Grimmia ist eine Gattung von Laubmoosen aus der Familie Grimmiaceae. Der Gattungsname ehrt den deutschen Arzt und Botaniker Johann Friedrich Carl Grimm (1737–1821).

Merkmale
Die 5 bis 40 (70) Millimeter großen Pflanzen bilden lockere Rasen bis dichte Polster. Die Blätter sind länglich-eiförmig bis lanzettlich, selten zungenförmig, konkav oder gekielt, haben eine gut ausgebildete bis zur Blattspitze reichende Blattrippe, weiters flache, nach innen gekrümmte oder zurückgebogene Blattränder und häufig eine Glasspitze. Die Lamina ist einzellschichtig bis mehrzellschichtig. Blattzellen sind an der Blattbasis kürzer oder länger rechteckig, aber nie stacheldrahtartig verdickt wie bei Racomitrium-Arten. Die Zellen der Blattmitte sind rundlich-quadratisch und gewöhnlich dickwandig.

Die Arten sind diözisch oder autözisch (Antheridien und Archegonien an verschiedenen Ästen an derselben Pflanze). Brutkörper werden bei einem Teil der Arten gebildet. Die kurze bis lange Seta ist aufrecht oder gebogen, die Sporenkapsel aufrecht bis hängend, die Kalyptra kappen- oder mützenförmig. Die Kolumella (zentrale Säule in der Sporenkapsel) verbleibt in der Kapsel und ist nicht mit dem Kapseldeckel verbunden.

Verbreitung
Die Gattung Grimmia ist auf allen Kontinenten verbreitet. Die meisten Arten bevorzugen trockene und gemäßigten bis kalte Klimaregionen und sind Felsbewohner.

Systematik und Arten (Auswahl)
Die Angaben über die Artenanzahl schwanken je nach Datenquelle von 95 bis 160. Nach Stech & Frey sind es weltweit zirka 110 Arten.

In Deutschland, Österreich und der Schweiz kommen die folgenden Arten vor:

 Grimmia alpestris
 Grimmia anodon
 Grimmia anomala
 Grimmia arenaria
 Grimmia atrata
 Grimmia caespiticia
 Grimmia crinita
 Grimmia decipiens
 Grimmia dissimulata
 Grimmia donniana
 Grimmia elatior
 Grimmia elongata
 Grimmia funalis
 Grimmia fuscolutea
 Grimmia hartmanii
 Grimmia incurva
 Grimmia laevigata
 Grimmia longirostris
 Grimmia mollis
 Grimmia montana
 Grimmia muehlenbeckii
 Grimmia orbicularis
 Grimmia ovalis
 Grimmia plagiopodia
 Grimmia pulvinata
 Grimmia ramondii
 Grimmia reflexidens
 Grimmia teretinervis
 Grimmia tergestina
 Grimmia torquata
 Grimmia trichophylla
 Grimmia triformis
 Grimmia unicolor

Einzelnachweise

Literatur
 Jan-Peter Frahm, Wolfgang Frey: Moosflora (= UTB. 1250). 4., neubearbeitete und erweiterte Auflage. Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8252-1250-5.
 Martin Nebel, Georg Philippi (Hrsg.): Die Moose Baden-Württembergs. Band 1: Allgemeiner Teil, spezieller Teil (Bryophytina I, Andreaeales bis Funariales). Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3527-2.

Weblinks

Grimmia


The colón (₡) refers to two Central American currencies:

 the Costa Rican colón (CRC), used in Costa Rica since 1896
 the Salvadoran colón (SVC), used in El Salvador from 1892 until 2001, when it was replaced by the American dollar

Symbol
The symbol for the colón is "₡", written as a capital letter C crossed by two diagonal strokes. In Unicode, it is at code point  and may be typed on many English language Microsoft Windows keyboards with the shortcut +.

Currencies of Costa Rica
Currencies of El Salvador
Currency symbols

Colón (currency)


Konya ilinin bir ilçesidir. İl merkezine 67 km uzaklıktadır.

Tarihi

İlçenin tarihi oldukça eski devirlere kadar uzanmaktadır. Anadolu Selçukluları döneminde önemli bir ticaret merkezi olan ilçe en parlak dönemini bu devirde yaşamıştır. Şehir merkezinde bulunan Zıvarık Hanı bu devirden kalan en önemli yapıdır.

Fakat arazinin kıraç oluşu ve tarihi İpek Yolu'nun eski önemini koruyamaması sonucu, Anadolu ticaretinin düşüşüne paralel olarak ilçedeki ticaret hayatı da sönükleşmiştir. Osmanlı Dönemi'nde ise tarım ve at yetiştiriciliği konusunda ünlenmiş bir bölgedir.

Cumhuriyet Dönemi'nde ise tüm kamu kuruluşlarıyla birlikte gelişmiş bir yerleşim merkezi haline gelmiştir. Ancak bu kurumların bilahare diğer ilçelere kaydırılmasıyla birlikte küçük bir nahiye halini dönüşmüştür. Sonraki süreçte ise Altınekin kasaba iken, 4 Temmuz 1987 gün ve 19507 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanın 3292 Sayılı Kanunla ilçe olmuştur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Altınekin Belediyesi

Altınekin


Gabriel de Pinedo (Soria, 1560 – Soria, 15 de mayo de 1625) fue un escultor y tracista español que desarrolló su actividad a finales del siglo XVI y principios del siglo XVII.

Biografía
Gabriel de Pinedo nació en Soria en 1560, hijo de Pedro de Pinedo, según el Marqués de Saltillo. Otros autores señalan que es natural del Valle de Liendo (Cantabria), de donde llegaron a Soria varias generaciones de canteros, escultores, imagineros y ensambladores de retablos, como es el caso de los Pinedo.

Está encuadrado dentro de la corriente conocida como romanista, que se propagó por el norte de España tras la llegada de Gaspar Becerra, después de una larga etapa vivida en Italia entre artistas romanos del círculo de Miguel Ángel. Así mismo, recibe fuertes influencias de Juan de Juni, López de Gámiz y Juan de Ancheta.

Pinedo es un escultor clave para la expansión del romanismo en Soria y, en opinión del Marqués de Saltillo, el más brillante artista soriano. Su actividad fue intensa llegando incluso a requerir su concurso desde otros lugares fuera de la provincia como Aranda de Duero, Santander o La Rioja. Destacan las esculturas orantes de los hermanos Acebedo de la capilla del Palacio de los Acebedo de Hoznayo, realizadas en mármol y que representan a Juan Bautista y Fernando de Acevedo. El tipo de composición de las esculturas deriva de los modelos que los Leoni impusieron en El Escorial y que tuvieron una amplia irradiación en la escultura española de la Edad Moderna.

Contrajo matrimonio en Soria con Ana Palacios y tuvo cuatro hijos: Gabriel, Juana y Pedro. Falleció el 15 de mayo de 1625 en Soria.

Obras
En la Provincia de Soria:
 Retablo Mayor (1597) de la iglesia de San Nicolás, Soria.
 Retablo de las Reliquias (1600) de la Concatedral de San Pedro, Soria.
 Retablo Mayor (1600) de la iglesia de Nuestra Señora de la Muela, Monteagudo de las Vicarías.
 Retablo Mayor (1608) de la Iglesia de San Pedro, Matalebreras.
 Retablo Mayor de la iglesia de San Salvador, La Póveda de Soria.
 Retablo Mayor (1621) de la Iglesia de San Bernabé, Recuerda.
 Retablo de Nuestra Señora del Rosario de la iglesia de Nuestra Señora del Mercado, Serón de Nágima.
 Retablo de Nuestra Señora del Rosario (1604) de la iglesia de San Martín, Cubo de la Solana.
 Retablo Mayor de la iglesia de Nuestra Señora de la Asunción, Tajahuerce.
 Retablo Mayor (1610) de la ermita de la Virgen del Camino, Abejar. Desaparecido.
 Retablo Mayor (1613) de la iglesia de San Antón, La Muedra. Desaparecido.

En la Provincia de Burgos:
 Retablo Mayor (1609-1624) de la iglesia de Santa María, Aranda de Duero.

En La Rioja
 Retablo Mayor (1622) de la iglesia de San Miguel, Munilla.

En Cantabria:
 Esculturas orantes de los Acebedo (1613) del Palacio de los Acebedo de Hoznayo, Hoznayo (Entrambasaguas), actualmente trasladadas al Palacio de los Hornillos en Las Fraguas (Arenas de Iguña).

Galería

Escultores de España del siglo XVI
Escultores de España del siglo XVII
Escultores del Renacimiento en España
Escultores de la provincia de Soria
Nacidos en Soria

Gabriel de Pinedo


An Chrysopogon borneensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Chrysopogon borneensis in nahilalakip ha genus nga Chrysopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysopogon (Poaceae)

Chrysopogon borneensis


11 වසර (XI) යනු ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර,   බ්‍රහස්පතින්දා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) විය. එකල ,  එය හැඳින්වුනේ, ලෙපිඩූස්ගේ සහ  ටවුරුස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික  ධූර වර්ෂය (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්,  අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 764 වසර  ) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා 11 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල් මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය. XI (එකොළහ) වසර,  ප්‍රංශ විප්ලවීය දින දසුනෙහි අඩංගු වසරක්ද විය.
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු

11


أميون هي مدينةٌ لبنانية ومركز قضاء الكورة في محافظة الشمال. وهي تبعد حوالي 78 كم عن بيروت. كانت تسمى «أمية» في الألف الثاني ما قبل الميلاد، ويعيش فيها غالبية من الروم الأرثوذكس. فيها آثارٌ فينيقيّة ورومانيّة، ومن أهم آثارها، كنيسة مار جرجس التي بُنِيَتْ على أنقاض معبدٍ رومانيّ، ومبنى دير مار فوقا الذي بُنِيَ أيّام الصليبيّين.

التسمية
يعود أصل كلمة أميون إلى اللغة الآرامية، والتي يُعتقد أنها كانت تُسمى "آم يوان" والتي تعني "محلة اليونان". مع احتمال وجود جذر آخر للاسم بمعنى "المدينة المحصنة" بحيث كانت محصنة بالمعابد الرومانية. وتقع بلدة أميون على قمة تلة قديمة يعود تاريخها إلى ما قبل الألف الثاني قبل الميلاد، وكان يطلق على البلدة اسم "أُميا" خلال هذه الفترة. وردت كلمة أميا في رسائل تل العمارنة التي أُرسلت في القرن الرابع عشر قبل الميلاد، من قبل الحكام المحليين إلى أسيادهم فراعنة مصر. وفي دراسته الاشتقاقية لأسماء المدن والقرى اللبنانية، أكد المؤرخ أنيس فريحة أن أُميا هي نفسها مشتقة من الكلمة السامية إيمون، والتي تعني "المحصنة الشديدة" أي "الحصن المنيع".

السكان
بلغ عدد سكان أمون عام 1953 (2,673 نسمة)، وفي عام 2010 بلغ عدد السكان 10,658 نسمة، كما يوجد من المهاجرين مثل هذا العدد. من السكان جميع السكان تقريبًا هم من المسيحيين من أتباع بطريركية أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس. أميون هي أكبر مدينة أرثوذكسية يونانية في لبنان، ورابع أكبر بلدة في بلاد الشام بعد محردة والسقيلبية وكفر بهم (جميعها في سوريا).

خلال القرن العشرين، أثرت تغييرات كبيرة على السكان المحليين، الذين كانوا يعتمدون على الزراعة، وخاصة إنتاج الزيتون وزيت الزيتون والصابون، وتحولوا إلى مجتمع يهتم بالتعليم. وأدى ذلك إلى وجود نسبة كبيرة، ما يقرب من 30٪ من السكان لديهم شهادات جامعية عليا، وخاصة في المجال الطبي.

المعتقدات الدينية
وفي أميون عدد من كنائس الروم الأرثوذكس: كنيسة رقاد السيدة، كنيسة القديس جاورجيوس الدهليز والتي بنيت فوق أنقاض معبد روماني، وكنيسة القديس يوحنا المبنية أعلى جرف صخري يشرف على البلدة، وفي هذا الجرف العديد من الكهوف والمغارات والمدافن التي تعود للحقب الرومانية والبيزنطية، وكنيسة مار سرجيوس وباخوس، وكنيسة القديسة باربارة التي شيدت في القرن السابع عشر، وكنيسة مار دوميتيوس، وكنيسة مار مارينا، وكنيسة مار فوقا وفيها العديد من الجداريات البيزنطية، والتي يعود تاريخها إلى الفترة بين القرن 12 والقرن 14. وكنيسة القديس سمعان العمودي، وكنيسة سيدة الرضاعة (مار جالا)، وكنيسة سانت فوكس وفيها العديد من النقوش البيزنطية.

التعليم
يوجد في أميون 3 مدارس حكومية، ومدرستين خاصتين. وبالشمال من أميون توجد جامعة البلمند على بُعد 10 كم منها. كما وتوجد مكتبة عامة ومستشفى خاص فيها.

الجغرافيا

تقع أميون في قلب منطقة شمال لبنان وهي مركز قضاء الكورة. ويبلغ ارتفعها عن سطح البحر بين (300-370 م). وتبعُد عن العاصمة بيروت 78 كم (48.5 ميل) باتجاه الشمال الشرقي، وتبعد عن منطقة أرز الرب مسافة 42 كم (26 ميل)، وتبعد عن مركز مدينة طرابلس مركز محافظة شمال لبنان 18 كم (11 ميل).

تقع أميون بين البحر والجبال، على سلسلة من التلال الجميلة الممتدة من الشرق إلى الغرب، وتتمتع بموقع مميز وإطلالة خلابة. وتحيط بالتلال التي تقع عليها أميون حقول الزيتون في الشمال، وكروم العنب وبساتين اللوز وأشجار الزيتون في الجنوب. وتمر الطرق المعبدة، بما في ذلك طريق بيروت-الأرز السريع، عبر تلك التلال. وقديمًا عندما كانت المنازل الممتدة على تلك التلال قليلة، كانت بلدة أميون تسمى "بلدة التلال الجميلة". يمكن الوصول إلى أميون عبر الطريق السريع الذي يمر عبر جبيل والبترون وشكا وكفر حزير. كما يمكن الوصول إليها من طرابلس عن طريق قرية بحصاص وضهر العين وعابا وبشمزين.

تشتهر أميون أيضًا بأشجار الزيتون، التي من المحتمل أن تكون الأقدم في العالم، وزيت الزيتون فيها عالي الجودة.

التاريخ
استوطنت أميون منذ عصور قديمة جدًا، ويرجع المؤرخون تاريخ استيطان أميون إلى العصر الحجري القديم. ويدعم ذلك عدد الكهوف الصغيرة التي بنيت في صخور المدينة القديمة. وفي السنوات الماضية، زارها عدد من المستشرقين الفرنسيين والألمان – وفي مقدمتهم الفرنسي إرنست رينان – ودرسوا مواقعها الأثرية وكتبوا عنها. ويعتقد أن الشعوب السامية القديمة وصلت إلى المنطقة حوالي 4,000 سنة قبل الميلاد.

يذكر الأب لامنس في كتابه «آثار لبنان» عدداً من البلدات، إحداها «أميا» (ص 76). إذا صح هذا الارتباط، فيمكن اعتبار أميون أقدم مدينة في المناطق الداخلية من لبنان.

لتاريخ أمون بصمات مختلفة في عدة حقب زمنيّة، سواء القديمة أو الوسطى أو الحديثة. يمكن إرجاع بعض آثارها إلى فترة سادت فيها ديانات وثنية مختلفة. ومع ظهور المسيحية، تحولت المعابد الرومانية الوثنية في أميون إلى كنائس.

اكتسبت المدينة أهمية كبيرة خلال القرون التي كانت فيها فينيقيا تحت الحكم الروماني، لكون المدينة كانت موقعًا لمعبد روماني، تم تحويله فيما بعد إلى كنيسة مخصصة للقديس جاورجيوس. ولا تزال بقايا منصة المعبد مرئية تحت دير من العصور الوسطى.

أبرز المعالم

 كاتدرائية القديس جاورجيوس: أقيمت فوق معبد روماني سابق في أعلى منطقة مأهولة بالسكان، كما ورد في تعميم كتبه أستاذ التاريخ في المدارس اللبنانية الرسمية شكر الله النبوت.
 كنيسة القديس يوحنا الشير: ترتفع على منحدر صخري فوق عدد من الأقبية في الواجهة الجنوبية الشرقية من الجرف. وفيها مشهد ثلاثي لكنيسة صليبية (1099-1100 م) وأسفلها تظهر بالواجهة 28 سردابًا بانورامي الشكل محفورًا بالجرف الصخري، والتي يشير تأريخها بالكربون إلى ما بين (15,000-24,000 سنة).
 وتعرف مدينة أميون بأنها موقع لمعركة أميون عام 694م بين القوات البيزنطية بقيادة موريك وموركيان وبعض أتباع المذهب مونوثيليتي.

توأمة
لأميون اتفاقيات توأمة مع:
  كالاماتا، إقليم بيلوبونيز، اليونان.

أعلام
 نسيم نقولا طالب: كاتب ومحلل إحصائي.
 نقولا غصن: سياسي.
 سليم سعادة: سياسي واقتصادي لبناني.
 كارن شماس: لاعبة جودو لبنانية.
 جاك نصر: رجل أعمال.
 جورج عطية: أمين مكتبة.
 أليكس عازار: صيدلاني وسياسي ورجل أعمال.

انظر أيضا
 أورور

المراجع

مواقع خارجية
 موقع مدينة أميون
 أميون - موقع اقامة لبنان

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
قضاء الكورة
مدن لبنان
مستعمرات رومانية
مواقع أثرية رومانية في لبنان
مواقع أثرية في لبنان
مواقع إغريقية في لبنان
مواقع رسائل تل العمارنة

أميون


Un avocat din oficiu este un avocat desemnat să reprezinte în instanță persoanele care nu își permit să își angajeze un apărător.

Brazilia este singura țară în care sistemul oferă asistență și reprezentare juridică gratuită persoanelor defavorizate, fiind prevăzut și în Constituție. În 1963, în Statele Unite ale Americii, după cazul Gideon v. Wainwright, Curtea Supremă de Justiție a Statelor Unite ale Americii a stabilit că al 6-lea Amendament impune statului să pună la dispoziție consiliere gratuită inculpaților indigenți, în procesele penale. Multe alte țări le asigură cetățenilor apărători din oficiu.

De la țară la țară
În țările de drept civil, care utilizează Codul francez de procedură penală, instanțele desemnează, de obicei, avocați privați, care sunt mai apoi plătiți din bugetul public pentru serviciile prestate.

Brazilia
Constituția Republicii Federative a Braziliei prevede în mod unic servicii de asistență juridică atât la nivel statal, cât și federal. Consultanța gratuită este un drept al persoanelor mai puțin privilegiate, care trebuie să declare, în mod formal, că nu își pot permite reprezentanță legală obișnuită, beneficiind astfel de serviciile unui avocat din oficiu.

Apărătorii Publici, precum procurorii sau judecătorii, sunt admiși în funcție după o examinare civilă. Biroul de Asistență Juridică asistă clasa de mijloc, clasa inferioară și pe cei nevoiași, atât în materie de drept civil cât și penal. Cu toate acestea, cele mai sărace state din federație încă depun eforturi considerabile pentru înființarea unui birou de asistență juridică.

Apărarea din oficiu în Brazilia datează din 1897, când un decret a impus asistență juridică finanțată de stat în Rio de Janeiro, numind-o Asistență Juridică (Assistência Jurídica). Constituția din anul 1937 a extins  Assistência Jurídica pe tot teritoriul statului, dar fără aceeași eficacitate pe care a avut-o Constituția adoptată în 1988, utilizată și în prezent.

Singapore
În Singapore, asistența legală este asigurată de Stat și de Oficiul de Servicii Pro Bono al Societății de Avocatură.

Statul furnizează servicii de asistență legală, în cazurile penale, celor condamnați să execute pedeapsa capitală. De asemenea, pune la dispoziție servicii de reprezentare și consiliere juridică în cazuri civile, precum divorțul, custodia copilului (copiilor), adopție, concediere abuzivă, acordarea de procuri legale pentru administrarea averii unei persoane decedate/deschiderea testamentului, litigii chiriaș-proprietar, pretenții contractuale și acordarea de daune-interese, prin intermediul Biroului de Asistență Juridică (B.A.J.) al Ministerului de Justiție. Asistența din partea B.A.J. nu este gratuită, iar majoritatea clienților sunt obligați să contribuie la acoperirea cheltuielilor pentru activitatea juridică efectuată. Însă, evaluarea costurilor este pusă în seama unor criterii, printre care se află și resursele financiare ale persoanei în cauză.

Oficiul de Servicii Pro Bono al Societății de Avocatură administrează  Departamentul de Coordonare al Asistenței Judiciare. Acesta din urmă  garantează asistență juridică celor nevoiași, aflați în imposibilitatea de a-și permite un avocat. Condiția este să facă obiectul unor învinuiri pentru care nu se aplică pedeapsa cu moartea, sub incidența legilor aplicate de CLAS, la Curtea de Justiție din Singapore.

Germania
Statul german acordă reprezentare juridică, consultanță și sprijin în acoperirea cheltuielilor de judecată, în cazurile civile, celor care nu pot strânge fondurile necesare pentru a angaja un avocat, cu condiția să existe șanse rezonabile de reușită în instanță.  Acuzatul are dreptul la consiliere juridică când riscă minim un an de închisoare cu dosar penal. Deși există dreptul la consiliere juridică, nu există și un sistem de ajutor judiciar organizat. Prin urmare, orice avocat poate fi desemnat pentru a acorda consiliere legală unui inculpat, iar inculpatul are dreptul de a alege dintr-o gamă largă de consultanți. Întrebările privind cuantumul cheltuielilor de judecată sunt amânate până la încheierea dezbaterilor. Instanța va decide ce costuri  intră în sarcina celui fără câștig de cauză. Dacă acuzatul este achitat, acesta nu plătește cheltuielile de judecată. Dacă este condamnat, acuzatului i se va solicita să suporte cheltuielile de judecată, cu excepția cazului în care instanța constată că inculpatul este insolvabil.

Regatul Unit
Există un număr limitat de barouri care asigură servicii de asistență juridică în Anglia și în Țara Galilor. Avocații, angajați de către Agenția pentru Asistență Judiciară, furnizează atât consultanță în cadrul secțiilor de poliție, cât și reprezentare la Curtea Magistraților și a  Coroanei. Majoritatea activităților de apărare penală finanțate de stat sunt efectuate de avocați privați, contractați de Agenția pentru Asistență Judiciară. Aceștia sunt plătiți în funcție de caz, în cadrul sistemelor de asistență legală.

În Scoția, pe lângă avocații privați remunerați în cadrul schemei de asistență, o rețea amplă de avocați angajați de Consiliul pentru Asistență Judiciară din Scoția, îi reprezintă în cadrul Oficiului de Solicitare a Asistenței Judiciare, pe cei acuzați de comiterea de infracțiuni.

Statele Unite
În Statele Unite, termenul "Avocatul Poporului" este adesea folosit pentru a face referire la un[avocat desemnat din oficiu să reprezinte interesele acuzatului care nu își poate permite un reprezentant în instanță. Mai exact, Avocatul Poporului este un reprezentant legal sau împuternicit  care lucrează pentru un Barou de Asistență Juridică. Aceasta este o agenție finanțată de stat ce furnizează reprezentare dacă acuzatul este nevoiaș. Instanța  desemnează Baroul de Asistență Juridică pentru a reprezenta inculpatul, iar baroul atribuie un avocat cazului respectiv. În sistemul federal de justiție penală și în unele state și comitate, reprezentarea legală are loc prin intermediul unui oficiu de asistență juridică, finanțat din banii publici.

Unele tribunale pot numi avocați privați care și-au manifestat acordul în a reprezenta inculpații insolvabili, întâlnirile având ori o bază contractuală, prin care avocatul acceptă un anumit număr de cazuri trimise de instanță, pe durata contractului, ori cazuală, depinzând de la caz la caz.

În 1963, în Statele Unite, prin cazul Gideon v. Wainwright, Curtea Supremă a stabilit că dreptul de a beneficia de apărarea unui avocat, prevăzut în al 6-lea Amendament, impune statului să pună la dispoziție consiliere gratuită acuzaților indigenți în procesele penale. Diferitele jurisdicții, în orice caz, utilizează abordări variate în furnizarea de consiliere juridică celor care au săvârșit un delict penal și nu își pot permite un avocat privat.

Ungaria
În Ungaria, organele de poliție, procuratură sau instanță judecătorească (în funcție de cerințele cazului individual) desemnează un apărător în procesele penale, plătit din banii statului, pentru a-i reprezenta pe cei care nu își permit un avocat la libera alegere. Participarea unui avocat al apărării este solicitată de Codul de Procedură Penală. De obicei, un avocat privat este numit pentru fiecare dintre părțile implicate iar conflictul de interese dintre suspecții cu declarații contradictorii este evitat. De exemplu, același avocat nu poate reprezenta doi acuzați ale căror mărturii se contrazic reciproc. Dacă este condamnat, pârâtul este, în principiu, răspunzător pentru taxă, dar rareori plata este onorată.

Vezi și
 Avocat de serviciu
 Consultant din oficiu
 Asistență juridică

Note

Avocați
Consiliere
Sfera publică

Avocat din oficiu


Los erinninos (Erynnini) son una tribu  de lepidópteros  ditrisios  de la subfamilia Pyrginae dentro de la familia Hesperiidae.

Géneros

Referencias

Enlaces externos
  (2009): Tree of Life Web Project – Erynnini. Version of 2009-JUN-14. Retrieved 2009-DEC-26.
 http://www.tolweb.org/Erynnini

Erynnini


Cenușă și diamant (titlul original: în ) este un film de război dramatic polonez, realizat în 1958 de regizorul Andrzej Wajda, după romanul omonim a scriitorului Jerzy Andrzejewski, protagoniști fiind actorii Zbigniew Cybulski, Ewa Krzyżewska și Wacław Zastrzeżyński.

Preambul
Atât titlul romanului cât și al filmului se referă la versurile poeziei "În culise" a poetului polonez Cyprian Norwid din care Andrzejewski a ales două strofe ca motto.

În film, în timpul plimbării celor doi protagoniști printre ruinele bisericii, Krystyna descoperă pe o piatră funerară acest epitaf pe care îl citește lui Maciek:
Scântei și flăcări, o torță aprinsă
Azi între zări necontenit!
Dar cine știe, libertate nestinsă
Câștigi, ori pierzi ce-ai cucerit?

Cenușa doar, pierdută în neant,
Iți va fi urma, sau va mai rămâne
Să ardă-n spuză viu un diamant
Stea vestitoare-a zorilor de mâine?
Norwid: În culise

Conținut

Este 8 mai 1945, într-o mică localitate din Polonia. Nemții tocmai au capitulat în această zi iar cel de-al Doilea Război Mondial a luat sfârșit în Europa. Maciek, Andrzej superiorul lui și Drewnowski sunt soldați ai Armatei Teritoriale poloneze. După lupta împotriva armatei ocupante germane, acuma ei luptă împotriva comuniștilor, care încearcă să preia puterea. Astfel, ei au primit ordin să-l asasineze pe Szczuka, secretarul regional de partid. Prima lor încercare a dat greș, în locul lui Szczuka, au omorât doi civili nevinovați.

În hotelul "Monopol", tocmai se organizează o mare festivitate în cinstea viitorului ministru și a primarului localității. Maciek împreună cu Andrzej își deapănă amintirile din lupta lor comună împotriva naziștilor. În timp ce stau la bar, Maciek și Andrzej ascultă cum ceilalți cântă "Czerwone maki na Monte Cassino" (Maci roșii pe Muntele Cassino) și sunt copleșiți de amintirea camarazilor căzuți. În memoria lor, Maciek flambează conform tradiției, câteva pahare de rachiu și beau câte un pahar în cinstea lor. În acest timp Drewnowski, celălalt camarad care este secretarul primarului, supraveghează pregătirile serbării. Maciek începe să flirteze cu barmanița Krystyna, care acceptă o întâlnire cu el.

Andrzej primește ordin de la comandant, să ducă la capăt atentatul, deoarece scopul era împiedicarea comuniștilor de a ajunge la putere. Eliminarea secretarului de partid trebuie să o facă Maciek deoarece Andrzej trebuie să plece, să îl înlocuiască pe comandantul Wilk a cărui trupă anticomunistă a fost capturată de armată iar el a căzut în luptă. Întâmplător Maciek aude la recepția hotelului că Szczuka este cazat în camera vecină cu a sa. În timp ce își pregătea pistolul pentru săvârșirea crimei, bate la ușă Krystyna, de care uitase.

Szczuka își caută fiul Marek la cumnata sa Katarzyna, care în timpul cât el a fost în Uniunea Sovietică, l-a crescut. Cumnata, care nu simpatiza deloc cu comuniștii, nu îi dezvăluie unde l-ar putea găsi. Mai târziu află de la un camarad de al său care era ofițer de securitate, că acesta a fost arestat împreună cu grupul de rezistență a lui Wilk. În acest timp banchetul era deja în toi.

Maciek se simte tot mai mult atras de Krystyna și fiind amândoi singuri, legătura lor se transformă în dragoste. Când amândoi merg să se plimbe printre ruinele orașului care a fost bombardat de nemți ca răzbunare pentru revolta din Varșovia, Maciek îi mărturisește că și el a luat parte la răzvrătire și a făcut "canalul", dar acum ar dori să aibă în sfârșit o viață liniștită. Ajung la o biserică bombardată, unde Krystyna descoperă pe un perete o poezie de Norwid iar Maciek vede cadavrele celor doi civili uciși de el, depuse în capelă. Amintindu-și de misiunea sa, pleacă să o îndeplinească fără convingere, cu dezgust. În oraș îl întâlnește pe Szczuka și îl împușcă, moment în care încep focurile de artificii în cinstea terminării războiului.

Petrecerea se termină și lumea veselă și cherchelită, în frunte cu primarul pleacă într-un cortegiu grotesc dansând poloneză. Andrzej pleacă și el cu o mașină, descotorosindu-se dur de Drewnowski și fără să îl aștepte pe Maciek căruia îi promisese că îl va lua cu el. Maciek văzând aceasta, dezamăgit și derutat se ciocnește de o patrulă a armatei, care îl somează, dar refuză să se oprească și fuge încercând să scape...

Distribuție

 Zbigniew Cybulski – Maciek Chełmicki
 Ewa Krzyżewska – Krystyna Rozbicka
 Wacław Zastrzeżyński – Szczuka
 Adam Pawlikowski – Andrzej
 Bogumił Kobiela – Drewnowski, secretarul primarului - ministrului
 Jan Ciecierski – Portier
 Stanisław Milski – Pieniążek, reprezentant al presei democratice
 Artur Młodnicki – Kotowicz
 Halina Kwiatkowska – Staniewiczowa
 Ignacy Machowski – maiorul Florian, "Waga"
 Zbigniew Skowroński – Słomka, maestrul de ceremonie
 Barbara Krafftówna – Stefka
 Aleksander Sewruk – Święcki, ministrul
 Zofia Czerwinska – Lili, chelnerița de la bar
 Wiktor Grotowicz – Franek Pawlicki
 Irena Orzecka – Jurgieluszka
 Halina Siekierska – Puciatycka
 Grażyna Staniszewska – Hanka Lewicka, cântăreață
 Jerzy Adamczyk – Wrona, maiorul rus
 Adolf Chronicki – Podgórski
 Mieczysław Łoza – Smolarski
 Tadeusz Kalinowski – Wejchert
 Józef Pieracki – Puciatycki
 Ryszard Pietruski – un muncitor de la fabrica de ciment

Primire
În sondajul din 2015 realizat de Muzeul Polonez al Cinematografiei din Łódź, Pământul făgăduinței a fost considerat al treilea cel mai bun film polonez din toate timpurile.

Premii și nominalizări
 1959 Festivalul de film din Veneția
 Premiul FIPRESCI pentru Andrzej Wajda
 1960 Premiile BAFTA
 Nominalizare cel mai bun film pentru Andrzej Wajda
 Nominalizare cel mai bun actor străin pentru Zbigniew Cybulski
 1960 Ewa Krzyżewska primește în Franța Étoile de Cristal pentru cea mai bună actriță străină

Literatură

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989
 Canalul film din 1957

Legături externe

Filme din 1958
Filme regizate de Andrzej Wajda
Filme în limba poloneză
Filme de război
Filme dramatice
Filme alb-negru
Filme bazate pe literatură
Ecranizări de romane
Filme despre Frontul de Răsărit (Al Doilea Război Mondial)
Filme poloneze despre Al Doilea Război Mondial
Filme despre Rezistența Poloneză

Cenușă și diamant (film)


A Eredivisie de 2021–22 é a 66ª temporada da principal competição do futebol profissional dos Países Baixos e a 133ª temporada da primeira divisão do Campeonato Holandês de Futebol. A competição é organizada pela Real Associação de Futebol dos Países Baixos (em holandês: Koninklijke Nederlandse Voetbalbond, cuja sigla é KNVB), e conta com a participação de dezoito clubes. A temporada regular começou em 14 de agosto de 2021 e será concluída em 15 de maio de 2022. O detentor do título é o Ajax de Amsterdã, vencedor da edição de 2020–21.

O  Cambuur subiu para a primeira divisão após 5 anos de ausência, já os times Go Ahead Eagles e Nijmegen Eendracht Combinatie (NEC) voltaram após 4 anos na segunda divisão.

Regulamento

Sistema de disputa
A Eredivisie de 2021–22 é disputada por dezoito clubes em fase única, turno e returno, no sistema de pontos corridos. Não há campeões por turnos, sendo declarado campeão holandês o time que obtiver o maior número de pontos após as 34 rodadas. Sobre o rebaixamento: os dois piores pontuadores caem direto para a Segunda Divisão ("Eerste Divisie"). O 16º colocado e seis times da Segundona disputarão uma série de "playoffs" para saber quem jogará na elite na próxima temporada.

Critérios de desempate
Caso haja empate de pontos entre dois clubes, os critérios de desempates serão aplicados na seguinte ordem:
 Saldo de gols
 Gols marcados
 Pontos no confronto direto
 Saldo de gols no confronto direto
 Gols marcados no confronto direto
 Jogo de desempate (apenas para decidir o campeão, rebaixados e qualificados para a Liga Europa, caso contrário, teremos um sorteio)
 Disputa por pênaltis (em caso de empate no tempo normal do jogo de desempate)

Vagas em outras competições
A Eredivisie concede duas vagas para a Liga dos Campeões de 2022–23 e duas para a Liga Conferência Europa de 2022–23, divididas da seguinte forma:

Participantes

Informações dos clubes

Classificação

Desempenho por rodada
Clubes que lideraram ao final de cada rodada:

Resultados

Premiação

Play-offs Liga Conferência
Os 4 times melhores classificados na temporada que não garantiram vagas em torneios internacionais disputarão entre si, em sistema mata-mata, uma vaga para o 2º round de play-offs da Liga Conferência 2022-23.

Play-offs de Rebaixamento
O time que terminar em 16º lugar no torneio irá disputar a permanência na primeira divisão com outros 6 clubes provenientes da segunda divisão. Essas equipes são as 6 melhores da temporada excluindo o top 2, pois são promovidos diretamente, e os times Jong das equipes da 1ª divisão.

Estatísticas

Artilharia

Hat-tricks

Assistências

2021-22

Eredivisie de 2021–22


Aldo Grimaldi (* 1942 in Catania; † 5. August 1990 in Rom) war ein italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Grimaldi kam als Sohn des Regisseurs Gianni Grimaldi früh mit der Filmszene in Kontakt und wirkte seit 1962 als Regieassistent bei Genrefilmen, oftmals bei seinem Vater oder musikalischen Komödien von Ettore M. Fizzarotti. Diese Art Filme, oft mit Al Bano und Romina Power als Protagonisten, prägten auch seine ersten Arbeiten als verantwortlicher Regisseur; später wandte er sich anderen Filmen ohne künstlerischen Ambitionen wie z. B. Sexy Comedies zu. Auch als Drehbuchautor war er für andere Regisseure 1972 und im Folgejehr tätig. Er starb mit 48 Jahren an einer unheilbaren Krankheit.

Filmografie (Auswahl)

Regisseur
 1970: Zwei Trottel als Revolverhelden (Franco e Ciccio sul sentiero di guerra)
 1972: Der Pfaffenspiegel (Quando le donne si chiamavano madonne) (& Drehbuch)
 1979: Engel sind nackt am schönsten (Amanti miei) (& Drehbuch)
 1981: Die Mausefalle im Stundenhotel (Le cameriera seduce i villegianti)

Weblinks

 Grimaldi bei mymovies

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Person (Sizilien)
Italiener
Geboren 1942
Gestorben 1990
Mann

Aldo Grimaldi


K. Aslıhan Yener (21 Temmuz 1946, İstanbul), Türk-Amerikalı arkeolog. Bronz Çağı'nda Anadolu'da kalay madenciliği üzerindeki araştırmaları ile bu madenin muhtemel yeni rezervlerini bulmuştur.

Hayatı
Altı yaşındayken ailesi ABD'nin New York eyaletindeki La Rochelle kentine yerleşmişlerdir. 1964'te kimya öğrenimi yapmak amacıyla Adelphi Üniversitesi'ne girmiş, ancak kısa bir süre sonra Türkiye'ye dönerek ve üniversite ve branş değiştirerek 1966'da Boğaziçi Üniversitesi'nde Sanat Tarihi okumuştur. Burada arkeolojiye olan ilgisi artmış ve nihayet diplomasını Arkeoloji dalında almıştır. Ardından Columbia Üniversitesi'nde master yapmış ve 1980-1988 arasında Boğaziçi Üniversitesi Tarih Bölümünde doçentlik yapmıştır.

Araştırmalarını gümüş tarihi objelerin bulunması için kimyasal yöntemlerin kullanılması üzerinde yoğunlaştırmıştır. Toros Dağları bölgesinden eski çağlarda yüksek müktarlarda gümüş çıkarıldığını keşfetmiş ve bu bölgede madenciliğin evvelce zannedildiğinden gelişmiş olduğu sonucuna varmıştır.

Bir sonraki aşamada, eski çağlarda günümüzün petrolü kadar değerli olan ve bakır ile birlikte alaşım oluşturarak bronz elde edilmesinde yararlanılan kalayın madenciliğinin Bronz Çağı kökenleri üzerinde araştırmalara yönelmiştir. 1982'de yine Toros Dağları bölgesinde kalay madenciliği izlerine rast gelmiştir. Bu keşifler, Asurluların bugünkü Afganistan bölgesinden ithal ettikleri kalayı Anadolu'ya bol miktarda ihrac ettiklerini belirten Asur kaynakları ile bir çelişki oluşturmaktaydı. Evvelce Anadolu'da kalay bulunmadığı düşünülmüştü.

Aslıhan Yener bundan sonraki 5 yıl boyunca, MTA ile işbirliği içinde Anadolu'da madenciliğe elverişli kalitede kalay cevheri aramıştır. 1987'de kendisinin çalışmalarından haberdar olan bir başka Türk bilim adamı Niğde'nin Çamardı ilçesinin Kavlaktepe köyü yakınlarındaki bir derede kasiterit (mor kalay cevheri) keşfetmiştir. Kalay cevheri genelde siyah olduğundan önceki araştırmalar bu renkte cevherler üzerinde yoğunlaşmıştı. Mor kalayın bulunduğu noktanın yakınlarındaki Kestel Dağı'nda bu madenin zengin bir rezervi keşfedilmiş, rezervin yakınlarında da Bronz Çağı izlerine rastlanmıştır. Kestel maden yatağında iki kilometre uzunluğunda bir tünel bulunmaktadır. Tünelin büyük kısmı sadece 60 santimetre kadar kalınlıkta olduğundan madende çocukların çalıştırıldığı düşünülmüştür. Nitekim terk edilmiş bir maden çukurunda 12-15 kadar çocuğun cesetleri bulunmuştur.

1989'da madenin karşısındaki Göltepe'de Bronz Çağı çanak çömlek kırıntıları ve taş aletler keşfedilmiş, bu alanın M.Ö. 3290-1840 yılları arasında yaklaşık bin kişi tarafından sürekli mahiyette iskan edilmiş bulunduğu sonucuna ulaşılmıştır. Yerleşimin büyük kısmı yer altında bulunmaktaydı. Göltepe siti Anadolu'da Bronz Çağı'nda kalay madenciliğinin varlığının nihai kanıtını oluşturmuştur.

Böylece 1993'e gelindiğinde Aslıhan Yener M.Ö. 2870 yıllarında (Bronz Çağı'nın başlarında) Anadolu'da kalay madenciliğinin hayli gelişmiş bir sanayi olduğu ve yüksek bir uzmanlaşma derecesine vardığını öne sürebilecek kanıtları toplamış bulunmaktaydı. Anadolu'nun ithalat yaptığı da kesin olduğu için bu çağdaki ticaretin belli bir rekabet ortamının oluşacağı inceliğe vardığı sonucu ortaya çıkmaktadır.

Aslıhan Yener 1993'te Chicago Üniversitesi Oryantal Enstitü'ye katılmış olup buradaki çalışmalarını Yakındoğu Arkeolojisi Doçenti sıfatıyla günümüze kadar sürdürmektedir. Halen Asi Nehri Vadisi Bölgesel Projesinin direktörlüğünü yapmakta ve Hititler döneminde (Geç Bronz Çağı, M.Ö. 2000-1200) Mukiş Krallığı'nın Başkentliğini yapmış olan Alalah siti üzerinde araştırmalar yürütmektedir.

2009 yılından beri hem Chicago Üniversitesi hem de Koç Üniversitesi'nde görev yapmaktadır.

Kaynakça
 Yount, Lisa (1996). Twentieth Century Women Scientists. New York: Facts on File. ISBN 0-8160-3173-8.

Dış bağlantılar
 Göltepe/Kestel Projesi
 Tin Smelting at the Oriental Institute
 Swords, Armor, and Figurines: A Metalliferous View from the Central Taurus
 Şikago Üniversitesi Fakülte Sayfası

Robert Lisesinde öğrenim görenler
1946 doğumlular
Türk arkeoloji akademisyenleri
Yaşayan insanlar
İstanbul doğumlu bilim insanları
Boğaziçi Üniversitesinde öğrenim görenler
Amerikalı arkeologlar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk göçmenler
Türk kadın akademisyenler
Türk arkeologlar
Chicago Üniversitesi öğretim üyeleri
20. yüzyılda Amerikalı kadınlar
21. yüzyılda Amerikalı kadınlar
Boğaziçi Üniversitesi öğretim üyeleri
Amerikalı kadın akademisyenler
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler

Aslıhan Yener


ස්පුට්නික්-1 (රුසියානු බසින්: "Спутник-1") වූ කලී ප්‍රථම කෘත්‍රිම පෘථිවි උපග්‍රහයා යි. වර්ෂ 1957 ඔක්තෝබර් 4 දා සෝවියට් සංගමය විසින් මෙය පෘථිවිය වටා කක්ෂගත කිරීමත් සමඟ මනුෂ්‍ය ඉතිහාසයේ අභ්‍යවකාශ යුගය ලෙස හැඳින්වෙන නව අවධියක උදාව සනිටුහන් විය.

R-7 නමැති වාහක රොකට්ටුවක ආධාරයෙන් ගුවන් ගත කරන ලද මෙම කෘත්‍රිම උපග්‍රහයා (චන්ද්‍රිකාව) මාස තුනක පමණ කාලයක් අභ්‍යවකාශයේ රැඳී සිටි අතර මුල් දින 22 දී ලොව පුරා රමක රේඩියෝ ක්‍රියාකරුවන්ට පවා ග්‍රහණය කරගත හැකි වූ අනවරත රේඩියෝ සංඥාවක් නිකුත් කළේ ය. එමෙන්ම ඉතා ඉහළ වායුගෝලයේ ඝනත්වය, උෂ්ණත්වය සහ උල්කා දූලි පිළිබඳ විද්‍යාත්මක කරුණු රැසක් අනාවරණය කරගැනීමට එය දායක විය.

ස්පුට්නික්-1 ගුවන්ගත කෙරුණේ වර්තමාන කසක්ස්තානයේ එකල ත්‍යුරතම් මිසයිල විහිදුම් යාය හෙවත් මෙකල බයිකොනූර් අභ්‍යවකාශ තොට යනුවෙන් හැඳින්වෙන ස්ථානයෙනි. පෘථිවි කක්ෂයට ඇතුළු වීමට එය පැයට කිලෝමීටර් 29,000 ක වේගයකින් ගමන් ගත් අතර මිනිස් අතින් තැනූ යමක් එතරම් ඉහළ වේගයකින් ගමන්ගත් ප්‍රථම අවස්ථාව එය විය. ස්පුට්නික්-1 හි අනපේක්ෂිත සාර්ථකත්වය අමෙරිකානු එක්සත් ජනපද රජය මවිතයට පත් කරමින් එරට දේශපාලනය ස්පුට්නික් අර්බුදය නමින් හැඳින්වුණු අවුලට ඇද දැම්මා පමණක් නොව අමෙරිකාව සහ රුසියාව අතර අභ්‍යවකාශ තරඟයක් ද ඇවිලවී ය.

"ස්පුට්නික්" යන්නෙහි අරුත පෘථිවියේ අනුචරයා යන්න යි. ස්පුට්නික් ච්‍යාපෘතිය නමින් හැඳින්වුණු වන්ද්‍රිකා පෙළක පළමුවැන්න වූයේ ස්පුට්නික්-1 යි.

නිමැවුම

බාහිර හැඩය
ස්පුට්නික්-1 චන්ද්‍රිකාව හැඩයෙන් ගෝලාකාර වූවකි. එහි විෂ්කම්භය මිලිමීටර් 585 ක් වූ අතර බර කිලෝග්රෑම් 83.6 ක් විය. චන්ද්‍රිකාවේ කබොල්ල වායුරෝධිත ලෙස සංමුද්‍රිත මිලිමීටර් 2 ක් ඝනකමැති ඇලුමිනියම් අර්ධගෝල දෙකක් එකලස් කිරීමෙන් තැනුවක් විය. ඒවායෙහි පිට පැත්ත මිලිමීටර් 1 ක් ඝනකමැති AMG6T නමින් හැඳින්වෙන ඇලුමිනියම්-මැග්නීසියම්-ටයිටේනියම් මිශ්‍රලෝහ තට්ටුවකින් ආවරණය කර තිබුණු අතර එය හොඳින් ඔප දමා තිබුණි. ඒ අභ්‍යවකාශයෙහි පවතින දැඩි හිරු රශ්මිය පරාවර්තනය කිරීම පිණිස ය. එමඟින් චන්ද්‍රිකාවේ අභ්‍යන්තර උපකරණ ආරක්ෂා විණි. තවද, වියළි නයිට්‍රජන් වායුවෙන් චන්ද්‍රිකා කබොල්ල පුරවා තිබිණ.

පසු අතට විහිදුණු රිටි ආකාර ඈසි (ගුවන් කම්බි) යුගල දෙකක් චන්ද්‍රිකාවට සවිකර තිබූ අතර ඉන් එක යුගලක ඈසියක් දිගින් මීටර් 29 ක් ද අනෙකේ එය මීටර් 24 ක් ද දිගු විය. මෙම ඈසි හතර චන්ද්‍රිකාවේ අන්වායාම අක්ෂයට 35° ක් ආනතව පිහිටා තිබුණි. මේවායේ සම්ප්‍රේෂණ රටාව ගෝලාකාර වූ නිසා ඒවායින් නිකුත් වූ සංඥා චන්ද්‍රිකාවේ භ්‍රමණයෙන් ස්වායත්තව ග්‍රහණය කර ගැනීමට හැකිවිණි.

ජව සැපයුම
චන්ද්‍රිකාවේ විද්‍යුත් උපකරණ බල ගැන්වුණේ කිලෝග්රෑම් 51 ක් බරැති සිල්වර්-ඔක්සයිඩ් බැටරි තුනකිනි. ඉන් දෙකක් රේඩියෝ සම්ප්‍රේෂකය සඳහාත් අනෙක චන්ද්‍රිකාවේ උෂ්ණත්ව යාමකය සඳහාත් යෙදැවිණි. මේ බැටරි තුන එකට සම්බන්ධකර තිබුණේ අෂ්ටාශ්‍රාකාර මුරිච්චියක හැඩයකට ය. එම කුහරය තුළ රේඩියෝ සම්ප්‍රේෂකය රඳවා තිබිණ.

පෘථිවි කක්ෂයට ඇතුළු වූ පසු, චන්ද්‍රිකාව දෙවන පියවර රොකටයෙන් වෙන් වීමත් සමඟ ම ස්වයංක්‍රීයව විදුලි සැපයුම ඇරඹිණි. මෙම බැටරිවල බලය සති දෙකක් පමණක් පවතිනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළත් ඒවා දින 22 ක් පුරා සක්‍රියව පැවතිණ.

රේඩියෝ සම්ප්‍රේෂකය
මෙය කිලෝග්රෑම් 35 ක් බරැති වොට් 1 ක බලයකින් යුත් කෙටි තරංග සම්ප්‍රේෂකයක් විය. එයින් නිකුත් වූයේ 20.005 MHz සහ 40.002 MHz යන සංඛ්‍යාතවලින් යුක්ත වාහක තරංග දෙකකි. මින් පළමුවැන්නෙන් විසුරුවා හැරුණු සංඥා, චන්ද්‍රිකාව තුළ සාමාන්‍ය උෂ්ණත්ව හා පීඩන තත්ත්ව යටතේ තත්පර 0.3 ක ප්‍රවර්තන කාලයකින් යුත් ස්පන්දන වූ අතර ස්පන්දන දෙකක් අතර විරාමය පිරැවුණේ අනෙක් සංඛ්‍යාතයෙන් විසුරුවා හැරුණු ස්පන්දනවලිනි. මේ රේඩියෝ සංඥාවලට චන්ද්‍රිකාව තුළ එය පුරවා තිබූ නයිට්‍රජන් වායුවේ පීඩනය සහ එතුළ උෂ්ණත්වය පිළිබඳ දත්ත කේතනය කොට තිබුණි. මීට අමතරව, අජටාකාශයේ සිට පොළොව කරා එන රේඩියෝ තරංග ඉතා ඉහළ වායුගෝලයේ විසිරෙන ආකාරය මෙන්ම අයනගෝලයේ ඉලෙක්ට්‍රෝන ඝනත්වය පිළිබඳ තොරතුරු අනාවරණය කරගැනීමට එම සංඥා විශ්ලේෂණයට භාජනය කිරීමෙන් හැකිවිය.

උෂ්ණත්ව යාමනය
චන්ද්‍රිකාවේ උෂ්ණත්ව යාමන පද්ධතිය පංකාවකින්, ද්විත්ව තාපජ ස්විච්චියකින් සහ පාලන තාපජ ස්විච්චියකින් සමන්විත විය. චන්ද්‍රිකාව තුළ උෂ්ණත්වය 36° C ට වඩා වැඩි වන අවස්ථාවලදී පංකාව ක්‍රියාත්මක කරවීමටත් 20° C ට වඩා අඩුවන අවස්ථාවලදී එය නතර කරවීමටත් ද්විත්ව තාපජ ස්විච්චිය යොදා ගැනිණ. එසේම, එතුළ උෂ්ණත්වය 50° C ට වැඩි වුවහොත් හෝ 0° C ට අඩු වුවහොත් හෝ පාලන තාපජ ස්විච්චිය ක්‍රියාකාරි වී චන්ද්‍රිකාවෙන් නිකුත් වූ රේඩියෝ සංඥා ස්පන්දනයේ ප්‍රවර්තන කාලය වෙනස් කළේ ය.

වායු පීඩනමානය
යට විස්තර කළ පරිදි ස්පුට්නික්-1 චන්ද්‍රිකාවේ කබොල්ල වායුගෝල 1.3 ක පීඩනයක් යටතේ වියළි නයිට්‍රජන් වායුවෙන් පුරවා තිබිණ. මෙම පීඩනය නිරීක්ෂණය කිරීම සඳහා වායුපීඩන ස්විච්චියක් සවිකර තිබුණි. යම් හෙයකින් උල්කාවක් චන්ද්‍රිකාව හා ගැටීම හේතුවෙන් එය සිදුරු වී වායුව කාන්දු වූවා නම් කබොල්ල තුළ පීඩනය වායුගෝල 0.34 ක ට වඩා අඩුවන අවස්ථාවේදී මෙම ස්විච්චිය සක්‍රිය තත්ත්වයට පත්වී රේඩියෝ සංඥා ස්පන්දනයේ ප්‍රවර්තන කාලය වෙනස් කිරීමට සැලසුම් කර තිබුණි.

කක්ෂය

ස්පුට්නික්-1 හි කක්ෂය පිහිටියේ ක්‍රාන්තිවලීය තලයට 65.1° ක් ආනතව ය. එහි භූසමීපකය කි.මී. 215 ක උසකින් ද භූදුරකය කි.මී. 939 ක උසකින් ද විය. කක්ෂීය ආවර්ත කාලය විනාඩි 96 යි තත්පර 10.2 ක් විය.

චන්ද්‍රිකාවේ කක්ෂය විකේන්ද්‍රිකතාවෙන් එතරම් ඉහළ අගයක් ගත්තේ කරුණු දෙකක් නිසා ය.

 එකල රොකට් මෙහෙයුම් තාක්ෂණය ළදරු අවස්ථාවක පැවතීම නිසා අභ්‍යවකාශ ගන්වන ලද චන්ද්‍රිකාව වෘත්තාකාර කක්ෂයකට ගෙන ඒමට අපහසු කාර්යයක්ව තිබිණ.

 ඉහළ වායුගෝලය පිළිබඳ තොරතුරු එකල විද්‍යාඥයෝ දැන සිටියේ ඉතා මඳ වශයෙනි. එබැවින් පෘථිවි තලයෙන් ඉහළ විශාල උන්නතාංශ පරාසයක ගවේෂණ කටයුතු කිරීමට ඔවුනට අවශ්‍ය වී තිබිණ.

ඉහළ වායුගෝලයේ වායු අණු සමඟ නිරන්තර ගැටීම නිසා චන්ද්‍රිකාවේ වේගය ක්‍රමයෙන් හීන වී දින 92 ක ට පසු, එනම් 1958 ජනවාරි 4 වන දා එය පෘථිවි වායුගෝලයට නැවත ඇතුළු වීමෙන් දැවී ගියේ ය. ඒ වන විට ස්පුට්නික්-1 පෘථිවිය වටා පරිභ්‍රමණ වාර 1440 ක් පූර්ණය කොට තිබුණි. එමෙන්ම එය ගමන් කොට තිබූ සම්පූර්ණ දුර ප්‍රමාණය කිලෝමීටර් හය කෝටියක් පමණ විය.

ඉතිහාසය
ස්පුට්නික්-1 හි ඉතිහාසය වර්ෂ 1947 තරම් දුරට දිව යයි. ඒ වසරේදී සෝවියට් සංගමයේ රොකට් ප්‍රචාලන විද්‍යා පුරෝගාමියකු වූ මිහයිල් ක්ලව්ඩ්‍යේවිච් පෘථිවි උපග්‍රහයෙක් අභ්‍යවකාශ ගැන්වීමේ ශක්‍යතාව පිළිබඳව සොයා බැලීම සඳහා පර්යේෂකයන් කණ්ඩායමක් පත් කළේ ය. ඔවුන් විසින් කරන ලද අධ්‍යයන වට රාශියකින් පසු කෘත්‍රිම පෘථිවි උපග්‍රහයෙක් අභ්‍යවකාශ ගැන්වීම බහු-අවස්ථා රොකටයක් මඟින් සිදු කිරීම යෝග්‍ය යැයි තීරණය විය.

1954 දී මෙම ශක්‍යතා අධ්‍යයනයේ වාර්තාව සෝවියට් සංගමයේ ප්‍රමුඛ පෙළේ රොකට් ප්‍රචාලන ඉංජිනේරුවකු වූ සෙර්ගෙයි කොරොල්‍යොව් හට ඉදිරිපත් කරන ලදුව ඒ සඳහා ඔහුගේ අනුමැතිය ලැබී ඒ වසරේ මැයි 27 වන දා සෝවියට් රජය වෙත පිළිගන්වන ලදි.

මේ අතරතුර 1957 ජූලි 1 වන දා සිට 1958 දෙසැම්බර් 31 දා තෙක් මාස 18 ක කාලය අන්තර්ජාතික භූභෞතික විද්‍යා වර්ෂය ලෙස නම් කර තිබුණි. මෙම වැඩ සටහනේ කොටසක් ලෙස අභ්‍යවකාශය අද්දර වායුගෝලීය තත්ත්වයන් - විශේෂයෙන් ම අන්තරීක්ෂ කිරණ, ඉහළ අයන ගෝලය හා පෘථිවි චුම්බක ක්ෂේත්‍රය - පිළිබඳ කරුණු හැදෑරීමට සැලසුම් කොට තිබුණි. මේ කාර්යය ඉෂ්ට කරගැනීම සඳහා කෘත්‍රිම උපග්‍රහයෙක් ගුවන් ගැන්වීම අනිවාර්ය බව පැහැදිලි කරුණක් විය. ඒ අනුව අමෙරිකා එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුව 1955 ජූලි 29 දා ප්‍රකාශයක් නිකුත් කරමින් කියා සිටියේ අන්තර්ජාතික භූභෞතික විද්‍යා වර්ෂය තුළ උපග්‍රහයෙක් අභ්‍යවකාශ ගන්වන බව යි.

සෝවියට් සංගමයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ දේශපාලන මණ්ඩලය ද 1955 අගෝස්තු 8 වන දා කෘත්‍රිම චන්ද්‍රිකාවක් තැනීමේ කර්තව්‍යයට අනුමැතිය දුන්නේ ය. එය අභ්‍යවකාශ ගැන්වීම සඳහා ඒ වන විට වැඩිදියුණු කරමින් පැවති R-7 නම් මිසයිලය සුදුසු යැයි තීරණය විය. 1956 ජනවාරි 30 වන දා "D වස්තුව" නමින් හඳුන්වනු ලැබූ චන්ද්‍රිකාවක සැලැස්මට සෝවියට් රජයේ අනුමැතිය ලැබිණ. මේ සැලැස්මට අනුව උපග්‍රහයා තනා නිම වූ විට එහි ස්කන්ධය කිලෝග්රෑම් 1000 ත් 1400 ත් අතර අගයක පැවතීම අපේක්ෂා කෙරිණ. රැගෙන යාමට නියමිත වූ විද්‍යා උපකරණවල ස්කන්ධය කිලෝග්රෑම් 200 – 300 විය. එසේම, "D වස්තුව" 1957 වර්ෂය තුළ ගුවන් ගැන්වීමට සැලසුම් කොට තිබුණි.

කෙසේ වෙතත්, "D වස්තුව" එකලස් කිරීම සහ ටොන් 1 ½ ක චන්ද්‍රිකාවක් ගුවන් ගැන්වීම පිණිස වාහක රොකටයේ එන්ජින්වල කාර්යක්ෂමතාව වැඩි කිරීම යන කටයුතු ඉංජිනේරුවන් අපේක්ෂා කළාට වඩා සංකීර්ණ කාර්යයෝ වූහ. එහෙයින් සැලසුම් කළ කාලසටහනට අනුව "D වස්තුව" අභ්‍යවකාශ ගැන්වීම නොකළ හැක්කක් බව කොරොල්‍යොව් හට ක්‍රමයෙන් ප්‍රත්‍යක්ෂ විය. මේ අතර, 1956 සැප්තැම්බර් 20 වන දා අමෙරිකා එක්සත් ජනපද යුද්ධ හමුදාව ජුපිටර්-C නම් රොකට්ටුවක් කිලෝමීටර් 5300 ක පරාසයකින් යුක්ත ප්‍රක්ෂේප පථයක සාර්ථකව ගුවන් ගැන්වී ය. කොරොල්‍යොව් මෙය දුටුවේ එක්සත් ජනපදයේ චන්ද්‍රිකාවක් අභ්‍යවකාශ ගැන්වීමේ අසාර්ථක, රහස්‍ය උත්සාහයක් ලෙස ය. තම දේශය ලොව ප්‍රථම කෘත්‍රිම චන්ද්‍රිකාව අභ්‍යවකාශ ගැන්විය යුතු යයි තරයේ විශ්වාස කළ ඔහු 1956 නොවැම්බර් මාසයේදී "D වස්තුව" තැනීමේ කටයුතුවලට සමගාමීව, හැකි ඉක්මනින් සරල උපග්‍රහයෙක් ගුවන් ගැන්වීමේ ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කිරීමට තීරණය කළේ ය.

ඒ අනුව 1957 ජනවාරි 5 වන දා කොරොල්‍යොව් සෝවියට් රජයට ලිපියක් යොමු කරමින් කුඩා චන්ද්‍රිකා දෙකක් නිර්මාණය කිරීමට අනුමැතිය ඉල්ලා සිටියේ ය. තවද, එකක් කිලෝග්රෑම් 100 ක පමණ ස්කන්ධයකින් යුක්ත මේවා ජාත්‍යන්තර භූභෞතික විද්‍යා වර්ෂය නිල වශයෙන් ආරම්භ වීමට පෙර ගුවන් ගැන්වීමට අදහස් කරන බැව් ද හෙතෙම දන්වා සිටියේ ය. ඉතා ඉක්මනින් ඒ සඳහා අනුමැතිය ලැබුණු අතර යෝජිත "ප්‍රාථමික චන්ද්‍රිකා" (රුසියානු බසින්: Простейший Спутник [Prosteyshyy Sputnik හෙවත් PS]) ද්වය PS-1 හා PS-2 ලෙස නම් කෙරිණි. ස්පුට්නික්-1 වශයෙන් අභ්‍යවකාශ ගැන්වුණේ PS-1 චන්ද්‍රිකාව යි. ඒ වන විට නිර්මාණය වෙමින් පැවති "D වස්තුව" පසුව, එනම් 1958 මැයි 15 වන දා, ස්පුට්නික්-3 වශයෙන් අභ්‍යවකාශ ගැන්විණි.

වැඩිදුර කියවීම සඳහා
 Cosmonautics: A Colorful History, Edited by Dr. Wayne R. Matson, Cosmos Books, Washington, D.C., USA, 1994 (ISBN 978-1-885609-01-4

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
 ස්පුට්නික් ව්‍යාපෘතිය (ඉංග්‍රීසියෙන්)
 50 වසරකට පෙර ස්පුට්නික් (ඉංග්‍රීසියෙන්)

අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය
අභ්‍යවකාශ යානා
සෝවියට් අභ්‍යවකාශ යානා

ස්පුට්නික්-1


La  es una estación de tren localizada en Hikone, Shiga, Japón.

Líneas
 Ohmi Railway
 Línea Principal

Historia
 20 de mayo de 1901 - Apertura con el nombre de
 1 de enero de 1917 - Estación renombrada a "Estación de Hikoneguchi"

Estaciones adyacentes

Enlaces externos
 Sitio oficial en Ohmi Railway

Estaciones de Ohmi Railway
Estaciones de ferrocarril de Shiga

Estación de Hikoneguchi


{{Info/navio
|nome            = Sava
|carreira        =
|imagem          = SS_Bodrog_1914.jpg

|proprietário    = Marinha Austro-Húngara
|fabricante      =
|homônimo        =
|batimento       = 14 de fevereiro de 1903
|lançamento      = 12 de abril de 1904
|comissionamento = 10 de novembro de 1904
|descomissionamento =
|estado          = Tomado pela Sérvia

|nome2        = Sava|carreira2    =
|proprietário2= Marinha da Iugoslávia
|homônimo2    = Rio Sava
|fatalidade2      = Afundado deliberadamente em 1941

|carreira3    =
|comissionamento3 = Reerguido pelo Estado Independente da Croácia
|fatalidade3  = Deliberadamente afundado em 8-9 de setembro de 1944

|carreira4    =
|descomissionamento4 = 1962
|estado4      = Preservado como navio-museu

|tipo            = Monitor
|classe          = Temes
|deslocamento    = 440 t
|comprimento     = 57,7 m
|boca            = 9,5 m
|calado          = 1,2 m
|propulsão       = 2 Caldeiras aquatubulares Yarrow
|velocidade      = 13 nós (24 km/h)
|guarnição       = 86
}}
O Sava é um monitor fluvial da classe Temes que foi construído para a Marinha Austro-Húngara como SMS Bodrog. Ele disparou os primeiros tiros da Primeira Guerra Mundial por volta da 1h, em 29 de julho de 1914, quando ele e dois outros monitores bombardearam as defesas sérvias perto de Belgrado. Ele fazia parte da Flotilha do Danúbio e lutou contra os exércitos sérvios e romenos, de Belgrado até a foz do Danúbio. Nos estágios finais da guerra, ele foi o último monitor a se retirar para Budapeste, mas foi capturado pelos sérvios quando encalhou em um banco de areia a jusante de Belgrado. Após a guerra, ele foi transferido para o recém-criado Reino dos Sérvios, Croatas e Eslovenos (mais tarde Iugoslávia), e renomeado para Sava. Permaneceu em serviço durante todo o período entre guerras, embora as restrições orçamentárias significassem que ele nem sempre estava em plena comissão.

Durante a invasão da Iugoslávia pelo Eixo, liderada pelos alemães em abril de 1941, Sava serviu na 1ª Divisão de Monitores. Junto com outro monitor (Vardar) ele colocou minas no Danúbio, perto da fronteira romena, durante os primeiros dias da invasão. Os dois monitores lutaram contra vários ataques da Luftwaffe, mas foram forçados a se retirar para Belgrado. Devido aos altos níveis dos rios e pontes baixas, a navegação era difícil e Sava foi afundado em 11 de abril. Alguns de seus tripulantes tentaram escapar através do país em direção à costa sul do Adriático, mas todos foram capturados antes da rendição iugoslava. O navio foi posteriormente reerguido pela marinha do estado fantoche do Eixo, conhecido como Estado Independente da Croácia, e continuou a servir como Sava até a noite de 8 de setembro de 1944, quando foi novamente afundado.

Após a Segunda Guerra Mundial, Sava foi reerguido mais uma vez e foi reformado para servir na Marinha Iugoslava de 1952 a 1962. Foi então transferido para uma empresa estatal que acabou sendo privatizada. Em 2005, o governo da Sérvia concedeu proteção limitada ao Sava depois que os cidadãos exigiram que ele fosse preservado como um museu flutuante, porém pouco foi feito para restaurá-lo na época. Em 2015, o Ministério da Defesa da Sérvia e o Museu Militar de Belgrado adquiriram o navio. Ele foi restaurado no início de 2019 e abriu como um museu flutuante em novembro de 2021.

 Características
O navio foi projetado pelo arquiteto naval austríaco Josef Thiel e construído para a Marinha Austro-Húngara por H. Schönichen. Originalmente chamado de SMS Bodrog, ele teve sua quilha batida em Neupest em 14 de fevereiro de 1903. Como seu navio irmão , ele tinha um comprimento total de 57,7 metros, uma boca de 9,5 metros e um calado de 1,2 metros. Seu deslocamento padrão era de 440 toneladas e sua tripulação consistia de 86 oficiais e praças. Bodrog tinha dois motores a vapor de expansão tripla, cada um acionando um único eixo de hélice. O vapor era fornecido por duas caldeiras Yarrow e seus motores geravam  quilowatts de potência. Conforme projetado, ele tinha uma velocidade máxima de treze nós (24 quilômetros por hora) e transportava 62 toneladas de carvão.Bodrog estava armado com dois canhões L/35 de 120 milímetros em torres de artilharia únicas, um obus L/10 de 120 milímetros em um pivô central e dois canhões de 37 milímetros. O alcance máximo de seus canhões de 120 milímetros era de dez quilômetros e seu obus podia disparar projéteis de 20 kg a uma distância máxima de 6,2 km. Sua blindagem consistia em um cinturão blindado, anteparas e torres de canhões com chapas de quarenta milímetros de espessura e blindagem de convés de 25 milímetros. A blindagem de sua torre de comando era de 75 milímetros. Bodrog foi lançado em 12 de abril de 1904, comissionado em 2 de agosto de 1904 e oficialmente concluído em 10 de novembro de 1904.

 Histórico de serviço

 Primeira Guerra Mundial

 Campanha sérvia Bodrog fazia parte da Flotilha do Danúbio e, no início da Primeira Guerra Mundial, tinha como base Zemun, sob o comando do Linienschiffsleutnant (LSL) Paul Ekl. Faziam parte desta flotilha outros três monitores e três barcos de patrulha. A Áustria-Hungria declarou guerra à Sérvia em 28 de julho de 1914 e pouco depois da 1h00 do dia seguinte, Bodrog e dois outros monitores dispararam os primeiros projéteis da guerra contra as fortificações sérvias na ponte ferroviária Zemun-Belgrado, sobre o rio Sava, e em Topčidersko Brdo. Os sérvios tiveram suas defesas destruídas pelos monitores e em agosto passaram a receber assistência dos russos. Este apoio incluiu o fornecimento e colocação de canhões navais e o estabelecimento de obstáculos fluviais e minas. Em 8 de setembro, a base austro-húngara em Zemun foi evacuada diante de um contra-ataque sérvio. Bodrog e o caça-minas Andor conduziram uma operação falsa em direção a Pančevo, em 19 de setembro, e seis dias depois, Bodrog bombardeou posições sérvias na margem do Sava, perto de Belgrado. No dia 28 de setembro ele se encontrou com o monitor SMS Szamos, em Banovci, e no dia seguinte os dois monitores bombardearam a Fortaleza de Belgrado e realizaram um reconhecimento de Zemun. Em 1 de outubro, Bodrog partiu para Budapeste, onde foi colocado em doca seca por duas semanas. Ele voltou para a flotilha em 15 de outubro. Em novembro, o apoio francês chegou a Belgrado, colocando em risco a ancoragem do monitor e, em 12 de novembro, Ekl foi substituído pelo LSL Olaf Wulff. O impasse continuou até o mês seguinte, quando os sérvios evacuaram Belgrado diante de um ataque austro-húngaro. Em 1 de dezembro, Bodrog e o recém-comissionado monitor SMS Enns forçaram os sérvios a bater em retirada. Depois de menos de duas semanas, os austro-húngaros abandonaram Belgrado, que logo foi recapturado pelos sérvios com apoio russo e francês. Bodrog continuou em ação contra a Sérvia e seus aliados em Belgrado até dezembro, quando sua base foi movida para Petrovaradin, perto de Novi Sad, para o inverno.

Os alemães e austro-húngaros queriam transportar munições pelo Danúbio, até o Império Otomano, então, em 24 de dezembro de 1914, Bodrog e o caça-minas Almos escoltaram o barco a vapor Trinitas, carregado com munições, o barco de patrulha b e dois rebocadores de Zemun, passando por Belgrado em direção ao Desfiladiero dos Portões de Ferro, na fronteira sérvio-romena. O comboio passou ileso pelas defesas de Belgrado, mas quando chegou a Smederevo recebeu informações de que os russos haviam "plantado" um campo minado e uma barreira de toras ao sul dos Portões de Ferro. O comboio voltou sob fogo pesado da artilharia russa e retirou-se para Pančevo, sem danos graves a qualquer embarcação. Bodrog retornou à base e o monitor SMS Inn foi enviado para guardar as munições e escoltar o comboio de volta a Petrovaradin. Em janeiro de 1915, a artilharia britânica chegou a Belgrado, reforçando ainda mais suas defesas, Bodrog passou os primeiros meses do ano em Zemun. Em 23 de fevereiro, o LSL Kosimus Böhm assumiu o comando. Em 1 de março, o Bodrog e vários outros navios, incluindo o monitor Körös foram transferidos para Petrovaradin. Após o início da campanha de Gallipoli, o fornecimento de munições aos otomanos tornou-se crítico, então outra tentativa foi planejada. Em 30 de março, o vapor Belgrad partiu de Zemun, escoltado por Bodrog e Enns. O comboio não foi detectado enquanto passava por Belgrado à noite, durante uma tempestade, mas depois que os monitores retornaram à base, Belgrado atingiu uma mina perto de Vinča e, depois de ficar sob fogo de artilharia pesada, explodiu perto de Ritopek.  Em 22 de abril de 1915, um "barco piquete" britânico que havia sido trazido por via-férrea de Salônica foi usado para atacar o ancoradouro da Flotilha do Danúbio, em Zemun, disparando dois torpedos sem sucesso.

Em setembro de 1915, as Potências Centrais se juntaram à Bulgária e o exército sérvio logo enfrentou uma esmagadora invasão terrestre austro-húngara, alemã e búlgara. No início de outubro, o 3º Exército Austro-Húngaro atacou Belgrado e Bodrog, junto com a maioria da flotilha, estava fortemente engajado no apoio as travessias perto da Fortaleza de Belgrado e da ilha de Ada Ciganlija.

 Campanha romena
Após a captura de Belgrado, em 11 de outubro, e a remoção inicial de minas e outros obstáculos, a flotilha navegou a jusante para Orşova, perto da fronteira húngara-romena, e esperava que o baixo Danúbio estivesse completamente coberto por minas. Começando em 30 de outubro de 1915, eles escoltaram uma série de comboios de munições pelo Danúbio até Lom, onde as munições foram transferidas para o sistema ferroviário búlgaro que iria para o Império Otomano.

Em novembro de 1915, Bodrog e os outros monitores fundearam em Rustschuk, Bulgária. As Potências Centrais estavam cientes de que os romenos estavam negociando para entrar na guerra do lado da Entente, então a flotilha estabeleceu uma base no Canal de Belene para proteger todos os 480 quilômetros da Fronteira do Danúbio entre a Romênia e a Bulgária. Durante 1915, os canhões de 37 milímetros do Bodrog foram substituídos por um único canhão L/18 de 66 milímetros, três metralhadoras também foram instaladas.

Quando os romenos entraram na guerra, em 27 de agosto de 1916, os monitores estavam novamente em Rustschuk, e foram imediatamente atacados por três torpedeiros improvisados que operavam no porto fluvial romeno de Giurgiu. Os torpedos que foram disparados erraram os monitores, mas atingiram um isqueiro (navio usado para transporte de cargas ou passageiros para navios maiores) carregado com combustível. Encarregada de bombardear Giurgiu no dia seguinte, a Segunda Divisão de Monitores, composta por Bodrog e três outros monitores, incendiou tanques de armazenamento de óleo, a estação ferroviária e os depósitos de munição, afundando vários isqueiros romenos. Enquanto o ataque estava em andamento, a Primeira Divisão de Monitores escoltou navios de suprimentos de volta ao ancoradouro de Belene. Bodrog e seus companheiros destruíram dois barcos de patrulha romenos e um lançador de minas improvisado, no caminho de volta para Belene. Isto foi seguido por incursões da Divisão tanto a leste quanto a oeste de Belene, durante as quais Turnu Măgurele e Zimnicea foram bombardeados.

Em 2 de outubro de 1916, Bodrog e Körös atacaram uma ponte flutuante romena que estava sendo construída através do Danúbio em Oryahovo, com cinco salvas diretas, contribuindo assim para a derrota da ofensiva romena de Flămânda. Isto foi seguido por uma ação de apoio à travessia do Terceiro Exército Austro-Húngaro, comandado pelo Generalfeldmarschall August von Mackensen, em Sistow. Bodrog então passou o inverno em Turnu Severin.

A partir de 21 de fevereiro de 1917, Bodrog e Körös foram implantados como navios guarda costas, em Brăila. Em 1 de março, Bodrog ficou preso no gelo, nas proximidades de Măcin. O LSL Guido Taschler assumiu o comando do Bodrog em 1918. O degelo da primavera daquele ano permitiu que Bodrog, Körös, Szamos, Bosna e vários outros navios enviados pela foz do Danúbio para o Mar Negro, como parte de Flottenabteilung Wulff (Divisão de Frota Wulff), sob o comando do Flottenkapitän (Capitão de Frota) Olav Wulff, chegassem em Odessa em 12 de abril. Em 15 de julho, ele e Bosna navegaram para o porto de Nikolaev e, a partir de 5 de agosto, Bodrog estava fundeado em Cherson. Em 12 de setembro, ele retornou a Brăila junto com outros navios.Bodrog foi enviado para Reni, perto da foz do Danúbio, para proteger as tropas austro-húngaras em retirada, chegando lá em 1º de outubro. Ele então navegou rio acima, chegando a Rustschuk em 11 de outubro e Giurgiu dois dias depois. Em 14 de outubro, foi fundeado em Lom. Ele foi a último monitor austro-húngaro a retirar-se para Budapeste e foi o único que não conseguiu chegar à cidade. Em 31 de outubro de 1918, Bodrog colidiu com um banco de areia enquanto navegava por uma forte neblina perto de Vinča. Mais tarde, foi capturado pelo exército sérvio.

 Período entreguerras e Segunda Guerra Mundial
Depois do Armistício, em setembro de 1919, Bodrog foi tripulado por marinheiros do recém-criado Reino dos Sérvios, Croatas e Eslovenos (; mais tarde o Reino da Iugoslávia). Sob os termos do Tratado de Saint-Germain-en-Laye, Bodrog foi transferido para o KSCS juntamente com uma série de outros navios, incluindo três outros monitores fluviais, mas não foi oficialmente entregue à Marinha KSCS, sendo renomeado como Sava, até 15 de abril de 1920. Seu navio irmão Temes foi transferido para a Romênia e renomeado Ardeal. Em 1925–1926, Sava foi reformado, mas no ano seguinte apenas dois dos quatro monitores fluviais da Marinha KSCS estavam sendo mantidos em pleno funcionamento. Em 1932, o adido naval britânico relatou que os navios iugoslavos estavam realizando pouco treinamento de artilharia e poucos exercícios ou manobras, devido aos orçamentos reduzidos.Sava estava baseado em Dubovac quando a invasão do Eixo liderada pelos alemães na Iugoslávia começou em 6 de abril de 1941. Ele foi designado para a 1ª Divisão de Monitores, e foi responsável pela defesa da fronteira romena no Danúbio, sob o controle operacional da 3ª Divisão de Infantaria Dunavska. Seu comandante era Poručnik bojnog broda S. Rojos.

Naquele dia, Sava e  lutaram contra vários ataques de aeronaves da Luftwaffe em sua base. Nos três dias seguintes, os dois monitores colocaram minas no Danúbio, perto da fronteira romena. Em 11 de abril, eles foram forçados a se retirar de Dubovac em direção a Belgrado. Durante sua retirada, eles sofreram repetidos ataques de bombardeios de mergulho Junkers Ju 87. Sava e o outro monitor não sofreram danos, e ancoraram na confluência dos rios Danúbio e Sava perto de Belgrado, por volta das 20h, onde se juntaram ao Morava. Os três capitães decidiram afundar suas embarcações devido ao alto nível de água nos rios e pontes baixas, o que significava que não havia espaço suficiente para os monitores navegarem livremente. As tripulações dos monitores foram então transportadas para dois rebocadores, mas quando um dos rebocadores estava passando sob uma ponte ferroviária, cargas na ponte explodiram acidentalmente e a ponte caiu sobre a embarcação. Dos 110 oficiais e homens a bordo do navio, 95 morreram.

Após o naufrágio dos monitores, cerca de 450 oficiais e homens do Sava e várias outras embarcações ribeirinhas se reuniram em Obrenovac. Munidos apenas com armas pessoais e algumas metralhadoras retiradas dos navios afundados, as tripulações partiram para a Baía de Kotor, no sul do Adriático, em dois grupos. O menor dos dois grupos atingiu seu objetivo, mas o grupo maior só chegou a Sarajevo em 14 de abril, antes de ser obrigado a se render. O restante seguiu para a Baía de Kotor, que foi capturada pelo XVII Corpo italiano, em 17 de abril.Sava foi reerguido e reparado pela marinha do Estado fantoche do Eixo, o Estado Independente da Croácia, e serviu ao lado de Morava, que também foi reerguido, reparado e renomeado Bosna. Junto com seis lanchas capturadas e dez embarcações auxiliares, eles compunham a força policial ribeirinha do estado croata. Sava fazia parte do 1º Grupo de Patrulha do Comando da Flotilha do Rio, com sede em Zemun. Sua tripulação o afundou perto de Slavonski Brod na noite de 8 de setembro de 1944 e desertou para os partisans iugoslavos.

 Pós-guerra Sava foi novamente reerguido e remodelado após a Segunda Guerra Mundial. Armado com duas torres de artilharia com canhões de 105 milímetros, três reparos simples de quarenta milímetros e montagens com seis canhões de vinte milímetros, ele serviu na Marinha Iugoslava de 1952 a 1962. Posteriormente, foi entregue nas mãos de uma empresa estatal, que foi privatizada após o desmembramento da Iugoslávia. Em 2005, o governo da Sérvia concedeu proteção limitada ao navio depois que os cidadãos exigiram que ele fosse preservado como um museu flutuante, embora pouco mais tivesse sido feito para restaurá-lo. Em dezembro de 2015, Sava foi adquirido pelo Ministério da Defesa da Sérvia e pelo Museu Militar de Belgrado, que planejava restaurá-lo. O navio é um dos dois únicos monitores de rios austro-húngaros sobreviventes que serviram durante a Primeira Guerra Mundial. O outro é o SMS Leitha, que está ancorado em Budapeste, perto do seu respectivo parlamento. No início de 2019, Sava'' havia sido restaurado. Ele foi inaugurado como um museu flutuante ao longo do rio Sava, em Belgrado, em novembro de 2021.

Bibliografia

Jornais

Marinha Austro-Húngara
Navios da Áustria-Hungria na Primeira Guerra Mundial
Navios da Segunda Guerra Mundial
Navios de 1900

Sava (monitor)


Olaylar

Doğumlar
 Aydınlatıcı Grigor, Hıristiyanlığın Ermeniler arasında yayılmasını sağlayan bir aziz (ö. 331)
 Córdobalı Hosius, Córdoba Kardinali (ö. 359)
 İmparator Nintoku, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 16. imparatoru (ö. 399)

Ölümler
 2 Ağustos - I. Stephenus, papa

257


1987 දී ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව තුලදී එල්ල වූ බෝම්බ ප්‍රහාරය සිදු වූයේ 1987,  අගෝස්තු 18 වන දිනදී ප්‍රහාරකයෙකු විසින් බෝම්බ දෙකක් රජයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් රැස්වී සිටි කාමරයක් තුලට දමා ගැසීමත් සමගිනි. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන සහ අග්‍රාමාත්‍යය රණසිංහ ප්‍රේමදාස අසුන් ගෙන සිටි මේසය මත වැටී පොළා පැන්න බෝම්බ පෙරළි ගියේය. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු සහ අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයෙකු පිපිරීම නිසා මිය ගියෝය.

පසුව සිදු කෙරුණු පොලිස් පරික්ෂණ වලදී සනාථවූයේ ඒ දිනවල රට තුල  කැරැල්ලක් දියත් කරමින් සිටි තහනමට ලක්ව සිටි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ජවිපෙ) සංවිධානයේ සාමාජීකයෙක් විසින් බෝම්බ විසි කර තිබූ බවය. ජවිපෙ සාමාජිකයන් 5 දෙනෙකු අවසානයේදී ප්‍රහාරය සිදු කලැයි චෝදනා ලැබ නඩු විභාගයට ලක් කෙරුණද ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති වීම නිසාවෙන් නිදහස් කරන ලදි. සති කිහිපයකට පෙර ඔහු විසින් ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීම නිසාවෙන් ජනාධිපති ජයවර්ධන මෙම ප්‍රහාරයේදී ඉලක්ක කෙරුණු බව විශ්වාස කෙරෙයි.

පසුබිම
ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් වල ස්වාධීන දෙමළ දේශයක් පිහිටුවීමේ අභිප්‍රාය ඇතුව  දෙමළ සටන්කාමීහූ 1983 දී   ත්‍රස්තවාදී යුද්ධයක් ඇරඹූහ. 1987 වන විට මෙම ගැටුම නිසා ජනයා 6,000 මිය ගොස් තිබුණි. 1987 මැයි වන විට, ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව විසින් දෙමළ කැරලිකරුවන් පරාජය කිරීමට ප්‍රධාන ක්‍රියාන්විතයක් දියත් කර තිබුණි; මෙම මෙහෙයුම සාර්ථක එකක් වූ අතර, යාපනය අර්ධද්වීපයේ කුඩා කොටසකට කැරලිකරුවන් මුළු ගන්වා තිබුණි. ශ්‍රී ලාංකික හමුදා සේනාධිපතිවරුන් විශ්වාස කළේ සති කිහිපයක් ඇතුලත සටන්කාමීන් සම්පූර්ණයෙන් පරාජය කිරීමට ඔවුන්ට හැකි වනු ඇති බවයි

කෙසේවෙතත්, ඉන්දියානු රජය මෙම ගැටුම වෙත මැදිහත්වීම වැඩි වශයෙන් සිදු කළේ, දකුණු ඉන්දියාව දෙමළුන් මිලියන 50 කට වාසභූමිය වූ නිසාත්, ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ සටන්කාමීන්ට අනුකම්පාවක් දැක්වූ නිසාත්ය. . ත්‍රස්තවාදීන් කොටු වී ඇති ස්ථානය වෙත ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව කෙමෙන් ලඟාවත්ම, ඉන්දියානු අගමැති  රජීව් ගාන්ධි විසින් කොටුවී සිටි ත්‍රස්තවාදීන්ට අහසින් ද්‍රව්‍ය හෙලීම ක්‍රියාත්මක කරන මෙන් විධාන කළ, මෙය ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපති  ජේ. ආර්. ජයවර්ධන විසින් නම් කරනු ලැබුයේ ඉන්දියාව විසින් සිදු කෙරුණු "විවෘත ආක්‍රමණකාරී ක්‍රියාවක් " ලෙසිනි.

සටන්කාමීන්ට සහය සලසනු වස් ඉන්දියානු හමුදාමය මැදිහත්වීමක් සිදුවීමට තිබූ මහත් ඉඩකඩ හමුවේ 1987 ජූලි 29 දිනදී, ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීම වෙත ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන හට මහත් බලපෑම් එල්ලවී ඔහු පීඩනයකට ලක් කෙරිණි.  මෙම ගිවිසුම අනුව,  ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරෙහි හා නැගෙනහිර සීමිත ස්වයං පාලනයක් ලබා දීමට හිලව් වශයෙන්, දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන් විසින් ඔවුන්ගේ ආයුධ බිම තැබීම නියමිතව තිබුණි. ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක වීම බලාත්මක කිරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාව වෙත හමුදාව එවීමට ඉන්දියාවට ඉඩ සැලසීමටද ජයවර්ධන මහතා එකඟ විය.

එය විසින් ඉන්දියාවට රට විකිණීමක් සිදු කෙරුනු බවත්, ඉන්දියානු හමුදා ආක්‍රමණික හමුදාවක් බවත් සැලකූ රටෙහි දකුණෙහි  සිංහල කණ්ඩායම් අතර මෙම ගිවිසුම අතිශයින් අප්‍රසාදයට ලක් විය.  ගිවිසුම අත්සන් තිරීමෙන් පසුව රජීව් ගාන්ධි ශ්‍රී ලංකාවෙන් පිටත් වන මොහොතේ, ආචාර පෙළපාලියේ සාමාජීකයෙක් විසින් රයිෆල් තුවක්කු හිසක් වෙතින් ඔහුට පහර දෙන ලදි.  මෙම සිදුවීමෙන් ගාන්ධි හට තුවාල සිදු නොවීය. මෙම මුර භටයා, රටෙහි දකුණේ කැරැල්ලක් දියත් කිරීමට උත්සාහ දරමින් සිටි සිංහල ජාතිකවාදී සංවිධානයක්වූ තහනම් කෙරුණු  වාමාංශික   ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙහි සාමාජිකයෙක් බව පසුව හෙළි විය.

බෝම්බ ප්‍රහාරය

ඉන්දු-ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමෙන් පසුව පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ පළමු පාර්ලිමේන්තු සැසිය  1987 අගෝස්තු 18 දිනදී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණි. පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමට පෙරාතුව, පාර්ලිමේන්තු සංකීර්ණයෙහි කොමිටි කාමර A තුල සති දෙකකට වරක් පැවැත්වෙන රජයේ පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායම් රැස්වීම පැවැත්විණි. පෙ.ව. 8. 40ට ඇරඹුනු මෙම රැස්වීමට මන්ත්‍රීවරුන් 120 පමණ සහභාගී වී සිටියහ. කණ්ඩායම මුලින්ම විනාඩි දෙකක නිෂ්ශබ්දතාවයක් ආරක්ෂා කළේ දින කිහිපයකට පෙර ජවිපෙ විසින් ඝාතනය කෙරුණු හා තංගල්ල සඳහා  පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී වරයාව සිටි ජිනදාස වීරසිංහ සිහි කරනු වස්ය.  පාම ඒ. ඩී. බී. ඒකනායක විසින් කණ්ඩායම අමතමින් සිටින විටදී යාබද කාමරයෙහි සිටි ඝාතකයෙක් විසින්, ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන සහ අග්‍රාමාත්‍ය රණසිංහ ප්‍රේමදාස වාඩිවී සිටි මූලාසන මේසය මතට බෝම්බ 2 දමා ගැසීය.  මේසය වෙත වැටී පොළා පැන්න බෝම්බ, ජාතික ආරක්ෂක උපදේශක ලලිත් ඇතුලත්මුදලි සහ මාතර දිස්ත්‍රික්ක අමාත්‍ය කීර්ති අබේවික්‍රම අසුන් ගෙන සිටි මේසය අසලට ගොස්, ඔවුන් ඉදිරියේ පුපුරා ගියේය.

එම රැස්වීමෙහි සිටි රජයේ ප්‍රවෘත්ති නිලධාරියා ප්‍රකාර, පිපිරීමෙන් අනතුරුව මහත් සංකූලතාවයක් රජයීය. ඔහු පැවසූ පරිදී සමහරක් මන්ත්‍රීවරුන් සිතුවේ පාර්ලිමේන්තුව ප්‍රහාරයකට ලක්ව ඇති බවයි. කාමරයෙන් විගස පිටවීම සඳහා, ලී පුටු භාවිතයෙන්, කාමරය හා පාර්ලිමේන්තු තණ පිටිය හා අතරවූ තුනී වීදුරු ආවරණය බිඳ දැමූ ඔවුහූ වහාම මෝටර් රථ වලට නංවා පිටත් කර යවන ලදි.

පිපිරීම අතරතුර මුහුණට දරුණු තුවාල ලැබූ මාතර දිස්ත්‍රික්කය සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී කීර්ති අබේවික්‍රම පිටතට රැගෙන ගොස් රෝහල වෙත විගසින් ගෙන ගිය මුත් අතරමගදී මිය ගියේය. පාර්ලිමේන්තු කාර්ය මණ්ඩලයෙහි නිලධාරියෙකු වූ නෝබර්ට් සේනාධීර පසුව මිය ගියේ හිසේ වූ උණ්ඩ කැබලි තුවාලයක් නිසාවෙනි. ජාතික ආරක්ෂක උපදේශක ලලිත් ඇතුලත්මුදලි, අග්‍රාමාත්‍යය ප්‍රේමදාස සහ අමාත්‍යවරුන් වූ  ගාමිණී ජයසූරිය, මොන්ටේගු ජයවික්‍රම සහ ඊ. එල්. බී. හුරුල්ලේ ඇතුළු තවත් දහසයදෙනෙකු ප්‍රහාරය නිසා තුවාල ලැබූහ. ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන තුවාල නොලබා බේරුණි.

ප්‍රහාරයෙන් පසුව වෙඩි තැබීම් සිදු වු බවට මුල් වාර්තා වලින් කියැවුනද, සිදුවීමේදී වෙඩි තැබීම් සිදුවී නැත.

ප්‍රතිචාරය

ප්‍රහාරය නිමවූ සැණෙකින්ම පාහේ ශ්‍රී ලාංකික ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන විසින් චෝදනා කළේ සිංහල ජනකාය තුල වූ "ත්‍රස්තවාදීන්" මෙම සිදුවීමට වග කිය යුතු බවයි. රට තුල සන්සුන්ව සිටින ලෙසද ආයාචනය කළ ඔහු, ප්‍රහාරය හැඳින්වූයේ "රටේ පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමය විනාශ කිරීමට ගත් උත්සාහයක්" ලෙසිනි.

ප්‍රහාරයෙන් දිනකට පසුව,  බ්‍රිතාන්‍ය ගුවන්විදුලි සේවය වාර්තා කළේ,  පසුව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙහි සන්නද්ධ අංශය බවට හඳුනාගනු ලැබුණු , දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරය එහි වගකීම භාර ගත් බවයි. ඔවුන් විසින්  තොළඹ නගරය තුල පත්‍රිකාද බෙදා හරිමින්, "හමුදාවන්හී සිටින සියළු දේශප්‍රේමී ජනයාගෙන්" "ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදයට" එරෙහි වන ලෙස ඉල්ලා සිටි අතර, ජනාධිපති ජයවර්ධන  "ද්‍රෝහියෙකු ලෙස නම් කරමින් ඔහුගේ මරණය අභිමත බැව්ද " කියා සිටියහ. ඔවුන් බීබීසී යට තවදුරටත් කියා සිටියේ ජයවර්ධන විසින් " මහත් දේශපාලන ස්වයංපාලනයක් ජනවාර්ගික දෙමළ ප්‍රදේශයන්ට  ලබා දීම නිසා සිංහල  අයිතිවාසිකම් පාවාදීම" වෙනුවෙන්  ඔහුගෙන් පළිගැනීමට අපේක්ෂා කරන බවයි.

කෙසේවෙතත් ප්‍රහාරයෙන් අනතුරුව සබැඳි ප්‍රචණ්ඩත්වය නොපැවතිණි.

පරික්ෂණය

ප්‍රහාරයෙන් අනතුරුව පොලිසිය විසින් පාර්ලිමේන්තු ගොඩනැගිල්ල මුද්‍රා තැබූ නමුත්, මුල් වාර්තා දැක්වූයේ පිපිරුමට අනතුරව පැවැති ව්‍යාකූල තත්ත්වය මධ්‍යයේ ඝාතකයා පලා ගිය බවකි. ප්‍රහාරයෙන් පසුව සැණෙකින් අත්අඩංගුවට ගැනීම් කිසිවක් සිදු නොවීය.

පසුව සිදුකෙරුණු පරීක්ෂණ වලින් ඇඟවුනේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ක්‍රියාකාරී සාමාජීකයෙක්වූ හා පාර්ලිමේන්තුව තුල කෑමබීම සැපයුම් සිදු කෙරුණු  පෞද්ගලික ආයතනයක සේවය කළ අජිත් කුමාර නමැත්තෙකු විසින් කොමිටි කාමරය තුලට බෝම්බ විසි කර ඇති බවයි.  සංකීර්ණය තුල සේවය කළ බොහෝ දෙනා සමගින් මිත්‍ර ව සිටි ඔහු හට බෝම්බ විසි කිරීමේදී ඔහු සිටි කාමරය වෙත යෑම් ඒම් හැකියාව තිබුණි. සිද්ධිය වූ සැණින් කුමාර අතුරුදහන් විය. ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමට තොරතුරු දෙන්නෙකුට රුපියල් මිලියනයක ($35,000) තෑග්ගක් දෙන බවට ප්‍රකාශ වුවද මාස කිහිපයක කාලයක් තුල ඔහු අත් අඩංගුවට පත් වීම මග හැරීය.

අත්‍යන්තයේදී, 1998, අප්‍රේල් 8 වන දිනදී ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද්දේ නාඋල්ලේදී  නීතිවිරෝධි මත්පැන් පිළිබඳවූ හා සිද්ධියකට අසම්බන්ධිතවූ වැටලීමකදී පොලිස් දැලෙන් පැන යෑමට උත්සාහ ගැනීමක් නිසාය. වැඩිදුර පරීක්ෂණ සිදු කෙරන තෙක් මොහු කවුරුන්ද යන බව පොලීසිය තේරුම් ගත්තේ නැත.

නඩු විභාගය

තවත් සගයන් සතරදෙනෙකු හා සමග අජිත් කුමාර අත්අඩංගුවට පත්වීමෙන් පසුව බෝම්බ ප්‍රහාරය එල්ල කිරීම පිළිබඳව ඔවුනට එරෙහිව චෝදනා ගොනු කරනු ලැබිණි. කරුණු දහයක් මත ඔවුනට එරෙහිව අධිචෝදනා ගොනු කරනු ලැබුණු අතර, ඒවාට ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මහතා ඝාතනය සිදු කිරීමට  උපක්‍රම යෙදීම සහ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහතා ඝාතනය කිරීමට උත්සාහ කිරීමද  ඇතුලත් විය.  අධිකරණයේදී, රජයේ නීතිඥ පාලිත ප්‍රනාන්දු තර්ක කළේ,  එකල තහනම් කළ සංවීධානයක් වූ  ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙහි (ජවිපෙ) කුමාර සාමාජීකයෙක්වූ අතර, ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු හා නැගෙනහිර ප්‍රදේශ වල ඉන්දියානු හමුදාව යෙදවීම පිළිබඳ ජනාධිපති ජයවර්ධනගේ තීරණය හේතුවෙන් ජවිපෙ විසින් මෙම ප්‍රහාරය සිදු  කරන මෙන් ඔහු හට නියෝග කෙරුණු බවයි. ඔහුගේ නඩු විභාගය පුරාවටම උපරිම ආරක්ෂිත වැලිකඩ බන්ධනාගාරයෙහි කුමාර රඳවා තබන ලදි.

1990, ඔක්තොම්බර් 12 දිනදී කොළඹ මහාධිකරණය විසින් ලබාදුන් ඒකමතික තීන්දුව අනුව පළමු විත්තිකරු තුමාර සහ පස්වන විත්තිකරු එම්. ජයසිරි ගුණවර්ධන නිදහස් කෙරුණේ ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති වීම නිසාය. තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කරමින්, මහාධිකරණ විනිසුරු ආනන්ද ග්‍රේරු කියා සිටියේ   යුක්ති සහගත සැකයකින් තොරව චෝදනා ඔප්පු කිරීමට පැමිණිලි පක්ෂය විසින් අසමත් වී ඇති බවයි. වෙනත් විත්තිකරුවන් තිදෙනෙක් ඔක්තොම්බර් 4 වෙනිදා නිදහස් කරන ලදි. කෙසේවෙතත් සිරෙන් නිදහස් කළ සැණින්, කුමාර සහ ගුණවර්ධන යළි-අත්අඩංගුවට ගැණුනේ, නීතිපති විසින් නඩු තීන්දුවට විරුද්ධව අභියාචනය කරන බැවිනි.

නඩු විභාගය තුලදී, විත්තිකරුවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ අනාගත අමාත්‍ය සුසිල් ප්‍රේම්ජයන්ත් සහ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික  මංගල මුණසිංහ යන අයවළුන්ය.

අත්‍යන්තයේදී, 1993, අගෝස්තු 6 දිනදී අජිත් කුමාර නිදහස් කෙරිණි. එයින් පසු ඔහු දේශපාලනයට පිවිසුණු අතර, එවිට සාපරාධි ක්‍රියා වලින් බැහැරව සිටි ජවිපෙ හී  ක්‍රියාකාරි සාමාජිකයෙක් විය. ඔහු පසුව ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩලයේ සාමාජීකයෙක් වී, ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරයෙකු වී,  1999 සබරගමුව පළාත් සභා මැතිවරණයේදී අසාර්ථක ලෙසින් ජවිපෙ මහ ඇමති  අපේක්ෂකයා විය.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකා‍වේ සිවිල් යුද්ධය
ශ්‍රී ලංකා‍වේ සිවිල් යුද්ධයෙහි ඉන්දියානු මැදිහත්වීම
දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව (ඉංග්‍රීසි)
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නිල වෙබ් අඩවිය (ඉංග්‍රීසි)

1987 වසරෙහිදී ත්‍රස්තවාදී සිදුවීම්
ශ්‍රී ලංකාවේ 1987 වසර
ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදය
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වෙත වගකීම පැවරුණු ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර
ඝාතන ප්‍රයත්න


An Solenidium in uska genus han Liliopsida. An Solenidium in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Solenidium

Solenidium


WWE Intercontinental Championship je naslov u profesionalnom hrvanju predstavljen i korišten u američkoj tvrtki WWE na SmackDown brendu. Jedan je od dva naslova druge kategorije za WWE-ov glavni roster, zajedno s WWE United States Championshipom, koji se nalazi na Raw brandu. Trenutni prvak je Ricochet koji naslov drži po prvi put.

Etimologija

Povijest

Ocjene

Osvajači

Izvori

Vanjske poveznice

Naslovi u profesionalnom hrvanju

WWE-ov međukontinentalni naslov


is a village located in Aki District, Kōchi Prefecture, Japan. , the village had an estimated population of 3,636 in 1767 households and a population density of 92 persons per km².The total area of the village is .

Geography
Geisei is located in southeastern Kōchi Prefecture on the island of Shikoku. It is facing the Pacific Ocean to the south and mountains in the north.

Neighbouring municipalities
Kōchi Prefecture
 Aki
Kōnan

Climate
Geisei has a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with hot summers and cool winters. Precipitation is high, but there is a pronounced difference between the wetter summers and drier winters.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Geisei has decreased steadily since the 1960s.

History
As with all of Kōchi Prefecture, the area of Geisei was part of ancient Tosa Province. The name of Aki District appears in Nara period records. During the Edo period, the area was part of the holdings of Tosa Domain ruled by the Yamauchi clan from their seat at Kōchi Castle. The villages of Wajiki (和食村), Umanoue (馬ノ上村) and Nishibun (西分村) were established with the creation of the modern municipalities system on October 1, 1889. The three villages merged on July 20, 1954 to form the village of Geisei.

Government
Geisei has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral village council of five members. Geisei, , together with the other municipalities of Aki District, contributes one member to the Kōchi Prefectural Assembly. In terms of national politics, the village is part of Kōchi 1st district of the lower house of the Diet of Japan. Geisei's first mayor, Masao Okamura, served from 1946 as mayor of Nishibun to his retirement in 1996 for 50 years in the same post. He had been reelected 13 consecutive times, ten of which elections were unopposed.

Economy
The local economy is centered on horticulture and greenhouse farming, with commercial fishing and forestry playing a smaller roles.

Education
Geisei has one public elementary school and one public middle schools operated by the village government. The village does not have a high school.

Transportation

Railway
Tosa Kuroshio Railway - Asa Line
 -

Highways

References

External links

Villages in Kōchi Prefecture
Populated coastal places in Japan

Geisei, Kōchi


Crew Dragon Freedom (Dragon Capsule C212) é uma nave Crew Dragon fabricada e operada pela SpaceX. Ela é utilizada no Programa de Tripulações Comerciais. Ela iniciou sua primeira missão no dia 27 de abril de 2022, como parte da SpaceX Crew-4.

História
No dia 23 de março de 2022 foi anunciado que a C212 viria a ser chamada Freedom. O astronauta Kjell Lindgren disse que o nome foi escolhido por celebrar um direito humano fundamental, junto da indústria e inovação que emanam-se do espírito humano quando não se encontra com problemas. A cápsula também honra o Freedom 7, a cápsula que levou Alan Shepard no primeiro voo espacial tripulado dos Estados Unidos.

Ver também
Crew Dragon Endurance
Crew Dragon Resilience
Crew Dragon Endeavour

SpaceX Dragon 2
Veículos espaciais individuais

Crew Dragon Freedom


Albert Laurence Di Meola (born July 22, 1954) is an Italian-American guitarist. Known for his works in jazz fusion and world music, he began his career as guitarist with the group Return to Forever in 1974. From 1976 to 1978 he played with Stomu Yamashta in the supergroup Go on three records. The 1970s and 1980s saw albums such as Land of the Midnight Sun,  Elegant Gypsy, Casino and Friday Night in San Francisco earn him both critical and commercial success.

Early life
Born in Jersey City, New Jersey, into an Italian family with roots in Cerreto Sannita, a small town northeast of Benevento, Di Meola grew up in Bergenfield, where he attended Bergenfield High School. He has been a resident of Old Tappan, New Jersey.

When he was eight years old, he was inspired by Elvis Presley and the Ventures to start playing guitar. His teacher directed him toward jazz standards. He cites as influences jazz guitarists George Benson and Kenny Burrell and bluegrass and country guitarists Clarence White and Doc Watson.

Career

He attended Berklee College of Music in 1971. At nineteen, he was hired by Chick Corea to replace Bill Connors in the pioneering jazz fusion band Return to Forever with Stanley Clarke and Lenny White. He recorded three albums with Return to Forever, helping the quartet earn its greatest commercial success as all three albums cracked the Top 40 on the U.S. Billboard pop albums chart.

As Return to Forever was disbanding around 1976, Di Meola began recording solo albums on which he demonstrated a mastery of jazz fusion, flamenco, and Mediterranean music. His album Elegant Gypsy (1977) received a gold certification. In 1980, he recorded the acoustic live album, Friday Night in San Francisco, with Paco de Lucía and John McLaughlin.

In the beginning of his career, as evidenced on his first solo album Land of the Midnight Sun (1976, on which Jaco Pastorius and the ex-members of RTF collaborated), Di Meola was noted for his technical mastery and extremely fast, complex guitar solos and compositions. But even on his early albums, he had begun to explore Mediterranean cultures and acoustic genres like flamenco. Notable examples are "Mediterranean Sundance" and "Lady of Rome, Sister of Brazil" from the Elegant Gypsy album (1977).

His early albums were influential among rock and jazz guitarists. Di Meola continued to explore Latin music within jazz fusion on Casino and Splendido Hotel. He exhibited a more subtle touch on acoustic numbers "Fantasia Suite for Two Guitars" from the Casino album and on the best-selling live album with McLaughlin and de Lucia, Friday Night in San Francisco. The latter album became one of the most popular live albums for acoustic guitar, selling more than two million copies worldwide.

In the mid-1980s, Di Meola began to incorporate the Synclavier guitar synthesizer into his compositions. Except for the occasional electric guitar foray on albums such as 1991's Kiss My Axe, he spent most of the next two decades exploring acoustic music and world music. He rediscovered his love of the electric guitar in 2006, and the DVD of his concert at the Leverkusen Jazz Festival 2006 is subtitled Return to Electric Guitar. In 2018, Di Meola was awarded an honorary doctorate of music from his alma mater, Berklee College of Music.

Personal life
In September 2023 while performing on stage in Bucharest, Romania Di Meola suffered a heart attack. He was admitted to a local hospital where he was treated for segment elevation myocardial infarction.

Discography

 1976 Land of the Midnight Sun (Columbia)
 1977 Elegant Gypsy (Columbia)
 1978 Casino (Columbia)
 1980 Splendido Hotel (Columbia)
 1981 Friday Night in San Francisco with John McLaughlin, Paco de Lucia (Columbia)
 1982 Tour De Force – Live (Columbia)
 1982 Electric Rendezvous (Columbia)
 1983 Passion, Grace & Fire with John McLaughlin, Paco de Lucia (Columbia)
 1983 Scenario (Columbia)
 1985 Cielo e Terra (Manhattan)
 1985 Soaring Through a Dream with Al Di Meola Project (Manhattan)
 1987 Tirami Su with Al Di Meola Project (Manhattan)
 1991 Kiss My Axe with Al Di Meola Project (Tomato)
 1991 World Sinfonia (Tomato)
 1993 Heart of the Immigrants (Mesa)
 1994 Orange and Blue (Bluemoon)
 1995 The Rite of Strings with Stanley Clarke, Jean-Luc Ponty
 1996 The Guitar Trio with John McLaughlin, Paco de Lucia (Verve)
 1996 Di Meola Plays Piazzolla (Bluemoon)
 1998 The Infinite Desire (Telarc)
 1999 Winter Nights (Telarc)
 2000 World Sinfonía III – The Grande Passion (Telarc)
 2002 Flesh on Flesh (Telarc)
 2005 Cosmopolitan Life with Leonid Agutin (Ole)
 2006 Vocal Rendezvous (SPV)
 2006 Consequence of Chaos (Telarc)
 2007 Diabolic Inventions and Seduction for Solo Guitar (In-Akustik)
 2007 Live in London
 2008 World Sinfonia – La Melodia
 2008 He and Carmen with Eszter Horgas
 2010 One Night in Montreal (Jazz Hour)
 2011 Pursuit of Radical Rhapsody (Telarc)
 2013 All Your Life: A Tribute to the Beatles Recorded at Abbey Road Studios, London
 2015 Elysium (In-Akustik)
 2017 Morocco Fantasia (In-Akustik)
 2018 Elegant Gypsy & More Live (Ear Music)
 2018 Opus (Ear Music)
 2020 Across the Universe  (Ear Music)
 2022 Saturday Night in San Francisco

With Return to Forever
 1974 : Where Have I Known You Before (Polydor)
 1975 : No Mystery (Polydor)
 1976 : Romantic Warrior (Columbia)
 2008 : Returns (Eagle Records)

References

External links

 Official site
 Al Di Meola Interview at NAMM Oral History Collection (2015)

1954 births
Living people
20th-century American guitarists
21st-century American guitarists
American jazz guitarists
Jazz fusion guitarists
Jazz-rock guitarists
Lead guitarists
Return to Forever members
Columbia Records artists
American jazz musicians
Latin jazz guitarists
Berklee College of Music alumni
Bergenfield High School alumni
American people of Italian descent
People from Bergenfield, New Jersey
Musicians from Jersey City, New Jersey
People from Old Tappan, New Jersey
Guitarists from New Jersey
American male guitarists
20th-century American male musicians
21st-century American male musicians
American male jazz musicians

Al Di Meola


A Revista Ciência Agronômica é um periódico científico editado pelo Centro de Ciências Agrárias da Universidade Federal do Ceará que publica artigos científicos no campo de Agronomia. Publicada desde seu lançamento em 1971, esta revista está indexada em várias bases como Latindex e DOAJ.

Na avaliação do Qualis realizada pela Coordenação de Aperfeiçoamento de Pessoal de Nível Superior (CAPES), este periódico foi classificado no extrato B1 nas áreas de Ciência de alimentos, Ciências agrárias, Ciências ambientais, Geografia, Interdisciplinar, Planejamento Urbano/Demografia e Zootecnia.

Ligações externas

Revistas científicas do Ceará

Revista Ciência Agronômica


Sije Visser (Menaldum, 27 de agosto de 1950) é um ex-futebolista neerlandês que atuava como zagueiro. É ídolo do NEC Nijmegen, onde é o recordista com 490 partidas oficiais disputadas pelo clube.

Carreira
Sije Visser construiu quase toda sua carreira no NEC, que jogou de 1971 a 1986, sendo o recordista de jogos pelo clube em toda a história. Nascido em Manaldum, na província de Frísia, Chegou clube de Nijmegen após destacar-se no modesto clube semiprofissional Hermes DVS. Pelo Nijmegen, foi capitão durante muito tempo, disputou 490 jogos e marcou 22 gols, além dois vice-campeonatos da Copa da Holanda e três rebaixamentos e um titulo da Eereste Divisie de 1973–74 onde clube foi à disputada Eredivisie pela primeira vez, tendo aposentado-se aos 36 anos em 1986.

Devido a sua importância, em 2013 foi um selecionados em uma lista juntamente com outros ídolos do clube da década de 1970 para ser marcado no estádio do clube através de votação de torcedores.

Títulos

NEC Nijmegen

 Eereste Divisie: 1973–74

Ligações externas
Perfil de Sije Visser no WorldFootball

Naturais dos Países Baixos
Futebolistas dos Países Baixos
Futebolistas do NEC Nijmegen

Sije Visser


Dark eru þýskir sjónvarpsþættir sem voru skapaðir af Baran bo Odar og Jantje Friese. Þættirnir hófu göngu sína þann 1. desember 2017 þegar þeim var streymt inn á Netflix og varð Dark þar með fyrsta þýska sjónvarpsþáttaröðin sem framleidd var fyrir streymisveituna.

Þættirnir gerast í bænum Winden og fjalla um fjórar fjölskyldur sem tengjast í gegnum óhuggulegt mannhvarfsmál þar sem tveir ungir drengir hverfa sporlaust. Í fyrstu virðist um hefðbundinn sakamálaþátt að ræða en fljótlega er áhorfendum gert ljóst að eitthvað dularfyllra er á seiði.

Söguþráður
Sagan hverfist um fjórar fjölskyldur sem hafa búið kynslóðum saman í þýska smábænum Winden. Þegar ungir drengir byrja að hverfa fara ýmis leyndarmál að koma upp á yfirborðið.

Fyrsta serían hefst árið 2019, en einnig aftur til 1986 og 1953 þegar nokkar af aðalpersónum þáttanna fara að ferðast í gengum tíma. Í hellakerfi undir kjarnorkuveri bæjarins er að finna smugu milli þriggja staða í tímarúmi. Fjölskyldurnar fjórar eru Kahnwald, Nielsen, Doppler og Tiedemann. Líf þeirra umturnast þegar gömul leyndarmál og flókin fjölskyldutengsl eru afhjúpuð.

Önnur sería heldur áfram þar sem frá var horfið í fyrstu seríunni. Þar halda persónurnar áfram að reyna að sameinast á ný í réttu tímarúmi. Serían gerist nokkrum mánuðum eftir lok fyrstu seríu, árin 2020, 1987 og 1954. Fleiri tímalínur bætast við, árin 2053 og 1921. Hópur sem kallar sig Sic Mundus Creatus Est hefur mikil áhrif á örlög íbúanna í Winden.

Í þriðju og síðustu seríu er farið í gegnum tímann í kjölfar heimsendis árið 2020. Í þessari seríu ferðast persónurnar ekki einungis í tíma heldur einnig yfir í hliðstæða veröld. Sögusviðið er því árin 1954, 1987, 2020 og 2053 í okkar heimi en bætist við sögusvið árin 1888, 2019 og 2052 í hliðstæða heiminum. Í þriðju seríu sjáum við einnig tengingar milli atburða þessara mismunandi ára og ýmsum flóknum spurningum er loks svarað.

Leikarar og persónur

Persónur
Kahnwald fjölskyldan

 Jonas Kahnwald: Menntaskólastrákur sem er að jafna sig eftir sjálfsvíg föður síns.
 Hannah Kahnwald: Mamma Jonas og dóttir Sebastian Krüger. Sjúkranuddari sem á í leynilegu framhjáhaldi með Ulrich.
 Michael Kahnwald: Pabbi Jonas sem fremur sjálfsmorð í byrjun þáttanna.
 Ines Kahnwald: Amma Jonas og fósturmamma Mikkel. Fyrrverandi hjúkrunarfræðingur.
 Daniel Kahnwald: Pabbi Ines. Lögreglustjóri árið 1953.

Nielsen fjölskyldan

 Martha Nielsen: dóttir Ulrich og Katharina. Systir Magnus og Mikkel. Kærasta Bartosz.
 Magnus Nielsen: eldri sonur Ulrich og Katharina. Bróðir Martha og Mikkel. Kærasti Franziska.
 Mikkel Nielsen: yngri sonur Ulrich og Katharina. Bróðir Magnus og Martha. Hverfur árið 2019 en birtist síðan árið 1986.
 Ulrich Nielsen: Eiginmaður Katharina. Pabbi Magnus, Martha og Mikkel. Lögreglumaður sem á í leynilegu framhjáhaldi með Hannah.
 Katharina Nielsen: Eiginkona Ulrich. Mamma Magnus, Martha og Mikkel. Skólastjóri menntaskólans í Winden.
 Tronte Nielsen: Pabbi Ulrich og Mads. Eiginmaður Jana. Blaðamaður. Afi Magnus, Martha og Mikkel.
 Jana Nielsen: Mamma Ulrich og Mads. Eiginkona Tronte. Amma Magnus, Martha og Mikkel.
 Mads Nielsen: Bróðir Ulrich sem hvarf á dularfullan hátt árið 1986.
 Agnes Nielsen: Mamma Tronte. Nýlega flutt til Winden árið 1953.

Doppler fjölskyldan

 Franziska Doppler: Eldri dóttir Peter og Charlotte. Systir Elisabeth. Kærasta Magnus.
 Elisabeth Doppler: Yngri dóttir Peter og Charlotte. Systir Franziska. Elisabeth er heyrnalaus.
 Peter Doppler: Eiginmaður Charlotte. Pabbi Franziska og Elisabet. Sálfræðingur.
 Charlotte Doppler: Eiginkona Peter. Mamma Franziska og Elisabet. Lögreglustjóri í Winden árið 2019.
 Helge Doppler: Pabbi Peter sem er geðsjúklingur. Fyrrverandi eftirlitsvörður í kjarnorkuverinu.
 Bernd Doppler: Pabbi Helge. Stofnandi kjarnorkuversins.
 Greta Doppler: Mamma Helge. Eiginkona Bernd.

Tiedemann fjölskyldan

 Bartosz Tiedemann: Sonur Regina og Aleksander. Besti vinur Jonas og kærasti Martha.
 Regina Tiedemann: Mamma Bartosz og eiginkona Aleksander. Hótelstjóri.
 Aleksander Tiedemann: Pabbi Bartosz og eiginmaður Regina. Forstjóri kjarnorkuversins.
 Claudia Tiedemann: Mamma Regina sem ekki hefur sést til í fjölda ára. Fyrrverandi forstjóri kjarnorkuversins.
 Egon Tiedemann: Pabbi Claudia og eiginmaður Doris. Lögreglumaður árið 1953 og lögreglustjóri 1986.
 Silja Tiedemann: Dóttir Hannah og Egon. Mamma Noah og Agnes. Þekkt sem "stelpan úr framtíðinni".

Aðrar persónur

 Noah: Dularfullur prestur. Blóðfaðir Charlotte og meðlimur Sic Mundus Creatus Est.

 "The Stranger": Dularfullur tímaflakkari.
 Adam: leiðtogi Sic Mundus Creatus Est.
 Eva: leiðtogi Erit Lux
 H. G. Tannhaus: fósturfaðir Charlotte. Klukkusmiður og lektor í kennilegri eðlisfræði. Höfundur bókarinnar A Journey Through Time.
 Helene Albers: Ofbeldisfull mamma Katharina. Geðhjúkrunarfræðingur.
 "The Unknown": sonur Martha og Jonas. Tilvist hans er talin vera upphafið á upplausn tímans.
 W. Clausen: Rannsóknarlögreglumaður sem er fenginn til að rannsaka dularfullu mannshvörfin í Winden.

Heimildir

Fleiri síður
 Dark - The Official Guide

Sjónvarpsþættir
Þýskir sjónvarpsþættir

Dark


John Haynes (May 1, 1594 – c. January 9, 1653/4), also sometimes spelled Haines, was a colonial magistrate and one of the founders of the Connecticut Colony.  He served one term as governor of the Massachusetts Bay Colony and was the first governor of Connecticut, ultimately serving eight separate terms. Although Colonial Connecticut prohibited Governors from serving consecutive terms at the time, "John Haynes was so popular with the colonists that he served alternately as governor and often as deputy governor from 1639 to his death in 1653."

Haynes was influential in the drafting of laws and legal frameworks in both Massachusetts and Connecticut.  He was on the committee that drafted the Fundamental Orders of Connecticut, which has been called one of the first written constitutions.  He also invested most of his fortune in Connecticut, "to the ruine of his famylye in Englande".

Early life

Haynes was likely born at Messing, Essex, England, the eldest son of John Haynes and Mary Michel Haynes. The family was an armigerous gentry or 'visitation family' who had lived at Codicote, Herefordshire, and at Great Haddam.  In 1605, when he was eleven, his father died, and he eventually inherited the family's many properties.  It is possible that Haynes attended Cambridge; during the relevant time period, two John Hayneses are listed as attending. By about 1616, Haynes was living at Gurney's Manor, Hingham, Norfolk, a hotbed of Puritan sentiment, where Haynes was Lord of the Manor. There he married Mary Thorneton, the daughter of Norfolk nobility, with whom he had six children. In 1627, his wife Mary died and was buried at St Andrew's Church in Hingham.  In the early 1620s, he purchased Copford Hall, near Colchester in Essex; this estate alone was reported to produce £1,100 per year.

Essex was also a Puritan center, and Haynes was greatly influenced by the pastor Thomas Hooker, who was a close friend.  In about 1630, John Winthrop and John Humphreys, two of the founders of the Massachusetts Bay Colony, extended invitations to Hooker and Haynes to join them in the New World.  Apparently leaving his minor children behind, Haynes emigrated in 1633, sailing aboard the Griffin with Hooker.  They settled first at Newtowne (later renamed Cambridge), where Haynes was the guest of Thomas Dudley until his own house was ready.

Massachusetts Bay Colony
As a man of some means, (Winthrop referred to him as a "man of great estate") in 1634, Haynes was admitted as a freeman and elected to the colony's council of assistants.  He was also named to a committee overseeing military matters, a position that assumed some importance when war broke out with the Pequot tribe that year.  The assistants were called on to consider the controversial defacement of the English flag by John Endecott in 1634. Claiming that St George's Cross was a symbol of popery, he had cut it from the Salem militia company's banner. Haynes was part of a moderate faction that disagreed with Endecott's action, claiming that the cross had been reduced to a symbol of nationalism. For his action, Endecott was censured and deprived of serving in any offices for one year.

In 1634, Haynes served in a variety of municipal capacities. He was a Cambridge selectman and served on a commission that decided the boundary between Boston and Charlestown.  He was elected governor in 1635, winning an election that Roger Ludlow had been expected to win. Haynes had argued for the lowering of taxes; Ludlow also alleged that the deputies of some towns had made private agreements that concerned the vote before it occurred. Ludlow, who was not even elected as an assistant, was apparently motivated by his loss to leave the colony for a settlement on the Connecticut River.

Haynes' one-year term as governor was marked by political conflict between a faction led by Haynes, Hooker, and Dudley, and another led by Winthrop. The major disagreement between them concerned the strictness of judicial procedures and the process of rendering judgments; the Haynes faction believed that Winthrop had been lax in some of his decisions.  The conservative faction was successful in enacting regulations for stricter judicial procedures; it also passed legislation banning the smoking of tobacco and restricting overly ostentatious or fashionable clothing.  Haynes also presided over the trial and banishment of Roger Williams, an act that Williams reports Haynes later expressed some regret over.

Connecticut Colony
In 1635, a significant religious division began to grow in the Massachusetts colony. Anne Hutchinson and others espoused the Antinomianist view that the laws of the Church of England did not apply to them, while others argued the opposing Legalist position. Harsh reactions to the controversy may have played a role in the decision by Hooker, and consequently Haynes, to leave the colony for new settlements on the Connecticut River. Historians have also cited shortages of land and food as a reason for this migration, and political competition between Haynes and Winthrop. Winthrop recorded that Hooker's company was motivated by "the strong bent of their spirits to remove".

Haynes, while making arrangements to follow Hooker, continued to be involved in Massachusetts through 1636, serving as an assistant and as colonel of one of the colony's militia regiments.  His lieutenant colonel was Roger Harlakenden, who in 1635 came over from England with his sister Mabel. John and Mabel were married in 1636; they had five children.

Haynes joined Hooker at the settlement they called Hartford in 1637. The colonial settlements on the river were established without any sort of royal charter and were not within the bounds of the Massachusetts Bay Colony. For the first two years, the few small settlements were governed by a general court of magistrates, headed by Haynes, and were likely preoccupied with the ongoing conflict with the Pequots.  After the war ended in late 1638, the magistrates began drafting a body of principles and laws; these were ratified in January 1638/9.  Now known as the Fundamental Orders of Connecticut, this document has been called the "first written constitution".  The chief architects of the Fundamental Orders were Ludlow, the colony's principal legal mind, Haynes, and Thomas Hooker, who was known to advocate for the liberties the document enshrines.

Pursuant to the terms of this constitution, elections were held on April 11, 1639, and Haynes was elected as the colony's first governor.  Because of restrictions in the constitution that disallowed consecutive terms, he was in and out of the office of governor a total of eight times between 1639 and his death in 1653/4. During most of the years he was not governor, he was instead the deputy governor.

Due to a lack of detailed documentation, the exact role Haynes played in the colony's political activities is unclear.  One of his more notable achievements was the negotiations with some of the neighboring colonies that led to the creation of the New England Confederation in 1643.  This organization was a loose confederation of the Connecticut, Massachusetts Bay, New Haven, and Plymouth Colonies, principally established to coordinate defense against common threats. For Connecticut, the major threats came from Indians and from the Dutch of the New Netherlands to the west.  In particular, the smaller colonies benefited from this confederation at the expense of the significantly more populous Massachusetts colony. During his terms in office, he was called upon to mediate disputes between local Indians and to negotiate with Dutch representatives of the New Netherlands, who claimed land south of Hartford on the Connecticut River. When one Dutch trader complained about the seizure by some Englishmen of land he claimed, Haynes responded that because the Dutchman had done nothing to develop the land, and that because "it was a sin to let such rich land ... lie uncultivated", he had effectively forfeited his claim.  This dispute resulted in minor military confrontations between the English and Dutch in the 1640s and was resolved temporarily in the 1650 Treaty of Hartford, in which the Dutch ceded their claims on the river.  Some territorial disputes continued even after the English took New Netherlands from the Dutch in 1664, and the territory described in the Duke of York's charter overlapped that of Connecticut.

Death and legacy
Contrary to the engraved date on his tombstone in Hartford's Ancient Burying Ground, Haynes did not die on March 1, 1653/4. A letter, written by John Winthrop the Younger on January 9, 1653/4, mentions his recent death.  The Connecticut General Court issued a statement on March 6, calling for a "day of humiliation" following the "sudden death of our late Governor".  Haynes' son, Hezekiah, a military officer who served in the English Civil War, noted that his father had invested between £7,000 and £8,000 in the colony "to the ruine of his famylye in Englande"; his estate was valued at about £1,500.  Haynes was a significant landowner in the Hartford area, and he and Edward Hopkins operated a mill in the town. Haynes' daughter Ruth married Samuel Wyllys, the son of another Connecticut founder, George Wyllys. Their descendants have continued the legacy of political involvement in Connecticut and elsewhere.

Notes

References

1594 births
1653 deaths
American Puritans
Colonial governors of Connecticut
Colonial governors of Massachusetts
Founders of Hartford, Connecticut
Lieutenant Governors of Connecticut
New England Puritanism
Magistrates of the Connecticut General Court (1636–1662)
People from Hingham, Norfolk
People from the Borough of Colchester

John Haynes (governor)


Robert Collett (2 de diciembre de 1842, Oslo - 27 de enero de 1913, Oslo) fue un zoólogo noruego.

Estudió los vertebrados, principalmente peces. Fue conservador (1864) y posteriormente director (1882) del Museo de Historia Natural de la Universidad de Oslo.

Publicaciones
 1895 : On a new agonoid fish (Agonus gilberti) from Kamtschatka. Proc. Zool. Soc. Lond., 1894 (pt. 4) : 670-675, pl. 45.

Véase también
Taxones descritos por Robert Collett

Enlaces externos
Taxon author(s): Collett, 1898, Integrated Taxonomic Information System (ITIS).

Zoólogos de Noruega
Comendadores de la Orden de Nuestra Señora de la Concepción de Villaviciosa

Robert Collett


Svijet

Otkrića
 Edmond Halley prvi put otkrio periodičnost Halleyjeva kometa.

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Astronomske pojave

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronomija u 1705.