye doğru görülebilecek kalıntılar arasında Bizans bazilikası ve kutsal alanlar bulunmaktadır. Tiyatro tepenin yamacındadır. Tiyatronun yaslandığı tepede büyük bir sarnıç ile bir anıt mezar bulunmaktadır. Eski liman şimdi sulak alan durumundadır.

Restorasyon
Ayakta kalan en eski demokratik meclis binası bu şehirdedir. 2010'da TBMM tarafından restore edilmiştir.

2020 yılı Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından Patara Yılı  olarak ilan edilmiş olup, kent kapısının restorasyonu tamamlanmıştır. Şu anda günümüz itibarıyla insanlık tarihinin ayakta kalan tek Antik Çağ deniz feneri olan Patara Feneri ve ana cadde sütunların restorasyon çalışmalarına başlanmıştır.

İç bağlantılar
 Demre
 Patara Plajı
 Patara deniz feneri

Dış bağlantılar
 Uzaydan Patara

Kaynakça

Arkeoloji taslakları
Likya antik kentleri

Patara


المُعَشَّر أو عُشَارِيّ الأَضْلاَعِ أو العُشَارِيّ أو العَشرز هو، في الهندسة الرياضية، مضلع له عشرة أضلاع، وغالباً ما يرمز إلى العشاري المنتظم بحيث تكون أطوال جميع أضلاعه متساوية وجميع زواياه متطابقة بزاوية 144°.
تعطى مساحة العشاري المنتظم ذو طول الضلع a بالعلاقة:

إنشاء العشاري المنتظم
طريقة إنشاء المضلع العشاري المنتظم باستخدام الفرجار والمسطرة.

انظر أيضًا
 إنشاءات الفرجار والمسطرة
 عشرس

المراجع

10 (عدد)
مضلعات

معشر


فرتشين (Врчин) هي أحد أحيا العاصمة بلغراد في مقاطعة وسط صربيا في صربيا.

مراجع

أماكن مأهولة في صربيا
شوماديا
ضواحي بلغراد
غروتسكا

فرتشين


Karapınar, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.
Karapınar mahallesi Milas'ın diğer köylerine oranla çok kalabalık bir köy değildir. Adını eskiden mahallenin alt mevkiinden geçen pınardan almıştır. Yerleşim genelde toplu yerleşimdir mahallede iki adet kahve iki adet te bakkaliye vardır. Köy halkı geçimini genel olarak hayvancılık ve seracılıktan sağlar.

Coğrafya
Muğla iline 94 km, Milas ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

450 CİVARI

Milas'ın mahalleleri

Karapınar, Milas


Ayakkıf, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 40 km, Karaisalı ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Karaisalı'nın mahalleleri

Ayakkıf, Karaisalı


Yeni Forum 1979'da yayına başlayan ve Forum  dergisinin devamı olan dergi.

1970'e kadar Forum  adıyla yayınlanıyordu. 1970-1979  yılları arasında el ve fikir değişikliği sonucu yayımlanmayan dergi, 15 Eylül 1979 tarihinde Aydın Yalçın'ın  öncülüğünde Yeni Forum adı ile yayın hayatına devam etti. O tarihlerde imtiyaz sahibi ve yayın müdürlüğünü Nilüfer Yalçın'ın  yaptığı derginin yazı işleri müdürlüğünü 1 Temmuz 1987 tarihinden itibaren Ömer Lütfi Kanburoğlu sürdürmüş ve 1994 yılında Prof. Aydın Yalçın'ın vefatından sonra derginin yönetimini de üstlenmiştir.

Derginin Yeni Forum adı ile yayımlandığı süreçte yayın kurulunun Yâsin Aslan, Dr. Zâkir Avşar, Prof. Dr. Emin Çarıkçı, Mehmet Arif Demirer, Prof. Dr. İsmet Ergün, Ömer Lütfi Kanburoğlu, Prof. Dr. Ali Karaosmanoğlu, Altemur Kılıç, Prof. Dr. Orhan Morgil, Dr. Cengiz Özdiker, Prof. Dr. Osman Metin Öztürk, Prof. Osman Okyar, Dr. Hüseyin Ağca, Adnan Şenel, Seyfi Taşhan, Prof. Dr. Erdal Türkkan, Prof. Aydın Yalçın, Nilüfer Yalçın , Kâzım Yılmaz gibi isimlerden oluştuğunu görürüz. Bu süreçte derginin sürekli yazarları arasında yayın kurulunu oluşturan isimlerin dışında Atilla Yayla, Mustafa Erdoğan, Osman Metin Öztürk, Graham Fuller, Paul Henze, Fethi Tevetoğlu, Cihat Akyol, Abdülhaluk Çay, Zbigniew Brzezinsky, Tahir Sünbül, Yaşar Canatan, Sübidey Togan, Suat İlhan, Fuat Doğunun adları dikkat çeker.

1954 yılından günümüze kadar yayın hayatını sürdüren dergi, Türkiye'nin en eski yayın organlarından biridir. Türkiye'de siyasete yön vermiş, bir müddet politikada bulunmuş hemen herkesin bir şekilde forum ile bağının olduğunu görülür. Forum dergisi, Türk siyasetine etkisi itibarıyla birçok doktora tezine  de konu olmuştur. Yeni Forum Dergisi bir süre internet üzerinde yayımlanmış ve 2000 yılında Türkiye'nin yaşadığı ekonomik kriz sebebi ile kapanan yüzbinlerce şirket gibi o da yayın hayatına veda etmiştir. Derginin arşivine Kültür Bakanlığına bağlı kütüphaneler ve çeşitli üniversite kütüphanelerinden ulaşılabilir.

 Kaynakça :
 Modern Türkiye'de Siyasal Düşünce, Liberalizm, "Yeni Forum", 7. Cilt, İletişim Yayınları, s. 416-419
 Çakmak, Diren (2010). "Forum Dergisi 1954-1960", Libra Yayınları, İstanbul. ISBN 978-605-4326-22-8
 Somel, Ali (2010). "Devletçilik ve Planlama Tartışmalarına Damga Vuran FORUM DERGİSİ", Yazılama Yayınevi, İstanbul. ISBN 9786055892302
 https://web.archive.org/web/20140710005430/http://www.librakitap.com.tr/content/view/303/219/
 Mütercimler, Erol (2016, 4.baskı). "Hayat Bir Tesadüf", Asi Kitap, İstanbul. ISBN 978-605-65996-9-9
 Yıldırım, Mustafa (2014, 29.baskı). "Sivil Örümceğin Ağında"', UDY-Ulusdağı Yayınları, ISBN 9789756047187

Dipnotlar :

Türkiye siyasi dergileri
Yayımı sona eren Türkiye dergileri
Türkçe dergiler

Yeni Forum


William Joseph Elford (* 4. Januar 1900 in Malmesbury; † 14. Februar 1952 in London) war ein britischer Mikrobiologe.

Leben
William Joseph Elford entstammte einer seit vielen Generationen mit Malmesbury in Wiltshire verbundenen Handwerkerfamilie. Sein Vater, Joseph Elford, sollte diese Tradition fortsetzen, entschied sich jedoch für die Versicherungsbranche. William Joseph wurde als Erstgeborener traditionsgemäß William getauft, auch in Anlehnung an den Geschichtsschreiber Wilhelm von Malmesbury (1080–1143). William Joseph Elford hatte zwei Brüder und zwei Schwestern, von denen aber keiner herausragende Fähigkeiten auf dem Gebiet der Wissenschaft gezeigt hatte. Er selber zeigte bereits in der Schule eine große Begabung für die Wissenschaft und gewann viele Preise; insbesondere in der Chemie und besuchte deshalb die örtliche Grammar School. Ab 1917 studierte er in London Mathematik, Chemie, Englisch und Französisch, war aber auch sportlich aktiv und spielte erfolgreich Cricket, Hockey und Rasentennis. Im letzten Jahr des Ersten Weltkriegs ging Elford zu den Royal Engineers, wurde aber nicht mehr ins Ausland geschickt. Bereits ein Jahr danach setzte er sein Studium fort und gelangte durch ein Stipendium an die Bristol University. Hier studierte er bei James William McBain, einem kanadischen Chemieprofessor und erzielte 1923 Auszeichnungen in Chemie. Er spielte Cricket und Hockey für seine Universität und wurde zum Präsidenten der University Chemical Society gewählt. Von 1923 bis 1925 untersuchte er in Bristol die chemischen Vorgänge beim Seifensieden. 1924 erhielt Elford eine Professur und promovierte an der Bristol University. Professor McBain hielt Elford für einen seiner begabtesten Studenten und bewunderte dessen außergewöhnliche Kombination aus intellektuellen und experimentellen Fähigkeiten. Seine Arbeit als Doktorand in Bristol zeichnete sich durch die Kombination neuartiger, eleganter und optischer Techniken mit strengen physikalisch-chemischen Methoden aus.

William Joseph Elford war ab 1925 am National Institute for Medical Research tätig und arbeitet an mikrobiologischen Problemen und der Zellbiologie. Er bestimmte als erster mit Methoden der Ultrafiltration die Größe vieler Viren. Er wurde 1950 in die Royal Society gewählt.

Weblinks
 James Walker, R. P. Linstead, F. E. Simon: Obituary notices: William Joseph Elford, 1900–1952; George Armand Robert Kon, 1892–1951; J. R. Park, 1902–1952. In: J. Chem. Soc.. 0, 1952, S. 4549, .

 William Joseph Elford: ULTRAFILTRATION. In: Journal of the Royal Microscopical Society. 48, 1928, S. 36, .

Einzelnachweise

Mikrobiologe
Mitglied der Royal Society
Brite
Geboren 1900
Gestorben 1952
Mann

William Joseph Elford


Frankenstein este un film de groază american din 1910 regizat de J. Searle Dawley. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Augustus Philips, Charles Stanton Ogle și Mary Fuller.

Distribuție
 Augustus Philips
 Charles Stanton Ogle
 Mary Fuller

Imagini

Note

Legături externe

Filme din 1910
Filme în limba engleză
Filme de groază
Filme americane
Filme cu Frankenstein

Frankenstein (film din 1910)


م74 أو مسييه 74 (بالإنجليزية: Messier 74) هي مجرة إهليجية تشبه مجرتنا وتقع
في برج الحوت. تحمل طبقا لفهرس مسييه رقم 74، ويرمز لها طبقا للفهرس الفلكي الجديد NGC 628. وتتكون المجرة من ذراعين واضحين، ولهذا تستخدم صورها أحياناً لشرح بناء المجرات الإهليجية.

تاريخ اكتشافها

اكتشف المجرة مسييه 74 بيير ميشان عام 1780. وأبلغ ميشان عن اكتشافها شارل مسييه فضمها مسييه إلى قائمة فهرسه للسدم.

اقرأ أيضا
 نجم
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

المراجع

وصلات خارجية
 موقع الكون

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1780
أجرام فهرس أوبسالا العام
اكتشافات بيير ميشان
سدم
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة الحوت
مجرات حلزونية غير ضلعية

مسييه 74


Oberfähnrich (Abk.: OFähnr / in Listen: OFR) bezeichnete in der Nationalen Volksarmee der DDR den zweitniedrigsten Rang der Dienstgradgruppe der Fähnriche.

Die Ansprache lautete: Genossin bzw. Genosse Oberfähnrich. Die Stellung des Warrant Officer in englischsprachigen Streitkräften wäre mit dieser Dienstgradgruppe vergleichbar gewesen.

Der Oberfähnrich der NVA wäre etwa dem Oberhufbeschlaglehrmeister oder dem Festungsoberwerkmeister der Wehrmacht vergleichbar gewesen.

Einordnung in die Hierarchie
Fähnriche der NVA bildeten eine eigenständige Laufbahngruppe, die zwischen den Unteroffizieren und den Offizieren angesiedelt war. Diese ergänzte sich überwiegend aus dienstälteren hochqualifizierten Unteroffizieren mit Portepee oder Bewerbern mit höherem Schul- oder Hochschulabschluss, die nach Absolvierung einer zweijährigen Ausbildung direkt zum Fähnrich ernannt wurden. Diese Ausbildung wurde teilstreitkraftsintern, beispielsweise für die Luftstreitkräfte der Nationalen Volksarmee an der Militärtechnischen Schule der Luftstreitkräfte/Luftverteidigung "Harry Kuhn", durchgeführt. Während dieser Ausbildung trugen die Soldaten und Soldatinnen eigenständige Fähnrichschülerdienstgrade. Das vorherige Durchlaufen der Unteroffizierslaufbahn war wünschenswert, aber gegen Ende der 1980er Jahre eher selten.

Andere Länder
Mit diesem Konzept folgte die NVA-Führung dem Beispiel der UdSSR, die ab 1971 die Laufbahngruppe Praporschtschik wieder einführte. In anderer Warschauer Pakt Staaten erfolgte eine ähnliche Entwicklung, dort griff man  jedoch teilweise auf Rangbezeichnungen zurück, die den nationalen militärischen Traditionen des betreffenden Landes verbunden waren.

Länder mit anderen Rangbezeichnungen
 ⇒ Заставник (Sastawnik)
 ⇒ Chorąży
 ⇒ Meistru militar principal (Militärmeister Klasse IV, III, II, I und Hauptmilitärmeister)
 ⇒   (Praporschtschik)
⇒ Praporčík oder auch Poddůstojník
 ⇒  (zls)

 Siehe auch

Besonderheit
Im Gegensatz zur Reichswehr, Wehrmacht und Bundeswehr trugen die Offizieranwärter der NVA keine Fähnrichdienstgrade, sondern Offiziersschülerdienstgrade mit der aktuellen Studienjahrbezeichnung.

Einzelnachweise

Dienstgrad (Nationale Volksarmee)
 03

Oberfähnrich (NVA)


عصابة بابا وماما مسلسل مصري كوميدي عرض في رمضان 2009، وهو بطولة النجم هاني رمزي بعد نجاحه في مسلسل مبروك جالك قلق والنجمة نيكول سابا التي شاركت في مسلسل عدى النهار.

القصة
تدور أحداث المسلسل حول شاب يعاني من البطالة ويتمنى الزواج وإقامة فرح له ولحبيبته، لكنه يعجز عن ذلك فيتزوجا في مكان عملهما وتتفاقم مشاكلهما عند إنجاب الأطفال فيقررا تكوين عصابة للسرقة.

أغنية للمسلسل
تم إنتاج أغنية كوميدية منفصلة للمسلسل باسم (يا إسكندرية) غناء هاني رمزي ونيكول سابا وتم تصويرها في الإسكندرية.

الممثلون

روابط إضافية
 صفحة المسلسل في قاعدة بيانات الأفلام العربية

مسلسلات هاني رمزي
مسلسلات يوسف داوود
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2009
مسلسلات تلفزيونية عن الزواج

عصابة بابا وماما (مسلسل)


Caleb Reginald McLaughlin (født 13. oktober 2001) er en amerikansk skuespiller. Siden 2016 har han spillet Lucas Sinclair i Netflix-serien Stranger Things.
McLaughlin voksede op i Carmel, en lille forstad til New York.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA

Caleb McLaughlin


أقيمت الانتخابات الثامنة لمجلس الأمة الكويتي في عام 1996، وقد وزعت المناطق على حسب نظام الدوائر السابق الذي يضم 25 دائرة ويفوز فيها أصحاب أول مركزين.

توزيع الدوائر الانتخابية

الدائرة الأولى
 منطقة الشرق
 منطقة الدسمة
 منطقة المطبة
 منطقة دسمان
 منطقة بنيد القار

الدائرة الثانية
 منطقة المرقاب
 ضاحية عبد الله السالم

الدائرة الثالثة
 منطقة القبلة
 منطقة الشويخ
 منطقة الشامية

الدائرة الرابعة
 منطقة الدعية
 منطقة الشعب
 جزيرة فيلكا وسائر الجزر

الدائرة الخامسة
 منطقة القادسية
 منطقة المنصورية

الدائرة السادسة
 منطقة الفيحاء
 منطقة النزهة

الدائرة السابعة
 منطقة كيفان

الدائرة الثامنة
 منطقة حولي
 منطقة ميدان حولي
 منطقة النقرة
 منطقة بيان
 منطقة مشرف

الدائرة التاسعة
 منطقة الروضة

الدائرة العاشرة
 منطقة العديلية
 منطقة الجابرية
 منطقة السرة

الدائرة الحادية عشر
 منطقة الخالدية
 منطقة قرطبة
 منطقة اليرموك

الدائرة الثانية عشر
 منطقة السالمية
 منطقة البدع
 منطقة سلوى
 منطقة الراس

الدائرة الثالثة عشر
 منطقة الرميثية

الدائرة الرابعة عشر
 منطقة أبرق خيطان
 منطقة خيطان الجديدة

الدائرة الخامسة عشر
 منطقة الفروانية
 منطقة عين بغزي

الدائرة السادسة عشر
 منطقة العمرية
 منطقة الرابية
 منطقة الرقعي
 منطقة الأندلس

الدائرة السابعة عشر
 منطقة جليب الشيوخ
 منطقة الشدادية
 منطقة صيهد العوازم
 منطقة العضيلية
 منطقة العارضية

الدائرة الثامنة عشر
 منطقة الصليبيخات
 منطقة الدوحة
 منطقة أمغرة
 منطقة غرناطة

الدائرة التاسعة عشر
 منطقة الجهراء الجديدة
 منطقة الصليبية والمساكن الحكومية

الدائرة العشرون
 منطقة الجهراء وحدود الكويت مع العراق شمالا وغربا وحدود الكويت مع السعودية حتى المتياهة.

الدائرة الحادية والعشرون
 مدينة الأحمدي
 منطقة المقوع
 منطقة واره
 منطقة الصبيحية
 منطقة الجعيدان حتى حدود الكويت مع السعودية
 منطقة هدية
 منطقة الفنطاس
 منطقة المهبولة
 منطقة أبو حليفة
 منطقة الفنيطيس
 منطقة المسيلة
 ضاحية صباح السالم

الدائرة الثانية والعشرون
 منطقة الرقة

الدائرة الثالثة والعشرون
 منطقة الصباحية

الدائرة الرابعة والعشرون
 منطقة الفحيحيل
 منطقة المنقف

الدائرة الخامسة والعشرون
 منطقة أم الهيمان
 ميناء عبد الله
 منطقة الزور
 منطقة الوفرة حتى حدود الكويت الجنوبية مع السعودية.

الفائزون حسب الدوائر

الدائرة الأولى
 حمود عبد الله الرقبة
 عدنان عبد الصمد

الدائرة الثانية
 عبد الله محمد النيباري
 عبد الوهاب راشد الهارون

الدائرة الثالثة
 أحمد محمد النصار
 جاسم الخرافي

الدائرة الرابعة
 حسين علي القلاف
 جاسم عبد الله المضف

الدائرة الخامسة
 عبد العزيز عبد اللطيف المطوع
 أحمد يعقوب باقر

الدائرة السادسة
 فهد صالح الخنة
 مشاري محمد العصيمي

الدائرة السابعة
 عبد العزيز عبد الوهاب العدساني
 وليد مساعد الطبطبائي

الدائرة الثامنة
 حسن عبد الله جوهر
 أحمد عبد المحسن المليفي

الدائرة التاسعة
 جاسر الجاسر
 ناصر جاسم الصانع

الدائرة العاشرة
 سامي أحمد المنيس
 أحمد خالد الكليب

الدائرة الحادية عشر
 أحمد عبد العزيز السعدون
 علي عبد الله السعيد

الدائرة الثانية عشر
 مخلد راشد العازمي
 عبد المحسن مدعج المدعج

الدائرة الثالثة عشر
 عباس حسين الخضاري
 صلاح عبد الرضا خورشيد

الدائرة الرابعة عشر
 عبد السلام مناحي العصيمي
 بدر ناصر الجيعان

الدائرة الخامسة عشر
 سعود ارشيد الرشيدي
 غنام علي الجمهور المطيري

الدائرة السادسة عشر
 مبارك بنيه الخرينج
 مبارك فهد الدويلة

الدائرة السابعة عشر
 مسلم محمد البراك
 محمد ضيف الله شرار

الدائرة الثامنة عشر
 خلف دميثير العنزي
 راشد سلمان الهبيدة

الدائرة التاسعة عشر
 مفرج نهار المطيري
 منيزل جاسم العنزي

الدائرة العشرون
 طلال مبارك العيار
 طلال عثمان السعيد

الدائرة الحادية والعشرون
 وليد خالد الجري
 خالد العدوه

الدائرة الثانية والعشرون
 هادي هايف الحويلة العجمي
 عايض علوش المطيري

الدائرة الثالثة والعشرون
 محمد عبد الله العليم
 فهد دهيسان الميع

الدائرة الرابعة والعشرون
 عبد الله راشد الهاجري
 حسين براك الدوسري

الدائرة الخامسة والعشرون
 جمعان فالح العازمي
 مرزوق فالح الحبيني

مراجع

الكويت في 1996
الانتخابات في الكويت
انتخابات غير حزبية
انتخابات آسيا في 1996

انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996


«Oah» es una canción del cantante noruego Alexander Rybak. Es el primer sencillo lanzado del álbum No Boundaries lanzado en 2010. El sencillo fue publicado el 8 de junio de 2010.

Lista de canciones

Personal
Voz principal
 Alexander Rybak

Equipo de grabación y producción
 Sergio Raminez - Editor
 Eirik Heldal - Productor

Vestuario
 Jeanette Hoff

Dirección de arte
 Patrik Svaningen
 Ann-Kristin Olson

Make-up
 Katharina Sørensen
 Tormod Hauge

Fuente:

Historial de Lanzamiento

Referencias

Sencillos de 2010

Oah


Icosidigonul este un poligon cu 22 de laturi și 22 de vârfuri.

Note

Poligoane

Icosidigon


Nicolai Møller Dohn (født 18. august 1998 i Skjød) er en dansk fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller i den danske klub Skive Ik

Karriere
Dohn startede sin fodboldkarriere i Hammel GF. Han skiftede sidenhen til Silkeborg IF og AGF. Da han startede som elev på Balle Musik- og Idrætsefterskole startede han samtidig i AC Horsens.

AC Horsens
Mens han stadig var U/19-spiller i U/19 Divisionsholdet, for hvem han samtidig er anfører for, fik han sin debut for klubbens bedste hold i DBU Pokalen den 10. august 2016, da han blev skiftet ind i det 54. minut i stedet for Joseph Mensah i en 3-1-sejr over Serie 1-holdet Tarm IF.

Han fik debut i Superligaen den 8. maj 2017, da blev skiftet ind i det 76. minut i stedet for Kjartan Finnbogason. To dage senere skrev U/19-anføreren under på en etårig kontrakt.

Han forlod ved kontraktudløb i juni 2018 AC Horsens og søgte en klub i 1. division, evt. 2. division, hvor muligheden for spilletid var større.

Nykøbing FC
I slutningen af juli 2018 skrev Dohn under på en toårig kontrakt med 1. divisionsklubben Nykøbing FC. Han fik sin debut allerede samme dag, da han blev skiftet ind i det 85. minut som erstatning for Joachim Wagner i en 0-0-kamp mod Viborg FF.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Spillerprofil  på AC Horsens officielle websted
 Nicolai Dohn på danskfodbold.com

Personer fra Hammel
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Silkeborg IF
Fodboldspillere fra AGF
Fodboldspillere fra AC Horsens
Fodboldspillere fra Nykøbing FC

Nicolai Dohn


Melville-skagi liggur norðan Hudson-flóa í Kanada, að stærð um 65.000 km².

Hann heitir eftir George Melville (1841-1912).

Eystri hlið skagans var kortlögð 1821 -3 af William Edward Parry. Frá 1999 hefur svæðið verið skilgreint sem hluti af Nunavut-fylki í Kanada, en var áður í Franklin-District.

Engir stórir bæir eru á skaganum en stærstu smábæir eru Naujaat og Sanirajak. Smáþorpið Igloolik er staðsett á eyju stutt norðvestur af skaganum og við það Igloolik-flugvöllur.

Núnavút

Melville-skagi


La primera batalla de Homs se libró el 10 de diciembre de 1260 entre las fuerzas del Ilkanato persa del Imperio mongol y las del Sultanato mameluco de Egipto.

Situación en Siria
Tras la victoria de los mamelucos en la batalla de Ain Jalut en septiembre de aquel año, los restos de los ejércitos mongoles evacuaron Siria y el Levante. El 8 de septiembre, las fuerzas egipcias entraron en Damasco, que las recibió con alborozo. Al principios de octubre, alcanzaron Alepo. Tras la retirada del grueso del ejército a Egipto y el asesinato del sultán Qutuz el 23 de octubre, esta última ciudad quedó en manos de uno de sus mamelucos, Aqush al-Burli, que se negó a entregarla al nuevo sultán, Baibars. Este consiguió conquistar la ciudad años, más tarde, en 1262.

Baibars había recuperado Damasco en una campaña relámpago en 1261, tras derrotar a otro mameluco fiel al difunto Qutuz que se le había opuesto, pero había entregado Homs y Hama a sus antiguos señores ayubíes, pese a que el de Homs había combatido el año anterior en las filas mongolas.

Batalla
Así, cuando los mongoles trataron de resarcirse de la derrota de septiembre de 1260 cruzando de nuevo el Éufrates en noviembre, no fueron las fuerzas egipcias de Baibars, sino las de al-Burli y las de los príncipes ayubíes menores de Homs y Hama las que les hicieron frente y las vencieron. También participaron en la batalla contra los mongoles algunos beduinos sirios.

Debido a la guerra civil que se libraba en el Imperio mongol y que enfrentó a Hulagu con su primo Berke de la Horda de Oro, aquel solo pudo enviar seis mil soldados a recuperar sus anteriores conquistas. Su general Baidu recobró brevemente Alepo, pero cuando llegó a Homs fue derrotado. De este modo, a la larga ninguna de las varias expediciones mongolas a Siria lograron asegurar cualquier conquista que hicieran.

Referencias

Bibliografía

 David Nicolle (2000). The Mongol Warlords: Genghis Khan, Kublai Khan, Hülägü, Tamerlane. Chatham: Book Smart, pp. 117. ISBN 978-1-86019-407-8.

 J. J. Saunders (1997) [1977]. The Mongol Defeat at 'Ain Jalut and the restoration of the Greek Empire', en "Muslims and Mongols", (editado por G. W. Rice), Londres, pp. 69.

Homs (1260)
Homs (1260)
Homs (1260)
Siria en el siglo XIII

Conflictos en 1260
Homs 1260
Homs 1260

Batalla de Homs (1260)


was a town located in Saihaku District, Tottori Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,392 and a density of 164.19 persons per km². The total area was 45.02 km².

On March 28, 2005, Nawa, along with the town of Nakayama (also from Saihaku District), was merged into the expanded town of Daisen.

External links
 Daisen official website

Dissolved municipalities of Tottori Prefecture
Daisen, Tottori

Nawa, Tottori


Les élections législatives françaises de 2022 se déroulent les  et . Dans le département de Meurthe-et-Moselle, six députés sont à élire dans le cadre de six circonscriptions.

Contexte
Les élections législatives de 2017 ont produit une délégation parlementaire hétéroclite dans le département de Meurthe-et-Moselle. Les partis "traditionnels" PS et LR, ne conservent respectivement que leur siège de Toul et de Lunéville tandis que tous les autres sièges, jusqu'ici PS, changent de bord. Les deux sièges nancéiens ainsi que celui de Longwy accordent leur confiance à la majorité présidentielle alors que le secteur de Pont-à-Mousson envoie l'une des  insoumis de France à l'Assemblée.

Carole Grandjean prend le siège de Nancy-est pour LREM face à la sortante PS Chaynesse Khirouni et prend ses fonctions à l'Assemblée en tant que membre des commissions des affaires sociales et des affaires européennes. Dans ce cadre, elle s'implique dans plusieurs projets de loi de la majorité. Co-rapporteure de la "loi pour la liberté de choisir son avenir professionnel", elle est notamment rapporteure de la commission spéciale chargée de la loi sur la réforme des retraites. Elle rédige également une proposition de loi à propos de la santé au travail. Elle co-préside également le groupe d'études dédié à l'autisme.

Peu après son élection au Palais-Bourbon, Laurent Garcia démissionne de son poste de maire MoDem de Laxou, remplacé par sa première adjointe. Il s'apparente au groupe MoDem et intègre la commission des affaires culturelles. Il a été épinglé dans le journal régional l'Est Républicain en 2018 pour son inactivité, en comparaison de ses collègues lorrains - étant classé  sur 21, et ce alors que ses trois collègues départementaux de l'opposition caracolent en tête. Il devient porte-parole de son groupe politique en 2019. En 2020, il se représente à la tête d'une liste aux élections municipales à Laxou. Il remporte l'élection avec  d'avance face à une liste d'union menée par son ancienne colistière qui l'avait remplacé à la mairie, Laurence Wieser. À cette occasion, cette dernière l'accuse d'avoir profité de son statut de député pour faire du porte-à-porte et ainsi faussé les résultats. En janvier 2021, le tribunal rejette les arguments de la plaignante. Mais cette dernière intente un recours auprès du Conseil d'État. Dans l'attente de ces décisions judiciaires, Laurent Garcia cumule les fonctions de député et de maire mais renonce à une partie de ses indemnités. Le 30 décembre 2021, le Conseil d'État valide finalement son élection et Laurent Garcia annonce sa démission de son mandat de député.

Également maire, du village de Villers-la-Montagne, au moment de son élection, le nouveau député LREM Xavier Paluszkiewicz démissionne de son poste d'édile en juillet 2017. Comme sa collègue Carole Grandjean, il intègre deux commissions : la commission des Finances et la commission des Affaires européennes. Dans ce cadre, il est rapporteur spécial aux affaires européennes, au sein de la commission des Finances. Il est également secrétaire du groupe d'études sur la fin de vie. Comme son collègue Laurent Garcia, il est épinglé en 2018 pour sa relative inactivité.

Après cinq ans de suppléance du député LR sortant, Jacques Lamblin, Thibault Bazin prend ses fonctions de député LR de Lunéville en ayant Jacques Lamblin comme suppléant. Le nouveau député LR démissionne également de son poste de maire de Rosières-aux-Salines quelques jours après son entrée au Palais-Bourbon. Membre de la commission de la Défense entre 2017 et 2020, il entre ensuite à la commission des affaires sociales à partir de septembre 2020. Il est vice-président de la commission chargée de l'examen du projet de loi bioéthique, entre 2019 et 2021. Il vote contre le texte, systématiquement et y compris en dernière lecture, en juin 2021. Il est également secrétaire de la commission spéciale chargée de l'examen sur le projet de loi sur un nouveau système de retraites.

Seul député socialiste du Grand Est après sa deuxième élection, Dominique Potier réintègre, comme lors de la législature précédente, la commission des affaires économiques. Comme ses deux collègues marcheurs locaux, il est également membre de la commission des affaires européennes. Il prend part à de nombreuses missions d'information au cours de son mandat. Il est notamment co-rapporteur de la mission d'information sur le foncier agricole, vice-président de celle dédiée à la conditionnalité des aides publiques aux entreprises et également co-rapporteur de la mission d'information visant à étudier les effets d'une loi de 2017 "relative au devoir de vigilance des sociétés mères et des entreprises donneuses d'ordre". Il est aussi président du groupe d'études sur les objectifs du développement durable et vice-président du groupe d'études sur l'économie verte et l'économie circulaire.

Caroline Fiat, députée insoumise de Pont-à-Mousson, est la première aide-soignante à siéger dans l'hémicycle du Palais-Bourbon. Elle est candidate à la présidence de l'Assemblée le 27 juin 2017 mais ne recueille que  et c'est François de Rugy qui l'emporte. Elle intègre la commission des affaires sociales. Comme son collègue Dominique Potier, elle s'implique dans plusieurs missions d'information. Elle est co-rapporteure en 2017-18 de la mission consacrée aux EHPAD puis également co-rapporteure en 2019 de la mission relative à l'organisation territoriale de la santé mentale, et aussi secrétaire de celle consacrée, en 2020-21, à l'impact, la gestion et les conséquences de la pandémie de Covid-19. Elle est aussi vice-présidente du groupe d'étude sur la fin de vie et des groupes d'amitié France-Pays-Bas et France-Royaume-Uni.

Élections intermédiaires
Depuis 2017, plusieurs élections ont permis aux meurthe-et-mosellans d'exprimer leurs choix politiques.

En 2019, les élections européennes dans le département donnent un ordre d'arrivé équivalent à l'échelle nationale. La liste du RN arrive en tête devant la liste Renaissance de Nathalie Loiseau. L'écart est cependant bien plus important dans le département, le RN obtenant trois points de plus à 26 %, et LREM deux de moins à 20 %. EELV confirme sa percée nationale et LR est ici aussi en net repli. Les deux partis observent un score d'un point inférieur à leur performance nationale. À Nancy et Laxou, LREM parvient en première position avec EELV en deuxième place devant le RN. Vandœuvre-lès-Nancy place LREM à 25 % en tête devant le RN à 20 %. Pont-à-Mousson, Toul et Lunéville placent le RN confortablement en tête, l'extrême droite frôle ou atteint dans ces deux dernières villes les 31 %. Cependant, toutes placent EELV devant LR - même Lunéville de peu, pourtant fief de droite.

En 2020, les élections municipales sont un nouveau test électoral qui apportent un changement limité. Nancy dont la mairie a oscillé entre la droite et le centre depuis 1947, bascule à gauche avec l'élection de la liste menée par le socialiste Mathieu Klein. La députée Carole Grandjean est indirectement défaite, en sixième position sur la liste sortante battue du maire Laurent Hénart. Le changement est assez réduit sinon dans les grandes communes du département. Les socialistes conservent Vandœuvre et Toul largement au premier tour, puis Longwy au second. Au centre droit, hormis l'imbroglio de Laxou, Villers-lès-Nancy, prise à la gauche en 2014, reconduit son maire UDI sortant. LR conservent les mairies de Lunéville et Pont-à-Mousson dès le premier tour. Enfin, parmi les 22 communes peuplées de 5 à , la gauche conserve 14 mairies, conquiert Jarville-la-Malgrange et la droite conserve les 7 mairies restantes. À noter que Thibault Bazin ne se représentait pas à Rosières-aux-Salines, ni Xavier Paluszkiewicz à Villers-la-Montagne.

Les élections régionales de 2021 montrent à nouveau une certaine sensibilité à gauche de la Meurthe-et-Moselle. La liste d'union menée par l'écologiste Eliane Romani, arrivée troisième avec 21 % des voix à l'échelle régionale, obtient 31 % des voix en Meurthe-et-Moselle. La liste de droite de Jean Rottner arrive en tête comme dans le reste de la région avec 34 % des voix, contre 40 % sur l'ensemble de la région. Le RN obtient 26 %, sensiblement similaire à son score régional global. La liste LREM obtient 9 % des voix, contre 12 % à l'échelle de la région. Nancy porte la liste de gauche confortablement en tête - 42,6 % des voix contre 35,8 % à Rottner. La liste Romani est aussi en tête à Vandœuvre mais d'une plus courte avance - 36 % contre 34 % à Rottner. Toul vote pour la liste RN à 32 % alors que les listes Rottner et Romani font presque jeu égal à 29 %. Lunéville et Pont-à-Mousson portent Rottner largement en tête tandis que Longwy vote pour la liste Romani avec  d'avance et Laxou pour Rottner à  d'avance sur Romani.

Simultanément, les élections départementales confortent la large majorité de gauche, la seule de toute la région Grand Est. Un revers électoral local apporte cependant une ombre au tableau de la gauche. La présidente sortante du conseil, la socialiste Valérie Beausert-Leick est battue dans son propre canton de Laxou. Le binôme qui la défait est notamment composé du maire du chef-lieu, le député Laurent Garcia. Cependant, la gauche prend deux cantons à la droite, Nancy-1 et Pont-à-Mousson. La majorité de gauche est donc renforcée et élit une nouvelle présidente, l'ancienne députée PS Chaynesse Khirouni. On peut remarquer l'élection de la députée insoumise Caroline Fiat dans le canton de Jarny.

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiés en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seules les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribuer  une nuance propre.

Tous les autres partis se voient attribuer l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuance propre, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Résultats

Élus

Résultats à l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Cartes

Résultats par circonscription

Première circonscription
Député sortant : Carole Grandjean (La République en marche).

Deuxième circonscription
Députée sortante : Pascale César (Mouvement démocrate).

Troisième circonscription
Députée sortante : Xavier Paluszkiewicz (La République en marche).

Quatrième circonscription
Député sortant : Thibault Bazin (Les Républicains).

Cinquième circonscription
Député sortant : Dominique Potier (Parti socialiste).

Sixième circonscription
Député sortant : Caroline Fiat (La France insoumise).

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de Meurthe-et-Moselle
 Liste des députés de Meurthe-et-Moselle
 Élections législatives françaises de 2022

Meurthe et Moselle
Législatives, 2022

Élections législatives de 2022 en Meurthe-et-Moselle


An Pycreus pagotii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Raynal. An Pycreus pagotii in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus pagotii


70 Aquilae (70 Aql) es una estrella situada en la constelación del Águila.
Tiene magnitud aparente +4,90 y, de acuerdo a la nueva reducción de los datos de paralaje de Hipparcos (2,51 ± 0,33 milisegundos de arco), se encuentra a 1300 años luz del sistema solar.

70 Aquilae es una gigante luminosa de color anaranjado semejante a Tarazed (γ Aquilae).
De tipo espectral  K5II, tiene una temperatura efectiva de 3900 K y una luminosidad bolométrica —que incluye la radiación emitida como luz infrarroja— 4072 veces superior a la del Sol.
Su diámetro angular, una vez tenido en cuenta el oscurecimiento de limbo, es de 3,17 ± 0,04 milisegundos de arco;
esta cifra, unida a la distancia a la que se encuentra —parámetro que contiene un alto grado de error—, permite concluir que su diámetro real es unas 135 veces más grande que el del Sol.
Su velocidad de rotación es de, al menos, 1,9 km/s.

70 Aquilae muestra una metalicidad inferior a la solar ([Fe/H] = -0,2).
Su masa estimada es de 6,2 ± 0,6 masas solares y tiene una edad aproximada de 63 ± 18 millones de años.

Referencias

Estrellas
Constelación de Aquila

70 Aquilae


Huladalen (עמק החולה, Emek Ha-Ḥula eller Hulehdalen) er et landbrugsområde i det nordlige Israel med store mængder ferskvand. Det er sted for trækfugle, der mellemlander her langs Great Rift Valley mellem Afrika, Europa og Asien. Marsklandet omkring Hulasøen, der var et ynglested for myg, der bærer malaria, blev drænet i 1950'erne. En lille del af dalen blev senere oversvømmet igen, i et forsøg på at genoplive et næsten uddødt økosystem. Man estimerer, at omkring 500 millioner fugle hvert år migrerer igennem Huladalen.

Referencer

Israels geografi

Huladalen


Der Langdysse von Vasagård liegt etwa zwei Kilometer südwestlich von Aakirkeby im äußersten Nordwesten der dänischen Insel Bornholm. Die Megalithanlage der Trichterbecherkultur (TBK) entstand zwischen 3500 und 2800 v. Chr. Neolithische Monumente sind Ausdruck der Kultur und Ideologie neolithischer Gesellschaften. Ihre Entstehung und Funktion gelten als Kennzeichen der sozialen Entwicklung.

Am östlichen Ende des Nordnordwest-Südsüdost orientierten Langdysse liegt ein Dolmen, am westlichen ein Ganggrab, eine nicht sehr häufige Kombination. Der Dolmen ist vermutlich älter als das Ganggrab. Beide Großsteingräber wurden für Sekundärbestattungen benutzt. Die jüngsten, im Ganggrab, stammen aus der Endphase der Bronzezeit (1100–500 v. Chr.).

Beschreibung
 Der 2,5 bis 3,5 m hohe Langhügel ist mit 20 m ungewöhnlich breit und 35 m lang.
 Das relativ kleine Ganggrab ist etwa 3,2 m lang, 1,8 m breit und 1,25 m hoch. Die Grabkammer wird von sieben Trag- und drei Decksteinen gebildet. Vor dem an der Ostseite ansetzenden Gang liegt ein gepflasterter Vorplatz.
 Der aus sieben Tragsteinen errichtete Dolmen ist etwa 1,05 m hoch, 2,0 m lang und 1,15 m breit. Der Deckstein misst 2,35 × 1,85 × 0,9 m. Er trägt sechs Schälchen und Felsritzungen die Schiffe darstellen.

Bei der im Jahre 2008 erfolgten Restaurierung entdeckten die Archäologen, dass die neolithischen Nutzer die Kammer des Ganggrabes verschlossen und die Bestattungen und die Rituale vor der Anlage vornahmen. Sie folgerten daraus, dass das Ganggrab seine religiöse Bedeutung und damit seine ursprüngliche Funktion verloren hatte und eine Reformation vergleichbar dem Übergang vom Katholizismus zum Protestantismus stattgefunden hat.

Die Vasagård Anlage
Unmittelbar bei Vasagård liegt ein ganz ungewöhnliches Erdwerk der Trichterbecherkultur (in Dänemark analog der ersten entdeckten ähnlichen Anlagen auf Fünen (Erdwerke von Sarup) Vasagårdanlæg genannt). Die Anlage soll zeitgleich mit der Megalithanlage entstanden bzw. genutzt worden sein. Ungewöhnlich ist, dass die von jüngeren Abschnittswällen mit Palisaden begleiteten ovalen Anlagen – Vasagård West und Ost – durch ein 150 m breites Flusstal getrennt werden. Westlich des Grabensystems wurden Spuren einer gleichzeitigen Siedlung entdeckt. Es gibt keine völlig ähnliche Anlage in Nordeuropa, aber acht Kilometer östlich von Vasagård, auf dem Rispebjerg wurde eine noch größere Palisadenanlage gefunden. Anlagen dieser Art, die an die britischen Woodhenge erinnern und in Dänemark Vasagård-anlæg heißen, wurden inzwischen auch an mehreren Stellen in Schonen und auf Seeland gefunden.

Sonnensteine
2017 wurden in Vasagård weitere "Sonnensteine" () entdeckt. Die kleinen mit Motiven bedeckten Steine sind vor 5000 Jahren von Steinzeitmenschen geschnitzt worden. Die etwa 300 auf der Insel gefundenen Steine und Fragmente haben ihren Namen von ihrer runden Form und den runden Schnitzereien auf ihrer Oberfläche, die aus dem Zentrum auszustrahlen scheinen. Es gibt auch quadratische Steine, die mit anderen Mustern verziert sind. Einige sind mit Spinnweben dekoriert. Im Laufe der Jahre wurde eine Reihe von Sonnenstein gefunden. Der erste wurde 1995 am Rispebjerg etwa 8,0 km östlich von Vasagård gefunden.

Siehe auch
 Nordische Megalitharchitektur
 Großsteingräber in Dänemark

Literatur
 Flemming Kaul, Finn Ole Nielsen, Poul Otto Nielsen: Vasagård og Rispebjerg. To indhegnede bopladser fra yngre stenalder på Bornholm. In: Nationalmuseets Arbejdsmark. 2002, , S. 119–138.
 Ingrid Falktoft Anderson: Vejviser til Danmarks oldtid. 1994, ISBN 87-89531-10-8 S. 341

Einzelnachweise

Weblinks

 Grabungsbericht dän.
 Vasagård-Anlagen dän.
 Anhänger mit Ornamenten dän.
 Beschreibung dän.
 Beschreibung dän.
 Beschreibung dän.
 Beschreibung dän.

Großsteingrab in der Region Hovedstaden
Archäologischer Fundplatz auf Bornholm
Nordgruppe der Trichterbecherkultur
Vasagård
Kultbau
Dolmen

Langdysse von Vasagård


An Muhlenbergia spiciformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Muhlenbergia spiciformis in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia spiciformis


Automatic terminal information service, or ATIS, is a continuous broadcast of recorded aeronautical information in busier terminal areas. ATIS broadcasts contain essential information, such as current weather information, active runways, available approaches, and any other information required by the pilots, such as important NOTAMs. Pilots usually listen to an available ATIS broadcast before contacting the local control unit, which reduces the controllers' workload and relieves frequency congestion. ATIS was developed and adopted by the FAA in the mid-1960s and internationally (under the direction of ICAO) beginning in 1974. Before the adoption of ATIS, this information was routinely disseminated to each aircraft separately, increasing controller workload during periods of high traffic density.

In the U.S., ATIS will include (in this order): the airport or facility name; a phonetic letter code; time of the latest weather observation in UTC; weather information, consisting of wind direction and velocity, visibility, obstructions to vision, sky condition, temperature, dew point, altimeter setting, density altitude advisory if appropriate; and other pertinent remarks, including runway in use.  If it exists, the weather observation includes remarks of lightning, cumulonimbus, and towering cumulus clouds.  Additionally, ATIS may contain man-portable air-defense systems (MANPADS) alert and advisory, reported unauthorized laser illumination events, instrument or visual approaches in use, departure runways, taxiway closures, new or temporary changes to runway length, runway condition and codes, other optional information, and advisories.

The recording is updated in fixed intervals or when there is a significant change in the information, such as a change in the active runway. It is given a letter designation (alpha, bravo, charlie, etc.) from the ICAO spelling alphabet. The letter progresses through the alphabet with every update and starts at alpha after a break in service of twelve hours or more. When contacting the local control unit, pilots indicate their information <letter>, where <letter> is the ATIS identification letter of the ATIS transmission the pilot received. This helps the ATC controller verify that the pilot has current information.

Many airports also employ the use of data-link ATIS (D-ATIS, introduced in 1996). D-ATIS is a text-based, digitally transmitted version of the ATIS audio broadcast. It is accessed via a data link service such as the ACARS and displayed on an electronic display in the aircraft. D-ATIS is incorporated on the aircraft as part of its electronic system, such as an EFB or an FMS. D-ATIS may be incorporated into the core ATIS system or be realized as a separate system with a data interface between voice ATIS and D-ATIS.

Sample messages

Example at a General Aviation airport in the UK (Gloucestershire Airport)

International Airport Example 1

See METAR for a more in-depth explanation of aviation weather messages and terminology.

Example 2
This example was recorded on 11 July 2016 at London Stansted Airport during which time there were ongoing maintenance works taking place on the taxiway surface in a part of the airport near the cargo terminal; the ATIS broadcast reflects this.

Example 3
This message was recorded at Manchester International Airport on the 9th of August 2019

 METAR
 Air traffic control
 Automated airport weather station

References

External links
 Canada ATIS frequencies
 UK ATIS frequencies
 Sydney Australia live web-based ATIS
 EUROCONTROL > ATM Performance > EATM > ACARS > Overview
 Digital Automatic Terminal Information Service (D-ATIS) by ARINC Digital Automatic Terminal Information Service
 SkyVector: Flight Planning Abbreviated U.S. airport pop-up ATIS information

Air traffic control
Airport infrastructure

Automatic terminal information service


Bidessodes es un género de coleópteros adéfagos de la familia Dytiscidae. Se encuentra en el Neotrópico.

Especies
Bidessodes bilita	Watts 1978
Bidessodes denticulatus	(Sharp 1882)
Bidessodes flavosignatus	(Zimmermann 1922)
Bidessodes fragilis
Bidessodes grossus	(Zimmermann 1922)
Bidessodes gutteridgei	Watts & Humphreys 2003
Bidessodes limestoneensis	Watts & Humphreys 2003
Bidessodes mjobergi	(Zimmerman 1921)
Bidessodes semistriatus

Referencias

 ;  2009: Three new species of Bidessodes Régimbart (Insecta, Coleoptera, Dytiscidae) from the Amazon river floodplain. Zootaxa, 2034: 43-48. Abstract & excerpt
  1986: Review of the predaceous water beetles of the genus Bidessodes Regimbart (Coleoptera, Dytiscidae). Entomologica basiliensia, 11: 203-220.

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Bidessodes


Jógvan við Keldu ( født 30. januar 1944 i Klaksvík) er en færøsk forretningsmand og politiker (FF).

Han blev første gang indvalgt i kommunalbestyrelsen i Klaksvík i 1971, og sad som borgmester med støtte fra Fólkaflokkurin, Sambandsflokkurin og Kristiligi Fólkaflokkurin 1981–1988 og 1993–2001. Han var valgt til Lagtinget fra Norðoyar 1988–1990 og 1998–2008. Han var medlem af Lagtingets delegation til Nordisk Råd i årene 1989 og 1998–2004. I en tale i Nordisk Råd i 2006 foreslog Jógvan við Keldu, at alle i Norden skulle lære sig svensk som andetsprog, for at forhindre at skandinaverne i fremtiden kun kan tale engelsk med hinanden.

Efter lagtingsvalget i 2004 gik Fólkaflokkurin i koalition med det socialdemokratiske Javnaðarflokkurin og det borgerlige Sambandsflokkurin. I Jóannes Eidesgaards første regering blev Jógvan við Keldu indenriksminister. Den 1. devember 2005 blev han presset af sit parti til at afgå. Han opstillede ikke til genvalg til Lagtinget i 2008.

Jógvan við Keldu gik i lære indenfor handel og kontor hos Rósing Rasmussen i Runavík 1960–1961 og J.F. Kjølbro i Klaksvík 1961–1964. Han drev egen handelsvirksomhed i Klaksvík 1964–1980, 1989–1992 og igen fra 2002. Han var bestyrelsesmedlem for Klaksvíkar Sjúkrahús 1977–1984, herunder bestyrelsesformand 1981–1984.

Han er far til kommunalpolitikeren Gunvá við Keldu.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Jógvan við Keldus hjemmeside
 Jógvan við Keldu hos Lagtinget

Erhvervsfolk fra Færøerne
Borgmestre fra Færøerne
Politikere fra Fólkaflokkurin
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Indenrigsministre fra Færøerne
Personer fra Klaksvik

Jógvan við Keldu


Močiar este o comună slovacă, aflată în districtul Banská Štiavnica din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 159 de locuitori.

Istoric
Localitatea Močiar este atestată documentar din 1305.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Močiar


Burao (somalski: Burco, arapski:  برع) drugi je najveći grad samoproglašene republike Somaliland i sjedište pokrajine Togder.

U prošlosti značajna grčka antička kolonija, Burau je bio mjesto pisanja proglasa neovisnosti Somalilanda u ožujku 1991. Obnovljen je nakon teških razaranja tijekom građanskog rata u 90.-im godinama 20. stoljeća. S gotovo 550 000 stanovnika drugi je najveći grad u zemlji, sa značajnom somalijskom manjinom, i najveći grad pokrajine Todger.

Gospodarski je značajan zbog razvijene trgovine. Zahvaljujući međunarodnoj zračnoj luci s letovima prema Etiopiji i Jemenu i dobroj cestovnoj povezanosti, prometno je središte središnjeg Somalilanda. Kroz grad protječe rijeka Togder, uzrokujući sezonske poplave.

Poznati stanovnici
 Abdirahman Ahmed Ali Tuur, prvi predsjednik Somalilanda
 Muhammad Haji Ibrahim Egal, drugi predsjednik Somalilanda
 Ahmed Mohamed Mohamoud, četvrti predsjednik Somalilanda
 Hadraawi, somalski pjesnik

Izvori

Gradovi u Somaliji

Burao


El Campeonato Mundial Histórico de Peso Medio de la NWA es un campeonato promovido por el Consejo Mundial de Lucha Libre. Este campeonato fue creado cuando el Campeonato Mundial de Peso Medio de la NWA dejó de ser reconocido por la National Wrestling Alliance debido a que la relación entre el CMLL y la NWA se rompió.

Historia
Cuando Blue Demon Jr. comenzó a promover la NWA México en agosto de 2008, anunció que la National Wrestling Alliance no reconocía a los campeones mundiales que se encontraban en el CMLL, los cuales eran: Mephisto (Campeón de Peso Wélter), Averno (Campeón de Peso Medio), y Texano Jr. (Campeón de Peso Semicompleto), declarando que para la NWA esos títulos se encontraban vacantes.

Blue Demon Jr. confesó que trato de llegar a un acuerdo con la gente del CMLL, pero que nunca le dieron una respuesta, también dijo que se realizaría una eliminatoria para obtener a los nuevos campeones de las tres categorías, participando luchadores independientes de México, principalmente de la empresa Los Perros del Mal, aclarando que si los entonces campeones querían participar lo podían hacer como una táctica de defensa de sus campeonatos.

El 12 de agosto de 2010 el CMLL decidió cambiarle los nombres a los campeonatos de la NWA y llamarlos Campeonatos Históricos, llevando dicho nombre por toda la historia que los títulos representaban y así tener el control total de los ellos.

Campeones
El Campeonato Mundial Histórico de Peso Medio de la NWA es el campeonato secundario de la empresa, creado en 2008 debido que, National Wrestling Alliance no reconocía a los campeones mundiales que se encontraban en el CMLL. El campeón inaugural fue Averno, quien fue otorgado por la empresa y desde esto, ha habido 8 distintos campeones oficiales, repartidos en 8 reinados en total. Prince Devitt es el único luchador no mexicano que ha ostentado el título.

El reinado más largo en la historia del título le pertenece a Último Guerrero, quien mantuvo el campeonato por 1086 días en 2015 y 2018. Por otro lado, Volador Jr. posee el reinado más corto en la historia del campeonato, con tan solo 45 días con el título en su haber.

En cuanto a los días en total como campeón (un acumulado entre la suma de todos los días de los reinados individuales de cada luchador), Último Guerrero también posee el primer lugar, con 1086 días como campeón en su único reinado. Le siguen La Sombra (954 días en su único reinado), Averno (467 días en su único reinado), Prince Devitt (182 días en su único reinado), y Dragón Rojo Jr. (114 días en su único reinado). Además, tres luchadores fueron campeones durante más de un año de manera ininterrumpida: Último Guerrero (1086 días), La Sombra (954 días) y Averno (467 días).

Por último, el campeón más joven en la historia es La Sombra, quien a los 23 años y 78 días derrotó a Dragón Rojo Jr. en un House show. En contraparte, el campeón más viejo es Averno, quien a los 35 años y 95 días fue otorgado por la empresa. En cuanto al peso de los campeones, Último Guerrero. es el más pesado con 93 kilogramos, mientras que Averno es el más liviano con 79 kilogramos.

Campeón actual
El actual campeón es Caristico, quien se encuentra en su primer reinado como campeón. Caristico ganó el campeonato tras derrotar al excampeón Último Guerrero el 21 de agosto de 2018 en Martes de Nuevos Valores.

Caristico registra hasta el  de  de  defensas televisadas:

 vs. Gran Guerrero (2 de octubre de 2018, Martes de Nuevos Valores)
 vs. Bárbaro Cavernario (20 de enero de 2020, FantasticaManía)
 vs. Averno (25 de diciembre de 2021, Función especial de navidad)
 vs. Rugido (30 de septiembre de 2022, Noche de campeones)

Lista de campeones

Total de días con el título
La siguiente lista muestra el total de días que un luchador ha poseído el campeonato, si se suman todos los reinados que posee.

A la fecha del  de  de .

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 Historía del Título

Campeonatos del CMLL


Joos de Beer () a fost un pictor neerlandez din Utrecht.

Biografie
Potrivit lui Karel van Mander, a fost elev al lui Frans Floris la Anvers, care s-a întors ulterior la Utrecht și a devenit profesorul lui Abraham Bloemaert și al lui Joachim Wtewael.

Împreună cu Anthonie Blocklandt van Montfoort (pe care l-a avut coleg în timp ce era elev al lui Frans Floris) este cunoscut ca fondatorul școlii de pictură din Utrecht, care și-a deschis porțile în jurul anului 1590. Van Mander afirmă că De Beer a avut multe picturi realizate de către Blocklandt în atelierul său pe care tânărul Bloemaert le-a copiat.

Note

Nașteri în 1530
Decese în 1591
Pictori neerlandezi din secolul al XVI-lea
Oameni din Utrecht

Joos de Beer


În pielea lui John Malkovich (titlu original: Being John Malkovich) este un film american din 1999 regizat de Spike Jonze. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Cameron Diaz, John Cusack. Filmul spune povestea unui păpușar care găsește un portal care duce în mintea lui Malkovich.

Lansat de USA Films, filmul a fost nominalizat la trei categorii la a 72-a ediție a premiilor Oscar: cel mai bun regizor pentru Jonze, cel mai bun scenariu original pentru Kaufman și cea mai bună actriță în rol secundar pentru Keener.

Prezentare

Distribuție
 John Cusack - Craig Schwartz
 Catherine Keener - Maxine Lund
 Cameron Diaz - Lotte Schwartz
 John Malkovich - John Horatio Malkovich
 Orson Bean - Dr. Lester
 Mary Kay Place - Floris
 Charlie Sheen - Charlie Sheen
 Sean Penn - Sean Penn

Coloana sonoră

Lista pieselor

Primire
În pielea lui John Malkovich a avut parte de recenzii favorabile din partea criticilor de film, având un rating de 93% ("Certified Fresh") pe web-site-ul Rotten Tomatoes și a fost pe locul 441 al listei celor mai bune 500 de filme din 2008, listă creată de revista Empire. Filmul a fost foarte lăudat pentru originalitatea sa, atât pentru scenariul lui  Kaufman cât și pentru munca de regizor a lui Jonze.

Interpretarea propriului rol a lui John Malkovich în În pielea lui John Malkovich este clasificată pe locul 90 în Premiere Magazine's '100 Greatest Movie Characters of All Time'.

Liste American Film Institute
 100 de ani...100 de filme (a 10-a aniversare) — Nominalizare
 AFI 10 top 10 — Nominalizare Film Fantastic

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme fantastice din anii 1990

Filme din 1999
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Spike Jonze
Filme fantastice din anii 1990
Filme de comedie din anii 1990
Filme Universal Pictures
Premiul Saturn pentru cel mai bun film fantastic
Filme independente
Filme cu teme LGBT
Debuturi regizorale
Filme despre actori
Filme premiate cu Premiul Societății Naționale a Criticilor de Film pentru cel mai bun film

În pielea lui John Malkovich


O Externato Nobel é um colégio privado em Lisboa, fundado em 1975, situado na Alameda Dom Afonso Henriques.

História
O Externato e Infantário Nobel foi fundado em 1975.

Atualmente, o Externato Nobel faz parte do grupo DDL Educação, de que também faz parte o Infantário "Os Fraldas"

Valências
O Externato Nobel term as valências de creche, pré-escolar e 1º ciclo do ensino básico.

Metodologia de ensino
O Externato Nobel tem um modelo pedagógico assente na pedagogia Montessori e tem ensino bilingue.

!Artigos novos
Externato Nobel
Externato Nobel
Externato Nobel

Externato Nobel


Poynting vektörü bir elektromanyetik alanın enerji akısını tanımlar. Adını, mucidi olan John Henry Poynting'den alır. cgs birim sisteminde poynting vektörü şöyle tanımlanır:
Burada c ışık hızı,  manyetik alan,  ise elektrik alandır. MKS birim sisteminde ise:
Burada da  uzay boşluğunun manyetik geçirgenliğidir. H ise elektrik mühendisliğinde kullanılan manyetik alan büyüklğüdür.

Manyetik alan birimleri

Poynting vektörü


Arheološko nalazište "Kod Pezinih kuća", arheološko nalazište u Lokvičićima, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Vrijeme nastanka je od 15. do 16. stoljeća. Arheološko nalazište "Kod Pezinih kuća" nalazi se u južnom dijelu mjesta Lokvičići, južno od zaseoka Pezo tj. sjeverno od ceste Trilj-Imotski. Radi se o srednjovjekovnom groblju sa stećcima koje se razvija u 15. stoljeću uz antičku komunikaciju Salona – Tilurij – Novae – Narona. Vidljivo je 23 stećka. Repertoar ukrasnih motiva sličan je kao i na ostalim stećcima ovoga kraja: rozete, polumjeseci, križevi, spirale, stilizirane vitice, ljudske figure povezane u kolu, prikazi lovca konjanika, te jelena.

Zaštita
Pod oznakom Z-3015 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Lokvičići

Arheološko nalazište "Kod Pezinih kuća"