The Frontier Thesis or Turner's Thesis (also American frontierism) is the argument advanced by historian Frederick Jackson Turner in 1893 that the settlement and colonization of the rugged American frontier was decisive in forming the culture of American democracy. He stressed the process of "winning a wilderness" to extend the frontier line further for U.S. colonization, and the impact this had on pioneer culture and character. A modern interpretation describes it as appropriating Indigenous land by means of "American ingenuity", in the process creating a unique cultural identity different from their European ancestors. Turner's text follows in a long line of thought within the framework of Manifest Destiny established decades earlier. The features of this unique American culture included democracy, egalitarianism, uninterest in bourgeois or high culture, and an ever-present potential for violence. "American democracy was born of no theorist's dream; it was not carried in the Susan Constant to Virginia, nor in the Mayflower to Plymouth. It came out of the American forest, and it gained new strength each time it touched a new frontier," said Turner.

In the thesis, the American frontier established liberty from European mindsets and eroding old, dysfunctional customs. Turner's ideal of frontier had no need for standing armies, established churches, aristocrats or nobles; there was no landed gentry who controlled the land or charged heavy rents and fees. Frontier land was practically free for the taking according to Turner. The Frontier Thesis was first published in a paper entitled "The Significance of the Frontier in American History", delivered to the American Historical Association in 1893 in Chicago. He won wide acclaim among historians and intellectuals. Turner elaborated on the theme in his advanced history lectures and in a series of essays published over the next 25 years, published along with his initial paper as The Frontier in American History.

Turner's emphasis on the importance of the frontier in shaping American character influenced the interpretation found in thousands of scholarly histories.  By the time Turner died in 1932, 60% of the leading history departments in the U.S. were teaching courses in frontier history along Turnerian lines.

Summary
Turner begins the essay by calling to attention the fact that the western frontier line, which had defined the entirety of American history up to the 1880s, had ended. He elaborates by stating that,

According to Turner, American progress has repeatedly undergone a cyclical process on the frontier line as society has needed to redevelop with its movement westward. Everything in American history up to the 1880s somehow relates the western frontier, including slavery. In spite of this, Turner laments, the frontier has received little serious study from historians and economists.

The frontier line, which separates civilization from wilderness, is "the most rapid and effective Americanization" on the continent; it takes the European from across the Atlantic and shapes him into something new. American emigration west is not spurred by government incentives, but rather some "expansive power" inherent within them that seeks to dominate nature. Furthermore, there is a need to escape the confines of the State.
The most important aspect of the frontier to Turner is its effect on democracy. The frontier transformed Jeffersonian democracy into Jacksonian democracy. The individualism fostered by the frontier's wilderness created a national spirit complementary to democracy, as the wilderness defies control. Therefore, Andrew Jackson's brand of popular democracy was a triumph of the frontier.

Turner sets up the East and the West as opposing forces; as the West strives for freedom, the East seeks to control it. He cites British attempts to stifle western emigration during the colonial era and as an example of eastern control. Even after independence, the eastern coast of the United States sought to control the West. Religious institutions from the eastern seaboard, in particular, battled for possession of the West. The tensions between small churches as a result of this fight, Turner states, exist today because of the religious attempt to master the West and those effects are worth further study.

American intellect owes its form to the frontier as well. The traits of the frontier are "coarseness and strength combined with acuteness and inquisitiveness; that practical, inventive turn of mind, quick to find expedients; that masterful grasp of material things, lacking in the artistic but powerful to effect great ends; that restless, nervous energy; that dominant individualism, working for good and for evil, and withal that buoyancy and exuberance which comes with freedom."

Turner concludes the essay by saying that with the end of the frontier, the first period of American history has ended.

Intellectual context

Germanic germ theory
The Frontier Thesis came about at a time when the Germanic germ theory of history was popular. Proponents of the germ theory believed that political habits are determined by innate racial attributes. Americans inherited such traits as adaptability and self-reliance from the Germanic peoples of Europe. According to the theory, the Germanic race appeared and evolved in the ancient Teutonic forests, endowed with a great capacity for politics and government. Their germs were, directly and by way of England, carried to the New World where they were allowed to germinate in the North American forests. In so doing, the Anglo-Saxons and the Germanic people's descendants, being exposed to a forest like their Teutonic ancestors, birthed the free political institutions that formed the foundation of American government.

Historian and ethnologist Hubert Howe Bancroft articulated the latest iteration of the Germanic germ theory just three years before Turner's paper in 1893. He argued that the "tide of intelligence" had always moved from east to west. According to Bancroft, the Germanic germs had spread across of all Western Europe by the Middle Ages and had reached their height. This Germanic intelligence was only halted by "civil and ecclesiastical restraints" and a lack of "free land." This was Bancroft's explanation for the Dark Ages.

Turner's theory of early American development, which relied on the frontier as a transformative force, starkly opposed the Bancroftian racial determinism. Turner referred to the Germanic germ theory by name in his essay, claiming that "too exclusive attention has been paid by institutional students to the Germanic origins." Turner believed that historians should focus on the settlers' struggle with the frontier as the catalyst for the creation of American character, not racial or hereditary traits.

Though Turner's view would win over the Germanic germ theory's version of Western history, the theory persisted for decades after Turner's thesis enraptured the American Historical Association. In 1946, medieval historian Carl Stephenson published an extended article refuting the Germanic germ theory. Evidently, the belief that free political institutions of the United States spawned in ancient Germanic forests endured well into the 1940s.

Racial warfare
A similarly race-based interpretation of Western history also occupied the intellectual sphere in the United States before Turner. The racial warfare theory was an emerging belief in the late nineteenth century advocated by Theodore Roosevelt in The Winning of the West. Though Roosevelt would later accept Turner's historiography on the West, calling Turner's work a correction or supplementation of his own, the two certainly contradict.

Roosevelt was not entirely unfounded in saying that he and Turner agreed; both Turner and Roosevelt agreed that the frontier had shaped what would become distinctly American institutions and the mysterious entity they each called "national character." They also agreed that studying the history of the West was necessary to face the challenges to democracy in the late 1890s.

Turner and Roosevelt diverged on the exact aspect of frontier life that shaped the contemporary American. Roosevelt contended that the formation of the American character occurred not with early settlers struggling to survive while learning a foreign land, but "on the cutting edge of expansion" in the early battles with Native Americans in the New World. To Roosevelt, the journey westward was one of nonstop encounters with the "hostile races and cultures" of the New World, forcing the early colonists to defend themselves as they pressed forward. Each side, the Westerners and the native savages, struggled for mastery of the land through violence.

Whereas Turner saw the development of American character occur just behind the frontier line, as the colonists tamed and tilled the land, Roosevelt saw it form in battles just beyond the frontier line. In the end, Turner's view would win out among historians, which Roosevelt would accept.

Evolution

Turner set up an evolutionary model (he had studied evolution with a leading geologist, Thomas Chrowder Chamberlin), using the time dimension of American history, and the geographical space of the land that became the United States. The first settlers who arrived on the east coast in the 17th century acted and thought like Europeans. They adapted to the new physical, economic and political environment in certain ways—the cumulative effect of these adaptations was Americanization.

Successive generations moved further inland, shifting the lines of settlement and wilderness, but preserving the essential tension between the two. European characteristics fell by the wayside and the old country's institutions (e.g., established churches, established aristocracies, standing armies, intrusive government, and highly unequal land distribution) were increasingly out of place. Every generation moved further west and became more American, more democratic, and more intolerant of hierarchy. They also became more violent, more individualistic, more distrustful of authority, less artistic, less scientific, and more dependent on ad-hoc organizations they formed themselves. In broad terms, the further west, the more American the community.

Closed frontier
Turner saw the land frontier was ending, since the U.S. Census of 1890 had officially stated that the American frontier had broken up.

By 1890, settlement in the American West had reached sufficient population density that the frontier line had disappeared; in 1890 the Census Bureau released a bulletin declaring the closing of the frontier, stating: "Up to and including 1880 the country had a frontier of settlement, but at present the unsettled area has been so broken into by isolated bodies of settlement that there can hardly be said to be a frontier line. In the discussion of its extent, its westward movement, etc., it can not, therefore, any longer have a place in the census reports."

Comparative frontiers
Historians, geographers, and social scientists have studied frontier-like conditions in other countries, with an eye on the Turnerian model.  South Africa, Canada, Russia, Brazil, Argentina and Australia—and even ancient Rome—had long frontiers that were also settled by pioneers.  However these other frontier societies operated in a very difficult political and economic environment that made democracy and individualism much less likely to appear and it was much more difficult to throw off a powerful royalty, standing armies, established churches and an aristocracy that owned most of the land. The question is whether their frontiers were powerful enough to overcome conservative central forces based in the metropolis. Each nation had quite different frontier experiences. For example, the Dutch Boers in South Africa were defeated in war by Britain. In Australia, "mateship" and working together was valued more than individualism. Alexander Petrov noted that Russia had its own frontier and Russians moved over centuries across Siberia all the way from the Urals to the Pacific, struggling with nature in many physical ways similar to the American move across North America - without developing the social and political characteristics noted by Turner. To the contrary, Siberia - the Russian Frontier Land - became emblematic of the oppression of Czarist Absolute Monarchy. This comparison, Petrov suggests, shows that it is far from inevitable that an expanding settlement of wild land would produce the American type of cultural and political institutions. Other factors need to be taken into consideration, such as the great difference between  British society from which settlers went across the Atlantic and the Russian society which sent its own pioneers across the Urals.

Impact and influence
Turner's thesis quickly became popular among intellectuals. It explained why the American people and American government were so different from their European counterparts. It was popular among New Dealers—Franklin D. Roosevelt and his top aides thought in terms of finding new frontiers. FDR, in celebrating the third anniversary of Social Security in 1938, advised, "There is still today a frontier that remains unconquered—an America unreclaimed. This is the great, the nation-wide frontier of insecurity, of human want and fear. This is the frontier—the America—we have set ourselves to reclaim." Historians adopted it, especially in studies of the west, but also in other areas, such as the influential work of Alfred D. Chandler Jr. (1918–2007) in business history.

Many believed that the end of the frontier represented the beginning of a new stage in American life and that the United States must expand overseas. However, others viewed this interpretation as the impetus for a new wave in the history of United States imperialism. William Appleman Williams led the "Wisconsin School" of diplomatic historians by arguing that the frontier thesis encouraged American overseas expansion, especially in Asia, during the 20th century. Williams viewed the frontier concept as a tool to promote democracy through both world wars, to endorse spending on foreign aid, and motivate action against totalitarianism. However, Turner's work, in contrast to Roosevelt's work The Winning of the West, places greater emphasis on the development of American republicanism than on territorial conquest. Other historians, who wanted to focus scholarship on minorities, especially Native Americans and Hispanics, started in the 1970s to criticize the frontier thesis because it did not attempt to explain the evolution of those groups. Indeed, their approach was to reject the frontier as an important process and to study the West as a region, ignoring the frontier experience east of the Mississippi River.

Turner never published a major book on the frontier for which he did 40 years of research. However his ideas presented in his graduate seminars at Wisconsin and Harvard influenced many areas of historiography. In the history of religion, for example, Boles (1993) notes that William Warren Sweet at the University of Chicago Divinity School as well as Peter G. Mode (in 1930), argued that churches adapted to the characteristics of the frontier, creating new denominations such as the Mormons, the Church of Christ, the Disciples of Christ, and the Cumberland Presbyterians. The frontier, they argued, shaped uniquely American institutions such as revivals, camp meetings, and itinerant preaching. This view dominated religious historiography for decades. Moos (2002) shows that the 1910s to 1940s black filmmaker and novelist Oscar Micheaux incorporated Turner's frontier thesis into his work. Micheaux promoted the West as a place where blacks could experience less institutionalized forms of racism and earn economic success through hard work and perseverance.

Slatta (2001) argues that the widespread popularization of Turner's frontier thesis influenced popular histories, motion pictures, and novels, which characterize the West in terms of individualism, frontier violence, and rough justice. Disneyland's Frontierland of the mid to late 20th century reflected the myth of rugged individualism that celebrated what was perceived to be the American heritage. The public has ignored academic historians' anti-Turnerian models, largely because they conflict with and often destroy the icons of Western heritage. However, the work of historians during the 1980s–1990s, some of whom sought to bury Turner's conception of the frontier, and others who sought to spare the concept but with nuance, have done much to place Western myths in context.

A 2020 study in Econometrica found empirical support for the frontier thesis, showing that frontier experience had a causal impact on individualism.

Early anti-Turnerian thought
Though Turner's work was massively popular in its time and for decades after, it received significant intellectual pushback in the midst of World War II. This quote from Turner's The Frontier in American History is arguably the most famous statement of his work and, to later historians, the most controversial:

This assertion's racial overtones concerned historians as Adolf Hitler and the Blood and soil ideology, stoking racial and destructive enthusiasm, rose to power in Germany. An example of this concern is in George Wilson Pierson's influential essay on the frontier. He asked why the Turnerian American character was limited to the Thirteen Colonies that went on to form the United States, why the frontier did not produce that same character among pre-Columbian Native Americans and Spaniards in the New World.

Despite Pierson and other scholars' work, Turner's influence did not end during World War II or even after the war. Indeed, his influence was felt in American classrooms until the 1970s and 80s.

New frontiers

Subsequent critics, historians, and politicians have suggested that other 'frontiers,' such as scientific innovation, could serve similar functions in American development. Historians have noted that John F. Kennedy in the early 1960s explicitly called upon the ideas of the frontier. At his acceptance speech upon securing the Democratic Party nomination for U.S. president on July 15, 1960, Kennedy called out to the American people, "I am asking each of you to be new pioneers on that New Frontier. My call is to the young in heart, regardless of age—to the stout in spirit, regardless of party." Mathiopoulos notes that he "cultivated this resurrection of frontier ideology as a motto of progress ('getting America moving') throughout his term of office." He promoted his political platform as the "New Frontier," with a particular emphasis on space exploration and technology. Limerick points out that Kennedy assumed that "the campaigns of the Old Frontier had been successful, and morally justified." The frontier metaphor thus maintained its rhetorical ties to American social progress.

Fermilab
Adrienne Kolb and Lillian Hoddeson argue that during the heyday of Kennedy's "New Frontier," the physicists who built Fermilab explicitly sought to recapture the excitement of the old frontier. They argue that, "Frontier imagery motivates Fermilab physicists, and a rhetoric remarkably similar to that of Turner helped them secure support for their research." Rejecting the East and West coast life styles that most scientists preferred, they selected a Chicago suburb on the prairie as the location of the lab. A small herd of American bison was started at the lab's founding to symbolize Fermilab's presence on the frontier of physics and its connection to the American prairie. The bison herd still lives on the grounds of Fermilab.
Architecturally, The lab's designers rejected the militaristic design of Los Alamos and Brookhaven as well as the academic architecture of the Lawrence Berkeley National Laboratory and the Stanford Linear Accelerator Center. Instead Fermilab's planners sought to return to Turnerian themes. They emphasized the values of individualism, empiricism, simplicity, equality, courage, discovery, independence, and naturalism in the service of democratic access, human rights, ecological balance, and the resolution of social, economic, and political issues. Milton Stanley Livingston, the lab's associate director, said in 1968, "The frontier of high energy and the infinitesimally small is a challenge to the mind of man. If we can reach and cross this frontier, our generations will have furnished a significant milestone in human history."

Electronic frontier
John Perry Barlow, along with Mitch Kapor, promoted the idea of cyberspace (the realm of telecommunication) as an "electronic frontier" beyond the borders of any physically based government, in which freedom and self-determination could be fully realized. Scholars analyzing the Internet have often cited Frederick Jackson Turner's frontier model. Of special concern is the question whether the electronic frontier will broadly replicate the stages of development of the American land frontier.

People referenced by Turner
 Lyman Beecher
 Thomas Benton
 Edmund Burke
 John C. Calhoun
 Christopher Columbus
 Francis Grund
 Hermann von Holst
 Andrew Jackson
 James Madison
 James Monroe
 John Mason Peck

See also

 Discovery doctrine
 Rural history

References

Further reading
 The Frontier In American History the original 1893 essay by Turner
 Ray Allen Billington. The American Frontier (1958) 35 page essay on the historiography
 Billington, Ray Allen. Frederick Jackson Turner: historian, scholar, teacher. (1973), highly detailed scholarly biography.
 Billington, Ray Allen, ed,. The Frontier Thesis: Valid Interpretation of American History? (1966); the major attacks and defenses of Turner.
 Billington, Ray Allen. America's Frontier Heritage (1984), an analysis of Turner's theories in relation to social sciences and historiography
 Billington, Ray Allen. Land of Savagery / Land of Promise: The European Image of the American Frontier in the Nineteenth Century (1981)
 Bogue, Allan G. . Frederick Jackson Turner: Strange Roads Going Down. (1988), highly detailed scholarly biography.

 Coleman, William, "Science and Symbol in the Turner Frontier Hypothesis," American Historical Review (1966) 72#1 pp. 22–49 in JSTOR

 Etulain, Richard W. Writing Western History: Essays on Major Western Historians (2002)
 Etulain, Richard W. and Gerald D. Nash, eds. Researching Western History: Topics in the Twentieth Century (1997) online

 Hine, Robert V.  and John Mack Faragher. "The American West: A New Interpretive History" (2000), deals with events, not historiography; concise edition is Frontiers: A Short History of the American West (2008)
 Hofstadter, Richard. The Progressive HistoriansTurner, Beard, Parrington. (1979). interpretation of the historiography
  Hofstadter, Richard, and Seymour Martin Lipset, eds. Turner and the Sociology of the Frontier (1968) 12 essays by scholars in different fields
 Jensen, Richard. "On Modernizing Frederick Jackson Turner," Western Historical Quarterly 11 (1980), 307–320. in JSTOR
 Lamar, Howard R. ed. The New Encyclopedia of the American West (1998), 1000+ pages of articles by scholars
 Milner, Clyde A., ed. Major Problems in the History of the American West 2nd ed (1997), primary sources and essays by scholars
 Milner, Clyde A. et al. Trails: Toward a New Western History (1991)
 Nichols, Roger L. ed. American Frontier and Western Issues: An Historiographical Review (1986) essays by 14 scholars
 Richard Slotkin, Regeneration through Violence: The Mythology of the American Frontier, 1600–1860 (1973), complex literary reinterpretation of the frontier myth from its origins in Europe to Daniel Boone

1893 introductions
Historiography of the United States
History of United States expansionism
History of the American West

de:Frederick Jackson Turner#Die Frontierthese

Frontier Thesis


غوميرون (Γούμερον) هي مدينة في إليا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 940 نسمة.

المراجع

أماكن مأهولة في إيليا
مدن اليونان

غوميرو


1. etape af Tour de France 2020 var et 156 km langt linjeløb ved den sydfranske by Nice den 29. august 2020. Det var anden gang Nice er vært for den såkaldte Grand Départ, hvor Tour de France 1981 var første gang. Samtidig var det 36. gang at løbet besøgte byen, hvor 4. etape i 2013 var senest gang.

Rytterne skulle ud på tre kuperede omgange før finalen, som med afslutning på Promenade des Anglais i centrum af byen er flad.

Efter en massespurt vandt norske Alexander Kristoff fra  etapen og den gule førertrøje, efterfulgt af den danske verdensmester Mads Pedersen fra  på andenpladsen.

Resultater

Etaperesultat

Klassement efter etapen

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Bedste unge rytter

Holdkonkurrencen

Udgåede ryttere
  John Degenkolb () - faldt for tidsgrænsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officielle hjemmeside

01
Tour de France 2020

1. etape af Tour de France 2020


الرقاقة  في الإلكترونيات هي شريحة رقيقة من مادة نصف موصلة مثل بلورة أحادية من السيليكون النقي . تستعمل لتصنيع الدارات المتكاملة وأجهزة أخرى ميكروية .

والويفر أو الرقيقة البلورية هي قوام الدارات المتكاملة، والمعالج الصغري (الميكروبروسيسور ) ، وتجري عليه عدة معالجات دقيقة عند تصنيعه مثل التشوئب أي إضافة شوائب من معادن معينة لكي يكتسب صفات نصف الموصلات أو حقنه بالأيونات لكي يكتسب صفات جديدة . ويُنتج قرص الويفر الواحد مئات من تلك الدارات المتكاملة الميكروية.

كما توجد أنواع من الرقائق الإلكترونية  تعمل كخلية شمسية أو خلية ضوئية جهدية ، تقوم بتحويل ضوء الشمس مباشرة إلى تيار كهربائي . وفي هذه الحالة فلا حاجة لتقطيع شريحة الويفر إلى أجزاء بل تستعمل الرقيقة بأكملها .

التاريخ

 أنظر أيضا:قائمة منتجي السيليكون
في صناعة أشباه الموصلات أو رقاقة السيليكون ، ظهر مصطلح الرقاقة (ويفر) في الخمسينيات من القرن الماضي لوصف شريحة دائرية رفيعة من مادة أشباه الموصلات ، عادةً من الجرمانيوم أو السيليكون النقي. يأتي الشكل الدائري من بلورات كبيرة أحادية البلورة يتم إنتاجها عادةً باستخدام طريقة Czochralski. تم تقديم رقائق السيليكون لأول مرة في الأربعينيات. [2] [3]

بحلول عام 1960 ، تم تصنيع رقائق السيليكون في الولايات المتحدة من قبل شركات مثل MEMC / SunEdison. وفي عام 1965 ، قدم المهندسون الأمريكيون "إريك أو.إرنست " و "دونالد جيهورد" و "جيرارد سيلي" براءة اختراع US3423629A [4] ، أثناء عملهم تحت إشراف شركة آي بي إم ، لأول جهاز فوق محوري عالي السعة.

يتم تصنيع رقائق السيليكون بواسطة شركات مثل سومكو و Shin-Etsu Chemical [5] شركة Hemlock Semiconductor Corporation و Siltronic.

إنتاجها

تشكيل - تكوين
أنظر أيضا: بول (كريستال)

"طريقة تشوخرالسكي":

تتكون الرقاقات من مادة بلورية مفردة شديدة النقاوة ، [6] خالية تقريبًا من العيوب ، بنقاوة 99.9999999٪ (9N) أو أعلى. [6] تُعرف إحدى عمليات تشكيل الرقاقات البلورية باسم طريقة Czochralski ، التي ابتكرها الكيميائي البولندي Jan Czochralski. في هذه العملية ، يتم تشكيل سبيكة أسطوانية من أشباه موصلات أحادية البلورية عالية النقاء ، مثل السيليكون أو الجرمانيوم ،( تسمى أيضا الكرة) ، عن طريق سحب بلورة بذرة من المصهور. [7] [8] يمكن إضافة ذرات الشوائب المانحة ، مثل البورون أو الفوسفور في حالة السيليكون إلى المادة الإبتدائية المنصهرة بكميات دقيقة من أجل تشويب البلورة ، وبالتالي تغيير الأسطوانة الأحادية البلورة إلى أشباه موصلات من النوع n ،أو النوع p.

يتم بعد ذلك تقطيع الأسطوانة البلورية (ويفر) بمنشار سلكي (نوع من المنشار السلكي) ، وتشكيله آليًا لتحسين السطح ، وحفره كيميائيًا لإزالة التلف البلوري من خطوات التصنيع ، وأخيراً يتم صقله لتشكيل الرقائق. [9] حجم رقائق الخلايا الكهروضوئية هو بمساحة 100-200 مم مربع وسماكة 100-500 ميكرومتر. تستخدم الإلكترونيات أحجام رقائق الويفر من قطر 100 إلى 450 ملم. يبلغ قطر أكبر رقائق مصنوعة من 450 ملم ، [11] ولكنها لم تستخدم بعد بشكل عام.

التنظيف والتركيب والحفر
يتم تنظيف الويفر بأحماض ضعيفة لإزالة الجزيئات غير المرغوب فيها. هناك العديد من إجراءات التنظيف القياسية للتأكد من عدم احتواء سطح رقاقة السيليكون على أي تلوث. واحدة من أكثر الطرق فعالية هي تنظيف RCA. عند استخدامها للخلايا الشمسية ، تكون الرقائق مزخرفة لخلق سطح خشن لزيادة مساحة السطح وبالتالي كفاءتها. تتم إزالة PSG المتولد (زجاج فسفوسيليكات) من حافة الرقاقة في الحفر.

اقرأ أيضا
 معالج صغري
 خلية ضوئية جهدية
 لوح ضوئي جهدي
 مصفوف ضوئي جهدي
 شبه موصل
 غرفة نظيفة
 ضغط الخلايا

مراجع

إلكترونيات
تصنيع أجهزة أشباه الموصلات
طاقة شمسية

رقاقة


An Eriochloa sericea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Scheele, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni William Munro och George Vasey. An Eriochloa sericea in nahilalakip ha genus nga Eriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriochloa

Eriochloa sericea


Kærestefolkene er en tegnefilm i serien Der var engang... (eng. titel The Fairytaler), der blev udsendt i forbindelse med H.C. Andersens 200 års fødselsdag i 2005.

Danske Stemmer:
 H.C. Andersen Henrik Koefoed
 Ejner Nikolaj Lie Kaas
 Amalie Iben Hjejle
 Ib Niels Ellegaard
 Else Tammi Øst
 Sørensen Søren Spanning

Bagom:
 Instruktør: Jørgen Lerdam
 Original musik af: Gregory Magee
 Hovedforfatter: Gareth Williams
 Manuskriptredaktører: Linda O' Sullivan, Cecilie Olrik
 Oversættelse: Jakob Eriksen
 Lydstudie: Nordisk Film Audio
 Stemmeinstruktør: Steffen Addington
 Animation produceret af: A. Film A/S
 Animationsstudie: Wang Film Production

En co-produktion mellem
Egmont Imagination, A. Film & Magma Film

I samarbejde med:
Super RTL & DR TV

Eksterne henvisninger

Der var engang
Film fra Danmark (administrationskategori)

Kærestefolkene (Der var engang...)


Reşad Halife (; 19 Kasım 1935 - 31 Ocak 1990), Mısırlı biyokimyager ve hadis-sünnet karşıtı yazar. 1968-1974 yılları arasında Kuran üzerindeki çalışmaları sonucunda, 29 surenin başındaki harflerin anlamını bilgisayar aracılığıyla keşfetti ve bu harflerin metin içerisinde 19'un katları şeklinde dizayn edildiğini gösterdi. 1974 yılından sonra, 19 mucizesi büyük kitleler tarafından kabul edildi. Dönemin ünlü konuşmacılarından İslam Propaganda Merkezi Başkanı Ahmed Deedat bu konuda birçok konferans verdi ve ''Kuran En Büyük Mucize'' isminde bir kitap yayınlayarak 19 mucizesini duyurmaya çalıştı. Sonrasında Reşad Halife, İslam dininin hadisler tarafından çürütüldüğünü ve dinin tek kaynağının Kuran olması gerektiğini ilan etti. 1988 yılında, kendisinin bilgisayar çağına uygun olarak matematiksel bir mucize ile desteklenmiş bir elçi olduğunu ilan etti. Allah tarafından kendisine verilen görevlerden birinin (bakınız 14 görev), tüm insanlar için tek bir din ilan etmek ve Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam'ı etkileyen tüm bozulmaları gösterip temizlemek olduğunu belirtti. Bunun ardından İslam dünyasında tartışmalara yol açmış ve 31 Ocak 1990 yılında şafak namazı için mescidine girdikten sonra bıçaklanarak öldürülmüştür.

Hayatı
19 Kasım 1935 tarihinde Mısır'da doğdu. 1959'da Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmeden önce Mısır'daki Ayn Şems Üniversitesi'nden onur derecesi aldı. Daha sonra Arizona Üniversitesi'nden biyokimya alanında yüksek lisans ve Kaliforniya Üniversitesi, Riverside'dan doktora derecesi aldı. ABD vatandaşı oldu ve Tucson, Arizona'da yaşadı. Amerikalı bir kadınla evliydi, bir oğlu ve bir kızı vardı.

Dr. Halife, yaklaşık bir yıl Libya hükûmetinde bilim danışmanı olarak çalıştı, ardından Birleşmiş Milletler Sınai Kalkınma Örgütü'nde kimyager olarak çalıştı. Daha sonra 1980'de Arizona Eyalet Kimya Ofisi'nde kıdemli kimyager olarak çalıştı.

Öğretisi
1974 yılında Kur'an'da 19 sayısı ve katları üzerine kurulu bir matematiksel sistemin mevcut olduğu iddiasını ortaya koydu. Allah'ın Kuran'daki 3:81, 33:7, 46:9-11 ve 72:26-28 ayetlerinde haber verilen elçisi olduğunu iddia etmesi ile İslam dünyasının tüm tepkilerini üzerine çekti. Reşad Halife, hadis ve sünnetin "şeytanî bidatler" olduğunu hadislerin Muhammed peygamber adına uydurulmuş, kitleleri dinden ve Allah'tan uzaklaştıran uydurmalar olduğunu, sadece Kur'an'ın dinî kaynak alınması gerektiğini savundu.

Suikast
19 Mart 1989 tarihinde toplanan ve aralarında Abdülaziz bin Baz ile Yusuf Kardâvî'nin de bulunduğu 38 kişilik "Dünya İslam Fıkıh Konseyi" tarafından Salman Rüşdi ile birlikte ölüme mahkûm edildi. Kendisi hakkındaki ölüm fetvası ve tehditlerine rağmen her gün sabah gün doğmadan önce Tucson Camisi'ne gitmeyi rutin haline getiren Reşad Halife, bu davranışının bedelini hayatı ile ödedi. Camiye saklanan iki kişinin saldırısına uğrayan Reşad Halife, 29 yerinden bıçaklanarak 31 Ocak 1990 tarihinde öldürüldü. Cinayetin El-Kaide örgütünde "The Manager" olarak bilinen ve iki yüzün üzerinde kişinin öldüğü Amerika Birleşik Devletleri'nin Tanzanya ve Kenya elçiliklerinin bombalanması olayına karışan, 1998'de yakalanarak ömür boyu hapis cezasına çarptırılan Wadih el-Hage tarafından organize edildiği anlaşıldı . 19 yıl boyunca sürekli sahte isimler kullanan ve yer değiştiren diğer katili Glen Cusford Francis ise 19 yıl sonra, 2009 yılında Kanada'da yakalanarak Amerika Birleşik Devletleri'ne iade edildi.

Reşad Halife'nin elçiliğini haber verdiği iddia edilen ayetler
Reşad Halife, Kur'an'daki bazı ayetlerin kendisine seslendiğine inanıyordu. Reşad Halife, bazı ayetlerin doğrudan kendisine atıfta bulunularak enterpole edildiği kendi Kuran çevirisini üretti. Aşağıda listelenen alıntılar, Reşad Halife'nin Kuran tercümesinden alınmıştır."Geçmişteki diğer toplumlar için yaptığımız gibi (Ey Reşad) seni de bu topluma gönderdik. Sana vahyettiğimizi onlara oku çünkü onlar En Lütufkâr Olan'ı inkâr ettiler. De ki, "O benim Rabbimdir. O'ndan başka tanrı yoktur. Ben yalnızca O'na güveniyorum; nihai varış O'nadır." (Rad suresi, 30. ayet)

"(Ey Reşad!) Biz senden önce de elçiler gönderdik ve onlara da eşler ve evlatlar verdik. Hiçbir elçi, TANRI'nın yetkilendirmesi olmadan ve önceden belirlenmiş belirli bir zamana uygun olmaksızın bir mucize ortaya koyamaz." (Rad suresi, 38. ayet)

"Seni biz gönderdik (Reşad), bir müjdeci ve aynı zamanda bir uyarıcı olarak." (Furkan suresi, 56. ayet)

"Biz seni (Ey Reşad) tüm insanlara bir müjdeci ve aynı zamanda bir uyarıcı olarak gönderdik fakat insanların çoğu bilmez." (Sebe suresi, 28. ayet)

"De ki, "Sizden tek bir şey yapmanızı istiyorum: Kendinizi TANRI'ya adayın, çiftler halinde ya da bireyler olarak, ardından derinlemesine düşünün. Arkadaşınız (Reşad) bir deli değildir. O, korkunç bir azabın gelişinden hemen önce size gelen apaçık bir uyarıcıdır." (Sebe suresi, 46. ayet)

"Muhakkak ki sen (Reşad) elçilerden birisin." (Yasin suresi, 3. ayet)

"Onlar, "O (Reşad), TANRI hakkında yalanlar uydurdu!" mu diyorlar? Eğer TANRI irade etseydi senin zihnini mühürleyebilirdi fakat TANRI sahte olanı siler ve Kendi kelimeleriyle gerçek olanı tasdik eder. O, en içteki düşüncelerin tamamen farkındadır." (Şura suresi, 24. ayet)

"Arkadaşınız (Reşad) deli değildir." (Tekvir suresi, 22. ayet)

Bibliyografya
Kuran Mucizesi: Gizemli Alfabelerin Önemi, İslami Yapımlar, St. Louis, Missouri, 1973.
Bilgisayar Konuşuyor: Tanrı'nın Dünyaya Mesajı, Renaissance Productions, Tucson, Arizona, 1981.
Kuran: The Final Scripture, Islamic Productions, Tucson, Arizona, 1981.
Kuran: Mucizenin Görsel Sunumu, Islamic Productions, Tucson, Arizona, 1982.
Kuran, Hadis ve İslam, Islamic Productions, Tucson, Arizona, 1982.
Kuran: Son Ahit, Islamic Productions, Tucson, Arizona, 1989.

Kaynakça

1935 doğumlular
1990 yılında ölenler
Amerika Birleşik Devletleri'nde cinayet sonucu ölenler
Amerikalı biyokimyagerler
Arap kimyagerler
Arizona'da ölenler
Kur'ancılar
Mısırlı kimyagerler
Müslüman din adamları
Suikast sonucu ölen Amerikalılar
Suikast sonucu ölen Mısırlılar

Reşad Halife


معظمة سيلدك وهي كنيسة رومانية كاثوليكية تقع تحت كنيسة مقبرة كل القديسين كجزء من دير سيلديك. وهي كنيسة أثرية غير طبيعية تقع علي بعد 70 كيلومتر شرق عاصمة جمهورية التشيك مقاطعة بارغوي في مدينة سيدليك.

وتشير التقديرات أن المعظمة تحتوي على هياكل عظمية ترجع لأشخاص يقدر عددهم بين 40 ألف ل 70 ألف شخص، وقد تم استخدام هذه العظام كديكورات وأثاث بداخل الكنيسة. ويعد الموقع من أكثر الوجهات السياحية زيارة في جمهورية التشيك، بمعدل يصل إلى 200 ألف زائر سنويًا، وقد زار الموقع حوالي 450 ألف شخص في عام 2018.

تاريخ بنائها
بُعث هنري - راهب دير البندكتية في سيدليك - إلى الأراضي المقدسة من قبل الملك أوكتار الثاني ملك بوهيميا عام 1278 م. وعند عودته جلب معه كمية من تراب أرض جلجثة بالقدس (وتعني أرض جمجمة آدم والتي بنى عليها الإمبراطور الروماني قسطنطين الأعظم كنيسة القيامة 326_335 م).

قام الراهب بنثر التراب على مقابر الرهبان. فانتشرت تلك العادة وأصبحت مقابر سيدليك موقع جذب لكل أوروبا. وخلال جائحة الطاعون الأسود الذي تسبب في موت ما لا يقل عن ثلث سكان أوروبا بين عامي 1347 ـ 1352 م وبعد الحروب البوهيمية (وهي أول حرب أوروبية يستخدم فيها البارود وقعت بين عامي 1420_1434 م) قتل الآلاف وحرقوا وكان على مقابر سيدليك أن تتوسع.

في بداية القرن الخامس عشر بنيت كنيسة قوطية وسط المقابر بدور علوي معقود وكنيسة سفلية ليتم استخدامها كمعضمة للعظام التي تم نبشها أثناء حفر أساسات البناء ولتكون غرفة للقبور الجديدة، بعد 1511 أوكلت مهمة نبش الهياكل العظيمة وتكويم العظام في الكنيسة إلى راهب الكهنوتية نصف الأعمى.

في عام 1870 تم توظيف فرانتيسك رينت وهو نحات خشب لينظم العظام في الكنسية، وجاءت نتائج أعماله كما تبينها الصور.

تتناقل الكثير من الشائعات في الأوساط العربية ما مفاده بأن أصل هذه العظام يعود إلى مسملين قتلوا في حروب الصليبيين.

مراجع

جمع التذكارات البشرية
كنائس
مقابر رومانية كاثوليكية
مقابر في التشيك
مواقع جذب سياحي في إقليم بوهيميا الوسطى
مبان ومنشآت في كوتنا هورا
تأسيسات القرن 15 في بوهيميا

كنيسة سيدليك


Hasdere, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı İncekarı'dır. Bu isim mahallenin kızlarının güzelliğinden dolayı verilmiştir. Daha sonra bu isim halk ağzında İnceağrı, İncarı olarak değişmiştir. 1960'lar mahallenin ismi Hasdere olarak değişmiştir.

Coğrafya
Antalya iline 188 km, Gazipaşa ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gazipaşa'nın mahalleleri

Hasdere, Gazipaşa


Peter Branka (* 1972 in Wien) ist ein österreichischer Komponist.

Leben und Wirken
Peter Branka studierte Komposition, Klavier und Dirigieren am Konservatorium der Stadt Wien. Er leitete verschiedene Musical-Workshops und komponierte diverse Auftragswerke. U.a. trat er als musikalischer Leiter und Komponist des Kindermusicals "Der Weihnachtsapfel" in Wien und des Musicals "Rainbow Girl" (Uraufführung 1992 in St. Pölten, Österreich) hervor.

Seine Kompositionen zeichnen sich durch eine moderne tonale Musik mit sowohl filmmusikalischen Einflüssen als auch Elementen aus Popmusik und Jazz aus. Viele seiner symphonischen Orchesterwerke haben Programmmusikcharakter.

Werke
 Kindermusical "Der Weihnachtsapfel" 1995, zahlreiche Aufführungen für Kinder in Wien
 Marilyn Monroe Musical "Rainbow Girl" im Landestheater St. Pölten 1992
 Zusammenarbeit mit dem Orchester der Niederösterreichischen Tonkünstler
 Aufführung von Weihnachtsliedern durch den Mozart Knabenchor Wien unter Peter Lang
 Uraufführung der Aberdeener Messe 2005
 Uraufführung von Mystica (einem Werk für Chor und Orchester) in Zusammenarbeit mit dem Mozart Knabenchor, dem Chor Curiositas und dem Konservatorium der Stadt Wien im Rahmen der Wiener Festwochen 2007

Weblinks
 Webpräsenz von Peter Branka

Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Komponist klassischer Musik (21. Jahrhundert)
Österreicher
Geboren 1972
Mann

Peter Branka


Goebeliella, monotipski rod jetrenjarki smješten u vlastitu porodicu Goebeliellaceae, dio reda Porellales. Postoje dvije priznate vrste. Porodica je opisana 1932.

Vrste
 Goebeliella cornigera (Mitt.) Steph.
 Goebeliella glauca M.A.M. Renner

Izvori

Porellineae

Goebeliella


Asset management companies in China came into being in 1998. The founding of commercial Asset management companies (AMC; ) established by the Ministry of Finance tasked with professionally managing third-party assets was a major landmark in the development of China's financial system. It marks a transition in Chinese regulation away from an unregulated environment toward a system where specialist companies started to operate according to a defined set of standards and regulations.

Development of AMCs
From 1998 to 1999, the Chinese government created 10 AMCs in China. 4 as bad banks, one for each of the four commercial state-owned banks. and 6 Fund management companies. As of 2018 there are over 130 asset management companies in china, with a combined US$2 billion in assets under management.

The original asset management companies include:
 China Great Wall Asset Management - for the Agricultural Bank of China
 China Orient Asset Management - for the Bank of China
 China Cinda Asset Management - for the China Construction Bank
 China Huarong Asset Management - for the Industrial and Commercial Bank of China
 Guotai Asset Management
 China Southern Asset Management
 HuaAn Fund Management
 Bosera Asset Management
 Penghua Fund Management
 China Asset Management

Other AMCs that were established later on include:
 Changsheng Fund Management
 China Universal
 Dacheng Fund Management
 E Fund Management
 Fullgoal Asset Management
 Harvest Fund Management
 Tianhong Asset Management

See also
Chinese financial system
Insurance industry in China
Economy of China
State-owned enterprise

References

External links
The opportunity in asset management in China

Lists of companies of China
Asset management

Asset management in China


Porno ist ein Wohnplatz im nigerianischen Bundesstaat Borno.

Lage

Der Ort liegt 5 km südöstlich von Wuyo. Nach Gombe im Westen sind es ca. 70 km und nach Biu im Nordosten etwa 60 km. Zur Nationalstraße A 4 im Osten sind es etwa 25 km.

Einzelnachweise

Ort in Nigeria
Borno
Ort in Afrika

Porno (Nigeria)


Le Canary Wharf Squash Classic 2022 est l'édition 2022 du Canary Wharf Squash Classic qui se déroule au quartier Canary Wharf de Londres du 13 au 18 mars 2022.

Le tournoi comprend 24 joueurs dont 8 têtes de série et une wild card Joshua Masters. Comme l'année précédente, le format "best of three" est utilisé lors du premier tour et des quarts de finale, c'est-à-dire qu'il ne faut que deux manches pour remporter la victoire finale. Lors des demi-finales et de la finale, le format "best of five" est utilisé.

Dès son entrée en lice, le  mondial Paul Coll est éliminé par le Français Victor Crouin, classé  mondial. En finale, Fares Dessouky l'emporte sur son compatriote Mostafa Asal, victorieux d'une demi-finale longue de  face à Diego Elías.

Dotation et points
En 2022, la dotation est de . Les points sont répartis suivant le tableau suivant:

Têtes de série

Tableau principal

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Canary Wharf Squash Classic
 Saison 2021-2022 de la PSA

Liens externes
 Page PSA

Canary Wharf Squash Classic
Sport à Londres en 2022
Sport en mars 2022
Squash en 2022

Canary Wharf Squash Classic 2022


بطولة آسيا لكرة القدم للسيدات 1977 أقيمت في جمهورية الصين في الفترة من 2 أغسطس إلى 11 أغسطس وقد حقق لقبها منتخب تايبه للمرة الأولى في تاريخه.

مرحلة المجموعات

المجموعة أ

المجموعة ب

المرحلة النهائية

نصف النهائي

تحديد المركز الثالث

النهائي

البطل

روابط إضافية
 RSSSF.com

أحداث أغسطس 1977 الرياضية في آسيا
بطولات كأس الأمم الآسيوية لكرة القدم للسيدات
كأس آسيا لكرة القدم للسيدات
كرة القدم الآسيوية في 1977
كرة القدم التايوانية في 1977
كرة القدم للسيدات في 1977
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها تايوان
رياضة تايوانية نسائية في 1977

كأس آسيا لكرة القدم للسيدات 1977


Gara Montparnasse (Melancolia plecării)  (în original, în italiană, La stazione di Montparnasse - 1914) este o pictură a pictorului metafizic (ulterior suprarealist) italian Giorgio de Chirico.

Multe din lucrările lui de Chirico au fost inspirate de sentimete introspective evocate de călătorii. Născut în Grecia, din tată  italian și mamă greacă, Chirico a locuit și lucrat în Germania, Italia și Franța. Prezenta pictură a fost realizată în perioada când artistul plastic a locuit în Paris.

Descriere
Pictura descrie gara de cale ferată Montparnasse din Paris, Franța. Lucrarea este un exemplu clasic al stilului artistic al lu Chirico, descriind subiectul dintr-o perspectivă unghiulară a unei poziționări arhitecturale, prezentând umbrele și culorile adânci ale unei seri timpurii.

La orizont se găsește un tren cu o locomotivă cu aburi, deasupra căreia plutește un nor alb reprezentând emisiunea locomotivei. Imaginea trenului apare de mai multe ori în lucrările lui Chirico, fiind una din temele sale vizuale repetitive. În colțul din dreapta jos, în prim plan, apare un mănunchi de banane necoapte, verzi, o altă din temele sale vizuale recurente (conform picturii Le Rêve Transformé).

În 1916, de Chirico a realizat o altă lucrare foarte diferită de aceasta, intitulată doar Melancolia plecării.

Referințe

Surse
 Museum of Modern Art

Legături externe
 Lucrarea Gara Montparnasse (Melancolia plecării) în colecția MOMA (NYC)
 Imaginea picturii

Picturi din 1914
Picturi realizate de Giorgio de Chirico
Picturi aflate la Museum of Modern Art (New York)
Trenuri în artă

Gara Montparnasse (Melancolia plecării)


Gölpınar, Adıyaman - Adıyaman ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gölpınar, Sur - Diyarbakır ili Sur ilçesine bağlı mahalle
 Gölpınar, Erzincan - Erzincan ili merkez ilçesine bağlı köy
 Gölpınar, Göksun - Kahramanmaraş ili Göksun ilçesine bağlı mahalle
 Gölpınar, Onikişubat - Kahramanmaraş ili Onikişubat ilçesine bağlı mahalle
 Gölpınar, Akçadağ - Malatya ili Akçadağ ilçesine bağlı mahalle
 Gölpınar, Karaköprü - Şanlıurfa ili Karaköprü ilçesine bağlı mahalle

Gölpınar


Sumatriptan, sold commonly under  brand names Imitrex and Treximet among others, is a medication used to treat migraine headaches and cluster headaches. It is taken orally, intranasally, or by subcutaneous injection. Therapeutic effects generally occur within three hours.

Its primary effect as a serotonin 5-HT1B/5-HT1D receptor agonist can create common side effects such as chest pressure, fatigue, vomiting, tingling, and vertigo. Serious side effects may include serotonin syndrome, heart attacks, strokes, and seizures. With excessive use, medication overuse headaches may occur. It is unclear if use during pregnancy or breastfeeding is safe. The mechanism of action is not entirely clear. It is in the triptan class of medications.

Sumatriptan was patented in 1982 and approved for medical use in 1991. It is on the World Health Organization's List of Essential Medicines. It is available as a generic medication. In 2020, it was the 111th most commonly prescribed medication in the United States, with more than 5million prescriptions. It is also available as the combination product sumatriptan/naproxen.

Medical uses
Sumatriptan is effective for ending or relieving the intensity of migraine and cluster headaches. It is most effective when taken early after the start of the pain. Injected sumatriptan is more effective than other formulations.

Oral sumatriptan can be used also in the treatment of post-dural puncture headache.

Adverse effects
Overdose of sumatriptan can cause sulfhemoglobinemia, a rare condition in which the blood changes from red to green, due to the integration of sulfur into the hemoglobin molecule. If sumatriptan is discontinued, the condition reverses within a few weeks.

Serious cardiac events, including some that have been fatal, have occurred following the use of sumatriptan injection or tablets. Events reported have included coronary artery vasospasm, transient myocardial ischemia, myocardial infarction, ventricular tachycardia, and ventricular fibrillation.

The most common side effects reported by at least 2% of patients in controlled trials of sumatriptan (25-, 50-, and 100-mg tablets) for migraine are atypical sensations (paresthesias and warm/cold sensations) reported by 4% in the placebo group and 5–6% in the sumatriptan groups, pain and other pressure sensations (including chest pain) reported by 4% in the placebo group and 6–8% in the sumatriptan groups, neurological events (vertigo) reported by less than 1% in the placebo group and less than 1% to 2% in the sumatriptan groups. Malaise/fatigue occurred in less than 1% of the placebo group and 2–3% of the sumatriptan groups. Sleep disturbance occurred in less than 1% in the placebo group to 2% in the sumatriptan group.

Mechanism of action

Sumatriptan is molecularly similar to serotonin (5-HT), and is a 5-HT receptor (types 5-HT1D and 5-HT1B) agonist. Sumatriptan's primary therapeutic effect is related in its inhibition of the release of Calcitonin gene-related peptide (CGRP), likely through its 5-HT1D/1B receptor-agonist action. This has been substantiated by the efficacy of more recently developed CGRP targeting drugs and antibodies developed for the preventive treatment of migraine. How agonism of the 5-HT1D/1B receptors inhibits CGRP release is not fully understood. CGRP is believed to cause sensitization of trigeminal nociceptive neurons, contributing to the pain experienced in migraine.

Sumatriptan is also shown to decrease the activity of the trigeminal nerve, which presumably accounts for sumatriptan's efficacy in treating cluster headaches. The injectable form of the drug has been shown to abort a cluster headache within 30 minutes in 77% of cases.

Pharmacokinetics
Sumatriptan is administered in several forms: tablets, subcutaneous injection, and nasal spray. Oral administration (as succinate salt) has low bioavailability, partly due to presystemic metabolism—some of it gets broken down in the stomach and bloodstream before it reaches the target arteries. A rapid-release tablet formulation with the same bioavailability but a high concentration can achieve therapeutic effects on average 10–15 minutes earlier than other oral forumulations. When injected, sumatriptan is faster-acting (usually within 10 minutes), but the effect lasts for a shorter time. Sumatriptan is metabolised primarily by monoamine oxidase A into 2-{5-[(methylsulfamoyl)methyl]-indole-3-yl}acetic acid, which is then conjugated to glucuronic acid. These metabolites are excreted in the urine and bile. Only about 3% of the active drug may be recovered unchanged.

There is no simple, direct relationship between sumatriptan concentration (pharmacokinetics) per se in the blood and its anti-migraine effect (pharmacodynamics). This paradox has, to some extent, been resolved by comparing the rates of absorption of the various sumatriptan formulations, rather than the absolute amounts of drug that they deliver.

History

In 1991, Glaxo received approval for sumatriptan, which was the first available triptan.

In July 2009, the US FDA approved a single-use jet injector formulation of sumatriptan. The device delivers a subcutaneous injection of sumatriptan, without the use of a needle. Autoinjectors with needles have been previously available in Europe and North America.

Phase III studies with an iontophoretic transdermal patch (Zelrix/Zecuity) started in July 2008. This patch uses low voltage controlled by a pre-programmed microchip to deliver a single dose of sumatriptan through the skin within 30 minutes. Zecuity was approved by the US FDA in January 2013. Sales of Zecuity have been stopped following reports of skin burns and irritation.

Society and culture

Legal status
In the United States, it is available only by medical prescription. It is available over the counter in many states in Australia. The product requires labelling by a pharmacist and is only available in packs of two without a medical prescription. However, it can be bought over the counter in the UK and Sweden.

In Russia versions of sumatriptan, which are not registered in the National registry of medications, may be regarded as narcotic drugs (derivatives of dimethyltryptamine).

Generics
Glaxo patents for sumatriptan expired in February 2009. At that time, Imitrex sold for about $25 a pill. Par Pharmaceutical then introduced generic versions of sumatriptan injection (sumatriptan succinate injection) 4- and 6-mg starter kits and 4- and 6-mg filled syringe cartridges, and 6-mg vials soon after.

Mylan Laboratories Inc., Ranbaxy Laboratories, Sandoz (a subsidiary of Novartis), Dr. Reddy's Laboratories, and other companies have been producing generic versions of sumatriptan tablets in 25-, 50-, and 100-mg doses. Generic forms of the drug are available in U.S. and European markets after Glaxo's patent protections expired in the respective countries. A nasal spray form of sumatriptan known as AVP-825 has been developed by Avanir and is generically available in some countries.

Controversy
According to the American Headache Society, "Patients frequently state that they have difficulty accessing triptans prescribed to them." In the U.S. triptans cost from $12 to $120 each, and more than 80% of U.S. health insurance plans place a limit on the amount of pills available to a patient per month, which has been called "arbitrary and unfair."

References

External links

Triptans
5-HT1B agonists
5-HT1D agonists
5-HT1F agonists
Pfizer brands
GSK plc brands
World Health Organization essential medicines
Wikipedia medicine articles ready to translate
Sulfonamides
Dimethylamino compounds

Sumatriptan


Aydınlanma Değil, Merhamet! romanı, Türk yazar Alev Alatlı'nın Gogol'un İzinde serisinin birinci kitabıdır.

2004 yılında yayımlanmıştır. Rusya'ya giden genç bir Türk kadının burada tanıştığı insanlar ve yaşadıkları romanın çerçevesini oluştursa da, kurgu odaklı bir roman olmaktan çok düşünsel bir romandır. Karakterlerinin konuşmaları ve olayların yorumları açısından özellikle Aydınlanma dönemini ve moderniteyi sorgular. Kültürel bilgilerle harmanlaşmış kurgusu Alev Alatlı'nın diğer eserlerinde de görülebilecek farklı bir anlatıma sahiptir. Özellikle zaman ve mekanların belirli bir akış içinde yer almaması göze çarpan unsurlardandır.

Ödülü
2015 - Mikhail Aleksandroviç Şolokov 100. Yıl Edebiyat Ödülü

Ayrıca bakınız
 Dünya Nöbeti - Aynı serinin ikinci kitabı.

Kaynakça

Alev Alatlı romanları
2004 romanları
Türkçe romanlar
Konusu Rusya'da geçen romanlar

Aydınlanma Değil, Merhamet!


Les Papillons, op. 28, sont une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1897.

Composition
Mel Bonis compose les Papillons pour piano. L'œuvre est publiée en 1897 aux éditions Leduc puis elle est rééditée en 2006 aux éditions Furore.

Analyse
L'œuvre fait partie d'un corpus qui s'inscrit dans la grande tradition des genres pour piano hérité des compositeurs romantiques, notamment de Frédéric Chopin et de Gabriel Fauré.

Réception

Discographie
 L'ange gardien, par Laurent Martin (piano), Ligia Digital LIDI 01033181-07, 2007

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre pour piano
Œuvre réalisée en 1897

Papillons de Bonis


Der Oberleitungsbus Gori war der Oberleitungsbus-Betrieb der georgischen Stadt Gori. Er war, abgesehen vom bis heute bestehenden Oberleitungsbus Sochumi, der vorletzte Obus-Betrieb des Landes.

Geschichte
Der Oberleitungsbus Gori wurde am 30. April 1972 eröffnet. Nachdem im Laufe der Jahre ein größeres Netz entstand, wurde der Betrieb 1992 auf die drei Linien 1, 2 und 3 reduziert. Schließlich wurde 2006 auch die Linie 3 aufgegeben. Nach der russischen Besetzung Goris 2008 und wegen Umbauarbeiten verkehrten vorübergehend keine Oberleitungsbusse, nach dem Abzug wurden die Linien 1 und 2 im September 2008 reaktiviert. Am 24. März 2010 erfolgte dann die endgültige Betriebseinstellung. Eine zwischenzeitlich geplante erneute Reaktivierung konnte nicht realisiert werden.

Weblinks
 Der Oberleitungsbus Gori auf www.trolleymotion.org

Einzelnachweise

Oberleitungsbussystem (Georgien)
Gori

Oberleitungsbus Gori


Annihilation of the Wicked četvrti je studijski album američkog death metal-sastava Nile. Album je objavljen 24. svibnja 2005. godine, a objavila ga je diskografska kuća Relapse Records. Prvi je album sastava na kojem je bubnjeve svirao George Kollias, koji je zamijenio Tonyja Laureana. Posljednji je album skupine koji je objavio Relapse. Za pjesmu "Sacrifice Unto Sebek" snimljen je i glazbeni spot. Također je prvi album sastava čiji je producent Neil Kernon.

Pjesme
"Von unaussprechlichen Kulten" na prijevodu s njemačkoga glasi "Od neizrecivih kultova", što je također naziv knjige H. P. Lovecrafta.

Izdanje
Uradak je objavljen i kao box set u ograničenoj inačici u limenoj kutiji. Uz to izdanje priloženi su i prilagođena ogrlica s ankhom, poster, naljepnica i izvezeni bedž. Objavljeno je ukupno 5000 primjeraka.

Popis pjesama

Zasluge

Nile
 Karl Sanders – gitara, vokal, klavijature, baglama, buzuki
 Dallas Toler-Wade – gitara, vokal
 George Kollias – bubnjevi
 Jon Vesano – bas-gitara, vokal

Dodatni glazbenici
 Mike Breazeale – pjesme egzorcizma, Pazuzuova zdjela
Ostalo osoblje
 Neil Kernon – snimanje, miks, produkcija
 Orion Landau – grafički dizajn, naslovnica
 Bob Moore – inženjer zvuka

Izvori

Albumi sastava Nile
Albumi iz 2005.

Annihilation of the Wicked


قائمة بالأبطال في 1926 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 رينيه لاكوست هزم  جين بوروترا 6-4 6-0 6-4

فردي سيدات

 مولا بجورستدت مالوري هزم  إيلزابيث راين 4-6, 6-4, 9-7

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1926
أحداث أغسطس 1926 الرياضية
أحداث سبتمبر 1926 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1926
كرة مضرب أمريكية في 1926

البطولات الوطنية الأمريكية 1926 (كرة مضرب)


BloodRayne, aynı ismi taşıyan bilgisayar oyunundan uyarlanan 2005 ABD yapımı bir vampir filmidir. Uwe Boll'um yöettiği filmde başrolleri Kristanna Loken, Michael Madsen, Matthew Davis, Michelle Rodriguez, Ben Kingsley, Billy Zane ve Meat Loaf paylaşmıştır.

BloodRayne, daha önce House of the Dead  ve Alone in the Dark filmlerini de yöneten Uwe Boll'un üçüncü bilgisayar oyunu uyarlamasıdır. BloodRayne de, diğer iki film gibi ne mali başarı getirmiş ne de eleştirmenlerce beğenilmiştir. BloodRayne, daha yayınlanmadan oyunun fanatiklerini arasında sarsıntı yaratmıştır.

Filmin sınırlı başarısına rağmen, hem Loken hem de Boll filmin DVD'sine yer alan ekstralar kısmında yaptıkları yorumlarda BloodRayne'in olası bir devam filminde rol alabileceklerini dile getirmişlerdir.

Film, ilk kez 6 Ocak 2006 tarihinde ABD çapındaki 985 sinema salonunda birden gösterime girmiştir. Daha sonra, salon sayısı 2.500'e kadar çıktıysa da bu rakam aniden 1.600'e düşmüştür.
Açılışta film yalnızca 1,550,000 ABD Doları hasılat elde etmiştir. BloodRayne, RottenTomatoes isimli internet sitesinden de düşük not almıştır. Film, toplamda 3,591,980 ABD Doları (Haziran 2006'ya dek) hasılat elde etmiştir. Film, iyi bir hikâye örgüsü oluşturmama ve aktörler yerine (bütçeyi düşürmek amacıyla) figüran olarak fahişelerin kullanılması nedeniyle eleştirilmiştir.

Konusu
BloodRayne isimli bilgisayar oyunu ile aynı adı taşıyan film çekici ve olağanüstü güçlerle donanmış yarı-vampir, yarı-insan Rayne'e (Loken) odaklanmaktadır. Rayne'in annesi insan, babası ise çok güçlü bir vampir olan ve "Vampirlerin Kralı" olarak tanımlanan Kagan'dır (Kinsley). Kagan, kızının kanını içtiği takdirde daha da güçleneceğine inanmaktadır. Bu nedenle Rayne'in peşindedir. Rayne, bir sirkte gösteri malzemesi olarak kullanılmaktadır. Sirk sahibinin tecavüze kalkıştığı bir gün sirkteki birçok kişiyi öldürüp kaçar. Peşine vampir avcıları olan Viladimir (Madsen), Sebastian (Davis) ve Katarin (Rodriguez) de düşmüştür. Rayne, bir manastırda konaklarken manastır Kagan'a bağlı ordular tarafından salırıya uğrar. Viladimir, Sebastian ve Katarin ile Rayne'in yoları burada kesişir. Rayne, vampir avcılarına yardım eder ve onlara katılır. Rayne'in babasıyla yüzleşmesi gerekmektedir. Bu nedenle onun yaşadığı şatoya gider. Rayne, Viladimir ve Sebastian'ın da yardımıyla Kagan'ı alteder.

Oyuncular

 Kristanna Loken - Rayne
 Michael Madsen - Vladimir
 Matthew Davis - Sebastian
 Will Sanderson - Domastir
 Geraldine Chaplin - Kahin
 Udo Kier - Kral Rahibi
 Meat Loaf - Leonid
 Michael Paré - Iancu
 Billy Zane - Elrich
 Michelle Rodriguez - Katarin
 Ben Kingsley - Kagan
 Darren Shahlavi - Rahip
 Esteban Cueto - Rok
 Madalina Constantin - Amanda
 Daniela Nane - Rayne'in Annesi

Ülkelere göre ilk gösterim tarihleri

 ABD: 6 Ocak 2006
 Rusya - 16 Şubat 2006
 Birleşik Arap Emirlikleri - 15 Mart 2006
 Kanada - 7 Nisan 2006
 Kuveyt - 12 Nisan 2006
 Japonya - 29 Nisan 2006
 Yunanistan - 15 Haziran 2006
 Lübnan - 15 Haziran 2006
 Macaristan - 27 Haziran 2006

Kaynakça

BloodRayne
Video oyunlarından uyarlanan filmler
Vampir filmleri
2005 çıkışlı korku filmleri
2000'lerde aksiyon korku filmleri
2000'lerde aksiyon macera filmleri
2000'lerde canavar filmleri
Amerika Birleşik Devletleri hiciv filmleri
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon korku filmleri
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri canavar filmleri
Amerika Birleşik Devletleri doğaüstü korku filmleri
İntikam teması içeren Almanya filmleri
İntikam teması içeren Amerika Birleşik Devletleri filmleri
Almanya canavar filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
18. yüzyılda geçen filmler
Romanya'da çekilmiş filmler
Brightlight Pictures filmleri
Uwe Boll'un yönettiği filmler

BloodRayne (film)


Hodgesiella christophi ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae). Die Art wurde nach dem russischen Entomologen Hugo Theodor Christoph benannt.

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 8 bis 10 Millimeter. Kopf und Stirn (Frons) glänzen weiß, der Scheitel (Vertex) und das Nackenbüschel glänzen bronzebraun. Die Fühler sind in den ersten beiden Dritteln dunkelbraun und weiß geringelt. Subapikal sind die Fühler dunkelbraun und haben einen weißen Ring, das letzte Fünftel ist weiß. Thorax und Tegulae glänzen dunkelbraun. Die Femura der Vorder- und Mittelbeine glänzen grau, die der hinteren Beine sind grauweiß. Die Tibien und Tarsen glänzen dunkelbraun, die Tibien der Vorderbeine haben zwei weiße längliche Linien. Die Tibien der mittleren Beine haben mediale und apikale weiße Ringe. Die Tibien der Hinterbeine sind mit weißen basalen, medialen und apikalen Ringen versehen. Die Tarsen der Vorderbeine haben eine weiße Linie und einen weißen apikalen Ring auf den ersten beiden Segmenten, das fünfte Segment ist weiß. Die Tarsen der Mittel- und Hinterbeine haben weiße apikale Ringe. Die Sporne sind weiß.

Die Vorderflügel glänzen dunkelbraun und sind mit zwei glänzend weißen Binden versehen. Die erste befindet sich bei 1/5 der Vorderflügellänge, die zweite befindet sich in der Flügelmitte und reicht nicht bis zum Flügelinnenrand. Beide Binden stehen entweder senkrecht zur Costalader oder verlaufen leicht schräg nach innen. Lateral sind sie ockerfarben gerandet. Ein weißer Costalfleck befindet sich bei 3/4 der Vorderflügellänge, ein kleiner weißer Fleck liegt am Innenwinkel. Beide sind innen ockerfarben gerandet. Die Fransenschuppen sind gräulich braun und am Apex dunkler. Die Hinterflügel glänzen ockergrau und sind in Richtung Apex etwas dunkler. Die Fransenschuppen sind ockergrau. Das Abdomen glänzt grau.

Die Genitalarmatur der Männchen ähnelt der von Hodgesiella rebeli, das rechte Brachium ist aber distal leicht geweitet. Der röhrenförmige Teil des Aedeagus ist distal gekrümmt und die rechte Valvella ist rundlicher.

Die Genitalarmatur der Weibchen ähnelt der von Hodgesiella rebeli, das Sterigma ist aber schlanker, verjüngt sich distal allmählich und ist in der Mitte gebogen. Der Ductus bursae ist sehr schmal, der Fortsatz des Corpus bursae ist länglicher.

Ähnliche Arten
Hodgesiella christophi kann von Hodgesiella rebeli und Hodgesiella rhodorrhisella anhand des bronzebraunen Kopfes unterschieden werden. Von H. rebeli unterscheidet sich die Art auch durch die unvollständige zweite Binde auf den Vorderflügeln und die unterbrochene äußere Binde. Bei H. rhodorrhisella ist die innere Binde regelmäßiger.

Verbreitung
Hodgesiella christophi ist in Kleinasien beheimatet.

Biologie
Die Biologie der Art ist unbekannt. Falter wurden von Mitte bis Ende Juni gesammelt.

Belege

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Hodgesiella christophi


Dardo Francisco Molina (Pampa Mayo, Simoca, Argentina, 24 de agosto de 1919 - ?, 1976) fue un político argentino que ejerció como vicegobernador de la provincia de Tucumán y fue secuestrado tras el golpe de Estado en Argentina de 1976, y permanece desaparecido desde entonces.

Biografía

Cursó sus estudios primarios en la Escuela «Josefa Díaz» de Simoca y los secundarios en el Colegio Sagrado Corazón, egresando con medalla de oro al mejor alumno de 5.º año. Cursó sus estudios universitarios en la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de la Universidad Nacional de Tucumán obteniendo el título de procurador, escribano y abogado.

Fue elegido diputado provincial, por el segundo Distrito del Departamento Monteros, para el período 1950-1952. En el año 1955 ejerció el cargo de secretario general de la Universidad Nacional de Tucumán, siendo designado además decano interventor en la Facultad de Derecho y Ciencias Sociales de la misma.

A nivel partidario se desempeñó como secretario general del Consejo Directivo del Partido Justicialista y del FREJULI a partir de 1972, siendo su presidente Amado Juri.

En el período constitucional de 1973/1976 fue elegido senador provincial, siendo consagrado por unanimidad presidente del Senado y vicegobernador de Tucumán, correspondiéndole presidir la legislatura en la etapa más ardua del llamado Operativo Independencia, acontecimiento que arrinconó y erosionó la autoridad del gobierno civil, presidido por Amado Juri.

En la última dictadura militar fue secuestrado el 15 de diciembre de 1976 por los grupos de tareas bajo el control militar del general Antonio Domingo Bussi, sin que hasta la fecha se haya conocido sobre su destino. Desde entonces, Dardo Francisco Molina ha engrosado la lista de los desaparecidos durante el Proceso de Reorganización Nacional.

El 20 de febrero de 2014 se dio a conocer que sus restos fueron identificados en Pozo de Vargas, una fosa común cercana a la capital de la provincia de Tucumán.

Enlaces externos
 Crímenes de lesa humanidad

Detenidos desaparecidos por el Terrorismo de Estado en Argentina
Senadores provinciales de Argentina (Tucumán)
Diputados provinciales de Argentina (Tucumán)
Tucumanos
Profesorado de la Universidad Nacional de Tucumán

Dardo Francisco Molina


Skabelsesmyten i Shinto skildrer  dannelsen af den japanske øgruppe  mytologisk, som virkningen af to guder Izanagi ( "ham som inviterer") og Izanami ( "hende der er inviteret") . Samspillet mellem de to avler øerne Japan og  en gruppe af kami.

I begyndelsen var jorden ung og ufærdig (beskrives som olielignende, drivende for strømmen som en vandmand). Det hele startede med en lang række himmelske kamier og en generation bestående af 5 Guder kom til. Derefter fulgte syv generationer af himmelske guder og gudinder. Deriblandt var det første japanske menneskepar: Izanagi (som er mænd), hans søster og kone: Izanami (som er kvinder).

Izanagi og Izanami skaber de japanske øer og den himmelske søjle. Derpå besluttede de at mangfoldiggøre sig. Izanagi spurgte sin søster, hvordan hendes krop var indrettet. Hun svarede, at hun på ét sted var ufuldkommen. Izanagi svarede så, at han på et sted var overfuldkommen, og foreslog, at de forende disse to legemsdele. Det guddommelige par opfandt et ægteskabsritual: De gik begge rundt om den himmelske søjle og havde derefter samleje.

Det viser sig, at deres førstefødte var den deforme Hiruko ("Iglebarnet"). Det ulykkelige par anbragte det i en sivbåd og overgav det til havet. De anskuede, at Iglebarnets fødsel skyldes, at Izanami havde talt som den første under parringsritualet. Anden gang lykkedes det og Izanamis fødsel blev mangfoldig. Da hun føder ildguden bliver hendes underliv så forbrændt, at hun bliver syg og dør.

Izanagis tårer blev til endnu flere guder. I hans fortvivlelse over Izanamis død, halshugger han ildguden, som var årsag til hans elskede kones død. Ildgudens jordiske rester bliver til endnu en gruppe guder.

Izanagi beslutter at besøge hans kone i Yomi, de dødes land i underlandet. Da Izanagi fandt sin elskede kone, var hun indrammet i skygge, og hun advarede ham mod at se hende. Han så til sin rædsel, at Izanami var et rådnende, maddikebefængt lig.

Izanagi følte sig tilsmudset efter sine oplevelser i Yomi, og besluttede at rense sig på den gamle japanske måde: ved et bad. Endnu flere guder blev skabt, nogen fra hans aflagte tøj, andre af hans øjne og en af hans næse. En af guderne, Susa-no-o, forærede han oceanet. Susa-no-o græd og ville hellere være hos sin mor. Dette førte til, at guden blev forvist og Izanagi trak sig tilbage og steg til himmels.

Shinto
Religiøse kosmologier

Skabelsesmyten i Shinto


Juan Diego Covarrubias Aceves (Guadalajara, Jalisco; 24 de marzo de 1987) es un actor mexicano.

Biografía

Nació en Guadalajara, hijo de Juan Diego Covarrubias y Alma Aceves. Posee tres hermanas Denisse, Michelle, y Ana Paula, y un hermano llamado Rodrigo.

Estudió en el Centro de Educación Artística de Televisa y posteriormente obtuvo un papel en la telenovela juvenil Atrévete a soñar, del productor Luis de Llano, interpretando a "Johnny". Posteriormente se integró al elenco de la obra 'Bella y Bestía'

Finalizó las grabaciones de la telenovela del productor José Alberto Castro: Teresa, en la cual interpretó a un joven llamado "Julio", y donde compartió créditos al lado de Angelique Boyer y Sebastián Rulli.

Coprotagonizó Una familia con suerte, producción de Juan Osorio, donde trabajó junto a Daniela Castro, Arath de la Torre, Mayrín Villanueva, Sergio Sendel, Sherlyn, entre otros.

Participó en Amor bravío de Carlos Moreno Laguillo, donde trabajó con Silvia Navarro, en su primer papel antagónico.

En el 2013 realiza un papel doble como protagonista y villano en De que te quiero, te quiero, producida por Lucero Suárez en donde dio vida a los gemelos Diego y Rodrigo, en esta producción comparte créditos con Livia Brito.

En el 2015 vuelve a ser llamado por Lucero Suárez para protagonizar La vecina, al lado de Esmeralda Pimentel.

En el 2017 lo llama Angelli Nesma para protagonizar Me declaro culpable, a lado de Irina Baeva.

El 19 de noviembre de 2020 se convirtió en padre junto a Renata Haro.

Filmografía

Telenovelas

Cine

Series

Teatro

Premios y nominaciones

Premios TVyNovelas

Kids Choice Awards México

Premios ACE (Nueva York)

Referencias

Nacidos en Guadalajara (México)
Actores de Jalisco
Actores de televisión de México

Juan Diego Covarrubias


Samantha Bree Runnion (26 de julio de 1996 - 15 de julio de 2002) fue una víctima de asesinato infantil. Nació en Massachusetts y residió en el condado de Riverside.

Secuestro y asesinato
Samantha fue secuestrada, abusada sexualmente y estrangulada por un hombre que la llevó a su jardín, diciéndole que había perdido a su mascota. Su cuerpo fue encontrado al siguiente día por un excursionista en el Bosque Nacional Cleveland, a 50 kilómetros al norte de Stanton. La autopsia reveló que su muerte fue a causa de la estrangulación. Una muestra de ADN del asesino encontrado debajo de la uña.
El sospechoso, un hombre de Lake Elsinore, California, llamado Alejandro Ávila, fue declarado culpable de homicidio premeditado primero con circunstancias especiales en mayo de 2005. Su ADN fue encontrado en el cuerpo de Samantha, y el ADN de la niña fue encontrado en su auto. Fue detenido tres días después del secuestro. Ávila había visitado previamente el complejo de condominios donde Samantha había vivido, ya que su exnovia residía allí y había sido previamente absuelto de abusar sexualmente de su hija y su sobrina. El 16 de mayo de 2005, el jurado recomendó que recibiera la pena de la muerte. El 22 de julio de 2005, Ávila fue condenado a muerte de forma oficial. A día de hoy, Ávila espera su ejecución en la Prisión Estatal de San Quintín.

The Joyful Child Foundation: Fundación Niño Alegre
La Joyful Child Foundation (TJCF) es una organización sin fines de lucro fundada en 2002 en memoria de Samantha Runnion, tras el secuestro, abuso sexual y asesinato de esta niña de cinco años de edad. TJCF se dedica a concienciar sobre el abuso sexual y el secuestro infantil, al tiempo que facilita la participación de la comunidad en el movimiento nacional para acabar con los delitos sexuales contra los niños.

Enlaces externos
The Joyful Child Foundation
In memory of Samantha Runnion
About.com Crime article on the Runnion case

Asesinatos de niños estadounidenses
Asesinatos en Estados Unidos en 2002

Samantha Runnion


Anicius Manlius Severinus Boethius veya kısaca Boethius, Romalı senatör, konsül, magister officiorum, tarihçi ve filozoftur. 6. yüzyılın ilk dönemlerinde yaşamıştır. Büyük Teoderik'in hizmeti altına girmiş ve daha sonra Teoderik tarafından; kendisine yönelik bir komplonun içinde olduğu gerekçesiyle zindana atılmış ve 524'te idam edilmiştir.

Zindandayken; kader, ölüm gibi konuları ele alan Felsefenin Tesellisi isimli eseri yazmıştır. Eser daha sonra Orta Çağ'ın en ünlü ve etkili eserlerinden biri haline gelmiştir.

Hayatı

Anicius Manlius Severinus Boethius, yaklaşık 100 yıldır Hristiyan olan Anicii ailesinden geliyordu. Eski bir Roma consulu olan, babasını küçük yaşta yitirdiğinde önemli bir devlet insanı ve aile dostu olan Quintus Aurelius Memmius Symmachus tarafından evlat edinilmesi, onun çocukluktan itibaren çok iyi bir eğitim almasına ve devlet kademelerinde hızla yükselmesine de olanak sağlamıştır.

Boethius için eğitim ve bilgi önemliydi ve yeteneklerini yazma ve çeviride kullandı. Bununla birlikte, matematik anlayışı oldukça sınırlıydı ve aritmetik üzerine yazdığı metin kalitesizdi ve geometri metni hayatta kalmamış olsa da, bunun daha iyi olduğuna inanmak için çok az neden var. Buna rağmen matematik metinleri mevcut olanların en iyisiydi ve Avrupa'da matematiksel başarının oldukça düşük bir noktada olduğu bir dönemde yüzyıllarca kullanıldı. Boethius'un Aritmetiği, Nicomachus'un çalışmasına dayanıyordu ve bu, ona bugünün matematiksel standartlarına göre garip bir karakter vermesine rağmen, Orta Çağ bilim adamlarına Pisagor sayı teorisini öğretti.

Boethius, dört konudan oluşan manastırlara tanıtılan bir eğitim kursu olan quadrivium için ana materyal kaynaklarından biriydi: aritmetik, geometri, astronomi ve müzik teorisi. Bu son konu üzerine Boethius, müziğin bilimle ilişkisi üzerine yazdı ve bir notanın perdesinin sesin frekansı ile ilgili olduğunu öne sürdü.

Platon ve Aristoteles'in tüm eserlerini tercüme etmek ve üzerine yorumlar yazmak için iddialı bir proje başlattı. Amacı, bu en önemli iki Yunan filozofunun birbirleriyle ne şekilde anlaştıklarını göstermekti. Boethius'un asla bitiremeyeceği bir projeydi, özellikle Platon'un çalışmasını tercüme etmeden ve iki felsefeyi uyumlaştırma amacını gerçekleştirmeden önce öldü.

Boethius, ailesinin soylu adı ve iyi eğitimi sayesinde dönemin kralı Theodoricus Magnus'un (Büyük Theodoricus) güvenini kazanmakta gecikmemiştir. MS 510 yılında, yaklaşık otuz yaşındayken Roma'da konsül seçilmiş, 520 yılında kral tarafından Magister Officiorum unvanını alarak ayrıcalıklı ve onurlu bir göreve atanmıştır.

O sıralarda Roma'nın yöneticileri arasında baş gösteren güvensizlik, toplumu hem siyasal hem de dinsel anlamda gittikçe artan bir bunalıma sürüklemiştir, hatta yaşamını kabusa çevirecek olayların başlamasına ve vatan haini olarak suçlanmasına maruz bırakacak kuşku ortamının yaratılmasına neden olmuştur.

Ravenna Sarayı'nda çok rahat bir hayat yaşayan Boethius, kendisini evlat edinen Symmachus'la iyi bir dost olmuş ve kızı Rusticana ile evlenmişti. Bu evlilikten doğan iki oğlu Symmachus ve Boethius adını verdiği iki oğlu da 522 yılında consul seçilince ailenin sevinci iki kat artmıştı. Ama bu durum fazla sürmedi. Senatus'da Boethius'a karşı beslenen düşmanlık hisleri gittikçe yoğunlaştı ve rakiplerinin Kral'a zerkettiği kuşku tohumları ürünlerini vermede gecikmedi. Boethius hain planların kurbanı olarak Theodoricus'a karşı suikast planları hazırlayanların arasına karışmakla suçlandı.

Talihsizlikler, Boethius'un yakın arkadaşı senator Albinus'un suçlanmasıyla başladı. Suçlamanın nedeni, Albinus'un Doğu Roma İmparator'unun çevresindekilere Theodoricus'un küçük düşürücü ifadeler kullanmış olmasıydı. Onu suçlayanlar arasında özel danışmanı Cyprianus başı çekiyordu. Albinus suçlamaları reddetse de İmparator karşı tarafa gönülden inanmıştı.

Bu olaylar sonucunda Boethius, İmparator'un huzuruna çıkıp Albinus'u Cyprianus'a karşı savunmuş ve Roma'nın değerli bir senatörü olan Albinus'un bu suçu işlemiş olması durumunda, kendisinin ve Senatus'un bu suça iştirak etmiş sayılacaklarını, bunun ise asla mümkün olamayacağını belirtmiştir. Bu art niyetsiz söylemin Theodoricus tarafından dürüst bir açıklama olarak algılanması beklenirken, o, tamamen aksine Boethius'un sözlerini yanlış yorumladı ve böylece Boethius'un sonunu hazırlayan süreç başlamış oldu.

İmparator bu açıklamadan sonra suikast planları yapanın sadece Albinus olmadığını, Boethius ve Senatus'un da aynı plana ortak olduğu sanısına kapılınca Boethius da tutuklandı. Boethius'un savunduğu Senatus kendisine hiç de öyle davranmayarak, hatta hiçbir savunma tanımayarak hakkında hemen bir idam kararı çıkardı. Bir anlık cesareti yüzünden hem kendisinin, hem de ailesinin yaşamını altüst eden Boethius mahkemede yapamadığı savunmasını Consolatio (Philosophiae Consolatio) adlı yapıtında yapmıştır.

Boethius'un ölümüne dair kayıtlarda büyük işkenceler çekerek acılar içinde öldüğü yazılıdır. Alnına geçirilen bir sicim gözleri yuvalarından fırlayana dek gerilmiş ve o durumda kalın bir sopayla ölünceye dek dövülmüştür.

En önemli eseri Consolatio, Türkçeye 'Felsefe'nin Tesellisi' adıyla, İstanbul Üniversitesi Latin Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Çiğdem Dürüşken tarafından Latince'den çevirilmiştir.

Felsefesi

Boethius çok önemli bir filozoftur dönemi açısından. Öyle ki kendisi, Aristoteles'i Platon'u anlamış olan Orta Çağ felsefesine temel mantık öğretileriyle tanıştırmıştır. 11 ve 12. yüzyıl filozoflarına Aristoteles'le ilgili olarak sahip olabildikleri tüm bilgileri sağladığı söylenebilir. Boethius'a bu açıdan bakacak olursak, mantık ve yöntem konusunda Hrisityan düşüncesi veya kültürüne armağan eden kişi olduğu söylenebilir. Bu sebeple ve özellikle de teolojik problemlerin çözümünde sadece felsefe terimleri değil, mantıksal argümanları kullanması ve inanç ile akıl arasında ayrım yapması nedeniyle skolastik yöntemin öncülerindendir. Boethius yine bu bağlamda her bilimin kendine özgü ilkeleri olmasını düşündüğü tezinden ötürü teolojinin özerk bir bilim haline gelmesine önemli katkılarda bulunmuştur. O aynı zamanda tümeller konusunu Orta Çağ felsefesinin gündemine sokan filozoftur. Boethius'un hapisteyken yazdığı kitapta, yani Felsefenin Tesellisi'nde kader, talih, tanrısal öngörü ve irade özgürlüğü konularında Orta Çağ Hristiyan düşüncesine en temel referans olan bu eserde Boethius, felsefenin insanı Tanrı'ya götürecek en önemli araç olduğunu gösterme amacı güder. Boethius'un en önemli amacı Grek felsefesi ve Latin alemi arasında köprü olmaktı. Bu nedenle en baştaki niyeti Aristoteles'in eserlerini ve Platon'un eserlerini Latince'ye çevirmek ve birtakım yorumlar sayesinde iki doktrinin birbirleriyle ayrıldığı noktalar olsa da bir olduğu noktaları göstermekti (Boethius'tan akt. Dürüşken FT ''Sunuş'', 18). Tabii, kendisinin girmiş olduğu çeviri ciheti tamamlanamamıştır ama belirli eserleri çevirmiş ve yorumlar yazmıştır. Aristoteles'in Kategoriler, Birinci ve İkinci Analitiler, Sofistik Çürütmeler, Topikler kitaplarını tercüme etmiştir. Boethius genel olarak bu tercüme ve yazdığı yorumlar sayesinde, Aristoteles'in Organon'unun kapsamı içinde geçen diğer kitaplarını da Latince'ye tercüme edileceği 12. yüzyıla kadar, Orta Çağ Avrupa'sının mantık hocası olarak kalmıştır.

Boethius felsefeyi veya bilgeliği teorik ve pratik bilgelik olarak ikiye ayırmıştır. Teorik bilgelikte üç ayrı varlık türü vardır: dolayımsız olarak algılananlar, akledilebilir olanlar ve doğal olanlar. Doğal olanlardan kast ettiği fiziktir (astronomi, coğrafya vs). Birinci varlık türüyle Tanrı'yı melekleri vs. kast eder. Akledilir olanlar, yani ikincileri de Platon'un idealar alemi gibi aşağı düşerek cisimlerin içine düşmüş varlıklardır. Nasıl ki teorik bilgeliği üçe ayırdıysa pratiği de ayırır: Bunlardan birincisi etik, ikincisi politika felsefesi ve üçüncüsü iktisattır.

Boethius bu sınıflamanın ardından, Aristoteles'ten öğrendiği mantığı, öncelikle varlığa, sonra da tümeller meselesine uygulamıştır .Birincisinin amacı elbette Tanrı'yı diğer varlıklardan ayırt etmektir. Ayrıca o, Tanrı'yı saf formdan, maddeden ayrılmış olarak görür. Anlayacağımız şekilde Aristoteles'in madde-formundaki hareket etmeyen hareket ettiricinin nasıl ki maddeden bağımsızsa, Boethius'un Tanrı'sı da öyledir. Boethius'a göre Tanrı bir ve basit olan bir varlıktır. Özü varoluşunu içeren yetkin varlık olarak Tanrı, iyilik ve mutluluktur; her şeyin kaynağıdır.

Boethius'un metafizik problemlerin bir önemi, onun tümeller problemini Orta Çağ'da başlatmasıdır. Bu problem, Plotinos'un öğrencisi olan Porpyrhos'un Boethius'un Latince'ye tercüme ettiği İgogoji adlı eserinde ortaya konmuştur.

"Tümeller (Universaliae) nedir?", "Nerede bulunurlar?" ve "Dışardaki nesnelerden bağımsız olarak mevcut mudurlar, yoksa değil midirler?" gibi sorular çerçevesinde cereyan eden tümeller çatışması sonucunda, kavram gerçekçileri (realistler) ile adcıların (nominalistler) taraf oldukları muhtemel üç yanıt öbeği açığa çıkmıştır:

Birinci grup, tümellerin, nesnelerden bağımsız olarak varolduğunu ve onların dışında veya üstünde bulunduğunu savunur. Bu görüşe mensup olanlar, Platon'un yolundan giden Augustinus ve Anselmus gibi düşünürlerdir.

İkinci grup, tümellerin varolduğunu ama nesnelerin dışında veya üstünde değil, içinde bulunduğunu ve onlara bağımlı olduğunu savunur; yani nesnelerle ilişkileri bakımından, tümeller aşkın (transcendent) olmayıp, içkindirler (immanent). Bu görüşe mensup olanlar, Aristoteles'in yolundan giden Abelardus, Albertus Magnus ve Thomas Aquinas gibi düşünürlerdir.

Üçüncü grup ise sadece nesnelerin varolduğunu, tümellerin ise benzer nesnelere vermiş olduğumuz adlardan ibâret bulunduğunu savunur. Bu görüşe mensup olanlar, Roscelinus ve Ockhamlı William gibi düşünürlerdir.

İlk iki grup, kavram gerçekçisidir, yani tümellerin şu veya bu biçimde gerçekten varolduğuna inanır. Ancak birinci grup aşırı gerçekçi, ikinci grup ise ılımlı gerçekçi olarak nitelendirilir. Üçüncü grup ise nominalisttir.

Boethius elbette bunu ortaya atıp kaçmamıştır. O da ilk tümel tanımı yapmıştır ve o kavram realizmi ve nominalizm arasındaki orta yolu seçmiştir. O ne tümellerin ayrı bir varoluşu olduğunu kabul eder, ne de tümellerin zihnimizde olduğunu kabul eder.

Boethius mutlak veya en yüksek iyi olarak Tanrı'nın aynı zamanda en yüksek eaudaimonia (mutluluk) ve mükemmellik olarak görülmesi gerektiğini savunan Boethius, O'nun varoluşunu Anselmus gibi ontolojik argümanını önceleyen bir argümanda ortaya koyma cihetine girer.

Boethius Tanrı'nın evreni başıboş bırakmadığını ve evreni kendi iyiliğiyle düzene sokup yönettiğini savunmaktadır. Tanrı bunu Boethius'a göre iyi olmaya ek olarak, akıl olduğu ve mutlak bir bilgiye sahip olduğu için yapabilmektedir. Fakat şu da var ki, böyle bir felsefeye sahip olmak beraberinde bir sorun getirir. Peki, bu sorun nedir? Tüm patristik dönem filozoflarının uğraştığı kötülük problemidir. Boethius'a göre evrende tözsel kötülük yoktur. Bu da evrendeki var olan her şeyin iyi olduğu anlamına gelmektedir. Çünkü yaratık olan her şey Tanrı'dan gelmiştir ve Tanrı'da kötülük ve kusur denilen şey yoktur. Kötülük ise, yaratık olanların kendilerine Tanrı tarafından bahşedilen doğayı, varlık şeklini terk etmelerinden kaynaklanmaktadır.

Kaynakça

480 doğumlular
524 yılında ölenler
5. yüzyıl Romalıları
6. yüzyıl Romalıları
6. yüzyıl yazarları
6. yüzyıl matematikçileri
Roma dönemi filozofları
Magistri officiorum
İtalya'da defnedilenler
Antik Yunan matematikçiler

Boethius


El Faro de Punta Harrison está ubicado sobre la costa del Mar Caribe, en Santa Lucía, Barbados. Fue construido e iluminado 1925. Es una torre de hormigón con linterna y galería, originalmente pintado de blanco, con un farol rojo.

Localizado en el punto noroccidental. Actualemte está activo pero no abierto al público.

Los faros barbadenses son cuatro.

Referencias

Faros de Barbados

Faro de Punta Harrison


Þjóðræðisflokkurinn var íslenskur stjórnmálaflokkur stofnaður þann 29. ágúst árið 1905. Kjarni hans var skipaður þingmönnum sem fylgdu Valtý Guðmundssyni að málum. Flokkurinn rann ásamt Landvarnarflokki inn í Sjálfstæðisflokkinn.

Saga
Við lok sumarþings árið 1905 tilkynntu ellefu þingmenn um stofnun nýs stjórnmálaflokks, Þjóðræðisflokksins. Stofnun hans var innblásin af Bændafundinum fyrr í sama mánuði, þar sem stór hópur bænda, einkum af Suðurlandi, hélt til Reykjavíkur til að mótmæla stefnu stjórnarinnar í símamálinu. Flestir í nýja flokknum tilheyrðu stuðningssveit Valtýs Guðmundssonar og höfðu áður starfað undir merkjum Framsóknarflokksins. Ætlunin var að reyna að fylkja félögum úr Landvarnarflokki og öðrum stjórnarandstæðingum í hinn nýja flokk, en það gekk lítt eftir.

Auk Valtýs Guðmundssonar voru Jóhannes Jóhannessonn og Skúli Thoroddsen helstu forystumenn flokksins á þingi en ritstjórinn Björn Jónsson var mestur áhrifamaður utan þings og beitti blaði sínu Ísafold óspart. Önnur helstu stuðningsblöð flokksins voru Þjóðviljinn og Fjallkonan.

Þingflokkur Þjóðræðisflokksins klofnaði í afstöðunni til Uppkastsins árið 1908. Skúli Thoroddsen var harður andstæðingur þess og fylgdu flestir flokksmenn honum að málum. Flokkurinn tók þátt í kosningabandalagi með Landvarnarflokki í Alþingskosningunum 1908 undir merkjum Sjálfstæðisflokks og var sá flokkur formlega myndaður á Alþingi þann 14. febrúar 1909 og upp frá því tóku gömlu flokkarnir að renna í eitt undir hinu nýja heiti.

Tilvísanir og heimildir

Fyrrum íslenskir stjórnmálaflokkar

Þjóðræðisflokkurinn


Karl Siegfried Unseld () a fost un editor german și director al editurii Suhrkamp Verlag. Experiența sa comercială a stat la baza activității editoriale.

Biografie

Librar și angajat la Suhrkamp
În 1951 Unseld a început să lucreze ca librar în Heidenheim an der Brenz. La 23 octombrie a avut loc prima întâlnire dintre Peter Suhrkamp și Siegfried Unseld, iar de la 7 ianuarie 1952 Unseld a devenit angajat la Suhrkamp. Începând de la 1 ianuarie 1955 Suhrkamp i-a semnat o procură pentru a administra afacerea; în perioada iulie-august a aceluiași an, Unseld a călătorit pentru prima dată în Statele Unite ale Americii și a participat la un seminar internațional organizat de Henry Kissinger la Harvard Summer School of Arts and Sciences în baza unor scrisori de recomandare de la Hermann Hesse și Peter Suhrkamp.

Prin anul 1955 Unseld a început o relație pe termen lung cu Corinne Pulver, o soră a actriței Liselotte Pulver. A avut cu Corinne o fiică, Ninon Pulver, născută în 1959, devenită avocat la Geneva. (Ninon a fost prenumele celei de-a treia soții a lui Hermann Hesse.)

La 1 ianuarie 1958 Unseld a fost promovat editor asociat. Pe parcursul acestor ani Unseld a avut contacte strânse cu aproape toți membrii organizației Grupul 47.

Editurile administrate de Unseld

Unic editor

După moartea lui Peter Suhrkamp în 1959 Unseld a preluat Suhrkamp Verlag ca unic editor.

Insel Verlag
În acest timp, filiala vest-germană a editurii Insel Verlag, care fusese fondată în 1945 în Wiesbaden, ca urmare a faptului că activitatea editorială principală de la Leipzig rămăsese în teritoriul administrat de Uniunea Sovietică, s-a stabilit la Frankfurt. Situația financiară a editurii era destul de grea, iar proprietara Jutta von Hesler, fiica fondatorului Anton Kippenberg, a dorit să o vândă mai degrabă mai devreme decât prea târziu. La 19 februarie 1963 Unseld a cumpărat Insel Verlag, care a fost apoi preluată de către Suhrkamp Verlag.

Onoruri
 1967 Medalia comemorativă Hermann Hesse
 1973 Crucea Federală de Merit cl. I a Republicii Federale Germania
 1977 Placheta Goethe a orașului Frankfurt am Main
 1979 Marea Cruce de Merit a Republicii Federale Germania
 1980 Doctor Honoris Causa al Universității Washington, St. Louis
 1981 Medalia Wilhelm Leuschner
 1984 Premiul Ricarda Huch al orașului Darmstadt
 1985 Doctor Honoris Causa al Universității Johann Wolfgang Goethe din Frankfurt am Main
 1990 Ordinul de Merit al landului Hessa
 1993 Marea Cruce de Merit cu Stea a Republicii Federale Germania
 1999 Premio Editore Europeo al orașului Torino
 1999 Doctor Honoris Causa al Universității din Hyderabad, India
 1999 Premiul Cultural al landului Hessa
 1999 Medalia de Aur Goethe a Societății Goethe din Weimar
 2000 Medalia de Merit a landului Baden-Württemberg
 2001 Médaille de Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres
 2002 (29 august) Cetățean de onoare al orașului Frankfurt am Main.
 2002: Medalia Hermann Hesse a orașului Calw

Publicații (selecție)
 Begegnungen mit Hermann Hesse. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1975, ISBN 3-518-36718-8.
 Der Autor und sein Verleger. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1985, ISBN 3-518-37704-3.
 Hermann Hesse: Werk und Wirkungsgeschichte. 2. Auflage. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1985, ISBN 3-518-03233-X.
 Peter Suhrkamp. Zur Biographie eines Verlegers in Daten, Dokumenten und Bildern. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1975, ISBN 3-518-45597-4 (Taschenbuch: 2004).
 Eberhard Fahlke, Siegfried Unseld: Uwe Johnson: »Für wenn ich tot bin«. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1992, ISBN 3-518-40301-X.
 Goethe und seine Verleger. Insel, Frankfurt am Main 1998, ISBN 3-458-34200-1.
 Das Tagebuch Goethes und Rilkes »Sieben Gedichte«. Insel, Frankfurt am Main 1978, ISBN 3-458-19000-7 (Insel-Bücherei 1000/2).
 Uwe Johnson – Siegfried Unseld: Der Briefwechsel. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1999, ISBN 3-518-41072-5.
 "Ich bitte um ein Wort…". Wolfgang Koeppen – Siegfried Unseld. Der Briefwechsel. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-518-41768-1.
 Goethe und der Ginkgo. Ein Baum und ein Gedicht. Insel, Frankfurt am Main 1998, ISBN 3-458-19188-7 (Insel-Bücherei 1188).
 »Und jeder Schritt ist Unermeßlichkeit« – Gedanken über Goethe. Insel, Frankfurt am Main 2003, ISBN 3-458-19244-1 (Insel-Bücherei 1244).
 Briefe an die Autoren. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2004, ISBN 3-518-22384-4.
 »So müßte ich ein Engel und kein Autor sein« – Adorno und seine Frankfurter Verleger. Der Briefwechsel mit Peter Suhrkamp und Siegfried Unseld. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2003, ISBN 3-518-58375-1.
 Veröffentlichungen 1946 bis 1999 – Eine Bibliographie. Zum 28. September 1999. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1999, ISBN 3-518-41097-0.
 Chronik: Band 1: 1970. Mit den Chroniken Buchmesse 1967, Buchmesse 1968 und der Chronik eines Konflikts: Mit den Chroniken Buchmesse 1967 / Buchmesse 1968 und der Chronik eines Konflikts 1968, Suhrkamp, Frankfurt am Main, 2010.

Bibliografie
 Autoren des Suhrkamp Verlages: Der Verleger und seine Autoren – Siegfried Unseld zum sechzigsten Geburtstag. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1984.
 Autoren des Suhrkamp Verlages: Der Verleger und seine Autoren – Siegfried Unseld zum siebzigsten Geburtstag. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1994, ISBN 3-518-40771-6.
 Ulla Berkéwicz: Engel sind schwarz und weiß. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1994, ISBN 3-518-38796-0 (Schlüsselroman zur Person Siegfried Unselds).
 Raimund Fellinger, Matthias Reiner (Hrsg.): Siegfried Unseld - Sein Leben in Bildern und Texten., Suhrkamp, Berlin 2014, ISBN 978-3-518-42460-5.
 Peter Michalzik: Unseld – Eine Biographie. Goldmann, München 2003, ISBN 3-442-73120-8 (Biographie, die noch zu Lebzeiten Unselds 2002 veröffentlicht und vom Suhrkamp-Verlag stark kritisiert wurde. Insgesamt aber eine sehr gut recherchierte Darstellung der Beziehungen von Unseld zu seiner Umwelt – Autoren, Lektoren, Gesellschafter; jeweils im geschichtlichen Kontext).
 Frank Raberg: Biografisches Lexikon für Ulm und Neu-Ulm 1802–2009. Süddeutsche Verlagsgesellschaft Ulm im Jan Thorbecke Verlag, Ostfildern 2010, ISBN 978-3-7995-8040-3, S. 438 f.
 Rolf Tiedemann: Die Abrechnung. Walter Benjamin und sein Verleger. Kellner, Hamburg 1989, ISBN 3-927623-91-1.
 Martin Walser: Brief an Lord Liszt. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1982, ISBN 3-518-04632-2 (Schlüsselroman zur Person Siegfried Unselds).
 Uwe Wittstock: Als Siegfried Unseld starb: Die Legende und das Ende. In: Zu Klampen Essay: Die Büchersäufer. Streifzüge durch den Literaturbetrieb. Dietrich zu Klampen, Springe 2007, ISBN 978-3-86674-005-1, S. 59–65.

Note

Legături externe
 14 Nachrufe
 Biografie WHO'S WHO
 Siegfried Unseld - Autoren bei Suhrkamp Insel
 Suhrkamp 1968 - Nacht der langen Messer

Nașteri în 1924
Decese în 2002
Cavaleri ai Ordinului Artelor și Literelor

Siegfried Unseld


(), Şili'nin kuzeyinde bir şehir. 2004 yılı rakamlarıyla 306.700 kişilik nüfusa sahip olan Antofagasta, ismini Quechua dilinden alır. Büyük tuz gölünün kıyısındaki köy anlamına gelir.

Coğrafi konum
Bir çöl şehri olan Antofagasta, doğrudan Büyük Okyanus'un kıyısında, Atacama Çölü yakınındadır. Başkent Santiago'ya 1400 km uzaklıktaki şehir, Oğlak Dönencesi üzerinde bulunur. İklimi kurak, yazları da çok sıcak olmakla beraber bunaltıcı değildir.

Antofagasta, gemi yolculuklarının sevilen bir uğrak noktasıdır. Şehir 2 adet plaja sahip olsa da Humboldt Akıntısı yüzünden su soğuktur. Ülkenin her yerinde olduğu gibi burada da  deniz ürünleri çok tüketilir.

Ekonomi

Şehir ekonomisinde liman, tuz gibi minerallerin yüklenmesinde kullanılıyordu. Bugün burada daha çok bakır ve nitrat ihraç ediliyor. Şehir, tam anlamıyla bir maden merkezi olup bunun yanında ayrıca çelik üretiminde önemli bir rol oynar. Şehir aslında zengin olsa da fakir bir görüntü verir. Antofagasta'nın Panamerikan Karayolu'nun hemen kıyısında bulunması şehir ekonomisine ayrı bir önem katar.

Büyük bakır ve değerli maden firmaları bu şehirde bulunurlar. Şehrin yaklaşık 20 km dışında 24 km² alanıyla sanayi bölgesi olan Ciudad Empresarial La Negra bulunur. Bakır rafinerisi olan Noranda yine bu bölgededir.

Antofagasta zengin bakır madenlerine sahip olması ve okyanus kıyısında bulunması sebebiyle Şili ve Bolivya arasında sürekli bir polemik konusu olmuş, Bolivya 1904 yılındaki barış antlaşmasına kadar şehir üzerinde sürekli hak iddia etmiştir.

Ayrıca bakınız

Antofagasta bölgesi'ndeki şehirler
Şili'nin belediyeleri
Şili'deki liman kentleri
Güney Amerika'daki metropolitan alanlar
1868'de kurulan yerleşim birimleri

Antofagasta, Şili


Robert Campbell (Glasgow, Escocia, 28 de junio de 1922 - Brístol, Inglaterra, 4 de mayo de 2009) fue un futbolista y director técnico escocés. Se desempeñaba en la posición de centrocampista.

Selección nacional
Fue internacional con la selección de fútbol de Escocia en 5 ocasiones y marcó 1 gol. Debutó el 27 de mayo de 1950, en un encuentro amistoso ante la selección de Francia que finalizó con marcador de 1-0 a favor de los escoceses.

Clubes

Como futbolista

Como entrenador

Referencias

Enlaces externos
 Perfil y estadísticas

Futbolistas del Falkirk Football Club
Futbolistas del Chelsea Football Club
Futbolistas del Reading Football Club
Futbolistas de la selección de fútbol de Escocia en los años 1950
Entrenadores de fútbol de Escocia
Entrenadores del Dumbarton Football Club
Entrenadores del Bristol Rovers Football Club
Entrenadores del Gloucester City Association Football Club
Nacidos en Glasgow

Robert Campbell (futbolista)


لاند 40 هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة أكيتانيا حنوب غرب فرنسا. يبلغ عدد سكانه 492,367 نسمة .

التاريخ

الجغرافيا

السياسة

الاقتصاد

السياحة

معرض صور

مراجع

أقاليم آكيتين الجديدة
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790

لاند (إقليم فرنسي)


مطار جورج بوش الدولي   أو (مطار هيوستن الدولي) هو مطار دولي يقع في مدينة هيوستن الآمريكية، ثاني أكبر منشأة طيران في ولاية تكساس الأمريكية وأحد أسرع المطارات الأمريكية نمواً، ومن أكبر مطارات العالم من حيث حركة الركاب. يبعد عن وسط مدينة هيوستن حوالي 23 ميلاً (37 كم) بين الطريق السريع 45 والطريق السريع 69 / طريق الولايات المتحدة السريع 59، المطار هو الخامس عشر الأكثر ازدحامًا في الولايات المتحدة من حيث إجمالي حركة الركاب.

أطلق عليه اسم جورج بوش نسبة إلى جورج بوش الأب رئيس الولايات المتحدة الأمريكية الواحد والأربعون وذلك في عام 1997. المطار مبني على مساحة 10000 فدان (40 كيلومترًا مربعًا) من الأراضي وبه خمسة مدارج. المطار هو أكبر مراكز شركة الخطوط الجوية المتحدة.

نبذة تاريخية

تم استكمال الإنشاءات في المطار في عام 1969  ونقل جميع حركة الرحلات الجوية من مطار وليام هوبي إلى مطار جورج بوش (مطار هيوستن في ذلك الوقت) الدولي. واستخدم مطار وليام هوبي للرحلات الداخلية.

شمل التصميم الأساسي لمشروع المطار إنشاء مباني لصالات الركاب A,B، وفي عام 1981 اضيفت الصالة الثالثة C (صالة لويس كترر)، وافتتاح الصالة الرابعة D (صالة ميكي ليلاند) في عام 1990، كما اضيفت صالة رابعة للمطار في عام 2004 وسميت بالصالة E.

شهد 7 يناير 2009 إقلاع طائرة خطوط كونتيننتال الجوية من مطار جورج بوش باستخدام نوعية جديدة من الوقود عبارة عن خليط من وقود الطائرات وبعض المواد الحيوية كاول طائرة في الولايات المتحدة تقوم برحلة جوية باستخدام هذا النوع من الوقود.

المنشأت الرئيسية للمطار

يحتوي المطار على خمس مبان لصالات الركاب، وتتوفر صالات خاصة مستقلة للطيران الخاص والرحلات السياحية، بالإضافة لبعض المنشآت الخاصة بوحدات الحرس الوطني الأمريكي.

مبنى صالة الركاب A
أحد صالات الركاب التي تم تدشينها مع الافتتاح الرسمي للمطار بالتزامن مع الصالة B. تتكون من أربع وحدات بناء متشابهة.

في اواخر التسعينات تم إعادة تصميمها وتقسيمها إلى وحدات طولية لتحقيق الانسيابية في التشغيل. تتضمن الصالة عل عدد 20 بوابة سفر موزعة بالتساوى على الجهة الشمالية والجهة الجنوبية من الصالة.

مبنى صالة الركاب B
أحد صالات الركاب التي تم تدشينها مع الافتتاح الرسمي للمطار بالتزامن مع الصالة A. تحتفظ الصالة بالتصميم الأساسي للمطار. تستخدم غالبا من قبل خطوط كونتيننتال الجوية لوجهات السفر قصيرة المدى. تتضمن الصالة 31 بوابة سفر عن طريق الممرات الهوائية. بالإضافة إلى 20 بوابة لمنطقة سلالم الطائرات.

مبنى صالة الركاب C
تسمى بصالة لويس كترر نسبة إلى حاكم مدينة هيوستن لويس كترر خلال الفترة 1957-1963 تخليدا لدوره في إنشاء المطار. افتتحت الصالة في عام 1981 وهي مخصصة لرحلات خطوط طيران كونتيننتال الجوية للرحلات الداخلية. تتضمن الصالة علي 31 بوابة سفر.

مبنى صالة الركاب D
تسمى بصالة ميكي ليلاند نسبة لعضو الكونغرس والناشط في مجال مكافحة الفقر ميكي ليلاند. افتتحت في عام 1990. تتحتضن الصالة جميع الرحلات الدولية لشركات الطيران ماعدا الرحلات الجوية الدولية لخطوط كونتيننتال الجوية والتي انتقلت إلى الصالة الجديدة E بمجرد افتتاحها. في عام 2007 بدأت سلطة المطار بإعادة تنظيم وتطوير الصالة بإنشاء وحدات جديدة لمكاتب وكالات السفر، وتوسعة منطقة معارض التجزئة والأسواق، وإضافة مساحات للمطاعم وناد صحي داخل المطار. تتضمن الصالة 12 بوابة سفر.

مبنى صالة الركاب E
تم تخصيص هذه الصالة لجميع الرحلات الجوية لخطوط كونتيننتال الجوية الدولية بالإضافة لبعض الرحلات الداخلية. افتتحت في 2003 وتحتوي على 30 بوابة سفر.

شركات الطيران والوجهات

الركاب

الشحن

الإحصائيات

أهم الوجهات

أكبر الشركات

عدد الركاب

انظر أيضًا
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة الركاب
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة المرور
 مجلس المطارات الدولي
 وكالة الطيران الفدرالية

المصادر

وصلات خارجية
 سلطة مطار هيوستن — مطار بوش الدولي
 سلطة مطار هيوستن — مطارات هيوستن اليوم

اقتصاد هيوستن (تكساس)
تكساس
حكومة هيوستن (تكساس)
جورج بوش الدولي
مطارات الولايات المتحدة
مطارات أسست في سنة 1969
مطارات في هيوستن (تكساس)
نصب تذكارية إلى جورج بوش الأب

مطار جورج بوش الدولي