A foreign direct investment (FDI) refers to purchase of an asset in another country, such that it gives direct control to the purchaser over the asset (e.g. purchase of land and building). In other words, it is an investment in the form of a controlling ownership in a business, in real estate or in productive assets such as factories in one country by an entity based in another country. It is thus distinguished from a foreign portfolio investment or foreign indirect investment by a notion of direct control.

The origin of the investment does not impact the definition, as an FDI: the investment may be made either "inorganically" by buying a company in the target country or "organically" by expanding the operations of an existing business in that country.

Definitions
Broadly, foreign direct investment includes mergers and acquisitions, building new facilities, reinvesting profits earned from overseas operations, and intra company loans. In a narrow sense, foreign direct investment refers just to building new facility, and a lasting management interest (10 percent or more of voting stock) in an enterprise operating in an economy other than that of the investor. FDI is the sum of equity capital, long-term capital, and short-term capital as shown in the balance of payments. FDI usually involves participation in management, joint-venture, transfer of technology and expertise. Stock of FDI is the net (i.e., outward FDI minus inward FDI) cumulative FDI for any given period. Direct investment excludes investment through purchase of shares (if that purchase results in an investor controlling less than 10% of the shares of the company).

FDI, a subset of international factor movements, is characterized by controlling ownership of a business enterprise in one country by an entity based in another country. Foreign direct investment is distinguished from foreign portfolio investment, a passive investment in the securities of another country such as public stocks and bonds, by the element of "control". According to the Financial Times, "Standard definitions of control use the internationally agreed 10 percent threshold of voting shares, but this is a grey area as often a smaller block of shares will give control in widely held companies. Moreover, control of technology, management, even crucial inputs can confer de facto control."

Theoretical background

Before Stephen Hymer's landmark work on FDI in 1960, no theory existed that dealt specifically with FDI. However, there are theories that dealt generally with foreign investments. Both Eli Heckscher (1919) and Bertil Ohlin (1933) developed the theory of foreign investments by using neoclassical economics and macroeconomic theory. Based on this principle, the differences in the costs of production of goods between two countries cause specialisation of jobs and trade between countries. Reasons for differences in costs of production can be explained by factor proportions theory. For example, countries with a greater proportion of labour will engage in labor-intensive industries while countries that have a greater proportion of capital will engage in capital-intensive industries. However, such a theory makes the assumption that there is perfect competition, there is no movement of labour across country borders, and the multinational companies assumes risk neutral preferences. In 1967, Weintraub tested this hypothesis by collecting United States data on rate of return and flow of capital. However, the data failed to support this hypothesis. Data from surveys on the motivation of FDI also failed to support this hypothesis.

Intrigued by the motivations behind large foreign investments made by corporations from the United States of America, Hymer developed a framework that went beyond the existing theories, explaining why this phenomenon occurred, since he considered that the previously mentioned theories could not explain foreign investment and its motivations. Facing the challenges of his predecessors, Hymer focused his theory on filling the gaps regarding international investment. The theory proposed by the author approaches international investment from a different and more firm-specific point of view. As opposed to traditional macroeconomics-based theories of investment, Hymer states that there is a difference between mere capital investment, otherwise known as portfolio investment, and direct investment. The difference between the two, which will become the cornerstone of his whole theoretical framework, is the issue of control, meaning that with direct investment firms are able to obtain a greater level of control than with portfolio investment. Furthermore, Hymer proceeds to criticize the neoclassical theories, stating that the theory of capital movements cannot explain international production. Moreover, he clarifies that FDI is not necessarily a movement of funds from a home country to a host country, and that it is concentrated on particular industries within many countries. In contrast, if interest rates were the main motive for international investment, FDI would include many industries within fewer countries.

Another observation made by Hymer went against what was maintained by the neoclassical theories: foreign direct investment is not limited to investment of excess profits abroad. In fact, foreign direct investment can be financed through loans obtained in the host country, payments in exchange for equity (patents, technology, machinery etc.), and other methods.

The main determinants of FDI is side as well as growth prospectus of the economy of the country when FDI is made. Hymer proposed some more determinants of FDI due to criticisms, along with assuming market and imperfections.  These are as follows:

 Firm-specific advantages: Once domestic investment was exhausted, a firm could exploit its advantages linked to market imperfections, which could provide the firm with market power and competitive advantage. Further studies attempted to explain how firms could monetize these advantages in the form of licenses.
 Removal of conflicts: conflict arises if a firm is already operating in foreign market or looking to expand its operations within the same market. He proposes that the solution for this hurdle arose in the form of collusion, sharing the market with rivals or attempting to acquire a direct control of production. However, it must be taken into account that a reduction in conflict through acquisition of control of operations will increase the market imperfections.
 Propensity to formulate an internationalization strategy to mitigate risk: According to his position, firms are characterized with 3 levels of decision making: the day to day supervision, management decision coordination and long-term strategy planning and decision making. The extent to which a company can mitigate risk depends on how well a firm can formulate an internationalization strategy taking these levels of decision into account.

Hymer's importance in the field of international business and foreign direct investment stems from him being the first to theorize about the existence of multinational enterprises (MNE) and the reasons behind FDI beyond macroeconomic principles, his influence on later scholars and theories in international business, such as the OLI (ownership, location and internationalization) theory by John Dunning and Christos Pitelis which focuses more on transaction costs. Moreover, "the efficiency-value creation component of FDI and MNE activity was further strengthened by two other major scholarly developments in the 1990s: the resource-based (RBV) and evolutionary theories" In addition, some of his predictions later materialized, for example the power of supranational bodies such as IMF or the World Bank that increases inequalities (Dunning & Piletis, 2008). A phenomenon the United Nations Sustainable Development Goal 10 aims to address.

Types of FDI
The types of FDI investments can be classified based on the perspective of the investor/source country and host/destination country. On an investor perspective, it can be divided into horizontal FDI, vertical FDI, and conglomerate FDI. In the destination country, the FDI can be divided into import-substituting, export-increasing, and government initiated FDI. Horizontal FDI arises when a multination corporation duplicates its home country industry chain into the destination country to produce similar goods. Vertical FDI takes place when a multinational corporation acquires a company to exploit the natural resources in the destination country (backward vertical FDI) or by acquiring distribution outlets to market its products in the destination country (forward vertical FDI). Conglomerate FDI is the combination between horizontal and vertical FDI.

Platform FDI is the foreign direct investment from a source country into a destination country for the purpose of exporting to a third country.

Methods
The foreign direct investor may acquire voting power of an enterprise in an economy through any of the following methods:

 by incorporating a wholly owned subsidiary or company anywhere
 by acquiring shares in an associated enterprise
 through a merger or an acquisition of an unrelated enterprise
 participating in an equity joint venture with another investor or enterprise

Forms of FDI incentives
Foreign direct investment incentives may take the following forms:

 low corporate tax and individual income tax rates
 tax holidays
 other types of tax concessions
 preferential tariffs
 special economic zones
 EPZ – export processing zones
 bonded warehouses
 maquiladoras
 investment financial subsidies
 free land or land subsidies
 relocation & expatriation
 infrastructure subsidies
 R&D support
 energy
 derogation from regulations (usually for very large projects)

FDI

FDI flows are more likely to go countries with democratic institutions.

A 2010 meta-analysis of the effects of foreign direct investment (FDI) on local firms in developing and transition countries suggests that foreign investment robustly increases local productivity growth.

Europe
According to a study conducted by EY, France was in 2020 the largest foreign direct investment recipient in Europe, ahead of the UK and Germany. EY attributed this as a "direct result of President Macron's reforms of labor laws and corporate taxation, which were well received by domestic and international investors alike." Moreover, 24 countries of the EU made an investment into Armenian economy since the year of Armenian Independence.

China
FDI in China, also known as RFDI (renminbi foreign direct investment), has increased considerably in the last decade, reaching $19.1 billion in the first six months of 2012, making China the largest recipient of foreign direct investment at that point of time and topping the United States which had $17.4 billion of FDI. In 2013 the FDI flow into China was $24.1 billion, resulting in a 34.7% market share of FDI into the Asia-Pacific region. By contrast, FDI out of China in 2013 was $8.97 billion, 10.7% of the Asia-Pacific share. During the global financial crisis FDI fell by over one-third in 2009 but rebounded in 2010. China implemented the Foreign Investment Law in 2020.

India
Foreign investment was introduced in 1991 under Foreign Exchange Management Act (FEMA), driven by then finance minister Manmohan Singh. India disallowed overseas corporate bodies (OCB) to invest in India. India imposes cap on equity holding by foreign investors in various sectors, current FDI in aviation and insurance sectors is limited to a maximum of 49%. A 2012 UNCTAD survey projected India as the second most important FDI destination (after China) for transnational corporations during 2010–2012. As per the data, the sectors that attracted higher inflows were services, telecommunication, construction activities and computer software and hardware. Mauritius, Singapore, US and UK were among the leading sources of FDI. Based on UNCTAD data FDI flows were $10.4 billion, a drop of 43% from the first half of the last year. In 2015, India emerged as top FDI destination surpassing China and the US. India attracted FDI of $31 billion compared to $28 billion and $27 billion of China and the US respectively.

Iran
Iranian companies saw some improvement of FDI investment as of 2015 because of JCPOA. Some investment is much needed in Iranian oil industry. By 2023 due to condition of Iranian economy FDI had decreased by 82%.

United States
Broadly speaking, the United States has a fundamentally "open economy" and low barriers to the FDI.

U.S. FDI totaled $194 billion in 2010. Of FDI in the United States in 2010, 84% came from or through eight countries: Switzerland, the United Kingdom, Japan, France, Germany, Luxembourg, the Netherlands, and Canada.

A 2008 study by the Federal Reserve Bank of San Francisco indicated that foreigners hold greater shares of their investment portfolios in the United States if their own countries have less developed financial markets, an effect whose magnitude decreases with income per capita. Countries with fewer capital controls and greater trade with the United States also invest more in U.S. equity and bond markets.

White House  data reported in 2011 found that a total of 5.7 million workers were employed at facilities highly dependent on foreign direct investors. Thus, about 13% of the American manufacturing workforce depended on such investments. The average pay of said jobs was found as around $70,000 per worker, over 30% higher than the average pay across the entire U.S. workforce.

President Barack Obama said in 2012, "In a global economy, the United States faces increasing competition for the jobs and industries of the future. Taking steps to ensure that we remain the destination of choice for investors around the world will help us win that competition and bring prosperity to our people."

In September 2013, the United States House of Representatives voted to pass the Global Investment in American Jobs Act of 2013 (H.R. 2052; 113th Congress), a bill which would direct the United States Department of Commerce to "conduct a review of the global competitiveness of the United States in attracting foreign direct investment". Supporters of the bill argued that increased foreign direct investment would help job creation in the United States.

Eurasia
In November 2021, a report from the Eurasian Development Bank revealed that Kazakhstan boasted the highest FDI stock value from the Eurasian Economic Union (EAEU) with $11.2 billion by 2020 and an increase of over $3 billion since 2017.

Armenia
According to the World Bank, Armenia takes the first place in terms of FDI appeal among Commonwealth of Independent States. The Armenian government has created a favorable environment for foreign investments by introducing new laws and conditions. The country was named 'The Caucasian Tiger' because of its dynamic economy. Some of the measures to attract FDI include free economic zones (FEZ) with relaxed laws, also, profit tax, VAT, and property tax benefits. In particular, The Most Favored Nation (MFN) and National Treatment regimes are in effect, and the government has chosen a "open door" policy with ongoing legal protection to encourage international investment. A highly beneficial business environment is guaranteed for international investors under the law "On Foreign Investments." Additionally, it guarantees the protection of foreign capital invested in Armenian businesses and permits limitless involvement. Research shows that Cyprus, Germany, Netherlands, UK, and France have made an altogether investment in an amount 1.4 USD billion in the period 2007-2013.

See also

 Bilateral investment treaty
 Foreign direct investment and the environment
 Foreign exchange controls
 Investment promotion agency
 List of countries by FDI abroad
 List of countries by received FDI
 Foreign ownership

References

External links

 Foreign Direct Investment in the United States. Transactions.
 Foreign Direct Investment in the United States Department of Commerce and Council of Economic Advisers
 Interactive Historical Data: Foreign Direct Investment in the United States — Flow Federal Reserve Board of Governors
 OECD Benchmark Definition of Foreign Direct Investment (2008)
 IMF: How Countries Measure FDI (2001)

Economic geography
International business
International factor movements
International macroeconomics

Foreign direct investment


Mario Čižmek (Zagreb, 23. prosinca 1975.) je bivši hrvatski nogometaš i mladi nacionalni reprezentativac. Većinu klupske karijere je proveo igrajući u Hrvatskoj uz dvije epizodne uloge u izraelskoj Hapoel Petah Tikvi te islandskom KR Reykjavíku.

Završetkom nogometne karijere počeo se baviti poljoprivredom.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Nogometaši Hapoel Petah Tikve
Nogometaši NK Inter Zaprešić
Nogometaši NK Zagreba
Životopisi, Zagreb
Nogometaši HNK Brotnja

Mario Čižmek


Brockdorf! er en dansk dokumentarfilm fra 1977 instrueret af Bjørn Tving Stauning.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1977

Brockdorf!


A Medalha "Pela Coragem" ou Medalha "Pelo Valor" () é uma condecoração de estado da Federação Russa que foi retirada do sistema de prêmios soviético após a dissolução da URSS .

histórico de prêmios
A Medalha "Pela Coragem" foi criada por decisão do Presidium do Soviete Supremo da URSS em 17 de outubro de 1938. Foi concedida a soldados do Exército Soviético, Marinha, fronteira e tropas internas e outros cidadãos da URSS, bem como a pessoas que não são cidadãos da URSS, por coragem pessoal e bravura demonstrada em batalhas contra os inimigos da pátria socialista, protegendo a fronteira do estado da URSS, durante o desempenho de funções militares em circunstâncias que envolvam risco de vida.

As três primeiras Medalhas de Coragem foram concedidas apenas três dias depois a três guardas de fronteira por atos de bravura durante a Batalha do Lago Khasan. Mais de 4,2 milhões foram premiados durante a Grande Guerra Patriótica. Desde a sua criação em 1938 até a queda da União Soviética em 1991, 4 569 893 medalhas foram concedidas, muitas postumamente.

Pelo Decreto Presidencial № 442 de 2 de março de 1994, a Medalha "Pela Coragem" foi retida pela Federação Russa após a dissolução da União Soviética, com o mesmo design básico, exceto pela legenda "URSS" () no anverso inferior. Seus critérios de premiação foram alterados em três ocasiões por três Decretos Presidenciais separados, № 19 de 6 de janeiro de 1999, № 444 de 17 de abril de 2003 e № 1099 de 7 de setembro de 2010.

Por Decreto do Presidente da Rússia de 13 de novembro de 1993, os primeiros a receber a Medalha da Federação Russa "Pela Coragem" foram soldados da 3ª Brigada de Propósito Especial Separada do GRU, por realizarem missões especiais de combate na República do Tadjiquistão.

Estatuto moderno
A Medalha "Pela Coragem" é concedida a militares, bem como a funcionários civis do Ministério do Interior da Federação Russa, do Corpo de Bombeiros Estatal do Ministério Russo de Defesa Civil, Situações de Emergência e Alívio de Desastres e outros cidadãos para uso pessoal coragem e bravura demonstradas em combate em defesa da Pátria e dos interesses públicos da Federação Russa; ao realizar tarefas especiais para garantir a segurança pública da Federação Russa; enquanto protege a fronteira estadual da Federação Russa; no exercício de funções militares, oficiais ou civis, na defesa dos direitos constitucionais dos cidadãos e noutras circunstâncias que impliquem risco de vida.

A Ordem de Precedência da Federação Russa determina que a Medalha "Pela Coragem" deve ser usada no peito esquerdo com outras medalhas imediatamente após a Medalha da Ordem "Por Mérito à Pátria" 2ª Classe.

Descrição do prêmio
A Medalha "For Courage" é uma medalha de prata circular de 34 mm de diâmetro com uma borda elevada no anverso e no reverso. No anverso, na parte superior, três aeronaves voando da direita para a esquerda. Abaixo da aeronave está a inscrição impressa e esmaltada em vermelho em duas linhas "FOR COURAGE" (em russo: «ЗА ОТВАГУ») e abaixo da inscrição está um tanque T-35 com o canto dianteiro esquerdo mais próximo da frente. A variante soviética tinha a inscrição adicional impressa e esmaltada em vermelho "URSS" (em russo «CCCP») abaixo do tanque logo acima e seguindo a curvatura da borda inferior do anverso da medalha, a medalha atual não possui essa inscrição. O reverso da medalha é simples, exceto por uma letra "N" em relevo seguida por uma linha horizontal na metade inferior reservada para o número de série do prêmio e uma marca do fabricante abaixo dela.

A medalha é presa a uma montagem pentagonal russa padrão por um anel através do laço de suspensão da medalha. A montagem é coberta por uma fita cinza de seda moiré de 24 mm de largura com uma faixa azul de borda de 2 mm em cada lado. O prêmio soviético original (1938 a 1943) estava pendurado em um pequeno suporte quadrado coberto com uma fita vermelha.

Prêmios estabelecidos em 1938
Medalhas
Prêmios da União Soviética
Condecorações militares soviéticas

Medalha "Pela Coragem" (Rússia)


රංගනයන්
2002 - මගේ වම් අත
2004 - සුමේධා
2007 - සිකුරු හතේ
2008 - රෝස කැලේ
2009 - ඩාන්සින් ස්ටාර්
2010 - ටිකිරි සුවඳ
2011 - සිංහාවලෝකණය
2011 - ගාමනි
2014 - කෝ මාර්ක් නෝ මාර්ක්
2014 - තණ්හා රතී රඟා

සරත් කොතලාවල


Aceasta este o listă de filme românești din 1971:

Lista

Note

Legături externe
Filme românești din 1971 la IMDb.com
Filme românești din 1971 la Cinemagia.ro

Filme din 1971Filme românești
România
Liste de filme românești

Listă de filme românești din 1971


Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste ("Enciclopedia universalăe de științe și arte") a fost o enciclopedie germană din secolul al XIX-lea publicată de Johann Samuel Ersch și Johann Gottfried Gruber, cunoscută, prin urmare, și ca "Ersch-Gruber". Unul dintre cele mai ambițioase proiecte enciclopedice realizate vreodată, el a rămas nefinalizat.

Enciclopedia a fost proiectată și începută în 1813 de către profesorul Ersch pentru a satisface necesitățile germanilor, satisfăcute numai în parte de lucrările străine. Elaborarea lucrării a fost oprită de Războaiele Napoleoniene până în 1816, când s-a alăturat profesorul Gottlieb Hufeland, dar acesta din urmă a murit pe 25 februarie 1817, în timp ce manuscrisul se afla la tipărit. Primul volum a apărut la Leipzig în 1818. Redactorii diferitelor secțiuni în diferite momente au fost unii dintre cei mai cunoscuți profesori din Germania, inclusiv Gruber, M.H.E. Meier, Hermann Brockhaus, W. Müller și A.G. Hoffmann din Jena. Naturalistul Eduard Poeppig a scris majoritatea articolelelor despre cele două Americi. Toate articolele poartă numele autorilor, iar cele care nu erau gata la timp au fost plasate la sfârșit.

Lucrarea este împărțită în trei secțiuni:
 A-G (99 de volume publicate, complet):
 H-N (doar primele 43 de volume publicate, până la Ligatur)
 O-Z (doar primele 25 de volume publicate, pînă la Phyxios)

De la începutul său până în 1830, Encyclopädie a fost publicată la Leipzig de Johan Friedrich Gleditsch. Din 1831 până la încetarea publicării în 1889, Encyclopädie a fost publicată de Friedrich Arnold Brockhaus, tot la Leipzig. Gleditsch a publicat volumele 1-21 ale primei secțiuni, volumele 1-7 ale celei de-a doua secțiuni și numai primul volum din cea de-a treia secțiune. Brockhaus a publicat volumele rămase până în 1889. În 1889, când proiectul a fost abandonat, Encyclopädie a ajuns la 167 de volume. Numai articolul despre Grecia a acoperit 3.668 de pagini, adică opt volume.

Referințe

Legături externe
 Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste  (pagini și imagini scanate)

Cărți din 1818
Enciclopedii germane
Enciclopedii din secolul al XIX-lea


توماس دانيليفيشيوس (بالليتوانية:Tomas Danilevičius) (مواليد 18 يوليو 1978 في كلايبيدا - ليتوانيا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ليفورنو الإيطالي منذ 2008 في مركز المهاجم .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سلوفينيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من كلايبيدا
لاعبو الدوري الإسكتلندي الممتاز
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو الدوري السلوفيني الدرجة الأولى
لاعبو بارما
لاعبو بولونيا
لاعبو بيفيرين
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دونفرملين أثلتيك
لاعبو دينامو موسكو
لاعبو كرة قدم ليتوانيون
لاعبو كرة قدم ليتوانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سلوفينيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كلوب بروج
لاعبو منتخب ليتوانيا لكرة القدم
لاعبو نادي آرسنال
لاعبو نادي أفيلينو
لاعبو نادي سيركل بروج
لاعبو نادي غروسيتو
لاعبو نادي غوريتسا
لاعبو نادي لوزان
لاعبو نادي ليفورنو
لاعبو نادي يوفيا ستابيا الرياضي
مسيرو كرة قدم
مواليد 1978
مواليد في كلايبيدا

توماس دانيليفيشيوس


Armando Annuale (* 5. Juni 1884 in Neapel; † 20. März 1962 in Rom) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Annuale diplomierte 1908 an der "Accademia di Santa Cecilia" im Schauspielfach und wirkte ab 1910 am Theater. Der kleine und magere Schauspieler war ab 1937 bis 1960 auch in zahlreichen kleinen Rollen, oft auch ohne Erwähnung, von Filmen zu sehen, u. a. in Das süße Leben.

Filmografie (Auswahl)
 1919: La leggenda dei tre fiori
 1937: Pietro Micca
 1960: Das süße Leben (La dolce vita)

Weblinks

 Armando Annuale bei mymovies
 alle Filme Annuales mit Szenenfotografien bei thrillingforum

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Stummfilmschauspieler
Italiener
Geboren 1884
Gestorben 1962
Mann

Armando Annuale


Afife Jale (1902, İstanbul - 24 Temmuz 1941, İstanbul), Türk oyuncu.

Müslüman-Türk kadınlarının tiyatro sahnesinde yer almasına öncülük ederek Türk tiyatrosunda sembol bir isim olmuştur.  İlk defa İstanbul'un Kadıköy ilçesindeki Apollon Tiyatrosu'nda sahnelenen Hüseyin Suat'ın Yamalar adlı oyununda Emel rolünü canlandırdı. Böylece Türk tiyatrosunda sahneye çıkan ilk Müslüman kadın oyuncu oldu.  Asıl ismi Afife olan sanatçı, bu oyunda "Jale" takma ismini kullanmış ve daha sonraları Afife Jale adıyla anılmaya başlanmıştır.

Yaşamı

İlk yılları ve gençliği
1902 yılında İstanbul'un Kadıköy semtinde dünyaya geldi. Babası Hidayet Bey, annesi Methiye Hanım'dır. Behiye Hanım ve Salâh Bey adında iki üvey kardeşi vardır. İstanbul Kız Sanayi Mektebi'nde eğitim gördü.

Darülbedayi'nin açtığı tiyatro kursu sınavını kazandı ve 10 Kasım 1918'de kuruma kabul edildi. Osmanlı Devleti'nde o yıllarda Müslüman kadınlar, seyirci olarak bile tiyatroya, ya yalnızca kadınlara açık oyunları izlemek üzere gidebiliyor ya da kadınlar için ayrılmış bölümlerde oturuyorlardı. Ancak Türk tiyatrosunun var olması için Türkçeyi iyi konuşan kadın oyuncu bulunması gereği II. Meşrutiyet döneminden beri tartışılmaktaydı.  I. Dünya Savaşı'nın hemen ardından Milli Mücadele'nin başladığı dönem, Darülbedayi tarafından Türk kadınların sahneye çıkışını mümkün kılacak bir zemin olarak  değerlendirilmiş ve  kuruma Müslüman kız öğrencilerin kabulüne karar verilmişti. Bu öğrenciler dersleri takip edecek ve yalnızca kadın seyircilere açık oyunlarda sahneye çıkacaklardı.

Afife Hanım, kabul edilen beş Müslüman kadından biriydi. İçlerinden Refika Hanım suflör olarak Darülbedayi kadrosunda yer aldı; Afife Hanım ise Tahsin Nahit Bey'in Fransızca'dan çevirdiği Rakibe piyesindeki Leyla rolünden sınava girerek  mülazim artistlik (stajyer oyuncu) kadrosuna girdi.  Afife Hanım, bir yıldan uzun süre provalara devam etti. Darülbedayi yönetim kurulu kendisinin halka açık gösterilerde sahneye çıkmasına izin vermeyince maaşını almayı reddederek 1919'da kurumu terk etti.

Sahne yaşamı

Afife Hanım, seyirci karşısına ilk defa Darülbedayi tarafından  sahnelenen Hüseyin Suat'ın Yamalar adlı oyunundaki Emel rolü ile çıktı. Aynı rolü önceki sezon oynayan  Eliza Binemeciyan'ın yurt dışında olması nedeniyle 1920'de bu rol Afife Hanım'a teklif edilmişti. Teklifi kabul eden Afife Hanım, Kadıköy'deki kışlık Apollon Tiyatrosu'nda "Jale" takma adı ile sahneye çıktı. O günden sonra "Afife Jale" olarak anıldı. Sahneye çıktığı ilk gecenin tarihi olarak kaynaklarda farklı tarihler yer alır. Bu tarih kimi kaynaklara göre 1920 yılının 9 Eylül gecesi, kimine göre 13  Nisan 1920, kimine göre 23 Nisan 1920'dir.

Afife Jale, ertesi hafta Reşat Rıdvan Bey'in adapte etmiş olduğu Tatlı Sır oyununda Neyir rolü ile Kadıköy Tiyatrosu'nda sahneye çıktı ve o gece polis tarafından tutuklanmak istendi, Kınar Hanım'ın yardımıyla kaçtı. Vasfi Roza Zobu'nun anılarında bildirdiğine göre, Kadıköy Polis Başkomiseri, bir Türk Müslüman kadının sahnede yer almasını İslam adabına aykırı kabul ederek Ceza Kanununda "Adab-ı İslamiyyeye mugayir hareket etmek" suç sayıldığı gerekçesi ile tutuklamak istemişti.

Afife Jale, üçüncü hafta Ahmet Nuri'nin Odalık  piyesinde sahne çıktı. Üçüncü sahne oynanırken tiyatro polis tarafından basıldı ve Afife Jale, tutuklanmamak için yine kaçmak zorunda kaldı. Oyunlar sırasında  çevresindekilerin yardımıyla kaçan Afife, bir gün Kadıköy iskelesinde yakalanarak karakola götürüldü. Bazı Darülbedayi oyuncularının polis müdürü Tahsin Bey'le konuşmasından sonra serbest bırakıldı. Kimi kaynaklara göre Posta ve Telgraf Nazırı Refik Halid, Türk kadınının tiyatro alanında kendini gösterebilmesini önemsediğinden, Beyoğlu'nda bulunan bir tiyatroda sahneye çıkma iznini aldı.  Bu olayın ardından sanatçı, "Aşk Uyumaz" adlı komedi oyununda sanatçı Fikret Şadi ile oynadı. Kadıköy emniyet amirinin değiştirilmesi üzerine Kadıköy'deki Apollon Tiyatrosu'nda bir süre daha sahneye çıkabildi.  Ancak sahne ve karakol arasında gidip gelmeleri sürdü.

Afife Jale'nin Darülbedayi'de oyunculuğu birkaç ay sürdü. Müslüman kadınların sahneye çıkarılmamasına dair 1921'de İçişleri Bakanlığı'nın  kararı ile Belediye 27 Şubat 1921 tarihli ve 204 sayılı bildiriyi yayınlayarak Darülbedayi yönetim kuruluna göndermiş ve  Afife Hanım, Darülbedayi tarafından kadrodan çıkarılmıştır.

Babası Hidayet Bey, tiyatro oyuncusu olmasına karşı idi ve Afife Hanım, bu yüzen evden ayrılmak zorunda kalmıştı. Darülbedayi kadrosundan çıkarıldıktan sonra Burhaneddin Kumpanyası'nda sahneye çıktı. Burhaneddin Tiyatrosu'nda Seniye ve daha sonra Mebrure ve Leman adlı Türk kızlarını tiyatroya özendirerek sahneye çıkmalarını sağladı. Burhaneddin Bey'in Türkiye'den ayrılmasından sonra İbnürrefik Ahmed Nuri Bey'in Yeni Tiyatro heyetine katıldı. Kurtuluş Savaşı'nın ardından Fikret Şadi'nin Milli Sahne'siyle çeşitli kentlerde temsiller verdi. İzmit'te Huriye ve Hikmet, Trabzon'da ise Ruhat adlı Türk kızlarının da sahneye çıkmasını sağladı.

Polis baskısı ve tutuklanma korkusu yaşamaya devam etti. 4 Şubat 1924'te Bursa'da sahneye çıkmasına "bazı esbaba binaen" sözüyle, sebebi belirtilmeden izin verilmedi. 1 Haziran 1924'te Bursa'da Milli Sinemada sahneye çıkarak, "Sekizinci" piyesinde oynadı.  Yaşadığı sıkıntılar nedeniyle şiddetli baş ağrıları çeken Afife Hanım, doktorunun morfinle tedavi yoluna gitmesi üzerine morfin bağımlısı oldu.

1928 yılında gittiği bir Hafız Burhan konserinde ona tamburuyla eşlik eden Selahattin Pınar ile tanıştı ve 1929 yılında evlendi. Selahattin Pınar'ın Nereden Sevdim O Zalim Kadını, Anladım Sevmeyeceksin Beni Sen Nazlı Çiçek gibi birçok şarkıyı onun için bestelediği düşünülür. Evlilikleri süresince Afife Hanım sahneden uzak yaşadı.

Afife Hanım'ın sahneden uzaklaştığı dönemde Türkiye Cumhuriyeti'nde sahne yasağı kalktı ve kadınlar tiyatro sanatını serbestçe icra etmeye başladılar. Selahattin Pınar, eşinin sahneye dönmesini desteklese de Afife Hanım morfin bağımlılığı nedeniyle sahneye dönmedi ve eşinden ayrılmak istedi. Çift, 1935 yılında boşandı.

Afife Jale,  Kastamonu valisinin eşi olan ablası Behiye Hanım'ın yanında bir süre yaşadıktan sonra evden kaçarak İstanbul'da çok kötü şartlar altında yalnız yaşadı.

Ölümü
Uyuşturucu bağımlılığından kurtulamayan Afife Jale, 26 Temmuz - 17 Kasım 1934 tarihleri arasında Afife Selahaddin adıyla, 1939 - 5 Kasım 1940 tarihleri arasında da Afife Utku adıyla Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde yattı.  Son olarak 1941 tarihinde hastaneye yatan sanatçı, hastanenin morfinmanlar koğuşunda 24 Temmuz 1941'de öldü. Mezarı Kazlıçeşme Kabristanı'ndadır.

Anısını yaşatan projeler

1997 yılından beri sanatçının anısında Yapı Kredi tarafından Afife Tiyatro Ödülleri düzenlenmektedir. Hayatı Şahin Kaygun'un yönettiği 1987 yapımı Afife Jale ve Ceyda Aslı Kılıçkıran'ın yönettiği 2008 yapımı Kilit filmine konu olmuştur. Selahattin Pınar ile ilişkisi Can Dündar tarafından çekilen 2003 yapımı Yüzyılın Aşkları: Afife ve Selahattin adlı belgesele konu oldu.

Bestesi Turgay Erdener'e, koreografisi Beyhan Murphy'e ait Afife Jale Bale Süiti (1998) ve Selva Erdener'in Afife adlı müzik albümü sanatçının anısını yaşatan eserlerdendir.

Afife Jale'yi bir kez daha onurlandırmak adına 2016 yılında 20. Afife Tiyatro Ödülleri töreninde o güne kadar Muhsin Ertuğrul Özel Ödülü ve Yılın En Başarılı Kadın Oyuncusu ödüllerini almış yirmi oyuncunun Afife Jale olarak poz verdiği fotoğraflardan oluşan Afife Jale'ye Saygı adlı fotoğraf sergisi sergilenmiştir.

İstanbul Şehir Tiyatroları'nın 100. yaşını kutladığı 2014-2015 tiyatro sezonunda kurumun özel projesi olarak  Afife Jale'nin hayatı ve iç dünyasını Bedia Muvahhit'inki ile birlikte anlatan Hayal-i Temsil adlı oyun sahnelenmiş ve Yiğit Sertdemir'in yönetiminde sergilenen oyun, birçok ödüle değer görülmüştür.

Dış bağlantılar

 Afife Jale'ye Saygı Sergisi
 Yüzyılın Aşkları:Selahattin Pınar - Afife Jale belgeseli

Kaynakça

1902 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın oyuncular
1941 yılında ölenler
Türk kadın seslendirme sanatçıları
Türk kadın tiyatro oyuncuları
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
İstanbul'da ölenler
Kazlıçeşme Mezarlığı'na defnedilenler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler

Afife Jale


Shunki Higashi (født 28. juli 2000) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Sanfrecce Hiroshima.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shunki Higashi


An Scleria foliosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter ngan Achille Richard. An Scleria foliosa in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria foliosa


التكلفة المتغيرة

تعريف
التكاليف المتغيرة هي التكاليف التي تتغير بما يتناسب مع نشاط الأعمال التجارية عند إنتاج السلع والخدمات. حيث يتغير مجموع التكاليف المتغيرة طردياً مع التغير في حجم النشاط، فإذا زاد حجم النشاط 10% يزداد مجموع التكاليف المتغيرة بنسبة 10%، وإذا زاد حجم النشاط 25% يزداد مجموع التكاليف المتغيرة 25%.

وهي جزء من التكاليف الكلية و تتعلق بشكل مباشر بالإنتاج.

مجموع التكاليف الثابتة والتكاليف المتغيرة يعطي التكاليف الكلية.

التكاليف الكلية= التكاليف ثابتة + التكاليف متغيرة

يشير ميل دالة التكاليف المتغيرة إلى التكاليف المتغيرة للوحدة، ويحدد إجمالي التكاليف المتغيرة بضرب عدد الوحدات في تكلفة الوحدة،
تبقى التكلفة المتغيرة للوحدة ثابتة عند جميع مستويات النشاط بينما يتغير مجموع التكلفة المتغيرة باختلاف مستوى النشاط.

أمثلة على التكاليف المتغيرة
تكاليف الطاقة المستخدمة في الإنتاج، تكاليف النقل، تكاليف المواد الأولية المستخدمة في التصنيع، بعض التكاليف الصناعية غير المباشرة مثل المواد غير المباشرة.

المصادر

اقرأ أيضا
 تكلفة ثابتة
 تكلفة كلية
 تكلفة حدية
 إيراد حدي
 تكلفة متوسطة

اقتصاد إنتاجي
تكاليف
محاسبة إدارية

تكلفة متغيرة


Karakoçan ( Tepe,  Ohu, Kürtçe: Dep) Elazığ ilinin bir ilçesidir. 1936 yılında ilçe olmuştur. İlçenin bugün itibarıyla 1 beldesi, 88 köyü, 7 mahallesi bulunmaktadır. Karakoçan'a bağlı tek belde olan yerleşim yeri Sarıcan adını taşımaktadır. Sarıcan Beldesi iki mahalleden oluşmaktadır. Bunun dışında Çan ve Başyurt adıyla iki adet bucağı bulunmaktadır. 2020 yılı nüfus sonuçlarına göre 14.625'i merkezde olmak üzere toplam nüfusu 28.434'tür.

Tarihçe
Karakoçan'ın merkezinde tarihi yönden önem taşıyan herhangi bir yerleşim birimi olmamasına karşın, yakın köylerinde ve civarında tarihi yönden önem taşıyan birçok yerleşim birimi bulunmaktadır. Bunların başında Karakoçan ilçesi ile Mazgirt ilçesi (Tunceli) sınırını teşkil eden Peri çayı üzerinde yapılmış olan ve ilçeye 12 km uzaklıkta bulunan Bağin Kalesi gösterilebilir. Ayrıca ilçeye bağlı birçok köyde bulunan tarihi kiliselerde diğer eserler olarak karşımıza çıkmaktadırlar.

Zengin doğal güzelliklere sahip olan ilçede, Peri Çayı kenarında bulunan Golan kaplıcalarını her yıl binlerce kişi sağlık amacıyla ziyaret etmektedir. Yine ilçe merkezinde Kalecik Barajı Çamlığı, Beyaz Çeşme Mesire Yeri, Güzelbaba Ormanı yaz aylarında halkın rağbet ettiği dinlenme yerleridir.

Nüfus

Kültür

Festivaller
 İlçede sürekli olarak düzenlenen festivalerden ilki Bal Festivalidir. Her yıl düzenli olarak gerçekleştirilen bu etkinlikte bal üreticileri ve vatandaşlar festival havasında bir araya gelip, çeşitli etkinlikler düzenlenmektedirler.
 Ayrıca ilçeye bağlı Sarıcan Beldesi'nde her yıl düzenlenen; Sarıcan Kültür ve Sanat Festivali bulunmaktadır.
 İlçede düzenlenen bir diğer festival ise; Okçular Köyü Derneği'nce, Okçular köyünde 2009 yılında düzenlenmeye başlayan "Peri Suyu Festivali'dir".
 Pamuklu Köyünde düzenlenen yaz festivali ise ilçenin ayrı bir festivalidir. 2007 yılından bu yana geleneksel olarak tekrarlanır.
 Karakoçan köyünde her Ramazan ayı SahurCON festivali düzenlenir. Festival boyunca her iftar akşamı ekmek arası çökelek yenir ve her iftarda yöreye özel yemekler yenir. Son SahurCON olan SahurCON '14'e 128 kişi katılmıştır. Aynı zamanda, Almanya'nın Stuttgart şehrinde de eş zamanlı bir SahurCON Deutschland gerçekleştirilmiştir.

Turizm

Mesire alanları

Kalecik Baraj Gölü ve Mesire alanı
İlçeye 3 km uzaklıkta yer alan Kalecik Baraj Gölü, 1970'li yıllarda eski Kalecik köyünün üzerine inşa edilmiş ve çevre düzenlemesi yapılarak mesire alanı haline getirilmiştir. Son yıllarda bakımsız olan kalecik baraj gölü 2013 yılında kaymakamlık tarafından yapılan düzenlemeler ile tekrar halkın hizmetine açılmış burada restaurant,kır düğün salonu,koşu alanı çocuk oyun alanları ile mescit yapılmıştır

Hırsız Çeşmesi
İlçeye bağlı Hamurkesen Köyü yakınında bulunan ve ormanlık alan içerisinde bulunan Hırsız Çeşmesi mesire alanı 1 adet de çocuk parkı bulunmaktadır. 2005 yılında Karakoçan kaymakamlığı'nca yaptırılan büyük mermer yapılı birde çeşme ile mermer masası bulunmaktadır.

Bu mesire alanı etrafında ilginç doğa yapılarını barındırmaktadır. Mesire alanının 500 metre doğusunda yer alan kayalık dağ arazide, nehir kenarında tarih öncesi devirlerde insanların yaşadığı şekillendirilmiş mağaralar yer almaktadır.

Bağin Kalesi
Mazgirt iline bağlı olup, Karakoçan'dan da ulaşımı kolaydır. Kaleye merdivenle girilir. İçinde taşlar oyularak yapılan büyük bir oda mevcuttur. Kalenin içerisindeki surlardan çok az bir kalıntı kalmıştır. Ayrıca kale üzerinde çok sayıda gıda mahzeni (kaya oyuğu şeklinde) ve tünel merdiven bulunmaktadır. Bu merdivenler yer yer bölünmelere uğradığı için tam olarak işlevi anlaşılmamakla beraber, kale üzerinden kalenin bulunduğu nehrin yamacına doğru inmesi dolayısıyla su ihtiyacını karşılamada güvenli ve kısa bir yol olarak kullanıldığı varsayılmaktadır.

Kalenin yapım tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Giriş kapısı Peri Çayına bakan yamaçta olan kalenin surları büyük ölçüde yıkılmıştır. Kale'de Urartu Kralı Menuas'a ait olan yazı bulunmuş ve hâlen Harput Müzesindedir. 1200 yılından sonra Selçuklu Hanedanının hakimiyetine geçmiştir.

Karakoçan ilçesine bağlı Kızılca köyü yakınlarında bulunan ve şu an terkedilmiş halde olan Tunceli İli, Mazgirt İlçesi'ne bağlı Dedebağ (Bağin) Köyü yakınındadır. Siyasi sınır olarak Tunceli İli dahilinde kalmasına rağmen, Karakoçan İlçesine fazlasıyla daha yakın bulunması ve Köyün adeta Karakoçan İlçesi'ne bağlı bulunması dolsayısıyla adı hep İlçe ile beraber anılmaktadır.

Kaleye ulaşmak için Tunceli İli'nden kullanulabilir yol bulunmaması da bu durumun daha rahat anlaşılmasına sebep olmaktadır. Kale, Mazgirt İlçesine 20, Karakoçan ilçesine ise 12 km uzaklıktadır.

Kaplıcalar

Golan kaplıcası
Golan Kaplıcası, ismini Karakoçan ilcesinin 27 km kadar uzağında bulunan Yoğunağaç (Golan) Koyunden alan, sıcak su kaynağı MTA tarafından da onaylanmış  mineral zenginliği ile bölgenin önemli bir sağlık merkezidir.

Son zamanlarda Golan Kaplıcasına yapılan konaklama ve ulaşım hizmetleri ile de artık yurtdışına da hitap edecek seviyeye ulaşmakla beraber kış aylarında da hizmet verecek duruma gelmiştir. Suyun sıcaklığı yüzeyde 43 santigrat olmakla beraber yer yer içilebilir düzeyde ilik ve temiz pınarları bulunmaktadır.

Golan'ın kelime anlamları: 1) Yassı ve enlice bağ. 2) Hayvanın semerini ya da eyerini bağlamak için göğsünden ve kuyruk altından aşırılarak sıkılan yassı, dokuma ya da deri kemer.

Bağin Kaplıcaları
Bağin Kaplıcası Tunceli ilinin Mazgirt İlçesi'ne bağlı olan kaplıca Karakoçan ilçesi'ne 12 km uzaklıktaki Bağin (Dedebağ) köyündedir. Peri suyu kenarından çıkar. peri suyunun diğer yamacında da Golan Kaplıcası vardır. İki kaplıca birbirine oldukça yakın olmasına rağmen arada direkt bağlantıyı sağlayan bir yol bulunmamaktadır. Sular birkaç yerden fışkırır. Üzerinde konaklama tesisi bulunmaktadır. Sülfat ve klorürlü bir sudur.

Suları kaynaktan çıktığı gibi banyo yapabilecek sıcaklıkta olduğu için, bütün özelliklerinden olduğu gibi faydalanılır. Romatizma, nevralji ve kadın rahatsızlıklarının tedavisinde çok iyi sonuç verir.

Eğitim ve öğretim

Okul öncesi eğitim-öğretim faaliyetleri
İlçede okul öncesi eğitim-öğretim faaliyeti yürüten 2 anaokulunda toplamda 200 öğrenci bulunmaktadır.

Orta ve lise eğitim-öğretimi
İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü teşkilatı 1985 yılında ilçede faaliyete başlamıştır. İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bağlı olarak faaliyet gösteren Halk Eğitim Merkezinde çeşitli mesleki ve bilgilendirici kurslar verilmekte ve bu sayede eğitim düzeyi arttırılmaktadır. Halk Eğitim Merkezi'nde verilen kurs ve faaliyetlerden bazıları; Yabancı dil kursları (İngilizce, Almanca vb.), dikiş-nakış kursları, sınavlara hazırlık (kpss, öss vb.) kurslarıdır.

İlçe merkezinde bir genel lise, bir anadolu lisesi, bir imam hatip Lisesi, bir sağlık meslek lisesi ve bir kız teknik ve meslek lisesi bulunmaktadır. Ayrıca Nuri Özaltın İlköğretim Okulu, Cengiz Topel İlköğretim Okulu, Atatürk İlköğretim Okulu, Fatih İlköğretim Okulu ve Şehit Jandarma Kıdemli Üsteğmen Mahir Özdemir İlköğretim Okulu bulunmaktadır. Yine ilçe merkezinde 3 adet anaokulu ile bir de engelliler okulu bulunmaktadır.

Üniversite öğrenimi

İlçede, 2010-2011 eğitim ve öğretim döneminden beri Elâzığ Fırat Üniversitesine bağlı Karakoçan Meslek Yüksekokulu faaliyet göstermektedir. Yüksekokulun öğrenci kontenjanı, Bilgisayar teknisyenliği bölümünden ibaret olup 50 kişidir.

Özel eğitim-öğeretimi

Karakoçan İlçesi'nde engelli ve zihinsel engelli çocuk ve gençlerin gelişimine katkı sunmak amacıyla Milli Eğitim bakanlığına bağlı olarak Özel eğitim ve rehabilitasyon merkezi bulunmaktadır. Halihazırda tüm hizmetlerin sunulduğu bu merkez ücretsiz olmakla beraber etkin bir biçimde faaliyetlerini sürdürmektedir.

Coğrafi konum

İklim
Genel olarak karasal iklim hüküm sürdüğü Karakoçan'da kışlar soğuk ve kar yağışlı, yazlar ise sıcak ve kuraktır. Yağışlar en çok ilkbahar mevsimindedir.Karın yerde kalma süresi ortalama 30 gündür. Gece ile gündüz, yaz ile kış mevsimi arasında önemli sıcaklık farkları bulunur. En sıcak aylar Temmuz (ortalama 35 °C) ve Ağustos (ortalama 30 °C), en soğuk aylar ise Ocak (ortalama -15 °C) ve Şubat (ortalama -20 °C) olarak belirlenmiştir.

Ortalama yağış miktarı 382 mm'dir. İlçede son yıllarda yağış oranı önceki yıllara göre azalış  göstermiştir. Bu durumun küresel ısınma ile direkt ilgili olduğu bilim adamlarınca öne sürülmektedir.

Yükseltiler
İlçenin doğusunda Kuruca Dağı (2372 m) ve Kızıldağ (1538 m), batısında Tor Dağı (1615 m), Celo Dağı (1594 m), Mezragazi Dağı (1650 m) bulunur. Karakoçan Kiğı yolu üzerinde 1670 m rakımlı Dîyare Gazê-Gaz Tepesi Geçidi bulunmaktadır. Kar yağışlarıyla kışın yolun bu kısmı sıklıkla ulaşıma kapanır ve ekipler tarafından tekrar ulaşıma açılır. Karakoçan ilçe merkezinin denizden yüksekliği ise 1090 metredir.

Akarsular
Kalecik Deresi
İlçenin Kalecik köyünden doğup, yine ilçeye bağlı Karapınar Köyü yakınlarında Sarıcan Köyünden doğan ve Karakoçan'dan geçerek Balcalı Köyü yakınında Peri Suyu'na katılan Ohi çayı ile birleşir. Bu dere 2005 yılında Karakoçan Belediyesine ayrılan Avrupa Birliği yardımları ile ıslah edilmiş ve sosyal kullanıma da uygun hale getirilmiştir.

Kuşçu Çayı
Palu ilçesinden doğup, Kuşçu, Kümbet ve Alayağmur köylerimizi takiben Peri Suyu'na dökülen Kuşçu Çayı

Ohi Çayı
İlçenin Sarıcan köyünden doğup, Karakoçan'dan geçerek gene ilçeye bağlı Tekardıç - Demirdelen - Hamzalı - Kızılca - Çamardı - Çayırgülü - Üçbudak köyleri hudutlarından geçerek Balcalı köyü yakınında Peri Suyu'na katılır.

Peri Suyu
Kiğı ilçesinden doğup Kiğı, Nazimiye ve Mazgirt ilçeleri ile Karakoçan arasında sınır teşkil ederek Güneye inen ve Munzur Çayı'na daha sonra da Keban Baraj Gölü'ne dökülen Peri Suyu. Peri Suyu ilkbahar ve sonbahar aylarında 3 beton ve 3 asma köprü dışında geçit vermez. Kış ve yaz aylarında ancak geçit verebilir.

Mevcut baraj ve baraj gölleri
Pembelik Barajı ve HES
Pembelik Barajı ve HES proje yeri Doğu Anadolu Bölgesi'nde Elâzığ ili sınırlarında, Karakoçan ilçesine bağlı Akkuş ve Pamuklu köyleri ve arazileri üzerine kurulması planlanmış, Peri Suyu üzerinde bulunmaktadır. Talvegden 77 m yükseklikte beton dolgu baraj tipinde inşa edilecektir. Toplam kurulu güç 108.0 MW yıllık ortalama üretim ise 367.482 GWh olacaktır.

Seyrantepe Barajı ve HES
Seyrantepe Barajı ve HES, Fırat nehrinin Peri Suyu üzerinde, Tunceli-Elâzığ sınırında, talvegden 31.00 m yükseklikte, merkezi kil çekirdekli kum-çakıl dolgu gövde tipinde bir barajdir. Toplam kurulu güç 50,4 MW yıllık ortalama üretim ise 161.000 Gwh olacaktır.

Kalecik baraj gölü
Kalecik Baraj Gölü, Karakoçan ilçesi'ne bağlı Kalecik Köyü sınırları içerisinde bulunmaktadır. Kalecik Çayı üzerinde kurulu olup, toprak dolgu biçimindedir. Sulama amaçlı yapılmış olan barajdan konumu dolayısıyla, Kalecik ve kalkankaya köylerinin yanı sıra Karakoçan ilçesi de faydalanmaktadır.

Tatar Barajı ve HES
Tatar Barajı ve HES proje yeri Doğu Anadolu Bölgesi'nde, Elâzığ ili ve kısmen de Bingöl ili sınırları içinde Peri Suyu üzerinde bulunmaktadır. Merkezi kil çekirdekli kum-çakıl dolgu gövde tipinde inşa edilecektir. Toplam kurulu güç 100,2 MW. yıllık ortalama üretim ise 364.252 GWh olacaktır. Üretiminin %80'i firm enerjidir.

Ekonomi
İlçe halkı geçimini genellikle tarım ve hayvancılıktan sağlamaktadır. Ancak en önemli gelir kaynakları yurt dışında yaşayan aile bireyleri veya yakın akrabaların yaptıkları yardımlardır. Bu nedenle İlçe ekonomisini tarım, Hayvancılık ve Sanayi başlıkları altında ayrı ayrı incelemek gerekir.

Ulaşım
Karakoçan ilçesi coğrafi olarak birçok ile oldukça yakın ve merkezi konumda bulunduğundan dolayı, ilçeye ulaşım konusunda birçok alternatif mevcuttur.

Karayolu
Karakoçan ilçesi, Elâzığ-Bingöl anayolu üzerinde yer alır ve ilçe merkezinin anayola olan uzaklığı 4 km'dir. Asfalt bir yolla ulaşılan ilçenin il merkezine olan uzaklığı 105 km'dir. Ayrıca Bingöl İli'nede 42 km uzaklıkta bulunmaktadır. Coğrafi konum olarak Elâzığ, Bingöl ve Tunceli illeri arasında yer alan Karakoçan'dan Tunceli İli'ne ulaşım sağlayan direkt anayol olmamasına karşın uzaklık 120 km'dir. İlçeyi Tunceli iline bağlayan stabilize yollar ise uzaklığı 80 km'ye düşürmektedir. Ancak bu yolların bozukluğu ve elverişsizliği sebebiyle ilçe ve bölge halkı dışında sık kullanımı görülmemektedir.

Havayolu
Karayolu ile ulaşım dışında Elâzığ ve Bingöl havaalanlarının ilçeye yakınlığı dolayısıyla, havayolu ile de ilçeye ulaşım mümkündür. İlçeye en yakın havaalanı Bingöl Havalimanı olup, 70 km mesafededir. Elâzığ Havalimanı ise ilçeye 110 km mesafededir. Ulaşım noktalarının fazla olmasından dolayı ilçeye ulaşım için Elâzığ Havalimanı daha çok tercih edilmektedir.

Demiryolu
Diğer bir ulaşım seçeneği ise Demiryolu ulaşımıdır. Karakoçan İlçesine 25 kilometrelik mesafede bulunan Palu ilçesinde ve ayrıca 100 Kilometre mesafede bulunan Elâzığ İli'nde demiryolu mevcuttur. Fakat çok sık tercih edilen bir ulaşım alternatifi değildir.

İlçeye bağlı Mezralar
1- Çayırlık  Mezrası - Çayırgülü  Köyü

2- Ürünlü  Mezrası - Koçyiğitler Köyü

3- Sarıceviz  Mezrası - Yalıntaş Köyü

4- Değirmendüzü  Mezrası - Koçyiğitler  Köyü

5- Elif  ve  İlbeyi  (İlbegan)  Mezraları -  Akarbaşı  (Çakan)  Köyü

6- Dede Mezrası - Üçbudak  (Delikan)  Köyü

7-Değirmendere  Mezrası - Alabal Köyü

8- Golan (meseli)/ Dolan/Aptalan (awdelan)/ Gurhuseyin(gursen) /Sediyan (ipek) Mezraları  -  Okçular  Köyü

Dış bağlantılar
 YerelNet
 Karakoçan Kaymakamlığı
 Karakoçan Belediyesi

Kaynakça

Karakoçan


"Dinner" é uma canção do cantor e drag queen brasileiro Grag Queen, gravada para a trilha sonora da série de televisão Love, Victor, do Disney+. A canção foi lançada para download digital e streaming através da Hollywood Records, como primeiro single do álbum em 15 de junho de 2022.

Lançamento e promoção
A divulgação do single começou com publicações de Grag nas redes sociais anunciando seu próximo single intitulado Dinner, onde faz parte da trilha sonora da série de televisão Love, Victor, do Disney+. Grag explicou que havia ficado muito grato pela oportunidade. Afinal, participar de um projeto da Disney era um sonho e complementou dizendo que após sair do reality show Queen of the Universe, Leland entrou em contato com Grag dizendo que a Disney estava interessada no artista, para integrar a trilha da terceira temporada de Love, Victor. "Dinner" foi lançada para download digital e streaming como o primeiro single do álbum em 15 de junho de 2022.

Videoclipe
Dirigido por Brad Hammer, o videoclipe apresenta uma produção colorida e bastante divertida, onde Grag aparece todo distraído em casa e se emocionando com as cenas da série que ele vê em sua televisão. No clipe, Grag deixa o ferro quente queimar uma roupa que ele estava passando, mas acabou se distraindo com cenas de Love, Victor. Em outro momento, o cantor também perde o foco e deixa um bolo queimar no forno por conta da emoção que sentiu ao assistir a série. O videoclipe teve sua estreia um mês após o lançamento da canção das plataformas digitais.

Faixas e formatos

Histórico de lançamento

Canções gravadas por Grag Queen
Singles de 2022
Canções de 2022

Dinner


Malonogometni klub Mala mljekara je futsal klub iz Valpova u Osječko-baranjskoj županiji.

MNK Mala mljekara je član Nogometnog središta Valpovo te Nogometnog saveza Osječko-baranjske županije. Klub ima kadetsku, juniorsku i seniorsku ekipu u natjecanju, a osnovan je 1997.

Sve utakmice kao domaćin klub igra u Gradskoj dvorani Valpovo.

MNK Mala mljekara natječe se u 2. HMNL – Istok.

Izvori
http://sportalo.hr/veliki-klub-iz-malog-grada-20-godina-mnk-male-mljekare/

Vanjske poveznice
https://hr-hr.facebook.com/MNK-Mala-Mljekara-Valpovo-843827915657086//

Valpovački leksikon

Valpovo
Mala mljekara

MNK Mala mljekara Valpovo


Das Fußballspiel zwischen Fortuna Düsseldorf und Hertha BSC vom 15. Mai 2012 war das Rückspiel der Relegation zwischen dem Drittplatzierten der 2. Bundesliga und dem  auf Platz 16 platzierten Erstligisten am Ende der Saison 2011/12.

Aufgrund des Abbrennens von bengalischem Feuer von beiden Fanlagern, eines Platzsturms von Fortuna-Anhängern und wegen Übergriffen von Hertha-Spielern gegen den Unparteiischen musste das Spiel mehrfach unterbrochen werden. Dies führte zu einem beträchtlichen Medienecho und zu einer hitzigen Diskussion über notwendige straf- und sportrechtliche Konsequenzen, insbesondere über die Angemessenheit der Bestrafung von Fortuna Düsseldorf mit einem Geisterspiel.

Die Partie endete mit einem 2:2-Unentschieden, sodass Düsseldorf in die 1. Bundesliga aufstieg und Hertha BSC in die 2. Bundesliga absteigen musste.

Vorgeschichte
Am 34. Spieltag der Fußball-Bundesliga 2011/12 gelang es Hertha BSC, durch einen 3:1-Sieg gegen die TSG 1899 Hoffenheim mit 31 Punkten den 16. Tabellenplatz zu belegen, da gleichzeitig der 1. FC Köln daheim mit 1:4 gegen den FC Bayern München unterlag und mit 30 Punkten den direkten Gang in die Zweitklassigkeit antreten musste.

Fortuna Düsseldorf sicherte sich tags darauf durch ein 2:2-Unentschieden gegen den MSV Duisburg einen Punkt und konnte so mit 62 Punkten dank der besseren Tordifferenz den dritten Platz in der 2. Bundesliga vor dem FC St. Pauli über die Ziellinie retten, der gegen den SC Paderborn 07 mit 5:0 gewann.

Das Hinspiel der Relegation fand am Donnerstag, dem 10. Mai, vor etwa 68.000 Zuschauern im Berliner Olympiastadion statt. Hertha BSC ging in der 19. Minute durch Roman Hubník zuerst mit 1:0 in Führung. Anschließend konnte der Spielstand von der Fortuna durch Thomas Bröker (64.) und ein Eigentor von Adrián Ramos (71.) zum 1:2 gedreht werden. Bereits beim Hinspiel entzündeten Düsseldorfer Fans bengalisches Feuer.

Das Spiel
Da die Düsseldorfer das Hinspiel gewonnen hatten, genügte ein Unentschieden auf jeden Fall zum Aufstieg. Auch bei einer 0:1-Niederlage wären sie aufgrund der Auswärtstorregel aufgestiegen. Hätte es nach 90 Minuten 2:1 für Hertha gestanden, wäre es zu einer Verlängerung gekommen. Bei einem anderen Sieg als 1:0 oder 2:1 wäre die Hertha nicht abgestiegen.

Schon nach 25 Sekunden stand es 1:0, nachdem Maximilian Beister nach einem Sololauf mit einem platzierten Schuss aus 25 Metern abschloss. Die Hertha kam ihrerseits nach mehreren guten Gelegenheiten in der 22. Minute durch Änis Ben-Hatira zum Ausgleich.

In der 54. Minute sah Ben-Hatira nach einer Attacke mit gestrecktem Bein gegen Adam Bodzek die Gelb-Rote Karte. Fünf Minuten später sorgte Ranisav Jovanović nach Flanke von Thomas Bröker für die erneute Düsseldorfer Führung. Anschließend musste Schiedsrichter Wolfgang Stark wegen des Abfeuerns von Knallkörpern und auf das Spielfeld geworfener bengalischer Feuer von Seiten der Berliner Gästefans das Spiel zum ersten Mal unterbrechen. Kurz nach den Herthafans zündeten auch Düsseldorfer Fans Bengalos, von denen ebenfalls einzelne auf dem Spielfeld landeten. Den Rest des Spiels war die Fortuna vorrangig auf das Verteidigen des knappen Vorsprungs bedacht. Hertha rannte weiter an und drängte auf den erneuten Ausgleich, welcher schließlich in der 85. Minute durch Raffael fiel. Danach musste das Spiel ein zweites Mal unterbrochen werden, da Zuschauer erneut bengalische Feuer auf das Spielfeld geworfen hatten. Durch den Stadionsprecher erfolgte die Durchsage, dass, wenn noch ein weiteres bengalisches Feuer auf den Rasen gelangen würde, das Spiel sofort abgebrochen werden würde. In der Folgezeit positionierten sich mehrere Polizisten (teilweise mit Polizeihunden) vor dem Gästefanblock.

Aufgrund der wiederholten Unterbrechungen wurde nach Ablauf der regulären Spielzeit durch den vierten Offiziellen Markus Wingenbach eine Nachspielzeit von sieben Minuten angezeigt. Bereits während der Nachspielzeit gelangten trotz einer Vielzahl von Ordnern immer mehr Anhänger der Fortuna über Zäune und Banden in den Innenraum des Stadions und bis an den Rand des Spielfeldes.

Etwa eineinhalb Minuten vor dem geplanten Abpfiff stürmten einige hundert Fortunafans den Platz. Einige von ihnen zündeten weitere Bengalos, andere begannen, Stücke aus dem Rasen herauszuschneiden. Mindestens eine Eckfahne wurde entwendet. Möglicherweise hatten einige der Fans einen Pfiff von Wolfgang Stark für das Ende des Spiels gehalten. Der Schiedsrichter unterbrach das Spiel daraufhin erneut und verschwand sofort in der Kabine, die Spieler beider Mannschaften folgten ihm wenig später in die "Katakomben". Die feiernden Düsseldorfer Fans wurden von Sicherheitskräften, Spielern und dem Stadionsprecher aufgefordert, den Innenraum zu verlassen, da die Partie sonst nicht zu Ende gespielt werden könne. Nach einigen Minuten war das Spielfeld weitestgehend geräumt und beide Mannschaften standen wieder auf dem Platz. Trotzdem wurden sie erneut in die Kabinen geschickt. Schiedsrichter Stark kam nach rund zehn Minuten Spielunterbrechung zurück auf das Feld, die Mannschaft der Fortuna folgte ihm wenig später. Hertha BSC erklärte sich schließlich nach circa zehn weiteren Minuten bereit, das Spiel zu Ende zu spielen.

Sportrechtliche Folgen

Erfolgloser Protest gegen Spielwertung

Hertha BSC legte Einspruch gegen die Wertung des Spiels ein: "Für uns war das Spiel irregulär. Da ging es nicht mehr um sportlichen Wettkampf. Einziger Zweck der Wiedereröffnung dieses Spiels war, eine weitere Eskalation zu verhindern.", begründete Herthas Anwalt Christoph Schickhardt den Protest: "In der DFB-Satzung steht, dass ein Spiel unter diesen Umständen nicht gewertet, sondern wiederholt wird." Hertha-Manager Michael Preetz erklärte: "Wir rufen das DFB-Sportgericht an, um in dieser Frage zu ermitteln. Die Spieler hatten Angst. Es ging nicht mehr um das sportliche Geschehen. Die Frage nach der eigenen Sicherheit stand im Vordergrund, nicht das Bemühen, in den verbleibenden zwei Minuten noch ein Tor zu erzielen."

Der Einspruch von Hertha BSC wurde in einer Verhandlung am Freitag, dem 18. Mai, unter dem Vorsitz des Vorsitzenden des DFB-Sportgerichts, Hans E. Lorenz, behandelt. Schiedsrichter Wolfgang Stark sagte dabei aus, dass entgegen der Behauptung der Verantwortlichen von Hertha BSC das Spiel nicht nur fortgesetzt worden sei, um eine Eskalation zu verhindern. Stark erklärte, dass das Spiel ordnungsgemäß beendet wurde. Zudem zweifelte er die Behauptung an, dass Berliner Spieler Ängste ausgestanden hätten, da sie ihn nach dem Spiel beleidigt und tätlich angegriffen hätten. Fortuna-Anwalt Horst Kletke berief sich im Wesentlichen auf die Tatsachenentscheidung des Schiedsrichters und seine Einschätzung, dass problemlos weitergespielt werden konnte, was auch im Interesse der Spieler von Hertha BSC gelegen habe. Der DFB-Kontrollausschussvorsitzende Anton Nachreiner beantragte in seinem Plädoyer die Ablehnung des Antrages und kritisierte die Verantwortlichen von Hertha BSC scharf für ihren Protest, weil die Berliner Gästefans nach dem 2:1-Führungstreffer von Fortuna Düsseldorf beinahe selbst für einen Spielabbruch gesorgt hätten.

Die Urteilsverkündung des DFB-Sportgerichts in der Frage der Spielwertung wurde nach Abschluss der Beweisaufnahme und den Plädoyers auf Montag, den 21. Mai vertagt. Richter Lorenz hatte Fernsehbilder als Beweismittel nicht zugelassen. Der Einspruch von Hertha BSC wurde abgewiesen. Der Vorsitzende erklärte, dass kein Einspruchsgrund vorlag und Hertha BSC keine einseitige Schwächung nachweisen konnte. Lorenz sagte weiterhin, der Platzsturm sei "nicht in feindseliger Haltung erfolgt und diente nicht dazu, Gewalt auszuüben, sondern das Aufstiegsgefühl auszuleben".

Hertha BSC legte daraufhin Berufung gegen das Urteil ein und ging damit in die nächste Instanz, vor das DFB-Bundesgericht, welches sich am 25. Mai mit dem Berufungsantrag befasste. Das Gericht bestätigte nach zehnstündiger Verhandlung das Urteil der ersten Instanz. Nachdem Hertha BSC die schriftliche Urteilsbegründung des Bundesgerichts zugegangen war, akzeptierten die Berliner das Urteil.

DFB-Verfahren und strafrechtliche Ermittlungen gegen Spieler
Noch am Mittwochabend gab der DFB-Kontrollausschuss bekannt, er habe Ermittlungen gegen beide Klubs und gegen die Hertha-Spieler Lewan Kobiaschwili, Thomas Kraft, Christian Lell, Andre Mijatović sowie Fortuna-Kapitän Andreas Lambertz aufgenommen. Schiedsrichter Wolfgang Stark stellte eine Strafanzeige gegen Kobiaschwili und beschuldigte ihn, ihm mit der Faust in den Nacken geschlagen zu haben. Des Weiteren wurde der Unparteiische von mehreren oben genannten Spielern beleidigt, vermutlich, weil er die Begegnung rund 30 Sekunden zu früh beendet habe. Zuvor war Lell bereits mit Düsseldorfs Assani Lukimya aneinandergeraten und soll den Abwehrspieler dabei beleidigt und angespuckt haben. Lambertz nahm nach Spielende im Zuge der Feier mit den Fans eine bengalische Fackel in die Hand und wedelte damit als Geste der Freude herum, was gegen das allgemeine Verbot des Einsatzes von Pyrotechnik verstößt. Einige Tage nach den Ereignissen wurde bekannt, dass zwei Spieler von Fortuna Düsseldorf in der Nacht nach dem Spiel in einer Diskothek weitere Bengalos gezündet hatten und sie ihnen vom Sicherheitspersonal abgenommen werden mussten. Der nordrhein-westfälische BDK-Vorsitzende Wilfried Albishausen forderte eine Bestrafung der Spieler.

Am 4. Juni 2012 verhängte der DFB gegen Kobiaschwili eine Sperre rückwirkend vom 16. Mai bis zum 31. Dezember 2012, was die bislang längste wegen einer Tätlichkeit verhängte Sperre der Bundesligageschichte ist. Der Spieler bestritt, den Schiedsrichter tätlich angegriffen zu haben. Im Dezember 2012 wurde ein Strafbefehl gegen Kobiaschwili in Höhe von 60.000 Euro verhängt, den er akzeptierte, sodass es zu keiner öffentlichen Gerichtsverhandlung kam.

Die Berliner Thomas Kraft und Andre Mijatović wurden mit einer Vier- bzw. Drei-Spiele-Sperre belegt. Düsseldorfs Andreas Lambertz wurde zu einer Sperre von zwei Spielen verurteilt. Gegen Christian Lell, der sich nicht von Hertha-Anwalt Schickhardt vertreten ließ, verhängte das DFB-Sportgericht am 5. Juni 2012 eine Sperre von fünf Spielen.

DFB-Verfahren gegen die Vereine
Am 12. Juni 2012 beantragte der DFB-Kontrollausschuss neben einem Geisterspiel 100.000 Euro Strafe gegen die Fortuna und einen Teilausschluss der Zuschauer, sowie 50.000 Euro Strafe gegen Hertha BSC. Am 28. Juni 2012 folgte das DFB-Sportgericht diesem Antrag. Sowohl Hertha als auch Fortuna legten Einspruch gegen das Urteil ein. Am 10. August 2012 entschied das DFB-Sportgericht über den Einspruch von Fortuna und änderte die Strafe hierbei ab. Statt eines Geisterspiels verhängte es für die ersten beiden Heimspiele der Saison 2012/13 in Düsseldorf nunmehr einen teilweisen Zuschauerausschluss. Bei den Partien am 1. September 2012 gegen Borussia Mönchengladbach und am 22. September 2012 gegen den SC Freiburg durften demnach je Spiel nur 25.000 Fortuna-Anhänger und 5.000 Anhänger der Gästemannschaften im Stadion zuschauen. Der Stehplatzbereich musste bei diesen Begegnungen geschlossen bleiben. Im Gegenzug für den Verzicht auf die Bestrafung mit dem ersten Geisterspiel der 1. Bundesliga wurde für Fortuna Düsseldorf die Geldstrafe auf 150.000 Euro erhöht.

Verfahren der Vereine gegen Fans
Fortuna Düsseldorf verklagte im November 2012 den Fan, der den Elfmeterpunkt aus dem Rasen geschnitten hatte, auf 50.000 Euro Schadensersatz. Dieser hatte für Aufsehen in der Boulevardpresse gesorgt, da er versucht hatte, den entwendeten Elfmeterpunkt über Facebook zu versteigern. Im Dezember 2012 erfolgte zwischen den Parteien eine außergerichtliche Einigung, die ein Stadionverbot sowie eine Geldzahlung für den Fan beinhaltete, über deren Höhe Stillschweigen vereinbart wurde.

Reaktionen
Obwohl laut einem Polizeibericht der Beamten vor Ort "es weder vor, während noch nach dem Spiel zu gravierenden körperlichen Auseinandersetzungen oder Gewalt" gekommen war, wurde das Spiel als eines der größten Skandalspiele der Bundesliga-Geschichte bezeichnet und rief weitreichende Reaktionen aus Politik und Gesellschaft hervor. Wieder flammte die Diskussion über die Rolle der Ultras, der Vereine, der Ordnungsdienste und der Polizei in der Prävention von Gewalt sowie den Gebrauch von Pyrotechnik in Stadien auf.

In einer gemeinsamen Erklärung von DFB und DFL erklärten die Offiziellen, sie hätten die Vorkommnisse mit "Bestürzung und Sorge zur Kenntnis genommen." Es sei "ein Punkt erreicht, an dem neue Wege gegen Gewalt im Umfeld von Fußballspielen gegangen werden müssen. Die jüngsten Ausschreitungen zum Saisonende machen einmal mehr auf traurige Weise deutlich, dass die bisherigen Konzepte und Maßnahmen allein nicht mehr ausreichen." DFB-Generalsekretär Helmut Sandrock erklärte in einem ARD-Brennpunkt, er halte es für möglich, dass Stehplätze abgeschafft werden und wieder Zäune um das Spielfeld gezogen werden.

Bundesinnenminister Hans-Peter Friedrich (CSU) forderte: "Die Vereine müssen ihren Fans klarmachen, dass Gewalt nicht geduldet wird. Sie müssen ihnen klarmachen, dass Pyrotechnik in Stadien nichts zu suchen hat. Und sie müssen ihnen schließlich klarmachen, dass es die Fanprivilegien für Ultras und andere nicht mehr geben wird, wenn dort nicht endlich Ruhe und Ordnung einkehrt." In einem Kommentar für das Fußballmagazin Kicker forderte Rainer Franzke "strengste Sanktionen" und eine "konzertierte Aktion gegen den Hooliganismus im Fußball." Er beklagte, dass "die Gewalttäter in den Kurven und hinter den Toren längst den Ton angeben" und "von den Nachbarn nicht nur geduldet, sondern in vielen Fällen auch angefeuert und unterstützt" würden.

In einem Kommentar auf tagesschau.de äußerte sich der Journalist Patrick Gensing dagegen kritisch über seiner Meinung nach "zu heftigen Reaktionen" von Medienvertretern. Er forderte stattdessen "mehr Gelassenheit und Realitätssinn" von allen Beteiligten. Marco Noli, Rechtsanwalt u. a. für Fanrechte, sagte in einem Interview gegenüber dem Fußballmagazin 11 Freunde, dass er "keine Steigerung der Fangewalt erkennen" könne und stattdessen die Stadien "viel sicherer als in der Vergangenheit" seien. Den Hertha-Verantwortlichen warf er vor, durch Begriffe wie "Todesangst" und "Blutbad" im Zusammenhang mit dem Spiel "böswillig Gift in die Debatte gegossen" zu haben. Die weitere Diskussion des Themas in den Medien (z. B. in den Talkshows hart aber fair oder Menschen bei Maischberger) bezeichnete er als "Unverschämtheit" und "Populismus", die dem Dialog zwischen Fans und Funktionären schaden. Sandra Maischberger hatte zuvor in ihrer Talkshow Ultras als "Taliban der Fußballfans" bezeichnet, ihr Gast Werner Schneyder beschrieb Choreografien als "faschistoide Versammlungsrituale".

Beim Fußball-Sicherheitsgipfel im Juli 2012, der als Reaktion auf dieses Fußballspiel einberufen wurde, wurde ein Verbot von Bengalos beschlossen, deren Abbrennen mit Stadionverbot geahndet werden soll. Die Stehplätze in den Stadien sollen allerdings nicht abgeschafft werden.

Weblinks
 Spielbericht bei fussballdaten.de

 Fortuna klagt gegen Souvenirjäger auf Focus.de

Einzelnachweise

Fußballspiel
Fußballveranstaltung 2012
Sportveranstaltung in Düsseldorf
Hertha BSC
Fortuna Düsseldorf

Fußballspiel Fortuna Düsseldorf – Hertha BSC am 15. Mai 2012


Dumitru Buja a fost un – delegat titular al Cercului electoral nr II din Târgu Mureș, fiind deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Dumitru Buja