Sol Parti (eski adıyla Özgürlük ve Dayanışma Partisi), Türkiye'de faaliyet gösteren sosyalist siyasi parti. Parti tüzüğüne göre resmî kısaltması "SOL Parti" şeklindedir. Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nin (ÖDP) 22 Aralık 2019 tarihinde Ankara'da düzenlenen 8'inci Olağanüstü Kongresi'nde partinin isminin Sol Parti olarak değiştirilmesine dair alınan tüzük değişikliği kararıyla kurulmuştur.

SOL Parti liderliği yaşanan değişikliğin basit bir isim değişikliği olmadığını çünkü öncülü olan ÖDP'nin kurulduğu dönemin ürünü olan programının eskimesinden ve bugünün ihtiyaçlarından uzak kalmasından ötürü mevcut yapıyla devam edilemeyeceğini ve Türkiye'de siyasal gelişmelerin yeni bir parti kurmuş gibi çalışmalar yapmak ve yenilenmeyi gerektiğini belirtmiştir. Fakat SOL Parti, ÖDP mirasını tamamen reddetmemekte ve temel kuruluş felsefesi itibarıyla bu partinin kazanımlarını daha da geliştirmek, açmak, güncellemek göreviyle hareket edileceğinin altını çizmektedir. Bu bakımdan, SOL Parti'nin tarihi ÖDP'nin 1996 yılındaki kuruluşuna ve onun da öncülü olan Birleşik Sosyalist Parti'nin 1994 yılında siyasi faaliyetlerine başlamasına kadar uzanmaktadır. Bugün Sol Parti'nin merkezi Ankara'dadır ve partinin liderliği Önder İşleyen, Hayri Kozanoğlu, Gizem Gül Kürekçi ve İlknur Başer'den oluşan dört kişilik bir Başkanlar Kurulu'nca yürütülmektedir. Partinin yayınları SOL Bülten ve YOL dergisidir.

Ayrıca SOL Parti, Avrupa Solu Partisi (EL) ve Avrupa Anti-Kapitalist Solu (EACL) üyesidir. Gençlik örgütlenmesi SOL Genç'tir.

Tarihçe
1990'lı yılların ortasında kurulan ve Türkiye'de çeşitli toplumsal kesimlerde kendisine taraftar ve üye toplayabilen Özgürlük ve Dayanışma Partisi, 2019 yılında Ankara'da gerçekleşen ve partinin isminin Sol Parti olarak değiştirildiği 8'inci Olağanüstü Kongre'ye kadar geçen Türkiye siyasal hayatının 23 yıllık zaman dilimi içerisinde önemli dönüşümler gerçekleştirmiş ve bu dönüşümler birçok tartışmaya ve yeni siyasi partilerin kurulmasına neden olmuştur. ÖDP'nin ve dolasıyla ardılı kabul edilen SOL Parti'nin tarihi bu nedenle hem ideolojik hem de takip edilen siyasal stratejiler açısından farklılıklar gösteren dönemlerden oluşturmaktadır.

Kurulma süreci
Özgürlük ve Dayanışma Partisi yalnızca Türkiye'de özellikle 1990'lı yılların başlamasıyla ortaya çıkan sosyalist kesimlerin ve grupların yasal parti girişimlerinden biri olması nedeniyle değil aynı zamanda bu çevrelerin oluşturduğu geniş çaplı ilk birlik denemesi olması sebebiyle tarihsel olarak Türkiye siyasetinde önemli bir yer tutmaktadır. Dolasıyla 1996 yılında ÖDP'nin kuruluşuna kadar geçen zaman aynı zamanda Türkiye solunun 12 Eylül Darbesi sonrası ve Sovyetler Birliği'nin yıkılması gibi uluslararası siyasette önemli dönüşümleri içeren bir süreçte kendini yeniden yapılandırma ve değişim dönemidir. Bu bağlamda Kuruçeşme Süreci ve Geleceği Birlikte Kuralım Parti Girişimi ÖDP'nin kuruluşunu hazırlayan bu dönemdeki dikkate değer gelişmelerdir.

Kuruçeşme süreci ve solda birlik toplantıları
Türkiye sol siyasetinde Kuruçeşme Süreci ya da Kuruçeşme Toplantıları olarak anılan süreç 1986 yılından itibaren solda birlikteliği sağlamak, sosyalizmin güncel sorunları ve durumunu tahlil etmek ve yasal sosyalist parti kurmak amaçlarıyla değişik kesimleri bir araya getiren tartışmalar ve buluşmalar dizisini kapsar. 1980 öncesi farklı örgütlenmeler ve isimlerle siyaset yapan ve bu dönem boyunca çoğu zaman birbirleriyle sert bir siyaset rekabet içerisinde bulunan neredeyse tüm gruplar Kuruçeşme Süreci'ne dahil olmuş ve bu toplantılar kapsayıcı bir biçimde sosyalist çevrelerin birbirleriyle etkileşim içerisine girmesine zemin sağlamıştır. Fakat bu sürece Doğu Perinçek'in liderliğinde eski Aydınlıkçıların büyük çoğunluğunu oluşturduğu ve sonrasında Sosyalist Parti'yi kuracak grup ile birlikte 1980 öncesi sol gruplar içerisinde önemli bir siyasal güce sahip olan Devrimci Yol grubu gibi çevreler çeşitli sebepler ile katılmamıştır.

Kuruçeşme toplantılarında temel tartışmalar değişim ve reformların yeni bir alternatif yaratma noktasında gerekli olduğunu savunanlar ile bu grubun karşısında yer alan, onları reformizm ile suçlayan ve devrimci çizgide siyaset yapılmasını önemli ve zaruri bulan gruplar arasında yaşanmıştır. Toplantılar sonucunda üzerinde tamamıyla anlaşılan bir birlik sağlanamasa da süreç sonucunda yasal bir siyasi parti kurmak ve bu şekilde yola devam etmek isteyen reformcu grup 15 Ocak 1991 tarihinde Sosyalist Birlik Partisi (SBP)'nin kuruluşunu gerçekleştirmişlerdir ve partinin genel başkanlığına Sadun Aren seçilmiştir. SBP içerisinde 1990 yılında Türkiye İşçi Partisi ve Türkiye Komünist Partisi'nin birleşmesiyle kurulan Türkiye Birleşik Komünist Partisi'nden (TBKP) ayrılan bazı kesimler, bir kısım Türkiye Sosyalist İşçi Partisi (TSİP) kökenliler ve eski Aydınlık çevresinden isimler yer almıştır. Öte yandan SBP'nin karşısında Kuruçeşme sürecinde devrimci siyaseti savunan ve Ertuğrul Kürkçü gibi isimlerin dahil olduğu gruplar Devrimci Sosyalist Blok adı altında örgütlenme çalışmaları yürütmüşlerdir ancak bu grup kısa süre içerisinde dağılmıştır.

Kurulduktan kısa süre sonra SBP, yaklaşan 1994 yerel seçimlerinde birlikte hareket etmek üzere diğer gruplara çağrıda bulunmuş ve çağrıya cevap veren Kurtuluş, Yeni Yol gibi çevrelerle Birleşik Sosyalist Alternatif (BSA) oluşturulmuştur. Seçimlerde alınan 80 bin civarı oy oransal olarak düşük kalsa da birlik projesinin geleceğine dair bu çevrelerde bir umut yaratmıştır. Seçimlerin ardından SBP'nin içerisinde yer aldığı BSA'yı oluşturan gruplar ve Sosyalist İktidar Partisi'nde kopan Sosyalist Politika grubunun katılımıyla, SBP'nin parti örgütlenmesinin üzerine 8 Haziran 1994 tarihinde düzenlenen kongre ile Birleşik Sosyalist Parti (BSP) ismiyle yeni bir parti kurmuştur ve genel başkanlığa oy çokluğu ile yeniden Sadun Aren seçilmiştir. Daha sonra BSP ve içerisindeki grupları ÖDP'nin kuruluşundaki temel aktörlerden olmuşlardır.

Geleceği Birlikte Kuralım Parti Girişimi
Geleceği Birlik Kuralım Parti Girişimi Türkiye solundaki birlik tartışmalarına paralel olarak özellikle Kuruçeşme Süreci'nde yer almayan Devrimci Yol hareketinin kitlesel yasal parti kurma yönünde başlattığı girişimdir. Özellikle 1974 yılından itibaren kadroları oluşmaya başlayan ve ilk sayısı 1 Mayıs 1977 yılında çıkan aynı isimli dergi etrafında örgütlenen bu hareket 12 Eylül askerî darbesi ile büyük bir darbe almış ve liderleri tutuklanmıştır. Aynı süreçte hareketin tabanı zaman içerisinde parçalanmış ve taraftarların önemli bir bölümü siyasetten uzaklaşırken bir kısmı da SHP gibi merkez-sol partilerde siyaset yapmaya başlamıştır. Ancak 1991 yılında Oğuzhan Müftüoğlu gibi önderlerinin cezaevinden çıkmasının ardından Devrimci Yol hareketi kendi içerisinde bir tartışma sürecini başlatmıştır. Tartışma süreçlerinde özellikle Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ve Doğu Bloku'nun çökmesinin ardından dünyada sosyalizmin tarihsel bir döneminin sona erdiği tespiti yapılmış ve Türkiye'de de yeni bir sol dalga yakalayabilmek için geleneksel sol anlayışın terk edilerek yerine örgütsel reformist bir dönüşüm ile yeni bir siyaset söyleminin ve stratejisinin geliştirilmesinin önemi vurgulanarak kararlaştırılmıştır. Sonuç olarak bir perspektif değişimin gereği olarak yasal bir siyasi parti kurulmasına karar verilmiştir. Geniş aydın kesimlerle ile birlikte çağrı metinleri yayınlayarak Devrimci Yol hareketi 'kitlesel sol parti' için çalışmalara başlamıştır. Bu çalışmaların ürünü olan Geleceği Birlik Kuralım Parti Girişimi ülke çapında birçok il ve ilçede toplantılar gerçekleştirmiş ve neden ve nasıl bir parti istiyoruz sorusuna cevap aramıştır. Bu süreç içerisinde hareket BSP ile de birlik görüşmeleri yapmaya karar vermiş ve yaklaşık ay süren bu görüşmelerin ardından ÖDP'nin kurulacağı bir birlik kararı alınmıştır. Aynı dönemde Mehmet Ali Aybar'ın liderliğini yaptığı Sosyalist Devrim Partisi çevresi de girişime dahil olarak ÖDP'nin kuruluş sürecine dahil olmuştur.

ÖDP'nin Kuruluşu ve birinci dönemi (1996-2002)

Kuruluş ve I. Büyük Kongre

Özgürlük ve Dayanışma Partisi'nin kuruluşuna yönelik ilk gelişme Geleceği Birlikte Kuralım Parti Girişimi ile Birleşik Sosyalist Parti'nin 6 Eylül 1995'te aldığı ilke düzeyindeki anlaşmayı bildiren karar olmuştur. Bu kararla yeni bir tartışma sürecine girilmiş ve 7-8 Ekim 1995 tarihlerinde bu iki grup kendi tezlerini ve analizlerini içeren bildirimlerin sunumlarını yapılan tartışma toplantısında sunmuştur. Bu bildirilerde Türkiye siyasetindeki siyasal İslam, Kürt sorunu, Türkiye emekçilerinin sorunları gibi konular ele alınmış ve görüşler ortaya konmuştur. Toplantıyı takiben başka bir buluşma gerçekleştirilerek bu sefer kurulması planlanan partinin programı ve tüzüğü ele alınmıştır. Kuruluştan önceki son toplantı İstanbul'da 26 Kasım 1995 tarihinde gerçekleşmiş ve buluşmada partinin bir kitle partisi olacağı, sadece işçi-emekçi değil tüm çalışan kesimlerin haklarını savunacağı ve parti içindeki grupları meşru şekilde örgütlenmesine izin vereceği bildirilmiştir. 20 Ocak 1996'da gerçekleşen Kurucular Konferansı ile partinin adının Özgürlük ve Dayanışma Partisi olacağı ilan edilmiş ve genel başkanlığa özellikle hiçbir grupla bağlantısı olmaması ve yeni bir yüz nedeniyle oy birliğiyle Ufuk Uras seçilmiştir. Sadun Aren ise ÖDP onursal genel başkanı olmuştur. Parti Ankara'da Yükseliş Koleji Spor Salonu'nda düzenlenen 21 Ocak 1996 tarihindeki buluşmada beş yüzden fazla kurucu üye ile kurulmuştur ve bu kurucu üyeler büyük oranda partiyi oluşturan grupların temsilcileridir. Kuruluşun hemen ertesi yılı ise 1997'de 26 Ekim günü ÖDP Ankara'da 1. Büyük Kongresini yapmıştır. Kongreye tek başkan adayı olarak katılan Ufuk Uras, 631 delegeden oy kullanan 405'inin oylarının tümünü almış ve genel başkan seçilmiştir. Kongrede "Militarizmin Tasfiyesi ve Demokrasi İçin Ordu Güdümüne Son, Özgürlükçü Bir Laiklik için, Siyasal İslam ve Kadınların Özgürlüğü, Halk Sarmaşığı: Her Gün, Her Yerde Siyaset, Toplumsal İhtiyaçlar İçin Bir Ekonomi, Siyasal Çözüm İçin Barış ve Demokrasi, Savaş ve Militarizme Karşı Kadın Dayanışması, Maceracı, Yayılmacı ve Teslimiyetçi Dış Politikaya Son, Kıbrıs'ta Macera Değil, Çözüm, Söz, Yetki, Karar, İktidar Çalışanlara, Kadın Emeğinin Özgürleşmesi İçin, Parasız, Demokratik, Bilimsel Eğitim gibi başlıklarla bir dizi kararlar alınmıştır.

 ÖDP ve grupları

ÖDP kuruluşundan itibaren çeşitli sol grupların birlik projesiydi ve parti içerisinde bu gruplar kendi siyasal kimliklerini koruyarak faaliyet göstermeye devam ettiler. ÖDP'de faaliyet gösteren gruplar şu şekilde özetlenebilir:

 Devrimci Yol hareketi: 1980 öncesi Devrimci Yol'da örgütlenen ve darbe sonrası önderlerinin cezaevinden çıkmasının ardından tartışma sürecine giren, bunu takiben Geleceği Birlik Kuralım Parti Girişimi'ni kuran bu grup ÖDP'nin ana gövdelerinden birini oluşturmuştur. Özgürlükçü Sol Platform adı altında ÖDP'de yer alan Devrimci Yol, kurucular meclisinde de Oğuzhan Müftüoğlu, Mehmet Ali Yılmaz, Melih Pekdemir, Sedat Göçmen, Bülent Forta, Adnan Bostancıoğlu, Serpil Boğa, Burhan Sönmez gibi isimlerle temsil edilmiştir.
 Kurtuluş hareketi: 1980 öncesi Kurtuluş Sosyalist Dergi'sini (KSD) çıkaran ve bu isimle örgütlenen bu grup darbe sonrası Yeni Öncü isimli dergi etrafında örgütlenmeyi sürdürmüş, önce BSA ve BSP'nin içinde yer almış ardından ÖDP'ye katılmışlardır. Kurtuluş hareketinden Mustafa Yavuz, Erdal Kara, Saim Koç, Seyfi Öngider gibi isimler partinin kurucular meclisinde yer almıştır.
 Emek ve Demokrasi Grubu: Eski TKP, TİP, TSİP üyelerinin birlikteliği ile oluşan Geniş Açı Grubu'nun kendisini feshettikten sonra Özgürlükçü Sol Platform çevresi ile birleşmesi sonucunda doğmuştur. SBP kökenlilerden Sadun Aren, Sıtkı Çoşkun, Atilla Aytemur, Tektaş Ağaoğlu, Hüseyin Hasançebi kurucular meclisindedir.
 Ekmek ve Gül Platformu: Yurdaer Erkoca'nın temsil ettiği, Troçkist akımdan gelen Sosyalist Alternatif ile Kenan Kalyon'un da içinde yer aldığı Emek grubundan gelen ve Hikmet Kıvılcımlı'nın tezlerinin savunucusu bir grup olan Toplumsal Özgürlük'ün birleşmesi ile meydana geldi. ÖDP kurucularından Ertuğrul Kürkçü de bu platformda uzunca bir dönem bulunmuştur.
 Sosyalist Eylem Platformu (SEP): Sungur Savran'ın içinde olduğu Sosyalizm çevresi ile Kurtuluş, Sosyalist Demokrasi için Kurtuluş, Devrimci Marksist Kolektif gibi grupların birlikteliği ile oluşturulan bir platformdur.
 Sosyalist Politika: SİP'den ayrılan Sosyalist Politika çevresi BSA ve BSP süreçlerinin ardından ÖDP'ye katılmıştır. 1999 yılında SİP'den ayrılıp ÖDP'ye geçen Sosyalist Birlik Hareketi (SBH) çevresi, Sosyalist Politika'ya katılmıştır. Metin Çulhaoğlu'nun temsil ettiği ve Kongre'ye "Sosyalizm ve Parti" adı ile tek başına çıkan bir platformdur.
 Yeni Yol: 1980 öncesi yayınlanan Sürekli Devrim dergisinin devamı niteliğinde olan, Masis Kürkçügil'in içinde yer aldığı Troçkist kökenli bir gruptur.
 Toplumsal Özgürlük: Hikmet Kıvılcımlı'nın tezlerini savunan, ÖDP içinde '"Ekmek ve Gül Platformu" içinde yer alan gruptur.
 Sosyalizm: Sungur Savran, Şadi Ozansü, Kemal Ülker gibi yazarların 1988'de çıkarttığı Sınıf Bilinci adlı teorik dergiyle şekillenen, Dördüncü Enternasyonal geleneğini sahiplenen gruptur. Grubun kökeni 1980 öncesinde çıkan Sürekli Devrim dergisine kadar dayandırılabilir.
 Sosyalist Emek İnisiyatifi (SEİ): ÖDP içinde, Sosyalist Politika ve Sosyalizm gruplarının oluşturduğu platformdur.
 Devrimci Marksist Kolektif (DMK): Komünist Devrim Hareketi (KDH) içerisinde İlker Aktük'ün çevresinde kümelenen Troçkist kökenli bir gruptur. DMK, KDH'den ayrılmasının ardından ÖDP'ye katılarak Sosyalist Eylem Platfomu (SEP) kurucularından birisi olmuştur.
 Sosyalist Alternatif (SA): Sosyalist İşçi dergisi (sonradan Devrimci Sosyalist İşçi Partisi (DSİP)) çevresinden koparak ÖDP'ye katılan gruptur. ÖDP içinde 'Ekmek ve Gül Platformu'nda yer almıştır.

 ÖDP parti programı ve Gökkuşağı Projesi

ÖDP'nin ilk parti programı Kurucular Konferansı'nda ardından 22 Ocak 1996 tarihinde kabul edilmiştir. ÖDP kendini parti tüzüğünde "tüm emekçilerin, ezilenlerin ve onlarla aynı saflarda yer almayı ve yeni bir dünya kurmayı isteyenlerin partisi" olarak tanımlamıştır ve kendisini Türkiye siyasetinde geniş muhalif toplumsal kesimleri bir araya getirme projesi olarak sunmuştur. Bu noktada ÖDP, "özgürlükçü, özyönetimci, enternasyonalist, demokratik planlamacı, doğa-insan ilişkilerini yeniden tanımlayan, militarizm karşıtı, cinsiyetçi olmayan bir sosyalizm doğrultusunda, sermaye güçlerinin egemenliğini, emperyalizmin tahakkümünü ortadan kaldırarak, emek güçlerinin siyasi iktidarının kurulmasını" amaçladığını ve "üretenlerin yönetimde, ekonomik karar ve planlama süreçlerinde söz sahibi olduğu, çoğunluğun iradesine dayanan; baskı, sömürü, şiddet ve eşitsizlik biçimlerinin ortadan kaldırıldığı bir dünyayı" hedeflediğini duyurmuştur.

Programda Yeni Dünya Düzeni olarak tanımlanan 1990'lardaki dönemin küreselleşmenin hız kazandığı, serbest piyasa ekonomisinin ve onun getirdiği üretim tarzından kaynaklanan gelir eşitsizliği ve yoksullaşmanın arttığı, bölgesel savaşların çoğaldığı, milliyetçilik ve ırkçılığın artış eğilimde olduğu ve bütün bunların sonucu olarak hem dünyada hem de Türkiye'de gelişmekte olan bir siyasal ve ekonomik istikrarsızlığın bulunduğu tespiti yapılmış ve buna göre geliştirilmesi gereken strateji ekseninin sömürüye karşı zenginin yoksullar üzerindeki hakimiyetine son verilmesi, erkek egemenliği ve cinsiyet ayrımcılığına karşı çıkışması gibi mücadeleler olduğu belirtilmiştir.

ÖDP'nin kuruluşunda program ve tüzüğünde temel ideolojik çıkış noktası bu açıdan özgürlükçü sosyalizm olmuştur. Özgürlükçü sosyalizm geçmişin devletçi veya gelenekçi sosyalizminden kopuşu ifade ederken değişen kapitalizm karşısında ve geçmişin deneyimleri ışığında yeni bir sosyalist alternatif üretilmesini ifade eder. Ayrıca özgürlükçü sosyalizm diğer sosyalizm deneyimlerinden farklı olarak değişim için demokratik, çoğulcu, katılımcı bir iktidarın olması gerektiğini savunurken esas devrimci değişimin aşağıdan yukarıya şeklinde geniş halk kitlelerinin kendini yönetmesi ve denetlemesiyle oluşacağını içereceğini savunur. Özgürlükçü sosyalizmi savunan kuruluş dönemindeki ÖDP de bu bağlamda siyasetin toplumsallaştırılmasını, gündelik yaşamın bir parçası haline gelmesini ve insanların siyasal özneler olmasını savunmuştur. Ayrıca ÖDP programı özgürlükçü sosyalizmin etkisiyle özyönetimciliği (üreten-yöneten toplumsal işbölümünün aşılması), enternasyonalizmi (kapitalizmin ortaya çıkardığı sorunlara karşı küresel ölçekte mücadele edilmesi ve her türlü milliyetçiliğin reddi), demokratik planlamacılığı (bürokratik ve merkeziyetçi olmayan bir yapıda imkânların en iyi biçimde değerlendirilmesi), ekolojizmi (doğa-insan ilişkisinde bir denge ve uyumun kurulması), feminizmi (cinsiyetçi olmayan bir sosyalizm içerisinde kadının toplumdaki yeri ve rolü geliştirilmesi ve toplumsal cinsiyet ayrımcılığına karşı tavır alınması), anti-militarizmi (barışın savunulması ve savaş karşıtlığı) sahiplenmiştir.

Bu tip bir özgürlükçü sosyalizmi savunarak ÖDP, Gökkuşağı Koalisyonu Projesi'ni gerçekleştirmeye çalışmıştır. Bu projede ÖDP, sosyal demokratları, sosyalistleri, feministleri, çevrecileri, yeşilleri, savaş karşıtlarını, vicdani retçileri yani düzene muhalif olan tüm toplumsal özneleri bir gökkuşağının renkleri gibi bir araya getirme hedeflemiştir ve hepsinin eşit koşullardaki birlikteliğine işaret etmek istemiştir. Gökkuşağı Girişimi bağlamında çeşitli toplumsal gruplar, farklı yurttaş inisiyatifleri, meslek örgütleri ve sendikalar ile bir araya gelen ÖDP, Türkiye'nin çeşitli illerinde toplantılar gerçekleştirmiş ve Türkiye'nin demokratikleşmesi yönünde bir takım siyasal taleplerde bulunmuştur. O dönemde partinin kurucu genel başkanı Ufuk Uras bu girişimi şöyle tarif etmiştir:

 1999 genel seçimleri

Türkiye 18 Nisan 1999 tarihinde dönemin Başbakan'ı Mesut Yılmaz'ın istifası üzerine genel ve yerel seçimlere gidilmiştir ki bunlar ÖDP'nin ilk defa seçim sahnesine çıktığı seçimlerdir. Parti hazırladığı seçim bildirgesinde iktidar hedefinden çok parlamentoya girerek etkili bir muhalefet yapmayı hedeflemiş ve sloganı haline gelen öfkeyi umuda çevirmeyi amaçlamıştır. Bu bağlamda kendisini diğer partilerden farklı kılacak şekilde eşitlik ve adalet, özgürlük ve demokrasi, barış ve laiklik istediğini seçmenlere bildirmiştir. Bu bağlamda yurttaşların siyasal, ekonomik, kültürel, sosyal, örgütlenme, bedensel, çevresel haklarını savunacağını ve genişleteceğini beyan etmiştir.

Parti seçim kampanyası boyunca çeşitli sivil toplum örgütleri ile birlikte Gökkuşağı Buluşmaları gerçekleştirmiş ve Türkiye'nin birçok ilinde seçim mitingleri düzenlemiştir. Seçimde Türkiye'nin entelektüel çevrelerinden Can Yücel, Adalet Ağaoğlu, Mina Urgan, Fakir Baykurt, Ali Nesin, Müjde Zidani, Nevzat Çelik, Fethi Naci, Çoşkun Özdemir, Menderes Samancılar, Neşe Yaşin, Ahmet Ümit, Sevinç Eratalay, Oya Baydar, Yaşar Güner, Vecihi Timuroğlu, Orhan Taylan, Ömer Laçiner, Mete Tunçay, Tektaş Ağaoğlu gibi önemli isimler ÖDP'den milletvekili adayı olmuşlardır.

Yarattığı olumlu havaya ve parti kadrolarının iyimserliğine karşın ÖDP seçimlerde beklenilen sonucu fakat alamamıştır. Seçim sonuçlarına göre ÖDP milletvekili seçimlerinde 248.553 oy alarak %0,8'de kalmış ve %10 seçim barajının altında kalarak meclise girememiştir. Öte yandan, İl Genel Meclisi seçimlerinde ÖDP, Türkiye genelinde 264.136 oy alarak, %0,8 oy oranında kalmış ve bu oyların 191.239'u (%1) kentlerden gelirken, 72.575'i (%0,6) kırsal alandan gelmiştir. Büyükşehir Belediye Başkanlığı Seçimi sonuçlarından ise ÖDP, Türkiye genelinde 50.885 oy alarak, %0,5'lik bir oy oranı yakalamıştır. Parti aynı zamanda Belediye Başkanlığı Seçimi'nde, Türkiye genelinde 113.463 oy alarak, yine %0,5'lik bir oy oranına ulaşmıştır. Yine de Belediye Başkanlığı Seçimleri'nde, Erzincan ili Geçit Beldesi'yle, Malatya İli Darende İlçesi Ağılbaşı Beldesi'nde ÖDP adayları seçimden galip çıkmıştır. Ayrıca kazanılan belediye meclisi üyeliklerinin toplam sayısı 26 olmuş; kazanılan yerler ise Erzincan Geçit, Altınbaşak ve Mollaköyü beldeleri, Malatya Beydağı ve Ağılbaşı beldeleri, Kayseri Sarıoğlan ilçesi Karaözü Beldesi ile Hopa, Kemerhisar, Avanos ve Bahadın'dır.

Partinin Merkez Yürütme Kurulu seçimlerin ardından kendisini tamamen başarısız kabul etmese de, seçim öncesinde belirlenen amaçlara ulaşmada parti yetersiz kalmıştır ki bu başarısızlık özellikle 2. Kongre'ye giden süreçte daha sonra yaşanacak olan ayrışmalara da temel hazırlamıştır. Seçimlerin ardından 27 Şubat 2000 tarihinde ÖDP 2. Büyük Kongresi Ankara'da yapılmıştır. Kongre'de Genel Başkanlık seçimine tek aday olarak giren Ufuk Uras 1843 geçerli oyun 1770'ini alarak yeniden seçilmiştir. Öte yandan 100 kişiden oluşan Parti Meclisi seçiminde ise grupların kazandığı üye sayısı şu şekilde gerçekleşmiştir: Özgürlükçü Sol'dan (Devrimci Yol) 61, Sosyalist Eylem Platformu'ndan 24, Ekmek ve Gül Platformu'ndan 7, Sosyalist Politika'dan 3, bağımsızlardan 4 ve Hareket eğiliminden 1 kişi.

 Partiden ayrılmalar ve 1. Olağanüstü Kongre
ÖDP'nin Türkiye siyasal hayatında en ayırt edici özelliği o güne kadar bir araya gelememiş sosyalist grupları bir araya getirmesi olsa da ve parti liderliği bu durumu ÖDP'nin zenginliği olarak tanımlasa da özellikle 1999 seçimlerinden başlamak üzere parti içindeki çeşitli grupların farklı konulardaki görüş ayrılıkları 2000'li yıllarından başından itibaren keskinleşmiş ve partinin örgütlenmesiyle birlikte iç tartışmalara yansımıştır. Bilhassa Kürt sorununa parti içindeki grupların geliştirdiği farklı yaklaşımlar ve 1999 seçimlerinde Kürt siyaseti ile bir seçim ittifakının yapılıp yapılmaması konusu parti içindeki örgütsel krizi derinleştirmiştir. Özellikle Türkiye'nin 1990'lı yılların sonunda içine girdiği ekonomik bunalımlar bağlamında Kürt sorunu veya siyasal İslam gibi eski kriz dinamiklerinin konumlarını kaybettiği, onun yerine Türkiye'nin küresel kapitalizm ile bütünleşmesinin yarattığı sorunların ağırlık kazandığı ve buna göre bir siyasal hat çizilmesi gerektiği partinin yönetim organlarınca öne sürülmüştü. Bu noktada parti yönetiminin ürettiği Çalışma Raporu yoksullaşma, işsizlik gibi sorunları öne çıkararak ve ÖDP'nin siyasal faaliyetlerinin buna göre düzenlenmesini önermiştir. ÖDP'nin I. Olağanüstü Kongresi bu doğrultuda 17-18 Kasım 2001'de Ankara'da toplanmış ve krize yönelik geliştirilecek siyaset ile parti içi kriz gündem olmuştur.

Fakat başını Kurtuluş, Sosyalist Demokrasi İçin Kurtuluş, Devrimci Marksist Kolektif (DMK) ve Sosyalizm gruplarının birlikteliğinden oluşan Sosyalist Eylem Platformu'nun (SEP) çektiği parti içindeki oluşumlar bu rapora itiraz etmiştir ve sonrasında 1. Olağanüstü Kongre'ye katılmamışlardır. Öte yandan Maçka İnisiyatifi olarak adlandırılan ve esas itibarıyla ÖDP içinde "Ekmek ve Gül Platformu" içinde yer alanlar rapora tamamen karşı çıkmasalar da SEP ve partiyi yöneten Özgürlükçü Sol Platformu dar bir anlayışla tarihsel bir rekabet tutuşlarını ileri sürmüş ve eleştirmiştir. Bunu sonucu olarak içerisinde Ertuğrul Kürkçü, Yurdaer Erkoca, Tektaş Ağaoğlu, Mücella Yapıcı gibi isimler bulunan Maçka İnisiyatifi (Mİ) isimli platformda yer alan 1000 kişi, 10 Şubat 2002 tarihinde ÖDP'den ayrılmıştır. Maçka İnisiyatifinin hemen ardından 28 Ağustos 2002 tarihinde bir süredir Sosyalist Demokrasi Partisi için Girişim adıyla çalışmalarını sürdüren Kurtuluşçuların ağırlıkta olduğu SEP grubu ÖDP'den ayrıldığını açıklamasının ardından partileşme çalışmalarını tamamladığını açıklamış ve Sosyalist Demokrasi Partisi'nin (SDP) kuruluşunu ilan etmişlerdir. Eski İnsan Hakları Derneği (İHD) başkanı olan Akın Birdal'ın sözcülüğünü yaptığı grup içinde 1996'da kurulduğundan o güne kadar ÖDP'de siyaset yapmış Mihri Belli, Sevim Belli, Ragıp Zarakolu, Veysi Sarısözen, Filiz Koçali, Filiz Karakuş ve Mustafa Kahya gibi isimler yer almıştır.

SDP'nin kuruluşunda yer alan isimler ÖDP'den ayrılış nedenlerini ve eleştirilerini birkaç başlık altında açıklamışlardır. Öncelikle, ayrılıkta en temel mesele olarak ÖDP'nin Kürt sorununa olan yaklaşımı öne sürülmüştür. Kürt sorununda ezilenlerin yanında olmak yerine bir üçüncü yolun ÖDP'de tercih edilmesine karşı çıkılmıştır. Diğer bir yandan, ikinci olarak, ÖDP'nin post-Marksizm'in ve Avrupa komünizminin Türkiye'deki siyasal temsilcisi haline geldiği, sosyalizmi hedefleyen bir parti olarak kendini tanımlamasına rağmen ÖDP'nin işçi sınıfının egemen sınıf olarak örgütlenmesi için mücadele etmek yerine, onun toplumsal muhalefet güçlerinden biri olarak değerlendirdiği söylenmiştir. Bundan kaynaklı olarak da, partinin militan mücadeleye uzak kentli orta sınıfların partisi haline geldiği ve giderek özgürlükçü sosyalistlerin oluşturduğu monolitik bir yapıya büründüğü iddia edilmiştir.

 İkinci dönem (2002-2009)
 2002 genel seçimleri

ÖDP'de yaşanan ayrışmaların ardından özellikle geriye kalan Özgürlükçü Sol Platformun önderliğinde 3. Olağan Kongre 29-30 Haziran 2002 tarihlerinde Ankara'da, Dedeman Büyük Anadolu Otel'de yapılmıştır. Kongre'de genel başkanlık için tek aday olan Ufuk Uras, geçerli 397 oyun tamamını alarak yeniden genel başkan seçildi. Parti bu kongre ile beraber 3 Kasım 2002'de gerçekleşecek seçimlere hazırlık yapmıştır. Seçim bildirgesinde ÖDP, "Öfkeniz ÖDP'de Umut Olacak Bu Düzen Değişecek" başlığı altında partinin yönelmek istediği toplumsal kesimlerin emeğiyle geçinenlerin, işsizlerin, emeklilerin, köylülerin, kadın ve gençlerin ihtiyaçlarının karşılanması olduğu belirtilmiş, "IMF'siz Bir Türkiye Mümkün" başlığı ile IMF ile varılan anlaşmaları sonucu gerçekleşen özelleştirme gibi uygulamalara karşı çıkılmış, "Yoksulluk Düzeni Değişecek!" başlığı ile Türkiye'de yoksulluğun kapitalizmi aşmayı hedefleyen özgürlükçü ve demokratik bir sosyalizm anlayışıyla son bulabileceğinin altı çizilmiş ve "Başka Bir Hayat, Başka Bir Türkiye Mümkün!" başlığı ile seçmenlerin seçim barajını düşünerek oy vermemeleri istenmiştir.

Adalet ve Kalkınma Partisi'nin oyların %34,28'ini alarak seçimleri kazanan parti olduğu 2002 seçimlerinde, ÖDP toplam 106.023 oy ve %0,34 oy oranı alarak 1999 seçimlerinin bile gerisinde kalmıştır. Seçim öncesi Kürt siyasetinin temsilcileri olan HADEP/DEHAP ile yürütülen ittifak görüşmelerinin başarısız sonuçlanması bu gerilemede en önemli etkenlerden biri olarak değerlendirilmiştir. Ayrıca seçim yenilgisinin ardından 25-26 Ocak 2003 tarihlerinde gidilen ÖDP 2. Olağanüstü Kongresi'nde genel başkan Ufuk Uras görevinden istifa ederek ayrılmak zorunda kalmış ve başkanlık için tek aday olan Hayri Kozanoğlu 1067 delegenin oy kullandığı kongrede geçerli oyların 1035'ini alarak genel başkanlığa seçilmiştir.

 2004 yerel seçimleri

Yenilenen liderliği ile 2002'de olduğu gibi seçim hazırlıklarına ÖDP, Demokratik Halk Partisi (DEHAP), Yeni Türkiye Partisi (YTP), Sosyal Demokrat Halk Partisi (SHP), Emek Partisi (EMEP) ve Sosyalist Demokrasi Partisi (SDP) gibi sol partiler 28 Mart 2004'te yapılacak yerel seçimler öncesi oluşturulan yerel seçim platformlarında bir araya gelerek başlamıştır. ÖDP'nin İstanbul'da DEHAP, EMEP, SHP, SDP ve Özgür Toplum Partisi (ÖTP) ile birlikte güç birliği yaparak büyükşehir belediye başkanlığı için ortak aday çıkaracakları 15 Ocak 2004'te basın toplantısı yapılarak duyurulmuştur. Öte yandan, ÖDP lideri Hayri Kozanoğlu, SHP lideri Murat Karayalçın, DEHAP lideri Tuncay Bakırhan, ÖTP lideri Ahmet Turan Demir, EMEP lideri Levent Tüzel ve SDP lideri Akın Birdal 29 Ocak 2004'te bir basın toplantısıyla, seçimlerde Güç Birliği oluşturacaklarını kamuoyuna ilan etmişlerdir. Genel başkanların imza attığı ortak metinde "demokratik, bağımsız bir ülke, halkçı ve katılımcı yerel yönetimler için demokratik seçenek yaratmak üzere" bu partilerin bir araya geldiği vurgulanmıştır.

ÖDP bu seçimde, Belediye Başkanlıkları için kullanılan geçerli oyların 24.711'ini (%0,10) alarak 2 yerin belediye başkanlığını kazandı. Bunlar Artvin'in Hopa ilçesinde Yılmaz Topaloğlu ve Yozgat'ın Sorgun ilçesi Bahadın Beldesinde Şimşek Türken'dir. ÖDP, Belediye Meclis Üyelikleri için kullanılan geçerli oyların 29.269'unu (%0,12) alarak 21 üyelik kazandı. Bu üyeliklerin illere dağılımı şöyledir: Artvin 3, Erzincan 3, Malatya 5, Nevşehir 1, Sivas 1, Yozgat 6, Bartın 2.

 Bin Umut Adayları ittifakı ve 2007 genel seçimleri

2004 yılındaki seçimlerin ardından 2005 yılında 30 Ocak günü ÖDP'nin 4. Olağan Büyük Kongresi toplanmıştır. Ankara'da Kocatepe Kültür Merkezi'nde yapılan bu kongrede genel başkanlık için tek aday olan Hayri Kozanoğlu, kayıtlı 593 delegeden 426'sının oy kullandığı seçimde 423 oy alarak tekrar genel başkanlığa seçilmiştir. Bu Kongre'de iki yıl sonra ise ÖDP 5. Olağan Kongresi yine Ankara'da Kocatepe Kültür Merkezi'nde yapılmıştır. Hayri Kozanoğlu'nun aday olmayacağını açıklamasının ardından ÖDP'de ilk defa iki adaylı bir başkanlık seçimine gidilmiş eski genel başkan Ufuk Uras 410 oy alarak rakibi 371 oy alan Alper Taş karşısında 39 oy farkla yeniden genel başkan seçilmiştir.

Genel Başkan değişikliğinin ardından 2007 genel seçimleri için hazırlıklara başlayan parti, Bin Umut Adayları ittifakında yer alarak DTP, EMEP ve SDP ile seçim işbirliğine gitmiştir. Parti genel başkanı Ufuk Uras, seçimlerde ittifak içerisinde İstanbul adayı olabilmek için partisinden istifa etmiş olsa da seçim sonucunda seçildikten sonra 26 Temmuz Cumartesi günü ÖDP'ye yeniden kaydını yaptırarak partiyi TBMM'de temsil etmiştir.

 Seçim sonrası parti içi tartışmalar
Ufuk Uras 2007 genel seçimlerinde aday olup milletvekili seçilse de ÖDP içerisinde bu konuda farklı görüşler ortaya atılmış ve farklı grupların örgütsel çekişmesi ile karşılaşılmıştır. Parti içinde çıkan kriz 4. Olağanüstü Kongre'de çözülmeye çalışılmıştır. Kongre'de bağımsız aday seçilmek için partiden istifa eden Ufuk Uras yeniden genel başkanlığa aday olurken, özellikle partinin DTP ile gerçekleştirdiği ittifaktan rahatsız olan grup TMOBB Elektrik Mühendisleri Odası Başkanı Bekir Kemal Ulusaler'i Ufuk Uras'a karşı aday olarak çıkarmıştır. Aralarında KESK Genel Başkanı İsmail Hakkı Tombul, TMOBB Başkanı Mehmet Soğancı, Oğuzhan Müftüoğlu, Hayri Kozanoğlu gibi isimlerin de bulunduğu 1200 kişi "ÖDP'ye Sahip Çıkma Zamanı!" isimli bir bildiri yayınlayarak 'bağımsız adaylık' sürecinin parti içinde yarattığı tartışma ve sorunların çarpıtılarak istismar edildiği, ittifak konusunda Kürt hareketinin bugün sahip olduğu sayısal çoğunluktan hareketle ÖDP'nin yetkili kurullarını devre dışı bırakacak bir yol izlenmiş olduğu ve seçimlerden sonra, bağımsız adaylık konusunun basit bir seçim taktiği olmanın ötesinde 'solu yeniden yapılandıracak bir ittifak' tartışmasına dönüştürüldüğü öne sürülmekle beraber ÖDP'nin bağımsız devrimci bütünlüğünü korunmasının önemi belirtilmiştir. 7 Ekim 2007'de Ankara Milli Eğitim Bakanlığı Şura Salonu'ndaki yapılan kongrede Ufuk Uras 467 oy alırken rakibi olan ve bu süreçte vekaleten Genel Başkanlığı yürüten Kemal Ulusaler 336 oy almış ve Ufuk Uras yeniden genel başkanlığa seçilmiştir. Ancak seçimi kazansa da Ufuk Uras, parti meclisi için oluşturduğu listeden 28 kişi kazanabilirken, Ulusaler'in listesinden 32 kişinin parti meclisine girmesi sonucu önemli bir yenilgi almıştır.

 2009 yerel seçimleri ve partinin yeniden bölünmesi
2007 genel seçimleri ve Ufuk Uras'ın bağımsız adaylığı sonrasında ÖDP'de yaşanan parti içi kriz düzenlenen olağanüstü kongre ile giderilmeye çalışılsa da özellikle 2008 yılında 2009 yerel seçimleri için Türkiye solunda yürütülen çatı partisi ve Ergenekon tartışmaları ile daha da şiddetli bir hal almıştır. İlk olarak Uras'ın öncülüğünü yaptığı grup DTP ile ittifak kurularak çatı partisi ile 2009 yerel seçimlerine girilmesini savunmuş ve Ufuk Uras 27 Aralık 2008 günü diğer sol partilerle birlikte seçimlerde ortak hareket edileceğine dair deklarasyona parti genel başkanı olarak imza atmıştır. Buna karşın, ÖDP MYK'sından açıklama yapılarak ÖDP'nin yerel seçim çalışmalarını parti olarak yürüteceğini ve bir dizi sosyalist parti ve grupla Demokratik Toplum Partisi'nin (DTP) etrafında tartıştığı çatı partisi'ne katılma kararı almadıklarını açıklamıştır. İkinci olarak, Ufuk Uras gazete ve televizyonlarda yaptığı açıklamalarda ÖDP içinde Devrimci Yol geleneğinden gelenleri Ergenekoncu olarak suçlamış ve bu açıklamalar partide yol ayrımının önünü açmıştır.

Tüm tartışmaların sonucunda ÖDP 1 Şubat 2009 tarihinde ÖDP 5. Olağanüstü Kongresi toplanmıştır. Ufuk Uras ve taraflarının oluşturduğu Özgürlükçü Sol Platformu ve Devrimci Yol geleneğinden gelenlerin oluşturduğu Devrimci Dayanışma Grubu arasındaki rekabete sahne olan kongrede Dayanışma grubunun adayı olan Hayri Kozanoğlu Ufuk Uras'ın aldığı 443 oya karşı 483 oy alarak Genel Başkan seçilirken, parti meclisi de yenilenmiştir. Parti meclisi için yapılan seçimlerde Kozanoğlu'nun listesinden 32, Ufuk Uras'ın listesinden ise 28 isim seçilmiştir. Yenilginin ardından Ufuk Uras 17 Haziran 2009'da ÖDP'den Özgürlükçü Sol grubunun 27 üyesi ile birlikte istifa ettiğini Türkiye kamuoyu ile paylaşmış ve ortaya çıkan tablonun çözüm üretmekten uzak olduğunu görerek, parti içi iktidar yarışını devam ettirmek yerine, sona erdirmeyi tercih ettiğini söylemiştir. Öte yandan, Hayri Kozanoğlu liderliğinde 2009 yerel seçimlerine giren ÖDP Hatay'ın Samandağ ilçesinde ve Kırıkkale'nin Hasandede, Hatay'ın Aknehir, Malatya'nın Ağılbaşı beldelerinde belediye başkanlıkları kazanmıştır.

 Üçüncü dönem (2009-2019)

 Alper Taş'ın genel başkanlığı
ÖDP'nin kurucu genel başkanı Ufuk Uras'ın ve onun liderliğini yaptığı Özgürlükçü Sol Hareketin partiden ayrılmasının ardından 20 Haziran 2009 tarihinde düzenlenen 6. Olağan Kongre'de ÖDP'nin genel başkanı seçime tek aday olarak, tek liste ile giren Devrimci Dayanışma grubundan Alper Taş olmuştur. Yeni lider Alper Taş, Uras'ın sosyal demokrat bir ÖDP yaratmayı amaçladığını iddia etmiş, yeni dönemde inşa edecekleri ÖDP'nin ise Türkiye'de işçi ve emekçi sınıfların ihtiyaçlarına göre şekillenen sosyalist, anti-emperyalist ve anti-kapitalist bir parti olacağını beilrtmiştir.

 2010 referandumu ve 2011 genel seçimleri

Yenilenen parti liderliğinde 2010 yılına giren ÖDP, o yıl Türkiye'de düzenlenen 2010 Referandumunda Hayır oyu için kampanya yapacağını duyurmuştur. Genel Başkan Alper Taş verdiği röportajda referandumu destekleyenlerin evet seçeneğinin 12 Eylül düzeninde değişiklik yapma fırsatı vereceğini iddia ettiklerini fakat bunun doğru olmadığını ve tersine 12 Eylül'den beri Türkiye'de süre giden düzenin bu referandumla birlikte özünü korunacağını ve güçleneceğini dile getirmiştir.

Bir yıl sonra düzenlenen 2011 Türkiye genel seçimleri'de ise ÖDP'nin milletvekili aday listeleri Yüksek Seçim Kurulunca reddedilmiş ve partinin seçimlere girmesine izin verilmemiştir. Partiden yapılan açıklamada YSK'nın bu kararının anti-demokratik olduğu belirtilerek, ÖDP'nin hiçbir zaman seçim partisi olmadığı, bu durumun ÖDP adına siyasetin dışına düşmek anlamına gelmeyeceği ve partinin AKP iktidarına karşı devrimin ve sosyalizmin sesi olmaya devam edeceğinin altı çizilmiştir. ÖDP katılamadığı bu seçimlerde kendi tabanını ve seçmenleri diğer sol partilere oy vermeye çağırmıştır.

 Eş genel başkanlık dönemi
2012 yılında ise ÖDP'nin 7. Olağan Kongresi yapılmıştır. Ankara Anadolu Gösteri Merkezi'nde düzenlenen kongrede ÖDP'de ilk defa eş başkanlık sistemine geçilmiştir ve Alper Taş ile birlikte Bilge Seçkin Çetinkaya ÖDP Eş Genel Başkanları seçilmiştir. Kongre sonunda bir sonuç bildirgesi yayınlanmış ve anti-emperyalizm, anti-kapitalizm, özgürlükçü laiklik ve Kürt sorununda demokratik çözüm başlıklarının yer aldığı sonuç bildirisinde ÖDP, ezilenlerin ortak mücadelesinin tek yol olduğunu vurgulamıştır. Ayrıca 2012 yılı sonunda 8 Aralık tarihinde "AKP düzenini yıkalım, Türkiye'yi yeniden kuralım!" isimli bir bildiri yayınlayan ÖDP 2013 yılının Haziran ayına kadar sürecek bir merkezi faaliyet başlatacağını duyurmuştur.

 Gezi Parkı olayları

ÖDP için 2013 yılı, Türkiye'deki diğer muhalif gruplarda ve örgütlenmelerde olduğu gibi Gezi Parkı olayları gündemi ile geçmiştir. 27 Mayıs 2013 tarihinde başlayan ve yaklaşık 2-3 ay süren protestolara ÖDP ve sempatizanları destek vererek katılmışlar ve bazıları gözaltına alınmıştır. Eş Genel Başkan Alper Taş, Gezi Parkı eylemlerini "AKP iktidarı ve onun başbakanına karşı bir onur ve özgürlük direnişi" olarak tanımlamış ve sivil diktatörlük girişimi olarak iddia ettiği AKP'nin politikalarına karşı halk tarafından verilen ihtar olduğunu öne sürmüştür.

 Birleşik Haziran Hareketi ve Haziran 2015 genel seçimleri

Gezi Parkı olaylarını takip eden dönemde ÖDP, Komünist Parti, Halkın Türkiye Komünist Partisi, Emekçi Hareket Partisi, Türkiye Komünist Partisi 1920, Devrimci Hareket dergisi, RED Hareketi, Sosyalist Demokrasi için Yeni Yol dergisi, Sosyal Demokrasi Vakfı (SODEV) gibi parti ve sivil toplum örgütleriyle beraber Birleşik Haziran Hareketi'nin kuruluşu ve faaliyetleri için siyasi çalışma yürütmüştür. İlk olarak 30 Ağustos 2014 tarihinde ODTÜ Vişnelik tesisinde solda birlikte mücadele imkânlarının değerlendirmek üzere toplanan çeşitli akademisyenler, siyasi partiler ve sivil toplum örgütleri temsilcilerinin solda ortak mücadele olarak temelini oluşturduğu, 19 Ekim Pazar günü yine ODTÜ Vişnelik 3. kez toplanılmasının ardından kuruluş kararı alınıp, çağrı metni yayınlanan ve yerel meclislerde örgütlenen anti-kapitalist, anti-emperyalist, anti-faşist ve gericilik karşıtı bir siyasi cephe hareketi olan Birleşik Haziran Hareketi'nde ÖDP'nin genel başkan Alper Taş'a göre yer alma sebebi AKP ve politikalarına karşı ortak bir siyaset oluşturmak ve birleşik bir mücadele geliştirmekti. Ancak özellikle 2015 genel seçim gündeminde bu proje başarıya ulaşamamış, ilk olarak seçimlere kendi adaylarıyla girme kararı alan Komünist Parti 2015 ortasında hareketten ayrılmıştır. Daha sonra seçimlerde Cumhuriyet Halk Partisi'nin mi yoksa Halkların Demokratik Partisi'nin mi desteklenmesi gerektiği noktasında hareket içinde ayrışmalar yaşanmış ve diğer gruplar da zaman içerisinde Birleşik Haziran Hareketi ile olan bağlarını koparmışlardır.

 Başkanlar Kurulu dönemi

2015 seçimlerinin ardından 13 Mart 2016 tarihinde ÖDP 8. Olağan Genel Kongresi "Birlikte başaracağız" sloganıyla Ankara'da Ahmet Taner Kışlalı Spor Salonu'nda gerçekleşmiştir. Kongre'nin açılış konuşmasını yapan Alper Taş ÖDP'nin sadece temsili demokrasiyi hedeflemediğini, ÖDP'nin demokrasinin anlayışının Paris Komünü, Sovyetlerdeki işçi-köylü demokrasisi ve Türkiye'deki Fatsa demokrasisi olduğunu belirtmiştir. Kongre ile birlikte ÖDP'de parti yönetiminde yenilenmeye gidilmiştir. Varolan eş başkanlık yerine Başkanlar Kurulu adı verilen ve 5 parti sözcüsünden oluşan bir parti liderlik sistemi getirilmiş ve Alper Taş, Önder İşleyen, Pelin Bektaş, Sema Yazan Özçetin ve Çiçek Çatalkaya bu sözcüler olmuşlardır.

 2017 referandumu ve 2019 yerel seçimleri

Öte yandan Kongre'den bir yıl sonra düzenlenen 2017 Türkiye anayasa değişikliği referandumu'nda ÖDP, Türkiye'de yerleştirilmek istenen başkanlık sistemine karşı çıkarak Hayır için seçim kampanyası yapmıştır. Başkanlar Kurulu Üyesi Alper Taş, Olağanüstü Hal koşullarında yapılması planlanan referandumda yerleştirilmek istenen "başkanlık sisteminin" halkın bir ihtiyacı olmadığını, AKP ve Cumhurbaşkanı'nın çıkarı olduğunu ileri sürmüş ve bu nedenle başkanlık rejimine hayır diyeceklerini açıklamıştır.

Türkiye'de referandumdan iki yıl sonra düzenlenen 2019 Türkiye yerel seçimleri'ne ise ÖDP parti olarak Yüksek Seçim Kurulu kararınca katılamamıştır. Ancak partinin Başkanlar Kurulu üyesi ve sözcüsü Alper Taş Cumhuriyet Halk Partisi'nden Beyoğlu Belediye Başkan Adayı olmuştur. 31 Mart 2019 tarihinden yapılan seçimin sonuçlarına göre Beyoğlu'nda 57.487 oy ile %43,99 oy oranına ulaşan Alper Taş, AKP'li rakibi Haydar Ali Yıldız'ın 65.156 oy ve %49,86 oy oranı karşısında yenilgiye uğramıştır.

 Sol Parti'nin kuruluşundan günümüze (2019-günümüz)

 Kuruluş ve 1. Olağan Kongre
1996 yılından beri faaliyet gösteren ÖDP için 2019 yılının sonu bir dönüm noktası olmuştur. 22 Aralık 2019 tarihinde İnşaat Mühendisleri Odasının Teoman Öztürk

Salonu'nda "Gerçekçi Ol İmkansızı İste" sloganıyla düzenlenen ÖDP'nin 8. Olağanüstü Kongresi'nde partinin ismi Sol Parti olarak değiştirilmiştir. Bunun sadece bir isim ve parti tabelası değişikliği olmadığını ileri süren parti üyesi Alper Taş, yeni bir döneme girdiklerini belirtmiş ve neden isim değişikliğine gittiklerini şu şekilde ifade etmiştir:

Ayrıca, Alper Taş ÖDP'nin programının eskidiğini ve bugüne yanıt vermediğini belirtmiş, isim değişikliğinin ardından Sol Parti'nin buluşmalar gerçekleştirerek yeni bir program hazırlayacağının altını çizmiş ve 2020 yılının Haziran ayında yeni bir kongre düzenleneceğini açıklamıştır.

Sol Parti'nin planan 1. Olağan Kongresi 8 Ağustos 2020 tarihinde Ankara'da gerçekleşmiş, devam eden küresel pandemi koşulları altında yapılan bu kongrenin ardından yanınlanan Devrimci Demokratik Cumhuriyet için Birleşelim'' başlıklı sonuç bildirgesinde İstanbul sözleşmesinin savunulması, laiklik, kamulaştırma ve ekoloji gibi konuların altı çizilmiştir.

2023 Seçimleri ve Sosyalist Güç Birliği

Kuruluşunu takip eden 2021 yılında olağan kongresini tamamlayan ve yeterli sayıda ilde örgütlenen Sol Parti seçimlere girme yeterliliği kazanmıştır. 2023 genel seçimlerine hazırlanan parti ilk önce Halkların Demokratik Partisi (HDP), Türkiye İşçi Partisi (TİP) ve Emek Partisi (EMEP) gibi diğer sol oluşumların bir araya geldiği Emek ve Özgürlük İttifakı'na katılmayı reddetmiş, ardından 21 Ağustos 2022'de Türkiye Komünist Partisi (TKP), Türkiye Komünist Hareketi (TKH) ve Devrim Hareketi (DH) ile birlikte kamulaştırma, anti-kapitalizm, toplumsal eşitlik, laiklik, anti-emperyalizm ve Türkiye'nin NATO'dan çıkması gibi konularda ortaklaşmış, Sosyalist Güç Birliği ittifakının kuruluşu gerçekleştirilmiştir. Deprem sonrasında ortaya çıkan siyasal iklim ve sol değerlerin toplumsal bilince çıkmasıyla birlikte sosyalist yapıların bir arada olmasının önemi nedeniyle Emek ve Özgürlük İttifakı ile seçimde ortak tavır almak için görüşmeler yapılmış ancak bu görüşmeler sonuçsuz kalmıştır. Sol Parti 28. Dönem Milletvekili Seçimi'ne kendi ismi ve amblemiyle Sosyalist Güç Birliği çatısı altında katılacağını ve cumhurbaşkanlığı seçiminde Kemal Kılıçdaroğlu'nu destekleyeceğini ilan etmiştir. Sol Parti seçim hazırlıkları kapsamında 8 Ocak 2023 tarihinde Ankara'da 2. Olağan Kongresi'ni gerçekleştirmiş, 9 Nisan 2023 tarihinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleştirdikleri toplantı ile seçim bildirgelerini açıklamıştır.

Parti 2023 genel seçimlerinde %0,15 oy oranıyla 77.992 oy almış ve 13. parti olmuştur.

Sol Parti'nin siyasi görüşleri
1996 yılında ÖDP'nin kuruluşundan 2019 yılında Sol Parti'nin kuruluşuna kadar geçen sürede hareketin siyasi görüşleri ve ideolojisinde belirli değişiklik yaşanmış, 1996'dan özellikle 2009'da Ufuk Uras'ın partiden ayrılışına kadar olan sürede partide hakim olan görüş özgürlükçü sosyalizm iken, özellikle 2009 sonrasında geleneksel sosyalizme ve Türkiye devrimci geleneğine daha fazla referanslar verilmeye başlanmıştır. Mart 2019 tarihi itibarıyla Sol Parti'nin siyasi pozisyonunu açıkladığı bir parti programı bulunmamaktadır. Ancak parti kuruluş kongresinde yayınladığı Manifesto ile çeşitli toplumsal meselelerde görüşlerini açıklamıştır. Bunlar şöyle özetlenebilir:

Dış Politika: Sol Parti, emperyalist olarak adlandırdığı gelişmiş kapitalist ülkelerle yapılmış bütün açık ve gizli antlaşmaların iptal edilmesini, NATO gibi ittifaklardan çıkılmasını, başta İncirlik olmak üzere yabancı üslerin kapatılmasını savunmakta; silahlanmaya ve militarizme karşı çıkmaktadır. Parti, Türkiye'nin Orta Doğu'da ve özellikle Suriye'de mezhepçi ve yayılmacı politika yürüttüğünü ileri sürmekte, bunun sona erdirilmesinin yanı sıra Suriye'nin kaderinin yine Suriyeliler tarafından tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

Ekonomi: Parti, neo-liberalizmin sınırsız bir sömürüye dayanan ve başta işçi sınıfı olmak üzere bütün halk kesimlerini yoksulluğa ve sefalete sürükleyen politikalarının tam anlamıyla iflas etmiş durumda olduğunu öne sürmekte ve Türkiye'de hayata geçirilen özelleştirme, yap-işlet-devret gibi politika ve uygulamaların sona erdirilerek, rant ekonomisinden üretim ekonomisine geçilmesini, kamu çıkarının gözetilmesini ve halka ait tüm varlıkların yeniden kamulaştırılmasını savunduğunu manifestosunda ilan etmektedir.

Eğitim ve sağlık: Sol Parti, eğitim ve sağlık gibi yaşamsal hizmetlerin kesinlikle parasız olmasını savunmakta, özel okullar ve vakıf üniversitelerinin kamulaştırılmasını istemekte, YÖK'ün kaldırılmasını talep etmektedir.

Kadın ve çevre: Parti, şiddete maruz bırakılan, yaşamları çalınan kadınların can güvenliğinin sağlanmasını, erkek şiddetine son verecek önlemlerin alınmasını son derece acil şekilde istemektedir. Küresel ısınma ve iklim krizine karşı harekete geçilmesini, çevrenin kâr için talan edilmesine derhal son verilmesini savunmaktadır.

Kürt Sorunu: Sol Parti, Kürt sorununun barışçıl bir temelde ve halkın nasıl yaşamak isterse öyle yaşamasını kabul eden bir yerinden demokrasi anlayışıyla çözülmesi gerektiğinin altını çizmektedir. Bu noktada şiddet politikalarının sona erdirilmesi ve barışçıl bir siyasal sürecin devreye girmesi çağrısını yapmaktadır.

Uluslararası örgütlülük
SOL Parti, Avrupa'daki sosyalist ve komünist partilerin bir araya gelerek oluşturduğu Avrupa Solu Partisi birliğine üyedir. Ayrıca daha radikal bir örgüt olan Avrupa Anti-Kapitalist Solu'nun kurucu üyelerindendir.

Parti, Ekonomik krizlerin halk üzerinden aşılmasına tepki olarak Avrupa ülkelerinde çıkan emekçi ve öğrenci isyanlarını, Latin Amerika'daki sol hareketleri, Hugo Chavez'in önderliğindeki Venezuela Birleşik Sosyalist Partisi'ni ve Küba Komünist Partisi'ni destekler. Yunanistan'daki radikal sol ve çevreci güçlerin koalisyon partisi SYRIZA ve SYRIZA'nın içindeki platformlardan Synaspismos ile dayanışma içindedir.

Genel başkanlar

Seçim sonuçları

Genel seçimler

Yerel seçimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki etkin siyasi partiler
1994'te kurulan siyasi partiler
1994'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
Türkiye'deki sosyalist partiler

Sol Parti (Türkiye)


Hedin ist ein Einschlagkrater am westlichsten Rand der Mondvorderseite, ist daher wenn überhaupt, dann nur stark verzerrt von der Erde aus sichtbar.
Er liegt am westlichen Rand des Oceanus Procellarum, südlich des Kraters Olbers.
Der große, aber sehr flache Krater ist sehr stark erodiert und weitgehend eingeebnet.

Der Krater wurde 1964 von der IAU nach dem schwedischen Naturforscher und Entdecker Sven Hedin offiziell benannt.

Weblinks

 Hedin auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Hedin (Mondkrater)


Stitch! (Stitch! 2008) er en japansk tegnefilmserie produceret af Madhouse. Serien blev vist på Disney Channel Japan. I danmark er serien blevet sendt i disney-sjov på dr1.

Handling
Den har en japansk pige ved navn Yuna, der indtager stedet for Lilo som den bedste ven af Titular Stitch, og er beliggende på en fiktiv ø i Ryukyus. Ryukyus ligger ved bredden af Okinawa ved navn Izayoi i stedet for Kauai, Hawaii.

Danske Stemmer
 Allan Klie
 Amanda Wendel Nielsen
 Amin Jensen
 Anders Bircow
 Bjarke Seitzberg Sørensen
 Daniel Vognstrup Jørgensen
 Helene Wolhardt Moe
 Jesper Helles
 Jette Sievertsen
 Mads Knarreborg
 Malte Milner Find
 Michael Elo
 Michael Hasselflug
 Ole Boisen
 Rasmus Kongsgaard
 Sonny Lahey
 Sophie Larsen
 Stig Rossen
 Thomas Mørk

Bag kameraet
Serien er skabt af Masami Hata og Yasuteru Iwase. De danske episoder er med nogle få undtagelser oversættelse af Ann Louise Sørensen, titelsangen er Instrucktør Erik Bjergfeldt & Sonny Lahey, har instrueret.
Tegnefilm fra USA

Stitch!


Alopia est un genre de petits gastéropodes terrestres  de la famille des Clausiliidae et dont les espèces se rencontrent en Europe.

Listes des espèces
Selon  :

Systématique
Le genre Alopia a été initialement créé en 1855 par Henry Adams (1813–1877) et Arthur Adams (1820–1878) comme un sous-genre du genre Clausilia.

Alopia a pour synonymes :
 Alopina Paetel, 1875
 Eualopia Westerlund, 1884
 Transsilvanica Westerlund, 1890

Publication originale
 .

Liens externes

Notes et références

Stylommatophora
Genre de gastéropodes (nom scientifique)

Alopia


Dilema lui Heinz este un exemplu folosit frecvent în etică și morală. O versiune bine-cunoscută este următoarea:

O femeie era pe moarte. Exista un singur medicament care ar fi putut-o salva. Era o formă de radium descoperită recent de un farmacist din oraș. Producția medicamentului era scumpă, iar farmacistul cerea de 10 ori prețul de producție. El a plătit 200 de dolari pe radium și cerea 2000 de dolari pentru o doză mică din medicament. Heinz, soțul femeii bolnave a cerut bani împrumut de la toți cei pe care îi cunoștea, însă a reușit să adune doar 1000 de dolari, jumătate din sumă. I-a spus farmacistului că soția sa moarte și i-a cerut să îi dea medicamentul mai ieftin sau să îl lase să plătească mai târziu. Dar farmacistul i-a spus: "Nu, eu am descoperit medicamentul și intenționez să fac bani pe seama lui". Așa că Heinz, disperat fiind a spart laboratorul farmacistului și a furat medicamentul pentru soția lui.

Ar fi trebuit Heinz să facă asta? De ce sau de ce nu?

Dintr-un punct de vedere teoretic, nu contează ce ar fi trebuit să facă Heinz.

Teoria lui Kohlberg spune că justificarea pe care o oferă fiecare participant este importantă, forma lor de a răspunde.

Referințe

Filozofie
Moralitate
Etică morală
Dileme

Dilema lui Heinz


Les élections législatives françaises de 2022 se dérouleront les  et . Dans le département de Seine-et-Marne, onze députés sont à élire au sein d'autant de circonscriptions.

Contexte

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours au sein de 577 circonscriptions.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification, basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés, rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevée. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les affrontements entre quatre candidats, appelés , sont également techniquement possibles mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiées en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seules les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP) ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribuer des nuances propres.

Tous les autres partis se voient attribuer des nuances génériques variant suivant leur positionnement sur l'échiquier politique national. Lors de ces scrutins législatifs, celles-ci sont alors les nuances DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuances propres, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère (regroupés respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Résultats

Élus

Taux de participation

Résultats à l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Cartes

Résultats par circonscription

Première circonscription
Députée sortante : Aude Luquet (Mouvement démocrate)

Deuxième circonscription
Députée sortante : Sylvie Bouchet Bellecourt (Les Républicains)

Troisième circonscription
Député sortant : Jean-Louis Thiériot (Les Républicains)

Quatrième circonscription
Député sortant : Christian Jacob (Les Républicains)

Cinquième circonscription
Députée sortante : Patricia Lemoine (Agir), élue comme suppléante de Franck Riester en 2017 devient députée en 2018 lorsque celui-ci est nommé au gouvernement.

Sixième circonscription
Député sortant : siège vacant

Septième circonscription
Député sortant : Rodrigue Kokouendo (La République en marche)

Huitième circonscription
Député sortant : Jean-Michel Fauvergue (La République en marche)

Neuvième circonscription
Députée sortante : Michèle Peyron (Territoires de progrès - La République en marche)

Dixième circonscription
Député sortante : Stéphanie Do (La République en marche)

Onzième circonscription
Député sortant : Olivier Faure (Parti socialiste)

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de Seine-et-Marne
 Liste des députés de Seine-et-Marne
 Élections législatives françaises de 2022

Seine-et-Marne
Législatives, 2022

Élections législatives de 2022 en Seine-et-Marne


An Satyrium odorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Wilhelm Sonder. An Satyrium odorum in nahilalakip ha genus nga Satyrium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Satyrium (Orchidaceae)

Satyrium odorum


شق شرجي  هو شق أو جرح تلقائي يحدث في جلد القناة الشرجية وقد يلاحظ هذا الشق بوجود دم أحمر فاتح من فتحة الشرج على ورق التواليت، وأحياناً في المرحاض. إذا كان الشرخ حاد يكون مصحوباً بألم شديد دوري مع التبرز، لكن أن كان مزمناً فإن حدة الألم غالبًا ما تكون أقل. شقوق الشرج عادة ما تمتد من فتحة الشرج، وعادة ما تقع في المنتصف، ربما بسبب أن جدار الشرج في هذا المكان يكون نسبيًا غير مدعوم. عمق الشرخ: قد يكون الشرخ سطحيًا وقد يكون أسفل العضلة العاصرة. غالبًا ما يحدث هذا في الرجال إلا أنه أحياناً يحدث عند النساء في بعض الحالات النادرة.

الأسباب

أكثر أسباب الشرخ الشرجي ترجع لشد الغشاء المخاطى المبطن للقناة الشرجية أكثر من طاقته. على سبيل المثال، تحدث الشروخ الشرجية كثيراً في النساء بعد الولادة، وبعد حركات الأمعاء الصعبة، الجنس الشرجى، وعند الرضع بعد الإمساك.

الشروخ السطحية أو الضحلة تبدو مثل قطع في ورقة، وقد يكون من الصعب اكتشافه بالفحص البصري، عادة ما يلتئم تلقائيا في غضون أسبوعين. غير أن بعض هذه الشروخ يتحول إلى شروخ مزمنة وعميقة وهذه لا تلتئم. السبب الأكثر شيوعا لعدم الشفاء هو تشنج العضلة العاصرة الشرجية الداخلية مما يؤدي إلى إعاقة إمدادات الدم إلى الغشاء المخاطي للشرج. والنتيجة هي قرحة لا تلتئم، والتي قد تتلوث بعد ذلك بالبكتيريا الموجودة في البراز.

يجب التأكيد على أن الشرخ الشرجي قد يختلط مع بعض السرطانات النادرة مثل سرطان الشرج. لذلك من الحكمة زيارة طبيب العائلة أو جراح عام إذا أصبت بنزف مستقيمي. عدد قليل من اطباء الممارسة العامة أو أطباء النساء يشخصون سرطان الشرج نظرا لندرته.

الأعراض
 الألم: وهو أهم عرض وأكثرها إزعاجاً. ويظهر الألم عند التبرز وقد يستمر حوال 5-14 ساعات بعده أحيانًا.
 النزف: يظهر دم أحمر قاني على البراز، ولكن يمكن أن يكون الشق بدون نزف.
 التورم.
 حكة شرجية.
 مشاكل بولية: يمكن أن تتطور بعض الحالات إلى مشاكل في مرور البول، زيادة عدد مرات التبول «إلحاح بولي».

الوقاية

للكبار، ما يلي قد يساعد على منع الشرخ الشرج:

 تجنب الحزق عند التبرز. ويشمل ذلك علاج ومنع الإمساك من خلال تناول الأغذية الغنية بالالياف الغذائية، شرب ما يكفي من المياه، وأحيانا استخدام الملينات وتجنب بعض مسببات الإمساك مثل الكافيين. وبالمثل، فإن علاج الإسهال جيدا قد يقلل من تشنج الشرج.
 العناية بنظافة الشرج بعد التبرز، بما في ذلك استخدام ورق تواليت ناعم و/ أو التنظيف بالمياه.
 استخدام المراهم الملينة (مثل مراهم البواسير) في الحالات التي كانت تعانى من أو المشتبه في وجود شروخ لديها قد يكون مفيدًا.
 في الرضع تغيير الحفاضات باستمرار قد يمنع حدوث هذه الشروخ. ولأن الإمساك قد يكون سببا، فان التأكد من أن الرضيع يشرب ما يكفي من المياه (مثل العصائر المخففة) قد يساعد على تفادي الشروخ. عند الرضع متى حدث الشرخ الشرجى، معالجة الأسباب الكامنة عادة ما يكون كافيا لضمان حدوث الشفاء.
 تجنب ممارسة الجنس الشرجي.
 تجنب العصر وشد عضله الصرم خلال جميع فترات اليوم.
 تجنب الألحاح خلال ممارسة الجنس.

العلاج

العلاج غير الجراحي هو العلاج المرجح في البداية لكل من الشرخ الحاد والشرخ المزمن. طرق العلاج المتعارف عليها تشمل حمامات الماء الدافئة، المخدرات الموضعية، الطعام الغنى بالألياف، وملينات البراز.

قد تكون هناك حاجة أيضا للعلاج لوقف استمرار حكة الشرج. هذا الحكة المستمرة (خاصة خلال أوقات النوم) قد تؤدى إلى فتح الجرح مجدداً مما قد يؤخر الشفاء. ارتداء القفازات القطنية قد يحد من الأضرار التي يمكن أن تسببها هذه الحكة.

العلاج الجراحي تحت التخدير الكلي، إما بشد الشرج (عملية لورد) أو الشق الجانبي للعضلة العاصرة الداخلية حيث يتم شق العضلة العاصرة الداخلية في الشرج. تهدف كلتا العمليتان إلى تقليل توتر العضلة العاصرة وبالتالي استعادة الامداد الدموى للغشاء المخاطي المبطن للشرج. العمليات الجراحية يستخدم فيها التخدير الكلى، ويمكن أن تكون مؤلمة بعد الجراحة. وقد يكون شد الشرج مصحوباً في نسبة ضئيلة من الحالات بحالة من عدم التحكم في الشرج، لذلك فان عملية شق العضلة العاصرة هي أفضل اختيار.

حدثت تطورات طبية وجراحية منذ عام 1993 حيث قال الباحثون أنه يمكن حقن ذيفان البوتولونيوم في العضلة العاصرة للعمل على استرخائها محفزين بذلك شفاء الشرخ.

بدءا من عام 1995، بدأ الأطباء في وصف العقاقير المختلفة التي تحد من توتر العضلة العاصرة الداخلية ومنذ ذلك الحين انخفض معدل إجراء عمليات الشرخ بنسبة الثلثين.

شق العضلة العاصرة كيميائياً

نادراً ما تُشفى الشروخ المزمنة بسبب ضعف إمدادات الدم الناجمة عن الإفراط في تشنج العضلة العاصرة. استخدام الأدوية الموضعية التي تعمل على استرخاء العضلة العاصرة وبالتالى السماح بحدوث الشفاء، طبق لأول مرة في عام 1994 باستخدام مرهم النيتروجلسرين.
ثم في عام 1999 استخدمت العقاقير التي تغلق قنوات الكالسيوم مثل مرهم النيفيديبين.
و في العام الذي يليه استخدم الدلتيازيم الموضعى.
الآن العديد من العقاقير المختلفة من مرهم النيتروجلسرين الموضعى متوفرة تجاريا (الريكتوجيسيك 0.2 ٪ في أستراليا و 0.4 ٪ في المملكة المتحدة)، النيفيديبين الموضعى 0.3% مع مرهم الليدوكايين 1.5 ٪ (أنترولين في إيطاليا منذ أبريل 2004)، والدلتيازيم 2 % (انوهيل في المملكة المتحدة، على الرغم من أنه ما زال في المرحلة الثالثة من البحث). من الاعراض الجانبية الشهيرة لمرهم النيتروجلسرين هو الصداع نظرا للامتصاص العام للعقار في الدم وهو ما يحد من تقبل المرضى له.

هناك علاج يجمع بين الجراحة والعقاقير وصفه جراحى القولون والمستقيم وهو الحقن المباشر ذيفان البوتولونيوم في العضلة العاصرة الشرجية لاسترخائها. ولقد تم أختبار هذا العلاج لأول مرة في عام 1993.
الجمع بين طرق العلاج الدوائية المختلفة قد يحقق 98 ٪ من معدلات الشفاء،

العمليات الجراحية

التدخل الجراحي قد يكون لازما لعلاج الشروخ العميقة المزمنة التي لا تستجيب للعلاج الدوائى. على الرغم من ارتفاع نسبة النجاح (~ 95 ٪)، إلا أنها لا تستخدم إلا بعد فشل العلاج الدوائى نظرا للمضاعفات المحتملة. وتشمل مخاطر عامة ناتجة من التخدير، وحدوث العدوى والتسرب الشرجى (عدم التحكم في البراز). وتشمل العمليات الجراحية:

الشق الجانبى للعضلة العاصرة الداخلية

هذه العملية هي الجراحة المفضلة لعلاج شرخ الشرج نظرا لبساطتها، وارتفاع نسب النجاح (~ 95 ٪). وقي هذه العملية يتم شق العضلة العاصرة الشرجية الداخلية شقا جزئيا للحد من تشنج العضلة مما يؤدى إلى تحسين الامداد الدموى للمنطقة المحيطة بالشرج. هذا التحسن في الامداد الدموى يساعد على التئام الشرخ، واضعاف العضلة العاصرة يعتقد أيضا ان يحد من احتمالات الرجوع مرة أخرى.

لكن لهذه العملية عدد من الاثار الجانبية المحتملة مثل مشكلة التئام مكان الشق وعدم التحكم في البراز والغازات (بعض الإحصائيات التي اجريت على نتائج الجراحات قالت ان احتمال حدوث عدم التحكم هذا قد يصل إلى 36 ٪).

التوسيع الشرجى

التوسيع الشرجى أو مط قناة الشرج، (عملية لورد) لم تعد تقابل باستحسان في السنوات الأخيرة، يرجع ذلك أساسا إلى ارتفاع معدل حدوث عدم التحكم في البراز بنسب غير مقبولة. وبالإضافة إلى ذلك، أن شد الشرج يزيد من معدل حدوث عدم التحكم في الغازات الباطنية.

في أوائل 1990 قام كلا من نورمان سون ومايكل أ وينستين أعضاء رابطة الجراحين في واشنطن باختراع طريقة محكمة لتوسيع الشرج والتي اثبتت أنها فعالة وذات اثار جانبية قليلة. بعد ذلك أجريت دراسة واحدة محكمة وعشوائية أوضحت أن هناك اختلاف طفيف في معدلات الشفاء والمضاعفات بين عملية التوسيع الشرجى المحكومة وعملية الشق الجانبى للعضلة العاصرة للشرج، بينما أظهرت دراسة أخرى أرتفاع معدلات الشفاء إلى جانب انخفاض معدل حدوث الآثار جانبية مع عملية توسيع الشرج.

العلاج بالبلازما الغنية بالصفائح

في حين أن كلا من شق العضلة العاصرة جراحيا أو كيميائيا يهدف إلى السماح بحدوث معدلات الشفاء الطبيعية، فان العلاج باستخدام البلازما الغنية بالصفائح يهدف إلى زيادة سرعة عملية الشفاء نفسها. ويتم ذلك من خلال عينة دم من المريض ثم يتم تركيز الصفائح الدموية وإعادة حقنها في مكان الشرخ.

انظر أيضًا

 باسور

المراجع

روابط إضافية
 علاج الشق الشرجي
 صور ومعلومات على شرخ الشرج وامراض القولون والشرج الأخرى -- www.learncolorectalsurgery.com

علاج شرخ الشرج خوارزمية—لوند جى ان، نيستروم بى أو، كوريمانس جى، هيرولد أ، كارتشونس أي، سبيرو ام، سشواتين دبليو ار، سيباستيان ام، قائم على الأدلة خوارزمية لعلاج شرخ الشرج.تكنولوجيا التناسل والشرج أكتوبر 2006 ؛ 10 (3):177 - 80.

أمراض الأمعاء

شق شرجي


اللواء محمد قائد سيف قُباطي من مواليد يوم الثلاثاء 10 أكتوبر 1933م في قرية الحنجرة - مديرية القبيطة - قضاء الحجرية - لواء تعز. تخرج من الكلية الحربية بالقاهرة عام 1954م وشارك في حركة الثلايا عام 1955م، وهو عضو مجلس قيادة ثورة 26 سبتمبر 1962م الذي شكل في 28 سبتمبرم وعضو مجلس قيادة الثورة الذي شكل في 31 أكتوبر 1962م، وعضو مجلس الرئاسة الذي شكله المشير عبد الله السلال في أبريل 1963م، وشغل وزارة الدولة لشؤون رئاسة الجمهورية في حكومة اللواء حمود الجائفي وأنهى خدمته العامة سفيراً للجمهورية العربية اليمنية في روما خلال الفترة 1964 - 1968م.

دراسته
انتقل إلى عدن وعمره خمس سنوات ودرس في مدارسها حتى المرحلة الثانوية، ثم أتم دراسته الثانوية في القاهرة.

العمل العسكري
التحق بالكلية العسكرية في القاهرة من عام 1950م إلى 1954م وكان أول طالب يمني يتخرج من هذه الكلية، بعد استكمال دراسته العسكرية عاد إلى مدينة تعز وأسس كلية الشرطة. وتولى مهام قيادة المحور الجنوبي، عمل ضابط اتصال بين البعثة العسكرية المصرية والإمام. وقد شارك بثورة الثلايا عام 1955م، ولكن بعد فشل الثورة وإعدام الثلايا فر إلى عدن حتى قيام ثورة 26 سبتمبر 1962م.

ثورة 26 سبتمبر
قبل قيام ثورة السادس والعشرين من سبتمبر كان أحد المناضلين الذين ساهم في إدخال السلاح القادم من مصر لدعم قيام الثورة اليمنية بالتعاون مع المناضلين الأستاذ محمد مهيوب ثابت والشيخ عبد القوي حاميم والشيخ علي محمد سعيد والطيار عبد الرحيم عبد الله.
بعد قيام الثورة عين عضواً في مجلس قيادة الثورة ثم عضواً في أول تشكيل لمجلس الرئاسة الذي تم تشكيلة بعد قيام الثورة في عام 1962م كوزير لشؤون رئاسة الجمهورية ورئيساً للجنة الشؤون الخارجية في المجلس. ثم عين وزيراً للاقتصاد والإعلام، وبذلك كان ثاني وزير إعلام خلال الفترة من 1962/10/31م - 1963/4/24م في حكومة الثورة بعد علي محمد الأحمدي. ثم وزيراً للدفاع ونائباً للقائد العام للقوات المسلحة في نهاية عام 1963م ووزيراً للاقتصاد والإعلام وشؤون رئاسة الجمهورية بعهد رئيس الوزراء حمود الجائفي.

عين بالآخر سفيراً لليمن لدى إيطاليا خلال الفترة من 1964 - 1968م.

وفاته
توفي في بيروت 3 يوليو 2007م، عن عمر ناهز الرابعة والسبعين عاماً، وقد انطلق الموكب الجنائزي الذي شهدته مدينة كريتر من جامع «الخواف» إلى مقبرة القطيع في كريتر بمديرية صيرة في محافظة عدن الثلاثاء 5 يوليو 2007م حيث دفن إلى جوار والده.
وهو متزوج وله خمسة أبناء ولدان وثلاث بنات.

وصلات خارجية

ثورة 26 سبتمبر
وزراء دفاع يمنيون
سفراء اليمن لدى إيطاليا

محمد قائد سيف


Fernando Arau Corona es un actor, cómico, mimo, escritor, director y músico mexicano, hijo del director y productor Alfonso Arau y de la coreógrafa y exbailarina del "Ballet Folklórico de México" Magdalena Corona. Su hermano es el guitarrista de Botellita de Jerez, Sergio Arau. Es también sobrino del comediante y bailarín Sergio Corona.

Biografía

Fernando comenzó su carrera a los seis años cantando y bailando tap en el conjunto musical "Los Sony Boys". Un año después debuta en televisión cantando canciones infantiles en el legendario programa "La media hora de Chabelo". Dentro de Televisa fue creciendo poco a poco y a los 18 años hacía la musicalización de varios shows, asistente de producción, jala cables, aprendiz de iluminación y edición, hasta que pasó del otro lado a la pantalla como extra en las telenovelas.

FERNANDO ARAU

Con una trayectoria profesional de más de 40 años haciendo teatro, teatro infantíl, televisión, cine, radio, circo, centro nocturno, bares, calle y hasta cárcel. Debutó a los 6 años bailando Tap en el grupo de música infantil Los Sony Boys.

Nació en la Ciudad de México (CDMX) dentro de la familia Arau-Corona. Hijo de Alfonso Arau, productor y director de cine (Como Agua Para Chocolate, Un Paseo por las Nubes, Calzonzin Inspector y El águila descalza, entre muchas más películas mexicanas e internacionales). La mamá de Fernando fue (EPD) Magdalena Corona, bailarina clásica y del ballet Folklórico de México. Bailarina-Coreógrafa de profesión, hermana de Sergio Corona "El Comediante de México" (tío de Fernando).

Fernando es hermano de Sergio Arau, artista multi indisciplinado, productor y director de la película "Un Dia Sin Mexicanos", músico, fundador del controversial grupo de rock "Botellita de Jerez" autores del Guacarrock (aguacate con rockanrol) y del Charrocanrrol.

Rossana Arau es la hermana menor. Productora de cine y de infinidad de telenovelas de Televisa y de TV Azteca. Productora de las películas Propiedad Ajena y From Prada To Nada (USA). Rossana fue productora y representante de su hermano Fernando durante los años que estuvo triunfando como comediante en su país (1988-1997). Así que, cómo nos podemos dar cuenta, Fernando Arau NO nació en una familia... nació en un elenco de artistas.

1969- Trabajó siete años tras las cámaras de televisión, en todos los puestos técnicos y de producción habidos y por haber en la televisora mexicana Tele Sistema Mexicano (después Televisa).

1971- Junto con su hermano Sergio crean el grupo de rock "La Ley de Herodes" y tocan en el controversial Festival Avándaro, el Woodstock mexicano.

1972-1974- Integrante de la primera generación de la carrera de actuación en CADAC (Centro de Arte Dramático A.C.) con el Maestro Héctor Azar. Estudia pantomima técnica con su papá y Alejandro Jodorowzky.

1975- Gira nacional de "Jesucristo Super Estrella" (el musical), su primera obra de teatro profesional.

1978- Se integra al grupo de teatro callejero de creación y dirección colectiva "El ejercito Blanco" Ganadores del premio Bellas Artes durante tres años consecutivos por su obra infantíl "Los Niños También Pensamos", autoes de las obras "el Universo de los payasos locos "El circo maya de la vida" y muchas otras locuras callejeras. Una experiencia de formación invaluable.

1980- Debuta profesionalmente en la televisión como Mimo en el programa Noche a Noche, lanzamiento de Verónica Castro producido por Luis de Llanto Macedo.

1982- Fernando entra con el pie derecho como director, escritor y actor de la serie fenómeno de televisión Cachun Cachun Ra Ra. Escritor y autor también de la obra de teatro del mismo nombre y de la película Cachun, Esos Locos Locos Estudiantes (1982-1988).

1985- junto con su hermano Sergio y el grupo de rock Botellita de Jerez, Fernando funda Rockotitlan, el primer escenario-restaurante-bar (antro) de rock exclusivamente en español en la ciudad de México. El lugar más importante en la historia del Rock mexicano en español, creando un semillero de nuevos prospectos, conceptos y formas rocanroleras, impulsando así a decenas de grupos del género como; Los Caifanes, Maldita Vecindad, Alex Sintex, Café Tacuba entre muchos otros. Rockotitlan fue el semillero generador de lo que es ahora la gran industria del Rockanrol Mexicano en Español (1985-1990)

1986- Nominado al Ariel como mejor actor por la película Chidoguan el Tacos de Oro dirigida por su padre Alfonso Arau.

(1991-1996) Fernando es considerado como uno de los mejores y más originales comediantes de México por sus espectáculos y shows de "comedia limpia" llenos de pantomima como por ejemplo; "Ni Hablar", "Sin Palabras" y decenas de shows unipersonales más.

1995- Nominado al Ariel como mejor actor de cuadro por la película Bienvenido Welcome de Gabriel Retes (EPD)

1996- Creador, organizador y director de RIATATAN, el primer concurso de humoristas amateurs (1996).
El concurso semillero más importante en la historia de la comedia mexicana de dónde surgieron "La Chupitos", "El Norteño" Juan Manuel Ávila y muchos otros que ahora son los humoristas profesionales de la televisión mexicana y sus marquesinas.

1997- Cofundador y copresentador del programa matutino Despierta América de la cadena Univisión (USA). Por su gran calidad, su creatividad y su gracia, Fernando se ganó el respeto, la admiración y el corazón del público latino de los Estados Unidos (12 años).

2006- Recibe el EMMY de La Academia de Televisión, Artes y Ciencias por su gran aportación a la televisión hispana dentro de los Estados Unidos.

2009- Arau sale de Univisión y lanza al aire con su propia cadena de televisión por internet ARAUVISION, convirtiéndose en uno de los pioneros del streaming cibernético transmitiendo más de 100 emisiones de su programa "Tenga Pa'que Se Entretenga" durante un año ininterrumpido.

2013- Arau es escogido como el primer presentador latino de la versión en español del legendario programa America's Funniest Videos Latinoamérica.

En marzo de 2020, Fernando detuvo su gira de presentaciones de stand up (de más de 19 años) debido a la pandemia de COVID-19.

Productor creativo, mimo, mago, coreógrafo, desarrollador de proyectos e ideas para televisión y plataformas digitales. Director de teatro y de televisión. Desde hace ya casi 25 años, Fernando Arau es indiscutiblemente el actor-comediante y presentador de televisión más popular, importante y de mayor prestigio en el Mercado Latino de Los Estados Unidos. Un orgullo hispano.

Trayectoria

Películas
 Un día sin mexicanos (2004)
 Bienvenido-Welcome (1995) ... José Consuelo Gómez/Messenger
 Cándido de día, Pérez de noche (1992) …. El Suicida
 Hay para todas (1992)
 El misterio de la casa abandonada (1987) ... Sacerdote
 Chido Guan, el tacos de oro (1986) ... Gabriel Rodríguez
 ¡¡Cachún cachún ra-ra!! (Una loca, loca, preparatoria) (1984) ... Severino Urrutia "Chicho"

Series de Televisión

EUA
En Univision:
 Noche de estrellas: Premio lo Nuestro (2005) …. Invitado
 Aquí y Ahora (2004) …. Invitado 13 de mayo de 2004
 Don Francisco presenta (2004) …. Invitado 3 de marzo de 2004
 ¡Despierta América! (1997) …. Conductor
En Azteca America:
 Buenas Noches América con Fernando Arau (2012).. Conductor

México
En Televisa:
 Los papás de mis papás (1994)
 Super Ondas (1989-1994)
 ¡¡Cachún Cachún Ra Ra!! (1981-1984) .... Chicho
 Noche a Noche (1980) …. Mimo

En TV azteca:
 Soy tu doble (2012)

Telenovelas
 Alcanzar una estrella II (1991) …. Fernando "Barrabás" (Un capítulo)

Escritor
 ¡¡Cachún cachún ra-ra!! (Una loca, loca, preparatoria) (1984)

Teatro
 El Show de los Cachunes, (Musical 1983) Teatro San Rafael y los Televiteatros (hoy Centro Cultural Telmex) .... Chicho
 Vacachunes (1985) Teatro de los Insurgentes .... Chicho

Referencias

Enlaces externos
 Testimonio Cristiano de Fernando Arau en Yo Soy Segundo.

Nacidos en Ciudad de México
Actores de México
Actores de televisión de México
Cristianos de México
Mimos

Fernando Arau


Beulah Bondi (født 3. maj 1889, død 11. januar 1981) var en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller.

Bondi debuterede på Broadway i 1925, og medvirkede derefter i en række opsætninger frem til 1953. Filmdebuten fandt sted i 1931 og hun medvirkede i mere end 80 film og tv-produktioner. Hun blev Oscar-nomineret to gange, begge i kategorien "bedste kvindelige birolle" for filmene En pragtfuld tøs (1936) og Of Human Hearts (1938). Hun gjorde også vigtige bidrag i Frank Capras film; Mr. Smith kommer til Washington (1939) og Det er herligt at leve (1946). I begge film spillede hun moren til James Stewarts karakterer.

Beulah Bondi har en stjerne for sit filmarbejde på Hollywood Walk of Fame på 1718 Vine Street.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Indiana
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Emmy-vindere
Hollywood Walk of Fame
Oscar-nominerede skuespillere

Beulah Bondi


Azem Shpend Hajdari (, March 11, 1963 – September 12, 1998) was the leader of the student movement in 1990–1991 that led to the fall of communism in Albania.  He then became a politician of the  Democratic Party of Albania (DP). He symbolizes the start of the democratic era in Albania. He was a member of the Albanian parliament and the Chairman of the Defence Parliamentary Commission. He was assassinated in Tirana on September 12, 1998.

On October 2, 1998, Hajdari was posthumously awarded honorary citizenship of Tirana, and in 2007 he was decorated with the Skanderbeg's Order by president Bamir Topi.

A monument honoring Hajdari and his bodyguard Besim Çera was placed on the crime scene where both were killed ().

The entrance road towards Valbona Valley National Park in northern Albania bears his name.

Early life

Hajdari came from a working family. He finished elementary school and high school in Bajram Curri. Hajdari studied philosophy at the University of Tirana, and was married to Fatmira Hajdari, with whom he had three children: Kirardi, Rudina, and Azem Junior (who was born four months after Hajdari's assassination). He was one of the main leaders of student demonstrations that brought the collapse of the Party of Labour of Albania in December 1990. He was also, briefly, the first leader of the Democratic Party of Albania (DP). He remained in that position until he was replaced in early 1991 by Sali Berisha, who later became Prime Minister of Albania. Hajdari was a close associate of Berisha, and came from the same district of Tropojë.

Education
In 1993 Hajdari graduated on Philosophy Branch at the University of Tirana. In 1995 he graduated Jurisprudence again at the University of Tirana. On 1993 until 1994: Studied English language and philosophy in the United States and at 1996 he studied defense and security policy in Garmisch-Partenkirchen in Germany.
Political activities in his youth included serving as a leader of the students' movement which overthrew communism in Albania. From December 1990 to February 1991, he was Chairman of the Leading Commission of the Democratic Party (the first opposition party after 50 years of totalitarian regime). From February 1991 to September 1993 he was Deputy-Chairman of the Democratic Party and a member of its steering committee.

Public service
In the four free elections after the collapse of communism, Hajdari has been elected a Member of Parliament.
March 31, 1991 MP of Shkodër
March 22, 1992 MP of Shijak
May 26, 1996 MP of Bulqizë
June 29, 1997 MP of Tropojë
Hajdari served as Chairman of the Parliamentary Commission on the Public Order and the National Intelligence Service from 1992–1996. In 1996 he was the Chairman of the Parliamentary Commission on the Public Order and the National Intelligence Service, and is November 1996 became President of the United Independent Albanian Trade Unions. In June 1997 he became the Chairman of the Parliamentary Commission of Defense.

From 1995 to 1998, Hajdari was the President of the KS Vllaznia Shkodër, the first sport club in Albania. He also served as the President of the Albanian Federation of Martial arts.

Assassination attempts
Hajdari began receiving death threats from the beginning of his involvement in the student protests. On March 22, 1991, he received a package containing a severed rooster head and a letter written in blood: "Azem Hajdari, you are sentenced to death."

Tropojë attack
On June 4, 1998, at about 22:30, Hajdari and other members of the DP (including Jozefina Topalli and Vili Minarolli) were ambushed by gunmen. Bardhyl Pollo, former General Director of Albanian Radio and TV, was seriously wounded.

Shot in Parliament
On September 18, 1997, Hajdari fought with Gafur Mazreku, a Member of Parliament of the Prime Minister Fatos Nano's governing Socialist Party, in a dispute over a proposed increase in the added value tax. Mazreku shot Hajdari five times with a pistol and ran from the hall. Hajdari was taken to a military hospital in grave condition.

Mazreku ran to the nearby Albanian telegraph agency building, where he surrendered to police.

Mazreku was sentenced to eight years imprisonment by parliament.

On December 17, the court located in Tirana sentenced Mazreku to eleven years in prison for attempted murder. The prosecutor had demanded a 16-year sentence. Mazreku argued that he fired the shots in an act of revenge after Hajdari verbally assaulted and punched him. Hajdari, however, claimed the attack was politically motivated.

Assassination
Hajdari was shot and killed as he stepped out of the Democratic Party's office in Tirana with his two bodyguards, Besim Çera, who was killed, and Zenel Neza, who was seriously injured but survived. The three men were shot by Fatmir Haklaj who had been waiting in a car parked nearby. Hajdari was taken to the hospital by Besnik Docaj, a fellow Democrat. Cangu was seriously injured, and later died in hospital.

Hajdari died of severe shock from trauma and hemorrhaging due to numerous wounds to the chest and stomach. He was posthumously awarded a Martyr of Democracy award. Neza asked for asylum in the United States.

Reaction
The murder triggered two days of violent protests. During Hajdari's funeral procession on September 14, 1998, armed DP supporters ransacked government offices, and for a brief period, held the PM's office, the parliament building, and the Albanian State television and radio building. Estimates of casualties during the protests and riots ranged between 3 and 7 deaths and 14 and 76 injuries. After 72 hours, the Government restored order and reclaimed tanks and armored personnel carriers seized by DP supporters. Parliament subsequently lifted Berisha's immunity due to his alleged role in what the government described as a coup d'état, but no charges were laid. Berisha blamed the Socialist Party of Albania and its leaders for the murder. Twelve people were arrested for their alleged involvement in the violence. In February 2002 five people, including Jaho Mulosmani, were sentenced for the murder by a Tirana district court.

Awards
 Honorary citizenship of Tirana, Albania (1998)
 Order "Honor of the country", Albania (2002)
 Gold medal of the League of Prizren, Kosovo
 Skanderbeg's Order, Albania (2007)

See also
 Azem, ti je gjallë
 History of Albania
 Politics of Albania

References

Further reading

Po vjen Azem Hajdari
Assassinated Albanian People: Assassinated Albanian Politicians, Essad Pasha, Azem Hajdari, Patrona Halil

External links
TV Klan's documentary about Azem Hajdari
Ndrekë Gjini: Rivrasja e Azem Hajdarit

1963 births
1998 deaths
Democratic Party of Albania politicians
Members of the Parliament of Albania
Albanian Muslims
Albanian anti-communists
Assassinated Albanian politicians
People murdered in Albania
Deaths by firearm in Albania
University of Tirana alumni
People from Tropojë
1990s murders in Albania
1998 crimes in Albania
1998 murders in Europe
1990s assassinated politicians
Assassinated national legislators

Azem Hajdari


Holmkjær, Holmkær (dansk) eller Holmkjer (tysk) er en bebyggelse og et skovområde beliggende mellem Gelting og Ravnholt by og nær den lille landsby Lebæk i det nordøstlige Angel i Sydslesvig. Administrativt hører stedet under Gelting Kommune i Slesvig-Flensborg kreds i den nordtyske delstat Slesvig-Holsten. I kirkelig henseende hører stedet under Gelting Sogn. Sognet lå i Kappel Herred, da området tilhørte Danmark.

Holmkjær er første gang nævnt 1730. Den cirka 51 ha store Holmkjær Skov er er blandskov med bøg, eg, ædelgran og rødgran. Der er påfaldende mange træer af høj alder. I vest støder skoven til den mod Gelting Bugt løbende Lebæk. Skoven hørte tidligere under Gelting gods.

Eksterne henvisninger
 Hof Holmkjer

Noter

Skove i Sydslesvig
Angel

Holmkjær


Lament () ist das siebte Studioalbum der britischen Band Ultravox. Es erschien am 19. April 1984 bei Chrysalis Records und wird dem Genre New Wave zugerechnet. Es markiert zugleich die letzte Zusammenarbeit der vier Bandmitglieder für einen Zeitraum von 25 Jahren. Der Schlagzeuger Warren Cann wurde vor der Aufnahme des Nachfolgealbums U-Vox durch Mark Brzezicki ersetzt. Erst 2009 fand sich die ursprüngliche Besetzung für die Comeback-Tournee Return to Eden zusammen und produzierte später das Studioalbum Brilliant.

Ein gleichnamiges Doppelalbum wurde am 4. September 2009 als Remastered Definitive Edition veröffentlicht. Es enthält neben einer remasterten Version des Originalalbums auf der ersten CD eine zweite CD mit einigen B-Seiten der Singleveröffentlichungen, Livemitschnitten und vormals unveröffentlichten Songs.

Entstehungsgeschichte
Nach der Kooperation mit dem britischen Erfolgsproduzenten George Martin für das Vorgängeralbum Quartet entschied sich die Band, Lament in Eigenregie zu produzieren. Das Album wurde in Midge Ures Musicfest Studio im Londoner Stadtteil Chiswick aufgenommen und anschließend in den Mayfair Studios abgemischt. Durch die Nutzung eines eigenen privaten Tonstudios hatten die Musiker mehr Freiräume bei der kompositorischen Arbeit. Chris Cross und Ure reisten zudem per Wohnwagen auf die schottische Insel Lewis and Harris in den Äußeren Hebriden, um sich unter anderem Inspiration für die Texte zu holen.

Covergestaltung

Wie bei Quartet übernahm Peter Saville das künstlerische Design. Anfangs bestanden Ure und Cross auf einer komplett schwarzen Hülle, wie sie die Rockband Spinal Tap für ihr Album This Is Spinal Tap wenige Monate danach publizierte, wurden jedoch von ihrem Manager Chris Morrison umgestimmt. Der finale Entwurf beinhaltete einen mattschwarzen Untergrund mit kleinen regelmäßig angeordneten schwarzglänzenden Quadraten, die erst bei entsprechendem Lichteinfall sichtbar wurden. In der rechten oberen Ecke befand sich der Schriftzug Lament und darunter ein Foto der Standing Stones of Callanish. Die Musiker hatten die auf die Megalithkultur zurückgehende Steinformation bei ihrer Reise auf die nördliche Inselregion Lewis besichtigt. Wegen der hohen Stückkosten von über einem Britischen Pfund ließ die Band zunächst nur eine vergleichsweise geringe Auflage von 10.000 Exemplaren anfertigen. Nachdem diese aufgrund der Charterfolge schnell ausverkauft waren, wurde eine kostengünstigere Nachfolgeserie in weniger anspruchsvoller Ausführung hergestellt.

Instrumentierung
Die im Jahr 1983 vorgestellte MIDI-Technologie kam erstmals bei der Produktion eines Ultravox-Albums zum Einsatz. Die Band ersetzte einige der zuvor verwendeten Instrumente durch solche mit MIDI-Schnittstelle. Digitale Synthesizer wurden mit Gesangs-Samples programmiert, die auf dem Titelstück Lament (Palm PPG Wave 2.2) und bei White China (Yamaha GS-1) zu hören sind. In Heart of the Country ist darüber hinaus ein Streichquartett vertreten. Das Solo in der Mitte des Liedes spielte Billy Currie auf einer Violectra des US-amerikanischen Herstellers Barcus-Berry. Erstmals wurde bei allen Songs das Schlagzeug durch Drumcomputer ersetzt.

Mae McKenna, die Schwester des Schlagzeugers Ted McKenna (Rory Gallagher, Michael Schenker Group), steuerte für Man of Two Worlds Hintergrundgesang in Gälischer Sprache bei. Debi Doss, zuvor Sängerin bei The Buggles in Video Killed the Radio Star, war neben Shirley Roden eine der beiden Nebenstimmen in A Friend I Call Desire.

Titelliste
 White China – 3:53
 One Small Day – 4:33
 Dancing with Tears in My Eyes – 4:40
 Lament – 4:41
 Man of Two Worlds – 4:28
 Heart of the Country – 5:06
 When the Time Comes – 4:57
 A Friend I Call Desire – 5:11

Die Remastered Definitive Edition enthält auf der zweiten CD:
 One Small Day (Special Remix) – 7:51
 Easterly – 3:48
 Lament (Extended Mix) – 8:02
 One Small Day (Special Remix Extra) – 8:31
 Dancing with Tears in My Eyes (Special Remix) – 10:02
 Building – 3:11
 White China (Special Mix) – 8:23
 Heart of the Country (Instrumental) – 4:24
 One Small Day (Final Mix) – 7:45
 A Friend I Call Desire (Work in Progress Mix) – 5:39
 Lament (Work in Progress Mix) – 4:53

Zusätzlich sind vier Titel als Download bei Online-Anbietern erhältlich:
 Loves Great Adventure (Extended Version) – 5:40
 White China (Recorded Live at Hammersmith Odeon, Juni 1984) – 3:46
 Man of Two Worlds (Instrumental) – 4:31
 Heart of the Country (Special Remix) – 11:05

Veröffentlichungen und Charterfolge

Das Album erreichte in Großbritannien Platz acht, in Deutschland Platz 25 und in den USA Platz 115 der Albumcharts. Es erhielt in Großbritannien am 8. Juni 1984 Gold-Status für mehr als 100.000 verkaufte Tonträger.

Aus dem Album wurden insgesamt vier Singles ausgekoppelt: One Small Day am 26. Januar 1984 (vor der Veröffentlichung des Albums), Dancing with Tears in My Eyes am 4. Mai 1984, Lament am 21. Juni 1984 (in Großbritannien, Australien und Neuseeland) und Heart of the Country im September 1984 (in Deutschland und Frankreich). Dancing with Tears in My Eyes war die mit Abstand erfolgreichste Auskopplung. Sie erreichte mit Position sieben die beste Chartplatzierung aller Ultravox-Singles in Deutschland und mit Platz drei das zweitbeste Ergebnis nach Vienna in den britischen Singlecharts. In Belgien wurde der Song ein Nummer-eins-Hit.

In den Musikvideos zu den drei in Großbritannien veröffentlichten Singles führten Midge Ure und Chris Cross die Regie, nachdem sie bereits das Drehbuch geschrieben hatten. In Dancing With Tears in My Eyes wird ein folgenschwerer Unfall in einem Kernkraftwerk aus der persönlichen Sicht eines Paares geschildert. Das Werk zählt zu den bekanntesten Videos der 1980er-Jahre. Als Schauplatz für One Small Day diente die auf dem Albumcover abgebildete Steinformation The Standing Stones of Callanish. Für Lament wurde zusammen mit vier weiblichen Models eine Liebesgeschichte inszeniert. Während der Dreharbeiten auf der schottischen Insel Skye lernte Ure seine spätere erste Ehefrau Annabel Giles kennen.

Tournee

Eine Woche nach der Veröffentlichung des Albums begann die Set Movements World Tour in Spanien. Zehn Stationen in Deutschland im Mai 1984 sowie weitere Auftritte in Großbritannien und anderen europäischen Ländern folgten, bevor die Tournee mit einem Abschlusskonzert in den Vereinigten Staaten endete. Danny Mitchell und Colin King unterstützten als Messengers die Band erneut bei der Instrumentierung und den Backing Vocals. Der Soundcheck vor jedem Konzert dauerte mehrere Stunden. Insgesamt 26 einzelne Eingangssignale wurden an die PA-Anlage übergeben.

Rezeption
Trotz einer stilistischen Weiterentwicklung gegenüber dem Vorgängeralbum sprach die Presse vom bekannten "englischen Kathedralen-Sound" und "altbekannten Floskeln". Dave Thompson von Allmusic bewertet das Album mit 4 von 5 Punkten und bescheinigt der Band, ein "perfektes musikalisches Vermächtnis, verschwenderisch in musikalischer und trostlos in thematischer Hinsicht". Der "düstere Gemütszustand" äußere sich sowohl menschlich in "schläfriger Melancholie" und "emotionalem Schmerz" (Lament, One Small Day, A Friend I Call Desire) als auch in Form politisch gefärbter Texte, die die "globalen Gefahren der modernen Welt" heraufbeschwören (White China, Heart of the Country, Dancing with Tears in My Eyes).

Literatur

Weblinks

 Songtexte von Lament im LyricWiki
 Booklet der Remastered Definitive Edition von Lament (PDF-Datei; 20,3 MB)

Einzelnachweise

Ultravox-Album
Album (New Wave)
Album 1984

Lament (Album)


Yaycılar, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Yaycılar, Çarşamba