El Super Six World Boxing Classic es un torneo de boxeo de peso supermediano organizado por Showtime en colaboración con Sauerland Event. El ganador del torneo tendrá los títulos de The Ring, Asociación Mundial de Boxeo (AMB) y el Consejo Mundial de Boxeo (CMB).

Los boxeadores inscritos en el torneo fueron el entonces campeón de peso supermediano de la AMB, Mikkel Kessler, el entonces campeón supermediano del CMB, Carl Froch, el medallista de oro en los Juegos Olímpicos de 2004, Andre Ward, el excampeón de peso mediano Jermain Taylor, Arthur Abraham, y el medallista de bronce en las Olimpiadas de 2004, Andre Dirrell. Taylor y Kessler más tarde se retiraron del torneo y fueron reemplazados por el excampeón de peso semipesado Glen Johnson y Allan Green.

La final del torneo fue entre Andre Ward y Carl Froch el 17 de diciembre de 2011, en Boardwalk Hall, en Atlantic City, Nueva Jersey, con victoria para Ward, por decisión unánime.

Formato
Todos los combates son a 12 rondas.

El formato original se basó en una lista de seis boxeadores que competirán a lo largo de la fase de grupos del torneo, venciendo en los combates para acceder a semifinal y final. El formato original se ha ajustado debido a las numerosas lesiones y retiros entre los seis boxeadores y la inserción de los boxeadores de reemplazo en las diferentes etapas en el torneo.

La competición comenzó con una fase de grupos, donde cada boxeador estaba destinado a pelear tres veces. Los puntos se reparten: tres puntos por una victoria por nocaut o nocaut técnico, dos puntos por una victoria en los puntos (o descalificación), un punto por empate y cero puntos por una derrota.

Los cuatro primeros en la fase de grupos, pasarán a las semifinales, enfrentándose el primer clasificado contra el cuarto, y el segundo contra el tercero. Ambos ganadores en las semifinales accederán a la final.

El campeonato de peso medio del CMB y el campeonato de la AMB, están destinados a estar en juego para cada una de las peleas de los campeones, dando como resultado la unificación de los dos a la conclusión del torneo. A pesar de esta unificación fue puesta en peligro por el retiro del excampeón del CMB Mikkel Kessler y la pelea no perteneciente al torneo entre campeón de la AMB Andre Ward y Bika Sakio que siguió a la retirada de Andre Dirrell, ambos títulos se conservan en la mezcla después de la final de la fase de grupos.

Participantes
  Andre Ward
  Carl Froch
  Mikkel Kessler
  Arthur Abraham
  Andre Dirrell
  Jermain Taylor
  Glen Johnson (en sustitución de Kessler)
  Allan Green (en sustitución de Taylor)

Resultados

Fase de grupos

^ indica exparticipante.

a. Andre Ward tiene 2 peleas reales ganadas, y se le concedió una victoria adicional debido a la retirada de Andre Dirrell.b. Mikkel Kessler: ganó 1 título, perdió 1 título, y dejó 1 título vacante por lesión.

Semifinales y Final

Semifinales

Final

Referencias

Enlaces externos
 Web Oficial

Competiciones de boxeo

Super Six World Boxing Classic


Personnalités
 Ivan Ribar (1881-1968), homme politique yougoslave d'origine croate ;
 Ivo Lola Ribar (1916-1943), avocat et étudiant en philosophie yougoslave, fils du précédent ;
 Jean-Luc Ribar (1965-2022), footballeur français.

Lieux
 Dr Ivan Ribar, un quartier de Belgrade en Serbie.
 la Maison Ribar, située à Belgrade.

Homonymie de patronyme

Ribar


Kanadalögin 1982 (enska: Canada Act 1982, franska: Loi de 1982 sur le Canada) voru lög sem samþykkt voru af breska þinginu um stöðu og stjórn Kanada. Lögin voru sett að beiðni öldungadeildar og neðri deildar kanadíska þingsins í þeim tilgangi að veita Kanada sjálfu fullt vald yfir eigin stjórnarskrá og afnema um leið öll völd breska þingsins til þess að af hafa áhrif á hana. Með því öðlaðist Kanada algjört fullveldi en landið hafði þó notið mikils sjálfræðis frá samþykkt Westminsterlaganna 1931.

Kanadíska þingið samþykkti svo einnig stjórnskipunarlög sem einnig fylgdu sem viðhengi með Kanadalögunum frá breska þinginu. Saman mynda þessir lagabálkar ásamt fleirum stjórnarskrá Kanada.

Elísabet 2., drottning Bretlands og Kanada, veitti Kanadalögunum samþykki sitt í London 29. mars 1982. Hún fór svo til Kanada og skrifaði undir stjórnskipunarlögin sem samþykkt höfðu verið í Kanadíska þinginu í Ottawa 17. apríl sama ár. Samþykkt lagabálkanna í Bretlandi og Kanada hafði engin áhrif á stjórnskipulega stöðu drottningarinnar. Hún var áfram þjóðhöfðingi Kanada og eftirmenn hennar í embætti verða það einnig svo lengi sem stjórnarskrá Kanada er ekki breytt.

Heimildir

Bresk stjórnmál
Kanadísk stjórnmál

Kanadalögin 1982


Flå Station (Flå stasjon) er en jernbanestation på Bergensbanen, der ligger i Flå kommune i Norge. Stationen består af to spor, en perron og en stationsbygning i gulmalet træ, der er opført efter tegninger af Paul Armin Due. Stationen ligger ca. 1 km fra Flå centrum på den modsatte side af Hallingdalselven. Stationen kan desuden benyttes ved besøg i Vassfaret Bjørnepark, der ligger ca. 1,5 km derfra.

Stationen åbnede som holdeplads 21. december 1907, da banen mellem Gulsvik og Geilo blev taget i brug. Oprindeligt hed den Flaa, men stavemåden blev ændret til Flå i april 1921. Den blev opgraderet til station i 1913. Den blev fjernstyret 7. december 1984, og 1. januar 1985 blev den gjort ubemandet.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Etableret i 1907
Jernbanestationer i Viken

Flå Station


Antoine Civoré, né dans la région de Lille le  et y décédé le , est un prêtre jésuite belge, Directeur spirituel et écrivain.

Biographie
Né le 10 mars 1608, Antoine fait ses premières études au collège jésuite de Lille, puis sa philosophie au collège de Douai. Entré dans la Compagnie de Jésus le 2 octobre 1626 il fait deux années de noviciat à Tournai sous la direction du père Jean Dauphin. Ensuite, après des études littéraires à Lille (1628-1629) il reprend le programme de philosophie à Douai (1629-1630).

Avant les études de théologie Antoine Civoré enseigne dans les classes supérieures des collèges jésuites de Lille (1630-1632) et de Dinant (1632-1633). Revenu à Douai pour la théologie préparatoire au sacerdoce (1633-1637) il est ordonné prêtre à Cambrai le 8 mars 1636. Sa formation spirituelle et académique se termine avec le Troisième an durant l'année 1637-1638.

Envoyé à Tournai en 1641 il y est d'abord 'missionnaire' des campagnes, mais après sa profession religieuse définitive (22 juin 1642) il est nommé assistant du maitre des novices. À partir de cette nomination il exercera des fonctions spirituelles jusqu'à la fin de sa vie, d'abord à Tournai (1642-1648) puis à Lille (1648-1668) : directeur spirituel, aumônier de moniales, prédicateur, confesseur.

Religieuses de Saint-André
Alors qu'il réside au collège de Tournai, les Religieuses de Saint-André demandent au père Civoré son aide pour revoir leurs constitutions. L'institut religieux hospitalier fondé au  et très actif à Tournai doit passer à un mode de vie monastique (avec clôture) à la suite de décisions prises au Concile de Trente sur la réforme de la vie religieuse dans l'Église. Une relation suivie s'établit entre lui et les religieuses de Saint-André. Le père Civoré écrit pour elles son traité 'Le secret de la science des saints pour compléter son travail constitutionnel par un guide spirituel adéquat. Il échange avec elles une correspondance suivie

Emporté par la peste, Le père Civoré meurt à Lille le 5 mai 1668.

Écrits
 Les secrets de la science des saints, où sont déclarés la nature et la pratique, les travaux et les douceurs de la vie intérieure et la théologie mystique rendue claire et facile pour la pratique et la direction, d'une méthode nouvelle, tirée des avis des Saints, des Théologiens, des Philosophes, des Médecins, et de l'expérience de plusieurs, Lille, Ignace et Nicolas de Rache, 1651 (réédité en 1994).
Dans la troisième partie (traité III) - de loin la plus longue - , Civoré entreprends de décrire psychologiquement «en termes communs» [ses propres mots] les actes et le développement de la prière contemplative, y intégrant même quelques données de la médecine telle que connue à cette époque. Cette démarche est très neuve au  et le style est agréable.
 Scriptores insulenses : Pax et bellum filiorum Dei, cum praxi discretionis spirituum.

Source
Joseph de Guibert, article Civoré, Antoine, dans Dictionnaire de spiritualité, ascétique et mystique, vol.II, col.921-922, Paris, Beauchesne, 1953.

Notes

Naissance en mars 1608
Naissance à Lille
Décès en mai 1668
Jésuite belge
Écrivain spirituel
Décès à Lille
Décès à 60 ans

Antoine Civoré


Bom Jesus da Serra es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 10.644 habitantes.

Las tierras que forman el actual Municipio de Bom Jesus da Serra pertenecían al municipio de Poções. En 1953, Bom Jesus da Serra pasó a albergar el distrito de paz, con la extinción del Distrito de Agua Bela al cual pertenecía el Festival de Bom Jesus da Serra, que fue elevado a la categoría de villa. En 1989 la villa fue elevada a la categoría de ciudad por la Ley Estatal nº 5008 del 13 de julio de 1989, que creó el municipio de Bom Jesus da Serra, separándolo de Poções.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Bom Jesus da Serra


Grande Fratello (de asemenea abreviat GF) este un reality show transmis în Italia pe Canalul 5 din anul 2000, produs de Endemol și bazat pe formatul olandez Big Brother. Protagoniștii acestei emisiuni sunt persoane necunoscute sau parțial cunoscute publicului, împărțite egal intre bărbați și femei de diferite clase sociale și zone geografice, care își împart viața cotidiană unul cu celalalt sub același acoperiș, fiind urmăriți 24 de ore din 24 de diferite camere video.

Seriale italiene
Seriale de televiziune din 2000

Grande Fratello


Thryophilus es un género de aves paseriformes de la familia Troglodytidae. Agrupa a cuatro especies anteriormente colocadas en el género Thryothorus.

Especies
Se distinguen las siguientes especies:
 Thryophilus pleurostictus  Sclater, 1860 -- cucarachero ventribarrado, chivirín barrado
 Thryophilus rufalbus Lafresnaye, 1845 -- cucarachero rufiblanco, chivirín rojizo
 Thryophilus nicefori Meyer de Schauensee, 1946 -- cucarachero de Nicéforo
 Thryophilus sernai Lara et al., 2012 -- cucarachero de Antioquia
 Thryophilus sinaloa (Baird, 1864) -- cucarachero sinaloense, chivirín sinaloense

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Spencer Fullerton Baird

Thryophilus


"Über die Tragische Kunst" ist der Titel einer 1792 in der Zeitschrift Neue Thalia veröffentlichten kunstphilosophischen Abhandlung von Friedrich Schiller, in der er sich mit Wesen und Ziel der Tragödie befasst.

Die Tragödie ist für Schiller die Nachahmung einer moralischen Handlung mit der Absicht, durch die Darstellung von Leid, Rührung und weitere Affekte hervorzurufen. In der Schrift befasst sich der Autor insbesondere mit Ursprung und Wesen des Mitleids. In Schillers Überlegungen fließen sowohl seine Lektüre der Ästhetik Immanuel Kants als auch Gotthold E. Lessings Dramentheorie ein.
Laut Schiller ist die Aufgabe der tragischen Kunst, die moralische Unabhängigkeit des Charakters vom Zustand der Leidenschaft zu vergegenwärtigen.

Inhalt
Schiller stellt fest, dass Menschen sich für alles interessieren, was starke Gemütserregungen auslöst. Dabei seien es besonders unangenehme Erscheinungen des "Jammers, des Entsetzens", von denen sich Menschen gleichermaßen "weggestoßen und wieder angezogen fühlen".  Schiller belegt dies mit dem Hinweis auf die zahlreichen Zuschauer bei öffentlichen Bestrafungen von Verbrechern. Weder Rache noch Gerechtigkeitsliebe allein könne diese dies erklären. Es sei ein "neugieriges Verlangen", welches die Menschen antreibt. Bei Menschen von "Erziehung und verfeinertem Gefühle" sei diese rohe Lust zwar nicht vorhanden. Dennoch gebe es eine allgemeine Tendenz, einem Unglück lustvoll beizuwohnen. Schiller nennt als Beispiel die Lust an der Beobachtung eines Menschen, der sich in einem Konflikt zwischen "entgegen gesetzter Neigungen oder Pflichten" befindet und den seine Leidenschaft ins Elend stürzt. Diese "Quelle des Elends […] ergötzt uns in der Betrachtung."
Die moralische Natur des Menschen ermögliche es offenbar, auch im Affekt eine Form von Wohlbefinden zu erfahren. Auch wenn ein Affekt an sich noch keine Lust gewähre, so sei er eine Bedingung für "gewisse Arten des Vergnügens". Wer für diese Art Vergnügen empfänglich sei, wer also auch im Affekt eine Form von Vergnügen empfinde, sei in einer geistigen Verfassung, in der er auch bei heftigsten Leidenschaften seine Freiheit bewahren könne.

Laut Schiller ist es die "moralische Natur", aus der die Lust entspringt, "wodurch uns schmerzhafte Affekte […] entzücken und rühren". Der Mensch ist einem Affekt auslösenden Gegenstand nicht passiv ausgesetzt, sondern sei in der Lage, sich über den Affekt zu erheben und Moralität im Sinne von "Gehorsam gegen allgemeine Vernunftgesetze" zu zeigen.

Damit kommt Schiller auf eine wesentliche Feststellung, welche seine folgenden dramentheoretischen Überlegungen vorbereitet, nämlich die Beantwortung der Frage, warum "das Mitleid uns am mächtigsten anzieht". Wobei Schiller sogleich postuliert, dass nur leidende Personen von guter Gesinnung diesen "Genuss" des Mitleids hervorrufen: "Das Leiden einer schwachen Seele, der Schmerz eines Bösewichts gewähren uns diesen Genuss freilich nicht;"

Schiller sieht einen Grund darin, dass das Beobachtete Leiden ein Angriff auf die Sinnlichkeit sei, welche eine Kraft im Gemüt anregt. Diese Kraft sei "keine andere als die Vernunft". Diesen Vorgang, dass der Affekt den Einzelnen nicht im Leiden verharren lässt, nennt Schiller den "Tätigkeitstrieb".  Der Affekt ist also Auslöser für eine Reflexion des Subjekts über sich, seine Empfindungen, seine Vernunft und seine Moral: "Der Affekt des Mitleides schenkt uns Genuss, weil er mit der Befreiung von allem Widerstand und aller Abhängigkeit von egoistischen Impulsen einhergeht."
Dies ist die Schnittstelle, von der aus Schiller zu seinem Kunstverständnis überleitet.

Die Kunst (und damit der poetische Zweck von Dichtung als einer Form Kunst) hat laut Schiller die Aufgabe, Affekte zu erzeugen bzw. Gemütserregungen hervorzurufen. Diese Gemütserregung müsse sensibel ausgesteuert und dürfe weder zu heftig, noch zu schwach sein, da ansonsten das Mitleid verfehlt werde. Denn wenn "die Unlust über die Ursache eines Unglücks zu stark wird, so schwächt sie unser Mitleid mit demjenigen, der es erleidet." Auch dürfe die leidende Person für ihr Unglück nicht allein verantwortlich sein.

Weiterhin kann ein zu extrem dargestellter Charakter das Mitleid überlagern, wenn in einem Drama "die Größe des Leidens von der Größe der Bosheit" abhängt. Schiller zählt hier selbstkritisch auch Karl Moor, seine eigene Figur aus "Die Räuber" zu jenen Gestalten, die aufgrund ihrer extremen Bosheit die Empfindung von Mitleid stören. Günstiger für die Erregung von Mitleid sei es ohnehin, wenn nicht böser Wille, sondern "der Zwang der Umstände" das Unglück hervorbringt. Gleichwohl dürfe nicht der Eindruck entstehen, als seien die Individuen einem übermächtigen Schicksal ausgesetzt. Der Vernunft muss immer noch Raum bleiben. Hier setzt Schillers Kritik an den "in den vortrefflichsten Stücken der griechischen Bühne" an, "weil in allen diesen Stücken zuletzt an die Notwendigkeit appelliert wird" und für unsere "fordernde Vernunft immer ein unaufgelöster Knoten zurückbleibt." Gegen den Fatalismus der griechischen Tragödie sich wendend, versucht Schiller zu demonstrieren, "daß der Mensch selbst in den tragischsten Umständen im Besitz seiner Freiheit bleibe."  Die griechische Tragödie muss somit in einer aemulatio überboten werden, um das von Schiller formulierte Ziel zu erreichen.
Schiller formuliert im Folgenden Kriterien, welche Mitleid und Rührung in der Dichtung provozieren:

 Anders als bei Leiden, denen man als Zeuge beiwohne, bestehe in der Dichtung immer eine Distanz zum Leiden und damit auch zum Mit-Leiden. Dies könne durch eine "unmittelbare und lebendige Gegenwart und Versinnlichung" ausgeglichen werden.
 Es muss, ähnlich wie bei G. E. Lessing, eine Ähnlichkeitsbeziehung zwischen dem Zuschauer oder Leser und dem tragischen Helden bestehen, denn die "Möglichkeit des Mitleids beruht […] auf der Wahrnehmung und Voraussetzung einer Ähnlichkeit zwischen uns und dem leidenden Subjekt." Schiller postuliert dabei, dass unabhängig von Erfahrung, kultureller oder historischer Prägung überzeitliche sittliche Vorstellungen und Formen des Denkens jedem Individuum innewohnen. Dieses "subjektiv Wahre" als Teil der sittlichen Natur enthält "Allgemeinheit" und "Notwendigkeit". Denn man " braucht […] bloß Mensch überhaupt zu sein, um durch die heldenmütige Aufopferung eines Leonidas […] zu Tränen hingerissen zu werden." Ziel ist daher auch nicht die historische Nachahmung einer Begebenheit, sondern die poetische Nachahmung einer "mitleidswürdigen Handlung".
 Um eine Gemütserregung zu bewirken, ist die vollständige Darstellung einer tragischen Begebenheit notwendig. Ohne alle Einzelheiten zu kennen, könne sich der Betrachter nicht in den Seelenzustand einer Person hineinversetzen. Nur "die Ähnlichkeit der Umstände, welche wir vollkommen einsehen müssen, kann unser Urteil über die Ähnlichkeit der Empfindungen rechtfertigen."
 Um eine wirksame Gemütserregung zu erzielen, müsse die Intensität der Empfindungen bemessen dosiert sowie "periodenweise geschickt unterbrochen" werden. Nach Schiller kann nur eine "wohlausgewogene Gradation der Eindrücke die Anschauung so bemessen helfen", dass sich der Betrachter nicht von der Schau des Leids abwendet, ermattet oder ein Gewöhnungsprozess einsetzt. Während der Anfänger "den ganzen Donnerstrahl des Schreckens und der Furcht auf einmal und fruchtlos in die Gemüter schleudert", so "gelangt jener [der geübte Künstler] Schritt vor Schritt durch lauter kleine Schläge zum Ziel und durchdringt eben dadurch die Seele ganz, dass er sie nur allmählich und gradweise rührte."
 Die Tragödie muss das Leiden gemischter Charaktere zeigen. Schiller greift damit einen Begriff von Lessing auf: Wesen […], die sich von aller Sittlichkeit lossprechen […] sind ebenso ungeeignet für die Tragödie wie "die reinen Intelligenzen", die "von dem Zwang der Sinnlichkeit befreit sind". Die Charaktere müssen sich also aufgrund "seines [Schillers] dualistischen Menschenbildes" gemischt als Sinnen- und als Vernunftwesen zeigen.
 Eine gelungene Tragödie erreicht ihren Zweck, Rührung zu erzeugen, nicht allein über den zu erzählenden Stoff, sondern über die Art und Weise, wie das Geschehen dargestellt wird. Zweck und Form der Dichtung müssen in einem ausgewogenen Verhältnis stehen. Schiller kritisiert die zeitgenössischen Dramen, da diese "uns einzig des Stoffes wegen" rühren.

Quellentexte
 Ueber die tragische Kunst. In: Friedrich Schiller (Hrsg.): Neue Thalia, 1792, Verlag Georg Joachim Göschen, 1. Band, S. 176–228; Volltext (Wikisource).

Literatur
 Käte Hamburger: Das Mitleid. 2. Auflage. Klett-Cotta, Stuttgart 1996
 Walter Jens (Hrsg.): Kindlers Neues Literatur Lexikon. Kindler, München 1996, S. 945
 Horst Turk: Tragödienphilosophien der Neuzeit. Kant. Hegel. Nietzsche. Benjamin. In: Werner Frick (Hrsg.) in Zusammenarbeit mit Gesa von Essen und Fabian Lampart: Die Tragödie. Eine Leitgattung der europäischen Literatur. Wallstein, Göttingen 2003.

Werk von Friedrich Schiller
Literatur (Deutsch)
Literatur (18. Jahrhundert)
Kunsttheorie
Literarisches Werk

Über die tragische Kunst


Aerobus jest samohodno vozilo na električni pogon nalik autobusu koje se vozi na visećim nadzemnim kabelima. Raspored kabela, sličan visećem mostu, omogućuje velike raspone, čak do 600 metara između pilona. Sustav Aerobusa izumio je kasnih 1960-ih Gerhard Mueller iz tvrtke za dizalice "GMD Mueller" u Švicarskoj. Patenti za Aerobus u vlasništvu su "Aerobus International Ltd" iz Houstona, Texas, Sjedinjene Američke Države.

Izvori

Vanjske poveznice
 Official Aerobus web page
 Very nice photos of the Mannheim installation
 Aerobus by Parks corporate video
 Aerobus container transportation demo video
 Promotional video for design of tourist-oriented Weihai Aerobus line & sightseeing tower

Žičare

Aerobus


Jean-Michel Frank () a fost un specialist francez în design interior cunoscut pentru interioarele sale minimaliste decorate cu mobilier simplu, dar somptuos confecționat din materiale de lux precum șagrin, mică și marchetărie complicată.

Viața și cariera
Justin Goodman Frank s-a născut la Paris, ca fiu al bancherului Léon Frank și al soției și verișoarei acestui, Nanette Frank. El a fost văr primar al lui Otto Frank și, prin urmare, unchi de-al doilea al diaristei Anne Frank.

Începând din 1904 a studiat la Liceul Janson-de-Sailly din Paris. A început cursurile Facultății de Drept în anul 1911, dar în 1915 a primit o dublă lovitură cauzată de moartea pe front a celor doi frați mai mari, Oscar și Georges, în Primul Război Mondial și de sinuciderea tatălui său. În 1928 și-a pierdut mama, care trăia de mai mulți ani într-un azil din Elveția. Din 1920 până în 1925 el a călătorit și a vizitat lumea. În Veneția a întâlnit o societate cosmopolită reunită în jurul lui Stravinski și Diaghilev. Prin 1927, Eugenia Errázuriz i-a dezvăluit frumusețea stilurilor artistice ale secolului al XVIII-lea stiluri și stilul său modern, minimalist estetic, și el i-a devenit discipol.

Apoi, el a intrat în contact cu un decorator parizian pe nume Adolphe Chanaux cu care a amenajat apartamentul său din Rue de Verneuil. În anii 1930 a lucrat cu studenții Atelierului din Paris, cunoscut acum sub numele de Școala de Artă și Design Parsons din Paris, unde a proiectat celebra Masă Parsons. În 1932, împreună cu Chanaux, el a deschis un magazin pe Rue du Faubourg Saint-Honoré nr. 140. A decorat diferite spații pentru familiile Rockefeller și Guerlain. El a proiectat în 1937 spațiul interior al apartamentului lui Nelson Rockefeller de pe Fifth Avenue din New York. În cursul iernii din 1939-1940, a părăsit Franța și s-a stabilit în Argentina.

În Argentina, Jean-Michel Frank a colaborat cu vechiul său prieten și partener de afaceri Ignacio Pirovano în mai multe proiecte comerciale importante. Jean-Michel Frank a păstrat apartamentul său privat din Buenos Aires la etajul de sus al companiei COMTE, al cărei director artistic era. Această clădire a fost situată la colțul format de Strada Florida cu Bulevardul Marcelo T. De Alvear. El a vizitat, de asemenea, mulți clienți celebri din Buenos Aires, inclusiv familia Born, al cărei conac din suburbiile de nord ale orașului Buenos Aires rămâne cel mai important proiect. Întreaga colecție este încă intactă și exact în modul în care a conceput-o Jean-Michel Frank. Cărțile publicate recent, aduc mai multă lumină asupra lui activității lui Frank în cadrul companiei Comte din Argentina.

În 1941, Frank a făcut o excursie la New York. Copleșit puternic de depresie, el s-a sinucis, aruncându-se de la fereastra unui apartament din Manhattan, lăsându-și toate bunurile personale în apartamentul său din Buenos Aires.

O colecție unică de mobilier de casă proiectat de Frank pentru Hermès în 1924 este considerat un set clasic de decorațiuni interioare minimaliste. Modele iconice, inclusiv un scaun de club din piele de oaie și o masă de toaletă acoperită cu pergament – are o popularitate ridicată și Hermès a relansat multe dintre aceste obiecte cu mare fast la începutul anului 2011.

Jean-Michel Frank este recunoscut astăzi de către designeri de renume din întreaga lume ca una dintre cele mai mari surse de inspirație pentru multe modele actuale. Piesele sale sunt foarte căutate de către colecționari importanți din întreaga lume. Multe dintre casele de licitație pun în vânzare piesele sale și prețurile ajung adesea la 200.000 de euro. O importantă expoziție a fost amenajată spre sfârșitul anului 2010 într-o galerie importantă din zona SoHo a metropolei New York. Această expoziție a subliniat activitatea desfășurată de Frank în cadrul companiei Comte din Argentina.

Note

Lectură suplimentară

Legături externe
 Scurtă biografie
 Frank în Argentina
 Casa Comte și Jean-Michel Frank

Nașteri în 1895
Decese în 1941
Evrei francezi

Jean-Michel Frank


Chileuma serena est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Chili. Elle se rencontre dans les régions d'Atacama et de Coquimbo.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Platnick, Shadab et Sorkin en 2005.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, La Serena.

Publication originale
 Platnick, Shadab & Sorkin, 2005 : « On the Chilean spiders of the family Prodidomidae (Araneae, Gnaphosoidea), with a revision of the genus Moreno Mello-Leitão. » American Museum novitates, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Chili

Chileuma serena


Ruben José (1. srpnja 2002.) je angolski rukometaš. Nastupa za angolski klub G.D. Interclube i angolsku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021. (30.).

Izvori

Angolski rukometaši

Ruben José


Konseilspræsident C. Th. Zahle paa Politikens Redaktion er en dansk stumfilm fra 1912 med ukendt instruktør.

C.Th. Zahle var konseilpræsident fra 1909 til 1910 og igen fra 1913 til 1920, idet titlen dog blev ændret til statsminister i 1920. I perioden fra 1910 til 1913, hvor filmen er fra, var Klaus Berntsen konseilpræsident.

Handling
Konseilspræsident C.Th. Zahle kommer ind på dagbladet Politikens kontor, sætter sig ved et skrivebord og diskuterer en artikel med journalist Anker Kirkeby. Forlader hurtigt kontoret igen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1912
Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark
Politiken


An Pseudocentrum minus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Bentham. An Pseudocentrum minus in nahilalakip ha genus nga Pseudocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudocentrum

Pseudocentrum minus


Djimon Gaston Hounsou (, ; ; born April 24, 1964) is a Beninese-born actor. He began his career appearing in music videos and made his film debut in Without You I'm Nothing (1990). He then earned widespread recognition for his role as Cinqué in the Steven Spielberg film Amistad (1997), which earned him a Golden Globe nomination. For his performances in In America (2002) and Blood Diamond (2006), Honsou was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actor.

In the Marvel Cinematic Universe, he portrays Korath the Pursuer in Guardians of the Galaxy (2014), Captain Marvel (2019) and What If...? (2021). In the DC Extended Universe, he appears as the Fisherman King in Aquaman (2018), and as the wizard Shazam in Shazam! (2019), Black Adam (2022), and Shazam! Fury of the Gods (2023). His other notable films include Stargate (1994), Gladiator (2000),  Constantine, The Island (both 2005), Special Forces (2011), How to Train Your Dragon 2 (2014), Furious 7 (2015), The Legend of Tarzan (2016) and A Quiet Place Part II (2021).

Hounsou made his directorial debut with the documentary film In Search of Voodoo: Roots to Heaven (2018).

Early life
Hounsou was born in Cotonou, Benin, to Albertine and Pierre Hounsou. He immigrated to Lyon in France at the age of 12 with his brother, Edmond. Soon after arriving there, he dropped out of school and was homeless for a time. A chance meeting with a photographer led to an introduction to fashion designer Thierry Mugler, who encouraged Hounsou to pursue a modelling career. In 1987, he became a model and established a career in Paris. He moved to the United States in 1990.

Career

Acting

Between 1989 and 1991, Hounsou appeared in the music videos for "Straight Up" by Paula Abdul, "Love Will Never Do (Without You)" by Janet Jackson, and Madonna's "Express Yourself". He also appears in En Vogue's music video for "Hold On".

Hounsou's film debut was in the 1990 Sandra Bernhard film Without You I'm Nothing. He had television parts on Beverly Hills, 90210 and ER and a guest starring role on Alias. He had a larger role in the science fiction film Stargate.

Hounsou received wide critical acclaim and a Golden Globe Award nomination for his role as Cinqué in the 1997 Steven Spielberg film Amistad, and gained further notice as Juba in the 2000 film Gladiator. In 2004, he was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actor for In America, making him the fourth African male to be nominated for an Oscar. In 2005 he played a mercenary in the movie The Island alongside Ewan McGregor and Scarlett Johansson. In 2006 he won the National Board of Review Award for Best Supporting Actor for his performance in Blood Diamond, and received Broadcast Film Critics Association, Screen Actors Guild Award and Academy Award nominations for this performance.

Hounsou had a supporting role in the 2009 science-fiction film Push, as Agent Henry Carver. In 2011, he starred as a French commando in the French film Forces spéciales.

Director Tim Story told IGN that if he had done a third Fantastic Four film, he would have liked Hounsou to portray Black Panther. In November 2008, it was announced that Hounsou would provide the voice of Black Panther in the television series of the same name. He had signed on to play Abdiel in the film version of John Milton's Paradise Lost with Benjamin Walker and Bradley Cooper, but the film was scrapped in early February 2012.

In 2013, he appeared in the comedy film Baggage Claim alongside Paula Patton. He also voiced Drago Blodfist in How to Train Your Dragon 2 and portrayed Korath the Pursuer in the Marvel Studios film Guardians of the Galaxy, both in 2014. He played villains in two 2015 films: Seventh Son and Furious 7, the latter being the seventh installment of The Fast and the Furious franchise.

In February 2016, it was reported that Hounsou would join the second season of the television series Wayward Pines. Also in 2016, he played Chief Mbonga in The Legend of Tarzan.

In 2018 Hounsou joined the DC Extended Universe, voicing the Fisherman King Ricou in Aquaman (with the character motion-captured by Andrew Crawford). He then replaced Ron Cephas Jones as the Wizard Shazam in Shazam! (2019). He reprised his role in Black Adam (2022) and Shazam! Fury of the Gods (2023). Also in 2019, he reprised his role as Korath in the Marvel Studios film Captain Marvel and then in the animated series What If...?.

In November 2022, it was announced that Honsou had joined the cast of the Gran Turismo film, with Geri Halliwell playing his wife.

Modeling
On 24 February 2007, it was announced that Hounsou would be the new Calvin Klein underwear model. At the time, he was represented by Los Angeles modeling agent Omar Albertto.

Other work
In 2010, Hounsou was featured as the narrator in ESPN's series of "32 Teams, 1 Dream" commercials for the 2010 FIFA World Cup. He spoke at the Summit on Climate Change at the United Nations on 22 September 2009. On 1 December 2009, he told French media that developed countries "need to be held accountable" for their contribution to climate change.

In 2018, Hounsou made his directorial debut with the documentary film In Search of Voodoo: Roots to Heaven, which examines the history, nature and religious practices of West African Vodun. The documentary premiered at the Miami International Film Festival on 10 March 2018.

Personal life
In 2007, Hounsou began dating model Kimora Lee Simmons. In 2009, Simmons gave birth to their son, Kenzo Lee Hounsou. Hounsou and Simmons visited Hounsou's family in his native Benin in the summer of 2008, where the two participated in a traditional commitment ceremony. They were adorned in traditional clothing and used the ceremony, in the presence of Hounsou's family, to confirm that they were "dedicated to each other 100%", although they emphasized the ceremony was not a wedding. In the début of Kimora Lee Simmons' show Kimora: Life in the Fab Lane, he was billed as her husband. Hounsou and Simmons, who were never legally married in the United States, announced their separation in November 2012.

Filmography

Film

Television

Video games

Awards and nominations

See also
 List of male underwear models

References

External links

 Djimon Hounsou: The Push Interview with Kam Williams

1964 births
Living people
African-American male actors
African-American male models
American male film actors
American male models
American male television actors
American male voice actors
Beninese emigrants to France
Beninese emigrants to the United States
Independent Spirit Award for Best Supporting Male winners
Male actors from Los Angeles
People from Cotonou
21st-century African-American people
20th-century African-American people

Djimon Hounsou


Le John Deere 200 est un modèle de tracteur agricole produit par le constructeur américain John Deere.

Modèle de base de la gamme fabriquée en Europe à Mannheim et conçue pour les agriculteurs européens, le 200 n'est construit que de 1966 à 1968.

Historique
En 1956 John Deere rachète les usines allemandes Lanz de Mannheim. Son objectif est d'y construire des tracteurs de faible et moyenne puissance mieux adaptés au marché européen que les gros modèles américains. En 1962, John Deere construit son usine française de moteurs à Saran. C'est aussi l'occasion pour le constructeur de développer son propre réseau de concessionnaires en Europe, alors que jusque là il passait par des distributeurs.

John Deere présente en 1965 une gamme de tracteurs européens dont le 200 qui affiche une puissance de . Cette série cède rapidement sa place à la gamme 20, encore plus « européanisée » et au sein de laquelle le 200 n'a pas d'équivalent.

Caractéristiques
Le John Deere 200 est motorisé par un  moteur Diesel à deux cylindres super-carré (alésage de  pour une course de ) en ligne, à injection directe et d'une cylindrée totale de . Il développe une puissance maximale de  au régime de .

La boîte de vitesses comporte trois rapports avant et un rapport arrière dans deux gammes différentes et la vitesse maximale du tracteur est de .

Le 200 possède trois prises de force. À l'arrière, deux embouts différents tournent à . Une troisième prise de force, en position ventrale, tourne à  ; elle est principalement utilisée pour entraîner une faucheuse latérale.

Outre la version standard, le constructeur propose une version « grand dégagement » dont la garde au sol est plus importante pour évoluer dans les cultures hautes grâce à des roues de plus grand diamètre.

Si les tracteurs sont généralement badgés John Deere, les exemplaires destinés au marché allemand reçoivent souvent le marquage « John Deere-Lanz », rappelant la fusion entre les deux entreprises et mettant en avant l'image de marque de Lanz.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Tracteur agricole John Deere

John Deere 200


Akören, Sinop ilinin Ayancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Akviran olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 58 km, Ayancık ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır. Tatlıca Şelaleleri köy yakınlarında bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayancık belde ve köyleri

Akören, Ayancık


Den keramiske periode Chulmun (즐문, Jeulmun fra den reviderede romanisering: "kamkeramik") er en periode i Koreas forhistorie, der spænder fra 8.000 f.Kr.-1500 f.Kr. Ligesom resten af det nordøstlige Asien er Korea et af de ældste områder, hvor man har fremstillet keramiske genstande (pottemageri). Det anses således normalt for at være den koreanske neolitikum men adskiller ved sin mangel på intensivt landbrug, fordi forsyningen med fødevarer fortrinsvis var baseret på fiskeri, jagt og indsamling (skaldyr i særdeleshed). Imidlertid er dyrkning af hirse påvist på flere steder: kolbehirse (Setaria Italica), blandt andre, udgør en meget sekundær fødeindtagelse.

Begyndelsen af denne periode er præget af stigende vandstand forårsaget af afslutningen af istiden: fra 8.000 f.Kr. til 4.000 f.Kr. steg havet omtrent 30 meter for at nå sit nuværende niveau og endte med at gøre Sydkorea til en halvø. Dette fænomen har især ramt de fladere områder i Det Gule Hav og Koreastrædet. De kystnære bopladser blev derfor gradvis oversvømmede, da de blev trukket tilbage under indtryk af den stigende vandstand.

Jeulmun-kulturen og dens aktuelle undersøgelsesstade

Der var i 2015 871 kendte Jeulmun-lokaliteter (daterede til mellem 8.000 f.Kr. og 1.500 f.Kr.), hvoraf 222 var blevet udgravede, heraf 148 i Nordkorea (120.000 km2) og 723 i Sydkorea (100.000 km2). Denne forskel afspejler sandsynligvis ulighed i omfanget af forskning i de to stater.

De udgravede lokaliteter er inddelt i tre kategorier: skaldyrsklynger med grupper af ildsteder, stablede og/eller semi-begravede stensætninger og semi-begravede bopladser. Mange steder er blevet opdagede i køkkenmøddinger, hvilket er problematisk. Nogle betragtes enten som steder for sæsonbestemt ophold eller som steder for permanent ophold, selv om meget få af dem er forbundne med semi-begravede boliger.

Over det lange tidsrum for denne periode er befolkningen sikkert vokset, men levestederne er forblevet meget små (ofte mellem et og fem huse) bortset fra nogle få, meget sjældne, store landsbyer (mellem 24 og 66 fase 3, med maksimal udvikling). Det er ikke udelukket, at disse store landsbyer var resultatet af, at befolkningsgrupperne kan være blevet omgrupperede sæsonmæssigt eller periodisk, i forbindelse med ritualer, festivaler og konkurrence.

På intet tidspunkt er der et tegn på en social differentiation, et hierarki. På den anden side, i udviklingsfasen for det såkaldte kamkeramik (4.000-3.000 f.Kr.), kan visse "horisontale" sociale forskelle opfattes i hjemmene. Men disse kunne være at gruppeplaceringer betinget af køn eller sæsonbestemte. Man har ikke kunnet observere fremkomsten af en social elite mellem 2.500 og 1.500 f.Kr.. Tværtimod, er befolkningen konstant faldende, og samtidig forsvinder ethvert tegn på social differentiering. Bronzealderen ses ikke længere som en logisk fortsættelse af Jeulmun-perioden.

Tidsinddeling

Den egentlige Jeulmun-keramik,det vil sige, "med kammen", spredte sig og dominerer alle de kulturer og områder, der gik forud for den, omkring 3.500 f.Kr. Dens tilstedeværelse over hele området gør det muligt at navngive denne gamle periode efter den, men produktionen af keramik var for så vidt ikke begrænset til "kam"-keramik. Traditionelle kronologier er afhængige af disse forskellige keramiske produktioner, men udgør et problem. Således kan "normale Jeulmun-periode" henvise til forskellige tidssekvenser, såsom 4.500-3.500 f.Kr., 4.000-3.000 f.Kr. eller 3.500-3.000 f.Kr., beroende på forskerne og på de regioner, der betragtes. Men over denne meget lang periode er det nødvendigt at skelne flere faser, som gør det nemmere at forholde sig til. En antropologisk studie af en habitat, offentliggjort i 2015, tillader en revision af tidligere accepterede ideer. Den kronologi, der findes i denne undersøgelse, er baseret på kulstof 14-datering (og ikke på typer af keramik), og opdeles i fem faser.

Fase 1: 8.000-5.000 f.Kr.

De ældste rester af keramik menes at være næsten 10.000 år f.Kr. Denne arkaiske Jeulmun-keramik af Mumun-yang typen, den ældste i Korea i 2015, blev opdaget på lokaliteten Kosan-ri [eller Kosan-ni], på øen Jeju i forbindelse med mikrolitter, der indikerer en sen palæolitiske kultur. De 10 huse er semi-begravede. Denne keramik blev også opdaget på lokaliteten Osan-ri og endelig på lokaliteten Ojin-ri. De har ingen dekoration og hviler på en flad bund. Disse lokaliteter indeholder også keramik fra den næste fase, af typen Yunggimun.

Lokaliteten Kosan-ri var beboet omkring 8.000 f.Kr., og derefter, i flere faser, op til 4000 f.Kr., ligesom lokaliteten Munam-ri. I Osan-ri tilhører de fleste af de 17 huse fase 2 og 3 (5.000-3.000 f.Kr.), kun ét tilhører fase 1. Ojin-ri lokaliteten er et klippely.

Fase 2: 5.000-4.000 f.Kr.

Den keramik, som kendetegnes af forhøjet-design keramik (engelsk: raised-design pottery), er kendt som Yunggimun. Det kommer fra østkysten og den sydlige del af halvøen. Osan-ri (eller Kosan-ni), Munam-ri (Goseong-gun, Gangwon-do), Dongsam-dong (ved Busan) og Song-do (Yeosu). Denne keramik består hovedsagelig af fladbundede skåle, dekorerede med påførte relief-mønstre, repelled og indstukne, og minder på dette punkt om keramik fra Jōmon-perioden i det gamle Japan. Men lokaliteten Osan-ri fra denne periode indeholder en anden type keramik med flad bund: dekoreret på læben af friser af små prikker, udstansede eller stemplede.

Fase 2 boliger, svarende til Osan-ri, Munam-ri, Song-do og Tongsam-do lokaliteterne, er små grupper brugte periodisk. Den vigtigste lokalitet, Osan-ri, har 17 boliger, hvoraf 13 kan høre til denne fase. Denne fase er kendetegnet ved små semi-permanente landsbyer beliggende nær kysten af Sydkorea: mod nordøst for Munam-ri og Osan-ri, syd for Tongsam-dong (Ubong-ri på kysten af Ulsan) Og Song-do. Den bosættelse bestod af semi-begravede runde hytter dækkede af et tag af grene og pladsmæssigt svarende til fire eller fem personer. Jagt og fiskeri praktiseredes og skaldyr blev også udnyttet. Fytolitisk ris, der går tilbage til 4.300 f.Kr., blev fundet i keramikken, men det var ikke muligt at udlede noget fra den.

Fase 3: 4.000-3.000 f.Kr.

Dette er den fase, hvori spredningen af kam-mønstrede keramik skete. Denne type kaldes, på koreansk, chulmun togi, jeulmun togi eller bitsalmuni togi. Udsmykning med parallelle indridsede linjer ses på vaser med en flad bund (fra nord-øst og øst) og vaser med spids bund (fra nord-vest, midt vest og syd). På vaser med spidse bunde fra det vestlige centrum, er der to typer: dem, der kun viser ét motiv, og dem, der viser flere, som på lokaliteten Amsa-dong. Denne type keramik er fundet i det nordøstlige China men også i hele Eurasien (fx i kamkeramik-kulturer i det nordøstlige neolitiske Europa).

Under 4000-3000 fase synes andre neolithisation indekser. Dyrkningen af hirse er konstateret på flere steder i jeulmun-perioden. Den indeholder kolbehirse (Setaria Italica) og hirse (Panicum miliaceum). Et felt anvendt til dyrkning af ris på ikke-oversvømmede jorder er fundet. Men området var på denne tid tilsyneladende tyndt befolket, og indsatsen i udviklingen af dyrkede områder meget begrænset. Disse to faktorer forklarer, hvorfor de små landsbysamfund, der voksede lidt, var systematisk fragmenterede og spredte: så snart en form for magt, ud over grænserne for husstanden, synes at dukke op, spredes samfundet. Således opstod intet socialt hierarki i løbet af denne meget lang periode i Korea.

De vigtigste kendte fundsteder er Amsa-dong i Seoul, Sopohang (Rason), Gado (Jeonbuk), Osan-ri (Gangwon), Sejuk-ri (Ulsan) og Dongsam-dong i Busan.

Fase 4: 3.000-2.000 f.Kr.

Denne periode strækker sig fra 3.000 til 2.000 f.Kr. Levemåden forbliver baseret på havfiskeri, jagt og skaldyr, som vist med de mange samlinger af skaldyr. Imidlertid eksisterer landbrug og stenværktøjer til landbrug er fundet samt rester af forkullede planter. Keramikken er dekoreret med buede linjer.

Antallet af lokaliteter falder markant og disse er mindre spredte. De fleste steder er mindre, og antallet af boliger er i gennemsnit mindre end 5, mens de største er begrænset til 38 boliger.

Fase 5: 2.000-1.500 f.Kr.

Den sene Jeulmun (2.000 til 1.500 f.Kr.) oplevede et fald i betydningen af fisk og skaldyr og en styrkelse af bosætningen i indlandet, hvilket gør befolkningen mere afhængig af dyrkede planter. Blandt andre teknikker, begyndte man at bedrive svedjebrug. Meget tyder på, at risdyrkning er begyndt at sprede sig i Han-flodens lavning.

Kim Jangsuk har foreslået, at de tidligere grupper af jægere-samlere-avlere gradvist er blevet fortrængte fra deres område af en ny befolkning, der er vandret sydpå, og som praktiserede en mere effektiv dyrkningsmåde, og som bragte Mumun (udekoreret) keramik-kultur med sig, hvilket ville have haft den virkning, at jægerne blev afskårede fra deres jagtmarker. Men dette synspunkt bestrides af en nylig undersøgelse af sene Jeulmun-keramik, som vidner om en langsom intern udvikling i retning af tegn i Mumun pottery. Der er ingen grund til at forestille sig nogen "invasion"; udviklingen synes at være foregået lokalt.

Noter

Litteratur
 Sarah Milledge Nelson; The archaeology of Korea; Cambridge University Press 1993 (reprint 2007), XVI-307; , 0-521-40783-4, 978-0-521-40783-0 og 978-0-521-71317-7
 Sarah Nelson: Korean social archaeology: early villages; Jimoondang 2004.
 Mark E. Byington, Kang Hyun Sook, Kwon Oh Young, Park Cheun Soo, Choi Jongtaik, Shoda Shinya et Bale Martin T., Early Korea 1: reconsidering early Korean history through archaeology (broché), Cambridge, USA, Korea Institute, Harvard University, coll. "Early Korea Project", 2008;  og 978-0-9795800-1-7 ("The development of the pottery technologies of the korean peninsula and their relationship to neighboring regions", s. 157-192).

Eksterne henvisninger
 Minkoo Kim et.al: "Population and social aggregation in the Neolithic Chulmun villages of Korea" (Journal of Anthropological Archaeology; Volume 40, December 2015, Pages 160–182)

Koreas historie

Jeulmun


Elsa, la leona (n. enero de 1956 - m. 24 de enero de 1961), fue criada por el guardabosques George Adamson y su esposa Joy Adamson en Kenia. Elsa y sus dos hermanas, 'Big One' y 'Lustica', quedaron a cargo de los cuidados de los Adamson cuando solo tenían unas pocas semanas, ya que quedaron huérfanas cuando George se vio forzado a matar a su madre durante uno de sus safaris. Sus dos hermanas fueron pronto entregadas al Zoo de Róterdam en Holanda, mientras Elsa permaneció con los Adamson hasta que se reinsertó en la vida salvaje, gracias a los esfuerzos de los Adamson en entrenarla para que sobreviviera por sí misma. Murió de forma repentina por Babesia felis, una enfermedad similar en características a la malaria que afecta a los felinos.

Es conocida por ser uno de los primeros animales salvajes en ser domesticado de forma documentada, y por la historia romántica, con final trágico, que les ocurrió tanto a ella como a los Adamson. Historia que fue plasmada en forma de libro por la misma Joy, y que posteriormente en 1966 fue llevada al cine, en una versión de cierto éxito.

Libros
 Born Free 1960 - Escrito por Joy Adamson; Library of Congress Catalog Card # 60-6792
 Living Free 1961 - Escrito por Joy Adamson; Library of Congress Catalog Card # 61-15810
 Forever Free 1962 - Escrito por Joy Adamson; Library of Congress Catalog Card # 63-8081
 Bwana Game (UK Title) 1968, A Lifetime With Lions (USA Title) 1970 - Escrito por George Adamson
 My Pride and Joy - 1986 - Escrito por George Adamson - ISBN 0 00 272518 5.

Películas
 Born Free - 1966 – 95 minutos; Protagonista Bill Travers y Virginia McKenna - George Adamson fue el asesor técnico. Dirigida por James Hill. Ganadora de un Academy Awards y un Golden Globe Awards.
Living Free 1972, Protagonista Susan Hampshire y Nigel Davenport, basada en tercer libro de la serie, Forever Free.
Elsa and Her Cubs - 25 minutos; filme de extramo metraje de Elsa y sus cachorros Jespah, Gopa y Little Elsa que incluye a Joy y George Adamson.

Referencias

Enlaces externos
A tribute to Elsa Sitio con gran cantidad de información y listados de libros, películas y fotos, e incluso cartas escritas tanto por Joy como George Adamson.
Born Free Foundation
Wildlife Artist Gary Hodges - Dibujo de Elsa por Gary Hodges en memoria de Bill Travers.

Leones famosos

Elsa la Leona


Quincuagésima es la denominación del cincuenta como número ordinal en femenino singular. En ese sentido, es el número que sigue a cuadragésima novena (o cuadragésimanovena) y precede a quincuagésima primera (o quincuagésimaprimera).

Quincuagésima es el domingo anterior al miércoles de ceniza, que marca el inicio del período de Cuaresma en el catolicismo. Su nombre proviene de que se celebra cincuenta días antes de la Pascua de Resurrección.

Referencias

Quincuagésima


بروين حبيب هي شاعرة وناقدة بحرينية وخبيرة إعلامية ولدت في التاسع عشر من أكتوبر عام 1969م في المنامة بالبحرين.

سيرة
اسمها الأصلي برفين حبيب، سماها أهلها بهذا الاسم لأنه اسم جدتها ذات الأصل الفارسي التركي تيمنا بها.

نشأت بمدينة المنامة، المعروف بحي المخارقة، وهي ابنة لأبوين غير متعلمين،
. التقطتها مؤسسة الإنتاج البرامجي المشترك لدول الخليج العربي وهي في الحادية عشرة من عمرها لتقوم بالأداء الصوتي في برامجها الإذاعية والتلفزيونية، فدخلت بروين مجال الإعلام عام 1988م كمذيعة في فضائية البحرين وهي بنت الثانية عشرة من العمر، وقدمت برامج للأطفال مثل «مجلة العصافير»، ثم انتقلت عام 1999م إلى قناة دبي الفضائية وتزامن عملها مع دراستها وسمح لها تلفزيون دبي بلقاء العديد من المبدعين الذين كانت تحلم بلقائهم.

ثم تم تثبيتها مقدمة برامج بدوام جزئي منذ ذلك الوقت وهي طالبة بالجامعة، وصارت تقدم نشرات الأخبار الرئيسية إضافة إلى برامج منوعة كالسهرات المشتركة وبرامج العيد وبرامج أطفال وبرامج اجتماعية. تفرغت كلياً للعمل في التلفزيون مع هذا الانتقال حيث عملت مذيعةً لنشرات الأخبار الرئيسة. وبدأت النشر في عامها الأول بالجامعة بعد أن شجعها الشاعر علوي الهاشمي على نشر خواطرها في صفحة حقيبة الأدب بمجلة «هنا البحرين»، ثم تطورت تجربتها من كتابة الخواطر إلى كتابة الشعر. وقد تقلدت عددا من المناصب الثقافية في الجامعة حيث كانت رئيسة لنادي المسرح الجامعي، وعضوة بجمعية اللغة العربية، ومسؤولة الإذاعة بالجامعة وفي الأخير رئيسة اللجنة الثقافية لنادي خريجي الجامعة. ووسط كل هذا، تحوّلت بروين من التمثيل إلى الشعر، ثم بكالوريوس في الأدب العربي والتربية، في جامعة البحرين، وماجستير في الأدب العربي والدراسة الأسلوبية في شعر نزار قباني من جامعة عين شمس في القاهرة، وهي حاصلة كذلك على درجة الدكتوراه في النقد الأدبي ودراسة في «لغة نص المرأة الشعري بالخليج» من عام 1975م إلى عام 2004م من جامعة الدول العربية في جمهورية مصر العربية.

عملها في مجال الإعلام
 نلتقي مع بروين حبيب

 مجموعة إنسان
عُرِض البرنامج في عام 2017م، وهو برنامج حواريّ، تقوم فيه الإعلامية بروين حبيب بمحاورة شخصيات شهيرة في الفن والسياسة والفكر والإعلام والأدب خصوصًا من دول الخليج العربي، وذلك بغية الكشف عن أسرار تلك الشخصيات، ومعرفة تفاصيل حياتهم الخاصة والعامة.
 ليالي الكويت
الجزء الثاني من البرنامج عُرِض في عام 2016م، وهو برنامج منوعات يتناول مختلف المواضيع الاقتصادية والثقافية والاجتماعية والفنية وغير ذلك، ويستضيف في كل حلقة شخصية مهمة لها علاقة بالقضية المطروحة في الحلقة.
 حلو الكلام
يُعرَض البرنامج على تلفزيون دبي.

وتطرقت إلى مجال إعداد وتقديم البرامج الثقافية، من خلال العديد من البرامج الثقافية منها «صواري»، «وجوه»، و«أهل المعرفة» الذي أعدّته وقامت بتقديمه بالتعاون مع مؤسسة محمد بن راشد آل مكتوم للمعرفة والبحث العلمي.

وتكتب مقالا أسبوعيا بجريدة القدس العربي ومقالا شهريا في مجلة دبي الثقافية.

أعمالها
تدرس حاليًا قصتها للطلاب الجامعيين ضمن أكبر شبكة عالمية، ويدرس كتابها «تقنيات التعبير في شعر نزار قباني» ضمن منهج اللغة العربية للمرحلة الثانوية في مدارس مملكة البحرين. وهي أول شاعرة عربية تشارك في صالون الشعر الألماني العربي عام 2006م في مدينة ميونيخ، وشاركت في إلقاء المحاضرات وإدارة العديد من الندوات الشعرية والثقافية على مستوى الوطن العربي.

شاركت في مسرح العرائس التابع لمركز سلمان الثقافي من العام 1991م وحتى العام 1998م، وأمسيات شعرية متعددة في جامعة البحرين ونادي مدينة عيسى والملتقى الثقافي الأهلي، وشاركت في الملتقى الثالث للكاتبات العربيات ضمن احتفاليات الدوحة عاصمة للثقافة العربية للعام 2010م، تحت شعار 《نون والقلم》، حيث أدارت حلقة نقاشية مع 30 كاتبة من الوطن العربي حول رواية المرأة اليوم. بالإضافة إلى محاضرة حول الحوار الثقافي في المشهد الفضائي، تجربة بين زمنين مع الإعلامية والروائية الأردنية ليلى الأطرش، بمركز التدريب في مؤسسة دبي للإعلام عام 2011م. وقامت بافتتاح معرض تشكيلي للفنانة امل سعود في فندق أتلانتس بدبي عام 2010م، والمهرجان الدولي للشعر عام 2008م، ومنتدى الإعلام العربي بدبي عام 2010م، والمهرجان العالمي للشعر في كولومبيا، ومهرجان سوسة للمبدعات العربيات عام 2010م، مهرجان أدونيا للدراما السورية عام 2009م وعام 2010م. ثم الملتقى الأول للإعلاميات القطريات، والذي أقيم تحت شعار محو الأمية الإعلامية للمرأة القطرية عام 2008م، وافتتاح ليلة الياسمين بمناسبة الذكرى العاشرة لرحيل الشاعر نزار قباني وقد ألقت اشعاره بترشيح من المركز الفويين الثقافي 2008م. كما ألقت محاضرة رئيسية في جامعة الإمارات، حول الأدب والإعلام، ومحاضرة رئيسية في مركز التدريب في البحرين، حول فن التعامل مع وسائل الإعلام عام 2007م، ومحاضرة حول الصوت النسائي في الخليج، بمجمع السنون الثقافي بالعاصمة الدانماركية كوبنهاجن. وحضرت ندوة حول 《نساء في واجهة الإعلام》بالكويت عام 2008م، وقامت  بأصبوحة شعرية وقعت خلالها المؤلفة الإماراتية شهناز عبد الرزاق كتابها الجديد 《إبق إنساناً》في حفل أقيم في نادي خور دبي للغولف عام 2010م.

النشاطات والعضويات المهنية
 عضوة أسرة الأدباء والكتاب في البحرين.
 عضوة اللجنة الإعلامية لمؤتمر النقد الادبي بجامعة البحرين.
 عضوة في الملتقى الأهلي الثقافي في البحرين.
 عضوة مؤسسة في جمعية البحرين لرعاية المتخلفين عقلياً.
 عضوة مؤسسة للجنة الثقافية لنادي خريجي جامعة البحرين.
 عضوة لجنة تقييم الجمعيات الطلابية بجامعة البحرين.
 عضوة في نادي دبي للصحافة.
 عضوة في لجنة تحكيم مهرجان القاهرة للإعلام العربي.
 عضوة لجان تحكيم مرة أخرى مهرجان القاهرة للإعلام العربي في السادس عشر من ديسمبر عام 2010م.
 عضو  لجنة أساليب تحديث تعليم اللغة العربية في مبادرة ميثاق
اللغة العربية التي أطلقها صاحب السمو الشيخ محمد بن راشد آل مكتوم، نائب رئيس الدولة، رئيس مجلس الوزراء، حاكم دبي، لتعزيز اللغة وتطوير مناهجها.

وأخيرا ترجمت قصائدها إلى سبع لغات.

مؤلفاتها
لها عدد من المؤلفات وكتب النقد الأدبي وأصدرت عدداً من دواوين الشعر منها:
 «تقنيات التعبير في شعر نزار قبّاني» المؤسسة العربية للدراسات والنشر، صدر بتاريخ الأول من يناير عام 1999م، في 266 صفحة.
 «رجولتك الخائفة، طفولتي الورقية» ديوان شعر، المؤسسة العربية للدراسات والنشر، صدرت بتاريخ الأول من يناير عام 2001م، في 70 صفحة.
 «شعرية الاختلاف» كتاب نقدي
 «دانتيلا؛ هذا اليوم لا يشبهني» سلسلة مقالات
 «أعطيت المرآة ظهري» دار رياض الريس للكتب والنشر، صدر في الأول من يناير عام 2009م، في 98 صفحة.
 «الفراشة» صدر عام 2012م.
 «الوهم الأخضر» منشورات ضفاف، منشورات الإختلاف صدر بتاريخ السادس من مارس عام 2018م، في 255 صفحة.
 كتاب نثري بعنوان «دانتيلا، أقل من الصحراء» صدر عام 2001م.
 «انستغرامياتي» دار مداد للنشر والتوزيع، صدر بتاريخ السادس والعشرين من مايو عام 2016م، باللغة العربية في 346 صفحة.
 «جدّي والواتسآب» قصص أطفال. دار الساقي 2022.
ولها من الأعمدة الصحفية:
 «رؤى» مجلة دبي الثقافية
 «على وشك الكتابة» مجلة لنا الكويتية
 «معصية الورد» مجلة المنارة الإماراتية
 «دانتيلا» مجلة هنا البحرين

تكريمات
 تكريم من الأمم المتحدة «منظمة اليونيسكو» في مسابقة الطلبة عام 1985م.
 تكريم من أمير دولة البحرين في يوم عيد العلم لعام 1997م.
 جوائز في إلقاء الشعر في المراحل التعليمية المختلفة.
 تكريم من رئيس وزراء دولة البحرين في يوم عيد العلم لعام 2004م.
 تكريم من الرابطة العربية لرموز الشعر والإعلام عام 2005م.
 تكريم من ملك البحرين لها مع مجموعة من الإعلاميين لعام 2004م.
 حصولها على جائزة النخلة الذهبية عن برنامجها «شاعر في قلب عصره» عن حياة نزار قباني.
 جائزة النخلة الفضية عن برنامجها «مواهب وهوايات».
 تكريم في مهرجان المبدعات العربيات بسوسة في تونس عام 2005م.

 جائزة دبي للأداء الحكومي المتميز عن فئة الموظف المتميز من قناة دبي للعام 2011م.
 شهادة تقدير عن فئة الموظف المتميز ومقدمة البرامج الأولى من مؤسسة دبي للإعلام للعام 2009م.
 جائزة الرابطة العربية للثقافة والفكر والأدب للعام 2004م وعام 2005م، تقديراً وعرفاناً لجهودها ودورها في اغناء الثقافة العربية الأصيلة والفكر الإنساني المنفتح.
 شهادة تقدير من «الديوان» الرابطة الأدبية بأبو ظبي لعام 2003م.
 تكريم على مدى أربع سنوات من المجلس الوطني للثقافة والفنون والآداب في الكويت «مهرجان القرين، معرض الكتاب».
 جائزة ملكة إلقاء الشعر من جامعة البحرين لأربع سنوات منذ عام 1988م إلى عام 1992م.

انظر أيضًا

 زها حديد
 عبد المجيد الزنداني
 جمال الغيطاني

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
شاعرات بحرينيات
شخصيات تلفزيونية بحرينية
شعراء بحرينيون
شعراء بحرينيون في القرن 20
شعراء بحرينيون في القرن 21
مذيعات بحرينيات
مذيعو تلفزيون دبي
مغتربون بحرينيون في الإمارات العربية المتحدة
مواليد 1389 هـ
مواليد 1969
كتاب أطفال
مقدمو برامج تلفزيونية حوارية
شعراء بالعربية في القرن 21

بروين حبيب


Masaki Yoshida (født 10. april 1984) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama FC, Tokyo Verdy og Matsumoto Yamaga FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masaki Yoshida


Ağdam Rayonu veya Akdam (), Azerbaycan'da rayon. İdari merkezi Ağdam şehridir. 1993 yılında Ermenistan Silahlı Kuvvetleri'nin desteğindeki Ermeni güçler tarafından bir kısmı işgal edilmiştir.

Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev ve Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan'ın imzaladığı ve 27 Eylül 2020'de başlayan İkinci Dağlık Karabağ savaşını sona erdiren anlaşmasına göre, Ermeni kuvvetleri, Ağdam şehri dahil, Ağdam rayonunun işgal altındaki kesiminden çekilmesi sonrası rayon, 20 Kasım 2020 tarihinde Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri tarafından geri alındı.

Kasabaları ve köyleri

Əliağalı,Guzanlı, İmangulubeyli, Çullu, Eyvazlı, Üçoğlan, Alıbeyli, Küçüklü, Usublu, Ballar, Baharlı, Ortakışlak, Büyükbeyli, Karadağlı, Rızalar, Evoğlu, Zengişalı, Mahrızlı, Efetli, Hacımammadli, İsalar, Küdürlü, Hasançobanlı, Hacıturalı, Kahramanbeyli, Mammadbağırlı. Çimenli, Şükürağalı, Saraclı, Hındırıstan, Sarıçoban, Dadaşlar, Kelbehüseyinli, Paşabeyli, Yüzbaşılı-I, Yüzbaşılı-II, Baharlı, Beybabalar, Baş Gervend, Orta Gervend, Ayak Gervend, Çıraklı, Ahmetağalı, Mireşelli, Kolkışlak, Nemirli, Tazekend, Merzili, Ergi, Şahbulag, Papravend, Boyahmetli, Abdal, Gülablı, Pirzatlı, Pirecamal, Hırıdlı, Seyidli, Zarıslı, Boyahmetli, Yusufcanlı, Şelli, Etyemezli, Nevruzlu, Şıhbabalı, Saybali, Bağbanlar, Kalayçılar,Gulluce,Paprevent,Suma,Ilixci,Sotlanli,

Coğrafî konumu
Rayonun rölyefi genel olarak düzlük, kısmen alçak dağlıktır. Bölgede geniş yer tutan Karabağ düzlüğünün rakımı güneybatıdan kuzeydoğuya doğru azalmaktadır. Arazide kireç taşı, çimento hammaddesi, çakıl, taş ve kum yatakları vardır. Rayon arazisinde Xaçın, Kötel ve Karkar nehirleri akmaktadır.

Ağdam rayonu, Dağlık Karabağ'ın doğudan giriş kapısı konumundadır. Birinci Karabağ Savaşı süresince stratejik konumuyla rayon Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri'nin en önemli üssü rolünü üstlenmiş, uzun bir süre ermeni saldırı ve tehdidlerine direnmiştir. Fakat Temmuz 1993'te rayonun merkezi Ağdam şehrinin düşmesi Azerbaycan tarafında büyük bir hayal kırıklığı ve motivasyon kaybına neden olmuş, Dağlık Karabağ civarındaki diğer rayonların da bir birleri ardınca işgal edilmesine yol açmıştır.

İktisadî karakteri
Rayon ekonomisinin temelini gıda, hafif sanayi ve tarım ekonomisi: pamukçuluk, tahılcılık, üzümcülük, ipek böcekciliği, hayvancılık teşkil etmektedir. Rayonda et kombinası, yağ-peynir, konserve, tezgâh makinaları ve birkaç şarap fabrikaları, ipek böceği fabrikası, halı fabrikası, mekanik taş ocağı, ekmek fırını, tavukçuluk fabrikası, mali hizmet tesisi ve sair müesseseler vardı.

Ayrıca bakınız
 Askeran Çarpışması

Kaynakça

Ağdam (rayon)


Lübeck, Almanya'nın kuzey kesiminde, Schleswig-Holstein eyaletinde bir liman şehri. Baltık Denizi'nden yaklaşık 14 kilometre içeride, Trave ve Wakenitz ırmaklarının kıyısında yer alır. 1987 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.

Tarihi

Bölgede kurulan ilk yerleşme bir Slav prensliğinin merkezi olan Liubice'ydi. Alman kenti ise 1143'te Holstein kontu II. Adolf tarafından kuruldu. 1157'deki yangında şehrin büyük kısmı yıkıldıysa da 1159'da III. Heinrich (Aslan) tarafından aynı yerde yeniden inşa edildi. Sonraki yıllarda Avrupa'nın kuzey ve doğusundaki ham madde üreten ülkelerle batısındaki imalat merkezleri arasında bir ticaret merkezi olarak gelişti.

Kısa bir zaman için (1201-26) Danimarka'nın yönetimi altında kalan Lübeck, 1226'da serbest şehir oldu. Bu devirde çıkarılan Lübeck Kanunları, daha sonra Baltık bölgesindeki 100'den fazla şehirde uygulandı. Bu şehirlerin ekonomisini ve görünümlerini büyük ölçüde etkileyen Lübeck, 1358'de Hansa Birliği'nin merkezi oldu.

Reform hareketiyle (1529-30) birlikte, şehir yönetimi önemli değişikliklere uğradı. Bu devirde şehir kurultayı bölgeden sürüldü ve şehrin idaresini Jürgen Wullenwever üstlendi. Wullenwever'in Danimarka, İsveç ve Felemenk'e karşı giriştiği savaşın başarısızlıkla sonuçlanması, şehrin eski gücünü kaybetmesine sebep oldu. Bununla birlikte Lübeck, Hansa Birliği'nin dağılmasından (1630) sonra da Baltık Denizi'ndeki en önemli liman olma vasfını korudu. 1811'den 1813'e kadar Fransız idaresi altında kalan şehir, 1815'ten sonra da Alman Konfederasyonu'na üye oldu.

Lübeck, 1866'dan sonra Kuzey Almanya Konfederasyonu'na, 1871'den sonra da Alman İmparatorluğu'na bağlandı. 1900'de Elbe-Lübeck Kanalı'nın yapımıyla birlikte şehir ekonomisi yeniden canlandı. Şehrin 1226'dan beri süregelen özerk statüsü, 1937'de Nazi yönetimi sırasında Prusya'nın Schleswig-Holstein eyaletine bağlanmasıyla son buldu.

Görülmeye değer yerleri
Lübeck'in önde gelen tarihî binaları arasında 14. yüzyılda tamamlanan Gotik üsluptaki Marienkirche (Meryem Ana Kilisesi), yapımına 1173'te III. Heinrich devrinde başlanan romanesk katedral ile Gotik ve Rönesans üsluplarının karışımı bir üslupta inşa edilen şaşaalı Belediye Binası (Rathaus) sayılabilir. Kuleli Kale Kapısı (Burgtor) (1444) ve Holsten Kapısı (Holstentor) (1477), şehrin Orta çağ surlarının kalıntılarıdır.

Ekonomi
Lübeck, Almanya'nın Baltık Denizi kıyısındaki en büyük limanıdır; liman, şehrin en mühim iş alanıdır. Öteki ekonomik etkinlikler arasında gemi yapımı ve metal işleme ile seramik, kereste ürünleri, tıbbî araç ve gıda maddeleri üretimi sayılabilir. Nüfus, 31 Aralık 2005 itibarıyla 213.983 kişidir.

Dış bağlantılar
 Lübeck sitesi
 Lübeck information

Kaynakça

Lübeck


Claude Nicollier (born 2 September 1944 in Vevey, Switzerland) is the first astronaut from Switzerland. He has flown on four Space Shuttle missions. His first spaceflight (STS-46) was in 1992, and his final spaceflight (STS-103) was in 1999. He took part in two servicing missions to the Hubble Space Telescope (called STS-61 and STS-103). During his final spaceflight he participated in a spacewalk, becoming the first European Space Agency astronaut to do so during a Space Shuttle mission (previous ESA astronauts conducted spacewalks aboard Mir, see List of spacewalks and moonwalks 1965–1999). In 2000 he was assigned to the Astronaut Office Extravehicular Activity Branch, while maintaining a position as Lead ESA Astronaut in Houston. Nicollier retired from ESA in April 2007.

He was appointed full professor of Spatial Technology at the École Polytechnique Fédérale de Lausanne on 28 March 2007.

He was an expert board member of Swiss Space Systems, until the company's dissolution.

Early life and education
Nicollier was born September 2, 1944. After graduating from the Gymnase de Lausanne (high school) in Lausanne in 1962, he studied physics at the University of Lausanne and received a BSc degree in 1970. He then worked as a graduate scientist from 1970 to 1973 at the Institute of Astronomy at the University and at the Geneva Observatory, before obtaining a MSc degree in astrophysics from the University of Geneva in 1975. In parallel, he became a Swiss Air Force pilot in 1966, in the Fliegerstaffel 5 on Hawker Hunter where he holds a commission as captain, and has logged 5,600 hours flying time, including 4,000 hours in jet aircraft. Later, in 1988, he graduated as a test pilot from the Empire Test Pilot's School in Boscombe Down, United Kingdom.

In 2004, he started teaching at the École Polytechnique Fédérale de Lausanne, and became a full professor in March 2007.

Astronaut career
Concurrently with his part-time research activities, he joined the Swiss Air Transport School in Zürich and became an airline pilot in 1974, assigned as a DC-9 pilot for Swissair. At the end of 1976, he accepted a Fellowship at the European Space Agency's (ESA) Space Science Department at Noordwijk, Netherlands, where he worked as a research scientist in various airborne infrared astronomy programs. In July 1978, he was selected by ESA as a member of the first group of European astronauts. Under agreement between ESA and NASA, he joined NASA Astronaut Group 9 selected in May 1980 for astronaut training as a mission specialist. Unlike colleague Wubbo Ockels—who withdrew from training to focus on Spacelab and remained an ESA payload specialist—Nicollier became a mission specialist, the first non-American to become a full-time NASA astronaut.

Nicollier's technical assignments in the Astronaut Office have included flight software verification in the Shuttle Avionics Integration Laboratory (SAIL), participation in the development of retrieval techniques for the Tethered Satellite System (TSS), Remote Manipulator System (RMS), and International Space Station (ISS) robotics support. From the Spring of 1996 to the end of 1998, he was Head of the Astronaut Office Robotics Branch. From the year 2000 on, he was assigned to the Astronaut Office EVA (Extravehicular Activity) Branch, while maintaining a position as Lead ESA astronaut in Houston. Nicollier retired from ESA in April 2007.

He is a member of the Swiss Astronomical Society, the Astronomical Society of the Pacific, the Swiss Air Force Officers Society (AVIA), and the Swiss Academy of Engineering Sciences and fellow of the British Interplanetary Society. He is also an honorary member of the Swiss Aero Club, the Swiss Society of Engineers and Architects, and the Swiss Astronomy Day Society.

Nicollier has spent over 1000 hours in space (42 days, 12 hours and 5 minutes), including one space walk lasting 8 hours and 10 minutes. He served as mission specialist on four missions with four different space shuttles.

STS-61-K
His first spaceflight was planned to be STS-61-K, which had been scheduled for October 1986, but was cancelled following the Space Shuttle Challenger disaster.

STS-46
Nicollier's first spaceflight was as a mission specialist on the 8-day Space Shuttle mission aboard Atlantis, called STS-46, in 1992. The crew deployed the European Retrievable Carrier EURECA, as well as the Tethered Satellite System-1, which was a joint NASA and Italian Space Agency project.

STS-61
His second spaceflight was as a mission specialist on the 10-day mission aboard Endeavour, called STS-61, in 1993. It was the first mission to perform maintenance on the Hubble Space Telescope, which had been launched three years previously. The nature of this repair was to correct a 2 nm error in the lens, which caused significant distortion of the images taken by the telescope.

STS-75
In 1996 he took part in STS-75, aboard Space Shuttle Columbia, which deployed TSS-1R, which was a follow-up mission to TSS-1 which had been deployed during STS-46.

STS-103

His final spaceflight was an eight-day mission aboard Space Shuttle Discovery, called STS-103, in 1999. It was the third servicing mission to the Hubble Space Telescope. During this mission Nicollier participated in an 8-hour spacewalk; it was his first, and the first of any ESA astronaut during a Space Shuttle mission.

Following his astronaut career, he delivered a lecture on his experiences, "Revisiting Hubble," at the first Starmus Festival in 2011 in the Canary Islands. The talk was published in the book Starmus: 50 Years of Man in Space.

Awards and honors
Nicollier has received several awards and honors:

 Doctor Honoris Causa from Business School Lausanne (2011)
 Swiss Astronomy Award (2007)
 NASA Distinguished Service Medal (2001)
 Albert Einstein Medal (1998)
 NASA Space Flight Medals (1992, 1993, 1996, 1999)
 Prix d'honneur de la Fondation Pro Aero, Switzerland (1992)
 Yuri Gagarin Gold Medal from the International Aeronautical Federation (1994)
 Silver Medal from the Académie Nationale de l'Air et de l'Espace, France (1994)
 Collier Trophy (awarded to the crew of STS-61) from the National Aeronautics Association (1994)
 Prix de l'Université de Lausanne (1994)
 Honorary doctorates from the Swiss Federal Institute of Technology, Lausanne, and the University of Geneva (both in 1994)
 International Space Hall of Fame (1997)

Personal life
He is widowed (Susana Perez of Monterrey, Mexico, died December 2007). Together they had two daughters, Maya (born in 1974) and Marina (born in 1978).

Other work
Nicollier made a cameo appearances on the TV show Home Improvement by Touchstone Television (Series 3, Episode 24, "Reality Bytes").

Notes

This article is originally based on Claude Nicollier's biography from NASA, which is in the public domain.

External links
 ESA profile page
 NASA biography
 Spacefacts biography of Claude Nicollier

Swiss astronauts
1944 births
Living people
Swiss Air Force personnel
Swiss military officers
Swiss test pilots
People from Vevey
University of Lausanne alumni
University of Geneva alumni
Academic staff of the École Polytechnique Fédérale de Lausanne
Commercial aviators
Space Shuttle program astronauts
Albert Einstein Medal recipients
Spacewalkers

Claude Nicollier


Izabela Szolc (* 1978 in Łódź) ist eine polnische Schriftstellerin, Literaturkritikerin und Journalistin.

Leben
Sie wurde in Polen zunächst durch ihre Fantasyromane bekannt. Inzwischen ist sie auch Autorin einer in Polen sehr erfolgreichen Krimitrilogie. In Deutschland ist ihre Prosa in Heyne Verlag und Prospero Verlag erschienen. Izabela Szolc lebt in einem Dorf nahe der polnischen Hauptstadt Warschau.

Werke (Auswahl)
 Vatikan. (Watykan). Nowy Talizman, 1997.
 deutsch: Vatikan. In: Wolfgang Jeschke (Hrsg.): Reptilienliebe. Internationale Science-Fiction Erzählungen. Heyne Verlag, München 2001, ISBN 3-453-17113-6.
 Alles beste. (Wszystkiego najlepszego). Zysk i Spółka, 2003.
 Die Welt aus Ebenholz. (Hebanowy świat). Fabryka Słów, 2003.
 Höhenangst. (Lęk wysokości). Zysk i Spółka, 2004.
 Jehannette. Runa 2004.
 Besessenheit. (Opętanie). Solaris 2004.
 Nachtshälfte. (Połowa nocy). Runa 2005.
 deutsch: So dunkel die Nacht. Übersetzung Barbara Samborska. Prospero Verlag, Münster 2013, ISBN 978-3-941688-30-8.
 Die Tante kleiner Mädchen. (Ciotka małych dziewczynek). Wydawnictwo Nowy Świat, Warszawa 2007.
 Leiser Totschläger. (Cichy zabójca). (w wersji audio), Biblioteka Akustyczna, 2008.
 deutsch: Ein stiller Mörder. Übersetzung Barbara Samborska. Prospero Verlag, Münster 2012, ISBN 978-3-941688-21-6.
 Die Nackte. Erzählungen. (Naga. Zbiór opowiadań).  Wydawnictwo Amea, Liszki 2010.
 Toter Punkt. (Martwy punkt). Wydawnictwo Nowy Świat, Warszawa 2010.
 Schwestern. (Siostry). Wydawnictwo Smak Słowa, Sopot 2012.
 Die Ehefrau des Schlachters. (Über Karl Denke). (Żona rzeźnika). Wydawnictwo Amea, Liszki 2013, ISBN 978-83-934098-9-1.

Weblinks
 .
 Kurzbiografie auf der Seite des Verlags Prospero.
 Izabela Szolc bei Foreign Copyrights (englisch).
 Wywiad (Zbrodnia w Bibliotece) (polnisch).
 Kurzbiografie (polnisch).

Einzelnachweise

Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Polnisch)
Kriminalliteratur
Erzählung
Journalist (Polen)
Autor
Literaturkritiker
Pole
Geboren 1978
Frau

Izabela Szolc


يوسف يعقوب المهنا (من مواليد 1940 في الكويت) ملحن ومطرب كويتي ينحدر من عائلة جمع بينها الفن والموسيقى واللحن فشقيقاه المطرب عبدالمحسن المهنا، وماجد المهنا (مؤلف اغاني)، ويعتبر واحد من رواد الاغنية الكويتية وشارك في العديد من المناسبات باسم الكويت..

السيرة الذاتية

يوسف يعقوب المهنا من مواليد الكويت، عاش طفولة مرحة في أسرة تقليدية بين المرقاب والشامية، وتلقى دروسه الابتدائية والمتوسطة في حولي، من ثم ترك الدراسة وتوجه إلى العمل، وفي طفولته كان يستمع إلى أغاني أم كلثوم ومحمد عبد الوهاب ويعزف على العود، وقد ساعده في بداياته شقيقه المطرب عبدالمحسن المهنا الذي يكبره في السن وسبقه إلى عالم الغناء..

وفي عام 1962 بدات الإذاعة الكويتية تهتم بتقديم الأغنية الكويتية الحديثة وتسجيلها واستقطاب عناصر كويتية موهوبة في مجالات: الغناء والتلحين والتأليف والعزف، ولهذه الغاية جلبت فرقة موسيقية ضخمة لتنهض بالأغنية الكويتية وتطورها، وفي أحد الأيام زار الفنان صالح الحريبي يوسف المهنا في منزله في حولي، وصادف أن نشر خبر في إحدى الصحف المحلية عن الحريبي مفاده: ظهور صوت جديد يغني للمرة الأولى في مدرسته بمنطقة كيفان، ولأن الحريبي يعرف أن يوسف المهنا يعزف على العود فقد طلب منه أن يعزف له، فأسمعه لحناً جميلا حديثاً وكلمات جديدة أعجب بها، فسأله: هل هذا لحنك؟ رد عليه المهنا: إنه لحني وكلماتي، فقال الحريبي: «أريد هذه الأغنية»، وحفظها في اليوم نفسه وأخبر المهنا أنه سيسجلها في الإذاعة، ودخل يوسف المهنا الأستوديو بثقة لتسجيل أول لحن له بعدما أعلمه نجيب رزق الله أنه مجاز كملحن، وتابع بروفات الفرقة ووقف في الوسط يعزف، اعتقاداً منه بأنه سيبقى معهم في الأستديو، لكن عندما حان موعد التسجيل، أُوبلغ بأن مهمته في الكونترول، هكذا كان وشارك مهندس الصوت في وضع الملاحظات، وعاد يوسف المهنا إلى منزله حاملا معه أحلامه وآماله وانتظر إذاعة الأغنية عند الواحدة بعد الظهر، كما قيل له، وراح يتابع الوقت دقيقة دقيقة إلى أن سمع صوت المذيعة تغريد الحسيني تعلن ولادة مطرب جديد هو صالح الحريبي وملحن ومؤلف جديد هو يوسف المهنا.

شخصيات مؤثرة في حياته

في الستينيات كانت الكويت تعيش نهضة شاملة، فكانت حافزاً ليوسف المهنا للانطلاق، من الشخصيّات التي كانت وراء تكوينه وتشجيعه: شقيقه الفنان عبد المحسن المهنا، الفنان صالح الحريبي، الموسيقي محمد حسن صالح، الفنان محمد عفيفي الذي كان يدرّسه العزف في المساء، الموسيقي حسن عبد المطلب الذي تعلم يوسف المهنا على يده وكان يدرّس في المعهد التجاري الموسيقي، صديقه محمد الصقعبي الذي كان يتعلم آنذاك العزف على العود، الفنان أحمد علي الذي كان له دور كبير في إقامة مركز موسيقي في الإذاعة لتعليم الفنانين العزف وكتابة النوته وأمور متعلقة بالغناء والموسيقي..

من أبرز ألحانه

1. محمد عبده:
 «أبعاد» للشاعر فائق عبد الجليل
 «في الجو غيم» للشاعر فائق عبد الجليل
 «ماكو فكة»

2. عبد الكريم عبد القادر:
 «وداعية» للشاعر عبد اللطيف البناي
 «آن الأوان» للشاعر فائق عبد الجليل
3. طلال مداح
 يطلع ذراعه
 علامه
 طيب
 خذ راحتك
 حبك معي مشوار
 الله يجازيك

مراجع

ملحنون كويتيون
ملحنون وملحنات
كويتيون حازوا جائزة الدولة التقديرية

يوسف المهنا


Montebello Station (Montebello stasjon) er en metrostation på Kolsåsbanen på T-banen i Oslo. Stationen betjener Radiumhospitalet, der ligger 400 meter sydvest for stationen. Navnet Montebello kommer fra landstedet Montebello ("Det vakre fjellet") på Montebelloveien 24, bygget i 1830.

Stationen blev oprettet sammen med banen mellem Jar og Sørbyhaugen 15. juni 1942. I 1995 blev Kolsåsbanen og de øvrige vestlige T-baner forbundet med de østlige T-baner. På Kolsåsbanen benyttedes imidlertid køreledninger, mens man i øst benyttede strømskinne, så der måtte skiftes mellem de to systemer på Montebello Station fra 1995 til 2006.

1. juli 2006 blev det meste af Kolsåsbanen fra Montebello og udad lukket for opgradering til metrostandard. Til at begynde med fungerede Montebello som midlertidig endestation indtil 31. juli 2006. Fra 20. august 2006 til 31. maj 2008 blev den i stedet erstattet af den midlertidige Husebybakken Station, der lå nogle hundrede meter længere mod øst, i retning mod Røabanen. Montebello blev genåbnet 18. august 2008 sammen med det første stykke af banen til Åsjordet.

Opgraderingen betød at stationen fik længere perroner, der kan tage tog mod seks vogne mod før tre. Desuden blev den hidtidige overskæring i niveau fjernet og erstattet af en bro. Endelig blev køreledningerne erstattet af strømskinner, så systemskiftet på stationen kunne bortfalde.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1942

Montebello Station


Teofil je bio 23. papa Aleksandrije i patrijarh svetog Trona sv. Marka i ustoličen je 385 A.D. (97 A.M. prema koptskom kalendaru). Postao je papa u vrijeme sukoba između novodominirajućih kršćana i ukorjenjenog poganskog ustroja (establišmenta) u Aleksandriji, od kojih je svaka grupa dobivala potporu od određenog broja aleksandrijskog stanovništva.

Pozadina

Godine 391., Teofil je, prema svjedočenju Rufina Car je poslao pismo Teofil kojim je od njega zahtijevao da pomiluje uvrijeđene pogane, ali da uništiti hram; prema Sokratu Skolastiku, njegovom suvremeniku, potonji aspekt (uništavanje hrama) je dodan kao rezultat izrazitog Teofilovog zahtjeva.

Skolastik dalje navodi sljedeće:

Koristeći ovu priliku, Teofil je do maksimuma dao sve od sebe... on je prouzročio da Mitreumi budu uništeni ... Onda je uništio Serapeum ... dao je da se falus od Prijapa pronese kroz središte foruma. ... hramovi neznabožaca ... stoga su sravnjeni sa zemljom, a slike njihovih bogova istopili su u posude i drugo prikladno posuđe za upotrebu u aleksandrijskoj crkvi (Socrat Skolastik, Crkvena povijest)

Posljedice

Mnogi drevni i moderni autori su vidjeli razaranje Serapeuma kao prezentaciju trijumfa kršćanstva nad drugim religijama. Prema Ivanu iz Nikije u 7. stoljeću, kada je rulja sačinjena od koptskih monaha linčovala i oderala filozofkinju Hipatiju, kličući su
prihvatili Teofilovog nećaka i nasljednika Ćirila kao "novog Teofila, jer je uništio posljednje ostatke idolopoklonstva u gradu".
Teofil se, nakon što ih je neko vrijeme podržavao, okrenuo protiv sljedbenika Origena. Promijenio je viđenje Boga iz neprimjerenog tumačenja do kojega je držao Origen, na antropomorfno gledište do kojega su držali mnogi lokalni redovnici, a koji su neprijateljski gledali na njegovo pastoralno pismo 399. godine.
U pratnji svoga nećaka Ćirila otišao je u Konstantinopol 403. godine i tamo je predsjedao na Sinodi od Hrasta" na kojoj je Ivana Zlatoustog bio izopćen.

Dana 10. srpnja u grčkom pravoslavnom sinaksarionu održava se komemoracija za 10.000 redovnika ubijenih po zapovijedi pape Teofila koje je počinio u svojoj paranoidnoj kampanji protiv nazirućeg (pokreta) origenizma kao i protiv četiri visoka brata. Njegov nećak i dinastijski nasljednik Ćiril bio je kanoniziran i u Istočnom i u Zapadnom kršćanstvu, uz izuzetak asirske crkve Istoka, zbog njegovih artikulacija i obrane hipostatskog jedinstva, njegove središnje uloge u Prvom saboru u Efezu i njegovom protivljenju prema patrijarhu Nestoriju iz Konstantinopola.

Preživjeli radovi

Prepiska sa sv. Jeronimom, papom Anastazijem I. i papom Inocentom I.
Pamflet protiv Ivana Zlatoustog
Propovjed o Raspeću i Dobrom Lopovu
Propovjedi koje je preveo sv. Jeronim (sačuvao Jacques Paul Migne)
Druge propovjedi sačuvane na koptskom i staroegipatskom Geez jeziku.

U popularnoj kulturi

Teofil se pojavljuje u romanu Flow Down Like Silver, Hypatia of Alexandria koju je napisala Ki Longfellow.
Pojavljuje kao lik kojeg je odglumio Manuel Cauchi u filmu Agora iz 2009. godine, u režiji Alejandra Amenábar.

Ostavština

Jedan krater na Mjesecu je dobio ime po Teofilu, a isti je dio skupine od tri mjesečeva kratera nazvana po istaknutim aleksandrijskim kršćanima.
Papa Teofil se štuje kao svetac samo unutar koptske crkve 18. dana mjeseca baba prema koptskom kalendaru odnosno 20. dan
mjeseca baba u sirijskoj Crkvi. Njegovu svetost ne priznaju ni pravoslavna, ni rimokatolička ni asirska Crkava.

Izvori

Vanjske poveznice

Teofil Aleksandrijski
Odlazak sv. Teofila
Sinaksarion koptske Crkve
Odlazak sv. Timoteja Aleksandrijskog
Aleksandrijska Crkva
Khaled Gamelyan: The Coptic Encyclopedia,opensource

Kršćanstvo
Koptski pape

Teofil I. Aleksandrijski


Le raid aérien d'Aarhus a eu lieu le 31 octobre 1944, lorsque 24 Mosquito du No. 140 Wing de la Royal Air Force (RAF) de la Second Tactical Air Force ont bombardé le quartier général de la Gestapo à l'université d'Aarhus. Après la Seconde Guerre mondiale, la RAF qualifia la mission comme la plus réussie de ce genre pendant la guerre.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Opération Carthage, attaque similaire contre le siège de la Gestapo à Copenhague, au Danemark
 Opération Jéricho, attaque similaire contre la prison d'Amiens, en France

Bibliographie

Lectures complémentaires

Liens externes
 IWM Interview with RAF officer Edward Sismore, who participated in the raid

1944 au Danemark
Aarhus
Histoire du Danemark pendant la Seconde Guerre mondiale
Octobre 1944

Raid aérien d'Aarhus


Andrea Riccardi (n. 16 ianuarie 1950, Roma) este un profesor de istorie contemporană la Universitatea din Roma, fondator al Comunității Sant'Egidio și laureat al Premiului Carol cel Mare. Între anii 2011-2013 a fost ministru fără portofoliu în cabinetul Mario Monti, responsabil cu cooperarea internațională.

În 1982, după ce a fost luat ostatec în Războiul din Liban, a reușit să obțină pentru creștinii din Liban dreptul de întoarcere în țara lor. Andrea Riccardi a fost unul din cei patru mediatori la tratativele de pace din Mozambic, tratative care au început în iunie 1990 și s-au terminat cu semnarea acordului de pace din 4 octombrie 1992.

Riccardi a fost de asemenea mediator în mai multe situații de criză din Balcani, mai ales în Kosovo. În februarie 2015 s-a întâlnit cu Angela Merkel în vederea unei eventuale medieri a crizei din Ucraina.

Profesorul Riccardi este un promotor al dialogului și înțelegerii între culturi și religii.

În România
În data de 24 mai 2011 a susținut o conferință în aula magna a Palatului Patriarhiei din București.

Publicații (selecție)
 Mediterraneo. Cristianesimo e Islam tra coabitazione e conflitto, Guerini e Associati, 1997.
 Dialoghi di fine millennio. Arrigo Levi, Andrea Riccardi, Eugenio Scalfari si confrontano con Carlo Maria Martini, Rizzoli, 1999.
 Il secolo del martirio. I cristiani nel Novecento, Mondadori, 2000.
 Pio XII e Alcide De Gasperi. Una storia segreta, Laterza, 2003.
 Il «partito romano». Politica italiana, Chiesa cattolica e Curia romana da Pio XII a Paolo VI, Morcelliana, 2007.
 L' inverno più lungo. 1943-44: Pio XII, gli ebrei e i nazisti a Roma, Laterza, 2008.
 Giovanni Paolo II. La biografia, San Paolo, 2011.

Note

Nașteri în 1950
Istorici italieni
Premii Carol cel Mare
Oameni din Roma
Decorați cu Ordinul de Merit al Republicii Italiene
Pacifiști

Andrea Riccardi


Unter Drahtzug (auch als Drahtzieherei, Drahtrolle, Drahtmühle, Drahtwerk, Drahthütte oder Drahthammer bezeichnet) wurden seit dem späten Mittelalter (ab dem 14. Jahrhundert) bis etwa 1900 kleine Eisenwerke und weitere Metallwerke bezeichnet, die sich auf das Drahtziehen, also das Herstellen von Metalldraht, spezialisiert hatten. Sie waren äußerlich den Hammerschmieden ähnlich und oft an sie angegliedert.

Produktionstechnik

Verfahren
Draht wurde zunächst aus geschmiedeten Stäben in einem aufwändigen Schmiedeverfahren hergestellt. Ausgangsmaterial waren möglichst lange Rundstäbe (wie etwa Stabeisen), die in einem Zainhammer hergestellt wurden. Diese mussten dann geglüht werden und konnten sodann durch eine besondere Einrichtung, das sogenannte Zieheisen, hindurchgezogen werden. Dies war eine Eisen- oder Stahlscheibe mit einer Reihe konisch gebohrter Löcher von unterschiedlichem Durchmesser. Es wurde mit dem größten Loch begonnen, und man wiederholte den Vorgang beim nächstkleineren, bis man den gewünschten Durchmesser erreicht hatte. Zwischen den einzelnen Durchgängen musste der Draht immer wieder erhitzt werden.

Maschinerie und Werkzeuge
Die Zugkraft gewann man mit Hilfe eines Wasserrades. Daran wurde seitwärts eine sich vor- und rückwärts bewegende Kurbel angebracht, und an diese wurde eine Zugvorrichtung mit einer Zange befestigt. Mit der Zange wurde am vordersten Punkt der Bewegung das Stabeisen ergriffen und mittels der waagrecht ausgeführten Bewegung der Stab durch das Loch des Zieheisens gezogen. Bei der Vorwärtsbewegung musste die Zange geöffnet und nachgegriffen werden. Der zugehörige (historische) Handwerksberuf ist der Drahtzieher. Er saß zunächst auf einer Schaukel, um diese Tätigkeit leichter ausführen zu können. Sein wichtigstes Werkzeug war der Ziehstein, in älterer Zeit das Zieheisen.

Ab dem 16. Jahrhundert wurde der Mechanismus weiterentwickelt, sodass die Schaukel entfiel. Die Zange wurde starr mit der Kurbel verbunden und konnte auf einer Werkbank selbständig vor- und zurückfahren.

Energie
Bis zur Durchsetzung der Dampfmaschine benötigten die Fertigungsstätten Wasserkraft, wobei vor dem 14. Jahrhundert auch Tretmühlen verwendet wurden. Während des Ziehens ist (mit Ausnahme von Kupfer) ein periodisches Rekristallisationsglühen der Drähte erforderlich, um das Gefüge des Metalls wieder verformbar zu machen. Dazu betrieben die Drahtzüge Feuerstellen und später Industrieöfen (Drahtglühe), mussten also Holzkohle zur Verfügung haben. Eisendraht wurde auf offenem Feuer bisweilen außerhalb der Werkstätte geglüht, was zu zahlreichen Bränden führte. Vom 18. Jahrhundert an glühte man Stahldraht in geschlossenen Kesseln innerhalb der Werkstätte. Ältere Drahtziehereien besitzen in der Regel ein Wasserrad und einen Schornstein.

Rohmaterial und Produkte
Seit dem 19. Jahrhundert wird Draht nicht mehr aus Stäben, sondern aus gewalztem Rohdraht gezogen. Das Fertigungsverfahren, das zum Umformen gehört, wird heute Durchziehen genannt. Die produzierten Drahtsorten waren sehr unterschiedlich und nicht genormt, sie wurden auch sehr unterschiedlich bezeichnet (z. B. Mauscheldraht, Schleppdraht, Strickdraht, Ringeldraht, Mährischer Eisendraht). Draht wurde in Ringen (wie auch heute) zu 10 Pfund gehandelt.

Verbreitung und Beispiele
Aufgrund ihrer industriellen Vergangenheit ist "Drahtzug" noch immer der Name mancher Ortsteile, Unternehmen oder Veranstaltungsstätten. Eine auf das Mittelalter zurückreichende Handwerkstradition besteht etwa in Altena. Als Baudenkmal ist dort die Drahtrolle "Am Hurk" erhalten.

Das Gleiche gilt für die Bezeichnung "Drahthammer" in der Oberpfalz, die sich in einigen Ortsnamen findet. Produktionsbetriebe waren beispielsweise im Drahthammer Grötschenreuth oder beim ehemaligen Amberger Bahnhof Drahthammer. Drahthämmer waren als spezialisierte Weiterverarbeitungsbetriebe wesentlich seltener als beispielsweise die eisenproduzierenden Schienhämmer oder die ebenfalls eisenverarbeitenden Blechhämmer: So werden 1475 in der Oberpfalz 60 Blechhämmer und nur 1 Drahthammer genannt, 1609 sind es 57 Blechhämmer und 7 Drahtmühlen.

Literatur
 Dieter Sievermann, Rainer Stahlschmidt: Der Weg der Drahtzieherei zur modernen Industrie, Der Märker, Altena 1975.
 Ludwig Beck: Die Geschichte des Eisens in technischer und kunstgeschichtlicher Hinsicht. 5 Bände. Friedrich Vieweg und Sohn, Braunschweig 1893–1895.

Weblinks
Geschichte des Drahtzuges auf schmelzleiter.de
Lars Persson: Drahtziehen ist eine alte Kunst in drahtmagazin.de

Einzelnachweise

Drähte
Geschichte der Metallurgie
Metallverarbeitender Handwerksbetrieb

Drahtzug


Breksija (lat. Brexia), rod drveća iz porodice Celastraceae raširen po Madagaskaru. od svih 12 priznatih vrsta samo B. madagascariensis raste i na afričkom kontinetu (Tanzanija i Mozambik), te uz madagaskar i po otocima Mayotte i Komorima.

B. madagascariensis introducirana je u Havaje, Wahinepe`e i istočni Maui

Vrste
 Brexia alaticarpa
 Brexia apoda
 Brexia arborea
 Brexia australis
 Brexia cauliflora
 Brexia coursiana
 Brexia decurrens
 Brexia horombensis
 Brexia humberti
 Brexia madagascariensis
 Brexia marioniae
 Brexia montana

Vanjske poveznice

Izvori

Kurikovke

Breksija


هموم متحركة رسوم متحركة فلسطينية ساخرة قصيرة، بطلها شاب اسمه صبحي. أسمر بشفتين غليظتين وشعر أشعث يراعي بثيابه ومزاجه المتقلب موضة أبناء جيله. أربع فقرات تتألف منها المجموعة، بثها تلفزيون فلسطين، وتتناول أربع حالات حياتية يعاني منها أبناء الضفة الغربية وتحديداً مدينة رام الله. وتعالج الفقرات قضايا شائكة كزحمة السير، وإطلاق النار في كل المناسبات الاجتماعية كالأعراس والنجاح والعراك، وصولاً إلى جرائم الشرف والفوضى الوظيفية في الدوائر.

انظر أيضا

 قائمة أسماء أفلام الرسوم المتحركة المنتجة عربيا

رسوم متحركة
رسوم متحركة عربية
كاريكاتون

هموم متحركة


Pwyll  je jedan od velikih galskih junaka. Toliko je hrabar da ga jedna pustolovina odvede na onaj svijet kako bi pobijedio vrlo moćno biće.

Neobičan lov

Pwyll jako voli lov, kao i sve galske velmože. Jednog jutra zađe u šumu progoneći jelena. Odjednom ugleda kako nepoznati lovac juri za istom životinjom kao i on. Taj čovjek, s dva neobična bijela psa crvenih ušiju, uspije prvi oboriti jelena. No Pwyll, obuzet srdžbom, ipak se dokopa životinje. "Zovem se Arawn i gospodar sam onoga svijeta", reče mu uvrijeđeno lovac. "Duguješ mi odštetu!"

Pwyll na onome svijetu
Arawn mu dade sljedeću zadaću: "Zauzet ćeš moje mjesto i preuzeti moj lik tijekom jedne godine i jednog dana, a ja ću živjeti ovdje. Pobijedit ćeš mojega smrtnog neprijatelja Hafgana koji me često napada. Ali pazi: Da bi ga ubio moraš ga samo jednom udariti! Udariš li ga dvaput, neće umrijeti, već će postati još jači."

Izvršena zadaća
Pwyll učini kako mu je rečeno i ubije Hafgana. Premda je bio bog, Arawn je trebao pomoć toga hrabrog mladića da pobijedi svoga neprijatelja. Nakon toga, Pwyll i Arawn postadoše veliki prijatelji. Jedan drugoga obdare vrijednim poklonima - konjima i blagom.

Literatura
• Baussier, Svijet oko nas Mitologije, 1. izd., Naša djeca, Zagreb, 2004., , str. 77.

Povijest
Keltska mitologija

Pwyll


San Hermias de Comana es uno de los primeros mártires de la cristiandad y venerado como santo por las iglesias orientales y católica.

Vida

Hermias vivió en el siglo II y fue soldado romano, sirviendo en Comana Pontica. Completó el servicio bajo el reinado de Antonino Pío (138-161), pero posteriormente rechazó el politeísmo y abrazó la religión cristiana.
Según la tradición, fue arrestado y presentado ante Sebastián, procónsul de Comana, quien le invitó a renunciar a su confesión para mostrar su lealtad hacia el emperador romano. Hermias se negó enérgicamente y fue arrestado para ser torturado. Sus verdugos le rompieron la mandíbula, y luego le arrancaron la piel de su rostro. Fue arrojado luego en un horno ardiente, de la que salió ileso después de tres días. Sebastián decidió entonces recurrir al brujo Marus, que creó un fuerte veneno con la intención de matar al Santo.

Hermias bendijo el veneno con la señal de la cruz y se lo bebió sin ningún daño. Después de haber visto el milagro, el brujo hizo un segundo veneno más fuerte que tampoco surtió efecto. El mismo Marus, viendo estos hechos, reconoció el poder divino de Cristo y fue decapitado de inmediato. San Marus fue bautizado en su propia sangre, y se hizo un mártir.

Hermias fue sometido a nuevos tormentos: lo sumergieron en aceite hirviendo, le sacaron los ojos, y fue suspendido boca abajo durante tres días, pero siguió dando gracias a Cristo. Por último, el enloquecido Sebastián lo decapitó con su propia espada. Los cristianos clandestinos enterraron su cuerpo. A sus reliquias se le atribuyen numerosas curaciones milagrosas.

Referencias
 Dimitry of Rostov, The Lives of the Saints, Article: May 31
 Nikolai Velimirovic, The Prologue from Ohrid, Article: May 31

Enlaces externos
 Vida de San Hermias con un icono.
 Icono de San Hermias, con un pequeño comentario en francés.

Referencias

Santos católicos
Mártires cristianos de la Antigua Roma del siglo II
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo II

Hermias de Comana


Glenea atricornis é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Maurice Pic em 1943.

Referências

Borneo catalog 2005

atricornis
Coleópteros descritos em 1943

Glenea atricornis


Holy Nothing est un groupe de musique électronique portugais, originaire de Porto. Formé en 2013 par Pedro Rodrigues, Nelson Silva et Samuel Gonçalves, le  groupe compte deux albums et un EP. Le trio mélange des rythmes tropicaux avec des sons industriels, des synthétiseurs et des boîtes à rythmes dans leur production musicale, générant une électronique non conventionnelle.

Biographie
Le trio se réunit dans la ville de Porto, mais au début du groupe, les membres se trouvaient à différents endroits du monde : Nelson Silva était à Porto, Pedro Rodrigues aux Pays-Bas, et Samuel Gonçalves au Chili, ayant effectué le travail musical initial par ordinateur. En 2013, ils sortent les premiers singles du projet :  et , qui précèdent la sortie de leur premier EP , sorti en 2014, fruit des démos réalisées pendant la période où ils étaient séparés.

En 2015, le groupe débute avec son premier album,  publié par les maisons d'édition Turbina et CulturaFNAC de Porto. L'album, acclamé par la critique, est à l'origine de l'arrivée de Holy Nothing à l'affiche de festivals majeurs à travers le monde, comme le SXSW, à Austin, États-Unis (2016), l'Eurosonic, aux Pays-Bas (2017), le Waves Vienna, en Autriche et l'Iceland Airwaves, à Reykjavik, capitale de l'Islande, tous deux en 2018. En dehors, le groupe a également joué sur d'importantes scènes nationales, comme au NOS Primavera Sound, au Vodafone Paredes de Coura, au Vodafone Mexefest, aux Bons Sons, au PartySleepRepeat, au Cais à Noite et aux Jameson Urban Routes.

Les performances live du groupe sont enrichies par les arts visuels et les jeux de lumière des artistes portugais Bruno Albuquerque, João Pessegueiro et Rui Monteiro. Pour l'année 2019, ils prévoient la sortie de leur deuxième album Plural Real Animal, un album marqué par la collaboration avec plusieurs artistes internationaux et nationaux, tels que BaianaSystem et Moullinex...

Membres
 Pedro Rodrigues — chant, boîte à rythmes
 Samuel Gonçalves — guitare basse, batterie
 Nelson Silva — synthétiseur, batterie

Discographie

Albums studio
 2015 :
 2019 :

EP
 2014 :

Singles
 2013 :
 2013 :
 2017 :
 2017 :  (avec Muhaisnah Four)
 2018 :

Clips
 2013 :
 2014 : Zebra
 2014 :
 2015 :
 2015 :
 2016 :
 2017 :
 2017 :
 2018 :

Notes et références

Liens externes

Groupe portugais de musique électronique
Groupe de musique expérimentale
Groupe musical portugais
Groupe musical de Porto
Groupe musical formé en 2013

Holy Nothing


Afropectinariella, biljni rod iz porodice kaćunovki, dio je podtribusa Angraecinae. Sastoji se od pet vrsta koje rastu po zapadnoj tropskoj Africi, od Liberije do DR Konga.

Ovaj novi rod je opisan 2018. godine a u njega su ukljućene vrste koje su izdvojene iz roda Pectinariella.

Vrste
 Afropectinariella atlantica (Droissart & Stévart) M.Simo & Stévart
 Afropectinariella doratophylla (Summerh.) M.Simo & Stévart
 Afropectinariella gabonensis (Summerh.) M.Simo & Stévart
 Afropectinariella pungens (Schltr.) M.Simo & Stévart
 Afropectinariella subulata (Lindl.) M.Simo & Stévart

Izvori

Angraecinae

Afropectinariella


Gaetano Fantuzzi (Calino, 1º de agosto de 1708 - Roma, 1º de outubro de 1778) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Gualdo em 1º de agosto de 1708, arquidiocese de Ravena. De uma família patrícia e nobre de Ravenna e Ferrara. Filho do conde Giacomo Fantuzzi e Laura Gottifredi, nobre romana. Ele tinha três irmãos: Costantino, o mais velho; e dois outros que morreram na infância. Batizado em San Giovanni in Compito , em 6 de abril de 1709 com o nome de Francesco, mas por voto de sua mãe, foi mudado para Gaetano. Ele também está listado como Caietanus Elephantutius; seu primeiro nome como Francesco Gaetano; e como Caietano; e seu sobrenome como Elefantucci; e como Elefantutio. Sobrinho bisneto, por parte de mãe, do padre Alessandro Gottifredi, Superior-geral da Companhia de Jesus.

Educação
Ele recebeu sua educação inicial de sua mãe em casa; depois, estudou letras humanas e filosofia no Collegio San Carlo , Modena, a partir de 1719; mais tarde, frequentou a Universidade de Pisa; e, finalmente, estudou na Universidade de Ravenna, onde obteve o doutorado em direito em novembro de 1730; e também estudou matemática.

Início da vida
Entrou no estado eclesiástico em 1730 e foi para Roma. Membro do estudo de Monsenhor Peralta, auditor espanhol da Sagrada Rota Romana; e mais tarde, sua secretária. No pontificado do Papa Bento XIV, foi nomeado camareiro de honra. Prelado doméstico de Sua Santidade, setembro de 1741. Prelado referendário. Em 1743, tornou-se auditor do cardeal Annibale Albani, camerlengo da Santa Igreja Romana; não ocupou o cargo porque foi nomeado auditor da Sagrada Rota Romana em 9 de setembro de 1743.

Sacerdócio
Ordenado, ca. 1745. Auditor das causas do Paço Apostólico. Regente da Penitenciária Apostólica. Consultor da SC dos Ritos, janeiro de 1757. O Papa Bento XIV planejou elevá-lo ao cardinalato, mas o pontífice morreu antes que pudesse promovê-lo. Em vez disso, ele foi feito cardeal pelo Papa Clemente XIII.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 24 de setembro de 1759; recebeu o chapéu vermelho em 27 de setembro de 1759; e o título de S. Agostino, 19 de novembro de 1759. Atribuído à SS. CC. de Exame dos Bispos, Conselho Tridentino, Bom Governo, Consistorial, Disciplina dos Religiosos, Índice, Visitação Apostólica e Correção dos Livros da Igreja Oriental. Prefeito da SC da Imunidade Eclesiástica, agosto de 1761 até sua morte. Protetor da Ordem Camaldulense, 12 de julho de 1763. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, 16 de fevereiro de 1767 até 25 de janeiro de 1768. Optou pelo título de S. Pietro in Vincoli, 6 de abril de 1767. Participou do conclave de 1769 , que elegeu o Papa Clemente XIV. Participou do conclave de 1774-1775, que elegeu o Papa Pio VI. Ele era protetor dos Filippini de Montefalco; da cidade de Ravena; da comuna de Zelada; de Castel Bolognese; de Savignara; da Confraria de S. Girolamo, Amélia; e da Universidade dei droghieri , Roma. Em sua casa, fundou uma academia onde eram apresentadas eruditas dissertações jurídicas. Formou um acervo de pinturas, que posteriormente foi transportado para Gualdo, sua cidade natal. Abade commendatario de Ss. Bartolomeo e Niccolo, Ferrara; e Ss. Fidenzio e Terenzio, Todi.

Morte
Morreu em Roma em 1º de outubro de 1778, às 23h30. Exposto e enterrado em seu título, S. Pietro in Vincoli, com uma inscrição honrosa (1) . Sua oração fúnebre, Elogio funebre pel cardeal Gaetano Fantuzzi , foi publicada em Fermo, em 1781.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XIII

Gaetano Fantuzzi