Spionen (tysk originaltitel: Deutschland 83 (sæson 1), Deutschland 86 (sæson 2)) er en tysk TV-serie fra 2015. Første sæson består af 8 afsnit (på DR2 vist som fire episoder i januar 2016). Hovedpersonen er Martin Rauch (Jonas Nay), der som 24-årig borger i DDR er udstationeret ved en grænsepost. Det lykkes Stasi at sende ham til Vesttyskland som hemmelig spion i 1983, hvor han arbejder som adjudant for en general med tilknytning til NATO's hovedkvarter. Ifølge manuskriptforfatteren Anna Winger stammer alle navne på de enkelte afsnit fra NATO's militærøvelser i 1983.

Serien er en samproduktion mellem AMC Networks, SundanceTV og RTL Television. Internationalt blev den distribueret af RTL Group's FremantleMedia International og den Nordamerikanske distribution blev foretaget af Kino Lorber. Serien havde premiere den 17. juni 2015, på SundanceTV i USA, hvorved den blev den første tyske TV - serie, som er blevet vist på et amerikansk TV -net.  Den blev vist på det originale sprog med engelske undertekster. Den fik først premiere i Tyskland i november 2015.

Anden sæson på ti afsnit vil være tilgængelig i Tyskland hos Amazon Prime i 2018.

Baggrund
1983 var et af de kritiske år under den kolde krig. USA's præsident Ronald Reagan bragte forslaget om SDI ("Stjernekrigsprojektet") i spil, hvilket øgede spændingen mellem øst og vest. Det samme gjorde Sovjetunionens nedskydning af et sydkoreansk passagerfly i august '83. Alt dette førte frem til krisen i forbindelse med NATO-øvelsen Able Archer, der løb af stablen i november 1983. Øvelsen skulle foregive at Vesteuropa var blevet ramt af et atomangreb. Andropov var blandt andet på baggrund af Stasis efterretninger sikker på, at øvelsen var et maskeret forsøg på at invadere Sovjetunionen. Autentiske klip med taler af de centrale aktører er med i tv-serien, hvilket bidrager til at give den et autentisk præg.

Handling

Ingrid Rauch, der bor i Kleinmachnow, DDR er alvorligt syg af en nyrelidelse og har brug for en transplantation. Hendes søster, Leonora, som er kulturattaché i Bonn, men samtidig arbejder for Stasi, presser Ingrids søn, Martin, til at arbejde som spion, fordi det vil hjælpe hans mor til at komme frem i køen for transplantationer. Martin har en stor ydre lighed med Moritz Stamm, som skal tiltræde som adjudant for general Edel, der er tilknyttet NATO. Stasi myrder Stamm, således at Martin kan indtage hans plads. Inden Martin indtager sin nye stilling, når han imidlertid at gøre sin kæreste, Annett, gravid.

Edel har store bekymringer vedrørende sin søn, Alex, der er løjtnant i hæren, men er blevet fascineret af den tyske fredsbevægelse og i opposition til faderen. Da Martin hjælper sin overordnede med at "bringe sønnen til fornuft", får generalen stor tillid til ham. Det lykkes derfor Martin at affotografere hemmelige dokumenter, som belyser NATOs planer om at opstille Pershing II raketter i Vesttyskland. Martin bliver pålagt at gøre kur til NATOs chefanalytiker, Henrik Meyers sekretær med henblik på aflytning. Hun opdager imidlertid, at han er spion, og i sidste øjeblik lykkes det for Tobias Tischbier, der er professor ved universitetet i Bonn og Martins føringsofficer, at dræbe hende, inden hun afslører Martin. I stærk affekt over dette drab drikker Martin sig fuld og ender med at dyrke sex med Edels datter. Hans situation er derfor yderst kompliceret, da han som tak for veludført arbejde bliver bragt tilbage til DDR, hvor han skal være donor for sin nu døende mor. Stasi forsøger samtidig at hverve Meyer, fordi de har kompromitterende billeder af ham i intime situationer med den dræbte sekretær, men chefanalytikeren vælger at begå selvmord frem for at forråde den organisation, han er ansat i.

Martin har fået en opgave på vejen hjem, idet han skal aflevere en kaffedåse til en agent i Vestberlin. Agenten afhenter dåsen, som indeholder sprængstof, og sprænger en bygning på Kurfürstendamm i luften. Martin er chokeret over denne handling og forfølger agenten, som bliver indhentet i undergrundsbanen, hvor Martin dræber ham. Han når frem til Østberlin i sidste øjeblik og får fjernet den nyre, som sikrer, at moderen overlever. Han ønsker nu at blive i DDR hos sin kæreste og det barn, de venter, men Leonoras chef, Walter Schweppenstette, presser ham til at vende tilbage som spion, fordi nogle krypterede disketter, som Martin har sendt til Stasi viser, at USA planlægger et atomangreb mod Sovjetunionen. Dette er imidlertid et bedrag, idet dokumenterne er forfalskede; i virkeligheden viste de, at USA kun ville reagere, hvis Warszawapagten startede et angreb.

Det lykkes på denne baggrund at overbevise Martin og Annett, som viser sig at være meget patriotisk indstillet, om, at han kan bidrage til at undgå en amerikansk aggression, hvis han vender tilbage til posten som adjudant for general Edel. Han første opgave bliver at finde Alex, som har rømmet kasernen, indledt et homoseksuelt forhold til Tischbier og planlagt en gidseltagning af en amerikansk general. Det lykkes for Edels stabsofficer Kramer og Martin at afbryde gidseltagningen, men Kramer bliver dræbt af politiet, mens Martin og Alex lykkes at flygte i sidste øjeblik. Den amerikanske general afslører ikke Alex, fordi han blev overrasket i en intim situation med en prostitueret, som også blev dræbt under episoden.

Martin opdager under forberedelserne til Able Archer, at der blot er tale om en øvelse, der skal udgøre en test af NATO's procedurer. Da Tischbier ikke tror ham og derfor ikke vil give Østberlin denne information, afslører Martin sig selv over for general Edel og giver denne koden til Stasi. Edel beordrer ham imidleritid arresteret, men det lykkes alligevel Martin at flygte til DDR, hvor han opsøger Stasis hovedkvarter. Det afsløres nu, at det er Schweppenstette, der har forfalsket dokumenterne, for at fremprovokere et sovjetisk atomangreb, og det lykkes i sidste øjeblik at standse den sovjetiske mobilisering af et first strike mod Vesteuropa. Martin genforenes med sin mor og Annett i slutningen af sidste afsnit, hvor Alex samtidig bliver orienteret om, at Tischbier muligvis har smittet ham med HIV. General Edel går ind i sit hus, hvor Alex også befinder sig; et skud kan høres.

Medvirkende
 Jonas Nay som Martin Rauch / dæknavn Moritz Stamm, kodenavn Kolibri, adjudant for General Edel.
 Maria Schrader som Lenora Rauch, Martins moster, som engagerer ham til at arbejde for Stasi. Hun er kulturattaché på den Østtyske amassade i Bonn.
 Ulrich Noethen som general Wolfgang Edel, Martins chef i Bundeswehr.
 Sylvester Groth som Walter Schweppenstette, Lenora boss på ambassaden.
 Sonja Gerhardt som Annett Schneider, Martins gravide kæreste, som bor i Kleinmachnow, DDR.
 Ludwig Trepte som Alex Edel, General Edels søn.
 Alexander Beyer som Tobias Tischbier, en professor ved univeristetet i Bonn og Martins føringsofficer
 Lisa Tomaschewsky som Yvonne Edel, general Edels datter, der er medlem af Bhagwan Shree Rajneesh kulten.
 Carina Wiese som Ingrid Rauch, Martins mor, der også bor i Kleinmachnow.
 Godehard Giese som Karl Kramer, en anden østtysk spion ansat på militærbasen i Braunschweig.
 Errol Trotman Harewood som general Arnold Jackson, der arbejder sammen med general Edel vedrørende udviklingen af Pershing II missiler.
 Nikola Kastner som Linda Seiler, sekretær for NATO's chefanalytiker Henrik Mayer spillet af Jens Albinus.

Noter

Eksterne henvisninger

Thrillerserier fra Tyskland
Den kolde krig i fiktionen
Tyske tv-serier fra 2010'erne

Spionen (tv-serie)


Marija "Marica" Guina (djevojačko Butirić, Trpanj, 1903. – Makarska, 2003.) proglašena je "Pravednicom među narodima", te je jedna od 120 do sada proglašenih Pravednika iz Hrvatske, priznanja koju Izrael dodjeljuje nežidovima za čovječnost iskazanu pri spasavanju Židova u Drugom svjetskom ratu.

Yad Vashem proglasio ju je 27. rujna 1995. "Pravednicom među narodima" temeljem svjedočenja Loti(ka) Altarac koju je obitelj Guina sakrivala od režima NDH skoro dvije godine. Osim nje u kući Guina bilo je skrovište još mnogim Židovima.

Svjedočanstvo

Maričina kći Ksenija pohađala je u srednju školu u Sarajevu, a dvadesetogodišnja Loti Altarac bila joj je razredna kolegica i najbolja prijateljica. Kada su nacisti preuzeli kontrolu nad Sarajevom u travnju 1941. godine, započeli su s progonom gradskih Židova. Ksenija je zamolila majku da sakriju Lotu u njihovoj kući. Marica ih je pozvala je da dođu živjeti u Metković, koji je bio u talijanskoj okupiranoj zoni, priloživši Loti lažnu osobnu iskaznicu pod imenom Jagoda Ivčević. Loti je prihvatila ponudu i stigla kod Guina u listopadu 1941. Njeni roditelji i mlađa sestra ostali su u Sarajevu, a kasnije su poslani u koncentracijski logor odakle se roditelji više nisu vratili, jedino se spasila sestra Flora. Loti je skoro dvije godine boravila s Guinama, a da nije bila prijavljena u policiji, te u stalnom strahu od otkrića tijekom svog boravka. Unatoč ratnom siromaštvu, Marica se prema Loti ponašala kao prema vlastitom djetetu, pazeći na sve potrebe, odijevajući je i hraneći je. Kad su vijesti o tragičnoj sudbini Lotine obitelji stigle do njih, Marica je Loti pružila emocionalnu podršku i utjehu. Rizik za Guine bio je tim veći jer je Maričin sin Boris bio aktivan u suradnji s partizanima sve dok nije uhićen i zatvoren, a njihova je kuća bila pod nadzorom. U rujnu 1943., nakon što su se Talijani predali saveznicima i Nijemci ušli na to područje, opasnost se povećala. Marica je stoga odlučila poslati Lotu u Italiju, gdje je preživjela ostatak rata. Nakon rata Loti (kasnije Manuševa) vratila se u Sarajevo, otišla studirati u Zagreb, gdje je udala za makedonskog kolegu Borisa Manuševa, te s njim preselila u Skoplje gdje je osnovala obitelj i rodila dvije kćeri.

Izvori

Životopisi, Metković
Hrvatski pravednici među narodima

Marica Guina


The term "M-Base" is used in several ways. In the 1980s, a loose collective of young African American musicians including Steve Coleman, Graham Haynes, Cassandra Wilson, Geri Allen, Robin Eubanks, and Greg Osby emerged in Brooklyn with a new sound and specific ideas about creative expression. Using a term coined by Steve Coleman, they called these ideas "M-Base-concept" (short for "macro-basic array of structured extemporization") and critics have used this term to categorize this scene's music as a jazz style. But Coleman stressed "M-Base" doesn't denote a musical style but a way of thinking about creating music. Coleman also refuses the word "jazz" as a label for his music and the music tradition represented by musicians like John Coltrane, Charlie Parker, Louis Armstrong, etc. However, the musicians of the M-Base movement, which also included dancers and poets, strived for common creative musical languages, so their early recordings show many similarities reflecting their common ideas, the experiences of working together, and their similar cultural background. To label this kind of music, jazz critics have established the word "M-Base" as a jazz style for lack of a better term, distorting its original meaning.

Music associated with the term "M-Base"
In the year 1991 a significant number of M-Base participants labelled as "M-Base Collective" recorded the CD Anatomy of a Groove. Most of them previously contributed to CDs by alto-saxophonist Steve Coleman whose creativity has been a pivotal factor in that movement, although he refused to be called its leader or founder. Coleman and his friend Greg Osby, who plays alto saxophone in a related style, together led the group "Strata Institute" which recorded two CDs (the second with tenor saxophonist Von Freeman as a further leader). Under the name of Osby, a number of CDs with a specific character have been released starting in 1987 which also coined the perception of "M-Base" jazz. Tenor saxophonist and flutist Gary Thomas admittedly didn't take part in the M-Base initiative, but joined them, and there were similarities in his way of playing. He can be heard on recordings of Coleman und Osby and his own CDs are also labelled as "M-Base-style." All three saxophonists contributed to the CD Jump World by singer Cassandra Wilson.

Pianist Andrew Hill said about Greg Osby: "He has an incredible sense of rhythm and harmonic accuracy, and picks the right notes with a precision that isn't common to people with his technical versatility. He's developed into a fully rounded artist who can play various styles extremely well – better than most." Greg Osby said about Gary Thomas: "He's extremely intelligent and has a capacity for absorption that exceeds that of most people that I know […] He has his own compositional and improvisational method that is peerless in my opinion. He's my favourite tenor saxophone player on the contemporary scene." Clarinettist and composer Don Byron called Steve Coleman "an exceptional personality of American music history."

Antecedents to M-Base were identified by jazz critic Bill Milkowski as the Miles Davis-led band featured on recordings like 1975's Agharta; he noted the combination of Sonny Fortune's acerbic saxophone lines atop the syncopated grooves performed by the rhythm section of drummer Al Foster, bassist Michael Henderson, and rhythm guitarist Reggie Lucas.

Further history
The ideas of the M-Base concept were largely incompatible with the requirements of music business. Most participants of the M-Base movement turned to more conventional music. Cassandra Wilson's blues and folk-influenced music has been fairly suitable for an adaption to the taste of a larger audience. Wilson has been signed to Blue Note Records since 1993. Though two of Gary Thomas' recordings were highly rated by DownBeat he only had a contract with a small European company and his performance opportunities were virtually limited to Europe. Since 1997, he has put his career as a bandleader on hold to teach at Peabody Music Institute. Greg Osby signed with Blue Note Records in 1990 and developed a specific balancing act between an enhanced reverence to tradition and maintaining his new direction. In 2008, Osby launched his own small label. Steve Coleman has developed his music further in accordance with the M-Base concept. In the 1990s his CDs were released by the major label BMG. Thereafter he became practically an underground artist in the U.S. again in that his music was only available as imports, distributed by a small French label. In 2007 John Zorn's small label Tzadik Records released a solo CD of Coleman. In 2010 the small advanced label Pi Recordings began to release Steve Coleman's recordings.

Although the musical line initially called "M-Base" became more than ever focused on Steve Coleman, a number of younger musicians (e.g. a range of excellent drummers) have made substantial creative contributions to his music and his influence is to be found in several musical fields – both in terms of music technique and of the music's meaning. Pianist Vijay Iyer (who was chosen as "Jazz Musician of the Year 2010" by the Jazz Journalists Association) said, "It's hard to overstate Steve [Coleman's] influence. He's affected more than one generation, as much as anyone since John Coltrane. It's not just that you can connect the dots by playing seven or 11 beats. What sits behind his influence is this global perspective on music and life. He has a point of view of what he does and why he does it."

M-Base concept
Steve Coleman explained the substantial elements of the concept as:
 improvisation and structure
 contemporary relevance
 music as expression of life experience
 growth through creativity and philosophical broadening
 use of non-western concepts

The M-Base concept reminds of the creative energy of the bebop originators, their loose collective, and also of their musical goals. The concept does not include "neo-classical jazz," free music without structures, fusion music, music which isn't mainly improvised, or which is shaped with respect to commercial aspects.

References

External links
What is M-Base?
Steve Coleman, M-Base, and Music Collectivism by Vijay Iyer
M-Base Collective
Greg Osby Interview

Jazz genres

M-Base


An Odontelytrum abyssinicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Odontelytrum abyssinicum in nahilalakip ha genus nga Odontelytrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Odontelytrum

Odontelytrum abyssinicum


Gábor Apor (n. 12 aprilie 1851, Viena – d. 19 august 1898, Baden, Austria) a fost un nobil transilvănean, prefect al comitatului Târnava Mare, cu reședința la Sighișoara. Gábor Apor a fost tatăl episcopului Vilmos Apor, ucis de Armata Roșie și canonizat de Biserica Catolică.

Lui Gábor Apor i se datorează construcția căii ferate Sibiu-Agnita-Sighișoara.

Nașteri în 1851
Decese în 1898
Oameni din Viena
Sighișoreni

Gábor Apor


Die dritte und letzte LIHG-Meisterschaft fand unter dem Namen Coupe de Chamonix 1914 vom 20. bis 22. Januar 1914 in Chamonix, Frankreich statt. Dabei wurden die teilnehmenden Nationen durch ihre besten Clubmannschaften vertreten. Das Vereinigte Königreich wurden durch den Princes Ice Hockey Club, Frankreich durch den Club des Patineurs de Paris, das Königreich Böhmen durch eine Spielgemeinschaft Česká sportovní společnost/SK Slavia Prag und das Deutsche Reich durch den Berliner Schlittschuhclub vertreten.

Die Mannschaft des Vereinigten Königreichs gewann das Turnier mit einer Bilanz von 3 Siegen aus ebenso vielen Spielen.

Spiele

Abschlusstabelle

Mannschaftskader

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyveranstaltung 1914
Eishockeyturnier in Frankreich
Eishockeywettbewerb in Chamonix-Mont-Blanc

LIHG-Meisterschaft 1914


Das Louise-Michel-Bataillon, auch das 6.-Februar-Bataillon genannt, war ein Bataillon der Internationalen Brigaden im Spanischen Bürgerkrieg zwischen 1936 und 1937. Es wurde aus einer französischen und einer belgischen Einheit formiert. Es wurde nach Louise Michel benannt, einer Heldin der Pariser Kommune. Zudem wird in der Literatur das Bataillon auch als das Namenlose Bataillon bezeichnet.

Die ersten Milizionäre
Die erste Milizeinheit mit dem Namen Louise Michel wurde wahrscheinlich von einer kleinen Zahl von Freiwilligen in Barcelona im Herbst 1936 formiert, vermutlich in der Kaserne "Carlos Marx" (Kloster von Pedralbes), der Ausbildungskaserne der katalanisch-kommunistischen Partei PSUC (Partit Socialista Unificat de Catalunya). Ab Herbst 1936 erfolgte die Eingruppierung der Milizeinheit in eine Centuria. Die Centurien wurden nach dem Beschluss vom 28. September 1936 zur Aufstellung der Brigada Mixta Teil der Republikanischen Volksarmee. Die Neugruppierung der PSUC-Centurien erfolgte wahrscheinlich am 1. November 1936 während der Schlacht von Madrid.

Louise-Michel-Bataillon
Im November 1936 erfolgte die erstmalige Aufstellung des Louise-Michel-Bataillons in Albacete, dem zentralen Stützpunkt und Ausbildungslager der Internationalen Brigaden. Es wurde als No 7 bezeichnet. Die Angehörigen des Bataillons wurden aufgrund der Verluste der Internationalen Brigaden bei der Schlacht von Madrid der XI. Internationalen Brigade zugewiesen.

XIII. Internationale Brigade
Die erneute Aufstellung des Louise-Michel-Bataillons mit der Nummer No 11 erfolgte im Dezember 1936 in Albacete. Das Bataillon wurde Teil der XIII. Internationalen Brigade. Bei der Formierung hatte die XIII. Internationale Brigade die folgende Gliederung:

1.º Louise-Michel-Bataillon (französisch)
2.º Tschapajew-Bataillon (vornehmlich deutsch und polnisch)
3.º Henri-Vuillemin-Bataillon (französisch)
4.º Juan-Marco-Bataillon (spanisch)

Die Befehlshaber der XIII. Internationalen Brigade waren Wilhelm Zaisser (Pseudonym Gomez) mit seinem deutschen Landsmann Albert Schindler als Chef des Stabes und dem Polen Suckanek als Politischer Kommissar. Direkt nach der Aufstellung wurde die XIII. Internationale Brigade mit dem Tschapajew-Bataillon, dem Henri-Vuillemin-Bataillon, dem spanischen Juan-Marco-Bataillon, einer internationalen Artilleriegruppe sowie einer Panzerkompanie zum Küstenschutz nach Valencia beordert. Die Stationierung erfolgte an der Bahnstrecke von Valencia nach Castellón de la Plana an einem Bahnhof in der Nähe von Valencia.

Entlastungsoffensive von Teruel
Am 2. Dezember 1936 wurde die XIII. Internationale Brigade von Valencia an die Front bei Teruel beordert, einer Front die seit fünf Monaten erstarrt und zudem noch nicht militarisiert war. Durch die Offensive bei der Stadt Teruel und deren Einnahme sollte die Madrider-Front entlastet werden. Am Morgen des 27. Dezember 1936 rückte die XIII. Internationalen Brigade gemeinsam mit der anarchistischen Kolonne Ledesma, die von Pancho Villahermosa befehligt wurde und den rechten Flügel stärkte, auf Teruel (La Madrugada) vor. Am nächsten Tag gelang es der XIII. Internationalen Brigade, die ersten Häuser von Teruel einzunehmen – ein Angriff ohne sichtlichen Erfolg und wahrscheinlich mit hohen Verlusten. Hier brach die Offensive in sich zusammen. Die XIII. Internationale Brigade erlitt bei diesen Kämpfen Verluste von 50 %, so dass die Verluste mindestens 250 bis 300 Mann betrugen. Nach der Feuertaufe wurde die Brigade am 27. Januar 1937 zur Reorganisation von der Front nach Utiel-Requena abgezogen und reorganisiert. Aufgrund der starken Verluste wurden die beiden französischen Bataillone, das Louise-Michel-Bataillon und das Henri-Vuillemin-Bataillon zusammengelegt. Bei der Verlegung der XIII. Internationalen Brigade sollten die Stellungen der XIII. Internationalen Brigaden von der Kolonne Ledesma besetzt werden, die sich aber weigerte diese Stellungen zu übernehmen. Die Kolonne zog es vor Stellungen zu beziehen, die besser zu verteidigen waren. Somit wurde ein Geländegewinn von fünf Kilometern preisgegeben.

Kämpfe in der Sierra Nevada

Um die Niederlage der Republikaner bei der Schlacht von Málaga abzuwenden, wurde die XIII. Internationale Brigade Anfang Februar von Teruel in die Sierra Nevada verlegt. Während des Abzuges erfolgte wahrscheinlich die Zusammenlegung des Louise-Michel-Bataillons mit dem Henri-Vuillemin-Bataillon in Requena. Des Weiteren erfolgte in Requena die Aufstockung der XIII. Internationalen Brigade. Hiernach bestand die Brigade zur Mehrheit aus Brigadisten ohne Kampferfahrung. Zudem erfolgte die Eingruppierung des spanischen Otumba-Bataillons in die XIII. Internationale Brigade. Nach der Neugruppierung hatte die XIII. Internationale Brigade die folgende Gliederung:

 Tschapajew-Bataillon (vornehmlich deutsch und polnisch)
 Henri-Vuillemin-Bataillon (französisch)
 Juan-Marco-Bataillon (spanisch)
 Otumba-Bataillons (spanisch)

Während der Kämpfe in der Sierra Nevada versuchte das französische Bataillon der XIII. Internationalen Brigaden unter anderem vergeblich den Ort Motril einzunehmen. Dem Bataillon gelang es aber in diesem Frontabschnitt die Front zu stabilisieren. Sie konnte hierdurch verhindern, dass die Corpo Truppe Volontarie weiter auf Almería vorrücken konnten. Nach der Stabilisierung der Front in der Sierra Nevada bezog das Bataillon Stellungen in der Nähe von Órgiva.

 Im März 1937 beschloss die Brigadeleitung der XIII. Internationalen Brigade eine Entlastungsoffensive im Trevéleztal. Diese Entlastungsoffensive sollte einer versprengten Einheit von 800 Milizionären aus Málaga die Möglichkeit eröffnen, durch die feindlichen Linien zu gelangen. Die XIII. Internationale Brigade begann mit dem Lenin-Bataillon, nach der Ankunft des Tschapajew-Bataillons, mit der Entlastungsoffensive. Gegen Abend des ersten Tages der Offensive erhielt das französische Bataillon den Auftrag, mit dem Tschapajew-Bataillon, nach Capilerilla vorzurücken. Das französische Bataillon erreichte über Höhenpfade mit dem Tschapajew-Bataillon das Tal von Pórtugos Capilerilla und eroberte die Ortschaft. Im Rahmen der Entlastungsoffensive gelang es den spanischen und der XIII. Internationale Brigade an diesem Tag neben der Ortschaft Capilerilla auch die Ortschaften Pitres, Busquístar, Ferreirola und Mecina-Fondales einzunehmen. Nach der Stabilisierung des Frontverlaufes im Bereich von Pórtugos und der Befestigung von Höhenstellungen in der Sierra Nevada sowie im Trevéleztal gelang es den eingeschlossenen 800 Milizionären aus Málaga bei Nacht, während eines Schneesturms, im Bereich des Lenin-Bataillons der Einkesselung zu entgehen. Nach der geglückten Befreiung der Milizionäre aus Málaga erhielt die XIII. Internationale Brigade am 27. März 1937 den Ablösebefehl.

Provinz Córdoba
Am 1. April 1937 erreichte die XIII. Internationale Brigade die Region Los Pedroches und startete am 4. April 1937 eine Offensive in der Sierra Noria. Während der Offensive eroberte die XIII. Internationalen Brigade mit der 86.ª Brigade sowie weiteren spanischen Einheiten die drei Ortschaften Valsequillo und La Granjuela und Los Blázquez in den ersten vierundzwanzig Stunden einzunehmen, nach weiteren drei Tagen die Ortschaften Esparragossa, Prados, Cuenca und Granja. Nach der Eroberung der Anhöhen der Sierra Noria bis zum 6. April 1937 versuchte die Brigade Cerro Mulva, eine Schlüsselposition der Nationalisten, einzunehmen, wo die Offensive scheiterte. Den republikanischen Truppen gelang es ein Gebiet von fast einhundert Quadratkilometern zu erobern, so dass die Frontlinie bis vor die Berge von Peñarroya und Fuente Ovejuna vorgeschoben werden konnte.

Neuformierung des Louise-Michel-Bataillons
Nach einer weiteren Operation gegen die Corpo Truppe Volontarie in Campillo de Llerena kehrten Teile des französischen Bataillons der XIII. Internationalen Brigade zu seiner Basis nach Albacete zurück. Wahrscheinlich erfolgte in Albacete die erneute Formierung des Louise-Michel-Bataillon.

Schlacht von Brunete

Das Bataillon kämpfte bei der Schlacht von Brunete als Teil der 15. Republikanischen Division auf der linken Flanke der Schlacht. Am Morgen des 5. Juli 1937 konnte die XIII. Brigade den Friedhof von Villanueva de la Cañada einnehmen. Im Laufe des Tages konnten die Internationale Brigaden Villanueva de la Cañada einnehmen. In den folgenden Tagen musste die Internationalen Brigaden starken Gegenangriffen widerstehen. Vor allem aber war die Verteidigung der Position Romanillos eine enorme Belastung für die Internationale Brigade. Diese führte zu einer Meuterei, die in eine offene Rebellion überging.

Auflösung des Louise-Michel-Bataillons
Die politischen Kommissare konnten die meuternden Brigadisten mit Unterstützung einer gepanzerten Einheit entwaffnen. Die Kommandeure wurden verurteilt und das Louise-Michel-Bataillon am 27. Januar 1937 aufgelöst, wobei die Brigadisten des Louise-Michel-Bataillons vornehmlich in das Henri-Vuillemin-Bataillon integriert wurden.

Nachtrag
Der Autor Hanns Maaßen erwähnt in seinem Buch Die Söhne des Tschapajew aus dem Jahre 1960 nicht ein einziges Mal das Louise-Michel-Bataillon. Entweder erwähnt er nur das Henri-Vuillemin-Bataillon, den Brigadestab oder die XIII. Internationale Brigade. Die Gründe hierfür liegen wahrscheinlich in der Befehlsverweigerung des Louise-Michel-Bataillons während der Schlacht von Brunete. In seinem Buch Brigada Internacional ist unser Ehrenname ... von 1974 erwähnt er das Bataillon gleichfalls nicht mit seinen Namen. Er erwähnt nur, dass die XIII. Internationale Brigade aus dem Tschapajew-Bataillon, dem spanischen Juan-Marco-Bataillon sowie zwei französischen Bataillonen bestand, dem Henri-Vuillemin-Bataillon und einem Namenlosen. In seinem Buch Die Söhne des Tschapajew erwähnt der Autor nur einmal General Gomez als Befehlshaber der XIII. Internationalen Brigade. Ursache hiervon wird sein, dass im Januar 1954 Wilhelm Zaisser (Pseudonym Gomez) aus der SED ausgeschlossen wurde und seinen Sitz in der Volkskammer, den er seit 1949 innegehabt hatte, verlor.

Literatur
 Hanns Maassen: Die Söhne des Tschapajew, Verlag des Ministeriums für Nationale Verteidigung, Berlin 1960.

Einzelnachweise

Internationale Brigaden
Spanien

Louise-Michel-Bataillon


Wolf and Sheep er en dansk film fra 2017, filmen er instrueret af Shahrbanoo Sadat.

Medvirkende
 Qodratollah Qadiri som Qodrat
 Sediqa Rasuli som Sediqa
 Amina Musavi som Abzina
 Sahar Karimi som Nikbakht
 Masuma Hussaini som Nazok
 Said Mohammad Amin Naderi som Nazar
 Zekria Khoda Dadi som Safdar
 Qorban Ali Khoda Dadi som Qorban
 Ali Khan Ataee som Jawad
 Haji Ahmad Darvishi som Zahir

Eksterne Henvisninger

Danske film fra 2017
Dramafilm fra Danmark

Wolf and Sheep


In the United States, a number of ships whose construction was authorized during World War I entered service at a time when the post-war cutbacks in funds and personnel seriously curtailed American peacetime naval operations. The Navy established the rotating reserve to maintain a force in readiness. In operation, the system required that one-third of a given force remain alongside, maintained by only the minimum number of officers and soldiers, while another third was to be half-staffed and berthed at a buoy in the harbor. The last third was fully staffed and remained at buoys in the harbor but were for periodic operations underway at sea.

United States Navy

Rotating Reserve


(30252) Textorisová, denumire internațională (30252) Textorisova, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
30252 Textorisová este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Peter Kušnirák. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 7,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 30001-31000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

30252 Textorisová


Dragoș Ionuț Nedelcu

Carieră

Viitorul Constanța
Dragoș Nedelcu și-a început cariera de fotbalist la Viitorul Constanța, echipa din orașul său natal. A debutat la în Liga I pe 28 august 2014, într-un meci încheiat cu scorul de 0-0 împotriva celor de la CSMS Iași. Acesta a înscris primul său gol pentru Viitorul Constanța o lună mai târziu, într-un meci de Cupa României împotriva celor de la Săgeata Năvodari, într-un meci câștigat cu scorul de 0-3. În sezonul 2014-2015 al Ligii I, Nedelcu a jucat 15 meciuri, fără să înscrie vreun gol. Viitorul a terminat pe locul 12 în acel sezon, iar Nedelcu a jucat un rol important în acel sezon, ajutându-și echipa să evite retrogradarea în liga secundă. Cu timpul a devenit un jucător important la Viitorul, iar în 2017 a cucerit titlul de campion al Ligii I. A jucat 28 de meciuri în acel sezon și a marcat un singur gol, într-o victorie cu 0-1 împotriva celor de la Pandurii Târgu Jiu. Sezonul următor a bifat doar 7 meciuri în tricoul echipei constănțene, printre care și două meciuri în preliminariile UEFA Champions League împotriva formației cipriote APOEL Nicosia.

Steaua București

Pe data de 9 august 2017, Dragoș Nedelcu, a semnat un contract valabil timp de 4 ani cu Steaua București. A debutat pe 12 august împotriva Astrei Giurgiu, într-un meci din etapa a VI-a a Ligii I, terminat cu scorul de 1-1. Două etape mai târziu înscria primul său gol în tricoul Stelei, în victoria cu scorul de 2-0 împotriva formației FC Botoșani.

Palmares
Viitorul Constanța
 Liga I (1): 2016-2017

Note

Legături externe

 Dragoș Nedelcu pe Transfermarkt
 Dragoș Nedelcu pe site-ul UEFA
 Dragoș Nedelcu pe Soccerbase

Nașteri în 1997
Sportivi români în viață
Fotbaliști români
Fotbaliști internaționali români
Mijlocași
Fotbaliști ai FC Viitorul
Fotbaliști ai FC Steaua București

Dragoș Nedelcu


معركة فيلكا هي معركة وقعت في جزيرة فيلكا الكويتية خلال غزو الكويت بين القوات الكويتية المدافعة عن الجزيرة والتي تتألف من سرية مشاة وسرية قوة حدود وسرية دفاع جوي ضد قوة تقدر بلواء من مشاة البحرية والقوات الخاصة العراقية. انتهى القتال بالاستيلاء على الجزيرة وأسر القوة الكويتية في صباح يوم الجمعة 3 أغسطس.

الهجوم

الهجوم الأول (ابرار جوي)
في تمام الساعة 5:00 اخترقت اجواء جزيرة فيلكا 45 طائرة مروحية عراقية محملة بكتيبة قوات خاصة وتصدت لهم سرية الدفاع الجوي الموجودة بالجزيرة واسقطت مروحية واحد محملة بالجنود وانسحبت باقي المروحيات.

الهجوم الثاني (ابرار جوي)
في الساعة 6:00 أعادت نفس القوة مهاجمة الجزيرة وتصدت لها سرية الدفاع الجوي واسقطت 7 مروحيات محملة بالجنود وطائرتين مقاتلتين وانسحبت المروحيات العراقية عن اجواء الجزيرة.

الهجوم الثالث (ابرار بحري)
بعد فشل الابرار الجوي قامت كتيبة من مشاة البحرية العراقية بمحاولة الهجوم على الجزيرة من جهة الشمال بحوالي 100 زورق. انتظرت القوات الكويتية دخول القوات المهاجمة داخل مدى أسلحتها الخفيفة والمتوسطة ثم أمطرت بوابل من الرصاص مما دفع القوة المهاجمة للانسحاب.

الهجوم الرابع (ابرار بحري)
أعادت القوات العراقية الهجوم في الساعة 4:00 صباح يوم الجمعة 3 أغسطس بقوة من لواء زائد من مشاة البحرية والقوات الخاصة، وأسرت أفراد القوة الكويتية في الجزيرة.

وصلات خارجية
 معركة جزيرة فيلكا من موسوعة المقاتل

هوامش

مراجع
 ملاحم يوم الفداء الكويتي، التطور السياسي والعسكري، العقيد الركن الدكتور محمد عبد اللطيف الهاشم
 القوة الجوية الكويتية الأربعون عاماً الأولى 1953 - 1993 ،العميد الركن الطيار صابر السويدان آمر القوة الجوية الكويتية، دار سعاد الصباح للنشر.

الكويت في 1990
أحداث أغسطس 1990
أحداث أغسطس 1990 في آسيا
تاريخ الكويت العسكري
معارك الغزو العراقي للكويت
معارك الكويت
معارك حرب الخليج الثانية
نزاعات في 1990

معركة فيلكا


Sultanihüzzam (Sultânî Hüzzâm), Klasik Türk müziğinde bir birleşik makam.

Ayrıca bakınız
Makam (müzik)
Hüzzam

Klasik Türk müziği makamları

Sultanihüzzam


نُمْرود  ، هو ملك شنعار وكان وفقاً لسفر التكوين وسفر أخبار الأيام ابن كوش وهو ابن حفيد نوح. يُذكر في سفر التكوين:

ويرتبط اسم نمرود بالعديد من آثار بلاد الرافدين. كما جاء ذكره في المدراش.

شخصيته
في الثقافة الرائجة يشار إلى النمرود بأوصاف مثل أول جبار في الأرض. وكان أحد ملوك الدنيا الأربعة الذين ذكروا في القرآن وهو من الملوك الكافرين. وهو أول من وضع التاج على رأسهِ وتجبر في الأرض وادعى الربوبية وكان ملكهُ أربع مائة سنة فطغى وتجبر وعتا وآثر الحياة الدنيا. ولقد رأى حلما طلع فيه كوكب في السماء فذهب ضوء الشمس حتى لم يبق ضوء، فقال الكهنة والمنجمون في تأويل الحلم أنه سيولد ولد يكون هلاكك على يديه، فأمر بذبح كل غلام يولد في تلك الناحية في تلك السنة وولد إبراهيم ذلك العام فأخفته والدته حتى كبر وعندها تحدى عبادة نمرود والاصنام. ويشرح المفسرون أن إبراهيم وملك يدعي الألوهية تواجها لإظهار الإله الحقيقي الذي يستحق العبادة، أهو الملك أم الله؛ مفسرين بأن هذا الملك هو النمرود. وعندما فشل الملك في محاججته، أمر بحرق إبراهيم بالنار والتي تحولت على إبراهيم بردا وسلاما. وعن موته، ذكر ابن كثير

وذكر الطبري أن بناء برج بابل بواسطة النمرود هي سبب لعنة الله التي انشأت اللغات المختلفة.

الإشارات من النصوص الدينية

نمرود في التوراة

يذكر نمرود بالاسم في التوراة من دون أي تفاصيل. أول ذكر لنمرود في التوراة كان من خلال أنساب سفر التكوين فيما يعرف بجدول الأمم. الذي يوضح أنه ابن كوش، حفيد حام، وابن حفيد نوح؛ وبأنه . وتتكرر هذه المعلومات في سفر أخبار الأيام الأول. وفي كتاب ميخا. يشار إلى أنه إنشاء مملكة ومدن بابل، أكد، وأوروك في أرض شنعار أي بلاد ما بين النهرين.

يذكر نمرود ببعض التفصيل في كتب اليهود الأخرى مثل التلمود والمدراش وتاريخ يوسيفوس. فالتلمود يربطه بشخصية الملك امرافيل الذي كان حاكما أيام إبراهيم. ويذكر كتاب اليوبيلات أن «نبرود» (وهي اللفظة الإغريقية للاسم) هو من أجداد إبراهيم وبالتالي أبو اليهود. أما يوسيفوس، فيصف نمرود بباني برج بابل ومتحدي عبادة الله. حادثة مواجهته وإبراهيم وبأنه باني برج بابل.

نُمْرُود في الإسلام
لم يرد اسم النمرود في النص القرآني إنما ربط مفسرون مثل الطبري بين الملك نمرود البابلي والملك الذي تحداه النبي إبراهيم في سورتي الانبياء آية 68، والبقرة آية 258

وذكر نمرود في التراث الإسلامي في العديد من كتب المفسرين للقرآن والمؤرخين العرب والمسلمين. إلا أنه اختلف في نسبه. منهم من ذكر أنه «نمروذ بن كنعان بن كوش بن حام بن نوح» أو أنه «نمرود بن فالخ بن عابر بن شالخ بن أرفخشذ بن سام بن نوح» أو أنه ابن ماش ابن ارام ابن سام.

ذكر ابن الأثير في الكامل في التاريخ، والطبري في شرحه والقلقشندي كذلك بأنه «نمرود بن كوش» وصولا إلى حام بن نوح. ولم يخالفهم في ذلك إلا ابن كثير في البداية والنهاية. فيقول ابن الأثير في المجلد الأول في الكامل للتاريخ، ص 81: «أما حام، فوُلِد له كوش..... فمن ولد كوش نمرود ابن كوش....»

علاقة تاريخية
شكك بعض المؤرخين والمفسرين في علاقة نمرود التاريخية مع الملك الطاغي الذي ذكر في القرآن. فنسب الملك إلى فارسي أعرابي أي كردي، وقيل هو شخص اسمه هيزن ورجل اسمه هيرين.

الثقافات الأخرى
ذكر في الثقافة الأرمينية أن جد الأرمن، هايغ، هو من قضى على نمرود والذي كان يسمى «بيل». في الكوميديا الإلهية التي كتبها دانتي أليغييري (مكتوبة ما بين 1308 و1321)، يصور نمرود كشخصية عملاق في الجحيم. وقال أنه يتعرض للعقاب في الدائرة التاسعة من الجحيم مع عمالقة آخرين. وربط بعض المؤرخين شخصية نمرود بشخصية جلجامش.

التفسيرات التاريخية

حاول مؤرخون ومستشرقون وعلماء الآثار المهمتين بالآشورية وعلماء الأساطير طويلا إيجاد علاقات بين نمرود وشخصيات مثبتة تاريخيا في بلاد ما بين النهرين.

منذ بدايات القرن الرابع الميلادي، دوّن الأسقف المسيحي ايسوبيوس من قيسارية أن المؤرخ البابلي بيروسوس الذي عاش في القرن الثالث قبل الميلاد قال أن أول الملوك بعد الفيضان كان إيخويوس من كلدو وربطه بنمرود. وأتيح لجورج الصقلي (حوالي 800م) لنصوص بيروسوس، وطابقه أيضا بشخصية النمرود التوراتية. وحديثا، اقترح علماء السومريات علاقات أخرى تربط إيخويوس هذا وملك بابل وجد جلجامش الذي ظهر في أقدم نسخ كلاوديوس إليانوس (حوالي 200م) باسم إيوخوروس، واسم مؤسس أوروك (الوركاء) معروفا من الكتابات المسمارية باسم إنمركار.

في عام 1920، إقترح ج.د. برينس أيضا علاقة بين إله ماراد ني ونمرود. وذكر كيف أن د. كريلينج أضحى ميّالا لربط نمرود تاريخيا بلوجال باندا - ملك أسطوري مذكور في النصوص التاريخة لارنو بويبيل، 1914، والذي كان عرشه في مدينة ماراد. وهذا الطرح يدعمه ثيودور جاكوبسون عام 1989 كاتبا حول "لوجال باندا وننسونا.

وبحسب رونالد هينديل، فإن اسم النمرود هو في الأغلب تحوير عبر سجال نينورتا، إله رئيسي في ديانات بلاد ما بين النهرين والذي كان له أتباع في عدد من المدن الآشورية الرئيسية مثل كالح وبابل أيضا، وإلها حاميا لعدد من الملوك الآشوريين. ويمكن إسناد وصف حملات نمرود الواردة في سفر التكوين إلى فتوحات الملك الآشوري توكولتي-نينورتا الأول (دالي إت آل., 1998, p. 67).  يشير أيضا أن توكولتي-نينورتا (ملك قوي من ملوك الإمبراطورية الآشورية الوسطى) كتأصيل لنمرود. ، في هذا المسلك المملكتان البابليتان قررت ان نمرود كان معروفا ب نينوس (أيضا لم يثبت في قوائم ملوك بلاد الرافدين), كان وفقا لل الإغريق وملك بلاد الرافدين وزوج سميراميس، with a whole host of deities throughout the البحر الأبيض المتوسط world, and with the Persian زرادشت. The identification with نينوس follows that of the Clementine Recognitions; the one with Zoroaster, that of the Clementine Homilies, both works part of كتابات كليمنتية. There was a historical Assyrian queen شامورامات in the 9th century, the wife of شمشي أدد الخامس، whom some speculations have identified with Semiramis, while others make her a later namesake of a much earlier Semiramis.

بحسب نظرية ديفيد روهل، إنمركار، المؤسس السومري لأورك، كان الملهم الأصلي لشخصية نمرود، لأن حكاية نمرود وملك أرارتا (راجع:) تحمل بضع تشابهات لأسطورة نمرود وبرج بابل، ولأن الجزء «كار» في اسم إنمركار يعني «صياد». وكذلك يقال أن إنمركار بنى زقورات في كل من أورك وأريدو(تل أبو شهرين)، والتي يدفع روهل بأنها موقع بابل الأصلي.

كتب جوزيف بوبليتشا عام 1929 عن التعرف على نمرود في السلالة الأولى في اوروك

لأن مدينة أخرى قيل أن النمرد بناها وهي أكاد، فإن نظرية أقدم، طرحت عام 1910، تربط بينه وبين سرجون الأكدي، جد نارام-سن، حيث أنه وبناء على قائمة الملوك السومرية، فإن ذاك الملك الذي بنى أكاد. سرجون عُرف من الآثار في عام 1860، وظل لبعض الوقت أقدم حكام ما بين النهرين. وتوكيد قائمة الملوك بأنه من بنى أكاد أضحى موضع تسائل لأن اكتشاف نصوص تذكر الموقع تعود لزمن أسلاف سرجون، مثل الملك إنشاكوشانا ولوجال زاجة سي من أوروك. عدا أن إنشاء بابل نسب إلى سرجون في الألواح البابلية (Babylonian Chronicle (ABC 19:51))، وهي مدينة أخرى نسبت إلى نمرود في سفر التكوين. إلا أن لوح آخر (ABC 20:18-19) يقترح أن ما فعله سيرجون لم يكن أكثر من إزالة التراب عن المدينة الأصلية، وأعاد بنائها في موقعها اللاحق مقابل أكاد.

يقترح يجال ليفين (2002) أن نمرود كان استذكار لسرجون الأكادي وحفيده نارام-سين بالاسم "نمرود المشتق من اللاحق.

المراجع

آشور
حام بن نوح
شخصيات أسطورية
شخصيات في سير بطولية وأسطوريات
شخصيات من سفر التكوين
صيادون
ملوك
ملوك توراتيون
مواضيع إسلامية يهودية

نمرود


Der Gerichtsbezirk Favoriten ist ein dem Bezirksgericht Favoriten unterstehender Gerichtsbezirk in Wien. Der Gerichtsbezirk umfasst den Gemeindebezirk Favoriten.

Geschichte
Die Gebiete des heutigen Gemeindebezirks Favoriten war ursprünglich Teil der Wiener Gerichtsbezirke Wieden und Margarethen bzw. der niederösterreichischen Gerichtsbezirke Mödling und Schwechat.

Nach dem Anschluss Österreichs 1939 wurde das Gericht in Amtsgericht Favoriten umbenannt und war nun dem Landgericht Wien nachgeordnet. 1945 erhielt es wieder den Namen Bezirksgericht.

Einzelnachweise

Literatur

 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte. Wien. Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF-Datei; 395 kB)

Favoriten

Gerichtsbezirk Favoriten


{{Taksokuş
| ad = Bayağı çütre
| resim = Common Rosefinch I IMG 3959.jpg
| resim2 = Rosenfink (Carpodacus erythrinus)-Ystad-2021.mp3
| statü = LC
| alem = Animalia
| şube = Chordata
| sınıf = Aves
| takım = Passeriformes (Ötücü kuşlar)
| familya = Fringillidae (İspinozgiller)
| cins = Carpodacus (Çütre)
| tür = C. erythrinus
| ikili_ad = Carpodacus erythrinus
| ikili_ad_yazar = Pallas, 1770
| sinonim = Erythrina erythrina
| dış_bağlantılar =
}}Bayağı çütre''' (Carpodacus erythrinus''), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından ötücü bir kuş türü.

Fiziksel özellikleri

Bayağı çütre 15 cm uzunluğuna ve 20.25 gram ağırlığa varır. Yavrular ve dişiler zeytin yeşili olurlar. Erkeklerin kafaları ve göğüsleri kızıl renk, karın kısımları beyaz ve gözleri siyah renk olur. Ötüşü "vüğ" ya da "cüğ" diye tarif edilebilir.

Yaşam alanı

Mayıs'tan Ağustosa kadar orta ve doğu Avrupa'nın sulak kır, park ve çalılık alanlarında ve meyve bahçelerinde görülür. Kış aylarını Türkiye'den Hindistan'a kadar varan bir bölgede geçirir.

Beslenme
Bayağı çütre, böcekler, çekirdek ve tomurcuklar ile beslenir.

Dış bağlantılar

Çütre
Avrupa kuşları
Türkiye'deki kuşlar

Bayağı çütre


ولاية الواحدي في بير علي هي إحدى الولايات في السلطنة الواحدية في محمية عدن البريطانية ومحمية الجنوب العربي. عاصمتها بير علي. آخر حكامها علوي بن صالح بن أحمد الواحدي حيث ألغيت السلطنة عام 1967 عند تأسيس جمهورية اليمن الديمقراطية الشعبية التي هي الآن جزء من الجمهورية اليمنية.

مراجع

تأسيسات القرن 19 في اليمن
تأسيسات سنة 1830 في آسيا
تأسيسات سنة 1830 في اليمن
دول في محمية عدن
دول وأقاليم انحلت في 1967
دول وأقاليم أسست في 1830
دول يمنية بعد الإسلام
محمية الجنوب العربي

ولاية الواحدي في بير علي


În funcție de organizația KKK luată în considerare, funcția de lider național al Ku Klux Klan are denumirea de Grand Wizard sau Imperial Wizard.

Al Doilea Ku Klux Klan

 William Joseph Simmons (1880-1945) a fost liderul Ku Klux Klan între 1915 și 1922
 James A. Colescott (1897-1950) lider între 1939-1944.
 Samuel Green (1889-1949) Imperial Wizard timp de o zi.

Alte filiale Ku Klux Klan

 Jeff Berry (1968 - a încetat din viață în 2013)
 Samuel Bowers (1924-2006)
 David Duke (născut 1950)
 Virgil Lee Griffin (cc. 1944-2009)
 Thomas Robb (născut 1946)
 David Wayne Hull
 Johnny Lee Clary (1959–2014),Imperial Wizard în 1989 al White Knights Organization; ulterior a renunțat la calitatea sa de membru și a devenit preot creștin hirotonisit, poziție din care a luptat împotriva rasismului și mișcărilor supremaciste.
 Ron Edwards, Imperial Wizard al Imperial Klans of America.
Robert Shelton (1930-2003), Imperial Wizard al United Klans of America.
 Louis Beam (născut în 1946)
 Bill Wilkinson, Imperial Wizard al "Invisible Empire, Knights of the Ku Klux Klan" între 1975-1981.
 Don Black (născut în 1953), Imperial Wizard între 1981-1987.
 Eldon Edwards (1909-1960), Imperial Wizard al KKK din 1953-1960.
Samuel Roper (1895-1986), ofițer de poliție devenit Imperial Wizard al KKK din 1949 până în 1950. Acesta a fost precedat de Samuel Green și succedat de Eldon Lee Edwards.
 Bob Jones, Grand Dragon al United Klans of America în Carolina de Nord între 1963-1967.
Tom Metzger (1938-2020), Grand Wizard al Ku Klux Klan în anii 1970. Fondatorul organizației  (WAR).

Note

Ku Klux Klan

Lideri ai Ku Klux Klan


Vegferð er íslensk gamanþáttaröð í sex þáttum sem frumsýnd var vorið 2021 á Stöð 2. Leikstjóri er Baldvin Z. Aðalleikarar eru Ólafur Darri Ólafsson og Víkingur Kristjánsson sem leika tvo vini sem fara í vegferð um Vestfirði. Þáttaröðin var tekin upp sumarið 2020 og var fyrsti þátturinn sýndur á páskadag 4. apríl 2021 og sá síðasti 9. maí 2021.

Heimildir
 Vegferð á Kvikmyndavefnum

Tenglar

Íslenskir grínþættir
Íslenskir gamanþættir í sjónvarpi

Vegferð


La Subdirección General de Archivos Estatales es el organismo encargado de elaborar, dirigir y coordinar la custodia, conservación y difusión del patrimonio documental de España. Este centro depende del Ministerio de Cultura y Deporte de España y está encuadrado dentro de la Dirección General de Bellas Artes.

Funciones
Su principal función es la gestión y el fomento de los archivos de titularidad estatal adscritos al Ministerio de Cultura, así como la coordinación entre estos centros. Estos órganos se dividen entre los archivos históricos generales, los tres provinciales del País Vasco y centros de tratamiento técnico de los archivos. Los archivos regionales y provinciales quedan transferidos a las comunidades autónomas. Por otra parte, los archivos del parlamento, de los ministerios (excepto el de Cultura), los judiciales y los militares quedan fuera de su control.

Los archivos y centros que están bajo su tutela son los siguientes:

 	Archivo de la Corona de Aragón
 	Archivo General de Simancas
 	Archivo General de Indias
 	Archivo Histórico Nacional
 	Archivo General de la Administración
 	Archivo de la Real Chancillería de Valladolid
 	Archivo Histórico Provincial de Álava
 	Archivo Histórico Provincial de Vizcaya
 	Archivo Histórico Provincial de Guipúzcoa
 	Archivo Central del Ministerio de Cultura
 	Centro Documental de la Memoria Histórica
 	Sección Nobleza del Archivo Histórico Nacional
 	Centro de Información Documental de Archivos (CIDA)
 	Servicio de Reproducción de Documentos (SRD)

No obstante, también se encarga del asesoramiento de los archivos de titularidad estatal dependientes de otros ministerios. Otra de sus ocupaciones es el fomento de la conservación del patrimonio documental español y de su promoción o difusión nacional e internacional. A nivel nacional colabora a través de la Comisión de Normas Españolas de Descripción Archivística (CNEDA), órgano creado en 2007 y encargado del desarrollo y de la actualización de la normativa archivística española. A nivel internacional participa en diversas asociaciones internacionales archivísticas como el Consejo Internacional de Archivos (ICA), la Asociación Latinoamericana de Archivos (ALA), la Reunión de Archivos Nacionales de la Unión Europea (EBNA) y la Red Europea de Información y Documentación sobre América Latina (REDIAL).

Organización

La organización de la Subdirección General de los Archivos Estatales consta de dos órganos consultivos y técnicos: la Junta Superior de Archivos y la Comisión Superior Calificadora de Documentos Administrativos.

Junta Superior de Archivos

La Junta Superior de Archivos fue creada por la orden del 11 de febrero de 1992. Es un órgano consultivo de la Administración General del Estado encargado de generar propuestas que considere necesarias para la mejora de la investigación, conservación, enriquecimiento, protección y difusión de los bienes integrantes del patrimonio documental y archivos de España. Además, asesora e informa sobre las cuestiones relativas al patrimonio documental y los archivos españoles. La composición de este órgano está presidida por el Ministro de Cultura y en su estructura participan miembros de la Dirección General del Libro, Archivos y Bibliotecas:

Presidente: ministro de Cultura

Vicepresidente primero: subsecretario del Ministerio de Cultura

Vicepresidente segundo: director general del Libro, Archivos y Bibliotecas

Vocales:

 Dª Isabel Álvarez de Toledo Maura
 D. Julio Aróstegui Sánchez
 D. Miguel Artola Gallego
 Dª Soledad Cases Gómez de Olmedo
 Dª Ana Duplá del Moral
 Dª Ana Herrero Montero
 D. Juan Carlos Jiménez de Aberasturi Corta
 D. Tomas de la Cuadra-Salcedo Fernández del Castillo
 Dª Julia María Rodríguez Barredo
 Dª Begoña Urigüien González
 Dª Margarita Vázquez de Parga
 D. Ángel Viñas Martín

Secretario: Subdirector General de los Archivos Estatales

Comisión Superior Calificadora de Documentos Administrativos

La Comisión Superior Calificadora de Documentos Administrativos fue creada por el artículo 58 de la ley 16/1985 sobre el Patrimonio Histórico Español y regulada a partir del Real Decreto 139/2000. Es el órgano superior consultivo de la Administración General del Estado en la toma de decisiones respecto a la conservación y utilización de sus documentos. Sus funciones se centran en el estudio y dictamen sobre las cuestiones relativas a la calificación y utilización de los documentos de la Administración General del Estado y de los organismos públicos vinculados o dependientes de ella, así como de su integración en los archivos y el régimen de acceso e inutilidad administrativa de estos documentos.

Además, la Subdirección General de los Archivos Estatales se organiza en diferentes áreas y servicios a través del CIDA:

CIDA

El Centro de Información Documental de Archivos (CIDA) está destinado a difundir y dar a conocer el contenido del Patrimonio Documental Español. Esta difusión es llevada a cabo principalmente a través de la producción de diferentes bases de datos especializadas y accesibles por Internet.

Sus principales bases de datos son:

 Portal de Archivos Españoles (PARES): base de datos de descripciones y bancos de imágenes de documentos conservados en los archivos estatales, así como información actualizada de los contenidos disponibles.

 Catálogo colectivo de la red de las bibliotecas del CIDA y de los archivos estatales gestionados por el Ministerio de Cultura: catálogo que agrupa todos los fondos bibliográficos de las Bibliotecas de los archivos estatales y del mismo CIDA, incluyendo referencias de artículos de revistas. .

 Guía de Fuentes Documentales: bases de datos temáticas de documentos procedentes de archivos públicos y privados del estado español y de otros países europeos e iberoamericanos.

 Censo-Guía de Archivos de España e Iberoamérica: guía electrónica de los archivos, fondos y colecciones públicas y privadas de España e Iberoamérica.

 Legislación Histórica de España: base de datos que permite el acceso a la legislación y normativa histórica desde la Edad Media hasta el final del Antiguo Régimen referida a España y América, con acceso a imágenes digitales.

También consta de un servicio de programación y coordinación archivística, el Servicio de Reproducción de Documentos (SRD), una sección de programación económica, un área de valoración y tratamiento de documentación administrativa y otra área de relaciones institucionales.

Bibliografía

 GENERELLO, Juan José; MORENO LÓPEZ, Ángeles (Coord.). Historia de los archivos y de la archivística en España. Valladolid: Universidad, 1998.

 MARTÍNEZ GARCÍA, Luís. El Sistema Español de Archivos en la Constitución: la confrontación entre teoría y realidad. Actas del VII Congreso Nacional de ANABAD, Toledo, 1999. Boletín del ANABAD (Madrid), XLIX, 3-4, (julio-diciembre, 1999), págs. 89-172.

 MENDO CARMONA, Concepción. "Los archivos y la archivística. Evolución histórica y actualidad". A:A Ruiz Rodríguez (ed.). Manual de Archivística. Madrid: Síntesis, 1995, págs. 19-38.

 ÁLVAREZ-COCA, Maria Jesús; GÓMEZ-LLERA, Eduardo. "Redes y sistemas de archivos. Legislación. Órganos. Centros. Recursos". Boletín de la ANABAD (Madrid), XXXVIII, 1-2 (enero-junio, 1988), págs. 9-80.

 Web de la Subdirección General de Archivos: http://www.mcu.es/archivos/CE/InfGnral/GestionMinisterio/SubGnralArchivEstatales.html

Véase también
 Archivo Nacional
 Archivo Histórico Nacional (España)
 Archivo General de la Corona de Aragón
 Archivo General de Simancas
 Archivo General de Indias
 Archivo General de la Administración
 Archivo de la Real Chancillería de Valladolid
 Archivo General de Palacio
 Centro Documental de la Memoria Histórica
 REDIAL
 Consejo Internacional de Archivos
 Archivo Central de Educación

Enlaces externos
 Ministerio de Cultura de España
 PARES Portal de Archivos Españoles
 Organigrama Subdirección General de los Archivos Estatales
 Comisión Superior Cualificadora de Documentos Administrativos
 Twitter Oficial de la Subdirección General de Archivos Estatales

Archivística
Archivos de España
Subdirecciones Generales de España


Rosalind Louisa Beaufort Moss (Shropshire, 21 de setembro de 1890 – 22 de abril de 1990) foi uma egiptóloga e bibliógrafa britânica, conhecida por seu trabalho na Bibliografia Topográfica de Textos Hieroglíficos Egípcios Antigos, Relevos e Pinturas.

Biografia
Rosalind nasceu na Shrewsbury School, Shropshire, condado da zona oeste da Inglaterra. Ela foi alfabetizada na Heathfield School, Ascot e obteve um diploma em antropologia como estudante na Society of Oxford Home Students, que, mais tarde, se tornou St Anne's College. Ela participou de escavações arqueológicas no sítio paleolítico de La Cotte de St Brelade em Jersey em 1914, dirigido por seu tutor Robert Ranulph Marett. Rosalind recebeu o diploma em antropologia em 1917 e um bacharelado em 1922 por sua tese que foi publicada em 1925 como The Life after Death in Oceania and the Malay Archipelago.

Rosalind começou a estudar egiptologia em 1917, frequentando aulas do professor Francis Griffith, que estava supervisionando a compilação da Bibliografia Topográfica. A senhorita Bertha Porter empreendeu a fase inicial da pesquisa até 1929. Rosalind começou a trabalhar no volume Theban Necropolis em 1924, período durante o qual ela visitou muitos túmulos reais e privados no Egito. O trabalho então começou nos volumes III a VI, que cobriam a área entre Delta e Aswan. Isso incluiu viagens a vários monumentos, como os templos de Com Ombo e Edfu. O volume final 7 sobre a Núbia e outros monumentos além do Egito foi publicado em 1951. Após a morte do professor Griffith em 1934 e sua esposa em 1937, sua biblioteca foi transferida para o recém-fundado Griffith Institute dentro do Museu Ashmolean, em Oxford.

Rosalind continuou a realizar pesquisas no Griffith Institute, tanto em novas publicações quanto em versões atualizadas da Bibliografia Topográfica. Rosalind se aposentou do Instituto Griffith em 1970. Em comemoração ao seu centésimo aniversário, uma coleção de ensaios foi editada por TGH James e Jaromir Malek.

Prêmios e reconhecimento
Ela foi premiada com um DLitt honoris causa pela Universidade de Oxford em 1961. Ela foi eleita membro da Sociedade de Antiquários em 1949 e membro honorário da faculdade de St Anne, também de Oxford, em 1967. O volume 58 do The Journal of Egyptian Archaeology foi dedicado a Rosalind.

Obras publicadas

 Moss, R. 1925. The Life after Death in Oceania and the Malay Archipelago. Oxford. (em inglês)
 Moss, R. 1933. An Unpublished Rock-Tomb at Asyûṭ. The Journal of Egyptian Archaeology, 19(1/2), 33-33. (em inglês)
 Moss, R. 1941. Some Rubbings of Egyptian Monuments Made a Hundred Years Ago. The Journal of Egyptian Archaeology 27, 7-11. (em inglês)
 Moss, R. 1949. An Egyptian Statuette in Malta. The Journal of Egyptian Archaeology, 35, 132-134. (em inglês)
 Moss, R. 1950. The Ancient Name of Serra (Sudan). The Journal of Egyptian Archaeology, 36, 41-42. (em inglês)
 Porter, B & Moss, R. 1994 Topographical Bibliography of Ancient Egyptian Hieroglyphic Texts, Reliefs, and Paintings: The Theban Necropolis; Pt. 1. Private Tombs. Oxford: Griffith Institute, Ashmolean Museum. (em inglês)
 Porter, B., Moss, R. L., & Burney, E. W. (1951). Topographical Bibliography of Ancient Egyptian Hieroglyphic Texts, Reliefs and Paintings. VII. Nubia: The Deserts and Outside Egypt. Oxford: Clarendon Press. (em inglês)

Mortos em 1990
Nascidos em 1890
Egiptólogos da Inglaterra
Arqueólogos da Inglaterra
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Rosalind Moss


The Book of Heads (1978), John Zorn tarafından solo gitar için bestelenen, 35 etütten ibaret bir eserdir. 1995'te kaydedildi ve piyasaya sürüldü ve Marc Ribot'u öne çıkarttı. Parça, çok kısımlı uzatılan teknikleri kullanır.

1978 şarkıları
John Zorn albümleri
Tzadik Records albümleri

Book of Heads


Michael Bullard (born June 12, 1957) is a Canadian stand-up comic and broadcaster. He is the former host of the late-night talk shows Open Mike with Mike Bullard on CTV and The Mike Bullard Show on Global and of the midday radio show, Beyond the Mic with Mike Bullard on CFRB.

Family and early life
Bullard was born in Etobicoke, Ontario, a suburb of Toronto. His father was in retail and his mother was a housewife.

His younger brother is US-based comedian, television writer, host, and producer Pat Bullard and his older half-brother is Downchild Blues Band lead singer Chuck Jackson.

When Bullard was 6, his family moved from Don Mills, Ontario to Galt (now Cambridge, Ontario), later moving to Mississauga.

Career

Stand-up comedy
A resident of Mississauga since he was 14 years old, Bullard worked briefly as a police officer with Peel Regional Police in his youth, but resigned when he was not permitted to moonlight in comedy clubs. He then returned to Bell Canada, where he had worked previously, and eventually was promoted to associate director of corporate investigation, while also working part-time as a stand-up comic. His promotion occurred after his manager saw him perform as an emcee at the Just for Laughs festival, leading him to conclude that if Bullard could handle a crowd he could also handle corporate investigations.

Bullard has a long-time association with the Yuk Yuk's chain of comedy clubs, as both an emcee and headliner, since first appearing at the Toronto club in July 1988. He continues to perform at Yuk Yuk's venues across Ontario to the present day.

Television
His stand-up career led him to becoming the host of Open Mike with Mike Bullard in 1997. The late-night talk variety show is considered the first successful Canadian attempt at the genre. The show aired nightly for six seasons on The Comedy Network and the CTV Television Network and won two Gemini Awards during its run. At its peak, Open Mike had higher Canadian ratings than The Tonight Show with Jay Leno and Late Show with David Letterman. After leaving CTV when his contract expired in 2003, Bullard accused executives at his old network of not supporting the show and of being "dysfunctional", resulting in countercharges of "bitterness" against Bullard who was described as having "burned his bridges" with CTV and the Comedy Network.

In 2003, Bullard was hired away by Global with a multi-year deal to host The Mike Bullard Show in the same timeslot, with much of the same staff and sketches as Open Mike. However, the new show was cancelled on March 12, 2004, after 13 weeks due to poor ratings against The Daily Show with Jon Stewart which CTV aired against Bullard's new show.

Radio
Following his television show's cancellation, Bullard resumed his career as a stand-up comic playing in comedy clubs such as Yuk Yuk's, released a comedy CD, did commercials for a weight loss clinic, and made a cameo appearance at the Gemini Awards taking part in a skit in which he played a corpse protesting "I'm not dead yet!" while paramedics removed him from the stage. In October 2006, Bullard launched an uncensored morning satellite radio show on XM Canada's Laugh Attack channel; the program was cancelled after five months.

Bullard returned to TV to host HouseCapades, a real estate series depicting the lighter side of selling one's home, in 2006. In August 2009, Bullard became the host of The Mike Bullard Show on Talk820 Radio (CHAM-AM) in Hamilton, Ontario, however his evening show was cancelled when CHAM switched to a country music format in July 2010.

From 2010 to 2016, Bullard hosted Beyond the Mic with Mike Bullard weekdays at noon on Newstalk 1010 in Toronto.

He returned to broadcasting in October 2018 on Sauga 960 AM in Mississauga as host with Lawrence Morganstern of the afternoon drive time show, The Getaway. The show ceased production in late January 2019.

From 2019 to 2020, Bullard hosted a podcast, You Too with Mike Bullard.

Humanitarian work in Ukraine

In November 2022, during the 2022 Russian invasion of Ukraine, Bullard went to Ukraine to volunteer with humanitarian organizations and document the impact of the crisis on civilians, remaining there until February 2023.

Bullard says he is haunted by one incident in Dnipro that he witnessed shortly after arriving, where Russian military hit an apartment block with missiles. While workers were digging through the rubble, two search dogs pinpointed one spot. After he and rescuers kept digging, the bodies of two children were pulled out from underneath the pieces of building.

"They looked to be about maybe seven and five, and one of them had pyjamas on. They were both dead," Bullard told the Toronto Star. "I cried myself to sleep every night for a week."

In another incident, he said, he helped clean out a house hit by ordnance that killed a man in his twenties. The pillow was bloodstained and had pieces of brain stuck to it. The man's widow and mother-in-law moved back in after they finished.

Bullard decided to return to Canada, due to the high cost of medical care in Ukraine, after surviving an accident in which a car he was riding in was hit by a bus.

Legal issues
Bell Media, which owns CFRB, severed ties with Bullard on October 5, 2016, after he was charged with criminal harassment of his ex-girlfriend, Cynthia Mulligan. In 2017 and 2018, he was charged with several counts of allegedly breaching bail conditions and additional charges of obstructing justice for allegedly trying to get Mulligan to have the initial charges dropped.

On October 30, 2018, the Toronto Star published a "correction" retracting an earlier report that Bullard had been spotted at Mulligan's home in violation of a court order that he stay away from her. The newspaper's correction stated "In fact,... the charges do not state that he was at her home and those allegations were not raised in any subsequent court proceedings. The criminal harassment charge against Bullard was dismissed at the preliminary inquiry on June 1, 2018."

On June 8, 2018, Bullard pleaded guilty to one count of harassing communication for making harassing phone calls to Mulligan and two counts of violating his bail conditions by contacting her through a third party. He was given a conditional discharge, put on six months of probation and was required to attend a domestic violence program. His criminal harassment and obstruction of justice charges had been dropped earlier in the month after the judge ruled there was no reasonable prospect of conviction.

Bullard launched a legal action for defamation in August 2018 against Chatelaine magazine, one of its writers, and its publisher, Rogers Media, asking for $6 million in damages after it published an interview with Cynthia Mulligan. The suit alleged the article incorrectly claimed that Bullard had been found guilty of "stalking / criminal harassment" and  had resulted in Bullard being subjected "to ridicule, hatred, and contempt" and caused damage to his professional and personal reputations by implying that he is "unfit for employment and/or intimate relationships".

On May 20, 2020, Bullard's lawsuit was dismissed by the court following a motion by the defence that the lawsuit violated Ontario's anti-SLAPP legislation. Ontario Superior Court Justice Michael McKelvey ruled: "What is clear in this case is that the damage to Mr. Bullard's career and reputation occurred well prior to and independent of the publication of the Chatelaine article. What is also clear is that the comments of his victim are views one could honestly hold based on the proven facts, and form part of a public dialogue on a matter of significant public interest."

According to a 2023 Toronto Star profile, Bullard is unrepentant when talking about the case, speaking in a tense and stern tone "sometimes drifting into anger" with Bullard asserting he was treated unfairly by the media, public and the prosecutors. Bullard says the case has affected his career causing him to slide from public view, though he still works regularly as a stand-up comic at Yuk Yuk's.

Awards
Mike Bullard has won two Gemini Awards for Open Mike With Mike Bullard, Best Talk Information Series in 1999 and Best Music Variety Program Series in 2001. The show also won the 2000 Hugo Award (Gold Medal) for Best Talk Show at the Chicago International Television Festival. Bullard was voted one of the top 10 Funniest Canadians in a nationwide poll by TV Guide in 2002.

In 2013, he received the Queen's Diamond Jubilee Medal for his volunteer work,  including supporting charities such as the Trillium Health Foundation and the Juvenile Diabetes Foundation and emceeing many charitable fundraisers.

References

External links

1957 births
Living people
Canadian male comedians
Canadian talk radio hosts
Canadian television talk show hosts
Comedians from Toronto
People from Etobicoke
Canadian stand-up comedians
20th-century Canadian comedians
21st-century Canadian comedians

Mike Bullard (comedian)


සංගුං යනු 5වන ජ්‍යෙෂ්ඨ මට්ටමේ (正五品; ජොං 5 පුම්) නිලධාරිණී තනතුරක් වූ අතර, එය කොරියාවේ ජොසොන් රාජවංශයේ ගුංන්යෝ, එනම් පරිවාර කාන්තාවකට ලබාගත හැකි උසස්ම තනතුර විය. මෙම තනතුර සහිත නිලධාරිණියනට මාලිගයේ අභ්‍යන්තර කටයුතු පාලනය භාර විය. සාමාන්‍ය නාඉන්වරියක් වසර 15කට වඩා සේවය කළ විට, ඇයට සංගුංවරියන් පළඳින විසිතුරු කොණ්ඩා කටුවක් හිමි වේ. ඒ නිසා අලුතෙන් පත් වූ සංගුංවරියක් සාමාන්‍යයෙන්, අවුරුදු 35–45 පමණ වියැති කාන්තාවෝ වූහ. සංගුං තනතුරේ පාලිකාවකට විශේෂ වරප්‍රසාද හිමි ළුූ අතර, ඇයට ඇගේම නිවසක් හා සේවිකාවන් හිමි විය.

මෙම තනතුර පළමුව දක්නට ලැබෙන්නේ ගොර්යෝසා ("ගෝර්යෝවේ ඉතිහාසය") නම් වූ ගෝර්යෝ යුගය පිළිබඳ සඳහන් ග්‍රන්ථයෙනි. මෙම ග්‍රන්ථයේ බෙක්ග්වන්ජි (百官志) නැමැති පරිච්ඡේදයේ, සියලු නිලධාරී තනතුරු ඇති අතර, එහි සංගුං (尙宮, මාලිගය කළමනාකරණය), සංචිම් (尙寢, සිරියහන් සැකසීම), සංසික් (尙食 ආහාර කළමනාකරණය), සහ වෙනත් සංචිම් (尙針, මැහුම් කළමනාකරණය) වැනි තනතුරු හ්යොන්ජොං රජුගේ කාලයේ පැවති බව සඳහන් වේ. මෙම ග්‍රන්ථයෙහි තවත් තැනක 1031 මාර්තු මාසයේ රජුගේ 22වන වර්ෂයේ හන් පාලිකාව සංගුං තනතුරට පත්කෙරුණු බව සඳහන් වේ. මෙම වාර්තා මගින් සනාථ වන්නේ සංගුං ක්‍රමය ගෝර්යෝ යුගයේ සිට පැවත එන බවයි.

නේම්යොංබුහි (內命婦) සඳහන් ක්‍රමය මෙන් අගබිසව සහ පරිවාර කතුන් ඇතුළු මාලිගයේ තනතුරු දරන ස්ත්‍රීන් ජොසොන් රාජවංශ සමයේ දී මෙම ක්‍රමය ප්‍රතිශෝධනය කෙරුණු අතර, සංගුං තනතුර හිමි නිලධාරිණියන් මාලිගයේ අභ්‍යන්තර කටයුතු සංවිධානය කරමින් ගුංග්වන් (සාහිත්‍යමය. මාලිග නිලධාරියා) ඉහළම තනතුරු හෙබවූහ. නේම්යොංබු විශාල වශයෙන් නේග්වන් (සාහිත්‍යමය "අභ්‍යන්තර කාර්යාල") ) සහ ගුංග්වන්වලට බෙදන ලද්දේ ග්යොංගුක් දේජොන් අනුව ය. මීට පෙර ගුංග්වන් යන්න රජුගේ උඵබිසෝවරුනට හෝ කිරුළහිමි කුමරුගේ බිසෝවරුනට භාවිත වුව ද, අනතුරුව එය මට්ටමක් සහිත නිලධාරිණියනට භාවිත විය.

සංගුංගේ සමාජ තත්ත්වය යැංගින් (සාමාන්‍ය ජන) පන්තියට අයත් වූ අතර, එය නීතිය අනුව නේග්වන්ගෙන් වෙනස් විය.

සංගුං ප්‍රභේද
ජෝජො සංගුං (提調尙宮) - හෙවත් ක්‍යුන්බැං සංගුං. ගුංන්යෝවරියන් අතර මොවුනට ඉහළම බලතල හිමි විය. වත්කම් පරිපාලනයට වගකිව යුතු විය. රජුගේ මාලිගයේ සෙසු පරිවාර කතුන් සමග ඔවුන් රජුගේ නියෝග ලබාගත් අතර, ඔවුනට දේහපාලන බලතල හිමි විය.
බුජේජො සංගුං (副提調尙宮) - හෙවත් අරිගො සංගුං (阿里庫尙宮) මාලිගයේ ගබඩාවන්හි භාණ්ඩ කළමනාකරණය කරන ලදී.
ජිමිල් සංගුං (至密尙宮) - හෙවත් දේර්යොං සංගුං (待令尙宮) රජු සමීපයේ නැවතී සිටින ලදී.
බොමෝ සංගුං (保姆尙宮) - සාහිත්‍යමය අරුත "හෙද සංගුං" කුමාරවරුන් සහ කුමරියන් රැකබලා ගන්නා ලදී.
සින්යෝ සංගුං (侍女尙宮) - සාහිත්‍යම අරුත "පරිවාර සේවිකා සංගුං" යන්නයි. මැය ජිමිල් සංගුං හට පොත් සහ උත්සව කටයුතු සඳහා ආධාර කරන ලදී.
ගම්චල් සංගුං (監察尙宮) - සාහිත්‍යමය අරුත "පරීක්ෂක සංගුං" යන්නයි. ුගංන්යෝවරියන් පරක්ෂා කොට දඬවම් ලබාදෙන ලදී.

මේවාත් බලන්න
ගුංන්යෝ
දේ ජං ගුම්
ෂැඩෝස් ඉන් ද පැලස්
කොරියානු රාජමාලිග සූපවේදය

මූලාශ්‍ර

කොරියානු ස්ත්‍රිය
[[Category:සමාජ තත්ත්වය අනුව ස්ත්‍රීන්]
ගෝර්යෝ
ජොසොන් රාජවංශය

සංගුං


El Piper PA-18 Super Cub es un monoplano monomotor biplaza. Introducido en 1949 por la Piper Aircraft, fue desarrollado a partir del Piper PA-11, y su linaje se sigue desde el J-3 hasta el Taylor E-2 Cub de los años 30 del . En cerca de 40 años de producción, se construyeron más de 9000 ejemplares. Los Super Cub realizan comúnmente tareas de vuelo salvaje, remolcado de pancartas y de planeadores.

Diseño y desarrollo

Aunque basado en el diseño de los anteriores Cub, la adición de un sistema eléctrico, flaps (de tres muescas), y un motor considerablemente más potente (150 hp), le hacían una experiencia voladora muy diferente. Aunque el Super Cub "estándar" estaba equipado con un motor Lycoming de 112 kW (150 hp), no es infrecuente verlo equipado con un O-320-B2B de 160 hp, o incluso un Lycoming O-360 de 134 kW (180 hp). El ala de alta sustentación y el potente motor hacen del Super Cub un candidato principal para la conversión tanto con flotadores como con esquíes. Además, el PA-18A (una versión agrícola) fue producido para dispersar químicos, tanto sólidos como líquidos.

El Super Cub retuvo la estructura básica de "tubo y tela" (tela estirada sobre una estructura de tubos de acero) del anterior J-3 Cub.

Los primeros "Super" Cub tenían flaps, depósitos dobles de combustible, y un motor Lycoming O-235 que producía alrededor de 108 hp (115 hp solo para el despegue). Sin embargo, estaba disponible una variante con motor Continental de 90 hp sin flaps y un segundo depósito alar opcional. Su peso en vacío era, de media, de 362,8-453,5 kg, con un peso cargado de 680,3 kg. Estos Cub despegarían en alrededor de 122 m (con peso cargado) y aterrizarían en alrededor de 91,4 m (gracias a los flaps). El Super Cub es famoso por su habilidad de aterrizar y despegar en distancias muy cortas. Los primeros Super Cub iban a ser ofrecidos con un único tren de aterrizaje principal de cuatro ruedas en tándem, diseñado para despegar y aterrizar desde terreno no preparado, pero fue reemplazado por un tren de aterrizaje convencional. Siguieron los Cub propulsados por Lycoming O-290 de 135 hp y que despegarían en alrededor de 61 m. La distancia de aterrizaje se mantuvo igual, alrededor de 120 m, usando flaps. Con el uso del Lycoming O-320 de 150-160 hp, el peso cargado permitido del Cub se incrementó a los 793,79 kg, mientras que retenía la capacidad de necesitar solo los 61 m para despegar.

El PA-18 ha desarrollado unos seguidores muy dedicados en la comunidad del vuelo salvaje, y se han desarrollado muchas modificaciones para él, hasta el punto de que es bastante raro encontrar un Super Cub original completamente de serie. Las modificaciones incluyen compartimentos de equipaje aumentados (llegando más atrás en el fuselaje, o incluso compartimentos de equipaje de dos niveles en las partes superior e inferior del fuselaje trasero), soportes externos para equipaje, soportes de combustible, soportes de madera para llevar materiales de construcción a pistas sin mejorar. También, el desmontaje de los depósitos principales, mayores depósitos de combustible alares de 90,85 l o incluso de 113,56 l, tren de aterrizaje principal extendido para obtener un mayor espacio para la hélice, muelles reforzados de la rueda de cola, la adición de un pequeño tercer asiento de pasajero en el área de equipajes y generadores y motores de arranque ligeros. Además, varias áreas diferentes de montaje de la batería (para mover el peso hacia delante, y reducir el peso de la cola para acortar la distancia de despegue), varias formas diferentes de la cola para aumentar el área de la superficie, flaps alargados, varios diseños de punta alar, generadores de vórtices en el borde de ataque de las alas, traslado del panel eléctrico desde la raíz alar derecha al salpicadero para reducir el peligro de incendio durante un accidente, e incluso la adición de una hélice de velocidad constante. Pero por encima de todo, la modificación más común es la adición de "ruedas salvajes", neumáticos de baja presión, grandes y blandos, diseñados para absorber impactos de rocas y cantos rodados, y para no hundirse en la arena u otras superficies blandas, ideales para aterrizajes fuera de pista.

Variantes

Civiles

 PA-18 Super Cub
 Prototipo y variante de producción propulsada por un motor Continental C-90-8F de 98 hp, conocido a veces como PA-18-95.
 PA-18-105 Super Cub
 Variante de producción equipada con un motor Lycoming O-235-C1 y plano de cola mayor.
 PA-18-105 Special
 Variante especial construida en 1952 y 1953 para la Patrulla Aérea Civil como entrenador con elevadores compensados y provisión para paracaídas de asiento.
 PA-18-125 Super Cub
 Variante pensada para reemplazar al PA-18-95 con flaps y elevadores compensados y motor Lycoming O-290-D de 125 hp y hélice de paso variable tanto de madera como de metal.
 PA-18-135 Super Cub
 Variante con motor Lycoming O-290-D de 135 hp y equipada con dos depósitos alares como estándar.
 PA-18-150 Super Cub
 Variante de 1954 con Lycoming O-320 de 150 hp.
 PA-18-180 Super Cub
 Variante experimental con motor Lycoming O-360 de 180 hp, uno construido en 1980 por Piper. Otro avión ha sido remotorizado bajo un Certificado de Tipo Suplementario.
 PA-18A
 Designación de aviones agrícolas de producción, incluyendo variantes fumigadoras y pulverizadoras, e incorporando un perfil de fuselaje trasero ligeramente diferente para permitir el equipamiento de un depósito tolva en la posición del asiento trasero.
 PA-18S
 Designación de aviones de producción equipados con flotadores.
 PA-18AS
 Designación de un pequeño número de aviones agrícolas equipados con flotadores.
 PA-19 Super Cub
 Designación original de la variante militar del PA-18, solo tres construidos, y toda la producción militar posterior fue designada como PA-18.
 Aeromod Loadstar Model 100
 Conversión a biplano del Super Cub, propulsada por un motor O-290-D de 101 kW (135 hp), diseñado para tener mejores capacidades desde aeropuertos en altura.
 SAFAT 01
 Desarrollo/copia sudanesa construida por el SAFAT Aviation Complex en Jartum.

Militares

 L-18C Super Cub
 Designación militar del PA-18 Super Cub del Ejército estadounidense, propulsado por un motor Continental C90-8F de 71 kW (95 hp), 838 entregados, al menos 156 de los cuales fueron entregados a otras naciones bajo el MDAP.
 YL-21 Super Cub
 Dos Super Cub 135 para evaluación por el Ejército estadounidense.
 L-21A Super Cub
 Designación militar del Super Cub 125, propulsado por un motor Avco Lycoming O-290-II de 92 kW (125 hp), 150 entregados.
 L-21B Super Cub
 Designación militar del Super Cub 135, propulsado por un motor Avco Lycoming O-290-D2 de 101 kW (135 hp), 584 entregados, muchos a otras naciones bajo el MDAP, redesignado U-7A en 1962.
 TL-21A
 Una cantidad de L-21A fue convertida en entrenadores.
 U-7A Super Cub
 Redesignación de 1962 del L-21B.

Operadores

Militares

Civiles

 Alaska State Troopers
 Servicio de Pesca y Vida Silvestre de los Estados Unidos, Alaska.
 Patrulla Fronteriza de los Estados Unidos, Frontera Suroeste.

Especificaciones (avión terrestre PA-18-150)

Aeronaves relacionadas

Véase también

 Piper Aircraft
 Bush flying
 Anexo:Aeronaves de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos (históricas y actuales)

Referencias

Bibliografía

 John Andrade, U.S. Military Aircraft Designations and Serials since 1909, Midland Counties Publications, 1979,
 Peperell, Roger W. and Colin M. Smith. Piper Aircraft and their forerunners. Tonbridge, Kent, England:Air-Britain, 1987,
 Steinemann, Peter. "Protector of the Plate". Air International, Vol. 42, No. 2, February 1992. pp. 73–78. .
 Taylor, John W. R. Jane's All The World's Aircraft 1967–68. London: Sampson Low, Marston & Company, 1967.
 Taylor, John W.R. Jane's All The World's Aircraft 1976-77. London: Jane's Yearbooks, 1976, .
 Wheeler, Barry C. "World Air Forces 1974". Flight International, Vol. 106, No. 3414. August 15, 1974. pp. 167–190.

Enlaces externos

 Piper PA-18 Super Cub (en inglés)

PA-18
Aeronaves de ala alta
Aviones tractores monomotores
Aeronaves civiles utilitarias de los Estados Unidos de los años 1940
Aviones utilitarios militares de los Estados Unidos de los años 1940
Remolcadores de planeadores
Aeronaves de primer vuelo en 1949

Piper PA-18


Molecular-beam epitaxy (MBE) is an epitaxy method for thin-film deposition of single crystals. MBE is widely used in the manufacture of semiconductor devices, including transistors, and it is considered one of the fundamental tools for the development of nanotechnologies. MBE is used to fabricate diodes and MOSFETs (MOS field-effect transistors) at microwave frequencies, and to manufacture the lasers used to read optical discs (such as CDs and DVDs).

History
Original ideas of MBE process were first established by K. G. Günther. Films he deposited were not epitaxial, but were deposited on glass substrates. With the development of vacuum technology, MBE process was demonstrated by John Davey and Titus Pankey who succeeded in growing GaAs epitaxial films on single crystal GaAs substrates using Günther's method. Major subsequent development of MBE films was enabled by J.R. Arthur's investigations of kinetic behavior of growth mechanisms and Alfred Y. Cho's in situ observation of MBE process using reflection high-energy electron diffraction (RHEED) in the late 1960s.

Method
Molecular-beam epitaxy takes place in high vacuum or ultra-high vacuum (10−8–10−12 Torr). The most important aspect of MBE is the deposition rate (typically less than 3,000 nm per hour) that allows the films to grow epitaxially. These deposition rates require proportionally better vacuum to achieve the same impurity levels as other deposition techniques.  The absence of carrier gases, as well as the ultra-high vacuum environment, result in the highest achievable purity of the grown films.

In solid source MBE, elements such as gallium and arsenic, in ultra-pure form, are heated in separate quasi-Knudsen effusion cells or electron-beam evaporators until they begin to slowly sublime.  The gaseous elements then condense on the wafer, where they may react with each other. In the example of gallium and arsenic, single-crystal gallium arsenide is formed.  When evaporation sources such as copper or gold are used, the gaseous elements impinging on the surface may be adsorbed (after a time window where the impinging atoms will hop around the surface) or reflected. Atoms on the surface may also desorb. Controlling the temperature of the source will control the rate of material impinging on the substrate surface and the temperature of the substrate will affect the rate of hopping or desorption.  The term "beam" means that evaporated atoms do not interact with each other or vacuum-chamber gases until they reach the wafer, due to the long mean free paths of the atoms.

During operation, reflection high-energy electron diffraction (RHEED) is often used for monitoring the growth of the crystal layers.  A computer controls shutters in front of each furnace, allowing precise control of the thickness of each layer, down to a single layer of atoms.  Intricate structures of layers of different materials may be fabricated this way. Such control has allowed the development of structures where the electrons can be confined in space, giving quantum wells or even quantum dots. Such layers are now a critical part of many modern semiconductor devices, including semiconductor lasers and light-emitting diodes.

In systems where the substrate needs to be cooled, the ultra-high vacuum environment within the growth chamber is maintained by a system of cryopumps and cryopanels, chilled using liquid nitrogen or cold nitrogen gas to a temperature close to 77 kelvins (−196 degree Celsius). Cold surfaces act as a sink for impurities in the vacuum, so vacuum levels need to be several orders of magnitude better to deposit films under these conditions. In other systems, the wafers on which the crystals are grown may be mounted on a rotating platter, which can be heated to several hundred degrees Celsius during operation.

Molecular-beam epitaxy (MBE) is also used for the deposition of some types of organic semiconductors.  In this case, molecules, rather than atoms, are evaporated and deposited onto the wafer.  Other variations include gas-source MBE, which resembles chemical vapor deposition.

MBE systems can also be modified according to need. Oxygen sources, for example, can be incorporated for depositing oxide materials for advanced electronic, magnetic and optical applications, as well as for fundamental research. Here, a molecular beam of an oxidant is used to achieve the desired oxidation state of a multicomponent oxide.

Quantum nanostructures
One of the most accomplished achievements of molecular-beam epitaxy is the nano-structures that permitted the formation of atomically flat and abrupt hetero-interfaces. Such structures have played an unprecedented role in expanding the knowledge of physics and electronics. Most recently the construction of nanowires and quantum structures built within them that allow information processing and the possible integration with on-chip applications for quantum communication and computing. These heterostructure nanowire lasers are only possible to build using advance MBE techniques, allowing monolithical integration on silicon and picosecond signal processing.

Asaro–Tiller–Grinfeld instability
The Asaro–Tiller–Grinfeld (ATG) instability, also known as the Grinfeld instability, is an elastic instability often encountered during molecular-beam epitaxy. If there is a mismatch between the lattice sizes of the growing film and the supporting crystal, elastic energy will be accumulated in the growing film. At some critical height, the free energy of the film can be lowered if the film breaks into isolated islands, where the tension can be relaxed laterally. The critical height depends on the Young's modulus, mismatch size, and surface tension.

Some applications for this instability have been researched, such as the self-assembly of quantum dots. This community uses the name of Stranski–Krastanov growth for ATG.

See also
 Pulsed laser deposition
 Metalorganic vapour phase epitaxy
 Colin P. Flynn
 Arthur Gossard
 High-electron-mobility transistor (HEMT)
 Heterojunction bipolar transistor
 Herbert Kroemer
 Quantum cascade laser
 Solar cell
 Ben G. Streetman
 Wetting layer
 Thermal Laser Epitaxy

Notes

References

Further reading

External links
 Silicon and germanium nanowires by molecular beam epitaxy
 University of Texas MBE group (Primer on MBE growth)
 Physics of Thin Films: Molecular Beam Epitaxy (class notes)
 CrystalXE: A specialized software in epitaxy

Semiconductor growth
Thin film deposition

Molecular-beam epitaxy


PF may refer to:

Arts and entertainment
 Pianoforte, full original name of the piano instrument
 Phineas Flynn, a fictional character
 Project Fanboy, a comic book news website
Peregrine Falcons Squad, a faction in the Metal Slug series of video games

Businesses
 PF Flyers, a brand of shoes
 Palestinian Airlines (IATA code PF 1995-2020), a Palestinian airline that operated from Egypt
 Primera Air (IATA code PF 2009-2018), a Danish airline
 Pell Frischmann, a multi-disciplinary engineering consultancy

Economics and finance
 Point and figure chart in the technical analysis of securities
 Pfennig, a unit of currency formerly used in Germany, symbol ₰
 Provident Fund (disambiguation), name of various pension funds

Language
 Phonetic form, a level of syntactic representation in linguistics
 Voiceless labiodental affricate (⟨p̪͡f⟩, ⟨p̪͜f⟩, or ⟨p̪f⟩), a type of consonant sound
 Pf (digraph), a German digraph

Organizations
 Pheasants Forever, a non-profit habitat conservation organization
 Federal Police (Polícia Federal), in Brazil
 Patients' Front, a late 1960s to early 1970s West German pro-illness movement
 South Vietnamese Popular Force, a local defense militia formed by South Vietnam during the Vietnam War
 Patriotic Front (disambiguation), name of a political party in several countries

Places
 Paracel Islands, FIPS PUB 10-4 territory code
 French Polynesia (Polynésie française), by ISO 3166 code
 .pf, internet country code for French Polynesia
 Pforzheim and Enzkreis district, Germany (vehicle plate code PF)

Science and technology

Computing
 .pf, internet country code for French Polynesia
 PF (firewall), OpenBSD's stateful packet filter
 PF keys, a type of function keys on old keyboards
 Page fault, a type of exception (error) in computer programming
 Page file, a file used as an extension for computer memory

Physics
 Power factor, or cos phi, of an AC electric power system
 Purple fringing, a type of chromatic aberration in photography
 Phenol formaldehyde resin, the earliest synthetic polymer
 Picofarad (pF) or petafarad (PF), multiples of farad, the SI unit of electric capacitance
 Photon Factory, a synchrotron located at KEK in Tsukuba, Japan

In other sciences and mathematics
 pf(A), the Pfaffian of a matrix A
 Phenylphosphine, an organophosphorus compound
 Plasmodium falciparum, a species of Plasmodium that causes malaria in humans
 Polar front, in meteorology
 Position fix, a position derived from measuring external reference points
 Psychometric function, an inferential psychometric model
 Horowitz index (PF), blood oxygenation

Sports
 Personal foul (disambiguation), a type of foul in several sports
 Power forward (disambiguation), a type of position in several sports

Other uses
PF, the United States Navy hull classification symbol for patrol frigate
 Pilot flying, in commercial aviation, a designation for the pilot in control of an aircraft
 Pour féliciter, text on New Year card
 Procurator fiscal, the public prosecutor in Scotland
 Public forum debate, a debate sanctioned by the National Forensic League
 Pekoe Fannings, a grade of tea leaves

See also
 PF1 (disambiguation)

PF


Les élections municipales ont lieu les 11 et  à Rennes.

Mode de scrutin

Le mode de scrutin à Rennes est celui des villes de plus de  : la liste arrivée en tête obtient la moitié des 59 sièges du conseil municipal. Le reste est réparti à la proportionnelle entre toutes les listes ayant obtenu au moins 5 % des suffrages exprimés. Un deuxième tour est organisé si aucune liste n'atteint la majorité absolue et au moins 25 % des inscrits au premier tour. Seules les listes ayant obtenu aux moins 10 % des suffrages exprimés peuvent s'y présenter. Les listes ayant obtenu au moins 5 % des suffrages exprimés peuvent fusionner avec une liste présente au second tour.

Contexte

Contexte électoral

Enjeux

Candidats

Résultats
 Maire sortant : Edmond Hervé (PS)
 59 sièges à pourvoir au conseil municipal (population légale 1990 : )

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Élection municipale française
 Élections municipales à Rennes
 Élections municipales françaises de 1995
 Liste des maires de Rennes

Rennes
1995

Élections municipales de 1995 à Rennes


Die Norm SAE J1772 (auch Typ 1 genannt) beschreibt eine Reihe von Steckverbindern und Lademodi für Elektrofahrzeuge und wird von der Society of Automotive Engineers (SAE) gepflegt. Dieser einphasige und manuell entriegelbare Stecker ist in Europa in älteren Fahrzeugen meist aus Japan zu finden, da der IEC 62196 Typ 2 "Mennekes" Stecker im Januar 2013 von der Europäischen Kommission als Standard festgelegt wurde (bis zu dreiphasig und elektrisch entriegelbar).

Geschichte

Die Idee geht auf eine Entscheidung der kalifornischen Emissionsschutzbehörde (CARB) zurück, die die Autohersteller verpflichtete, ab 1996 Nullemissionsfahrzeuge () anzubieten, dem sie mit Hilfe von Elektrofahrzeugen nachkamen. Die erste Serie ab 1996 wurde dabei mit dem Magne-Charge-Ladesystem (SAE J1773) ausgerüstet, das mit einem induktiven "" funktionierte. Das ebenfalls 1996 vorgestellte konduktive Ladesystem (SAE J1772) wurde nicht eingesetzt. Jedoch kam die Kommission zu dem Schluss, dass das induktive Ladesystem den Ansprüchen nicht genügt, und forderten eine Revision des kabelgebundenen Ladesystems. 2001 wurde daher SAE J1773 zurückgezogen und ersetzt. Alle Fahrzeuge mit Magne-Charge-Ladesystem wurden zurückgerufen und meistenteils verschrottet.

Die 2001 verabschiedete SAE J1772 beinhaltet die Vorgaben der CARB, unter anderem wurde verschiedene Lademodi aufgenommen, die neben den in Nordamerika üblichen 120-Volt-Haushaltsanschlüssen auch schnellere Ladungsmöglichkeiten mit 240 Volt erlauben. Der Ladestecker in SAE J1772-2001 war rechteckig und basierte auf einem Design von Avcon und ist damit verwandt mit den in Europa gebräuchlichen Marechal-Ladesteckern (die zwei weitere Leiter für Drehstromanschluss haben). Eingeführte Elemente wie das Signalisieren des Ladestroms wurden parallel in die IEC 62196:2001 aufgenommen.

2009 wurde eine Revision des Standards verabschiedet, die einen neuen Steckertyp nach einem Design von Yazaki aufnahm, der nun rund war. Dieser SAE-J1772-2009-Ladestecker wurde in die Norm IEC 62196-2:2011 als Typ 1 ("Type 1") aufgenommen. Der Steckertyp hat fünf Steckkontakte – zwei Kontakte für einphasigen Wechselstrom, eine Erdung, und zwei Signalkontakte, die kompatibel mit den Signalkontakten sind, wie sie schon 2001 definiert wurden. Die Steckkontakte wurden im neuen Design für eine Schnellladung bis 80 Ampere ausgelegt.

Ladestecker
Der 2009 definierte Ladestecker ist für das in Nordamerika verfügbare 120/240-Volt-Einphasen-Dreileiternetz ausgelegt. Das Design ist für 10.000 Steckzyklen ausgelegt, bei einem täglichen Steckzyklus also mindestens 27 Jahre. Der Stecker ist rund mit 43 Millimeter Durchmesser und hat fünf Kontakte: Zwei stromführende Kontakte (Außenleiter/Neutralleiter L1 und L2/N), einen Schutzleiter (PE) und zwei Signalkontakte (CP und PP).

Ladebereiche
Die Vorgaben der Emissionsschutzbehörde CARB unterscheiden drei Ladebereiche: Level 1, Level 2 und Level 3. Dabei dient CARB "Level 1" dem Anschluss an einfache Haushaltssteckdosen mit 120 Volt mit maximal 16 Ampere (IEC 61851 Mode 1), bei denen über den Schutzleiter geerdet werden kann. Der CARB "Level 2" erlaubt die Nutzung der Geräteanschlüsse mit 240 Volt mit maximal 32 Ampere (IEC 61851 Mode 2), die im Dreileiternetz die beiden Außenleiter abgreift. Der CARB "Level 3" bezeichnet die Schnellladung mit Gleichstrom mit bis zu 400 Volt (61851 Mode 4). In der Revision 2009 wurde der Level 2 erweitert, sodass er mit dem neuen Yazaki-Design und entsprechend dicken Zuleitungen auch 80 Ampere erlaubt.

Im SAE-Standard wurden die Vorgaben der CARB übernommen, jedoch werden die Ladeströme nach Wechselstrom ("AC Level 1" und "AC Level 2") und Gleichstrom ("DC Level 1" und "DC Level 2") unterschieden. Für die Anwendung mit Gleichstrom wurde auch ein um zwei weitere Kontakte ergänzter Ladestecker definiert, der jedoch nie zum Einsatz kam (stattdessen verbreitet sich der TEPCO-kompatible Stecker der CHAdeMO Ladestationen). Für die Erweiterung mit 80 Ampere ist bisher kein Steckermodell zertifiziert worden.

Die SAE arbeitet an Erweiterungen der Spezifikation, unter anderem ein "AC Level 3" zur Ladung mit Drehstrom. Auch für die Gleichstromladung gab es Vorlagen, mit der Vorstellung des Combined Charging System führender Automobilhersteller arbeitet die SAE an deren Integration.

Signalisierung

Die Funktion der Signalkontakte wurde erstmals 2001 beschrieben (sowohl in SAE J1772 als auch in IEC 61851). Eine Ladestation legt dabei an den Pilotkontakt CP () und den Proximity-Schalter PP (, auch ) eine Spannung von 12 Volt an. Das Protokoll ist geeignet, auf serielle Datenübertragung zu verzichten (im Gegensatz zum CAN-Bus bei Chademo und EnergyBus). Die SAE J1772 geht von einem Betriebstemperaturbereich von mindestens −40 °C bis +85 °C aus.

Auf dem Pilotkontakt CP wird eine Ladestation über einen 1-kΩ-Widerstand eine Spannung von +12 V anlegen und bei angeschlossenem Fahrzeug mit einer 1-kHz-Rechteckschwingung ihre Bereitschaft anzeigen (Signalbereich ±12 V ±0,4 V). Auf der Seite des Elektrofahrzeugs wird der Stromkreis von CP über einen Widerstand und eine Diode auf den Schutzleiter PE zurückgeführt. Öffentliche Ladestationen sind bei offenem Stromkreis grundsätzlich spannungsfrei, auch wenn der Standard eine Leistungsabgabe nach Mode 1 (maximal 16 Ampere) erlaubt. Bei geschlossenem Stromkreis kann die Ladestation darüber hinaus die Funktionsfähigkeit des Schutzleiters testen. Solange kein Elektrofahrzeug eingesteckt ist, liegt auf dem CP dauerhaft +12 V an (Status A ""). Sobald das Elektrofahrzeug eingesteckt wird, wird über einen Widerstand im Fahrzeug von 2740 Ω ein Mode 3 kompatibles Fahrzeug gemeldet (Status B ""), das noch keine Ladung anfordert. Bei 882 Ω ist das Fahrzeug bereit für einen Ladestrom (Status C "") und bei 246 Ω wird zusätzlich eine Lüftung angefordert (Status D ""), was im Außenbereich keinen Unterschied macht, in Innenräumen aber bei fehlender Belüftung den Ladestrom kappt. Eine nicht funktionsbereite Ladestation signalisiert dies mittels einer Spannung von 0 V auf dem CP (Status E ""), mittels dauerhaften −12 V einen Fehler (Status F "").

Die Ladestation signalisiert dem Fahrzeug über eine Pulsweitenmodulation der 1-kHz-Rechteckschwingung die maximal erlaubte Stromaufnahme je Phase. Die erlaubte Stromaufnahme berechnet sich aus dem PWM-Tastgrad in % gemäß IEC 61851-1:2017 Table A.8 wie folgt: (Tastgrad in %) × 0,6A für Tastgrade zwischen 10 % und 85 % somit ein Strom zwischen 6 A und 51 A; ((Tastgrad in %) - 64) × 2,5A für Tastgrade zwischen 85 % und 96 % somit ein Strom zwischen 52,5 A und 80 A. Darüber hinaus ist der Bereich von 3 % bis 7 % (nominell 5 %) zur Signalisierung einer ausschließlich digitalen Kommunikation nach ISO 15118 oder IEC 61851-24 (siehe Vehicle to Grid) reserviert.

In Anschlussbeispielen in SAE J1772:2001 wird gezeigt, dass der Stromkreis CP-PE dauerhaft auf 2740 Ω geschaltet ist (Spannungsabfall von +12 V auf +9 V bei gestecktem Kabel, das den Signalgenerator der Ladestation aktiviert) und bei fahrzeugseitiger Aktivierung der Ladung (per Schalter) ein Widerstand mit 1300 Ω parallel geschaltet wird (Spannungsabfall auf +6 V) beziehungsweise 270 Ω mit Ventilator (Spannungsabfall auf +3 V), sodass der Detektor der Ladestation allein auf die Spannung CP-PE reagiert. Durch die Diode wird nur die Plusspannung gesenkt, die Messung der Minusspannung zeigt weiter −12 V – eine Minusspannung auf CP (nur bei aktivem Signalgenerator vorhanden) ist ein Fehlerwert, der den Ladestrom abschaltet.

Die Pulsweite auf dem 1 kHz CP signal zeigt die maximale Stromlast an – laut SAE beinhaltet das Steckdose des Ladegeräts, Kabelzuführung und Steckbuchse am Fahrzeug. In der US-Definition wird die "ampacity" (ampere capacity) doppelt angegeben, für Dauerlast und für kurzzeitige Anwendung, während die IEC die gleichen Abstufungen mit nur einem nominellen Stromwert angibt. Die SAE hat die maximale Stromlast auf der Basis einer Formel definiert, die die 1000 µs Zykluslänge der Trägerfrequenz (das 1 kHz Signal) nimmt und je 10 µs Pulsweite mit 0,6 A multipliziert, um die Dauerlast des Anschlusses zu definieren (mit minimal 100 µs = 6 A und maximal 800 µs = 48 A).

Der PP-Kontakt auch "Plug-Present"-Kontakt genannt (Stecker-angeschlossen-Indikator) liefert wie in der Grafik "Anschlussschema der J1772-Signalkontakte" beschrieben über den Schalter S3 die Information, ob am Stecker gerade gezogen wird. Der Schalter S3 ist dazu als Öffner mechanisch mit der Verrieglungsklinke im Stecker verbunden. Die Erdschleife zwischen PP und Schutzleiter beträgt im Ruhezustand 150 Ohm. Betätigt man mit der Hand die Stecker-Entriegelungsklinke, so steigt der Widerstand in der Erdschleife durch den sich nun öffnenden Schalter S3 auf 470 Ohm an. Die Ladeelektronik im Fahrzeug kann über diese Information den Ladevorgang abbrechen und ermöglicht so ein stromloses Trennen des Steckers vom Fahrzeug. Die beiden Widerstände R6 und R7 sind dazu im Stecker verbaut.

SAE J1772 sieht keine Verbindung des PP-Kontaktes zur Ladestation vor, daher kann der PP-Kontakt im europäischen Mennekes-Typ-2-Stecker-System zur Kodierung der maximalen Stromstärke des Ladekabels verwendet werden.

Vehicle to Grid (V2G)
Der Standard aus dem Jahr 2001 beschränkt sich im Wesentlichen darauf, die elektrische Anlage der Ladestation (Stromtankstelle) nicht zu überlasten. Die Kommunikation zwischen Stromtankstelle und Batteriemanagementsystem des Fahrzeugs mit Spannungsbereichen und PWM-Tastgrad ist für die Steuerung eines bidirektionalen Energieaustausches nicht ausreichend. Anstelle des in Japan und China gängigen CAN-Bus verwendet die IEC beim Combined Charging System hierfür eine Erweiterung des vorhandenen Protokolls. Das zusätzliche Verfahren stellt die Vehicle to Grid Funktion auf Basis einer Homeplug GreenPHY Trägerfrequenzanlage bereit, die vorhandene Kontakte nutzen kann. Die Entwicklung wird wesentlich in ISO 15118 Arbeitsgruppe vorangetrieben.

Verriegelung
Damit es nicht zu Schaltlichtbögen beim Abziehen des Steckers kommt, ist eine Verriegelung des Steckers während des Ladevorgangs vorgesehen. Beim Typ-1-Stecker ist dieser rein mechanisch ausgeführt: an der Oberseite befindet sich eine Klinke, die beim Einstecken in die Ladestation rastet. Wird durch einen Druckhebel die Klinke gelöst, so wird dieses über einen Öffner über den PP-Kontakt (, auch ) an die Ladeelektronik des Fahrzeuges gemeldet und der Ladevorgang damit sofort beendet. Eine weitere Lösung ist ein Reedkontakt, der im Stecker durch einen Magneten am Auto geschlossen wird.

Einzelnachweise

Automobilelektronik
Norm (Elektrotechnik)
Ladestation (Elektromobilität)

SAE J1772


Le coup Marne est une combinaison du jeu de dames, plus précisément une variante du coup Philippe avec une rafle particulière.

Proposée en 1955 par le Néerlandais Freek Raman, l'appellation Marneslag évoque la bataille de la Marne et indique de quel « coup Philippe » il est question.

Principe du coup Marne

Comme les autres coups Philippe, le coup Marne est thématique de la partie classique et possède de nombreuses possibilités.

On retrouve souvent le retrait du pion adverse 18 et toujours la rafle partant du pion 38 ou du pion 40.
La particularité du coup Marne est que sa rafle, parvenue en 18, tourne à droite vers la case 9 au lieu de partir vers la case 7.

L'animation montre le coup Marne le plus souvent cité.
Il se termine de façon spectaculaire par un coup de longue-vue.

Après sa rafle caractéristique, suit un envoi à dame avec prise majoritaire qui permet de conserver le trait.
Un second chemin de rafle, menant cette fois à dame, est construit de toutes pièces par le placement d'un pion en 10 et l'utilisation de la dame.

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

Notes et références

marne

Coup Marne


O sală de spectacol este o sală destinată să găzduiască reprezentații de spectacole artistice în fața unui public.

Sălile de spectacol pot avea forme diferite în funcție de evenimentele pe care urmează să le găzduiască acolo. Ele conțin în general o platformă (estradă) pentru scenă unde are loc reprezentația artistică și scaune pe care iau loc spectatorii. Spațiul unde se află sala de spectacol poate fi atât închis, cât și deschis (în aer liber).

O sală de spectacol nu este formată doar dintr-o scenă și scaune pentru spectatori: unele elemente pot fi scoase din sală în funcție de nevoile scenice, în timp ce alte elemente pot fi adăugate precum un spațiu de proiecție, cortine, balcoane, o fosă pentru o orchestră etc.

Exemple de săli de spectacol:
 rotonda circului;
 sală de cinema;
 sală de concerte;
 auditorium;
 sală de teatru;
 sală de operă;
 sală care găzduiește o prezentare de modă;
 sală polivalentă.

Clădiri și structuri după tip
Artele spectacolului

Sală de spectacol