Papa Westray () (), also known as Papay, is one of the Orkney Islands in Scotland, United Kingdom.  The fertile soil has long been a draw to the island.

Attractions on the island include Holland House with an associated folk museum and the Knap of Howar Neolithic farmstead run by Historic Scotland.

It is the ninth largest of the Orkney Islands with an area of . The island's population was 90 as recorded by the 2011 census, an increase of over 35% since 2001 when there were only 65 usual residents. During the same period, Scottish island populations as a whole grew by 4% to 103,702.

Infrastructure
Orkney Ferries sail  from Papa Westray to Pierowall's Gill Pier. Twice a week - on Tuesday and Friday - the  or  provides a direct service to and from Kirkwall on the Orkney Mainland, also serving either Rapness on Westray, or North Ronaldsay. There are also occasional summer Sunday excursions.
Britten-Norman Islander aircraft operated by Loganair fly from Papa Westray Airport to Westray, North Ronaldsay, and Kirkwall; the hop from Papa Westray to Westray is the world's shortest scheduled flight, at approximately 2 minutes.

Wildlife
At the northern tip of the island lies North Hill. At , it is the island's highest point and an RSPB nature reserve. Many seabirds breed on the island, including Arctic terns and Arctic skuas. It was one of the last places where the great auk was found; the last individual was killed in 1813. The reserve is also home to the rare and tiny purple-flowered Scottish primrose Primula scotica.

The sea around most of the island is a Nature Conservation Marine Protection Area, in place to protect the feeding grounds of the island population of black guillemot. More than 500 breeding birds visit these seas each year, with many nesting on the offshore islet of the Holm of Papa.

History
The Knap of Howar Neolithic farmstead (Historic Scotland; accessible at all times) is the oldest preserved house in northern Europe, dating from around 3500 BC. The homestead, which consists of two roughly rectangular stone rooms side by side, linked by an internal door, and with doors to the outside at the west end, is partially subterranean, and virtually complete to roof height. Examples of the round-bottomed Unstan ware have been found here, and provided the key to dating the settlement.

According to tradition, in the 8th century AD, the Pictish King Nechtan attempted to seduce a young woman from the island named Triduana, who in response gouged her own eyes out. She later became abbess of a nunnery at Restalrig, now part of Edinburgh, and was in due course canonised as St Tredwell. A chapel was consecrated to her on Papa Westray and became a place of pilgrimage for people with eye complaints.

The island is one of the 'Papeys' or 'islands of the papar'''. Joseph Anderson noted that:

Also on the island is the 12th-century St Boniface's Church (recently restored; open in summer) with a carved Norse "hogback" gravestone (probably also 12th century) in the churchyard. This stands on a substantial and largely unexcavated 9th century, or earlier, Pictish religious site – possibly including a bishop's residence. Remains of a heavily eroded broch can be seen on the shore. Early Christian carved stones, which may date from as early as the 7th century AD, found at this site are on display in The Orkney Museum in Kirkwall and the National Museum of Scotland in Edinburgh. These may be the earliest evidence for Christianity to survive in the Northern Isles.

Another ancient monument that can be visited is a well-preserved Neolithic chambered cairn on the small island of Holm of Papa Westray, a little east of Papay itself (and readily visible from the larger island). The long, stalled cairn, built of local stone, was once a communal burial place for the bones of an ancient community. It is protected by a modern roof and entered by a man-hole from above. This can be seen at any time of day, but visitors must arrange privately for a boat through the local co-op.

Papa Westray was the birthplace of the Orcadian educator and man of letters, John D. Mackay (1909 – 1970).

St Tredwell's Chapel

The remains of St Tredwell's Chapel stand on a conical mound on a small peninsula (about  high and  across in St Tredwell's Loch. The remains of the late medieval walls can be seen, built over Iron Age remains, including a tunnel leading to a circular building or broch. The thick walls of the chapel and records of tracery work indicate an important and well-founded establishment.

The chapel was surveyed by Sir Henry Dryden in 1870 when its walls, of variable thickness, were still up to 6 feet high and the interior measured 20 ft 3in by 13 ft 10ins. The chapel was cleared of rubble by William Traill around 1880. He found 30 copper coins dating between the reigns of Charles II and George III under the chapel floor, along with a female skeleton.

In The Archaeological Sites and Monuments of Papa Westray and Westray, R.G. Lamb (1983:19) notes:
Immediately outside the W wall Traill broke into a subterranean passage which he followed N then NW for some 10m, passing several sets of door-checks and a side-chamber and entering a 'circular building'. Finds from this structure, including a stone ball, are in NMAS (...); others are in Tankerness House Museum (...). The opening into the passage is now blocked by rubble; it is likely that this was part of a complex of late Iron Age buildings, on the wreckage of which the chapel was built. It is possible that that a broch lies at the core of the mound, on the lower SE slope of which a revetment-wall, 1.9m high and traceable for 11m, may be part of an outer wall or ringwork. A few metres to the N of the chapel are the footings of two small subrectangular buildings of indeterminate date. A cross-slab is said to have been seen some years ago in the deep water besides the islet, but an attempted recovery was unsuccessful

Miraculous cures are associated with St Tredwell, particularly in those suffering from eye afflictions. Pilgrims travelled to Papay from all of Orkney and the north seeking a cure. Marwick, in a paper written in 1925, cites John Brand in his Brief Description of Orkney (1700) as having much to say of the chapel:

People used to come to it from other isles; before the chapel door was a heap of small stones, "into which the Superstituous People when they come, do cast a small stone or two for their offering, and some will cast in Money"; the loch is "held by the People as Medicinal"; "a Gentleman in the Countrey, who was much distressed with sore Eyes, went to this Loch and Washing there became sound and whole...with both which persons he who was Minister of the place for many years was well acquainted and told us that he saw them both before and after the Cure: The present minister of Westra told me that such as are able to walk use to go so many times about the Loch, as they think will perfect the cure before they make any use of the water, and that without speaking to any... not long since, he went to this Loch and found six so making their circuit..." "As for this Loch's appearing like Blood, before any disaster befal the Royal Family, as some do report, we could find no ground to believe any such thing.

In the 19th century the Minister of Westray, John Armit, noted that:
Such was the veneration entertained by the inhabitants for this ancient saint, that it was with difficulty that the first Presbyterian minister of the parish could restrain them, of a Sunday morning, from paying their devotions at this ruin, previous to their attendance on public worship in the reformed church. Wonders, in the way of cure of bodily disease, are said to have been wrought by this saint, whose fame is now passed away and name almost forgotten.

See also

List of islands of Scotland
List of Orkney islands

References

Further reading
 Rendall, Jocelyn (October 2009) Steering the Stone Ships: A Story of Orkney Kirks and People'' (St Andrew Press)

External links

 Papa Westray
 RSPB North Hill, Papa Westray
 Land Art - Papa Westray project
 An International Contemporary Art Festival - Papay Gyro Nights Art Festival

Islands of the Orkney Islands
Nature Conservation Marine Protected Areas of Scotland

Papa Westray


Francesc "Cesc" Fàbregas i Soler (; d. 4 Mayıs 1987), eski İspanyol futbolcudur. Fabregas, hem ofansif olarak hem kanatlarda oynayabilen bir göbek oyuncusudur.

Kariyeri
Fabregas futbola Barcelona'da başladı.

Arsenal
1 Temmuz 2003 tarihinde, Premier League ekiplerinden Arsenal'e 3,2 milyon euro karşılığında transfer oldu.

Fàbregas, 2004-05 sezonunda 33 maça çıktı ve 2 gol kaydetti. Arsenal forması ilk kez 15 Ağustos 2004 tarihinde, Everton maçında giydi. Maç 4-1 galibiyet ile sonuçlandı. Arsenal adına ilk golünü ise 25 Ağustos 2004 tarihinde, Blackburn ile yapılan maçta kaydetti. Maç 3-0 galibiyet ile sonuçlandı. 8 Mayıs 2005 tarihinde, Liverpool ile yapılan maçta Fàbregas 1 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Fàbregas ilk maçına 2 Kasım 2004 tarihinde, Panathinaikos karşısında çıktı. Maç 1-1 beraberlik ile sonuçlandı. UEFA Şampiyonlar Ligi'ndeki ilk golünü de 7 Aralık 2004 tarihinde, Rosenborg ile yapılan maçta kaydetti. Maç 5-1 galibiyet ile sonuçlandı. FA Cup'ta Fàbregas ilk maçına 9 Ocak 2005 tarihinde, Stoke City karşısında çıktı. Maç 2-1 galibiyet ile sonuçlandı. FA Community Shield'a Fàbregas ilk maçına 8 Ağustos 2004 tarihinde, Manchester United karşısında çıktı. Maç 3-1 galibiyet ile sonuçlandı.

21 Mayıs 2005 tarihinde, Arsenal FA Cup'ta Manchester United ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 85 dakika görev aldı. Maç 5-4 Arsenal galibiyeti ile bitti ve FA Cup'ı Arsenal kazanmış oldu.

8 Ağustos 2004 tarihinde, Arsenal FA Community Shield'a Manchester United ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 90 dakika görev aldı. Maç 3-1 Arsenal galibiyeti ile bitti ve FA Community Shield'ı Arsenal kazanmış oldu.

Fàbregas, 2005-06 sezonunda 35 maça çıktı ve 3 gol kaydetti. Bu sezonda Blackburn, Fulham ve Sunderland takımlarına gol atarak başarılı performansını sürdürdü. EFL Cup'ta Fàbregas ilk maçına 10 Ocak 2006 tarihinde, Wigan karşısında çıktı. Maç 1-0 yenilgi ile sonuçlandı.

17 Mayıs 2006 tarihinde, Arsenal UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Barcelona ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 75 dakika görev aldı. Maç 2-1 Barcelona galibiyeti ile bitti ve UEFA Şampiyonlar Ligi'ni Barcelona kazanmış oldu.

7 Ağustos 2005 tarihinde, Arsenal FA Community Shield'a Chelsea ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 90 dakika görev aldı ve 1 gol kaydetti. Maç 2-1 Chelsea galibiyeti ile bitti ve FA Community Shield'ı Chelsea kazanmış oldu.

Fàbregas, 2006-07 sezonunda 38 maça çıktı ve 2 gol kaydetti. Bu sezonda Manchester City ve Bolton takımlarına gol atarak başarılı performansını sürdürdü.

25 Şubat 2007 tarihinde, Arsenal EFL Cup'ta Chelsea ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 90 dakika görev aldı. Maç 2-1 Chelsea galibiyeti ile bitti ve EFL Cup'ı Chelsea kazanmış oldu.

Fàbregas, 2007-08 sezonunda 32 maça çıktı ve 7 gol kaydetti. 23 Ekim 2007 tarihinde, Slavia Praha ile yapılan UEFA Şampiyonlar Ligi maçında Fàbregas 2 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü.

Fàbregas, 2008-09 sezonunda 22 maça çıktı ve 3 gol kaydetti. 26 Nisan 2009 tarihinde, Middlesbrough ile yapılan maçta Fàbregas 2 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü. Fàbregas bu sezonda Sunderland takımına gol atmayı başardı.

Fàbregas, 2009-10 sezonunda 27 maça çıktı ve 15 gol kaydetti. Everton ve Aston Villa ile yapılan maçlarda Fàbregas maç başına 2 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü. 4 Kasım 2009 tarihinde, AZ ile yapılan UEFA Şampiyonlar Ligi maçında Fàbregas 2 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü.

Fàbregas, 2010-11 sezonunda 25 maça çıktı ve 3 gol kaydetti. Fàbregas bu sezonda Sunderland, Everton ve Chelsea takımlarına gol atmayı başardı. 15 Eylül 2010 tarihinde, Braga ile yapılan UEFA Şampiyonlar Ligi maçında Fàbregas 2 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü.

27 Şubat 2011 tarihinde, Arsenal EFL Cup'ta Birmingham ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta sakatlığından dolayı görev alamadı. Maç 2-1 Birmingham galibiyeti ile bitti ve EFL Cup'ı Birmingham kazanmış oldu.

Barcelona
1 Ağustos 2011 tarihinde, La Liga ekiplerinden Barcelona'ya 34 milyon euro karşılığında transfer oldu. Fàbregas, Barcelona ile 5 yıllık sözleşme imzaladı. Fabregas Barcelona'ya transfer olduktan sonra Arsenal teknik direktörü Arsène Wenger Arsenal'ın internet sitesi üzerinden Açıkçası Fàbregas'ın takımdan ayrılmasını istemedik, fakat Fàbregas'ın yetiştiği kulübe dönme arzusunu anlıyorum. Bu yüzden Barcelona'nın teklifini kabul ettik. Fàbregas'a Arsenal'e katkılarından dolayı teşekkür ediyoruz ve kariyerinde başarılar diliyoruz açıklamalarında bulundu.

Fàbregas, 2011-12 sezonunda 28 maça çıktı ve 9 gol kaydetti. Barcelona forması ilk kez 29 Ağustos 2011 tarihinde, Villarreal maçında giydi. Maç 4-1 galibiyet ile sonuçlandı ve Fàbregas Barcelona'daki kariyerinin ilk golünü bu maçta kaydetti. 3 Aralık 2011 tarihinde, Levante ile yapılan maçta Fàbregas 2 gol kaydederek başarılı performansını sürdürdü. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Fàbregas Barcelona adına ilk maçına 13 Eylül 2011 tarihinde, Milan karşısında çıktı. Maç 2-2 beraberlik ile sonuçlandı. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Barcelona adına ilk golünü de  1 Kasım 2011 tarihinde, Viktoria Plzeň ile yapılan maçta kaydetti. Maç 4-0 galibiyet ile sonuçlandı. Copa del Rey'de Fàbregas ilk maçına 9 Kasım 2011 tarihinde, Hospitalet karşısında çıktı. Maç 1-0 galibiyet ile sonuçlandı. FIFA Kulüpler Dünya Kupası'nda Fàbregas ilk maçına 15 Aralık 2011 tarihinde, El-Sadd karşısında çıktı. Maç 4-0 galibiyet ile sonuçlandı. FIFA Kulüpler Dünya Kupası'ndaki ilk golünü de 18 Aralık 2011 tarihinde, Santos ile yapılan maçta kaydetti. Maç 4-0 galibiyet ile sonuçlandı.

26 Ağustos 2011 tarihinde, Barcelona UEFA Süper Kupası'nda Porto ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 10 dakika görev altı ve 1 gol kaydetti. Maç 2-0 Barcelona galibiyeti ile bitti ve UEFA Süper Kupası'nı Barcelona kazanmış oldu.

25 Mayıs 2012 tarihinde, Barcelona Copa del Rey'de Athletic Bilbao ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 10 dakika görev aldı. Maç 3-0 Barcelona galibiyeti ile bitti ve Copa del Rey'i Barcelona kazanmış oldu.

17 Ağustos 2011 tarihinde, Barcelona Supercopa de España'da Real Madrid ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 10 dakika görev aldı. Maç 3-2 Barcelona galibiyeti ile bitti ve Supercopa de España'yı Barcelona kazanmış oldu.

18 Aralık 2011 tarihinde, Barcelona FIFA Kulüpler Dünya Kupası'nda Santos ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 90 dakika görev aldı. Maç 4-0 Barcelona galibiyeti ile bitti ve FIFA Kulüpler Dünya Kupası'nı Barcelona kazanmış oldu.

Fàbregas, 2012-13 sezonunda 32 maça çıktı ve 11 gol kaydetti. Fàbregas kariyerinin ilk hat-trick'ini 6 Nisan 2013 tarihinde, Mallorca ile yapılan maçta 3 gol atarak yaptı. Maç 5-0 Barcelona galibiyeti ile bitti.

29 Ağustos 2012 tarihinde, Barcelona Supercopa de España'da Real Madrid ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta forma şansı bulamadı. İlk maç 3-2 Barcelona galibiyeti ile bitti fakat ikinci maç Real Madrid 2-1 yenerek Supercopa de España şampiyonu oldu.

Chelsea FC
12 Haziran 2014'te 27 milyon pound karşılığında Premier League ekiplerinden Chelsea'ye transfer olmuştur. Chelsea ile 5 yıllık sözleşme imzalayan Fabregas, 4 numaralı formayı giyeceğini açıklamıştır.

AS Monaco
2019'da Cesc Fabregas Monaco'ya transfer olmuştur.
Orada 3 yıl oynadıktan sonra Como'ya transfer olmuştur.

Como
2022'de Fabregas Serie B takımlardan Como'ya transfer oldu.

2023 yılında Cesc Fabregas 36 yaşında futbolu bıraktığını açıklamıştır.

Millî takım kariyeri

İspanya
İspanya ile ilk maçına 14 Haziran 2006 tarihinde, Ukrayna maçına çıktı. Maç 4-0 galibiyet ile sonuçlandı. İspanya adına ilk golünü ise 10 Haziran 2008 tarihinde, Rusya ile yapılan maçta kaydetti. Maç 4-1 galibiyet ile sonuçlandı.

29 Haziran 2008 tarihinde, İspanya 2008 Avrupa Futbol Şampiyonasında Almanya ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 65 dakika görev aldı. Maç 1-0 İspanya galibiyeti ile bitti ve 2008 Avrupa Futbol Şampiyonasını İspanya kazanmış oldu.

1 Temmuz 2012 tarihinde, İspanya 2012 Avrupa Futbol Şampiyonasında İtalya ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta 75 dakika görev aldı. Maç 4-0 İspanya galibiyeti ile bitti ve 2012 Avrupa Futbol Şampiyonasını İspanya kazanmış oldu.

1 Temmuz 2013 tarihinde, İspanya FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda Brezilya ile finale kaldı. Fàbregas bu maçta forma giyme şansı bulamadı. Maç 3-0 Brezilya galibiyeti ile bitti ve FIFA Konfederasyonlar Kupası'nu Brezilya kazanmış oldu.

İstatistikleri

Kulüp İstatistikleri

1Diğer müsabakaları içerir; UEFA Süper Kupası, Kıtalararası Kupa, FIFA Kulüpler Dünya Kupası.

Millî takım istatistikleri

Başarıları

Takım Başarıları
 İspanya
 FIFA Dünya Kupası (1): 2010
 Avrupa Futbol Şampiyonası (2): 2008, 2012
 FIFA Konfederasyonlar Kupası İkincilik (1): 2013 Üçüncülük (1): 2009

 Arsenal
 FA Cup (1): 2004
 FA Community Shield (1): 2004
 UEFA Şampiyonlar Ligi İkincilik (1): 2006
 Premier League İkincilik (1): 2005
 EFL Cup Final (2): 2007, 2011
 FA Community Shield Final (1): 2005

 Barcelona
 La Liga (1): 2013 İkincilik (2): 2012, 2014
 Copa del Rey (1): 2012 Final (1): 2014
 Supercopa de España (2): 2011, 2013 Final (1): 2012
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası (1): 2011
 UEFA Süper Kupası (1): 2011

Chelsea
Premier League (1): 2014-15

Kişisel Başarıları
 FIFA 17 Yaş Altı Dünya Kupası Altın Ayakkabı : 2003
 FIFA 17 Yaş Altı Dünya Kupası Altın Top : 2003
 FIFA 17 Yaş Altı Dünya Kupası En İyi Oyuncu : 2004
 Bravo Ödülü: 2006
 UEFA Yılın Takımı: 2006, 2008
 Premier League Ayın Futbolcusu: Ocak 2007, Eylül 2007
  European Sports Magazines Yılın Takımı : 2007-08, 2009-10
 İngiltere'de Yılın Genç Futbolcusu: 2007-08
 İngiltere'de Yılın Takımı: 2007-08, 2009-10
 UEFA Euro 2008 Turnuva Takımı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Cesc Fàbregas'nın Resmî Websitesi
 Goal.com Profili
 Cesc Fabregas Resim Galerisi
 İspanyol FA Oyuncularının Profilleri
 Millî takım Bilgileri

 Profile  Arsenal.com 'dan
 Cesc Fabregas İstatistikleri

Yaşayan insanlar
1987 doğumlular
Katalan futbolcular
İspanya millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
Arsenal FC futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
İspanyol gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki İspanyol gurbetçiler
La Liga futbolcuları
Premier League futbolcuları
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan futbolcular
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2013 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
İspanya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İspanya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İspanya 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İspanya 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları

Cesc Fàbregas


Svijetložuta muhara (lat. Amanita gemmata) je nejestiva gljiva iz roda gljiva Amanita. U literaturi ima podataka da je sumnjiva ili da je čak otrovna.

Opis
 Klobuk je širok od 5 do 11 centimetara, žute do žutooker boje, ponekad potpuno blijed i bezbojan, ne previše mesnat, polukuglast i zvonastokonveksan i na kraju otvoren; prekriven je nepravilno poredanim ostacima bijelog ovoja; može biti i potpuno gol; kožica je za vlažna vremena ljepljiva, rub je tanak i vidljivo narebran
 Listići su bijeli, gusti i nejednako dugi.
 Stručak je visok od 5 do 15 centimetara, najprije pun pa kao prošupljen, kučinasta mesa i na kraju potpuno šupalj; do 2,5 cm debeo, bijel, gladak, cilindičan, prema dnu zadebljan, završava jakim okruglim ili jajolikim zadebljanjem; ispod klobuka nosi bijeli padajući i mekani vjenčić; ovoj je tijesno priljubljen uz bazu stručka, a na vrhu ovoja stvaraju se jedan do 2 obruča.
 Meso je bijelo, mekano, ispod kožice klobuka žućkasto, miris jedva primjetan, okus slatkast.
 Spore su bezbojne, glatke, u masi bijele, eliptične, od 7 do 12 x 7 – 9 μm.

Kemijske reakcije
Meso reagira na kalijevu lužinu tako da se oboji narančastožuto, listići sa sumpornom kiselinom H2SO4 postaju ljubičasti, a s fenolanilinom najprije se oboje crveno, zatim postanu smeđi.

Stanište
Svijetložuta muhara raste u proljeće, ljeti i u jesen pojedinačno ili u nekoliko blizu razbacanih primjeraka u crnogoričnim i bjelogoričnim šumama na pjeskovitu ili vapnenastu tlu.

Upotrebljivost
Svijetložuta muhara nije jestiva, u literaturi ima podataka da je sumnjiva ili da je čak otrovna.

Sličnosti
Svijetložuta muhara može biti jako različitih veličina. Morfološkim značajkama odgovara smrtno otrovnoj panterovoj muhari (lat. Amanita pantherina), međutim žuta do žutooker boja klobuka nepogrešivo je odaje. Vrlo veliku sličnost ima s vrstom Amanita eliae Quel. kojoj je jestivost problematična. Također može sličiti otrovnoj žućkastoj pupavki (lat. Amanita citrina) koja nema narebran rub klobuka, limunaste je boje, a okusa rotkvice. Prema tome, oprez!

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Nejestive gljive
Otrovne gljive

Svijetložuta muhara


An Fimbristylis pierotii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Anton Wilhelm Miquel. An Fimbristylis pierotii in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis pierotii


La primera guerra de la mafia fue un conflicto interno de la Cosa nostra iniciado en 1962.

Historia

Precedentes
La guerra fue desencadenada a causa de una estafa a propósito de una partida de heroína. En febrero de 1962 los hermanos Angelo y Salvatore La Barbera y la familia mafiosa de los Greco eran todos miembros de un consorcio que financió un cargamento de heroína desde Egipto. Fue enviado un hombre de honor, Calcedonio Di Pisa, a controlar que fuera expedida sin problemas hacia Nueva York a bordo del transatlántico Saturnia.
Pero los mafiosos de Brooklyn que recibieron la droga descubrieron que los fardos no contenían la cantidad pactada. En una reunión de la Comisión de la Mafia convocada para decidir sobre el caso en cuestión, Di Pisa fue absuelto de la acusación de haberse apropiado de una parte de la heroína. Pero esta decisión no satisfizo a los hermanos La Barbera, que no escondieron su disconformidad.

El 26 de diciembre de 1962 Di Pisa fue asesinado en la plaza Principe di Camporeale, en Palermo. Según las declaraciones vertidas en 1984 por el pentito Tommaso Buscetta, Di Pisa fue asesinado por orden del capo Michele Cavataio para hacer recaer la culpa sobre Angelo La Barbera y desencadenar de esta manera una guerra entre familias.

El conflicto entre familias
En enero de 1963, en respuesta al asesinato de Calcedonio Di Pisa, comenzaron las represalias: Salvatore La Barbera fue secuestrado por orden de la familia Greco y cayó víctima junto a Primo Vinti de la lupara bianca.

Después de la muerte del hermano, Angelo La Barbera decidió continuar la guerra junto a su aliado Pietro Torretta, capo de Uditore: el 13 de febrero un automóvil Alfa Romeo Giulietta lleno de explosivos destruyó la casa de Salvatore "Ciaschiteddu" Greco en Ciaculli.

Salvatore Greco respondió el 19 de abril: un FIAT 600 color crema paró delante de la pescadería Impero, propiedad de algunos hombres pertenecientes al clan de La Barbera, en vía Empedocle Restivo en Palermo y dos asesinos se levantaron sobre sus asientos, abriendo fuego a golpe de disparos de metralleta contra el local; fueron víctimas de la emboscada dos personas mientras otras dos resultaron heridas.

La siguiente víctima fue un aliado de los Greco: el capo de Cinisi Cesare Manzella fue asesinado con una autobomba cerca de la verja de entrada de su limonar.

El 25 de mayo 1963, en la vía Regina Giovanna de Milán, el automóvil de Angelo La Barbera fue acribillado por proyectiles de los sicarios de los Greco, hiriéndolo gravemente. Poco tiempo después del atentado, La Barbera sería arrestado en un hospital milanés y acabaría definitivamente en la cárcel. Su sitio fue tomado por Pietro Torretta y por Michele Cavataio, que ordenaron cuatro homicidios en junio de 1963 contra exponentes del clan de los Greco.

La masacre de Ciaculli y la reacción del Estado

El 30 de junio de 1963 un Alfa Romeo Giulietta repleta de trinitrotolueno, abandonada en las cercanías de la villa de los Greco en Ciaculli, hacía explosión, acabando con la vida de siete Carabinieri. La dura reacción de la Comisión Antimafia por el atentado llevó a numerosos arrestos de diversos capos de la mafia en toda Sicilia. Los arrestados y responsables de los fallecidos de la guerra mafiosa fueron juzgados en un proceso desarrollado en Catanzaro en 1968 (el famoso "processo dei 114"): condenado a 27 años de cárcel, Pietro Torretta fue apartado de los negocios mafiosos para siempre (morirá de muerte natural en 1975) mientras los otros imputados fueron absueltos o condenados a penas menores.

El acto que sanciona el final de esta guerra tendrá lugar el 10 de diciembre de 1969 cuando el capo Michele Cavataio será asesinado en una oficina de Palermo por algunos asesinos disfrazados de agentes de la guardia di finanza. Esta acción homicida, que pasó a la historia como Matanza de Viale Lazio, fue programada para castigar a Cavataio por haber sido uno de los responsables de la guerra.

Véase también
Cosa nostra
Matanza de Viale Lazio
Salvatore La Barbera
Angelo La Barbera
Segunda guerra de la mafia
Masacre de Ciaculli

Organizaciones delictivas de Italia
Historia de Sicilia
Conflictos del crimen organizado

Primera guerra de la mafia


حسيب يوسف (1936-10 سبتمبر 2000) مخرج مسلسلات وبرامج استعراضية أردني، ترجع أصوله إلى بلدة حجة في فلسطين المحتلة. اشتهر ببرامجه التي كانت تعرض في ثمانينيات القرن المنصرم: ستوديو 85، ستوديو 86...إلخ، والتي عرضت لسنوات متتالية على شاشة التلفزيون الأردني. كما أخرج مسلسلات اجتماعية عربية، من أشهرها مسلسل "قطار منتصف الليل"، الذي وُصف بأنه من أروع مسلسلات السبعينيات، وقد عرضه التلفزيون الأردني عام 1978، وهو من بطولة محمود المليجي (في دور عبد الصبور)، ونادية الجندي (في دور حياة)، وأشرف عبد الغفور وصلاح السعدني (في دور ابني عبد الصبور)، وسمية الألفي. والمسلسل مأخوذ عن أقصوصة للقصاص والأديب الأردني الفلسطيني الأصل محمود سيف الدين الإيراني، نشرت في مجلة العربي الكويتية عام 1960.

 توفي المخرج حسيب يوسف في سبتمبر عام 2000.

وصلة خارجية
 حسيب يوسف على قاعدة بيانات الأفلام العربية.

أردنيون من أصل فلسطيني
مخرجو أفلام أردنيون
مواليد 1936
وفيات 1421 هـ
وفيات 2000

حسيب يوسف


Sarah and Son er en amerikansk dramafilm fra 1930, instrueret af Dorothy Arzner.
Manuskriptet blev skrevet af Zoë Akins baseret på en roman af samme navn af Timothy Shea.
Filmen har Ruth Chatterton, Fredric March, Gilbert Emery og Doris Lloyd i hovedrollerne. Chatterton blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige hovedrolle for sin præstation i filmen.
Sarah and Son blev filmet i Paramount Studios i Los Angeles og blev udgivet af Paramount Pictures.

Medvirkende
 Ruth Chatterton ... Sarah Storm
 Fredric March ... Howard Vanning
 Fuller Mellish Jr. ... Jim Grey
 Gilbert Emery ... John Ashmore
 Doris Lloyd ... Mrs. Ashmore (Vannings søster)
 William Stack ... Cyril Belloc
 Philippe De Lacy ... Bobby

Mellish døde 8. februar 1930, kort før filmens premiere.

Referencer

Eksterne Henvisninger

Amerikanske film fra 1930
Engelsksprogede film
Dramafilm fra USA
Sort-hvide film fra USA
Film fra Paramount

Sarah and Son


Transitivitet eller transitiv har flere specialiseringer:
 Transitiv (verbum)
 Transitiv (matematik)

Transitivitet


Tripterigijum (lat. Tripterygium), maleni biljni rod iz porodice kurikovke (Celastraceae). Pripadaju mu dvije vrste, od kojih je najpoznatija Tripterygium wilfordii, koja je nazvana »vino boga groma«, i koja navodno sadržava jedan sastojak, za koji se kaže, da kroz 40 dana u potpunopsti očisti organizam od raka.

Tripterygium wilfordii raste u Kini, Tajvanu, Japanu i Korejskom poluotoku. Drga vrsta, Tripterygium doianum, s otoka je Kyushu u Japanu.

Vanjske poveznice

Izvori

Kurikovke

Tripterigijum


Nicolae Vieru (n. 4 noiembrie sau 4 decembrie 1947, Bezeni, Florești – d. 3 martie 1995, Chișinău) a fost un prozator, ziarist, eseist și publicist din Republica Moldova.

Studii
A început studiile la Facultatea de Istorie a Universității de Stat din Moldova în 1965, dar nu le-a terminat. A urmat Cursurile literare superioare la  între 1977 și 1979.

Activitate
A fost redactor la ziarul "Tinerimea Moldovei" (1968-1971) și revista "Nistru" (1989-1992), editura "Literatura artistică" (1979-1981), studioul "Moldova-film" și Departamentul de Stat pentru Edituri, Poligrafie și Comerțul cu Cărți (1994). A fost director al editurii "Hyperion" în 1995.

A fost membru al Uniunii Scriitorilor din Moldova din 1977.

Opera
A publicat pentru prima dată poezie la "Tinerimea Moldovei", în 1965, iar debutul editorial îl are în 1974, cu culegerea de nuvele Vânt și lumină. A publicat volumele de nuvele Maria (1977), Întoarcerea cailor (1982), Noli me tangere (1991), Târziu și rece (2003), romanele Inele de iarbă (1981), Râul și frunza (1982), Omul din oglindă (1984, 2004), Studioul "Ileana-film" (1988) și altele. Sub îngrijirea sa, la editura "Basarabia" sunt tipărite, în 1993, operele Arta refugii și Din calidor de Paul Goma.

Premii și distincții
În 1982, a primit, la Moscova, Premiul "Boris Polevoi" pentru romanul Râul și frunza.

Referințe critice

Note

Bibliografie

Nașteri în 1947
Decese în 1995
Prozatori moldoveni
Publiciști moldoveni
Eseiști moldoveni

Nicolae Vieru


30417 Staudt este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
30417 Staudt este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 3,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 30001-31000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

30417 Staudt


Shift may refer to:

Art, entertainment, and media

Gaming
 Shift (series), a 2008 online video game series by Armor Games
 Need for Speed: Shift, a 2009 racing video game
 Shift 2: Unleashed, its 2011 sequel

Literature
 Shift (novel), a 2010 alternative history book by Tim Kring and Dale Peck
 Shift (novella), a 2013 science fiction book, part two of the Silo trilogy by Hugh Howey
 Shift the Ape, a character in The Chronicles of Narnia novel series

Music
 Shift (Nasum album), 2004
 Shift (The Living End album)
 Shift (music), a change of level in music
 Shift (string technique), a finger movement from one position to another on the same string

Other uses in arts, entertainment, and media
 Shift (magazine), a former Canadian technology and culture magazine
 Shift (MSNBC), an online live-streaming video network
 Shift (sculpture), an outdoor sculpture by American artist Richard Serra located in King City, Ontario, Canada

Business
 Shift (business), an online, peer-to-peer, marketplace for buying and selling used cars
 SHIFT (company), a German company producing the Shiftphone
 SHIFT Inc., a Japanese software testing company

Linguistics
 Language shift, the process in which a community of speakers shift to speaking a different language
 Shifting (syntax), a syntactic process
 Sound shift, also known as sound shifting or sound change
 Vowel shift

Mathematics and computing
 Barrel shifter, a digital circuit implementing bit shifts
 Bit shift, an operation treating a value as a sequence of binary digits
 Arithmetic shift
 Circular shift, often used in cryptography
 Logical shift
 Shift key, a key on a computer keyboard or typewriter
 Shift operator, a linear operator in mathematics

Sports
Shift (ice hockey), a group of players in ice hockey
Infield shift, a defensive alignment in baseball and softball

Other uses
 Shift (clothing), a simple kind of undergarment or dress
 Shift (weapon), an improvised knife used as a weapon
 Gear shift, a lever to change gear in a vehicle
 Paradigm shift, a change in basic assumptions within the ruling theory of science
 Blueshift, any decrease in wavelength, with a corresponding increase in frequency, of an electromagnetic wave
 Redshift, a phenomenon that occurs when light seen coming from an object that is moving away is proportionally increased in wavelength, or shifted, to the red end of the spectrum
 Shapeshifting, a common theme in mythology, folklore, and fairy tales
 Shift vector, in ADM formalism of General Relativity
 Shift work, an employment practice
 Shifting, Hiberno-English slang for making out
 Tax shift, a fiscal policy

See also

 Shifter (disambiguation)
 The Shift (disambiguation)

Shift


Das Paramount Fine Foods Centre ist eine Mehrzweckhalle in der kanadischen Großstadt Mississauga, Provinz Ontario. Der Eigentümer der Anlage ist die Stadt Mississauga. Das Fassungsvermögen der Halle liegt, je nach Veranstaltung, zwischen 5.400 und 7.000 Besuchern.

Sport- und Veranstaltungskomplex
Der gesamte Komplex setzt sich aus verschiedenen Hallen und Feldern zusammen.
 Eine kleine Veranstaltungshalle;
 Eine große Veranstaltungshalle;
 Drei Eishockeyfelder;
 Ein Hallen-Fußballfeld;
 Ein Fußballplatz

Galerie

Weblinks

 paramountfinefoodscentre.com: Offizielle Website (englisch)
 setlist.fm: Konzertliste des Hershey Centre (englisch)

Veranstaltungsstätte in Kanada
Fußballstadion in Nordamerika
Fußballstadion in Kanada
Sporthalle
Bauwerk in Ontario
Mississauga IceDogs
Mississauga Steelheads
Erbaut in den 1990er Jahren
Sportstätte in Ontario
Sportstätte für Basketball in Kanada
Raptors 905

Paramount Fine Foods Centre


Hideo Shinojima (født 21. januar 1910, død 11. februar 1975) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1930||2||1
|-
!Total||2||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Hideo Shinojima


İspanyol gribi ya da İspanyol nezlesi, 1918 - 1920 yılları arasında H1N1 virüsünün ölümcül bir alt türünün yol açtığı grip salgınıdır. İspanyol gribi, 500 milyondan fazla kişiye bulaşması sonucu 18 ay içinde 50 milyon dolayında insanın ölümüne sebep olarak insanlık tarihinde bilinen en büyük salgınlardan biri olmuştur. Salgın ılımlı ilk dalga, şiddetli ikinci dalga ve artçı üçüncü dalga olmak üzere üç dalga hâlinde seyretmiştir. İspanyol gribinin bir özelliği; zayıf, yaşlı ve çocuklardan çok, sağlıklı genç erişkinleri etkilemesidir. I. Dünya Savaşı'nın son aylarında tüm dünyayı etkisi altına almış hatta kimi tarihçilere göre dört yıl süren savaşın sona ermesinde önemli bir etken olmuştur.

Türkçede 1918'den itibaren "İspanyol nezlesi" sözcük grubu kullanılmıştır. Yıllar sonra açılan bazı toplu mezarlardan alınan örnekler sonucunda domuz gribine sebep olan H1N1 virüsünden (birkaç ufak farklılık haricinde aynı) kaynaklandığı anlaşılan hastalık, İngilizceden tercümeden dolayı "İspanyol gribi" olarak anılmaya başlanmıştır. Salgın İspanya'da başlamamasına rağmen İspanyol nezlesi olarak adlandırılmasının sebebi ise İspanya'nın I. Dünya Savaşı'nda yer almaması ve askerî sansür nedeniyle diğer Avrupa devletlerinde salgından söz edilmezken İspanyol basınının salgın konusunu ilk kez gündeme getirmesidir.

Bu salgın hastalığın kesin olarak nereden çıktığı konusunda kesin bir mutabakat olmasa da üç görüş bulunmaktadır. İlk görüş, bu salgının ilk olarak Çin'de görüldüğü ve buradan da tüm dünyaya sirayet ettiğini öne sürer. Çin'de hayvan ve insan popülasyonunun yoğun olması yüzünden sık sık lokal düzeyde salgınlar görülüyordu. American Medical Association'ın yapmış olduğu çalışmalar bu görüşün aslında temelsiz olduğunu kısmen de olsa ortaya koydu. İkinci görüş ise hastalığın Birinci Dünya Savaşı'nın en kanlı muharebelerinin cereyan ettiği Batı Cephesi üzerinden tüm dünyaya yayıldığını öne sürer. Yine benzer şekilde burada da yoğun bir insan ve hayvan nüfusu bulunmaktaydı. Üçüncü görüş ise salgının kökeninin ABD olduğuna işaret eder. Bu ülkenin 1917'de savaşa iştirak etmesiyle milyonlarca asker Atlantik Okyanusu'nun öteki yakasından Avrupa'ya nakledildi. Salgın, birçok tarihçi tarafından Amerika menşeli olarak değerlendirilmektedir.

Belirtiler
Burun kanaması, zatürre, ensefalit, 40 dereceyi (⁰C) geçen ateş, nefritik sendrom gibi böbrek problemleri ve koma.

Tarihçe
İspanyol gribi salgını, Eylül-Kasım 1918'de zirve noktasına ulaşmış ve tüm dünya ülkelerini etkilemiştir. Hindistan'da yaklaşık 17 milyon kişi yani ülke nüfusunun %5'i bu hastalıktan ölmüştür. ABD'de nüfusun yaklaşık %28'i hastalığa yakalanmış ve 500.000-675.000 kişi ölmüştür. Britanya'da yaklaşık 250.000, Fransa'da yaklaşık 400.000 kişinin öldüğü tahmin edilmektedir. Fiji adalarında nüfusun %14'ü iki haftalık bir süre içinde İspanyol nezlesinden ölmüştür. Hastalığa dönemin önemli isimlerinden de yakalananlar olmuştur. Max Weber, Ressam Gustav Klimt, İspanya Kralı XIII. Alfonso ve Sophie Halberstadt Freud bu kişiler arasında sayılabilir.

Osmanlı Devleti'nde
İspanyol gribi bütün dünyayı kasıp kavurduğu gibi İstanbul'u da etkilemiştir. Metin Özata'nın yazdığı kitaba göre Mustafa Kemal Atatürk de Samsun'a hareket etme hazırlıkları içerisindeyken bu hastalığa yakalanmış ve hastalığı Beşiktaş'taki evinde atlatmıştır. Nâzım Hikmet dizelerinde İspanyol gribine şöyle yer verir:

Notlar
 İspanyol gribinden Nazım Hikmet'in Kuvayı Milliye Destanı ve Metin Eloğlu'nun, Lokman Hekimin Sev Dediği şiirlerinde bahsedilir.
 Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın "Hakka Sığındık" romanı İspanyol nezlesi salgınının anlatılmasıyla başlar.
 İlk başlarda hayvanlardan insanlara bulaştığı düşünülen hastalığın daha sonraları hava yolu ile bulaştığı fark edilmiş ve korunmak için maske takmanın önemi anlaşılmıştır.
 Ünlü düşünür Max Weber de 1920 yılında bu hastalık nedeniyle ölmüştür.
 Avusturyalı dışavurumcu ressam Egon Schiele 31 Ekim 1918 tarihinde 28 yaşında bu hastalık sebebiyle eşiyle beraber ölmüştür.
Fenerbahçe Spor Kulübü'nün 2 numaralı kurucu üyesi Şevkipaşazade Ayetullah Bey, 1919 yılının eylül ayında 31 yaşındayken bu hastalık sonucu ölmüştür.

Ayrıca bakınız
 Salgınlar listesi

Kaynakça

İspanyol gribi


La galaxia enana de Sculptor es una galaxia enana esferoidal situada en la constelación del mismo nombre a una distancia de 290 000 años luz del Sol y muy cerca del polo sur galáctico. Fue descubierta en 1937 por Harlow Shapley.

Es un satélite de la Vía Láctea y una galaxia enana esferoidal típica, con una metalicidad muy baja -solamente un 4 % de la de nuestra galaxia- y lo que parecen ser dos poblaciones estelares distintas, una más joven que la otra sobre la base de tener una metalicidad distinta.

Sculptor está compuesta en buena parte de materia oscura, con un 99 % de su masa en la forma de eso y solo el 1 % restante en la forma de estrellas; recientes investigaciones han mostrado además que esta está distribuida de manera uniforme por la galaxia y no concentrada en su centro cómo predicen los modelos.

Referencias

Enlaces externos
Enana de Sculptor (NED)

Enana de Sculptor (SIMBAD)

Galaxias elípticas
Constelación de Sculptor
Galaxias enanas esferoidales
Grupo Local
Objetos PGC

Enana de Sculptor


Die Steinberger L-Series mit den beiden Modellen Steinberger L1 und Steinberger L2 ist ein im Jahr 1979 vorgestellter E-Bass-Typ des US-amerikanischen Musikinstrumentenherstellers Steinberger Sound Corporation. Beide Modelle zählen zu den Instrumenten mit aktiver Elektronik. Die Steinberger L-Series hat mehrere bei der Markteinführung als radikal eingestufte neue Eigenschaften. Dazu zählen die Herstellung von Korpus und Hals in einem Stück aus kohlenstofffaserverstärktem Kunststoff-Laminat, die minimalistische, annähernd rechteckige Korpusform sowie das Fehlen einer Kopfplatte. Der Saitenhalter befindet sich am oberen Ende des Instrumentenhalses, die Stimmmechaniken des Instruments sind am Korpusfuß untergebracht; eine Bauform, die in den 1980er-Jahren von anderen Herstellern häufig kopiert wurde. Der Steinberger L wurde bis 1984 produziert und erhielt mehrere Design-Auszeichnungen. Das 1984 vorgestellte Nachfolgemodell der L-Series trägt die Bezeichnung Steinberger XL2.

Konstruktionsform und Gestaltung

Der Steinberger L war der erste in einer Reihe von kopflosen (englisch: headless) E-Bass- und E-Gitarren-Modellen verschiedener Hersteller. Bei dieser Konstruktionsform haben die Instrumente keine Kopfplatte, stattdessen befindet sich der Saitenhalter für die "unteren" Enden der Saiten am oberen Ende des Halses. Die Stimmmechaniken sind hinter dem Steg am Korpusfuß untergebracht. Aus Platzgründen haben die Stimmwirbel der L-Bässe keine Flügelschrauben-ähnlichen Köpfe, sondern zylindrisch geformte Schraubknöpfe. Die Saiten von Gitarren dieser Bauart werden anders als bei der herkömmlichen Bauform nicht mit der Greifhand, sondern mit der Anschlaghand gestimmt (bei Rechtshändern die rechte, bei Linkshändern die linke Hand).

Korpus und Hals von Steinberger L1 und L2 sind aus einem Laminat aus Kohlenstofffasern und Kunstharz gepresst; aus Gründen der Gewichtsersparnis und dank der hohen Stabilität und Steifigkeit des Materials ist das Innere des ganzen Instrumentes hohl. Auf den bei Zupfinstrumenten traditionellen Werkstoff Holz wurde vollständig verzichtet. Der Korpus ist auf ein Minimum reduziert und hat im Umriss eine viereckige Form mit leicht abgerundeten Ecken, was den Instrumenten ironische Beinamen wie "Zahnbürste" und "Paddel" einbrachte. Auf der Korpusrückseite hat der Steinberger L2 eine drehbar angeschraubte nierenförmige Platte (auch als "Schwenkhebel" bezeichnet). Die Platte dient der Befestigung der beiden Enden eines Tragegurtes ("Gitarrengurt") und ermöglicht durch ihre Beweglichkeit eine komfortable Positionierung des umgehängten Instruments. Ebenfalls auf der Rückseite des Korpus befindet sich die Klinkenbuchse zum Einstecken eines Gitarrenkabels. An der unteren Schmalseite des Korpus ("Zarge") kann bei frühen Exemplaren des Steinberger L für das bequeme Spielen des Instruments im Sitzen eine separate Haltestütze angebracht werden; später hergestellte Instrumente haben an der gleichen Stelle eine fest montierte Stütze zum Ausklappen.

Die elektronische Ausstattung besteht aus einem (Modell L1) oder zwei (L2) niederohmigen (mit niedriger Impedanz) elektromagnetischen Tonabnehmern der Marke EMG sowie zwei (L1) oder drei Reglern (L2) für Lautstärke und Klang des elektrisch verstärkten Tons. Die Tonabnehmer haben integrierte Vorverstärker, um ein möglichst breites Frequenzspektrum der Saitenschwingungen wiedergeben zu können (aktive Elektronik). Die Elektronik wird über eine 9-Volt-Blockbatterie mit Spannung versorgt, die in einem Fach im Instrumentenkorpus angeschlossen wird.

Die Steinberger-L-E-Bässe haben einen sehr klaren ""-Klang mit hohem Brillanz- und Höhen-Anteil. Die Ursache für diesen Klang liegt in der Härte der verwendeten Mischung aus Epoxydharz/Graphit in Kombination mit der aktiven Elektronik der Instrumente. Dieser "saubere" Ton fand nicht nur Zustimmung: Manche Kritiker bezeichneten ihn als "charakterlos". Ein weiterer Effekt der Materialhärte ist eine besonders lange Ausschwingdauer der angespielten Saiten (engl.: Sustain).

Design-Auszeichnungen
 1981: Industrial Designers Excellence Award (Industrial Designers Society of America/IDSA)
 1981: Five Best Designs of 1981 (Time Magazine)
 1982: Reinforced Plastics/Composite Award (Society of The Plastics Industry Inc.)

Literatur
 Dirk Groll: Radikale Reduktion – Steinberger L2 Bass. In: Stromgitarren; Sonderheft der Zeitschrift Gitarre & Bass zur Geschichte der E-Gitarre, S. 172 f. MM-Musik-Media-Verlag, Ulm 2004.
 Jim Roberts: American Basses – an illustrated history and player's guide (englisch). Backbeat Books, San Francisco 2003, ISBN 0-87930-721-8

Weblinks

 Steinbergerworld – The L Series (englisch; mit einigen Fotos des Modells L2)
 Steinberger-Firmengeschichte mit Aufzählung der Design-Preise für den L2 (englisch)
 Steinberger L-Series auf der Website Vintage Bass Guitar (englisch; mit Abbildung einer Katalogseite mit Preisliste von 1980)
(Alle abgerufen am 26. Februar 2012)

Einzelnachweise

E-Bass nach Hersteller

Steinberger L


Svetište Gospe Stupske, marijansko svetište na Stupu, dijelu Sarajeva tradicionalno naseljeno Hrvatima katolicima.

Povijest
Tradicija kršćanstva i hodočašćenja u ovom dijelu Bosne ima dugu tradiciju. Sarajevsko polje imalo je više crkava. U rimskim vremenima na mjestu Azića bila je crkva.
Primjetno je svojevrsno koncentriranje posjeda Bosanske biskupije od početka 13. stoljeća na prostoru župe Vrhbosna. U vrelima je nekoliko lokacija s kasnoantičkim utvrđenjima i crkvama: Gornji Kotorac, Ljubunići, Gradac kod Hadžića, Vruci (izvor Bosne s crkvom sv. Stjepana). U Rakovici, Hrasnici, Tilavi, Vojkovićima (Istočno Sarajevo) pronađeni su tragovi crkava. Mnogi toponimi u prigradskim naseljima i selima svjedoče tradiciju o starim crkvama. Temeljem povelje izdane 1244. izvodi se zaključak da je riječ o crkvama raspoređenim po župama koje bi trebale činiti jedan današnji dekanat ili omanju biskupiju sa središtem na lokaciji Brdo u župi Vrhbosna ("Burdo in svpa Vrhbozna"). 1374. je papa papa Grgur XI. u jednom spisu spomenuo katedralu sv. Petra i Pavla u Vrhbosni.
U Vrutcima kod vrela Bosne bila je crkva sv. Stjepana u 13. stoljeću, a u 13. i 14. stoljeću u Blažuju je bila i dominikanska bogomolja. U Sarajevu prvu Gospinu crkvu nalazimo na području tadašnjeg Latinluka, no izgorjela je 1697. godine. Oko 1710. u Sarajevskom Polju uspostavljena je pastva uz Gospinu kapelicu. Otad Gospino svetište na Stupu ima dugu tradiciju u svezi upravo uz tu crkvicu.

Od 1891. gradila se nova kamena crkva prema projektu Josipa Vancaša, dovršena je 1892. godine, a blagoslovio ju je 15. kolovoza u čast Pomoćnici kršćana kanonik dr. Anton Jeglič. Nova zavjetna slika zavjetna slika Pomoćnice kršćana donesena je 1893. godine.

Gospu Stupsku katolici su hodočastili Gospi stupskoj, što je poticalo i crkveno vodstvo. Iz središta Katoličke Crkve 1910. godine udijelili su udijelio povlasticu potpunog oprosta i time proglasio Gospino svetište. Broj hodočasnika i vjernički život rastao je iz godine u godinu. Za blagdane Velike i Male Gospe posebice su vjernici dolazili u velikom broju. Štovanje Majke Božje sljedećih je desetljeća na Stupu toliko naraslo da su stupski župnici u razdoblju od 1892. do 1945. o svetkovini Velike Gospe naručivali posebne vlakove za hodočasnike iz Zenice, Konjica i šireg sarajevskog područja. Oba nadbiskupa, i Stadler i Šarić vrlo su držali do Gospe Stupske. Nastojali su ovdje napraviti glavno marijansko proštenište u Vrhbosanskoj nadbiskupiji. 1932. godine u ovom je svetištu održan euharistijski kongres. Biskupska konferencija je zamislila i odobrila da je na Stupu je 15. kolovoza 1940. bila otvorena i proslavljena 1300. obljetnice kršćanstva u Hrvata. Strahoviti rat prekinuo je slavlje. Sve se završilo tek Nacionalnim euharistijskim kongresom 1984. u Mariji Bistrici. Te je godine obnovljena slika Majke dobrog savjeta iz kapelice. 1984. godine održan je po drugi put euharistijski kongres na Stupu.

Do pred Drugi svjetski rat svetište je za dan patronaznalo posjetiti i 20 000 vjernika. Do 1945. godine vjernici su pješice svake godine iz sarajevske katedrale u procesiji dolazili do Stupa. Putem su im se uvijek pridruživali i vjernici drugih sarajevskih župa. 1945. godine bio je posljednji takav mimohod. to je bio svojevrsni mirni prosvjed komunističkoj vlasti. No već sutra zločinački jugoslavenski komunistički režim uhitio je mnoge vjernike, uključujući i dekana Dragutina Čelika, poslije banjolučkog biskupa.

Romi vjernici posebnost su stupskog svetišta. Obično hodočaste na svetkovinu Velike Gospe u popodnevnim satima. Isto tako žene koje su se udale te godine i djevojke koje su se namjeravale udati tijekom godine dolaze moliti za sretno majčinstvo.

U velikosrpskoj agresiji na BiH pretrpjelo je velika oštećenja. Svibnja 1992. srpske snage pogodile su ga zapaljivim granatama. Pritom je dobrano izgorjelo.  Srećom slika Gospe Stupske sačuvana je. Nalazila se u podrumu župne kuće. Od 1995. je godine obnavljalo se župu i svetište. Obnova je bila ponajviše zahvaljujući donaciji pape sv. Ivana Pavla II. od 50 000 dolara, dok osim zalaganja dobrih ljudi koji su pokazali dobru volju, drugih vrednijih donacija nije bilo.

Danas je broj hodočasnika znatno manji nego nekad, no usprkossvemu i dalje nekoliko tisuća vjernika svake godine redovno hodočasti na Veliku Gospu.

Zavjetna slika
Napravljena je prema narudžbi župljana. Radi veće vjerodostojnosti ostvarenja svoje želje za slikom, skupina vjernika otišla je k umjetnici u Graz u narodnom nošnjama. K tome su joj dostavili fotografije s popisom boja i veziva. Zavjetnu sliku Pomoćnice kršćana darovala je bečka umjetnica Gabriela Windischgratz. U župu je slika donijeta 1893. godine.  Na velikoj oltarnoj pali je lik Blažene Djevice Marije koja sjedi na oblacima, desnom rukom pridržavajući Dijete Isusa u krilu, a u lijevoj joj je žezlo. Okružuju ju anđeli, a okolni vjernici bosanski mole i uzdižu svoj pogled prama Majci Božjoj.

Konzervacija-restauracija slike zajedno s oltarom bila je 1983. godine. Restaurirana je u Zagrebu i potom prenijeta je u Gospino svetište u Remetama. Ondje su po nju nju došli hodočasnici iz Sarajeva te s njom produžili u Mariju Bistricu. Poslije toga su skupa s ondašnjim nadbiskupom Markom Jozinovićem vratili zavjetnu sliku na Stup. Uoči blagdana Velike Gospe iste godine, 14. kolovoza je na Stupu kardinal Franjo Kuharić u nazočnosti mnoštva vjernika svečano okrunio svete likove Isusa i Marije zlatnim krunama. To je bilo prvi puta u povijesti da je jedan kardinal stupio na tlo Bosne i Hercegovine.

Izvori

Stup (Ilidža, BiH)
Marijanska svetišta
Katoličanstvo u Bosni i Hercegovini

Svetište Gospe Stupske


O Pudim de Platina (em inglês Platinum Pudding; oficialmente chamado Lemon Swiss roll and amaretti trifle) é um pudim britânico criado em 2022 especialmente para celebrar o Jubileu de Platina da Rainha Elizabeth II. Foi idealizado por Jemma Melvin com limão suíço e licor Amaretto e desbancou outras cerca de 5 mil receitas no concurso Platinum Pudding Competition.

Em 23 de maio de 2021, a Biblioteca Britânica solicitou que as pessoas postassem fotos da iguaria na Wikimedia Commons. "Inspirados pela competição de pudins do Jubileu de Platina (...) estamos incentivando você a enviar imagens de seus pudins comemorativos para a Wikimedia Commons", dizia o texto no portal.

Concurso
A Platinum Pudding Competition foi criada em 2021 pela Fortnum & Mason a partir de uma ideia do diplomata e escritor britânico de gastronomia, cultura e viagens Ameer Kotecha e do ex-diplomata e curador britânico Jason Kelly.

A competição foi lançada em todo o Reino Unido em 10 de janeiro de 2022, quando a Ministra da Cultura, Nadine Dorries, disse: "o Concurso de Pudim de Platina é uma maneira maravilhosa de celebrar os 70 anos de reinado de Sua Majestade e sei que inspirará pessoas de todas as idades em todo o Reino Unido a cozinhar".

"A receita vencedora será disponibilizada ao público e o pudim será saboreado nos Grandes Almoços do Jubileu durante o fim de semana do Jubileu, e pelas próximas gerações", disse o Palácio de Buckingham, que se engajou na promoção.

As inscrições ocorreram até 4 de fevereiro, com a primeira rodada de julgamento tendo sido feita pelos chefs da Fortnum & Mason, que escolheram cerca de 40 receitas que passariam para a segunda etapa da competição. Na segunda rodada, apenas cinco receitas foram escolhidas, que passaram para a terceira e última fase, quando os cinco finalistas tiveram que preparar a iguaria ao vivo na Fortnum & Mason. Os outros quatro finalistas foram: Passionfruit and thyme frangipane tart, Four Nations pudding, Rose falooda cake e Jubilee bundt cake.

A receita vencedora foi anunciada em 12 de maio de 2020 pela BBC.

Ver também

 Frango da coroação
 Jubileu de Platina da Rainha Elizabeth II
 Quiche da coroação

Referências

Jubileu de Platina de Isabel II do Reino Unido

Pudins
Culinária do Reino Unido

Pudim de Platina


MiG-25 (Rusça: Микоян и Гуревич МиГ-25) (NATO rapor ismi: " Foxbat") Rus Mikoyan Gurevich Tasarım Bürosu (OKB) tarafından geliştirilip üretilmiş üçüncü nesil bir avcı/ önleyici ve yüksek hızlı keşif uçağıdır. Prototip olarak ilk uçuşunu 1964 yılında gerçekleştiren Foxbat, sesten üç kat hızlı seyredebilme yeteneği, güçlü radar sistemi ve uzun menzilli havadan havaya füze donanımıyla zamanının Batılı gözlemcilerini oldukça endişelendirmiş, bu endişeler orta vadede ABD tarafından F-15 Eagle savaş uçağının geliştirilmesine giden zemini oluşturmuştur.

1972 yılında Sovyet Hava Savunma Kuvvetleri'nde (PVO Strany) hizmete giren MiG-25'in yetenekleri, programın gizliliği sebebiyle gerçek anlamda 1976 senesine dek anlaşılamamıştır. O yıl Viktor Belenko isimli bir Rus MiG-25 pilotunun uçağıyla birlikte Japonya'ya iltica etmesi sonrasında bu yeni ve gizemli Sovyet uçağını yakından inceleme şansına sahip olan Batılı gözlemciler, iki adet büyük turbojet motoru, vakumlu tüplerden (lambalı devre) oluşan elektronik altyapısı ve hafif ve ucuz materyallerin kullanıldığı üstyapısıyla uçağın yıllarca abartıldığının aksine aslında son derece basit ancak işlevsel bir tasarıma sahip olduğu görüşüne varmışlardır.

Bugüne dek 1.182 adet üretilen MiG-25, Cezayir ve Suriye hava kuvvetleri envanterinde sınırlı sayıda hizmet vermektedir.

Tasarım ve Geliştirme

1950'lerde ABD'nin sesten üç kat hızlı seyreden bombardıman (örn. XB-70 Valkyrie) ve avcı (örn. XF-103 Thunderwarrior, XF-108 Rapier) uçağı geliştirme çalışmalarına karşılık olarak tasarlanan MiG-25, başta cruise füzesi platformu, yüksek hızlı keşif uçağı, hatta 5-7 yolcu kapasiteli ufak bir yolcu uçağı gibi çeşitli türevlere sahip, çok amaçlı bir platform olarak düşünülmüş olsa da, zamanla sadece avcı ve yüksek hızlı keşif görevlerine odaklanılmıştır.

Yeni uçağın geliştirilmesi görevini 10 Mart 1961 tarihinde üstlenen Mikoyan Gurevich Tasarım Bürosu, ilk prototipi Ye-155 ismiyle tasarlamıştır. Aynı dönemde ABD'nin sesten hızlı bombardıman ve avcı uçağı programları birer birer iptal olmasına karşın, Sovyet Hava Savunma Kuvvetleri (PVO), uçağın Lockheed SR-71 Blackbird gibi hızlı stratejik keşif uçaklarına karşı etkili bir güç oluşturacağı kanısıyla tasarım sürecinin devamına karar vermiştir.

Ses hızının iki katını (Mach 2) aşan hızlarda yaşanan ısınma problemleri sebebiyle MiG-25 gibi yüksek hızlı tasarımlarda, uçak imalatında yaygın olarak kullanılan alüminyum alaşımlarından yararlanılamamaktadır. Amerikan firmaları bu sorunu titanyum veya gözenekli çelik gibi üretimi oldukça zahmetli ve pahalı materyallerle çözme yolunu tercih ederken, Mikoyan Gurevich, MiG-25'in üstyapısını çoğunlukla Inconel adı verilen bir çelik-nikel alaşımından imal etmiştir. Yine ucuzluk ve kolaylık gayesiyle punta ve el kaynağı gibi uçak imalatı için uygunluğu ve sağlamlığı tartışılan yöntemlerle üretilen MiG-25, öngörülenin aksine hizmette olduğu süre zarfında hiçbir sağlamlık sorunu yaşamamıştır. Yine de uçağın kritik noktalarında titanyum ve alüminyum alaşımları gibi daha geleneksel materyallere de yer verilmiştir.

Ye-155-R1 adı verilen ve keşif uçağı olarak tasarlanan ilk prototip, ilk uçuşunu 6 Mart 1964 tarihinde gerçekleştirmiştir. Ye-155-P1 adı verilen ilk avcı uçağı prototipi de bundan yaklaşık altı ay sonra, 9 Eylül 1964 tarihinde ilk kez havalanmıştır. İlgili her alanda Sovyet havacılığı için bir ilki oluşturan MiG-25'in tasarım ve geliştirme çalışmaları 6 yıl sürmüş, bu süre zarfında Ye-266 adıyla anılan bir dizi prototip 1965, 1966 ve 1967 yıllarında çeşitli uçuş hız ve irtifa rekorlarına imza atmıştır. Nihayet 1969 yılında MiG-25P Foxbat-A (avcı uçağı) ve MiG-25R Foxbat-B (keşif uçağı) olarak iki türev halinde seri üretimine geçilen uçak, üç yıl sonra Sovyet Hava Kuvvetleri'nde (MiG-25R), ve  Sovyet Hava Savunma Kuvvetleri'nde (PVO) (MiG-25P) hizmete girmiştir. Her iki türev için de iki kişilik birer eğitim uçağı da ayrıca geliştirilmiş, bunlar MiG-25PU Foxbat-C (avcı uçağı) ve MiG-25RU Foxbat-D (keşif uçağı) olarak tanımlanmıştır.

Üretilen diğer türevler şu şekildedir:

 MiG-25RBS ve MiG-25RBSh: Yana doğru tarama yapabilen (side-looking) radar sistemleriyle donatılmıştır.
 MiG-25RBK ve MiG-25RBF (Foxbat-D): Elektronik istihbarat görevlerinde kullanılmak üzere özel donanıma sahiptir.
 MiG-25BM (Foxbat-F): Düşman uçaksavarlarına karşı saldırı görevlerinde kullanılmak üzere özel donanıma sahiptir. AS-11 Kilter anti-radar füzelerini taşıyabilir.

Genel Bilgiler

 Uçağın parçalarının çoğu elle ve oldukça kaba bir şekilde kaynaklanmıştır. Yine ucuz ve kolay üretim kaygısı ile Amerikan tasarımlarının aksine perçin başları uçağın aerodinamik yapısını etkilemeyeceği düşünülen yerlerde gövdeye gömülmemiştir.
 Uçağın elektronik sistemlerinin büyük çoğunluğu vakum tüpü (lambalı devre) teknolojisine sahiptir. Bu tercihin üç önemli avantajı mevcuttur:
 Vakum tüplü sistemler yüksek hızlı seyir sonucu oluşan aşırı ısıya daha iyi dayanmakta, transistör temelli modern sistemlerin aksine ayrıca iklimlendirme tertibatı gerektirmemektedir.
 Vakum tüplerinin üretimi oldukça kolay ve ucuz olduğu için elektronik sistemlerin bakım ve onarımı ileri üs ve konuşlandırma bölgelerinde hızlı ve ekonomik bir şekilde gerçekleştirilebilmektedir.
 Vakum tüplü sistemler nükleer patlamalar sonucu oluşan yıkıcı elektromanyetik dalgalardan etkilenmemektedir.
 Yine vakum tüplü sistemlerin kullanılması sayesinde uçağın Smerch-A (NATO: Foxfire) radarı 600 kilowatt gibi korkunç bir güce ulaşabilmektedir. Yaygın olarak dillendirilen bir şehir efsanesine göre MiG-25'lerin konuşlu olduğu hava üslerinin çevresinde güçlü Smerch-A radarının yaydığı mikrodalga ışınları yüzünden yanarak ölmüş yüzlerce tavşan bulunmuş, bu sebepten ötürü radarın uçak belli bir irtifaya ulaşmadan radar sistemi kullanılması yasaklanmıştır.
 Etkileyici hızına karşın MiG-25'in görev menzili yalnızca 1.200 km'dir. Öyle ki, 1976 yılında Japonya'ya iltica eden Viktor Belenko'nun kullandığı MiG-25'in yakıtı inişten hemen sonra tükenmiştir.

Viktor Belenko'nun ilticasıyla belki de en sıkı korunan endüstriyel sırrının ifşa olmasının şokunu yaşayan Mikoyan Gurevich Tasarım Bürosu, MiG-25'in caydırıcılığını korumak amacıyla temel tasarım üzerine daha güçlü (ve verimli) motorlar ile gelişmiş radar ve elektronik sistemlerin entegre edildiği MiG-25PD Foxbat-E türevini geliştirmiştir. Daha önceden hizmete giren 370 MiG-25P de kademeli olarak bu standarda yükseltilmiştir.

Üretimi 1984 yılına dek devam eden MiG-25, tüm türevleriyle toplam 1.186 adet üretilmiş, bunlardan bir kısmı Cezayir, Bulgaristan, Hindistan, Suriye, Irak ve Libya'ya ihraç edilmiştir. Sovyetler Birliği'nin yıkılmasını takiben Rusya ve Azerbaycan tarafından kullanılmaya devam eden MiG-25, hâlen bu iki ülkenin envanterinde sınırlı sayıda da olsa hizmet vermektedir.

Görev Tarihçesi

İlginçtir ki MiG-25, ilk görev tecrübesini henüz Sovyetler Birliği envanterinde hizmete girmemişken, 1970 yılından 1972 yılına kadar iki sene Mısır'da test edilmiştir. Sovyetler Birliği tarafından geçici olarak Mısır'da test edilen 4 MİG-25 Foxbat, Mısır bayrak ve amblemleriyle ancak Sovyet pilotları tarafından iki yıl bu ülkede görev yapmıştır. Bu süre zarfında ikili gruplar halinde toplam 20 kez İsrail hava sahasını taciz eden uçaklar, uçuşların zamanı ve süresi İsrail istihbaratı tarafından bilinmesine karşın herhangi bir engellemeye uğramamıştır. Ardından 1972   yılında MİG-25 Sovyet Hava Kuvvetleri Ve Sovyet Hava Savunma Kuvvetlerinde hizmete girmiştir. 1973 yılında bu uçaklardan biri Mach 3.2 hızına ulaşarak bu türünün hız rekorunu kırmış, ancak uçağın motorları bu zorlamayı kaldıramayarak yanmıştır. Uçaklar aynı yıl Yom Kippur Savaşı öncesinde Sovyetler Birliği'ne geri dönmüş, ancak savaşı takiben tekrar Mısır'da görev yapmaya başlamıştır.

1974 yıllarında Sibirya bölgesinden Sovyet hava sahasını işgal eden bir SR-71 Blackbird keşif görevi sırasında MiG-25 tarafından fark edilmiş ve SR-71 Blackbird uçağına radar kilidi atmamıştır. MiG-25 tarafından füze ile saldırılan SR-71-Blackbird'ün pilotu son anda yaptığı bir manevra ile kurtulmuştur. Bu olaydan sonra Amerika Birleşik Devletleri Sovyet hava sahasına bir daha bir SR-71 Blackbird sokmadı ve bu tarihten itibaren bu uçakların bir kısmı NASA'ya verilirken diğer uçaklar yüksek işletme maliyetleri ve başta yakıt kaçırma gibi problemlerinden ötürü emekli edip Amerika Birleşik Devletleri'ndeki müzelere dağıtıldı. Bu uçakların bazıları gösteri uçuşlarında da kullanıldı.

İran-Irak Savaşı sırasında Irak tarafından kullanılan MiG-25'lerin savaştaki etkinliği konusunda bir bilgi bulunmamaktadır.

Körfez Savaşı

I. Körfez Savaşı'nın ilk gününün gecesinde Teğmen Scott Spiecher tarafından uçurulan ABD Deniz Kuvvetleri'ne bağlı bir F/A-18 Hornet savaş uçağı, Irak Hava Kuvvetleri'ne bağlı bir MiG-25PD tarafından vurulup düşürülmüştür. Bu, savaş boyunca Irak Hava Kuvvetleri'nin doğrulanan 4 hava zaferinden biridir.

Savaş sırasında iki MiG-25 Amerikan güçlerince düşürülmüş, savaştan bir yıl sonra da Irak 'daki uçuşa yasak bölgeyi ihlal eden bir MiG-25, İncirlik Hava Üssü'nden kalkan Amerikan F-16 uçaklarınca düşürülmüştür.

Yine I. Körfez Savaşı sırasında Irak Hava Kuvvetleri'ne bağlı bir MiG-25, tam sekiz Amerikan F-15 Eagle uçağının arasından sıyrılarak korumakta oldukları EF-111 Raven elektronik harp ve radar karıştırıcı uçağına saldırı gerçekleştirmiştir. Saldırı sonucu EF-111 hasar görmemiş, ancak bölgeden uzaklaşmak zorunda kalmıştır. Radar karıştırıcı desteğinden yoksun kalan F-15'lerden biri de Irak uçaksavar füzeleri tarafından düşürülmüştür. Yine aynı savaş sırasında iki MiG-25, dört F-15 Eagle uçağını taciz etmiş, karşılığında Amerikan uçaklarının ateşlediği toplam 10 adet füzenin tamamından da yüksek hızları sayesinde kaçmayı başarmıştır.

Hindistan
1997 yılında Hindistan Hava Kuvvetleri'ne bağlı bir MiG-25, Pakistan üzerinde 65.000 ft irtifada sesten yaklaşık üç kat hızlı seyrederken Pakistan radarlarınca tespit edilmiştir. Pakistan Hava Kuvvetleri'nin bu uçaklara karşı o dönemde kullanabileceği silahları olmadığı için bu uçuşun taciz/gösteri amaçlı olduğu kanısına varılmıştır.

23 Aralık 2002 tarihinde Irak Hava Kuvvetleri'ne bağlı bir MiG-25, bu ülkenin hava sahasında keşif görevi yürüten bir Amerikan MQ-1 Predator insansız hava aracını vurup düşürmüştür. Tarihte insanlı ve insansız hava araçları arasında gerçekleşen bu ilk it dalaşı sırasında Predator tarafından ateşlenen AIM-92 Stinger füzeleri MiG-25'e isabet etmemiştir.

2003'te başlayan Irak Savaşı boyunca hiçbir varlık gösteremeyen Irak Hava Kuvvetleri'ne bağlı diğer tüm uçaklar gibi MiG-25'lerin de çoğu yerde veya yeraltı sığınaklarında yok edilmiştir. Aynı yıl Amerikan güçleri tarafından bir hava üssünün yakınlarında çöle gömülü vaziyette iki MiG-25 ele geçirilmiş, bu uçaklar inceleme için ABD'ye gönderilmiştir. İncelemesi tamamlanan uçaklardan biri şu an Ohio eyaletinin Dayton kentindeki ABD Hava Kuvvetleri Müzesi'nde sergilenmektedir.

Kullanıcılar

Aktif Kullanıcılar
 Cezayir Hava Kuvvetleri'nde 11 adet MiG-25 hâlen aktif hizmettedir.
 11 adedi hâlen hizmettedir. Bunlardan beşi keşif, biri de eğitim türevidir.

Eski Kullanıcılar
Hizmet dışı
2013 yılında hizmetten çekildi.
 1982 yılında üç keşif ve bir de eğitim türevi olarak hizmete girmiştir. 1984 yılında keşif uçaklarından biri düşmüş, 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin yıkılmasını takiben kalan tüm MiG-25'ler Rusya'ya geri gönderilip MiG-23 avcı-bombardıman uçakları ile değiştirilmiştir.
 2006 yılında hizmetten ayrılmıştır.
 Toplam yedi adedi hizmet vermiştir. Çoğu I. Körfez Savaşı ve Irak Savaşı'nda yok edilmiştir. Birinci körfez savaşı zamanında Türk asıllı Alpleon kod adlı bir rus pilot Mig-25 ile Amerikalı binbaşının kullandığı F-18 hava muharebesinde  F-18 düşmüştür, bunun üzerine Amerikan deniz kuvvetleri 30 savaş uçağını birden havalandırmış büyük bir skandal oluşmuştu. 2003 yılında iki adedi çölde gömülü olarak ele geçirilmiştir.

2013 yılında hizmet dışı bırakıldı.

 Sovyet Hava Kuvvetleri
 Sovyet Hava Savunma Kuvvetleri

 Hizmetten ayrılmıştır.

Genel Özellikler (MiG-25P)

 Mürettebat: 1
 Uzunluk: 19.75 m (64 ft 10 in)
 Yükseklik: 6.10 m (20 ft 0.25 in)
 Kanat açıklığı: 14.01 m (45 ft 11.5 in)
 Kanat Alanı: 61.40 m² (660.93 ft²)
 Boş ağırlığı:  20,000 kg (44,080 lb)
 Yüklü ağırlığı: 36,720 kg (80,952 lb)
 Azami Kalkış Ağırlığı: 31,800 kg
 Motor: 2 × Tumansky R-15B-300 Artyakıcı turbofan
 Kuru itme gücü: 73.5 kN (16,524 lbf) (tek motor için)
 Artyakıcı ile itme gücü: 100.1 kN (22,494 lbf) (tek motor için)

Performans
 Azami hız:
 Yüksek irtifa: 3.2 Mach (3,470 km/s, 2,170 mph); 2.83 Mach (3,200 km/h, 1,920 mph) motor limiti ile.
 Düşük irtifa: 1,200 km/s (648 knots, 746 mph)
 Menzil: 1,730 km (935 nmi, 1,075 mi) Dahili yakıt ile birlikte
 Azami irtifa (Servis Tavanı): 20,700 m (67,915 ft) 4 füze ile beraber; 24,400 m (80,000 ft) RB modellerinde
 Tırmanış değeri: 208 m/s (40,950 ft/min)
 Kanat yüklemesi: 598 kg/m² (122.5 lb/ft²)
 İtici Güç/Ağırlık oranı : 0.41

Ayrıca bakınız

Benzer tasarım ve gelişimdeki uçaklar
 Mikoyan MiG-31

Benzer rolde, dönemde ve yetenekte olan uçaklar
 CF-105 Arrow
 F-14 Tomcat
 XF-108 Rapier
 Saab 35 Draken
 Convair F-106
 North American A-5 Vigilante

Kaynakça

MiG-25 Foxbat hakkında bilgi (İngilizce)
MiG-25 Foxbat, Greg Goebel (İngilizce)

Rus savaş uçakları
25
Çift motorlu jetler

Mikoyan-Gureviç MiG-25


ජනේෂ් සිල්වා, ෆ්‍රෙඩී සිල්වාගේ පුත්‍රයා වන අතර විකට නළුවෙකි. ගායන සහ වේදිකා රංගන හැකියාවෙන්ද යුක්ත වූ රංගන ශිල්පියෙකි.
2012 ජූනි 10 වන දින පිළිකා රෝගයක් හේතුවෙන් ඔහු කොළඹ ජාතික රෝහලේදී මිය ගියේය.

ජනේෂ් සිල්වා


قائمة بطولات دورة رولان غاروس لعام 1969:

الكبار

فردي رجال

 رود لافر هزم  كين روزوال، النتيجة: 6-4, 6-3, 6-4

فردي سيدات

 مارغيريت سميث كورت هزمت  أن هايدون جونز، النتيجة: 6-1, 4-6, 6-3

زوجي رجال
 جون نيوكومب و توني روتشي هزما  روي إيمرسون و رود لافر، النتيجة: 4-6, 6-1, 3-6, 6-4, 6-4

زوجي سيدات
 فرانسيس دور و أن هايدون جونز هزمتا  مارغيريت سميث كورت و نانسي ريتشي جنتر، النتيجة: 6-0, 4-6, 7-5

زوجي مختلط
 بيلي جين كينغ و بوب هيويت هزما  فرانسيس دور و جان كلود باركلاي، النتيجة: 3-6, 6-4, 6-2

مراجع

باريس في 1969
أحداث مايو 1969 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 1969 الرياضية في أوروبا
باريس في القرن 20
دورات رولان غاروس
دورة فرنسا المفتوحة حسب السنة
رياضة فرنسية في 1969
كرة المضرب في 1969
كرة مضرب فرنسية في 1969

دورة فرنسا المفتوحة 1969


Geeti Amiri (født 21. juni 1989 i Kabul) er en dansk debattør med speciel fokus på den nydanske kvindekamp. Hun mener, at mange nydanskere sidder fast i forstokkede og kvindeundertrykkende værdisæt. Hun begyndte at blogge på Berlingskes Politiko, og siden november 2015 har hun været blogger under Ekstra Bladet.

Amiri er datter af en afghansk minister, der blandt andet har undervist på Harvard og Kabul Universitet i arkæologi.
Hun taler dansk, urdu, farsi og engelsk
og har studeret sociologi og statskundskab på Københavns Universitet. Ifølge et interview i Politiken i august 2017, hvor hun udnævnte folkeskolelærere til en af de fem søjler i det danske samfund (sammen med socialrådgivere, politibetjente, sygeplejersker og pædagoger), ville hun i februar 2018 påbegynde en læreruddannelse.

Udgivelser

I 2016 udgav hun bogen Glansbilleder
om sin familie og sin opvækst som flygtning i først Indien og siden Danmark, om frihedsberøvelse, storebroderens vold og sin tvangsfjernelse og om sin splittelse mellem dansk og afghansk kultur. Ifølge Informations Charlotte Aagaard var bogen en "vedkommende og medrivende befrielsesfortælling".

I forbindelse med bogudgivelsen har hun fortalt, hvordan det blev et vendepunkt for hende at læse Rushy Rashids selvbiografiske roman Et løft af sløret, som også handler om sociale normer og om at føle sig splittet mellem to forskellige kulturer.

I 2022 udgav Amiri romanen Mosaik.

Henvisninger

Eksterne henvisninger

 Geeti Amiri på Forfatterweb.dk
 Anmeldelse på litteratursiden.dk af Geeti Amiris bog "Glansbilleder"

Debattører fra Danmark
Selvbiografer fra Danmark
Danskere i 2000-tallet
Afghansk-danskere
Personer fra Kabul

Geeti Amiri


Elsloo is a village in the Dutch province of Limburg. It is located in the municipality of Stein, about 2 km south of the town of Stein itself. Beek-Elsloo railway station serves Elsloo.

History
The village was first mentioned in 855 (CL I, 23; RI I, 1277), than 1002 as Elisla, and means "forest with alder trees". Elsloo developed in the Early Middle Ages in the valley of the Maas. The Maas flooded the village several times, and in 1459 the church was moved to higher grounds.

Elsloo Castle was built in the 12th century and was flooded in the early-17th century. The brewery was converted into a castle and extended. It suffered from fires in 1835 and 1885. A Gothic Revival style corner tower was added in 1838.

The Catholic St Augustinus Church is a three aisled church built between 1848 and 1849 as a replacement of the 1459 church.

Elsloo was home to 495 people in 1840. Until 1982, when it was merged with Stein, Elsloo was a separate municipality, also incorporating the smaller villages of Meers and Catsop.

The first artificial inseminated calf in the Netherlands was born on 5 December 1935 at the farm of Jan Werner in Elsloo. The father was Sjors from Lierop who later fathered many children.

Gallery

References

Populated places in Limburg (Netherlands)
Former municipalities of Limburg (Netherlands)
Stein, Limburg

Elsloo, Limburg


This is a list of arcade video games organized alphabetically by name. It does not include PC or console games unless they were also released in video arcades. See lists of video games for related lists.

This list contains  game titles.

Further reading
Arcade Games, by Jon Blake
Arcade Mania!: The Turbo-charged World of Japan's Game Centers, by Brian Ashcraft
The Encyclopedia of Arcade Video Games, by Bill Kurtz
The First Quarter: A 25 Year History of Video Games, by Steven L. Kent
Gamester's Guide to Arcade Video Games, by Paul Kordestani
Game Over, by David Sheff
Playing the Past: History and Nostalgia in Video Games, edited by Zach Whalen, and Laurie N. Taylor
The Rough Guide To Videogames, by Karen Berens and Geoff Howard
Ultimate Supercade: A Visual History of the Videogame Age 1971–1984, by Van Burnham
The Ultimate History of Video Games, by Steve L. Kent

Magazines
Game Informer
GamePro
GameRoom Magazine

See also
List of highest-grossing arcade games
List of Amiga arcade conversions
Killer List of Videogames

External links

Killer List of Videogames, arcade game information
Arcade-History.com, most authoritative source of arcade game information
Starcade list of the 138 games showcased in their 139 episodes, with fliers pics and video.

Arcade

List of arcade video games


Werner Köhler (né le  à Dresde et mort le  à Fribourg-en-Brisgau) est un microbiologiste, immunologiste et ethnologue allemand ainsi qu'un historien de la médecine.

Études, formations spécialisées, doctorats
Fils de contremaître, il termine ses études secondaires en 1945 puis étudie la médecine à l'université d'Iéna jusqu'en 1951. À partir de 1946, il étudie l'anthropologie et l'ethnologie au même endroit. Politiquement, il s'oriente vers le Parti national-démocrate d'Allemagne (NDPD), dont il devient membre en 1950. À partir d' ( du parti) jusqu'en 1990, il est membre du comité principal du NDPD.

Dans les années 1951 à 1953, il effectue des stages obligatoires dans des cliniques universitaires de Thuringe dans le cadre de sa formation médicale. En 1952, il pratique la chirurgie à la clinique universitaire de Chemnitz. En 1953, il travaille comme assistant à l'Institut de recherche pour la microbiologie et l'hygiène à Bad Elster. Il obtient son doctorat en sciences naturelles à l'Université d'Iéna en 1953 sur le sujet du mortier en bois africain. Une contribution à l'histoire des débuts de l'industrie alimentaire. Puis en 1954 il se rend à l'Institut d'Hygiène de l'Université de Rostock pour y faire son doctorat la même année en médecine avec les travaux  et Antistreptolysine O avec une attention particulière à la réaction antistreptolysin à l'Université de Rostock.

Habilitation et chargé de cours
En 1956, il est nommé médecin-chef et spécialiste en bactériologie et sérologie. Le , il obtient son habilitation à l'Université de Rostock avec le thèse Pseudomonas aeruginosa (Bact. pyocyaneum) : Cytologie, cycle L, biochimie et sérologie. Cela est suivi par sa nomination comme professeur en microbiologie médicale à l'Université de Rostock en 1957, puis à l'université Friedrich-Schiller de Iéna en 1958, dans le cadre d'un changement d'habilitation et d'une reconnaissance du poste de maître de conférences.

Professeur, directeur et président de l'institut
En 1958, il prend la direction du Département de microbiologie médicale de l' (ZIMET) de l'Académie allemande des sciences (DAW) à Iéna. Il est nommé professeur à la DAW de Berlin en 1961. De 1966 à 1972, il occupe également le poste de directeur d'institut à l'Institut de recherche en microbiologie et hygiène de Bad Elster. En 1970, il est nommé chef de division au ZIMET et en 1976 directeur adjoint de l'institut. À partir de 1992, il participe à la fondation de l'Institut de microbiologie expérimentale de l'Université d'Iéna. De 1993 à 1995, il occupe la chaire de microbiologie expérimentale et d'immunochimie à l'Université d'Iéna.

Centre de son travail
Il est principalement concerné par la recherche sur les streptocoques dans le domaine de la microbiologie médicale. L'accent est mis sur la sérologie et la pathologie de l'infection streptococcique. Les études sur la protéine M de la paroi cellulaire comme point de départ pour le développement d'une vaccination protectrice sont des points importants. Ce travail est réalisé en coopération avec l'Institut de pathologie et de thérapie expérimentales de Soukhoumi, où des expériences de vaccinations protectrices sur des singes rhésus sont menées.

Des études individuelles sur les toxines dans la zone extracellulaire, les soi-disant toxines érythrogéniques des streptocoques, sont menées en coopération avec l'Institut de bactériologie clinique d'Umeå, en Suède, afin de développer une vaccination antitoxique. Des travaux sur le développement d'un agent thrombolytique streptokinase sont également lieu en RDA afin de le produire en RDA.

 et  réussissent à prouver l'existence de soi-disant protectines dans les poissons sous forme de lectines et dans les escargots, ce qui conduit à leur utilisation dans le diagnostic. Avec Prokop, il réussit à démontrer la liaison de l'haptoglobine à certains streptocoques.

Pendant et après sa période active en tant que microbiologiste, il écrit des ouvrages sur l'histoire de la bactériologie. Seul et avec d'autres auteurs, il participe à la publication de six ouvrages spécialisés et de plus de 450 articles dans des revues spécialisées jusqu'en 1993. Il apporte également des contributions individuelles à des manuels et à des dictionnaires.

Adhésions et bureaux
 1968 Académie allemande des sciences naturelles Léopoldine
 1970 Membre correspondant de la DAW à Berlin (plus tard : Académie des sciences de la RDA)
 1976–1992 Membre titulaire de l'Académie des sciences de la RDA
 1979–1983 Président de la section de microbiologie médicale et d'hygiène de la Léopoldine
 1982 Comité principal du NDPD
 1983-1990 Secrétaire de médecine à la Léopoldine
 1990-2000 Vice-président de la Léopoldine
 1990 Membre ordinaire de l'Académie des sciences d'utilité publique d'Erfurt
 1991-2010 Président de l'Académie des sciences d'utilité publique d'Erfurt
 1990-1991 commission consultative temporaire "Recherche fondamentale" du ministère fédéral de la science et de la technologie
 1991 Chef du  pour les streptocoques du ministère fédéral de la Santé
 1991 Conseil d'administration de la Fondation Karl Heinz Beckurts
 1992 Comité électoral de l'Académie des sciences de Berlin-Brandebourg (alias Académie prussienne des sciences)
 1992 Collegium pour le  (Prix Galenus von Pergamon)
 1994 membre extraordinaire de l'Académie des sciences de Berlin-Brandebourg

Récompenses
 1970
 1977 Ordre de la Bannière du Travail de  (collectivement)
 1982 Nomination en tant que docteur en médecine par l'Université d'Umeå (Suède)
 1985 Ordre du mérite patriotique en argent
 1992  du Sénat de Berlin (décerné en 1972)
 1988 Prix national de la RDA de  de science et technologie
 1990 Membre honoraire de l'Institut Kitasoto de Tokyo
 1999

Publications (sélection)
 Menstruation, Schwangerschaft und Geburt in Afrika. In: Wissenschaftliche Zeitschrift Jena, Mathematisch-Naturwissenschaftliche Reihe, 3 (1953/54), S. 129–142
 Die Antistreptolysin-Rektion (ASR). In: Deutsch. Gesundheitswesen 9 (1954), S. 992–997
 Corynebacterium citreum-mobile, ein neuer, farbstoffbildender saprophytärer Keim des Genus Corynebacterium. In: Zentralblatt Bakt. Hyg. I. Orig. 162 (1954), S. 275–280
 Die Geißelfärbung nach Leifson. In: Wiss. Zeitschr. Univ. Rostock, Math-Naturw. Reihe 5 (1955/56), S. 357–365
 Die Streptokokkendifferenzierung. In: Heilberufe, 6 (1956), S. 155–161
 Streptolysine und Antistreptolysin-Reaktion - Theorie und Praxis, Beiträge zur Hygiene und Epidemiologie, Heft 9, Leipzig 1957
 Über eine experimentelle Methode zur Unterscheidung von Leptospiren und Pseudospirochäten. In: Zentralblatt Hyg. 168 (1957), S. 486–488
 Die Praxis der Resistenz- und Spiegelbestimmungen zur antibiotischen Therapie mit Hans Jürgen Otte, Jena 1958
 Peptonum - Pepton. In: Pharmazeut. Zentralhalle 97 (1958), S. 109–110
 Die Serologie des Rheumatismus und der Streptokokkeninfektionen, Leipzig 1959
 Differentialdiagnose von Pseudomonas aeruginosa durch Cytochromoxydase-Nachweis (Gaby-Test). In: Zentralblatt Hyg. 176 (1959), S. 476–480
 Über das Vorkommen von Streptokokken der serologischen Gruppe K bei einem Ovarialabzess. In: Zeitschr. ges. Hyg. Grenzgeb. 6 (1960), S. 371–373
 Über eine neue, im Genitaltrakt von Bullen vorkommende serologische Gruppe h bei Pseudomonas aeruginosa. In: Zuchthygiene 5 (1961), S. 123–130
 Antibiotikaempfindlichkeit humaner PPLO-Stämme. In: Zentralblatt Bakt. Hyg. I. Orig. 185 (1962), S. 355–366
 Untersuchungen über das Vorkommen seltener Virus-Antikörper (West-Nile-Virus) in der Berliner Bevölkerung. In: Monatsberichte DAW Berlin 7 (1965), S. 398–399
 Bakteriologische und serologische Diagnostik der Erkrankungen des rheumatischen Formenkreises, Leipzig 1966
 Agglutinationsversuche an Streptokokken mit dem Phytagglutinin aus Dolichos biflorus mit , in: Zeitschr. Immun.-forsch., Allergie und klin. Immunol. 133 (1967), S. 171–175
 A new source of antibody-like substances having anti-blood group specificity, mit Otto Prokop und Gerhard Uhlenbruck, in: Vox Sang. 14 (1968), S. 321–333
 Grundriss der medizinischen Mikrobiologie mit Hanspeter Mochmann, Jena 1975
 100 Jahre Bakteriologie mit Hanspeter Mochmann, Berlin 1980
 Mischinfektionen mit Anton Mayr, Jena 1980
 Infektionskrankheiten mit Hans Wolfgang Ocklitz, Hanspeter Mochmann und H. Abaza, Stuttgart 1983
 Meilensteine der Bakteriologie : von Entdeckungen und Entdeckern aus den Gründerjahren der medizinischen Mikrobiologie mit Hanspeter Mochmann, Jena 1984
 Pathogenitätsmechanismen viraler, bakterieller und protozoärer Infektionen mit Rudolf Rott, 1991
 Lebensbedrohliche Streptokokken- und Staphylokokkenerkrankungen : Leopoldina-Meeting vom 19. bis 20. Mai 1995 in Inzell, mit Bernhard Fleischer und Michael Buslau, Leipzig 1996
 Seuchen gestern und heute mit Jürgen Kiefer, Erfurt 1999
 Bacterial Pathogenesis - Modern Approaches mit Anna Przondo-Mordarska, Gerhard Pulverer und Anna Przondo-Mordarska, 1999
 Johann Bartholomäus Trommsdorff (1770-1837) und andere große Erfurter Naturwissenschaftler. In: Dietmar von der Pfordten, Große Denker Erfurts und der Erfurter Universität, Göttingen 2002.
 Beiträge in Werner E. Gerabek, Bernhard Dietrich Haage, Gundolf Keil, Wolfgang Wegner (Hrsg.): Enzyklopädie Medizingeschichte. De Gruyter, Berlin/ New York (2004) 2005 ; 2. (unveränderte) Auflage in drei Bänden ebenda 2007.

Bibliographie
 Gabriele Baumgartner,  (Hrsg.): Biographisches Handbuch der SBZ/DDR. 1945–1990. Band 1: Abendroth – Lyr. K. G. Saur, München 1996 , S. 416.
 Kurzbiografie zu: Köhler, Werner. In: Wer war wer in der DDR? 5. Ausgabe. Band 1. Ch. Links, Berlin 2010 .

Liens externes

Références

Microbiologiste
Immunologiste allemand
Ethnologue
Médecin allemand du XXe siècle
Étudiant de l'université d'Iéna
Étudiant de l'université de Rostock
Membre de l'Académie des sciences de Berlin-Brandebourg
Membre de l'Académie des sciences de la RDA
Lauréat de 3e classe du prix national de la République démocratique allemande des Sciences et des Technologies
Récipiendaire de la Bannière du Travail
Récipiendaire de l'ordre du mérite patriotique en argent
Docteur honoris causa de l'université d'Umeå
Naissance en mars 1929
Naissance à Dresde
Décès en août 2021
Décès à Fribourg-en-Brisgau
Décès à 92 ans

Werner Köhler


جون موسز براونينع  (23 يناير 1855 - 26 نوفمبر 1926) هو صانع أسلحة نارية أمريكي. وقد طور العديد من أصناف الأسلحة النارية، والخراطيش، وآليات بندقية، والكثير التي لا تزال قيد الاستخدام في جميع أنحاء العالم. وهو أهم شخصية في التي ساهمت في تطوير واختراع شبه أوتوماتيكية حديثة وأسلحة رشاشة ويرجع اليه الفضل في براءات الاختراع 128 بندقية أول رخصه منحت له كان في 7 أكتوبر 1879. وقد كان أولاً سلاح ناري صنعه كان في سن الثالثة عشرة من قطعة من المعدن الخردة.

ساهم في تطوير تقريبا جميع فئات تصميم الأسلحة النارية. وقال انه اخترع أو ساهم في تحسينات كبيرة في البنادق ذات الطلقه الواحدة وبنادق رافعة العمل، والأسلحة النارية ذات المزلاق. هو من أكثر مساهمين في مجال التحميل الذاتي الأسلحة النارية. انه وضع المسدس التحميل الذاتي باختراع تصميم المزلاق الالي الذي يمكن العثور عليه في جميع المسدسات ألأوتوماتيكية الحديثة. كما أنه أول من قدم مدفع رشاش يعمل بانظام الغاز ومسدس براونينغ النموذجي - 1895 - الذي يتجاوز عملية الارتداد. ومن تصاميمه الأخرى الناجحة تشمل مسدس M1911، براوننغ عيار.50 ومدفع رشاش وبندقية براونينع التلقائية، واختراعه الأول من نوعه بندقية شبه أوتوماتيكية(ام خمس)، بندقية براونينع الاوتومايكيه-5.

المراجع

أصحاب أعمال من أوغدن (يوتا)
أعضاء قاعة مشاهير المخترعين الوطنيين
صانعو أسلحة نارية
قديسو الأيام الأخيرة من يوتا
مخترعون أمريكيون
مخترعون أمريكيون في القرن 19
مخترعون أمريكيون في القرن 20
مصممو أسلحة نارية
مواليد 1855
مواليد في أوغدن (يوتا)
وفيات 1926
وفيات في لييج
مصممو ذخيرة

جون موسز براونينغ


The culture of East Germany varied throughout the years due to the political and historical events that took place in the 20th century, especially as a result of Nazism and Communism. A reflection on the history of arts and culture in East Germany reveals complex relationships between artists and the state, between oppositional and conformist art. In four decades, East Germany developed a distinct culture and produced works of literature, film, visual arts, music, and theatre of international acclaim. Popular culture specialities included among others a high popularity of nudism in Eastern Germany.

Censorship in East Germany controlled any aspect of culture.

Socialist Realism
In the 1950s the officially encouraged form of art was known as 'Socialist Realism'. This was intended to depict everyday life under Socialism in a way that showed the benefits of living and working in East Germany.

Literature

Any text published in the GDR was governmentally controlled.

Erich Honecker coined the term Leseland DDR (Reading Nation GDR) in 1981.

Press
The main newspaper was Neues Deutschland, the official newspaper of the Socialist Unity Party of Germany (SED). The official newspaper of the Free German Youth was Junge Welt.

Das Magazin survived the unification of Germany.

The Soviet magazine Sputnik in German was considered too liberal for GDR in 1988.

Music

Pop and rock
Influences from the West were heard everywhere, because TV and radio that came from the Klassenfeind (enemy of the working class) could be received in many parts of the east, too (an exception being the area around Dresden, with its geographically disadvantageous position in the Elbe valley, giving it the nickname of "Valley of the Clueless" despite some Western radio being available).
As rock music became increasingly popular around the world following the meteoric rise of bands like the Beatles, the Rolling Stones, and others, new bands began forming throughout East Germany. However, fearful of "degenerate Western values [corrupting] the young people who listen to [rock]" as well as rock music's tendency to criticize establishments and governments, GDR officials set out to regulate much of the new music. The steps taken to control music included requiring rock bands to sing entirely in German and produce songs of educational value that promoted socialist ideas. Another problem for the authorities was having to check song texts very carefully for anti-state tendencies. The band Renft, for example, fell foul of the authorities, which eventually led to its being banned and disbanded.

State-sanctioned bands such as Puhdys were given "Auftrittserlaubnis" (Performance Permission) that granted them the ability to play in East German (and occasionally even West German) clubs, festivals, etc. Failure to obtain this card before a performance could result in the forced separation of a band or even imprisonment. The Puhdys, Stern-Combo Meißen and Karat were popular mainstream bands, managing to hint at critical thoughts in their lyrics without being explicit. Like other mainstream acts, they appeared in youth magazines such as Neues Leben and Das Magazin.
Despite the heavy censorship, regulation, and repression exercised by GDR leadership over the East German rock community, the government did, to a certain degree aid the development of the new music. This included the allowance of illegal instrument importation via bands that desperately needed foreign equipment as well as significant airtime given to female artists. The latter allowed for what historians consider growth in the expression of female identity and sexuality.
The state also accepted the formation of more "underground" groups with a decisively western-oriented sound. Most notably, a number of punk and new wave bands such as Sandow and Feeling B could produce records with the official company AMIGA.
Several East German rock stars left the GDR. Nina Hagen who published her first hit Du hast den Farbfilm vergessen in 1974 emigrated in 1976. Veronika Fischer emigrated in 1981.

Schlager
Schlager, which was very popular in the west, also gained a foothold early on in East Germany, and numerous musicians, such as , , and  gained national fame. Frank Schöbel was very successful. From 1962 to 1976, an international schlager festival was held in Rostock, garnering participants from between 18 and 22 countries each year. The city of Dresden held a similar international festival for schlager musicians from 1971 until shortly before reunification. There was a national schlager contest hosted yearly in Magdeburg from 1966 to 1971 as well.

Classical
Several prestigious ensembles had roots in the pre-War period. Leipzig Gewandhaus Orchestra was led by Kurt Masur since 1970. The Staatskapelle Dresden was led by Herbert Blomstedt since 1975. Jean Kurt Forest established the Carl Philipp Emanuel Bach Chamber Orchestra in 1969, and Hartmut Haenchen led the ensemble.

Other ensembles located in East Germany included the Akademie für Alte Musik Berlin, the Berlin State Opera, the Komische Oper Berlin, the Berlin Radio Symphony Orchestra, the Staatskapelle Berlin, the Konzerthausorchester Berlin (Berliner Symphony Orchestra) and the Staatskapelle Halle.

Johann Sebastian Bach
On a more traditional level, the East German government celebrated the fact that Johann Sebastian Bach was born in East German territory, and spent a great deal of money converting his house in Eisenach into a museum of his life, which, among other things, included more than 300 instruments from Bach's life. In 1980, this museum received more than 70,000 visitors.

In Leipzig, an enormous archive with recordings of all of Bach's music was compiled, along with many historical documents and letters both to and from him. Werner Neumann founded the Bach-Archiv Leipzig in 1950.

Every second year, school children from across East Germany gathered for a Bach competition held in East Berlin. Every four years an international Bach competition for keyboard and strings was held.

Thomanerchor recorded a number of Bach's works.

Jazz
German jazz was divided after World War II, with the East German regime having an ambivalent attitude to jazz, which it initially resisted as an American influence on culture, but later accepted  as a form of "people's music".

Klaus Lenz directed a number of bands.
Manfred Krug sang jazz till his emigration in 1977.

Recording establishments
There were state recording companies. In 1947 Ernst Busch established Eterna Records for classical, folk, jazz and church music. For popular music there was Amiga Records. These operations became state-directed in 1953.

Visual art
Artists were members of the Communist "Verband Bildender Künstler der DDR".

Visual propaganda

Political propaganda shaped GDR - monuments of Communist leaders including Karl Marx and Friedrich Engels, banners with political slogans.

Feminist art
Critical feminist artists were Gabriele Stötzer, Tina Bara, Cornelia Schleime, Doris Ziegler, Mita Schamal, Karla Woisnitza, Christine Schlegel, Else Gabriel, Yana Milev, Angela Hampel, Gundula Schulze Eldowy, Janet Grau.

Political manifestations and secular ceremonies
International Workers' Day was obligatory for millions. The Tag der Republik (the Day of the Republic), 7 October, was the anniversary of the creation of the GDR.

The Jugendweihe was a secular coming-of-age ceremony which replaced Lutheran Confirmation.

Theatre

East German theatre was strongly dominated in its early years by Bertolt Brecht, who brought back artists from the antifascist resistance and reopened Theater am Schiffbauerdamm with his Berliner Ensemble. On the other side some streams tried to establish "Pure Workers Theatre", played by workers and performing plays about workers.

After Brecht died, there was a lot of conflict between the artists and the family (around Helene Weigel) about the Brecht heritage. Heinz Kahlau, Slatan Dudow, Erwin Geschonneck, Erwin Strittmatter, Peter Hacks, Benno Besson, Peter Palitzsch and Ekkehard Schall are counted among Brecht's scholars and followers. In the 1950s the Swiss Benno Besson had success with "The Dragon" by Jewgenij Schwarz. As a result, he travelled with Deutsches Theater around Europe and Asia (and also in Japan). He became the Intendant at Volksbühne in the 1960s and often worked with Heiner Müller.

Because of censorship, many artists left the GDR from 1975 onwards. A parallel development was that some artists moved out to small city theatres, to create theatre beyond Berlin. For example, Peter Sodann founded the Neues Theater in Halle/Saale and Frank Castorf worked at a theatre in Anklam. Theatre and Cabaret had a very important status for the people in the GDR  and it was a very active and dynamic scene. This was the cause of some contention with the state. Benno Besson was quoted as saying about the relationship between cabaret and the state: "At least they took us seriously."

The Friedrichstadt-Palast in Berlin is the last major building erected by the GDR. Here, Berlin's great revue tradition lives on, today bringing viewers state-of-the-art shows.

Cinema

In East Germany the movie industry was very active. Besides folk movies, the East German movie industry became known worldwide for its productions, especially for its children's movies (Das kalte Herz and cinematic versions of the Grimms' fairy tales, and also modern productions like Das Schulgespenst).

Movies about the persecution of Jews in the Third Reich, such as Naked Among Wolves, Jakob the Liar, and the resistance against fascism, such as Fünf Patronenhülsen, (both directed by Frank Beyer), became internationally famous.
Movies about problems of daily life like Die Legende von Paul und Paula (directed by Heiner Carow) or Solo Sunny (directed by Konrad Wolf and Wolfgang Kohlhaase) were also very popular.

Red Westerns (Indianerfilme) were also made, in which American Indians often took the role of the displaced people. Gojko Mitić is the most famous actor in this role; he often played the righteous, kindhearted and charming Chief (The Sons of Great Bear directed by Josef Mach). He became an honorary chief of the Sioux nation, when he visited the United States of America in the 1990s and the accompanying television crew showed the Sioux one of his movies.

Because of censorship a number of movies were forbidden at this time, and only shown after the reunification of Germany in 1990. Examples are Trace of Stones (directed by Frank Beyer) and Divided Heaven (directed by Konrad Wolf).

East German cinemas screened domestic productions, Czech, Polish, and other Eastern European productions and some Hollywood movies, although the number of the latter was limited due to the cost of purchasing the licences. Movies which represented or glorified a capitalistic ideology were not shown. For example, Grease was not shown but One Flew Over the Cuckoo's Nest was. Comedies were popular, such as the Danish Olsen Gang or movies with the French comedian Louis de Funès.

Television

There were two nationwide state TV stations, DFF1 and DFF2. After the fall of the Iron Curtain, these were gradually merged into the structures of the Federal Republic's public broadcasting system, being followed up by Länder-based regional stations like the MDR and the RBB.

As the arrangement of aerials on roofs often revealed viewers that watched West German television, they could be prone to denunciation by patriotic neighbours or FDJ members, especially during the 1950s and 1960s. However, by the 1980s the authorities were largely resigned to the presence of Western broadcasts and even tolerated the existence of communal antennas and cable systems carrying both DFF and Western channels.

The DEFA was one of the largest TV production companies within the German-speaking countries and produced work that occasionally dared to feature covert criticism of the establishment.

Material culture

The material culture of the GDR is the primary focus of Ostalgie (a combination of "Ost" (East) and "Nostalgie" (nostalgia)).

Consumerism

Consumerism is a social and economic order that encourages an acquisition of goods and services in ever-increasing amounts. The GDR's economy produced a whole series of consumer goods and associated consumerist practices different from both West German and Soviet bloc cultures. A consumerist culture developed with (in contrast to the West relatively clear-cut) prestige allocations according to consumerist practices.

Architecture

In the GDR's nascent stages, modernist designs predominated. In the wake of the war's destruction, there were several plans to reimagine cities using Bauhaus and other avant-garde designs. Among these was the plan drafted by Hans Scharoun, a collective plan for a new division and decentralization of the then undivided city of Berlin to be enacted under the auspices of the Allied Control Council. Scharoun's vision included residential cells, criss-crossed by open, green boulevards. As the early 1950s, however, the Bauhaus blueprint for reconstruction had fallen out of  favor among political elites, and projects in the modernist style stalled or were abandoned. One of the few remaining structures designed in this vein is a Bauhaus apartment block designed by Scharoun himself, located in the Friedrichshain neighborhood of Berlin, on an open boulevard formerly known as Stalinallee.

The modernists' loss of popularity was largely attributable to the rise of Socialist Classicism or Stalinist Architecture (), an eclectic style that weaved together elements of national cultural heritage and traditionalist ornamentation with the comfort of contemporary architecture. What these elements might look like depended on location and varied significantly between projects completed in the various regions of the Eastern Bloc. In the GDR these national elements were usually echoes of classicism, but did allow for regional variations such as the Dresden Altmarkt, which borrows form the baroque style, or the Brick Gothic inspired Lange Straße in the northern port city of Rostock. Reacting to a shift in the political and economic exigencies of the time, new designs in the Stalinist style tapered off by the late 1950s. This was largely due material scarcity; the at times lavish ornamentation of the national style was met with increasing disapproval as millions still lived in overpopulated or dilapidated buildings. The advent of de-Stalinisation further suppressed demand for new Socialist Classical projects.

The architectural preferences of the 1960s and 1970s were thus shaped largely by economic necessity. The need for cheap, mass-housing led to the "industrialization of architecture", by which process new designs  emphasized functionalism and low construction costs. Projects of this type were mostly immense concrete residential blocks, which later included  prefabricated components. Although the new functionalism was the response to material scarcity, aesthetically the movement meant a return to modernist principles. Freed from the national ideological framework of Socialist Classicism, architects resurrected the Bauhaus "new buildings" of the 1920s. East-German building templates such as the WBS 70, the P2, and the high-rise WHH GT 18/21 exemplify the aesthetic shift towards modernism, but were above all valued for their prefabricated parts that enabled quick and cost-effective construction.

Notable examples of GDR architecture are / were:
the Karl-Marx-Allee, originally Stalinallee, with the Strausberger Platz in East Berlin
the Prager Straße in Dresden
the Palace of the Republic
the Alexanderplatz, where much of the GDR buildings still shape the place
the city-centre buildings of Leipzig's Karl-Marx-University (now partly disassembled and partly being replaced by a post-modern building), including the City-Hochhaus Leipzig

GDR jokes

With widespread censorship of literature, the media and the arts, political jokes were one of the main outlets for criticism of the German Democratic Republic (East Germany). After reunification, these became known as DDR-Witze (GDR jokes). Political jokes of this form have almost disappeared since reunification as they no longer play the same subversive role, being replaced by open democratic debate, political cartoons and satire.

The GDR citizens had a special term for referring to some of the more critical jokes as five-year-jokes (i.e., three years prison for the one telling it and two for all who listen and laugh). There is also a morphological reference to "five-year-plan" - in a way, talking about a five-year-joke was a "meta-joke".

See also
 GDR Literature
 Deutscher Fernsehfunk, state television broadcaster
 Rundfunk der DDR, state radio broadcaster
 DEFA

References

External links

GDR Photo Archives from 1949 to 1973
Bach-Archiv Leipzig (English version, German available)
RFE/RL East German Subject Files: Culture, Blinken Open Society Archives, Budapest
East German Propaganda

East German culture
Ostalgie

Culture of East Germany