Okyanus (Eski Yunanca: Ὠκεανός, trans. Okeanós), bir gezegenin hidrosferinin çoğunu oluşturan bir su kütlesidir. Dünya üzerinde bir okyanus, Dünya Okyanusunun ana geleneksel bölümlerinden biridir. Bunlar, bölgeye göre azalan sırada, Pasifik, Atlantik, Hint, Güney (Antarktika) ve Kuzey Kutbu Okyanuslarıdır. Spesifikasyon olmadan kullanılan "okyanus" veya "deniz" ifadeleri, Dünya yüzeyinin çoğunu kapsayan birbirine bağlı tuzlu su kütlesini ifade eder. Genel bir terim olarak, "okyanus" çoğunlukla Amerikan İngilizcesinde "deniz" ile değiştirilebilir; ancak İngiliz İngilizcesinde değil. Açıkça söylemek gerekirse, deniz kısmen veya tamamen karayla çevrili bir su kütlesidir (genellikle dünya okyanusunun bir bölümü).

Tuzlu deniz suyu yaklaşık 361.000.000 km² (139.000.000 km²) kapsar ve genellikle birkaç ana okyanus ve daha küçük denizlere bölünür; okyanus Dünya yüzeyinin yaklaşık %71'ini ve Dünya biyosferinin %90'ını kapsar. Okyanus Dünya suyunun %97'sini içerir ve oşinograflar Dünya Okyanusunun %20'sinden daha azının haritalandığını belirtmiştir. Toplam hacim yaklaşık 1,35 milyar kilometreküp (320 milyon cu mi), ortalama derinliği yaklaşık 3.700 metre (12.100 ft).

Dünya okyanusu, Dünya'nın hidrosferinin temel bileşeni olduğundan, yaşamın ayrılmaz bir parçasıdır, karbon döngüsünün bir parçasını oluşturur ve iklim ve hava koşullarını etkiler. Dünya Okyanusu bilinen 230.000 türün yaşam alanıdır; ancak çoğu keşfedilmediği için okyanusta bulunan türlerin sayısı çok daha fazladır, muhtemelen iki milyonun üzerindedir. Dünya okyanuslarının kökeni bilinmemektedir; okyanusların Hadean eonunda oluştuğu düşünülmektedir ve yaşamın ortaya çıkışının nedeni olabilir.

Dünya dışı okyanuslar su veya diğer elementler ve bileşiklerden oluşabilir. Dünya dışı yüzey sıvılarının onaylanmış tek büyük kararlı gövdesi Titan'ın gölleridir; ancak Güneş Sisteminin başka yerlerinde okyanusların varlığına dair kanıt vardır. Jeolojik tarihlerinin başlarında Mars ve Venüs büyük su okyanuslarına sahip oldukları için teorileştirilir. Mars okyanus hipotezi, Mars yüzeyinin yaklaşık üçte birinin bir zamanlar su ile kaplandığını ve kaçak bir sera etkisinin Venüs'ün küresel okyanusunu kaynatmış olabileceğini düşündürmektedir. Suda çözünmüş tuzlar ve amonyak gibi bileşikler donma noktasını düşürür, böylece su brin veya konvektif buz gibi dünya dışı ortamlarda büyük miktarlarda bulunabilir. Doğrulanmamış okyanuslar, birçok cüce gezegen ve doğal uydunun yüzeyinin altında spekülasyon yapar; Özellikle, ayın Europa okyanusunun Dünya'nın su hacminin iki katından fazla olduğu tahmin edilmektedir. Güneş Sisteminin dev gezegenlerinin de henüz teyit edilmemiş bileşimlerden oluşan sıvı atmosferik katmanları olduğu düşünülmektedir. Okyanuslar ayrıca, gezegenler arası yaşanabilir bir bölgedeki sıvı suyun yüzey okyanusları da dahil olmak üzere dış gezegenlerde ve ekzomonlarda da bulunabilir. Okyanus gezegenleri, yüzeyi tamamen sıvıyla kaplı varsayımsal bir gezegendir.

Okyanus bölümleri

Genel olarak birkaç ayrı okyanus olarak tanımlansa da, küresel, birbirine bağlı tuzlu su kütlesine bazen Dünya Okyanusu veya küresel okyanus denir. Parçaları arasında nispeten serbest değiş tokuşu olan sürekli bir su kütlesi kavramı, oşinografi için temel öneme sahiptir.

Global sistem
Dünyanın okyanus ortası sırtları birbirine bağlıdır ve her okyanusun bir parçası olan ve dünyanın en uzun dağ silsilesi olan tek bir küresel okyanus ortası sırt sistemi oluşturur. Sürekli dağ silsilesi 65.000 km uzunluğundadır (en uzun kıta dağ silsilesi Andes'den birkaç kat daha uzun).

Fiziki özellikleri

Hidrosferin toplam kütlesi yaklaşık 1,4 kuintilyon tondur (1,4×1018 uzun ton veya 1,5×1018 kısa ton), bu da Dünya'nın toplam kütlesinin yaklaşık %0,023'üdür. %3'ten daha azı tatlı su; geri kalanı tuzlu su, neredeyse hepsi okyanusta. Dünya Okyanusunun alanı yaklaşık 361,9 milyon kilometrekare (139,7 milyon mil kare), Dünya yüzeyinin yaklaşık %70,9'unu kaplar ve hacmi yaklaşık 1.335 milyar metreküptür (320,3 milyon mil küp). Bu, kenar uzunluğu 1.101 kilometre (684 mi) olan bir su küpü olarak düşünülebilir. Ortalama derinliği 3.688 metre (12.100 ft) ve maksimum derinliği Mariana Çukuru'nda 10.994 metredir. Dünyadaki deniz sularının neredeyse yarısı 3000 metrenin (9.800 ft.) derinliğindedir. Derin okyanusun geniş alanları (200 metreden veya 660 fit'in altındaki herhangi bir şey) Dünya yüzeyinin yaklaşık %66'sını kaplar. Buna Hazar Denizi gibi Dünya Okyanusuna bağlı olmayan denizler dahil değildir.

Mavimsi okyanus rengi, katkıda bulunan birkaç ajanın bir bileşimidir. Önemli katkıda bulunanlar arasında çözünmüş organik madde ve klorofil bulunmaktadır. Denizciler ve diğer denizciler, okyanusun genellikle geceleri kilometrelerce uzanan görünür bir parıltı yaydığını bildirdiler. 2005 yılında, bilim adamları ilk kez bu ışığın fotoğrafik kanıtlarını elde ettiklerini açıkladılar. Büyük olasılıkla biyolüminesanstan kaynaklanmaktadır.

Okyanus bölgeleri

Oşinograflar okyanusu fiziksel ve biyolojik koşullar tarafından tanımlanan farklı dikey bölgelere bölerler. Pelajik bölge tüm açık okyanus bölgelerini içerir ve derinlik ve ışık bolluğu ile kategorize edilen diğer bölgelere ayrılabilir. Fotik bölge, yüzeyden 200 m derinliğe kadar okyanusları içerir; fotosentezin meydana gelebildiği bölgedir ve bu nedenle en biyolojik çeşitlidir. Bitkiler fotosentez gerektirdiğinden, fotik bölgeden daha derin bulunan yaşam ya yukarıdan batan malzemeye dayanmalı (deniz karına bakınız) ya da başka bir enerji kaynağı bulmalıdır. Hidrotermal menfezler, aotik bölge (200 m'yi aşan derinlikler) olarak bilinen şeyde birincil enerji kaynağıdır. Fotik bölgenin pelajik kısmı epipelajik olarak bilinir.

Aotik bölgenin pelajik kısmı sıcaklığa göre dikey bölgelere ayrılabilir. Mezopelajik en üst bölgedir. En alt sınırı, tropik bölgelerde genellikle 700-1.000 metre (2.300-3.300 ft) olan 12 °C'lik (54 °F) bir termoklindir. Ardından, 10 ila 4 °C (50 ve 39 °F) arasında, tipik olarak 700–1.000 metre (2.300-3.300 ft) ve 2.000-4.000 metre (6.600-13.100 ft) arasında uzanan ve dipsizin üst kısmı boyunca uzanan bathypelagic düz, alt sınırı yaklaşık 6.000 metre (20.000 ft) olan abizsopelajiktir. Son bölge derin okyanus çukurunu içerir ve hadalpelagik olarak bilinir. 6.000–11.000 metre (20.000-36.000 ft) arasındadır ve en derin okyanus bölgesidir.

Bentik bölgeler atotiktir ve derin denizin en derin üç bölgesine karşılık gelir. Bathyal bölge yaklaşık 4.000 metreye (13.000 ft) kadar kıta eğimini kaplar. Abyssal bölge, 4.000 ila 6.000 m arasındaki abyssal ovaları kaplamaktadır. Son olarak, hadal bölgesi, okyanus siperlerinde bulunan hadalpelagik bölgeye karşılık gelir.

Pelajik bölge ayrıca iki alt bölgeye ayrılabilir: neritik bölge ve okyanus bölgesi. Neritik bölge, kıta raflarının hemen üzerindeki su kütlesini kapsar, okyanus bölgesi ise tamamen açık suyu içerir.

Buna karşılık, kıyı bölgesi düşük ve yüksek gelgit arasındaki bölgeyi kaplar ve deniz ve kara koşulları arasındaki geçiş alanını temsil eder. Gelgit seviyesinin bölgenin koşullarını etkilediği alandır çünkü intertidal bölge olarak da bilinir.

Bir bölge derinlikte sıcaklıkta dramatik değişikliklere uğrarsa, bir termoklin içerir. Tropikal termoklin tipik olarak yüksek enlemlerde termoklinden daha derindir. Nispeten az güneş enerjisi alan polar sular sıcaklıkla tabakalandırılmaz ve genellikle termoklinden yoksundur; çünkü polar enlemlerdeki yüzey suyu daha büyük derinliklerde su kadar soğuktur. Termoklinin altında su, −1 °C ile 3 °C arasında değişen çok soğuktur. Bu derin ve soğuk tabaka okyanus suyunun büyük kısmını içerdiğinden, dünya okyanusunun ortalama sıcaklığı 3,9 °C'dir. Bir bölge derinlikte tuzlulukta dramatik değişikliklere uğrarsa, bir halokolin içerir. Bir bölge derinliğe sahip güçlü, dikey bir kimya gradyanına maruz kalırsa, bir kemoklin içerir.

Halocline genellikle termoklinle çakışır ve kombinasyon belirgin bir piknoklin üretir.

Keşif
Okyanusun en derin noktası, Kuzey Mariana Adaları yakınlarındaki Pasifik Okyanusu'nda bulunan Mariana Çukuru'dur. Maksimum derinliğinin 10,971 metre (35,994 ft) (artı veya eksi 11 metre) olduğu tahmin edilmiştir; maksimum derinliğin çeşitli tahminlerinin tartışılması için Mariana Çukuru makalesine bakın.) İngiliz deniz gemisi Challenger II, 1951'de açmayı inceledi ve açmanın en derin kısmını "Meydan Okuyan Derin" olarak adlandırdı. 1960'ta Trieste, iki kişilik bir ekip tarafından yönetilen açmanın tabanına başarıyla ulaştı.

Okyanus deniz akıntıları

Dalgaboyu hareketlerinin rezonans yönleri ile birlikte artım periyotları için gelgit yönünü gösteren amhidromik noktalar.

Okyanus deniz akımları farklı kökenlere sahiptir. Gelgit akımları gelgit ile fazdadır, bu nedenle kuasiperiyodiktir; belirli yerlerde, özellikle açıklıklarda [açıklama gerekli] çeşitli düğümler oluşturabilirler. Periyodik olmayan akımların kaynağı dalga, rüzgar ve farklı yoğunluklardır.

Rüzgar ve dalgalar yüzey akımları yaratır ("sürüklenme akımları" olarak adlandırılır). Bu akımlar bir yarı-kalıcı akımda (saatlik ölçek içinde değişen) ve hızlı dalgalar hareketinin etkisi altında birkaç Stokes hareketinde (birkaç saniyelik kademe) bozulabilir. Yarı-kalıcı akım dalgaların kırılması ve daha az etkili bir etki ile rüzgârın yüzeydeki sürtünmesi ile hızlanır.

Akımın bu hızlanması dalgalar ve baskın rüzgar yönünde gerçekleşir. Buna göre, deniz derinliği arttığında, toprağın dönüşü akımların yönünü derinlik artışıyla orantılı olarak değiştirirken sürtünme hızlarını düşürür. Belli bir deniz derinliğinde, akım yön değiştirir ve ters hızda ters yönde görülür ve akım hızı null olur: Ekman spirali olarak bilinir. Bu akımların etkisi esas olarak okyanus yüzeyinin karışık tabakasında, genellikle 400 ila 800 metre maksimum derinlikte görülür. Bu akımlar önemli ölçüde değişebilir, değişebilir ve çeşitli yıllık mevsimlere bağlıdır. Karışık katman daha az kalınsa (10 ila 20 metre), yüzeydeki yarı-kalıcı akım, Termokline kadar neredeyse homojen hale gelen, rüzgarın yönüne göre aşırı eğik bir yön benimser.

Bununla birlikte, derinlerde, deniz akımları sıcaklık gradyanları ve su yoğunluğu kütleleri arasındaki tuzluluktan kaynaklanır.

Kıyı bölgelerinde, kırılma dalgaları o kadar yoğundur ve derinlik ölçümü o kadar düşüktür ki, deniz akıntıları genellikle 1-2 deniz miline ulaşır.

İklim
Suyun okyanuslar arasında nasıl hareket ettiğini gösteren renkli, yönlendirilmiş çizgiler ile dünya harita. Orta derin Pasifik ve Hindistan'da soğuk derin su yükselir ve ısınırken, Kuzey Atlantik'teki Grönland ve Güney Atlantik'teki Antarktika yakınlarındaki ılık su düşer ve soğur.

Küresel termohalin dolaşımının bir haritası; mavi derin su akımlarını, kırmızı ise yüzey akımlarını temsil eder.

Okyanus akıntıları ısıyı tropik bölgelerden kutup bölgelerine aktararak Dünya'nın iklimini büyük ölçüde etkiler. Sıcak veya soğuk havanın aktarılması ve yağışların kıyı bölgelerine aktarılması, rüzgarları iç bölgelere götürebilir. Yüzey ısısı ve tatlı su akıları, büyük ölçekli okyanus dolaşımının termohalin sirkülasyon kısmını yönlendiren küresel yoğunluk gradyanları oluşturur. Kutup bölgelerine ısı verilmesinde ve böylece deniz buzu düzenlemesinde önemli bir rol oynar. Termohalin dolaşımındaki değişikliklerin Dünya'nın enerji bütçesi üzerinde önemli etkileri olduğu düşünülmektedir. Termohalin sirkülasyonu, derin suların yüzeye ulaşma hızını yönettiği ölçüde, atmosferik karbon dioksit konsantrasyonlarını da önemli ölçüde etkileyebilir.

Antarktika Circumpolar Akımı kıtayı çevreler, bölgenin iklimini etkiler ve çeşitli okyanuslardaki akımları birbirine bağlar.

En dramatik hava biçimlerinden biri okyanuslar üzerinde gerçekleşir: tropikal siklonlar (sistemin oluştuğu yere bağlı olarak "tayfunlar" ve "kasırgalar" olarak da adlandırılır).

Biyoloji
Okyanusun biyosfer üzerinde önemli bir etkisi vardır. Su döngüsünün bir aşaması olarak okyanus buharlaşması, çoğu yağışın kaynağıdır ve okyanus sıcaklıkları karadaki yaşamı etkileyen iklim ve rüzgar modellerini belirler. Okyanus içindeki yaşam karadaki yaşamdan 3 milyar yıl önce gelişti. Hem derinlik hem de kıyıya olan uzaklık, her bölgede bulunan bitki ve hayvanların biyolojik çeşitliliğini güçlü bir şekilde etkiler.

Yaşamın okyanusta evrimleştiği düşünüldüğü için, yaşam çeşitliliği muazzamdır, örneğin:

Bakteriler: Tüm dünyada bulunan her yerde bulunan tek hücreli prokaryotlar

Archaea: Okyanusun birçok ortamında ve birçok aşırı ortamda yaşayan bakterilerden farklı prokaryotlar

Yosunlar: Yosunlar, yeşil algler, diatomlar ve dinoflagellatlar gibi birçok fotosentetik, tek hücreli ökaryotları; ancak aynı zamanda bazı kırmızı algleri (Pyropia gibi organizmalar dahil) içeren çok hücreli algleri içeren "tümünü yakala" terimidir. yenilebilir nori deniz yosununun kaynağı) ve kahverengi algler (yosun gibi organizmalar dahil).

Bitkiler: Deniz otları veya mangrovlar dahil

Mantarlar: Okyanusal ortamlarda çeşitli rollere sahip birçok deniz mantarı bulunur

Hayvanlar: Çoğu hayvan filumunda, sadece süngerler, Cnidaria (mercanlar ve denizanası gibi) deniz ortamlarında bulunan tarak jöleleri, Brachiopodlar ve Ekinodermler (denizkestaneleri ve denizyıldızları gibi) dahil olmak üzere okyanusta yaşayan türler vardır. Kafadanbacaklılar (ahtapot ve kalamar içerir), kabuklular (ıstakoz, yengeç ve karides içerir), balıklar, köpekbalıkları, deniz memelileri (balinalar, yunuslar ve porpoises dahil) dahil olmak üzere diğer birçok bilinen hayvan grubu okyanusta yaşar.

Buna ek olarak, birçok kara hayvanı yaşamlarının büyük bir bölümünü okyanuslarda yaşamaya adapte olmuştur. Örneğin, deniz kuşları, esas olarak okyanuslardaki bir hayata adapte olan farklı bir kuş grubudur. Deniz hayvanları ile beslenirler ve yaşamlarının çoğunu su üzerinde geçirirler, birçoğu sadece üreme için karaya gider. Okyanuslara yaşam alanları olarak adapte olan diğer kuşlar penguenler, martılar ve pelikanlardır. Yedi kaplumbağa türü, deniz kaplumbağaları da zamanlarının çoğunu okyanuslarda geçirir.

Tuzluluk
Derinlikle birlikte hızlı tuzluluk artışı bölgesine halokline denir. Tuz içeriği arttıkça deniz suyunun maksimum yoğunluğunun sıcaklığı azalır. Suyun donma sıcaklığı tuzluluk ile azalır ve suyun kaynama sıcaklığı tuzluluk ile artar. Tipik deniz suyu atmosfer basıncında −2 °C civarında donar. Yağış, kutupsal ve ılıman bölgelerde olduğu gibi buharlaşmayı aşarsa, tuzluluk daha düşük olacaktır. Buharlaşma tropik bölgelerde olduğu gibi yağışı aşarsa, tuzluluk daha yüksek olacaktır. Bu nedenle, kutup bölgelerindeki okyanus suları ılıman ve tropikal bölgelerde okyanus sularından daha düşük tuzluluk içeriğine sahiptir.

Tuzluluk, deniz suyunda toplam halojen iyonu kütlesinin (flor, klor, brom ve iyot içerir) bir ölçüsü olan klorinite kullanılarak hesaplanabilir. Uluslararası anlaşma ile, tuzluluğu belirlemek için aşağıdaki formül kullanılır:

Tuzluluk (in cinsinden) = 1,80655 × Klorinite (in cinsinden)

Dünya dışı okyanuslar
Sanatçının Enceladus'un yer altı okyanusu hakkındaki anlayışı 3 Nisan 2014'ü doğruladı.

Europa'nın kompozisyonu için iki model, büyük bir yeraltı sıvı su okyanusunu tahmin ediyor. Güneş Sistemi'ndeki diğer gök cisimleri için de benzer modeller önerilmiştir.

Dünya, yüzeyinde büyük kararlı sıvı su kütleleri olan ve Güneş Sisteminde sadece tek bilinen gezegen olmasına rağmen, diğer gök cisimlerinin büyük okyanuslara sahip olduğu düşünülmektedir.

Gezegenler

Gaz devleri Jüpiter ve Satürn'ün yüzeyleri olmadığı ve bunun yerine bir tabaka sıvı hidrojen olduğu düşünülmektedir; ancak gezegen jeolojileri iyi anlaşılmamıştır. Buz devlerinin Uranüs ve Neptün'ün kalın atmosferleri altında sıcak, yüksek derecede sıkıştırılmış, süperkritik suya sahip olma olasılığı varsayılmıştır. Kompozisyonları hâlâ tam olarak anlaşılmamış olsa da, Wiktorowicz ve Ingersall tarafından 2006'da yapılan bir araştırma, Neptün'de böyle bir su "okyanus" olasılığını reddetti; ancak bazı çalışmalar egzotik elmasın egzotik okyanuslarının mümkün olduğunu öne sürdü.

Mars okyanus hipotezi, Mars yüzeyinin neredeyse üçte birinin su ile kaplandığını; ancak Mars'taki suyun artık okyanus olmadığı (çoğunun buz kapaklarında kaldığını) öne sürüyor. Olasılık, ortadan kaybolma nedenleri ile birlikte incelenmeye devam etmektedir. Gök bilimciler şimdi Venüs'ün 2 milyar yılı aşkın bir süredir sıvı su ve belki de okyanuslara sahip olabileceğini düşünüyorlar.

Doğal uydular

Kabuğu mantodan ayıracak kadar kalın küresel bir sıvı su tabakası olan Titan, Europa, Enceladus ve daha az kesin olarak Callisto, Ganymede  ve Triton doğal uydularında bulunduğu düşünülmektedir. Io'da bir magma okyanusu olduğu düşünülüyor. Gayzerler, Satürn'ün Enceladus ayında, muhtemelen yüzey buz kabuğunun altında yaklaşık 10 kilometre (6,2 mil) bir okyanustan kaynaklanmış olarak bulundu. Diğer buzlu uyduların da iç okyanusları olabilir veya bir zamanlar dondurulmuş olan iç okyanusları olabilir.

Titan yüzeyinde büyük sıvı hidrokarbon gövdelerinin bulunduğu düşünülmektedir; ancak bunlar okyanuslar olarak kabul edilebilecek kadar büyük değildir ve bazen göl veya deniz olarak da adlandırılır. Cassini – Huygens uzay misyonu başlangıçta sadece kuru gölcükler ve boş nehir kanalları gibi görünen şeyleri keşfetti, bu da Titan'ın sahip olabileceği yüzey sıvılarını kaybettiğini gösteriyor. Daha sonra Titan'ın flybys'leri, daha soğuk kutup bölgelerinde bir dizi hidrokarbon gölü gösteren radar ve kızılötesi görüntüler sağladı. Titan'ın, dış kabuğunun üzerinde oluşan hidrokarbon karışımına ek olarak buzun altında bir yüzey altı sıvı-su okyanusu olduğu düşünülmektedir.

Cüce gezegenler ve trans-Neptunian nesneler
Ceres'in olası bir iç yapısını gösteren diyagram

Ceres kayalık bir çekirdek ve buzlu manto olarak farklılaşmış gibi görünmektedir ve yüzeyinin altında bir sıvı-su okyanusu barındırabilir.

Radyoaktif bozunma modellerinin Pluto, Eris, Sedna ve Orcus'un katı buzlu kabukların altında yaklaşık 100 ila 180 km kalınlığında.

Güneş dışı
Varsayımsal büyük ekstrasolar ayın yüzey sıvı-su okyanusları ile oluşturulması

Güneş Sistemi dışındaki bazı gezegenlerin ve doğal uyduların, yaşanabilir bölgede veya sıvı-su kuşağında Dünya'ya benzer olası su okyanus gezegenleri de dahil olmak üzere okyanusları olması muhtemeldir. Bununla birlikte, spektroskopi yöntemiyle bile okyanusların tespiti muhtemelen son derece zor ve sonuçsuzdur.

Teorik modeller, transit olarak tespit edilen GJ 1214 b'nin kütlesinin %75'ini oluşturan egzotik VII buz formundan oluştuğunu yüksek olasılıkla tahmin etmek için kullanılmıştır .

Diğer olası adaylar sadece kitlelerine ve yaşanabilir bölgedeki konumlarına dayanarak spekülasyon yaparlar; ancak gerçekte kompozisyonlarından çok az şey bilinir. Bazı bilim adamları Kepler-22b'nin "okyanus benzeri" bir gezegen olabileceğini düşünüyor. Gliese 581 d için yüzey okyanuslarını içerebilecek modeller önerilmiştir. Gliese 436 b'nin "sıcak buz" okyanusu olduğu tahmin ediliyor. Gezegenlerin yörüngesindeki gezegenler, özellikle de ana yıldızlarının yaşanabilir bölgesindeki gaz devleri teorik olarak yüzey okyanuslarına sahip olabilir.

Karasal gezegenler, bazıları magma okyanusuna gömülecek; ancak birçoğu buhar atmosferine girecek ve atmosfer soğuduğunda bir okyanus oluşturan yüzeye çökecek olan birikimleri sırasında su alacaklar. Magma katılaştıkça mantodan su da artacaktır - bu, kütlelerinin sudan oluşan düşük bir yüzdesine sahip gezegenler için bile olacaktır, bu nedenle "süper Dünya dış gezegenlerinin onlarca ila yüzlerce arasında su okyanusları üretmesi beklenebilir Milyonlarca yıl süren son önemli çarpışma etkisinin. "

Su dışı yüzey sıvıları

Okyanuslar, denizler, göller ve diğer sıvı cisimleri su dışındaki sıvılardan, örneğin Titan üzerindeki hidrokarbon göllerden oluşabilir. Triton üzerinde azot denizleri olasılığı da göz önünde bulunduruldu; ancak göz ardı edildi. Ayların buzlu yüzeylerinin Ganymede, Callisto, Europa, Titan ve Enceladus'un çok yoğun sıvı su veya su-amonyak okyanusları üzerinde yüzen kabuklar olduğuna dair kanıtlar vardır. Dünya genellikle okyanus gezegeni olarak adlandırılır; çünkü %70'i su ile kaplıdır. Ana yıldızlarına son derece yakın olan dünya dışı karasal gezegenler gelgitle kilitlenecek ve böylece gezegenin yarısı magma okyanusu olacak. Karasal gezegenlerin oluşumları sırasında dev etkilerin bir sonucu olarak magma okyanuslarına sahip olmaları da mümkündür. Yıldızlarına yakın olan Sıcak Neptünler, hidrodinamik kaçış yoluyla atmosferlerini kaybederek, yüzeylerinde çeşitli sıvılarla çekirdeklerini geride bırakabilirler. Uygun sıcaklık ve basınçların olduğu yerlerde, gezegenlerde bol miktarda sıvı olarak bulunabilen uçucu kimyasallar arasında amonyak, argon, karbon disülfür, etan, hidrazin, hidrojen, hidrojen siyanür, hidrojen sülfür, metan, neon, azot, nitrik oksit, fosfin bulunur silan, sülfürik asit ve su.

Süperkritik sıvılar, sıvılar olmasa da, sıvılarla çeşitli özellikleri paylaşırlar. Uranüs ve Neptün gezegenlerinin kalın atmosferinin altında, bu gezegenlerin sıcak yüksek yoğunluklu sıvı su, amonyak ve diğer uçucu karışımlarından oluşan okyanuslardan oluşması beklenmektedir. Jüpiter'in ve Satürn'ün gaz halindeki dış katmanları, süperkritik hidrojenin okyanuslarına yumuşak bir şekilde geçer. Venüs'ün atmosferi, yüzeyinde süper kritik bir sıvı olan %96,5 karbondioksittir.

Ayrıca bakınız
 Okyanusların sınırları
 Abisal bölge
 Batiyal zon
 Epilimnion

Kaynakça

Okyanus bilimi
Su kütleleri
Kıyı ve okyanus şekilleri

Okyanus


Uxoricídio (do latim uxor que significa "esposa" e -cide, de caedere que significa "cortar, matar") é o assassinato da própria esposa. Pode referir-se ao ato em si ou à pessoa que o realiza. Também pode ser usado no contexto do assassinato da própria namorada. O assassinato de um marido é chamado de maricídio.

Taxas de uxoricídio
Embora as taxas gerais de violência conjugal e homicídio nos EUA tenham diminuído desde a década de 1970,  as taxas de uxoricídio são significativamente mais altas do que as taxas de maricídio (o assassinato de um marido). Das 2.340 mortes nas mãos de parceiros íntimos nos Estados Unidos em 2007, as vítimas femininas representaram 70%.  Dados do FBI de meados dos anos 1970 a meados dos anos 1980 descobriram que para cada 100 maridos que mataram suas esposas nos Estados Unidos, cerca de 75 mulheres mataram seus maridos.  No entanto, as esposas eram mais propensas a matar seus maridos do que vice-versa em algumas cidades dos EUA, incluindo Chicago, Detroit, Houston   e St. Louis.  As taxas de uxoricídio variaram entre diferentes subgrupos demográficos. Nos Estados Unidos, em 2002, os assassinos de cônjuges (marido e esposa juntos) eram 69,4% brancos, 25,7% negros e 4,8% asiáticos/das ilhas do Pacífico e 0,1 índio americano/nativo do Alasca.

No Sudeste Asiático, 55% de todas as mulheres assassinadas morreram nas mãos de seus parceiros, seguido por 40% na região africana e 38% nas Américas.  Um estudo de 2013 descobriu que 38,6% dos assassinatos de mulheres são cometidos por parceiros íntimos.

Fatores de risco
Em pouco mais de dois terços dos homicídios conjugais nos Estados Unidos, um desentendimento verbal evoluiu para homicídio.

Estado civil
Em dois estudos conduzidos no Canadá e na Grã-Bretanha, as mulheres que coabitam com o parceiro correm maior risco de violência doméstica e uxoricídio do que as casadas. A pesquisa descobriu que as mulheres que coabitam têm nove vezes mais chances de serem mortas por seus parceiros íntimos do que as mulheres casadas. Várias possíveis razões para esse achado foram estudadas. Mulheres coabitantes são mais propensas a serem mais jovens, têm menor nível de escolaridade e são mais propensas a trazer filhos de um relacionamento anterior para sua casa com seu novo parceiro íntimo. Além desse risco elevado para uma mãe com enteados, o padrasto sem parentesco genético também representa um risco para a criança; a pesquisa mostrou que as crianças correm um risco muito maior de violência e filicídio (assassinato de uma criança) de padrastos em comparação com um pai genético.  A pesquisa descobriu que a presença de enteados pode aumentar significativamente o risco de uxoricídio para as mulheres. Um grande número de filicídios são acompanhados de uxoricídio e suicídio.

Separação do parceiro
Outro fator de risco para o uxoricídio é o distanciamento.  As mulheres que optam por deixar o parceiro correm maior risco de homicídio conjugal.  Esses crimes foram denominados "homicídios por abandono" e são mais comumente cometidos por homens com histórias infantis de abandono e trauma, em conjunto com níveis de serotonina marcadamente baixos e danos no córtex frontal que contribuem para um controle inadequado dos impulsos.  É mais provável que o macho mate sua companheira antes que ela tenha a chance de formar um novo relacionamento com outro homem, pois ele teme que ela dedique seus recursos reprodutivos à prole de um rival masculino.  Portanto, ao matar sua parceira, ele evitará o dano à reputação associado à competição intrasexual e eliminará as chances de outro homem ter acesso a uma companheira de alto valor.  Isso também explica por que as mulheres que tiveram filhos de um relacionamento anterior correm maior risco de homicídio conjugal em comparação com aquelas que só tiveram filhos com o parceiro atual.  A parceira já dedicou seus recursos reprodutivos a outro homem; portanto, ao estabelecer um novo relacionamento, o homem se envolve na criação da prole de outro, o que prejudicará sua posição hierárquica entre os rivais intrassexuais.

Diferença de Idade
Quanto maior a disparidade de idade entre os cônjuges, maior o risco de homicídio conjugal.  Para um homem, o dano associado à infidelidade é maior quando o parceiro é mais jovem.  A fertilidade de uma mulher diminui à medida que ela envelhece,  portanto, a idade é um indicador-chave do sucesso reprodutivo.  Como resultado, um homem dará altos níveis de importância a uma parceira com maior valor reprodutivo.  É mais provável que um homem se envolva em métodos de matança "práticos" quando a parceira tem alto valor reprodutivo.  "Práticos" referem-se a métodos mais violentos, como o uso de armas, afogamento, esfaqueamento e estrangulamento.

Cultura e lei

Alguns casos de uxoricídio são facilitados pela cultura da vítima e do perpetrador. Por exemplo, os crimes de honra, em que um homem mata sua esposa porque ela envergonhou sua família, são aprovados em algumas sociedades patriarcais. Aproximadamente 42% das mulheres vítimas de crimes de honra em todo o mundo foram mortas porque se acreditava que elas haviam cometido uma 'impropriedade sexual'.  Outras normas culturais facilitadoras incluem leis de família discriminatórias e artigos do Código Penal que mostram indulgência em relação aos crimes de honra.  Na Turquia, foi relatado que pouco estigma social é atribuído aos crimes de honra, e cerca de 37% das pessoas que vivem em áreas conservadoras acreditam que mulheres adúlteras devem ser mortas.   Essas atitudes que favorecem crimes de honra também ecoaram entre crianças e adultos na Jordânia   e na Índia.  No Uruguai, até 2017, os crimes passionais relacionados ao adultério eram tolerados pelo artigo 36 do Código Penal (A paixão provocada pelo adultério).  Em 22 de dezembro de 2017, o artigo 36 do Código Penal foi modificado para remover o crime passional.  Houve esforços políticos em curso para remover esta disposição do Código Penal desde 2013.    O Uruguai tem uma taxa muito alta de assassinatos de mulheres; de acordo com um estudo das Nações Unidas de 2018, o Uruguai tem a segunda maior taxa de assassinatos de mulheres por parceiros atuais ou anteriores na América Latina, depois da República Dominicana.

Veja também

 Filicídio, o assassinato de um filho
 Fratricídio, o assassinato de um irmão
 Mariticídio, o assassinato do marido
 Matricídio, o assassinato da própria mãe
 Parricídio, o assassinato dos pais ou de outro parente próximo

Referências

Assassinatos por tipo

Uxoricídio


PearPC, mimariden bağımsız bir PowerPC emülatörüdür. Mac OS X, Darwin ve GNU/Linux gibi pek çok işletim sistemini çalıştırabilir. GPL ile lisanslanmıştır. Microsoft Windows, Linux ve POSIX-X11'e dayalı tüm sistemlerde çalıştırılabilir. Piyasaya ilk olarak 10 Mayıs 2004'te sürülmüştür.

Temel olarak PC işlemcisinin PowerPC G3 gibi çalışmasını sağlayan bir arayüz gibidir. GPL lisansı sayesinde program ücretsiz olarak çoğaltılabiliyor ve kullanılabiliyor. Open Source, yani açık kaynak koduyla da gelişmeye açık bir platform. PearPC'nin yaratıcısı Sebastian Biallas, programı C++, C ve assambler dillerini kullanarak yazmış. Yaptığı iş, Mac donanımlarını "sanki oradalarmış gibi" göstermek. Bu donanımlar arasında CPU, PCI-Bridge, IDE-Controller, USB, NVRAM sayılabilir.

Kaynakça

Özgür sistem yazılımları
PowerPC emülatörleri
Sanallaştırma yazılımları
Assembly yazılımları

PearPC


El Departamento de Transporte de Wyoming (en inglés: Wyoming Department of Transportation, WYDOT) es la agencia estatal gubernamental encargada en la construcción y mantenimiento de toda la infraestructura ferroviaria, carreteras estatales; así como sus autopistas federales, locales e interestatales, y transporte aéreo del estado de Wyoming. La sede de la agencia se encuentra ubicada en Cheyenne, Wyoming y su actual director es John Cox.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial (en inglés)

Agencias estatales de Wyoming
Carreteras de Wyoming
Transporte de Wyoming
Agencias estatales de transporte de Estados Unidos

Departamento de Transporte de Wyoming


El trióxido de cromo, también llamado óxido de cromo (VI), es un compuesto inorgánico de fórmula CrO3. Es un anhídrido ácido del ácido crómico, y en ocasiones se comercializa bajo el mismo nombre.

Este compuesto es un sólido de color rojo oscuro/naranja apagado, que se disuelve en el agua sufriendo hidrólisis concomitante. Millones de kilos son producidos anualmente, principalmente a través de galvanoplastia.

Producción, estructura y reacciones básicas
El trióxido de cromo es sintetizado por tratamiento de cromato de sodio o el correspondiente dicromato de sodio con ácido sulfúrico:
H2SO4 + Na2CrO4  →  CrO3  +  Na2SO4  +  H2O
Cada año se producen unos 100 millones de kg por estas rutas o similares.

El sólido está formado por cadenas de átomos de cromo con coordinación tetraédrica, que comparten vértices. Cada átomo de cromo, por lo tanto, tienen dos átomos de oxígeno vecinos. Otros dos átomos de oxígeno no son compartidos, dando una estequiometría total de 1:3

La estructura del monómero CrO3 se ha calculado utilizando teoría del funcional de la densidad, y se prevé que sea piramidal (grupo puntual C3v) en lugar de plana (grupo puntual D3h).

El trióxido de cromo se descompone por encima de 197 °C liberando oxígeno y produciendo Cr2O3:
4 CrO3  →  2 Cr2O3  +  3 O2

Se utiliza en síntesis orgánica como un oxidante, a menudo en forma de disolución en ácido acético, o acetona como en el caso de la oxidación de Jones. En estas oxidaciones, el Cr (VI) convierte 1,5 equivalentes de alcoholes en sus correspondientes aldehídos o cetonas:

2 CrO3  +  3 RCH2OH  →  Cr2O3  +  3 RCHO  +  3 H2O

Aplicaciones
El trióxido de cromo se utiliza principalmente en el cromado de objetos. Normalmente se emplea con los aditivos que afectan el proceso de galvanizado, pero no reaccionan con el trióxido. El trióxido reacciona con el cadmio, el zinc y otros metales para generar películas de pasivación de cromato que se resisten la corrosión. También se utiliza en la producción de rubíes sintéticos.

Seguridad

El trióxido de cromo es altamente tóxico, corrosivo y cancerígeno. Es el principal ejemplo de compuesto de cromo hexavalente, que supone un riesgo ambiental. Los derivados de cromo (III) no son particularmente peligrosos, por lo que se utilizan reductores para destruir las muestras de cromo (VI).

Por contacto con trióxido de cromo, que es un oxidante potente, entran en ignición algunos materiales orgánicos (por ejemplo, etanol).

Referencias

Enlaces externos

 Trióxido de cromo. Fichas internacionales de seguridad química. Grupo Prevenir
 Trióxido de cromo. Cosmos en línea
 ATSDR Estudios de casos en Medicina Ambiental: Toxicidad del cromo. (en inglés) Departamento de Salud y Servicios Humanos
 http://www.gemstonebuzz.com/flame-fusion

Óxidos
Compuestos de cromo

Trióxido de cromo


4015 Wilson–Harrington is an active asteroid known both as comet 107P/Wilson–Harrington and as asteroid 4015 Wilson–Harrington. It passed  from Earth on 20 July 2022 and then passed perihelion (closest approach to the Sun) on 24 August 2022. It seldom gets brighter than apparent magnitude 16. It will return to perihelion on 25 November 2026.

This near-Earth object is considered both an Apollo asteroid with the designation 4015 Wilson–Harrington and a periodic comet known as Comet Wilson–Harrington or 107P/Wilson–Harrington. It was initially discovered in 1949 as a comet and then lost to further observations. Thirty years later it was rediscovered as an asteroid, after which it took over a decade to determine that these observations were of the same object. Therefore, it has both a comet designation and an asteroid designation, and with a name length of 17 characters it is currently the asteroid with the longest name, having one more character than the 16-character limit imposed by the IAU.

The comet was discovered on 19 November 1949, by Albert G. Wilson and Robert G. Harrington at Palomar Observatory. Only three photographic observations were obtained and the comet was lost (insufficient observations to determine a precise enough orbit to know where to look for future appearances of the comet.)

On 15 November 1979, an apparent Mars-crosser asteroid was found by Eleanor F. Helin, also of Palomar Observatory. It received the designation 1979 VA, and when re-observed on 20 December 1988, received the permanent number 4015.

On 13 August 1992, it was reported that asteroid (4015) 1979 VA and comet 107P/Wilson–Harrington were the same object. By then, enough observations of the asteroid had accumulated to obtain a fairly precise orbit, and the search of old photographic plates for prediscovery images turned up the 1949 plates with the images of the lost comet.

Although the 1949 images show cometary features, all subsequent images show only a stellar image, suggesting it might be an inactive comet that undergoes only infrequent outbursts.

The eccentricity is 0.624, which is somewhat higher than that of a typical asteroid-belt minor planet and more typical of periodic comets.  Its Minimum Orbit Intersection Distance (MOID) of less than 0.05 AU and its large size make it a potentially hazardous asteroid (PHA).

There are only eight other objects that are cross-listed as both comets and asteroids: 2060 Chiron (95P/Chiron), 7968 Elst–Pizarro (133P/Elst–Pizarro), 60558 Echeclus (174P/Echeclus), 118401 LINEAR (176P/LINEAR),  (282P/2003 BM80),  (288P/2006 VW139),  (362P/2008 GO98), and  (433P/2005 QN173). As a dual status object, astrometric observations of 4015 Wilson–Harrington should be reported under the minor planet designation.

A flyby of 4015 Wilson–Harrington was formerly planned by Deep Space 1. It was also considered for the NEAR mission.

See also
 Marco Polo (spacecraft)
 List of asteroids visited by spacecraft

References

External links
 Cometography.com: Wilson–Harrington
 107P/(4015) Wilson-Harrington – Seiichi Yoshida @ aerith.net

004015
004015
004015
107P
0107
004015
Discoveries by Eleanor F. Helin
Named minor planets
004015
19791115

4015 Wilson–Harrington


El Campeonato de Fútbol de 1961, fue la primera y única edición de la Liga Superior de Costa Rica, organizada por la ASOFUTBOL en disputarse, luego sería reconocido por la FEDEFUTBOL como la edición número 41 del torneo.

En este año se da una situación histórica, Herediano, Alajuelense, Cartaginés, Orión F.C. y Saprissa fueron expulsados de la FEDEFUTBOL, por lo que formaron la ASOFUTBOL y jugaron un campeonato aparte, el cual fue a fin de cuentas el declarado "oficial" de 1961, dejando al campeonato de la FEDEFUTBOL como no oficial, hasta 1999, con la instauración de la UNAFUT, que se reconocieron ambos campeonatos válidos.

El campeonato se jugó entre el 14 de mayo y el 22 de octubre de 1961.

Una vez finalizado el torneo, los 5 equipos fueron nuevamente aceptados por la FEDEFUTBOL en 1962.

Fue el primer campeonato jugado a cuatro vueltas, y este formato se mantuvo hasta el Campeonato de 1968.

Formato del Torneo

El torneo disputado a cuatro vueltas. Los equipos debían enfrentarse todos contra todos. No hubo descenso.

Tabla de posiciones

Planilla del Campeón: Hérberth Ulloa, Álvaro Cháves, Marcelo Villalobos, Álvaro Grant, Carlos Marín, Danilo Montero Campos, William Carpio, Guido Peña, Carlos Pantoja, Froilán Matamoros, Hernán Alvarado, Edgar Quesada, Rodolfo Ferguson, Sidney Brown, Manrique Quesada.

Goleadores

Descenso

Torneos

Referencias

Gerardo Coto para UNAFUT.com. "1961: El reino del caos". https://web.archive.org/web/20141025181719/http://www.unafut.com/site/index.php?option=com_content&view=article&id=292%3A1961-asofutbol&catid=3&Itemid=35. Consultado en febrero de 2012.

1961
Costa Rica en 1961
Fútbol en 1961

Campeonato de Fútbol de Costa Rica 1961 Asofutbol


Marx Dormoy () is a station on line 12 of the Paris Métro in the districts of La Chapelle and Goutte d'Or and the 18th arrondissement.

The station opened on 23 August 1916 as part of the extension of the Nord-Sud company's line A from Jules Joffrin to Porte de la Chapelle. On 27 March 1931 line A became line 12 of the Métro.

The station is named after Marx Dormoy (1888–1941), a French socialist politician assassinated by Cagoulards. Until 1946 it was called Torcy after the Place de Torcy, named after Colbert de Torcy (1665–1746), who was a nephew of Colbert and a diplomat and Foreign Minister under Louis XIV.

Nearby is the church of Jeanne d'Arc, where Joan of Arc prayed on 3 September 1429 and the la Chapelle market.

Station layout

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 18th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1916

Marx Dormoy station


Fratarska kula (Cukarinovićeva kula, kula bega Cukarinovića) je fortifikacijski objekt u Vrgorcu, Splitska 23, Hrvatska, zaštićeno kulturno dobro. Pripada nizu dobro očuvanih materijalnih ostataka osmanske kulturne baštine u gradu, prije svega kulâ.
U gradu je danas osam turskih kula znane pod imenima Avala, Kapetanovića kula (Dizdarevićeva kula), Fratarska kula, Pakerova kula, Muminova kula, Raosova kula. Kao malo gdje na jugu Hrvatske, naglašene su u naselju i brojem i po položaju. Namjena im je bila stambena i obrambena. Služila su kao sigurno prenoćište.

Kula je danas obnovljena. Današnja namjena je muzejska. U njoj je župna zbirka sakralnih predmeta i dokumenata. U muzeju je izvorni križ s groba hrvatskoga pjesnika Tina Ujevića.

Opis dobra
Kula bega Cukarinovića ili Fratarska kula, nekada je bila vlasništvo begova Cukarinovića, a od 1690. godine u vlasništvu je župnika koji u njoj stanuje do 1888. godine. Izgrađena je kao slobodnostojeća zgrada, kvadratnog tlocrta, orijentirana zapad-istok. Jedna je od četiri originalno sačuvane turske kuće-kule, izgrađene u 17. stoljeću kada je u Vrgorcu podignut niz obrambeno-stambenih objekata. Danas je u kuli smještena zbirka župnog ureda.

Zaštita
Pod oznakom Z-3820 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Vanjske poveznice
TZ Vrgorac

Građevine u Vrgorcu
Muzeji u Hrvatskoj
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Fratarska kula


أرليس  هو مسلسل تلفزيوني أمريكي يعتمد في أحداثه على كوميديا الموقف وتم عرضه على شبكة هوم بكس أوفيس وتدور قصته حول مدير أعمال الرياضيين وفريق عمله. عرضت أول حلقة في 1996 وآخر حلقة في 2002.

الشخصيات

روابط خارجية

مراجع

برامج إتش بي أو
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
مسلسلات أمريكية انتهت في 2002
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1996
مسلسلات تلفزيونية رياضية أمريكية
مسلسلات شبكة هوم بوكس أوفيس
مسلسلات كوميديا موقف أمريكية

أرليس (مسلسل)


Lumea se distrează este un film românesc din 1973 regizat de Alecu Croitoru. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Valentin Silvestru.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.235.229 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1973 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1973
Filme regizate de Alecu Croitoru

Lumea se distrează


මෙම වසර විසින්, ඉතිහාසයේ දරුණුතම මානව අරගලය වන දෙවන ලෝක යුද්ධයෙහි ආරම්භය සනිටුහන් කරයි.
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු

1939


කිරුවානා ඇල්ල (හෝ කොටපොල ඇල්ල) මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ, කොටපොල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයෙහි මුගුනුමුල්ල ග්‍රාමයේ පිහිටා ඇති ස්වාභාවික දියඇල්ලකි. ඈත අතීතයේ ඉතාම සුන්දර දිය ඇල්ලක් වූ මෙය වර්තමානය වනවිට තරමක් සුන්දරත්වය අඩුවී ඇත්තේ දිය ඇල්ලට ඉහලින් ඔය හරස්කොට කුඩා විදුලි බලාගාරයක් සඳහා ජලය ලබාගැනීම නිසාය.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

මූලාශ්‍ර

කිරුවානා ඇල්ල


TBO was a long-running Spanish comic book magazine, published in Barcelona between 1917 and 1998.

TBO is pronounced in Spanish almost the same as "te veo", "I see you". It was so popular that tebeo is now a generic word for "comic book" in Spain.

TBO was far from modern influences in seventies when European comics started to influence Spanish comic magazines. It kept its own style with short stories and ingenuous humour.

In 2016, the Biblioteca de Catalunya, acquired 105 original drawings by different authors and subject, related to the publication. This fund includes, among others, drawings by , Antoni Batllori Jofre, Rino (Marí Benejam Ferrer), , Antoni Ayné Esbert, Juan Martínez Buendía, Aristide Perré, Nit (Joan Macias), and the most important series like  and .

Published series
Altamiro de la Cueva
Top, a dog comics series drawn by José Cabrero Arnal (a precursor to his later French success Pif le chien)
The Smurfs, as Los tebeítos. When Bruguera acquired the publishing rights, they were named Los pitufos.
Los grandes inventos del TBO, presentados por el profesor Franz de Copenhague, intricate machines reminding of Rube Goldberg machines.
Eustaquio Morcillón
La familia Ulises

References

External links
 Fund of TBO at Biblioteca de Catalunya

Culture of Spain
Comics magazines published in Spain
Magazines established in 1917
Magazines disestablished in 1998
1917 comics debuts
1998 comics endings
Defunct magazines published in Spain
Magazines published in Barcelona
Magazines about comics
1917 establishments in Spain
1998 disestablishments in Spain
Spanish-language magazines

TBO (comics)


Niklas Nienass, né le  à Marl, est un homme politique allemand. Membre de l'Alliance 90/Les Verts (Die Grünen). Il est élu député européen en 2019.

Biographie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des députés européens d'Allemagne de la  - Liste des députés européens de la

Liens externes

Personnalité de l'Alliance 90/Les Verts
Député européen membre de l'Alliance 90/Les Verts
Député européen du groupe Les Verts/Alliance libre européenne 2019-2024
Député européen élu en Allemagne 2019-2024
Naissance en avril 1992
Naissance à Marl

Niklas Nienass


Agrilus faganae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2005.

Referências

faganae

Agrilus faganae


Anna Carin Helena Cecilia Zidek (født Olofsson 1. april 1973 i Sveg, Jämtland, Sverige) er en svensk tidligere skiskytte og desuden tidligere langrendsløber.

ACO som er er hendes svenske kælenavn arbejder i dag som ekspertkommentator for svensk tv og som fysioterapeut. Anna Carin har vundet to medaljer ved Vinter-OL 2006 i Torino; guld i fællesstart og sølv i sprint. Desuden har hun været på medaljepodiet seks gange ved VM i skiskydning, heraf én af guld. Hun har vundet 12 individuelle konkurrencer i World Cup'en i skiskydning og 3 stafetter.

Anna Carin Zidek er gift med Tom Zidekz

Kilder

Eksterne henvisninger

Skiskytter fra Sverige
Medaljevindere ved vinter-OL 2006
Olympiske mestre fra Sverige
Olympiske sølvmedaljevindere fra Sverige
Deltagere for Sverige ved vinter-OL 2002
Deltagere for Sverige ved vinter-OL 2006
Deltagere for Sverige ved vinter-OL 2010

Anna Carin Zidek


Tânia Moreno Matveeva (Madrid, 29 de janeiro de 2002) é uma jogadora de vôlei de praia espanhola, que conquistou medalhas  nas categorias de base  e foi semifinalista no Campeonato Europeu de 2022 nos Países Baixos.

Carreira

Os primeiros contatos com o vôlei de praia deu-se aos 4 anos, treinada por sua mãe, quando atingiu os 10 anos de idade já competia a nível nacional, aos treze anos competia internacionalmente, convocada pelo técnicos Pedro Paulo Costa e Francisco Alfredo Marco, estreando em 2015 ao lado de María Belén Carro na edição do Campeonato Europeu Sub-18 sediado em Riga, no mesmo ano no circuito nacional atuou na etapa de Fuengirola ao lado de sua mãe Olga Matveeva. Em 2017 sagrou-se campeã do Campeonato Espanhol nas categorias Sub-17, Sub-19 e Sub-21.

Em 2016 disputou ao lado de María Belén Carro a edição do Campeonato Mundial Sub-21  realizado em Lucerna, terminaram na quinta posição no Campeonato Europeu Sub-18 em Brno, também a nona posição no Campeonato Europeu Sub-20 em Antália, mesmo posto na etapa de Valência, pelo circuito nacional, e o trigésimo sétimo posto no Campeonato Mundial Sub-19 em Lárnaca e com sua mãe Olga Matveeva terminou na quarta posição na etapa de Fuengirola.

Em 2017, esteve com María Belén Carro no Campeonato Mundial Sub-21 em Nanquim, ocasião do décimo sétimo posto e no circuito nacional terminaram em terceiro na etapa de Fuengirola, e ao lado de Olga Matveeva  finalizou na terceira posição da etapa  em Laredo.Com Clara Soler Alcocer disputou a Continental Cup da Juventude, na Lituânia, obtendo o primeiro lugar no Grupo H e neste mesmo ano esteve com Daniela Álvarez Mendoza  na edição do Campeonato Europeu Sub-18 em Cazã e no Sub-20 de Vulcano (ilha), terminando na nona e quinta posição, respectivamente.

Em 2018, ao lado de Daniela Álvarez Mendoza conquistaram o terceiro lugar no circuito nacional, na etapa de Melilla, e também no campeonato europeu da juventude realizado em Baden classificaram para a edição dos Jogos Olímpicos de Verão de Juventude sediado em Buenos Aires   e também competiram juntas na edição do Campeonato Mundial Sub-19 de 2018 sediado em Nanquim obtendo a medalha de bronze.

No circuito nacional de 2018, esteve com Aina Munar na etapa de Tarragona e no Campeonato Europeu Sub-20 em Anapa, terminando em ambas competições na quinta posição; no âmbito nacional, ainda terminou na nona posição ao lado de Paula Soria Gutiérrez na etapa de Ayamonte, e com Olga Matveeva terminou em terceiro na etapa de Laredo. Em 2019, esteve com Ana Vergara na etapa nacional de Madrid, terminando em quinto, e sagraram-se vice-campeãs no Campeonato Europeu Sub-18 em Baden, retomando a parceria com Daniela Álvarez Mendoza  e estrearam no torneio quatro estrelas de Espinho e também no  três estrelas de Qinzhou do circuito mundial e finalizaram na nona posição; pelo circuito espanhol, foram vice-campeãs nas etapas de Melilla, Ayamonte   e Laredo, depois com Ania Esarte alcançou o quinto posto Tarragona e ao lado de Olga Matveeva terminou em sétimo na etapa de Fuengirola.

Em 2021, voltou atuar ao lado de Daniela Álvarez Mendoza, conquistou o título da etapa nacional em Menorca e terminando na quinta colocação no Campeonato Europeu Sub-22 em Baden, também disputaram o torneio quatro estrelas de Ostrava e obtendo a nona posição no quatro estrelas de Itapema, depois, com Ana Vergara,  foi campeã na etapa de Campello terminou em terceiro no circuito nacional nas etapas de Madrid, San Javier e Fuengirola, alcançando o nono posto no torneio uma estrela de Madrid pelo circuito mundial,  mesma colocação obtida nas edições dos Campeonatos Mundiais, Sub-19 na cidade de Phuket e Sub-21 também em Phuket e ainda vice-campeã no Campeonato Europeu Sub-20 em Esmirna, e com Aina Munar terminou na quinta posição na etapa de Laredo.

Em 2022, ao lado de Daniela Álvarez Mendoza, foi semifinalista no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia em Muniquedisputou o Challenge de Kusadasi alcançando o vigésimo quinto posto, mesma posição obtida no Challenge de Espinho, ainda a nona posição no Challenge de Agadir, obtiveram o quinto posto Elite 16 de Hamburgo e na etapa de Madrid finalizaram na nona posição no circuito nacional, sagraram-se campeãs do Campeonato Europeu de Voleibol de Praia Sub-22 em Flessingue.

Títulos e resultados

  Future de Balıkesir do Circuito Mundial de Vôlei de Praia de 2022
  Campeonato Europeu de Vôlei de Praia de 2022

Ligações externas

Jogadores de voleibol de praia da Espanha

Tania Moreno Matveeva


O Škoda Slavia é um sedã de porte compacto fabricado pela Škoda principalmente para o mercado indiano. Foi lançado em novembro de 2021 e produzido desde 2022. Construído sobre a plataforma MQB A0 IN adaptada para a Índia, o veículo é baseado no sedã Volkswagen Virtus. O Slavia substituiu o Rapid baseado no Volkswagen Polo.

Automóveis de 2021
Veículos com tração dianteira

Škoda Slavia


Maria Vorontsova ( ,  Mariya Vladimirovna Putina, Мария Владимировна Путина; nascida em 28 de abril de 1985), também conhecida como Maria Faassen, é uma endocrinologista pediátrica russa. Ela é a filha mais velha do presidente russo Vladimir Putin .

Vida pregressa

Nasceu em Leningrado, Rússia SFSR (agora São Petersburgo, Rússia), a filha mais velha de Vladimir Putin e Lyudmila Putina (nascida Shkrebneva). Ela frequentou a escola alemã em Dresden, Alemanha Oriental, enquanto sua família morava lá na década de 1980. Depois que sua família retornou a Leningrado na primavera de 1991, ela frequentou a Peterschule (em    ), um ginásio alemão em São Petersburgo. Mais tarde, durante as violentas guerras de gangues envolvendo a Gangue Tambov, enquanto tomava o controle do comércio de energia de São Petersburgo, ela e sua irmã Katerina foram enviadas por seu pai, que temia por sua segurança, para a Alemanha, onde seu guardião legal era o ex- Stasi Matthias Warnig . que havia trabalhado com seu pai em Dresden como parte de uma célula da KGB e estabeleceu a filial do Dresdner Bank em São Petersburgo.

Ela tocou violino para um café da manhã diplomático patrocinado pelo consulado-geral russo de Hamburgo em 1995.   Mais tarde, depois que sua família se mudou para Moscou, ela frequentou a Escola Alemã de Moscou, uma escola intimamente associada à Embaixada da Alemanha . em Moscou para filhos de diplomatas. Ela se formou após 11 anos de escola. Três anos depois, ela começou seus estudos universitários, matriculando-se junto com Katerina como alunas do primeiro ano.

Estudos
Estudou biologia na Universidade Estadual de São Petersburgo e se formou em medicina na Universidade Estadual de Moscou em 2011. Com Ivan Ivanovich Dedov (    ) como orientadora, foi doutoranda no Centro de Pesquisa em Endocrinologia de Moscou, dirigido por Dedov e que administra o projeto de caridade Alfa-Endo, para crianças com doenças endócrinas . Alfa-Endo é financiado pelo Alfa-Bank de Petr Aven e Mikhail Fridman do Grupo Alfa .

Entre 2013 e 2015, Vorontsova foi coautora de cinco estudos, incluindo "O status do sistema antioxidante do sangue em pacientes com acromegalia ativa". Ela também, em 2015, foi coautora de um livro sobre nanismo idiopático em crianças. Vorontsova é creditado como conselheiro de Putin em engenharia genética, especialmente no uso de CRISPR para criar bebês geneticamente modificados.

Sanções
Em 6 de abril de 2022, por causa da invasão russa da Ucrânia, Vorontsova foi sancionada pelos Estados Unidos por ser filha adulta de Vladimir Putin. O Departamento do Tesouro dos Estados Unidos declarou: "Vorontsova lidera programas financiados pelo Estado que receberam bilhões de dólares do Kremlin para pesquisas genéticas e são supervisionados pessoalmente por Putin". Em 8 de abril, o Reino Unido e a União Europeia também impuseram sanções a Vorontsova. Em 12 de abril, o Japão impôs sanções a ela.

Vida pessoal
Vorontsova casou-se com o empresário holandês Jorrit Faassen no verão de 2008 em Wassenaar na Holanda . Eles têm um filho, nascido em agosto de 2012. Em 2013, eles moravam em uma cobertura no topo do prédio residencial mais alto de Voorschoten . Em 2014, residentes holandeses pediram a expulsão de Vorontsova do país depois que o voo 17 da Malaysia Airlines foi abatido por rebeldes pró-Rússia na Ucrânia. Em 2015, foi relatado que Vorontsova e Faassen estavam morando em Moscou. Em 2022, foi relatado que eles não são mais casados.

Vorontsova é casada com Yevgeny Nagorny, que trabalha na empresa russa de petróleo e gás Novatek . Eles têm um filho, nascido em abril de 2017.

Alunos da Universidade Estatal de Moscou
Alunos da Universidade Estatal de São Petersburgo
Pessoas vivas
Nascidos em 1985
Família de Vladimir Putin

Maria Vorontsova


Sadali (sardisk: Sàdili) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 765 meters højde og har 988 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 49,61 km² og grænser til kommunerne Esterzili, Nurri, Seui, Seulo og Villanova Tulo.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Sadali


PAWN este un limbaj de programare alcătuit dintr-un amestec de limbaje de programare deja cunoscute. PAWN este utilizat de multe jocuri, inclusiv in AMX Mod X (un mod pentru serverele de Counter-Strike 1.6) și un mod multiplayer pentru GTA: San Andreas (SA-MP). El are funcții si "callback"-uri ca orice alt limbaj de programare.

O introducere în acest limbaj a apărut in octombrie 1999 în revista "Dr. Dobb's Journal"

PAWN este un limbaj fară tipuri pentru arhitectura de 32 de biți cu o sintăxă asemănătoare a limbajului C. Un cod sursă PAWN este compilat intr-un fișier binary pentru o viteză optimă de executare. Din compilatorul PAWN rezultă codul P sau bytecode care ulterior rulează pe o mașină virtuală. Viteza de executare, stabilitatea și simplitatea și faptul că nu consumă din resursele calculatorului au fost criterii esențiale de design atât pentru limbaj cât si pentru mașina virtuală.
PAWNO este programul cu care se editează sau creează un script, folosind un fișier sursă. Acesta la randul lui se foloseste de pawncc.exe care funționează ca și compilator pentru PAWNO ajutându-l să găsească greșelile făcute în fișierul .amx (scriptul compilat). Fișierul compilat este folosit de un executabil (fisierul .pwn este sursa).
Proiectul în dezvoltare este găzduit pe platforma GitHub. Editorul poate fi descărcat de pe site-ul dezvoltatorului.

Istorie

Referințe

Legături externe
Site-ul dezvoltatorului

Software liber
Limbaje de programare

Pawn


La John McKimmons Barn est une grange américaine située dans le comté de Pottawatomie, au Kansas. Construite en 1865, elle est inscrite au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Grange inscrite au Registre national des lieux historiques au Kansas
Registre national des lieux historiques en 2010
Comté de Pottawatomie (Kansas)

John McKimmons Barn


La guerra ruso-persa de 1804–1813, una de las muchas guerras entre el Imperio persa y el Imperio ruso, empezó como una disputa territorial. El sah persa, Fath Ali, quería consolidar los territorios más al norte de su imperio asegurando la región cerca a la costa suroeste del mar Caspio (actual Azerbaiyán) y la Transcaucasia (actual Georgia y Armenia).

Como su contraparte persa, el zar ruso Alejandro I también era nuevo en el trono y estaba igualmente determinado a controlar los territorios disputados. La guerra terminó con el Tratado de Gulistán que cedió la vasta mayoría de los territorios en disputa al Imperio ruso.

Antecedentes
Los orígenes de la guerra ruso-persa pueden ser rastreados hasta la decisión del zar Pablo I de anexarse Georgia en diciembre de 1800 y, tras el asesinato de Pablo el 11 de marzo de 1801, la política seguida por su sucesor. El nuevo zar del Imperio ruso, Alejandro I, estaba ansioso por controlar los territorios vecinos para expandir su imperio sobre los kanatos del Cáucaso oriental. Unos años antes en Persia, Fath Ali Shah, también se había convertido en el nuevo Sah tras el asesinato de su tío, Aga Muhammad Khan, en 1797. Durante su reinado, Muhammad había matado a todos sus enemigos en las regiones de las actuales Georgia y Azerbaiyán y había reclamado los territorios como pertenecientes a Persia. De forma simultánea, Rusia se había anexado formalmente la región de Georgia, para permitir el tránsito y comercio irrestricto entre las regiones y Rusia, e intentó legitimar públicamente su anexión.

Persia estaba tratando de alinearse con Francia en 1801 para mejorar su posición en caso de una guerra con Rusia, aunque estos intentos fracasaron. Irónicamente, Fath Alí Sah consiguió en cambio un trato con el Reino Unido que proveyó a Persia apoyo militar de tropas indo-británicas a cambio de evitar que cualquier país europeo entrara en la India. Con esta alianza, Persia entró en guerra con una Rusia pre-ocupada militarmente que tenía sus intereses concentrados en las Guerras Napoleónicas.

En 1803, el recientemente nombrado comandante de las fuerzas rusas en el Cáucaso, Pável Tsitsiánov, atacó Ganja y capturó su ciudadela el 15 de enero de 1804. Su gobernador, Javad Khan Qajar, fue asesinado y gran cantidad de habitantes fue masacrada. El gobernante kayar, Fath Alí Sah, consideró la amenaza rusa sobre Armenia, Karabaj y Azerbaiyán no solo como una fuente de inestabilidad en su frontera noroccidental, sino como un desafío directo de la autoridad kayar. Si bien Persia entró en guerra principalmente con el objetivo de recapturar la mayor parte del Cáucaso, Azerbaiyán y Georgia, Fath Alí Sah había escuchado sobre las atrocidades que habían cometido los rusos en Georgia y pretendió eliminar un gobierno caracterizado «por la extorsión masiva y la mala administración».

Desarrollo del conflicto
Numéricamente, las fuerzas persas tenían una ventaja considerable durante la guerra: un ratio de 5 a 1 sobre sus adversarios rusos; sin embargo, las fuerzas persas estaban tecnológicamente atrasadas y poco entrenadas, un problema que el gobierno persa no reconoció hasta un momento muy posterior. A pesar de estas desventajas incapacitantes, la lucha continuó en el norte de Persia, Azerbaiyán y regiones de Georgia. Persia declaró una yihad contra Rusia y demandó que su pueblo se uniera para luchar contra ellos.

De hecho, Persia estaba perdiendo la guerra y solicitó ayuda militar y financiera de la Francia de Napoleón, con quien tenían una alianza; sin embargo, las relaciones de Francia con Rusia eran mucho más importantes para ellos desde que ambos países firmaron el Tratado de Tilsit en 1807, por lo que Francia no acudió al llamado persa.

La batalla de Aslanduz, el 31 de octubre de 1812, fue el punto de quiebre en la guerra, ya que resultó en la completa destrucción del ejército persa y dejó a Fath Ali Shah sin alternativas, excepto firmar el tratado de Gulistán.

Referencias

Bibliografía

Años 1800 en Rusia
Años 1810 en Rusia
Historia de Armenia
Historia de Azerbaiyán
Historia de Georgia
Asia en el siglo XIX
Dinastía kayar
1804
Rusopersa 1804
Conflictos en los años 1800
Conflictos en los años 1810
Azerbaiyán en el siglo XIX
Georgia en el siglo XIX
Guerras del Imperio ruso (1721-1917)

Guerra ruso-persa (1804-1813)


Filme americane din 1913 — Filme americane din 1914 — Filme americane din 1915

Aceasta este o listă de filme americane din 1914:

Referințe

Legături externe

Listă de filme americane din 1914 la Internet Movie Database

 *Listă
america
Liste de filme americane

Listă de filme americane din 1914


Edward Charles Howard () fratele mai tânăr al lui Bernard Howard, al 12-lea duce de Norfolk, a fost un chimist britanic care a fost descris ca fiind "primul inginer chimist al oricărei eminențe".

În ianuarie 1799 a fost ales Membru al Royal Society, iar în 1800 i-a fost acordată medalia Copley pentru munca sa asupra compușilor de mercur. A descoperit fulminatul de mercur, un puternic explozibil primar. În 1813 a inventat o metodă de rafinare a zahărului care a implicat fierberea sucului de trestie nu într-un vas deschis, ci într-unul închis încălzit cu abur și menținut sub vid parțial. La presiune redusă, apa fierbe la o temperatură mai scăzută, astfel încât invenția lui Howard a economisit combustibil și a redus cantitatea de zahăr pierdută prin caramelizare. Invenția, cunoscută sub numele de vasul vidat Howard, este încă în uz.

Howard a fost interesat și de compoziția meteoriților, în special de cei din "fier natural". El a descoperit că multe dintre aceștia conțineau un aliaj de nichel și fier care nu se găsea pe Pământ și – prin urmare – s-ar putea să fi căzut din cer. Un tip de meteorit este acum cunoscut sub numele de howardit.

Note

Lectură suplimentară

Nașteri în 1774
Decese în 1816
Britanici din secolul al XIX-lea
Britanici din secolul al XVIII-lea
Chimiști britanici
Fellows of the Royal Society
Laureați ai Medaliei Copley
Chimiști din secolul al XVIII-lea
Chimiști din secolul al XIX-lea

Edward Charles Howard


Hyphovatus es un género de coleópteros adéfagos  perteneciente a la familia Dytiscidae.

Especies
Hyphovatus manfredi	Wewalka & Bistrom 1994
Hyphovatus prapatensis	Wewalka & Bistrom 1994

Referencias

 ;  1994: Hyphovatus gen. n. from Southeast Asia, with description of two new species. (Coleoptera: Dytiscidae). Koleopterologische rundschau, 64: 37-43.

Enlaces externos

 Nomenclator Zoologicus

Hyphydrini

Hyphovatus


Antonio Jakoliš ()

Carieră
În ianuarie 2012, Jakoliš termină contractul cu Šibenik și semnează cu Dnipro Dnipropetrovsk. El este împrumutat la Kryvbas, și a debutat în prima echipă în repriza a doua la înfrângerea cu 2-0 cu Zorya Luhansk, pe 16 martie 2012.

Hajduk Split
După ce și-a încheiat munca la Dnipro Dnipropetrovsk, a semnat pe 3 ani și jumățate cu HNK Hajduk Split în decembrie 2012.
În iunie 2013 contractul cu Hajduk s-a terminat și a semnat cu Mouscron-Péruwelz din a doua liga belgiană.

Steaua București
A debutat la Steaua în meciul cu FC Botoșani (8 septembrie 2016). După sezonul 2016–2017, Jakoliš a fost împrumutat la Apollon Limassol în Cipru.

Performanțe
Club

CFR Cluj
 Cupa României 2015-2016

Referințe

Nașteri în 1992
Nașteri pe 28 februarie
Fotbaliști ai FC Steaua București
Fotbaliști croați

Antonio Jakoliš


Gara Milano Centrale este o gară care deservește orașul Milano, Italia.

Note

Milano Centrale
Milano
Fondări în 1931

Gara Milano Centrale


Popi Maliotaki (în greacă: Πόπη Μαλλιωτάκη n. 16 octombrie 1971, Ierapetra, Grecia) este o cântăreață greacă. A lansat trei albume și două single-uri de-a lungul unei cariere muzicale de peste 20 de ani.

Discografie

Albume de studio
 Aparetiti Agapi Mou (Haris Akritidis feat. Popi Maliotaki, 2005)
 Alli Mia Fora (2006)
 Popara (2008)

Colecții
 The Best (2012)

Single-uri
 Ta Xanaleme (Mentoras feat. Popi Maliotaki, 2013)
 Ta Thelo Mou (2014)
 I Epityhia (2015)
 Ekanes Ti Diafora (2016)
 An M' Agapas (2016)
 De Horizoun Oi Kardies Mas (2018)
 Thema Epafis (2019)
 To Klidi Tou Feggariou (2020)
 Arga I Grigora (2021)

Videoclipuri
 Me Ragises (2005)
 Alli Mia Fora (2006)
 Etsi Nomizis (Maria Bekatorou feat. Popi Maliotaki, 2006)
 Popara (2008)
 Ta Xanaleme (2013)
 Ta Thelo Mou (2014)
 I Epitihia (2015)
 An M' Agapas (2016)
 De Horizoun Oi Kardies Mas (2018)
 Thema Epafis (2019)
 To Klidi Tou Feggariou (2020)
 Arga I Grigora (2021)

Note

Legături externe
 Biografie  pe mygreek.fm

Nașteri în 1971
Cântărețe de muzică dance
Cântărețe de muzică pop
Cântăreți greci
Greci în viață
Greci din secolul al XX-lea
Greci din secolul al XXI-lea
Femei din Grecia

Popi Maliotaki


Ion Prioteasa () este un om politic din România, este Președintele Consiliului Județean Dolj din anul 2004. În perioada 2001-2008 a fost președinte executiv al PSD Dolj. Între iunie 2004 și 2006 a fost membru al Adunării Regiunilor Europei (ARE). În anul 2006 a fost membru al Comitetului Național de Programare, structură instituțională la nivelul Ministerului Integrării Europene. Din noiembrie 2006 până în anul 2008 a fost președintele Consiliului de Dezvoltare Regională – Regiunea 4 Sud-Vest Oltenia.  Din anul 2010 și până în luna aprilie a anului 2014, când a avut loc Congresul PSD, a deținut funcția de vicepreședinte al partidului, filiala Dolj. La Congresul PSD din București a candidat pentru un mandat la nivel național, de vicepreședinte al PSD, însă nu a obținut suficiente voturi. A demisionat din funcția de președinte PSD Dolj la data de 20 aprilie 2013 invocând "neînțelegeri și disfuncționalități care au slăbit unitatea filialei".  Din anul 2004 până în prezent este reprezentant al Uniunii Naționale a Consiliilor Județene în cadrul Comitetului Național de Conducere al Proiectului de Dezvoltare Rurală.

Note

Nașteri în 1950
Președinți de consilii județene din România
Politicieni români în viață
Membri ai Partidului Social Democrat
Senatori români 2020-2024

Ion Prioteasa


Fort St. James (seltener auch Fort Saint James geschrieben) ist eine Gemeinde, die im Zentrum der kanadischen Provinz British Columbia liegt. Das dieser Gemeinde den Namen gebende Fort wurde 1948 zur National Historic Site of Canada ernannt.

Nördlich von Fort St. James liegt der Mount Pope Provincial Park, westlich der Paarens Beach Provincial Park.

Geschichte
Die Gemeinde beruht auf der Gründung des Fort St. James im Jahre 1806. Gegründet wurde das Fort von Simon Fraser, der für die North West Company British Columbia erforschte. Der Ort war unter dem Namen Stuart Lake Post bekannt und stellte eine der ersten europäischen Siedlungen in New Caledonia, wie die Hudson's Bay Company British Columbia nannte, dar. John Stuart und James McDougall waren zwei Assistenten von Simon Fraser, die diese Gegend auf die Nutzbarkeit von Flüssen für den Transport untersuchten. Nach diesen Namen wurde das Fort bzw. der neben anliegende See benannt. Das Fort kam in das Eigentum der Hudson's Bay Company als die North West Company von dieser übernommen wurde. Forts St. James wurde das Zentrum von New Caledonia (Kanada), einen Fellhandelsbezirks der Hudson's Bay Company.

Obwohl nur wenig Fellhandel in dieser Gegend betrieben werden konnte, bestand das Fort als Handelsposten bis 1952.

Demographie
Der Zensus im Jahr 2011 ergab für die Gemeinde eine Bevölkerungszahl von 1.691 Einwohnern. Die Bevölkerung der Gemeinde hat dabei im Vergleich zum Zensus von 2006 um weit überdurchschnittliche 25,3 % zugenommen, während die Bevölkerung in der restlichen Provinz British Columbia gleichzeitig um 7,0 % anwuchs.

Geographie und Klima
Die Gemeinde liegt am südöstlichen Ufer des Stuart Lake, wo sich der See in den Stuart River ergießt. Das Klima ist kontinental, die Winter sind schneereich.

Politik
Die Zuerkennung der kommunalen Selbstverwaltung für die Gemeinde erfolgte am 31. Dezember 1947 (incorporated als Village Municipality).

Bürgermeister der Gemeinde ist Rob MacDougall. Zusammen mit vier weiteren Bürgern bildet er den Rat der Gemeinde (council).

Infrastruktur
Fort St. James liegt am nördlichen Ende von Highway 27, der zum Yellowhead Highway bei Vanderhoof führt. Etwa 4 Kilometer südlich der Gemeinde liegt ein regionaler Flughafen, der Fort St. James (Perison) Airport. Der Flugplatz (IATA-Flughafencode: YJM, ICAO-Code:CYJM) hat nur eine asphaltierte Start- und Landebahn von 1.219 Meter Länge.

Söhne und Töchter der Stadt
 Brian Spencer (1949–1988), Eishockeyspieler

Weblinks
 Fort St. James National Historic Site of Canada. In: Parks Canada. Abgerufen am 13. August 2012 (englisch).

Einzelnachweise

Ort in British Columbia
National Historic Site of Canada in British Columbia
Regional District of Bulkley-Nechako

Fort St. James (British Columbia)


Heinrich Christian Petersen (født 26. september 1837 i Flensborg, død 6. april 1909) var en dansk grosserer.

H.C. Petersen blev født i Flensborg som søn af Nicolaj Petersen og fik en landbrugsuddannelse nær Tilsit i Østpreussen. Her giftede han sig 29. maj 1866 i Havestrom med Franziska Otilia Fischer (født 13. juni 1841), datter af kornhandler Franz Fischer og hustru født von Plehwe. I et tidsrum forpagtede Petersen en domænegård for en baron von Sauken.

Faderen havde en filial af sin købmandsforretning i København, så i 1870 blev H.C. Petersen sendt mod København for at bestyre filialen. Men i virkeligheden påbegynde han en ny virksomhed. Her fik han grossererborgerskab den 23. august og grundlagde her den kendte maskinforretning H.C. Petersen & Co., som han oparbejdede med stor dygtighed. Da tanken om centrifugalkraftens anvendelse til mælkeskumning opstod herhjemme fremsat af professor Vilhelm Storch så tidligt som i årene 1872-73 i Ugeskrift for Landmænd, fulgte grosserer H.C. Petersen ideen med stor interesse, og i 1878 anstillede docent N.J. Fjord i hans lokale i Industriforeningen forsøg med Lefeldts selvskummende centrifuge. Da Burmeister & Wains mælkecentrifuge kom frem, overtog H.C. Petersen eneforhandlingen af den. Den hurtige og store udbredelse, denne centrifuge fik, skyldes i første række de gunstige resultater, der fremgik af docent Fjords forsøg, men H.C. Petersens forretningstalent har sikkert også haft sin betydning.

Hans forretning blev i de år oparbejdet til at blive landets største maskinforretning. Det er ikke få eller små gaver, grosserer Petersen i årenes løb ydede landbrugsinstitutioner eller til land økonomiske øjemed. Eksempelvis skal det fremhæves, at den model af et arbejdende mejeri, der findes i Landbohøjskolens samling af mejeriredskaber, af ham oprindelig er skænket til professor Thomas Riise Segelcke, der senere overdrog den til samlingen. H.C. Petersen gav også et tilskud på 1.000 kr. til Landhusholdningsselskabets byggefond. Desuden ydede H.C. Petersen udvalget for mejeriudstillingen på Den nordiske Udstilling i København 1888 stor og fortjenstfuld støtte med hensyn til etableringen af "det arbejdende mejeri" på denne udstilling. Ikke blot påtog han sig at forsyne dette mejeri med alle nødvendige maskiner og redskaber, men han afholdt også alle udgifterne ved maskinernes opstilling og pasning. Og det skyldtes hans medhjælp, at udvalget opnåede en forhandling med flere kølemaskinfabrikanter i Storbritannien og Tyskland, der førte til, at selskabet for Lindes Ismaskiner i Wiesbaden for egen regning påtog sig opstillingen af den ammoniakkølemaskine, der holdt det lokale afkølet, i hvilket smørudstillingerne afholdtes.

I 1894 optog han Alfred S. Blom som kompagnon. Blom drev virksomheden videre fra 1909.

Kilder
 Tidsskrift for Landøkonomi (1909) Digitaliseret udgave
 Nils Kiær, HCP - et familiefirma gennem 130 år, 2000. Digitaliseret udgave

Grosserere fra Danmark
Personer fra Flensborg
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet

H.C. Petersen (grosserer)


ලන්දේසි - පෘතුගීසි සටන්

ක්‍රිස්ටෝපර් කොලොම්බස් ඇමරිකාව සොයාගත් කාලයේ සිට ලෝකයේ විශාල ප්‍රදේශයක් කරා අයිබීරියන් ( ස්පාඤ්ඤය හා පෘතුගාලය සහිත අර්ධද්වීපය) අභියෝගයන් නිරතුරුව  එල්ල විය. ස්පාඤ්ඤය හා පෘතුගාලය ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල් යටත් කර ගැනීමෙහි යෙදී සිටියහ. පෘතුගීසිහු පෙරදිග ලංකාවේ පමණක් නොව ඉන්දියාවේ සහ දැනට ඉන්දුනීසියාව නමින් හැදින්වෙන පෙදෙස් වල විශාල ප්‍රදේශ යටත් කර ගත්හ. එම ප්‍රදේශ ඊස්ට් ඉන්ඩීස් (  East Indies)  නැගෙනහිර ඉන්දීය දුපත් ලෙස හැදින්විනි.

1580 සිට 1640 දක්වා ස්පාඤ්ඤයේ හැබ්ස්බර්ග් රජවරු විසින්  පෘතුගාලයේ පාලනය හිමිකර ගෙන සිටි අතර ඒ වන විට ස්පාඤ්ඤ‍ය විශාලතම යටත් විජිත හිමි අධිරාජ්‍යය බවට පත්විය. 1583 දි පෘතුගාලයේ 1වන පිලිප් වුද ස්පාඤ්ඤයේ II  පිලිප් වුද , පිලිප් රජු ඔහුගේ ඒකාබද්ධ  සයිබීරියන් හමුදාව පිටත් කර හරින ලද්දේ අසෝරස් වෙතින් ප්‍රංශ වෙළදුන් ඉවත් කිරීම පිණිසයි. ඔහු යුද සිරකරුවන් එල්ලා මරමින් කළ පුරාවෘත්තයට දායකත්ය සැපයීය. 'ඇසෝරස්' යනු පිලිප් රජුගේ පෘතුගාල පාලනයට එරෙහිව පැවති පෘතුගාලයේ අන්තිම ප්‍රදේශයයි.

අධිරාජ්‍යයන් දෙකක ප්‍රදේශ පාලනය කිරිමට සිදුවීමත් , ලන්දේසි , ඉංග්‍රීසි හා ප්‍රංශ ජාතීන් සමග තිබුණු තරගයක් හේතුවෙන් ලෝකය පුරා විසිරී තිබුණු පෘතුගීසීන්ට අයත් ප්‍රදේශ සමහරක ආරක්ෂාව කෙරේ සැලකිලිමත්වීමට  හැබ්ස්බර්ග් රජවරුන ට නොහැකි විය. මෙම කාලය තුල තමන් අල්ලා ගෙන සිටි ප්‍රදේශ බොහොමයක් අනෙකුත් තරගකාරී යටත් විජිතවාදීන් සදහා අතහැරීමට පෘතුගාලයට සිදුවිය.

ඇමරිකාවේදී ටොර්ඩ්ස්ලාස් ගිවිසුමෙන් නියම කරන ලද අක්ෂාංශ සීමාව ඉක්මවමින් මැන්හැට්න් වලින් ඔබ්බට පෘතුගීසි ව්‍යාප්තිය නොකඩවා සිදුවිය. පාතුගීසීහු ප්‍රංශවරු ඉක්විනෝක්ෂල්   වලින් පලවා හරින ලදහ.  යුද්ධ   චාරිකාවක සංවිධානය කොට 1615 දී ඉක්නෝසියල් වල ප්‍රංශ යටත් විජිතවාදීන් හා සටන් කර ඔවුන්  පරාජය කර ( ඔවුන් එහි පැමිණ අවුරුදු හතරක් ගතවීමටත් පෙර) ඔවුන් පලවා හැරීමට සමත් වුහ. 1625 අප්‍රේල් 30 වැනි දින ෆැද්රික් ද ටොලෙංඩෝගේ මුලිකත්වයෙන් යුත් හමුදාවක් සැල්ව‍දොරේ ඩි බහියා නගරය ලන්දේසීන්ට නැවත  අයිති කර දුන්නේය. මෙම බල සේනාව පෘතුගීසි නැව් 22කින්ද , ස්පාඤ්ඤ නැව් 34 කින් ද මිනිසුන් 12500 කින්ද සමන්විත විය. මෙයින්   3/4   ක් ස්පාඤ්ඤවරු වු අතර සෙසු පිරිස පෘතුගීසිහු වුහ.

කෙසේ වෙතත් 1627 දී   කැස්ටිලියන් (ස්පාඤ්ඤ) ආර්ථිකය කඩා වැටුණි. ලන්දේසීහු අවුරුදු 12 ක යුධ විරාමය කාලය තුල ඔවුන්ගේ නාවික හමුදාවට ප්‍රමුඛත්වය දුන්හ. එසේ කොට ස්පාඤ්ඤ් මුහුදු වෙළදාම විනාශ කර දැමුහ. ස්පාඤ්ඤ ආර්ථිකය කඩා වැටීමෙන් පසු ස්පාඤ්ඤය රදා පැවතුනේ සම්පුර්ණයෙන්ම ඒ මුහුදු වෙළදාම මතයි. ජයග්‍රහණ කීපයකින් පසුව ස්පාඤ්ඤවරු ඔවුන්ගේ වෙළද නැව් ඉතාහොදින් සංවිධානය වු ලන්දේසී නාවික හමුදාවෙන් ආරක්ෂා කරගනිමින් , ඔවුන්ගේ බලපුළුවන්කාරකම් යුරෝපයේද - මුහුදේද විදහා දැක්වුහ. නෙදර්ලන්තය සහ එංගලන්තය වැනි ස්පාඤ්ඤයේ සතුරන් මුහුදින් එතෙර ස්පාඤ්ඤවරුන් සතු ධන සම්පත් කෙරේ ගිජු වුහ. බොහෝ අවස්ථාවලදී දුර්වල ආරක්ෂක තත්වයක තිබුණු පෘතුගීසි මුරපොලවල්වලට පහර දීම (ස්පාඤ්ඤ ඒවාට වඩා) පහසු බව ඔවුහු තේරුම් ගත්හ. ස්පාඤ්ඤවරු තමනට එල්ලවන නාවික තර්ජනයන්ට දිගු කලක් ඔරොත්තු දීමට අපොහොසත් වුහ. මෙපරිදි  ලන්දේසි - පෘතුගීසි යුද්ධය ඇරඹුනි.

1638 සහ 1640 අතර කාලය තුල අගනුවර රිසයිෆ්හි තබාගෙන බ්‍රසීලයේ ඊසාන දිග පෙදෙසින් කොටසක් ලන්දේසීහු පාලනය කළහ. පෘතුගීසිහු 1649 දී ගුවාරරුපේස් හි දෙවැනි යුද්ධයෙන් සැලකිය යුතු ජයක් අත්පත් කරගත්හ. 1654  වන විට ඔවුන්ගේ පාලනය යටතේ තිබු සියලුම බ්‍රසීලයේ පෙදෙස් ලන්දේසීන් විසින් පෘතුගීසීන්ට පවරා දුන්හ.
බ්‍රසීලයේ ලන්දේසි ජනපද 17 වෙනි සියවසේදී නැතිවු නමුත් ලන්දේසීන්ට ලංකාව , සුභ පැත්මේ තුඩුව සහ නැගෙනහිර ඉන්දිය දුපත්  යටත් කර ගැනීමටද නාගසාකිහිදී ජපානය සමග වෙළද කටයුතු ආරම්භ කිරීමටද හැකිවිය. පෘතුගාලය සතු ආසියාවේ යටත් බිම්   නැගෙනහිර ටිමෝරයේ මැකාවු හි කදවුරුවලටත් , පෘතුගිසි  ඉන්දියාවටත්   පමණක් සීමා විය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Dutch_Ceylon#Dutch-Portuguese_War

ලන්දේසි - පෘතුගීසි සටන්


«Quand les hommes vivront d'amour» («Cuando los hombres vivan de amor»«») es una canción de 1956 de Raymond Lévesque, cantautor de Quebec, Canadá.

También fue interpretada por otros cantantes de Quebec, como Félix Leclerc y Céline Dion; de Francia, como Bourvil, Jean Sablon, Cora Vaucaire y Enrico Macias; y de otros países, como el grupo chileno Quilapayún o los cantantes españoles Marina Rossell y Lluis Llach, que la cantaron a dúo en catalán con el título Quan tothom viura d'amor.

Una de las versiones más conocidas es, probablemente, la de Félix Leclerc, Gilles Vigneault y Robert Charlebois que la interpretaron a trío.

En el 50 aniversario de la canción, se publicó en Quebec el álbum Quand les hommes vivront d'amour, 50 ans.

Referencias

Enlaces externos
 Quand les hommes vivront d'amour en TheCanadianEncyclopedia (en francés y en inglés)

Canciones en francés
Canciones de 1956
Cultura de Quebec

Quand les hommes vivront d'amour


نادي السروات. هو نادي رياضي سعودي من مدينة النماص تأسس عام 1977 (لعام 1397هـ).

تاريخ
تأسس النادي في محافظة النماص جنوب السعودية، وأطلق عليه هذا الاسم تيمنا بسلسلة الجبال الشاهقة وتسمى السروات، كان أول رئيس للنادي هو محمد بن شائق الشمراني، أما أول مدرب فكان حاتم بشري.

الألعاب المسجلة في النادي

كرة القدم
لعل أبرز إنجاز حققته اللعبة في تاريخ النادي وصولها للمباراة النهائية على مستوى منطقة عسير في بطولة القرن (كأس المؤسس) الملك عبد العزيز والخسارة بشرف أمام المتمرس المصيف، وفي هذا الموسم قدم الفريق الكروي الأول نتائج جيدة بقيادة مدربه عبد الرحمن درعان فتصدر مجموعته في الدور الأول وتأثر في الدوري الثاني بإيقاف حارس مرماه الأساسي، وسجل فريق درجة الشباب نتائج مشرفة وحل ثانياً في المجموعة التي تصدرها فريق أبها بطل المنطقة وثاني المملكة والصاعد حديثاً لدوري شباب الممتاز والذي فاز على السروات بصعوبة بهدف نظيف في الدور الثاني وذلك تحقق بمدرب مميز هو الوطني تركي فراج العسبلي، وحقق فريق درجة الناشئين نتائج أيضاً مميزة ولم يتعرض هو الأخر سوى لهزيمة واحدة وبمدرب وطني هو محمد صخيف.

الكاراتيه
أغلب لاعبي هذه اللعبة من الشباب والناشئين ويعد رياض الأسمري أبرز لاعب في النادي ويحمل الحزام البني وحصل على الميدالية الفضية على مستوى المنطقة ومن نجوم اللعبة الآخرين علي حسين الشهري وسليمان خلوفة وعبد الله عوض الأسمري ومحمد عبد الرحمن وعادل سعيد القشيري والأخوين حسام وفائز محمد ظافر، ويدرب فرق النادي الثلاثة المدرب المصري محمود سعد محمود (حزام أسود 4 دان).

والكابتن حسن سعيد القشيري الحاصل على الحزام الأسود 2 دان

التنس الأرضي
حقق فريق درجة الناشئين نتائج مميزة بتحقيقه لبطولة المنطقة وشارك في بطولة المملكة بالرياض وصنف ضمنها نجم السروات محمد العسبلي من العشرة الأوائل على مستوى المملكة، وحقق فريق درجة الشباب المركز الثاني وفريق الدرجة الأولى المركز الثالث وذلك على مستوى عسير.

ألعاب القوى

حقق فريقا الشباب والناشئين المركز الثالث على مستوى منطقة عسير، بينما لم يشارك فريق الدرجة الأولى لعدم اكتمال الأندية المشاركة، ويشرف على تدريب فرق النادي في هذه اللعبة الكابتن حسام عبد اللطيف، ومن إنجازات النادي في هذه اللعبة احتكار اللاعب عبد الرحمن المفيدي المركز الأول على عسير في رمي المطرقة لمدة ثلاث سنوات متتالية.

كرة الطائرة

حقق فريق درجة الناشئين المركز الثاني على مستوى المنطقة حيث أن هذا الفريق حقق بطولة مجموعته في ثلاث سنوات متتالية ،وحقق فريق درجة الشباب المركز الثالث على مجموعته بينما حقق فريق الدرجة الأولى المركز الرابع على المجموعة.

النشاط الثقافي والاجتماعي
للأنشطة الثقافية والاجتماعية حضور مميز وكبير ويولي النادي هذا الجانب اهتماماً بالغاً وتتلخص مشاركة النادي في هذا الإطار على :

 المشاركة في الأسابيع العامة كأسبوع الشجرة والمساجد والمرور والنظافة حيث يقوم النادي ممثلاً في القسم الاجتماعي بتوزيع النشرات والملصقات التوعوية الخاصة بهذه الأسابيع السنوية.
 المشاركة في زيارات دورية للمرضى في المستشفيات بالتعاون مع لجنة أصدقاء المرضى ويقدم أبناء النادي هدايا عينية للمرضى.
 احتضان منافسات الألعاب الرياضية المختلفة التي تقيمها إدارة تعليم النماص.
 المشاركة السنوية في مهرجان الطفل.
 تتخذ فرقة رجال الحجر للفنون الشعبية من نادي السروات مقراً لها حيث تشارك هذه الفرقة في مختلف المهرجانات داخل المحافظة وخارجها ويأتي على رأسها مهرجان الجنادرية وحفلات الصيف والموسم السياحي في أبها، كما أحيت الفرقة حفلات استقبال لرؤساء الصين & ليبيا & فنزويلا عند قدومهم للمملكة.

ولنادي السروات مساهمات في مجال التنشيط السياحي حيث يقيم دورة رياضية لكرة القدم على شرف محافظ المحافظة وذلك على كأس رجل الأعمال يحيى آل مرضمة عضو الشرف بالنادي.

منشآت النادي

يمتلك النادي مقراً مجهزاً بأحدث الوسائل، وملعب كرة قدم مزروع، وملعبين ثلاثيين للطائرة واليد والسلة ،ومكتبة عامة، ومسرحاً خاصاً يتسع لخمسمائة متفرج، وصالة للأسكواش مع ملعب كرة قدم إضافي في شرق المحافظة (في بلدة الفرعة تحديداً) يتم استخدامه وقت الأمطار والضباب.

وصلات خارجية

 صحيفة السروات

المراجع

أندية كرة قدم أسست في 1977
سروات
أندية كرة قدم في النماص

نادي السروات


Hellmuth Heinz (* 31. August 1904 in Potschappel; † 15. Dezember 1994 in Freital) war ein deutscher Widerstandskämpfer und Museologe.

Leben
Nach dem Besuch der Volksschule absolvierte Hellmuth Heinz ein Studium als Verlagskaufmann. Er war in der Arbeiterbewegung aktiv und trat 1919 in die Karl-Liebknecht-Jugend ein. 1928 wurde er Mitglied der USPD und wirkte während des Nationalsozialismus illegal in einer Dresdner Gruppe unter der Leitung von Fritz Schulze mit. Im Jahr 1941 wurde er verhaftet und zu 15 Jahren Zuchthaus verurteilt.

Nach Kriegsende gründete er unter anderem die Ortsgruppe des Kulturbundes und fungierte als Leiter der Volkshochschule, des Kulturamtes sowie ab 1954 als Museumsdirektor im Haus der Heimat. 1949 erwarb er die Sammlung Willy Eberl für die Stadt Freital. 1987 übergab Heinz seine private Kunstsammlung an das Stadtmuseum.

Nach Heinz wurde eine Straße in Freital benannt und im Jahr 1988 wurde ihm die Ehrenbürgerschaft von Freital zuerkannt.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Heimatbuch Plauenscher Grund. Tal der Unrast. Sachsenverlag, Dresden 1950.
 Erich Fraaß: Auf dem Lande. Verlag der Kunst, Dresden 1960.
 Curt Querner. Verlag der Kunst, Dresden 1968.
 Erich Fraaß. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1973.
 Fritz Winkler. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1976.
 Ewald Schönberg. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1977.
 Conrad Felixmüller. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1978.
 Werner Haselhuhn. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1979.
 Carl Bantzer. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1981.
 Erich Gerlach. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1984.
 Max Möbius. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1986.
 Hermann Lange. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1988.
 Artur Moritz. Reihe Maler und Werk. Verlag der Kunst, Dresden 1989.

Literatur
 Rolf Günther (Hrsg.): Querner trifft Heinz. Zwei zum 100., Sandstein Verlag, Dresden 2004, ISBN 978-3937602134.

Weblinks

Einzelnachweise

Wissenschaftlicher Mitarbeiter eines Museums in Sachsen
Kunstsammler
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
USPD-Mitglied
Ehrenbürger von Freital
Deutscher
Geboren 1904
Gestorben 1994
Mann

Hellmuth Heinz


Monumentum Ancyranum veya Ankara Anıtı; Res Gestae Divi Augusti'nin Ankara'daki Augustus Tapınağı'nın duvarlarına kazınmış olan ve metnin dünya üzerinde bilinen en eksiksiz kopyasıdır. İlk Roma İmparatoru olan Augustus'un yaptığı işleri anlatan yazıt, 14 Ekim 1972 tarihinde tapınakla birlikte tescillenerek birinci derece kültür varlığı ilan edilmiştir. Orijinali kayıp olmakla birlikte; diğer kopyaları Isparta'daki Antiokheia (Monumentum Antiochenum) ve Apollonia (Monumentum Apolloniense) antik kentlerinde bulunmuştur.

Yazıtın keşfi ve çoğaltılması
1554 yılında, Kutsal Roma İmparatoru I. Ferdinand tarafından Anadolu'ya gönderilen Flaman Ogier Ghiselin de Busbecq; Ankara'da yaptığı keşifler esnasında tapınağın duvarlarında rastladığı bu metni kayıt altına alan ilk isimdir. Daha sonraları III. Napolyon döneminde yine Osmanlı'ya yollanan Georges Perrot ve Edmund Guillaume ise ilk tam kopyayı çıkartan kişilerdir. Latince metnin tamamını, Yunanca olanın ise bir kısmını not etmeyi başaran ikili; Avrupa'ya döndüklerinde metinlerin basılarak çoğaltmasını sağlamışlardır. 1859'da Berlin Akademisi tarafından finanse edilen Andreas Mordtmann da yazıtın kopyalanması için görevlendirilmiş, fakat yöre halkından izin alamadığı ve kullanacağı tekniğin yazıta zarar vereceğini düşündüğü için vazgeçmiştir. 1882 yılında Carl Humann her iki metnin de alçı mulajlarını çıkartarak Almanya'ya dönmüş, bu kalıplar sergilenmek üzere Berlin Müzesi'ne yerleştirilmiştir. Sonraki sene Theodor Mommsen yazıtlar üzerine bir kitap yazmış ve alçı kalıplardan esinlenerek oluşturduğu gravürleri bu esere dahil etmiştir. Hamit Dereli, Mommsen'in çalışmasından yola çıkarak metni Latince'den Türkçeye çevirmiş ve Ankara Anıtı adıyla yayımlamıştır.

Yazıtın ana metninin kaynağı

İmparator Augustus MS. 14 yılında ölmeden önce Vesta tapınağına Suetonius'a  göre üç rulo (Cassius Dio'ya  göre dört parşömen rulo halinde mühürlenmiş vasiyetname bırakmıştı.

Bu rulolarda birincisinde şunlar bulunmakta idi:
 Cenaze töreninin nasıl yapılması gerektiği hakkında talimat:
 Latince olarak kendisinin şahsi ifadesi ile hazırlamış olduğu yaşam hikâyesi ([[Latince:ındex rerum gestarum). Bunların bronz levhalar üzerine  aynen kazılmasını ve bu bronz levhaların Roma'daki anıtsal mezar önüne konulmasını istemiştir.
 Hükmü altında bulunan imparatorluğun tümündeki durum. İmparatorluk ordusunun büyüklüğü ve devlet hazinesi ve imparatorun hazinesi ve gelirlerinin birer bilançosu.

İkinci ruloya Latince "Res gastae" adı verilmektedir ve bu rulodaki metin Roma'da bulunan Augustus'un anıt mezarının önünde bulunan iki sütuna takılmış olan iki bronz tablet üzerinde bulunmaktaydı. Bu tabletlerde bulunan metinler geniş Roma İmparatorluğu arazilerinde sonradan yaptırılan Tanrısal Augustos Tapınaklarının duvarlarına da kazılmıştır. Günümüze kadar en eksiksiz olarak gelmiş olan böyle bir metin Ankara Anıt'nda bulunan metindir.

Tarihçiler arasında, Augustus ölmesinden günümüze kadar hala devam eden bir tartışma konusu Augustos'un Vesta Tapınağı'na verdiği belgelerde bir dördüncü parşomen rulo bulunup bulunmadığıdır. Örneğin antik Romalı  tarihçilerden Suetonius bu  dördüncü rulonun olmadığını; Cassius Dio ise bulunduğunu kabul etmektedirler. Eğer bu dördüncü parşomen rulo mevcut idiyse bu rulonun işlediği konunun Augustus'un kendini takip eden imparator Tiberius'a ve Roma Senatosu'na Roma İmparatorluğu'nun içsel ve dış politikalarının ne olacağına dair Augustus'un tavsiye ve nasihatlarını ihtiva ettiği belirtilmektedir.

Yazıtın metninin içeriği

Ankara Anıtı'nda hem Latince hem de Grekçe kazılı olan  "Res gastae"  belgesinin metninde önce bir kısa giriş kısmı; sonra 35 ana paragraf ve en son olarak Auguştus'iün ölümünden sonra hazırlanmış bir ekden oluşmaktadır. 35 tane ana paragrafın genellikle dört bölüme ayrılmış olduğu kabul edilmektedir ama bu paragrafları değişik bölümlere ayıran tarihçiler de bulunmaktadır.

 Birinci Bölüm (1.- 14. paragraf): Bu bölümde Augustus'un politik kariyerinden; ona verilen ve hayatta iken adına ihdas edilmiş olan özel şeref unvanları, payeler ve şerefsel görevler sıralanmaktadır.
 İkinci Bölüm (15.- 24. paragraf): Bu bölümde, Romalı halka Augustus tarafından dağıtılan paralar, onlar için tertip edilen sirk gösterileri ve alaylar  ile halk için inşa edilen anıtlardan söz edilmektedir.
 Üçüncü Bölüm (25.- 33. paragraf): Bu bölümde, Augustus'un gösterdiği büyük askeri başarılar ve diplomatik faaliyetlerle imparatorluğa sağladığı kazançlardan bahsedilmektedir.
 Dördüncü Bölüm (34.- 35. paragraf): Bu bölümde, Augustus adının ve "Ülkenin Babası" unvanlarının aslının ne olduğunu açıklayan belgesel delillere yer verilmektedir.
 Ek: Daha önceki metinlerde kullanılan üslup birinci şahıs gözüyle hitap şekilde olmasına karşılık bu ekte üçüncü şahıs görüşüyle yazılma üslubu kullanılmaktadır. Bu nedenle bu metnin Augustus tarafından şahsen hazırlanmadığı kabul edilmektedir. Bu ek önce belgede bildirilen metinlerin tümünün bir özetini vermektedir. Sonra Augustus'un Roma devleti içinde gayet müstesna pozisyonundan bahsetmektedir. Son olarak da Augustus'un kendi şahsi mali fonlarını kullanarak  yeniden yaptırdığı veya restore ettirdiği anıtların isimlerinin listesi verilmektedir. Bu anıtlar için Augustus'un  kullandığı kendi mali fonların 600 milyon gümüş denarri olduğu yazılmaktadır. Bu meblağların günümüzdeki para birimlerine çevrilmesi hemen hemen imkânsız olmaktadır. Ama bir kıyas sağlanması için, Augustus'un imparatorluk döneminde Roma devletinin yaptığı yıllık kamu harcamalarının 200-300 bin gümüş denarri olduğu hesaplanmıştır.

Augustus'un MS 14'te ölümünün ardından "Res Gestae Divi Augusti" metninin bir kopyası, Ankara Anıtı'nın iç ve üç duvarına Latince olarak kazılmıştır. Bu altı sayfa olarak tertip edilmiştir. Altı sayfalık Latince yazıtın her bir sayfası 2,700 metre yükseklikte duvara kazılmıştır ve her duvar 4 metre endedir. Bu 6 sayfa Latince yazıttan, girişin sol tarafında bulunan ilk 3 sayfasında 46 satır bulunur ve bunun bölümlerinin başlıkları her üç sayfanın üzerinde 2,5 satır olarak verilmiştir. Girişin sol tarafında bulunan 3 sayfa için ise her bir sayfa 54 satırdan oluşmaktadır. Şüphesiz bu şekilde tertip yazıtın şimdi kaybolmuş Roma'daki bronz orijinaline benzetilmek içindir. Bu 6 sayfada her bir satır ortalama olarak 60 Latince harften oluşmaktadır. Paragrafları göstermek için paragraftaki birinci harf marjdan bir harf dışarı çıkar. Cümle sonlarında bulunması gerek nokta yerine 7 şeklinde bir sembol kullanılır.

Ankara Anıt'ındaki cella'nın Güneybatı dış duvarlarına ise Yunanca çevirisi kazınmıştır. Bu dış duvar kıyısından çok uzun zamandan beri Türk evleri inşa edildiği için Yunanca metni okumak ve bu metinlerin alçıdan kopyalarını almak çok zor hatta bazı kısımlar için imkânsiz olmuştur

Ayrıca bakınız

 Augustus Tapınağı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hamit Dereli (çeviri) ve Remzi Oğuz Arık (önsöz) (1949) Ankara Anıtı, M.E. B. Klasikleri Dünya Klasikleri - 68

 Trieste Üniversitesi'nin İnternet sayfasında yazıt hakkında Türkçe bilgiler, Erişim:2008-16-02
 Res Gestae hakkında Türkçe bilgiler Erişim: 2011-08-22
 P. Botteri ve G. Fangi (2003). Ankara Projesi: Ankara Augustus ve Roma Tapınağı, ISPRS Arşivleri, cilt XXXIV bölüm 5/W12 Komisyon V, ss 84-88.,

Augustus Tapınağı
Res Gestae Divi Augusti

Monumentum Ancyranum


Olaylar
 Senegal ve Yeşil Burun Adaları, Dinas Diaz tarafından keşfedildi.

Doğumlar
 1 Mart - Sandro Botticelli, İtalyan ressam (ö. 1510)
 3 Ekim - Celâleddîn Süyûtî, Mısırlı muhaddis, müfessir, mutasavvıf ve filozof (ö. 1505)
 tarihi bilinmeyen
 I. Mengli Giray, Kırım Hanı (ö. 1515)
 Albert Brudzewski, Leh astronom (ö. 1497)
 Luca Pacioli, İtalyan matematikçi (ö. 1514 / 1517)
 Nicolas Chuquet, Fransız Matematikçi

Ölümler
 2 Ağustos - Oswald von Wolkenstein, Alman şair, besteci ve diplomat (d. 1376 / 1377)
 tarihi bilinmeyen
 Uluğ Muhammed Han, Altın Orda Hanı, Kazan Hanı

1445


Članovi skupine Zabranjeno pušenje su trenutačni kao i svi bivši članovi skupine od njenog formiranja u Sarajevu 1980. godine. Zabranjeno pušenje trenutačno ima pet članova, i to su suosnivač benda, pjevač i gitarist Davor Sučić, dugogodišnji bubnjar benda Branko Trajkov, gitarist Toni Lović, bas-gitarist Dejan Orešković te violinist i klavijaturist Robert Boldižar. Zabranjeno pušenje je garažna rock skupina, usko povezana s kulturnim pokretom novi primitivizam i radio i televizijskim satirom Top lista nadrealista. Bili su jedna od najpopularnijih glazbenih skupina 1980-ih u bivšoj državi, prodajući stotine tisuća albuma. Band formiran kontra tada prevladavajućem punk rocku i novom valu stvorio je osebujni garažni rock zvuk s utjecajima narodne glazbe, često s inovativnom produkcijom i složenim pričama.

Članovi

Trenutni članovi
Od studenog 2019. godine skupina Zabranjeno Pušenje se sastoji od jednog pjevača, jednog gitarista, jednog basista, jednog bubnjara, te jednog violiniste i klavijaturiste.

Izvor: Zabranjeno Pušenje

Bivši članovi
Bivši članovi skupine Zabranjeno pušenje uključuju tri pjevača, deset gitarista, četiri bubnjara, šest klavijaturista, dvoje saksofonista, te po jedan violinist, trombonist i udaraljkaš.

Kronologija

Postave

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena Internet stranica

Članovi

Članovi skupine Zabranjeno pušenje


Mehmet Başaran (25 Nisan,1926, Kırklareli - 27 Haziran 2015, İstanbul), köy edebiyatı hareketinin şiirdeki temsilcilerinden biri olan şair, eğitimci ve yazardır.

1926'da Kırklareli'nin Lüleburgaz ilçesindeki Ceylanköy'de doğdu. Kepirtepe Köy Enstitüsü'nü (1943) ve Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü'nü bitirdi (1946). Köy Enstitülü Hatun Birsen Başaran ile evlendi. Askerliğini yaparken Yedeksubay Okulu'ndan çavuşa çıkarıldı. Köy enstitüsü öğretmenliği, gezici başöğretmenlik, ilkokul öğretmenliği, Türkçe öğretmenliği yaptı ve Türkiye Öğretmenler Sendikası'nın (TÖS) kuruluş çalışmalarına katıldı, 1979'da emekli oldu. 1950'li ve 1960'lı yıllarda güçlenen köy edebiyatı hareketinin şiirdeki önde gelen temsilcilerinden birisidir. İlk şiiri Köy Enstitüleri Dergisinde yer aldı. Adam Sanat, Gösteri, Kıyı, Varlık, Yansıma, Yazko Edebiyat, Yeditepe, Yeni Biçem, Yeni Ufuklar ve
Yücel gibi dergilerde şiirleri yayınlandı. Toplumcu düşünceyi didaktizme düşmeden şiirlerine sindirmeyi bildi. Şiirlerinde direnme ve umut temalarını iç içe işledi. Aynı temalar gözlem ve deneyimleriyle bütünleşmiş olarak Ahlat Ağacı ve Nisan Haritasından sonra şiir kitaplarına damgasını vurdu.

27 Haziran 2015 tarihinde hayatını kaybeden Başaran'ın cenazesi doğduğu yer olan Ceylanköy'de toprağa verildi.

Ödülleri
 1970 TRT Sanat Ödülleri Yarışması başarı ödülü
 1979 Orhan Kemal Roman Armağanı

Eserleri
 Ahlat Ağacı, 1953
Çarığımı Yitirdiğim Tarla, 1955
 Karşılama, 1958
 Nisan Haritası, 1960
Aç Harmanı, 1962
 Kocakent, 1963
Zeytin Ülkesi, 1964
 Pıtraklı Memleket, 1969
Sürgünler, 1970
Tonguç Yolu, 1974
 Gök Ekin, 1975
Elif Diye Bir Türkü, 1976
Mehmetçik Mehmet, 1978
 Meşe Seli, 1982
 Günler Tuz Rengi, 1986
Sabahattin Eyüboğlu ve Köy Enstitüleri, 1990
 Sis Dağı'nın Başında Borana Bak Borana, 1990
Giz Kokan Suskunluk, 1991
 Yasaklı - Acının ve Sevginin Yurttaşı, 2. baskı 2003, Cumhuriyet Kitapları
 Köy Enstitüleri Özgürleşme Eylemi, 3. Baskı 2003, Cumhuriyet Kitapları
 Kuşatılmış Yaşam Günaydın Aşk, 2006, Cumhuriyet Kitapları
 Eylülün Kızgın Soluğu, 2007, Cumhuriyet Kitapları
 Yüreğinin Sesi Zeytin Ülkesi, 2007, Cumhuriyet Kitapları
Öğretmenim Hasan Âli Yücel, 2009, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları

Kaynakça

1926 doğumlular
Kırklareli doğumlular
2015 yılında ölenler
Kırklareli'de defnedilenler
Resim aranan yazarlar
Köy Enstitüsünde öğrenim görenler
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
20. yüzyıl erkek yazarları

Mehmet Başaran (yazar)


Francesco Costantino Mazzieri OFMConv (Osimo,  — Ibenga, ) foi prelado ítalo-zambiano da Igreja Católica Romana que serviu como prefeito apostólico, vigário apostólico e bispo da Diocese de Ndola, na Zâmbia, entre 1938 e 1965.

Biografia
Nasceu na vila de Abbadia, comuna de Osimo, Itália. Depois de terminar seus estudos escolares, em 1904, entrou para o Convento de São Francisco da Ordem dos Frades Menores Conventuais em Montalto (Ascoli Piceno) e, em 23 de abril de 1905, emitiu seus votos temporários, e, em 15 de agosto de 1909, a profissão perpétua.

Ordenado sacerdote em 10 de agosto de 1912, obteve um doutorado em Teologia Sagrada na Faculdade de São Boaventura, em Roma, no ano seguinte. Viveu seu ministério presbiteral como reitor do Seminário Menor da Província Franciscana de Marche em San Marino, guardião em diversos conventos, secretário provincial e pároco em Fermo.

Em 1930, foi enviado, com mais seis irmãos, para o que hoje é a Zâmbia, para o distrito de Ndola (então Rodésia do Norte), o qual era uma colônia britânica e onde a presença da Igreja Católica ainda era totalmente ausente. Ele se dedicou então à evangelização progressiva e intensa deste território.

Com o progresso da Igreja missionária, Frei Francesco foi nomeado prefeito apostólico, depois vigário apostólico e bispo em 13 de janeiro de 1949. Sua consagração se deu exatamente um mês depois, na Basílica dos Santos Doze Apóstolos, em Roma, presidida pelo cardeal Dom Pietro Fumasoni Biondi, prefeito da Congregação para a Propagação da Fé, auxiliado pelos arcebispos Dom Raffaele Mario Radossi, de Espoleto, e Dom Pio Leonardo Navarra, de Terracina, Priverno e Sezze, ambos coirmãos de Dom Francesco.

Viveu cerca de 36 anos de atividade missionária assídua e intensa, incluindo 17 anos de ministério episcopal. Após a sua resignação como bispo, em 26 de novembro de 1965, escolheu morar na área rural de Santa Teresa, em Ibenga, vivendo em comunidade com seus coirmãos e continuando seu trabalho pastoral. Aí faleceu aos 94 anos de idade, tendo recebido várias honrarias das autoridades civis da Zâmbia.

Em 9 de abril de 2022, a Santa Sé reconheceu suas virtudes heróicas, conferindo-lhe a condição de venerável.

Naturais de Ancona (província)
Bispos católicos da Zâmbia
Teólogos da Itália
Italianos expatriados
Veneráveis

Francesco Costantino Mazzieri


Antoine Ignace Melling veya Anton Ignaz Melling (1763 - 1831), Fransız seyyah, mimar ve ressam. İstanbul'daki çeşitli yapıların inşa ve restorasyonunu üstlenmiş ve ayrıca İstanbul'un çeşitli semtlerinden manzaralar içeren gravürler yapmıştır.

Hayatı
Antoine Ignace Melling 1763 yılında, Baden'in başkenti Karlsruhe'de doğdu. Heykeltıraş olan babasının ölümünün ardından, ressam amcasıyla birlikte Strazburg'da yaşamaya başladı. Klagenfurt'ta mimarlık ve ressamlık eğitimi gördü. 19 yaşında Osmanlı İmparatorluğu'nun Rusya elçisi tarafından İstanbul'a getirildi. Burada, Osmanlı Padişahı III. Selim'in kız kardeşi Hatice Sultan'ın Ortaköy'deki sarayını restore etti. Yeni tasarımıyla birlikte bu saray, şehirdeki ilk Neoklasik tarzdaki yapısı oldu. Yıllarca imparatorluk bünyesinde çalıştı.

Aralık 1799'da Alélaïde adında kızı oldu. Kızının annesi Cenevizli levanten Françoise-Louise Colombo ile daha sonraları evlendi.

Paris'e dönmesinden 1 sene sonra 1803 yılında gravürlerini Pittoresque de Constantinople et des rives du Bosphore adı altında yayınlamaya başladı. 1819 yılına kadar yayınlarına devam etti. 1831 yılında öldü.

Galeri

Bibliyografi
Elisabeth A. Fraser, Mediterranean Encounters: Artists Between Europe and the Ottoman Empire, 1774-1839 , Penn State University Press, 2017. ISBN 978-0-271-07320-0

Kaynakça
Özel

Genel

1763 doğumlular
Karlsruhe doğumlular
1831 yılında ölenler
18. yüzyıl Fransız ressamları
19. yüzyıl Fransız ressamları
Fransız mimarlar

Antoine Ignace Melling


An Encyclia camagueyensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rodr.Seijo, Gonz.Estév., Sauleda, Risco Vill. ngan Es. An Encyclia camagueyensis in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia camagueyensis


The Stadium of Light er fótboltaleikvangur í Sunderland, Englandi, og er heimavöllur Sunderland A.F.C.. Völlurinn tekur 49.000 í sæti sem gerir hann níunda stærsta völl Englands. Völlurinn er einnig notaður sem tónleikastaður.

Ensk margnota íþróttamannvirki
Sunderland

Stadium of Light


Épithalame, op. 75, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1907.

Composition
Mel Bonis compose son Épithalame pour chœur de soprano et contralto avec piano sur un texte de Victor Hugo. L'œuvre est publiée en 1907 aux éditions Demets, puis est rééditée en 2004 et en 2014 par Armiane.

Analyse
L'œuvre est l'une des rares mélodies françaises que la compositrice crée sur des textes d'auteurs connus, comme Le Dernier Souvenir, sur un poème de Leconte de Lisle.

Réception
L'œuvre n'a pas été interprétée du vivant de la compositrice.

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre réalisée en 1907
Œuvre en sol majeur

Épithalame de Bonis