شاهين نجفي (ولد في 3 أكتوبر 1980 -- بندر أنزلي، إيران) هو مغني وكاتب أغاني وعازف إيراني ويقيم حاليا في ألمانيا.

الوظيفي

السيرة الذاتية

ولد نجفي عام 1980 في بندر أنزلي في مقاطعة جيلان من إيران. ودرس علم الاجتماع في الجامعة، لكنه فشل في الحصول على درجة بعد أن أعرب عن الرغبة في تعلم علم الاجتماع من داخل المجتمع بدلا من الفصول الدراسية. في الأصل يعمل كشاعر في إيران، انه تلقى تدريبا في كل من الكلاسيكية والفلامنكو القيثارات النمط. وبدأ أيضا في العمل مع العديد من المجموعات الموسيقية تحت الأرض (فرق مخفيه) في إيران. وتحت ضغط من الحكومة الإيرانية لإزالة السياسية رسائل من موسيقاه، هاجر إلى ألمانيا في عام 2005، وبدأ تنفيذ تپش 2012 مع عام. وكان الفريق استقبالا حسنا من قبل الجالية الإيرانية وسائل الاعلام، ويرجع ذلك جزئيا إلى النجفي واجتماعيا وسياسيا اتهم كلمات. غادر الفريق في بداية عام 2009. [عدل]

أغنيات نجفي هي مزيج من الاحتجاجات ضد الحكومات الدينية، والفقر، والتمييز على أساس الجنس، والرقابة، وإدمان المخدرات. وأغنية والسلطة على الطلاب في إيران تركز على المضايقات التي يواجهها الطلبة التقدمية في إيران، بينما نحن لسنا رجال هو استجابة لمحاولات الحكومة لقمع الحركة المتزايدة لتأمين الحقوق المتساوية للمرأة.

ديسكغرفيي
 نحن لسنا رجال (مع تبش 2012) (2008)
 الوهم (2009)
 خون سال (2011)
 أية، أية، أية (فارسي: هيچ، هيچ، هيچ) (2012)
 ترامادول (2013)
 1414 (2014)
 ص (2015)
 راديكال (2016)

روابط خارجية

المراجع

http://www.payvand.com/news/09/jul/1176.html

شاهين نجفي

مهرجان الموسيقى بوخوم وتنفيذ Tapesh 2012قسم : الحياة اليومية للشعب

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بندر أنزلي
إيرانيون مهاجرون إلى ألمانيا
عازفو قيثارة إيرانيون
عازفو قيثارة في القرن 21
كتاب أغان إيرانيون
كتاب إيرانيون
كتاب سياسيون
مسلمون سابقون
مغتربون إيرانيون في ألمانيا
مغنو بلوز إيرانيون
مغنو راب إيرانيون
مغنون إيرانيون
مغنون ذكور إيرانيون في القرن 21
ملحدون إيرانيون
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980
مواليد في بندر أنزلي
موسيقيو روك إيرانيون
موسيقيو هيب هوب إيرانيون
موسيقيون ذكور في القرن 21
ناشطون إيرانيون
نقاد للإسلام

شاهين نجفي


Natriumhydrid er en kemisk forbindelse med sumformlen NaH. Det anvendes primært som en meget stærk base i organisk syntese. Natriumhydrid er et saltlignende hydrid bestående af kationen Na+ og anionen H−. Det er uopløseligt i organiske opløsningsmidler (det kan dog opløses i smeltet natrium), hvilket er i overensstemmelse med, at hydridanionen H- aldrig er blevet påvist i opløsning. På grund af natriumhydrids uopløselighed foregår alle kemiske reaktioner med natriumhydrid på overfladen af det faste stof.

Egenskaber og struktur
Natriumhydrid fremstilles ved direkte reaktion mellem brint og flydende natrium. Rent natriumhydrid er farveløst, men antager efterhånden et gråt skær. Natriumhydrid er ca. 40 % tættere end natrium (hvis massefylde er 0,968 g/cm3).

Natriumhydrid antager en NaCl-krystalstruktur ligesom hydriderne af de øvrige alkalimetaller (LiH, KH, RbH og CsH). I denne krystalstruktur er hver Na+-ion omgivet af seks H−-ioner i et oktaedrisk mønster. Ionradierne af H− (146 pikometer i NaH) og F− (133 pm) er forholdsvis ens bedømt ud fra Na-H- og N-F-afstandene.

Sikkerhed
Natriumhydrid kan selvantænde i atmosfærisk luft. Hvis forbindelsen kommer i kontakt med vand, frigives der brint, som er brændbar. Ved hydrolyse omdannes natriumhydrid til natriumhydroxid (NaOH), som er en stærk vandopløselig base. I praksis opslæmmes natriumhydrid typisk i olie, så det er sikrere at håndtere i luft.

Referencer

Natriumforbindelser
Hydrider
Baser

Natriumhydrid


An Tillandsia vicentina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Carpenter Standley. An Tillandsia vicentina in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia vicentina


පිලිප් ගස්ටන්ගේ කලාවේ සෞන්දර්ය විලාසය හා තථ්‍යාකාරය ගුරුකොට ගනිමින් ශ්‍රී ලංකාවේදී 1990 දශකයේ මුල භාගයේදී ජගත් වීරසිංහ ඇතුලු ගීතාංජන කුඩලිගමගේ, ප්‍රදීප් චන්ද්‍රසිරි, හර්ෂා මනෝජනී, කෝරලේගෙදර පුෂ්ප කුමාර හා නිලන්ති වීරසේකර යන සිත්තර සිත්තරියන්ගෙන් සෑදුණ වූ කලා ගුරුකුලය පිලිප් ගස්ටන් ගුරුකුලය නම් වේ.

ගස්ටන්-ජගත් ගුරුකුලය


Hursley House est un manoir de style Queen Anne du  situé à Hursley, près de Winchester, dans le comté anglais du Hampshire. Le bâtiment est classé Grade II*.

Histoire
Le domaine Hursley est acheté par William Heathcote (1er baronnet) des filles de Richard Cromwell. Cromwell a acquis le domaine par mariage avec la fille de Richard Major, député. Heathcote commande la construction de la maison actuelle entre 1721 et 1724, sous le règne de George , et est créé baronnet en 1733. Le domaine passe dans la famille Heathcote au  baronnet, dont la veuve le vend après sa mort en 1881 à Joseph Baxendale, le propriétaire de la société de logistique et de déménagement Pickfords. Il la vend en 1902 à Sir George Cooper dont l'épouse, Mary Emma Smith, une héritière des chemins de fer américains de Chicago, charge l'architecte Alexander Marshall Mackenzie de réaliser d'importants travaux d'aménagement en 1902 pour créer la maison que l'on peut voir aujourd'hui. Sir George est créé baronnet en 1905.

Pendant la Première Guerre mondiale le deuxième étage de la maison est mis à disposition comme hôpital de soins infirmiers pour les officiers. Il est prévu de le transformer à nouveau en hôpital militaire pendant la Seconde Guerre mondiale, mais Sir George meurt en 1940. Il est réquisitionné à la place par le ministère de la Production aéronautique (MAP) pour reloger les départements de conception et de production de Vickers Supermarine, qui ont été bombardé dans ses locaux d'origine à Woolston, Hampshire et constate que son emplacement alternatif initial au Southampton University College est également la cible des bombardements . Le déménagement débute le 7 décembre 1940. Mary Cooper continue à vivre dans la maison jusqu'à la fin de 1942 .

IBM Hurley

En 1958, IBM commence à utiliser la Maison et ses terrains comme laboratoires de développement. En 1963, IBM achète les 100 acres (405 000 m²) de terrain environnant et construit un grand complexe de bureaux moderne employant plus de 1 500 personnes. La maison d'origine est toujours utilisée par IBM comme centre de briefing exécutif. Le rez-de-chaussée inférieur de la maison abrite le musée IBM Hursley, un musée informatique qui couvre l'histoire d'IBM Hursley Park, d'IBM Royaume-Uni et d'IBM Corporation .

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le Hampshire

Hursley House


Goodbye Aleppo (em português: Adeus Aleppo) é um documentário de longa-metragem britânico de 2017 dirigido por Christine Garabedian e produzido pela BBC Arabic. O filme ganhou o prêmio de melhor documentario no Emmy Internacional de 2018.

Enredo
O filme mostra uma equipe de quatro jovens jornalistas que se filmam enquanto a batalha por Aleppo se desenrola ao seu redor em dezembro de 2016.

Prêmios e indicações

Ligações externas
Goodbye Aleppo (em inglês) na BBC World News

Filmes do Reino Unido de 2017
Filmes em língua inglesa
Documentários do Reino Unido
Filmes premiados com o Emmy Internacional de melhor documentário
Guerra Civil Síria

Goodbye Aleppo


La maison Pierrotet, villa Javal ou villa Les Thuyas est un bâtiment du début du  situé à Fontainebleau, en France. Elle est partiellement inscrite aux monuments historiques depuis 1976.

Situation et accès
La villa est située  de la rue Alexis-Durand, au croisement de la rue Saint-Honoré, au sud-ouest de la ville de Fontainebleau, et plus largement au sud-ouest du département de Seine-et-Marne.

Histoire
À cet emplacement s'est autrefois élevée la maison d'un docteur Simon, spécialiste de maladies infantiles. À partir de 1901, le grand parfumeur Javal y fait élever une nouvelle villa selon les plans de l'architecte Jules Viatte.

Le soir du , un peintre décorateur travaillant sur le chantier de construction tombe du haut d'une échelle et renverse le pot de peinture verte qu'il tient dans la main sur tout le haut de l'escalier. Gravement blessé, il est immédiatement transporté à l'hôpital. Le travail de peinture artistique gâché est par la suite refait.

Structure

Elle est construite dans le style Art nouveau.

Statut patrimonial et juridique

Les façades et les toitures font l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques par arrêté du , en tant que propriété de l'État.

Références

Bibliographie

Annexes

Articles connexes
 Quartier Magenta
 Villa Lavaurs
 Hôtel Stucken

Liens externes

Bâtiment à Fontainebleau
Architecture du XXe siècle en France
Monument historique à Fontainebleau
Monument historique inscrit en 1976

Maison Pierrotet


O Grande Prêmio de São Paulo de 2023 (formalmente denominado Formula 1 Rolex Grande Prêmio de São Paulo 2023) será a vigésima etapa do Campeonato Mundial de Fórmula 1 de 2023. Será disputado em 5 de novembro de 2023 no Autódromo José Carlos Pace, São Paulo, Brasil.

Resumo

Resultados

Treino classificatório

Sprint Shootout

Sprint

Corrida

Tabela do Campeonato após a corrida

Sao Paulo
2023
Esporte no Brasil em 2023

Grande Prêmio de São Paulo de 2023


Camiel Eurlings, 16 Eylül 1973 Valkenburg - Houthem doğumlu Avrupa Parlamentosu üyesi, Hristiyan demokrat, Hollandalı politikacı. AB - Rusya İşbirliği Komitesi başkanı, aynı zamanda Türkiye'nin Avrupa Birliği sürecinde Avrupa Parlamentosu Türkiye raportörüdür.

Türkiye Raporu
Hollandalı Hristiyan demokrat üye Camiel Eurlings tarafından kaleme alınan Türkiye raporu Avrupa Parlamentosu Genel Kurulu'nda 27 Eylül 2006'da onaylanmıştır.

Raporda, Türkiye'nin Avrupa Birliği sürecinde Türkiye'den ifade özgürlüğünü kısıtlayan yasaları kaldırıp reformları sürdürmesi, Kıbrıs'a limanlarını açması ve Ermenistan ile ilişkilerini geliştirmesi gibi çağrılar yapılmıştır.

Eylül ayı başında, Dışişleri Komisyonu tarafından görüşülen rapora genel kurulda 80 kadar değişiklik önergesi verilmiştir.

Dışişleri Komisyonu'nun rapora eklediği; Türkiye'nin üye olmadan önce Ermeni soykırımını tanıması talebi, genel kurulda rapordan çıkarılmıştır.

sosyalist, liberal ve Yeşil parlamenterlerin bu konuda verdikleri değişiklik önergesi, 282'ye karşı 320 "evet" oyuyla kabul edilmiştir.

Bununla birlikte nihai raporda, Ermenistan ile diplomatik ilişki başlatılmasında Türkiye'nin ön koşulsuz olarak adım atması ve sınır kapısını bir an önce açması istenmiştir.

Ayrıca, "Önceki parlamento kararlarında da ifade edildiği gibi Parlamento, Türkiye'nin Ermeni soykırımını tanıması çağrısını yineler." denmiştir.

Dışişleri Komisyonu'nda rapora giren Süryani ve Pontuslu Rumlara soykırımın da tanınması şeklindeki talep de rapordan çıkarılmış, bunun yerine Ermenilerle ilişkilerin geliştirilmesi istenen bölümde aynı tutumun Pontuslu Rumlar ve Süryaniler gibi diğer azınlıklara da uygulanması istenmiştir.

Eurlings tarafından hazırlanan ve bağlayıcı özelliği olmayan tavsiye niteliğindeki rapor, Türkiye'ye reform sürecini hızlandırma çağrısında bulunmuştur.

Bu bağlamda öne çıkarılan alanlar, ifade özgürlüğü, dini haklar ve azınlık hakları, sivil-asker ilişkileri, kadın hakları, sendikalar, kültürel haklar, yargının bağımsızlığı ve reformların uygulanması olmuştur.

Hükûmetin hazırladığı dokuzuncu reform paketinin memnuniyetle karşılandığı ifade edilen raporda, yeni terörle mücadele yasasının temel hak ve özgürlükleri kısıtlayıcı unsurlar içermemesi talep eidlmiştir.

Türkiye'nin limanlarını Rum gemilerine açması da talep edilen raporda, "Kıbrıs dahil tüm AB üyelerinin tanınması, müzakere sürecinin zorunlu parçasıdır." denilmiştir.

Taslak raporda, PKK sert bir dille kınanırken, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın geçen yıl yaptığı "cesaretlendirici açıklamanın ardından Türk hükümetinin Kürt sorununa demokratik çözüm araması" çağrısına yer veriliyor.

Raporun "İnsan Hakları ve Azınlıkların Korunması" başlığı altında, AP'nin son raporundan bu yana dini özgürlükler bağlamında ilerleme sağlanmamış olmasından "esef duyulduğu" belirtilirken, Türkiye'ye dini azınlıkların ruhbanlarını eğitmede ve mülk edinmede karşılaştıkları sorunları ortadan kaldırması çağrısı yapılmıştır.

Raporda, Alevilerin tanınması ve korunması istenirken, cem evlerinin de dini merkezler olarak tescil edilmesi, dini eğitimin gönüllülük esasına göre düzenlenmesi ve sadece Sünni inancını yansıtmaması gibi talepler yer almaktadır.

1973 doğumlular
Hollandalı ulaştırma bakanları
Avrupa Parlamentosu Hollandalı üyeleri
Hollandalı Roma Katolikleri
Yaşayan insanlar

Camiel Eurlings


Mustakoski (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Segueja en république de Carélie.

Géographie
Mustakoski est situé au bord de l'Onihmajoki à  au nord-ouest de Segueja.

La municipalité de Mustakoski a une superficie de .

Mustakoski est bordé à l'est par Idel et Papinkoski du raïon de Segueja, et au sud par Karhumäki, à l'ouest par Mujejärvi et au nord par Belomorsk.

Mustakoski est traversé par les rivières Bolšaja, Bystritsa, Ieljoki (Idel), Jelma, Kamennaja, Onihmajoki (Onigma), Rema ja Tungutjoki (Tunguda).
Les lacs de la commune sont Hiisjärvi (Hižjarvi), Ieljärvi (Idel), Kuutsujärvi (Kutšozero) et Ontajärvi.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon de Segueja

Mustakoski


Nicola Pecorini (Milano, 10. kolovoza 1957.), talijanski kinematograf. Poznat je po radovima na filmovima Harrisonovo cvijeće, Strah i prezir u Las Vegasu, Braća Grimm, Nulti teorem i dr.

Rođen je u Milanu 1957. godine. Dobio je Nagradu za najbolju kinematografiju na Međunarodnom festivalu u San Sebastiánu za film Harrisonovo cvijeće.

Oženjen je glumicom Caroline Goodall, s kojom ima dvoje djece. Slijep je na jedno oko.

Snimio je i nekoliko glazbenih videospotova.

Filmografija
(izabrana)
 Čovjek koji je ubio Don Quijotea (nadolazeći)
 Nulti teorem (2013.)
 Ra.One (2011.)
 Tideland (2005.)
 Braća Grimm (2005.)
 Pakleni red (2003.)
 Pjesma (2001.)
 Harrisonovo cvijeće (2000.)
 Strah i prezir u Las Vegasu (1998.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice

Talijanski filmski umjetnici
Životopisi, Milano

Nicola Pecorini


Hričovské Podhradie este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 352 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hričovské Podhradie este atestată documentar din 1265.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hričovské Podhradie


An Eriocaulon nigrocapitatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kimp.. An Eriocaulon nigrocapitatum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon nigrocapitatum


La Capilla Nuestra Señora de Lourdes es una capilla histórica localizada en el sector Miramar de Santurce, Puerto Rico. Su distintiva arquitectura lleva un estilo gótico. La capilla fue diseñada por el arquitecto checo Antonin Nechodoma, y fue construida en 1908.

Historia
El terreno donde está ubicada la capilla fue adquirido en 1906, y la primera piedra se colocó en 1907. El diseño de la misma fue hecho por el arquitecto checo Antonin Nechodoma. La capilla abrió sus puertas en 1908.

Inicialmente, la capilla fue usada por la Iglesia Metodista Episcopal. Luego de eso, fue ocupada por la Unión Church. El 17 de febrero de 1959, los dueños Pedro Santiago y Catalina Mejía de Santiago le otorgaron el edificio como obsequio a la Arquidiócesis de San Juan de la Iglesia católica.

Debido a su arquitectura única y naturaleza histórica, la capilla fue incluida en el Registro Nacional de Lugares Históricos el 25 de septiembre de 1984.

Restauración
Para el 1982, la capilla estaba abandonada y deteriorada. La Sra. Elba Armstrong, de la Asociación de Lourdes, comenzó una iniciativa para restaurar la capilla. Junto a miembros de la asociación, el proyecto alcanzó un costo de $24,300. Armstrong trabajó el proyecto con el arquitecto Pablo Ojeda O'Neill, con la contribución de entidades privadas y gubernamentales.

En 1987, las 24 ventanas de vitrales fueron restauradas con una donación de $13,500 de la Fundación Angel Ramos. Desde el 1990 al 1991, se reemplazaron porciones del techo que contenían asbesto, con una aportación de $10,000 del Senado de Puerto Rico y $5,000 de Angel Ramos.

En 1992, los vitrales de Jesús y los Niños y del Espíritu Santo fueron restaurados con una donación de Esso. Los marcos de las ventanas fueron reconstruidos. En 1993 se restauró el piso del altar con pisos en madera nuevos, idénticos a los originales. Esto se logró con una donación de $19,000 del Comité Puertorriqueño del Quinto Centenario del Descubrimiento de Puerto Rico. Se consiguió un mosaico similar al del salón principal y se instaló en la nave lateral, la sacristía, y el baño.

Los muebles y las puertas de la sacristía fueron diseñadas por el arquitecto Ojeda, y construidas en caoba. La campana se construyó en España.

Arquitectura
La estructura de la capilla tiene un campanario con cuatro gárgolas que sirven de desagüe para el agua de lluvia. La torre tiene unos arcos dobles con unos ángulos leves. La fachada principal tiene una ventana de vitral con una más pequeña arriba. Una cruz celta en el pináculo de la iglesia. Las ventanas laterales también tienen vitrales. El interior es simple con terminaciones en madera. La capilla tiene solo una nave central con un techo a dos aguas.

Referencias

Enlaces externos

 Capilla Nuestra Señora de Lourdes en Zona Histórica de Miramar
 Las iglesias del área metropolitana en Claridad

Sitios históricos nacionales de Estados Unidos
Edificios y estructuras de Puerto Rico
Edificios y estructuras de San Juan (Puerto Rico)

Capilla de Nuestra Señora de Lourdes (Santurce)


Zgrada stare škole nalazi se u Belovaru, Grad Zagreb.

Opis
Stara belovarska škola sagrađena je 1911. godine uz cestu Zagreb – Varaždin. Građena je opekom, ima učionicu, učiteljski stan, gospodarsku zgradu i školski vrt s bunarom. Prizemne prostorije služile su kao učiteljski stan dok je na katu formirana učionica. Jednostavno i skladno komponirana zgrada funkcionalnog je tlocrta i jedna od bolje sačuvanih školskih zgrada s početka XX. stoljeća u okolici Zagreba.

Zaštita
Pod oznakom Z-3932 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Zaštićene javne građevine u Gradu Zagrebu
Belovar

Zgrada stare škole u Belovaru


Autocrine signaling is a form of cell signaling in which a cell secretes a hormone or chemical messenger (called the autocrine agent) that binds to autocrine receptors on that same cell, leading to changes in the cell. This can be contrasted with paracrine signaling, intracrine signaling, or classical endocrine signaling.

Examples
An example of an autocrine agent is the cytokine interleukin-1 in monocytes. When interleukin-1 is produced in response to external stimuli, it can bind to cell-surface receptors on the same cell that produced it.

Another example occurs in activated T cell lymphocytes, i.e., when a T cell is induced to mature by binding to a peptide:MHC complex on a professional antigen-presenting cell and by the B7:CD28 costimulatory signal. Upon activation, "low-affinity" IL-2 receptors are replaced by "high-affinity" IL-2 receptors consisting of α, β, and γ chains. The cell then releases IL-2, which binds to its own new IL-2 receptors, causing self-stimulation and ultimately a monoclonal population of T cells. These T cells can then go on to perform effector functions such as macrophage activation, B cell activation, and cell-mediated cytoxicity.

Cancer

Tumor development is a complex process that requires cell division, growth, and survival. One approach used by tumors to upregulate growth and survival is through autocrine production of growth and survival factors. Autocrine signaling plays critical roles in cancer activation and also in providing self-sustaining growth signals to tumors.

In the Wnt pathway

Normally, the Wnt signaling pathway leads to stabilization of β-catenin through inactivation of a protein complex containing the tumor suppressors APC and Axin. This destruction complex normally triggers β-catenin phosphorylation, inducing its degradation. De-regulation of the autocrine Wnt signaling pathway via mutations in APC and Axin have been linked to activation of various types of human cancer.  Genetic alterations that lead to de-regulation of the autocrine Wnt pathway result in transactivation of epidermal growth factor receptor (EGFR) and other pathways, in turn contributing to proliferation of tumor cells. In colorectal cancer, for example, mutations in APC, axin, or β-catenin promote β-catenin stabilization and transcription of genes encoding cancer-associated proteins. Furthermore, in human breast cancer, interference with the de-regulated Wnt signaling pathway reduces proliferation and survival of cancer.  These findings suggest that interference with Wnt signaling at the ligand-receptor level may improve the effectiveness of cancer therapies.

IL-6

Interleukin 6 (acronym: IL-6) is a cytokine that is important for many aspects of cellular biology including immune responses, cell survival, apoptosis, as well as proliferation. Several studies have outlined the importance of autocrine IL-6 signaling in lung and breast cancers. For example, one group found a positive correlation between persistently activated tyrosine-phosphorylated STAT3 (pSTAT3), found in 50% of lung adenocarcinomas, and IL-6. Further investigation revealed that mutant EGFR could activate the oncogenic STAT3 pathway via upregulated IL-6 autocrine signaling.

Similarly, HER2 overexpression occurs in approximately a quarter of breast cancers and correlates with poor prognosis. Recent research revealed that IL-6 secretion induced by HER2 overexpression activated STAT3 and altered gene expression, resulting in an autocrine loop of IL-6/STAT3 expression. Both mouse and human in vivo models of HER2-overexpressing breast cancers relied critically on this HER2–IL-6–STAT3 signaling pathway. Another group found that high serum levels of IL-6 correlated with poor outcome in breast cancer tumors. Their research showed that autocrine IL-6 signaling induced malignant features in Notch-3 expressing mammospheres.

IL-7

A study demonstrates how the autocrine production of the IL-7 cytokine mediated by T-cell acute lymphoblastic leukemia (T-ALL) can be involved in the oncogenic development of T-ALL and offer novel insights into T-ALL spreading.

VEGF

Another agent involved in autocrine cancer signaling is vascular endothelial growth factor (VEGF). VEGF, produced by carcinoma cells, acts through paracrine signaling on endothelial cells and through autocrine signaling on carcinoma cells. Evidence shows that autocrine VEGF is involved in two major aspects of invasive carcinoma: survival and migration. Moreover, it was shown that tumor progression selects for cells that are VEGF-dependent, challenging the belief that VEGF's role in cancer is limited to angiogenesis. Instead, this research suggests that VEGF receptor-targeted therapeutics may impair cancer survival and invasion as well as angiogenesis.

Promotion of metastasis

Metastasis is a major cause of cancer deaths, and strategies to prevent or halt invasion are lacking. One study showed that autocrine PDGFR signaling plays an essential role in epithelial-mesenchymal transition (EMT) maintenance in vitro, which is known to correlate well with metastasis in vivo. The authors showed that the metastatic potential of oncogenic mammary epithelial cells required an autocrine PDGF/PDGFR signaling loop, and that cooperation of autocrine PDGFR signaling with oncogenic was required for survival during EMT. Autocrine PDGFR signaling also contributes to maintenance of EMT, possibly through activation of STAT1 and other distinct pathways. In addition, expression of PDGFRα and -β correlated with invasive behavior in human mammary carcinomas. This indicates the numerous pathways through which autocrine signaling can regulate metastatic processes in a tumor.

Development of therapeutic targets

The growing knowledge behind the mechanism of autocrine signaling in cancer progression has revealed new approaches for therapeutic treatment. For example, autocrine Wnt signaling could provide a novel target for therapeutic intervention by means of Wnt antagonists or other molecules that interfere with ligand-receptor interactions of the Wnt pathway. In addition, VEGF-A production and VEGFR-2 activation on the surface of breast cancer cells indicates the presence of a distinct autocrine signaling loop that enables breast cancer cells to promote their own growth and survival by phosphorylation and activation of VEGFR-2. This autocrine loop is another example of an attractive therapeutic target.

In HER2 overexpressing breast cancers, the HER2–IL-6–STAT3 signaling relationship could be targeted to develop new therapeutic strategies. HER2 kinase inhibitors, such as lapatinib, have also demonstrated clinical efficacy in HER2 overexpressing breast cancers by disrupting a neuregulin-1 (NRG1)-mediated autocrine loop.

In the case of PDGFR signalling, overexpression of a dominant-negative PDGFR or application of the cancer drug STI571 are both approaches being explored to therapeutically interference with metastasis in mice.

In addition, drugs may be developed that activate autocrine signaling in cancer cells that would not otherwise occur. For example, a small-molecule mimetic of Smac/Diablo that counteracts the inhibition of apoptosis has been shown to enhance apoptosis caused by chemotherapeutic drugs through autocrine-secreted tumor necrosis factor alpha (TNFα). In response to autocrine TNFα signaling, the Smac mimetic promotes formation of a RIPK1-dependent caspase-8-activating complex, leading to apoptosis.

Role in drug resistance

Recent studies have reported the ability of drug-resistant cancer cells to acquire mitogenic signals from previously neglected autocrine loops, causing tumor recurrence.

For example, despite widespread expression of epidermal growth factor receptors (EGFRs) and EGF family ligands in non-small-cell lung cancer (NSCLC), EGFR-specific tyrosine kinase inhibitors such as gefitinib have shown limited therapeutic success. This resistance is proposed to be because autocrine growth signaling pathways distinct from EGFR are active in NSCLC cells. Gene expression profiling revealed the prevalence of specific fibroblast growth factors (FGFs) and FGF receptors in NSCLC cell lines, and found that FGF2, FGF9 and their receptors encompass a growth factor autocrine loop that is active in a subset of gefitinib-resistant NSCLC cell lines.

In breast cancer, the acquisition of tamoxifen resistance is another major therapeutic problem. It has been shown that phosphorylation of STAT3 and RANTES expression are increased in response to tamoxifen in human breast cancer cells. In a recent study, one group showed that STAT3 and RANTES contribute to the maintenance of drug resistance by upregulating anti-apoptotic signals and inhibiting caspase cleavage. These mechanisms of STAT3-RANTES autocrine signaling suggest a novel strategy for management of patients with tamoxifen-resistant tumors.

See also
Paracrine signaling is a form of cell-cell communication in which a cell produces a signal to induce changes in nearby cells, altering the behavior or differentiation of nearby cells.
Intracrine
Local hormone
Endocrine system

References

External links

 "Autocrine versus juxtacrine signaling modes" - illustration at sysbio.org

Signal transduction

Autocrine signaling


قرواو هي إحدى بلديات ولاية البليدة التابعة لـ دائرة بوفاريك. تقع في الجهة الجنوبية لسهل متيجة بمحاذاة الأطلس البليدي على بعد 07 كم شرقا مقر ولاية البليدة وب 08 كلم جنوب مقر الدائرة ومساحتها 18.00 كم² وتضم مركز سيدي عيسى. هناك ملحق إداري على مستوى سيدي عيسى.

يوجد ببلدية قرواو، أربع مدارس ابتدائية، ومتوسطتان، وثانوية جديدة واحدة سيتم افتتاحها قريبا، أما في مجال التعليم العالي، فقد حظي تراب البلدية بتواجد المدرسة الوطنية العليا للري (ENSH).

مراجع

قرواو

قرواو


هيكارو نو غو  هي سلسلة مانغا يابانية للمراهقين تتكلم عن لعبة غو من تأليف يومي هوتا ورسومات تاكيشي أوباتا وتحت إشراف لاعبة غو يوكاري يوميزاوا، وأقتبست المانغا إلى مسلسل أنمي تلفزيوني يحمل نفس الاسم. كان لهذه السلسلة من المانغا أهمية كبيرة في نشر لعبة غو بين الشباب في اليابان والبلدان الأخرى كالصين، هونغ كونغ، تايوان وكوريا الجنوبية بالإضافة إلى الولايات المتحدة. تتكون سلسلة هيكارو نو غو من 23 مجلد أطلق أول مجلد منها في 8 يناير عام 1999 وحتى 28 يوليو عام 2003. بينما كان مسلسل الأنمي بطول 75 حلقة عرض في 10 اكتوبر عام 2001 وانتهى عرضه في 23 مارس عام 2003 على تلفزيون طوكيو من إنتاج إستديو بيرو، وانتج الاستوديو حلقة واحدة عرضة في 3 يناير عام 2004.

القصة
بينما كان هيكارو يبحث في مستودع جده وجد لوحة غو متقمصة بروح فوجيساوارا-نو-ساي وهو لاعب غو خيالي من فترة هييآن. كان ساي يتمنى لعب الغو مرة أخرى ليتفوق على الحركات المقدسة في الغو (神の一手 كامي نو إتّه). ولأن هيكارو كان الشخص الذي قابله أول خروجه فقد تقمصته في خياله وبدأ بلعب الغو عبره من خلال إعطاءه التعليمات.

إلا أن هيكارو نفسه بدأ بتعلم الغو تحت إلحاح ساي على الرغم من عدم اهتمامه السابق باللعبة. بدأ في تعلم الغو في نادي الغو بالمدرسة ثم انتسب إلى معهد تعليم الغو ودخل عالم الاحتراف.

مراجع

وصلات خارجية

أعمال عن غو
أفلام أنمي متلفزة
أنمي فيز ميديا
أنمي للرسوم المتحركة الأصلية
أنمي ومانغا حول المدرسة
أنمي ومانغا خارقة للطبيعة
أنمي ومانغا خيالية
أنمي ومانغا عن الرياضة
إستديو بيرو
تاكيشي أوباتا
ثقافة كورية في اليابان
حائزون على جائزة مانغا شوغاكوكان عن فئة شونن مانغا
سلاسل شويشا
سلسلات مانغا
شونن مانغا
عروض تلفزيون طوكيو
مانغا 1999
مانغا شوئيشا
مانغا فيز ميديا
مسلسلات أنمي
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 2001
مسلسلات دراما تلفزيونية يابانية مستندة إلى مانغا

هيكارو نو غو


Callitris endlicheri er barrtré af einisætt (Cupressaceae)

Það finnst einvörðungu í Ástralíu.

Tilvísanir

Barrtré

Callitris endlicheri


Don Anton Muzić-Muzaj (Vrnavokolo, Kosovo, 1921. – Skadar, Albanija, 1948.), mučenik vjere, katolički svećenik iz župe Letnice, Hrvat.

Životopis

Rodom iz Vrnavokola - Kosovo. Bio je sin Dejka i Dile Muzić. Srednju je školu završio u Papinskom sjemeništu u Skadru. Godine 1938. otišao je u Rim u Kongregaciju za propagandu vjere (De Propaganda Fide) i studirao na Gregorijanskom sveučilištu. Za svećenika je zaređen u Rimu u Kongregaciji za propagandu vjere. Zaredio ga je prefekt Kongregacije, kancelar Pietro Fumasoni Biondi, 19. ožujka 1945. (Postoje i navodi o njegovu zaređenju 19. ožujka 1944. godine.) 1944. godine specijalizirao je licencijat iz teologije. Vrativši se u Albaniju 1945. godine, bio je određen za nadbiskupijskog kancelara. U razdoblju komunističkog režima prekinut mu je život iz mržnje prema vjeri.
Uhićen je u Skadru 20. svibnja 1947. godine (prema nekim izvorima; u lipnju ili rujnu 1947. godine). Dok je bio u zatvoru, neprestano su ga mučili. Neljudski je mučen, samo zato što nije pristao zanijekati vjeru. Ne bi li mu slomili duh, od 1. listopada 1947. bio je prisiljen petnaest dana, danonoćno, nepomično stajati pred zidom, za to su ga vrijeme neprestano polijevali vodom. Promrzlog i nemoćnog ostavili su ga da spava na golom podu, zbog takvih neljudskih uvjeta obolio je od tuberkuloze. Nakon što su mu slomili ruke i noge, vidjevši da je na pragu smrti od zadobivenih rana, uvjetno su ga oslobodili iz zatvora i vratili kući (tj. U nadbiskupiju). Suđenje je bilo 14. siječnja 1948. godine.

Fra Zef Pllumi, jedan od preživjelih za vrijeme komunističkog režima u Skadru, u svojoj knjizi "Živi samo da ispričaš" opisao je mučenja i uvjete kojima su bili izloženi mučeni svećenici u Skadru.

Glavni predstavnici albanskog katoličkog klera bili su suočeni s najdivljijim komunističkim terorom. Antona su optužili kao agenta poslanog od Vatikana za subverziju u Albaniji. Na suđenju je govorio s velikim poteškoćama, ne zbog straha, nego zato što je bio potpuno oslabio od tortura. Predsjednik suda na montiranom suđenju pročitao je odluku formuliranu na dugo i naširoko, s onim "uvjerljivim" dokazima, koje redovno donose svi dželati svijeta. Svi su osuđeni, neki na smrtnu kaznu strijeljanjem, neki na doživotnu kaznu u zatvoru, pojedini su dobili do nekoliko godina kazne u zatvoru, a iznemogli don Anton Muzaj, koji je bio toliko onemoćao da je mogao umrijeti svaki čas, uvjetno je oslobođen (oslobođen je samo zato što je bio nasmrt bolestan). Nakon što je oslobođen, umro je u strašnim bolovima, od posljedica tortura, u rezidenciji skadarskog nadbiskupa, u proljeće 1948., u 28. godini života (točan nadnevak smrti je nepoznat).

Ujutro, iza vremena posluživanja, dali su nam po komad kukuruznog kruha, po običaju, i zdjelu vode, a onda je počela druga sjednica. Na toj sjednici uvećao se broj još s dvojicom drugih: fra Donat Kurti i don Anton Muzaj.Sjednica drugog dana, mogu reći bez ikakve sumnje, bila je najveličanstvenija u cijeloj povijesti Katoličke Crkve u Albaniji. Glavni predstavnici albanskog katoličkog klera bili su suočeni s najdivljijim komunističkim terorom.
Katolička Crkva se tamo pokazivala gola sa svim svojim manama i sa svom svojom nedodirljivom veličinom. Samo sam ja ostao živ kao svjedok tog dana.
Govorili su jedan za drugim don Tome Laca, fra Donat Kurti, don Nikolle Deda, fra Mati Prendushi i mons. Frano Gjini.Onda su se obratili don Antonu Muzaj. Oni su ga doveli zajedno s fra Donatom na početku ove sjednice, ali kad su ga dovodili, policajci su ga više nosili na rukama, nego što je on mogao hodati. Nama je izgledalo da nam donose mrtvaca. Bio je žut kao vosak, kost i koža. S puno poteškoća je kašljao. Torture su ga dovele na prag smrti. Kad su ga prozvali, sudci su imali sažaljenja i upitali ga: ˝Možeš li stajati na nogama?"Vidjelo se da ne može stajati, primakli su mu stolicu i počeli s pitanjima. Optužili su ga kao agenta poslanog od Vatikana za subverziju u Albaniji. On je odgovarao s velikim poteškoćama, ne iz straha, nego je samo toliko imao snage što mu je ostala u osakaćenom tijelu.
Pravo govoreći, nisu ga tretirali grubo kao nas druge, vidjeli su da on više nema života i da im je mogao umrijeti tu pred očima, pitali su ga vrlo malo, a onda su prozvali fra Donata.
U 14.00 sati se donosila odluka. I bi tako.
Mi smo čekali tu otprilike oko 20 minuta, čuvani od vojnika da ne pričamo niti jednu riječ. Kad je ušlo sudačko tijelo, zajedno s onim majorom što je donio pismo, oni na nogama, a i mi smo ustali svi, osim don Antona Muzaja.
Predsjednik je pročitao odluku formuliranu na dugo i naširoko, s onim "uvjerljivim" dokazima, koje redovno donose svi dželati svijeta.

Toga dana je, dok su drugi osuđeni na smrtnu kaznu strijeljanjem, neki pak na doživotnu kaznu u zatvoru, pojedini su dobili do nekoliko godina kazne u zatvoru, Don Anton Muzaj je uvjetno oslobođen. (Razumljivo, oslobođen je samo zato što je bio na smrt bolestan.)
Nakon što je oslobođen, umro je u strašnim bolovima, od posljedica tortura, u rezidenciji skadarskog Nadbiskupa, u proljeće 1948., u 28. godini života (točan datum smrti je nepoznat).

Beatifikacija

Postupak proglašavanja blaženim započeo je 10. studenog 2002. godine u Skadarskoj biskupiji. Kauza za beatifikaciju 38 mučenika ubijenih iz mržnje prema vjeri (lat. In odium fidei) obuhvaća razdoblje od 1913. do 1974. Kauza je svečano zaključena 8. prosinca 2010. godine. Papa Franjo primio je 26. travnja 2016. u audijenciju prefekta Kongregacije za kauze svetaca, kardinala Angela Amata te mu dao ovlaštenje za proglašenje dekreta o mučeništvu sluge Božjeg Antona Muzića i 37 prijatelja mučenika. Stoga će biti proglašen blaženim 5. studenog 2016.

Proglašen je blaženim u Skadru 6. studenoga 2016., zajedno s trideset i osam albanskih mučenika, a među njima je još jedan Hrvat fraSerafin Kodić Glasnović.

Don Antonov životni put zabilježen je u dokumentarnom filmu Bože Vodopije Svete vjere mučenici: hrvatski blaženici iz Janjeva i Vrnavokola.

Vidi
 Serafin Kodić Glasnović
 Alojzije Palić

Izvori

Kršćanski mučenici
Kosovski katolički svećenici
Hrvati na Kosovu
Hrvatski blaženici
Žrtve komunističkih progona kršćana u Drugom svjetskom ratu i poraću

Anton Muzić


Brandon Frazier, né le 19 novembre 1992 à Phoenix, est un patineur artistique américain.

Biographie

Carrière sportive

Brandon Frazier remporte la médaille d'or en couple avec  aux Championnats du monde juniors de patinage artistique 2013 à Milan. Il patine ensuite avec Alexa Scimeca Knierim. Il est médaillé d'argent des Championnats du monde par équipes de patinage artistique 2021.

Aux Jeux olympiques de Pékin de 2022, il est membre de l'équipe mixte médaillée d'argent.

Palmarès
Avec deux partenaires :
 Haven Denney (9 saisons : 2011-2020)
 Alexa Scimeca Knierim (3 saisons : 2020-2023)

Notes et références

Liens externes

Patineur artistique américain
Patineur artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé d'argent olympique américain
Naissance en novembre 1992
Naissance à Phoenix (Arizona)
Champion du monde de patinage artistique

Brandon Frazier


Portugal ima četrdesetak lučkih ispostava koje obuhvaćaju obalne gradove koji se nalaze na obali Atlantskog oceana.

Popis registracijskih oznaka lučkih ispostava:

Izvori

Portugal
Promet Portugala

Popis registracijskih oznaka plovila u Portugalu


Etame ist der Familienname folgender Personen:
 Jean-Jacques Etamé (* 1966), französische-kamerunischer Fußballspieler
 Mbilla Etame (* 1988), kamerunischer Fußballspieler
 Pierre-François Etame (* 1994), kamerunischer Fußballspieler

Etame


Moral označuje čovjekovo djelovanje, a etika je naziv jedne filozofijske discipline koja se bavi proučavanjem, teorijskim  razmatranjem morala. Etika se bavi razmatranjem čovjekova djelovanja pod vidom dobra i zla. Kabbala je nužno vezana uz etiku. Nemoguće je prakticirati Kabbalu, a ne biti moralan. Uzdizanje na više razine duše nemoguće je bez ispravnog i čestitog življenja u vrlini.

Kratki uvod u Kabalu
Kabala pripada duhovnoj tradiciji judaizma i sastoji se u mističkom pristupu krajnjoj tajni postojanja svijeta i čovjeka. Mistički pristup je takav u kojem se duboko u sebi proživljavaju temeljne postavke nekog učenja. Glavni pojmovi u okviru Kabala učenja su:

En Sof - često se koristi kao sinonim za Boga, ali En Sof prethodi bilo kojoj manifestaciji, ili bilo kojem biću;

Božji atributi su svojstva koja se pripisuju Bogu a u Bibliji ih nalazimo u 1. Ljetopisa 29,11: Uzvišenost, Mudrost, Umnost, Milosrdna ljubav, Pravednost, Ljepota i sklad, Pobjedonosnost, Slava, Biti-svemu-temelj, Kraljevstvo.

Emanacija označuje proistjecanje Božjih atributa i njihovo manifestiranje na četiri razine svjetova (arba olamot);

Sefira (množina: sefiroti) je temeljni pojam Kabale i označuje kanal kroz koji, ili kojim se očituju Božji atributi na putu manifestiranja.

Uvod u židovsku etiku (Pirke Avot)
Jedno od temeljnih djela židovske etike je Pirke Avot, u doslovnom prijevodu: Poglavlja otaca, ali po smislu Izreke otaca, a najčešće se prevodi kao Etika otaca, pritom se misli "etička kazivanja otaca". Djelo Izreke otaca je traktat u MIšna, sastoji se od šest poglavlja (pirke od hebr. perek: poglavlje) i sadrži moralne pouke velikh rabina iz mišna razdoblja. Među poznatijim su Hilel (110 pr Kr - 10) i Šamai (50 pr Kr - 30). Poznate su izreke poput ovih:

"Ako ja nisam za sebe, tko će biti za mene? Ako sam samo za sebe, što sam ja? Ako ne sada, kada?" (Pirke Avot, 1,14)

"Svijet počiva na tri stvari: na Tori, na službi Bogu i na i na činjenju milosrđa." (Pirke Avot, 1,2)

Etičke vrline u Kabali
Etika Kabale imat će svoje osobitosti s obzirom na ukupnu usmjerenost Kabale oko njenih temeljnih ili središnjih pojmova, prije svega deset sefirota. Deset vrlina Kabale vezat će se uz narav odgovarajućih sefirota, tj odgovarajućih Božjih atributa. Stoga se postavlja pitanje što je to vrlina u Kabbali?

Bit vrline u Kabali jest umni odgovor duše Nešama na vanjske situacije.

Vrline u Kabbali ne nameću se nekako izvana, nego su joj inherentne, strukturno u njoj sadržane. One su sastavni dio puta svake sefira. Sefira je kanal emanacije Božjih atributa što znači da se oni putem sefirota spuštaju do razine fizičkog svijeta (Asija). Prije toga sefiroti prolaze kroz svijet Beria onaj u kojem Bog izvodi iz sebe potencijalnu snagu stvaranja bez koje ne bi bilo realnih bića. Na putu povratka, uzdizanju u sefirotima Kabalist treba proći svijetom Beria u kojem se događa kretanje bezgranične Božje snage. Da bi izdržao u tom svijetu kabalist se mora svojim snagama prilagoditi kretanju Božje snage.

Kako razviti vrline kroz praksu Kabale?
To je moguće jednim odlučnim suhodom toj snazi za što se traže odlike karaktera koje zovemo vrlinama (hebr: midot). Za svaku sefira postoji specifičan suhod Snazi u Beria svijetu. Budući da ima deset sefirota to će biti i deset temeljnih vrlina koje su potrebne svakom kabalisti da bi na siguran način boravio u svijetu Beria te cjelovit izašao iz njega na putu prema Stvoritelju svjetova.

Duša Nešama je ta koja osjeća kretanje Božje snage u Beria, pa će njen suhod Snazi u pojedinoj sefira činiti vrlinu pripadnu toj sefira. Vrline nisu sami sobom dati atributi duha, nego su rezultat dugog vježbanja (askeza) kojim se duša Nešama prilagođava svijetu koji pripada Božjoj strahovitoj snazi.  Možda je stoga prva i najvažnija vrlina "strah Božji" (jirat Jahve) za koji mudri Solomon smatra da je to "početak mudrosti".

Vrlina za svaku pojedinu sefira rezultat je dugog vježbanja (askeza) duše Nešama u "hrvanju" s Božjom snagom u svijetu Beria. Uvježbanost u nekoj vrlini znači da je duša oblikovana u skladu sa zahtjevima kretanja Božje snage kroz dotičnu sefira.

Vrline i sefiroti

Keter i vjera (emuna)
Sefira Keter prolazi put od Božjeg atributa najviše volje (racon elion) do konačnog bića koje slijedi Božju volju u Asija svijetu, a to je pobožan čovjek. Da bi se Božji atribut mogao na kraju puta očitovati kao neko pobožno, vjerničko biće, duša Nešama mora na razini svijeta Beria zadobiti odliku vjere (emuna):

Da bi se u čovjeku očitovala njegova vjernička sastavnica (komponenta), potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj vjernosti Bogu (emuna).

Hokma i nesebičnost (bitul)
Sefira Hokma prolazi put od Božjeg atributa mudrosti do konkretnog mudrog bića u Asija svijetu, a to je mudar čovjek. Da bi se Božji atribut mogao na kraju puta očitovati kao neko mudro biće, duša Nešama mora na razini svijeta Beria zadobiti odliku nesebičnosti (bitul): ne biti vezana uz ego čovjeka – onog u nastajanju pri silasku sefira Hokma, te onog pri uzlaženju kroz istu sefira. Čovjek je sveukupnost očitovanja svih sefirota u svijetu Asija: mudrosti, intelekta, ljubavi, pravednosti,...Da bi se u čovjeku očitovala njegova mudrostna sastavnica (komponenta), potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj ne-egocentričnosti (bitul). Nasuprot egocentričnosti - ponašanje u znaku vlastitog ego-a: što ja hoću, što ja mislim, što ja želim, i slično, vrlina bitul zahtjeva takvo življenje po kojem je Bog u centru. U smislu takvog, bogo-centričkog življenja uvijek treba pitati: Što Bog sada i ovdje, u ovom mojem tijelu, hoće? Koja je njegova volja da se sada i ovdje nešto učini? Što Bog hoće za druge ljude - a to se onda tiče i mene, jer kroz Božju volju za druge ljude određeno je i to Što Bog hoće za mene u mojim odnosima s drugim ljudima.

Bina i radost (simha)
Da bi se u čovjeku očitovala njegova razumska, racionalna sastavnica (komponenta), potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj odlici radosti (simha).

Hesed i ljubav (ahava)
Da bi se u čovjeku očitovala njegova milosrdna sastavnica (komponenta), potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj odlici ljubavi (ahava).

Gevura i bogobojaznost (jirat Jhwh)
Da bi se u čovjeku očitovala njegova pravednosna sastavnica (komponenta), potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojem strahopoštovanju spram Boga (jirat Jahve). Što je to "strah Božji"?

Dakako da nije riječ o strahu od Boga, da nas ne kazni, osveti se, i sl.; prije je riječ o strahopoštovanju spram Boga koje je blizu pravoj ljubavi spram Boga. Ono čega se strašimo, pred čime smo prestravljeni to je ono "numinozno" u Boga, kako je to izrazio Rudolf Otto (njemački teolog 1869-1937). Bog je strašan u svojoj sili, bezgraničan, sveprisutan i za čovjeka nepojmljivo mudar. Boga doživljavamo kao "mysterium fascinans et tremendum": ujedno kao privlačnog i zastrašujućeg.

Tiferet i milosrdnost (rahamim)
Da bi se u čovjeku očitovala njegova sastavnica (komponenta) sklada i ljepote, potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj milosrdnosti (rahamim).

Necah i povjerenje (bitahon)
Da bi se u čovjeku očitovala njegova pobjedonosna sastavnica (komponenta), potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj odlici povjerenja (bitahon).

Hod i iskrenost (temimut)
Da bi se u čovjeku očitovala njegova sastavnica (komponenta) odsjaja Božje slave/snage, potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj iskrenoj zahvalnosti (temimut).

Jesod i istina (emet)
Da bi se u čovjeku očitovala njegova sastavnica (komponenta) utemeljivanja života, potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj istini (emet).

Bog iz-govara izviranje i utemeljivanje života. U svijetu Beria iz sebe iz-vodi snagu potrebnu izvorima života. Tom svijetu odgovara duša Nešama koja osjeća kretanje Božje snage i re-agira na  nj svojim likovima umnosti (jer, duša Nešama je umna duša); tu reakciju umne duše na kretanje snage, koja je jedno oblikovanje, zovem odlikom karaktear – vrlinama.

U slučaju sefira Jesod gdje se kretanje Božje snage odvija s ciljem stvaranja izvora i temelja samog života, rečena reakcija je – istina (emet): ostati u budnoj svijesti prisutan onome što se uistinu događa, a ne bluditi u iluzijama, tj. kako bismo mi htjeli da bude po pohoti našeg tijela.

U svijetu Jecira Bog iz sebe izvodi likove kojima će oblikovati snagu iz svijeta Beria. Tom svijetu oblikovanja (jecira) odgovara duša ruah koja, gledajući likove što ih iz sebe izvodi Bog, reagira na njih kretanjem svoje snage i to zovemo emocijama.

Zato je duša ruah – emocionalna duša. U slučaju sefira Jesod ta reakcija će biti moć duše koju zovemo sebe-ozbiljivanje. Ako su likovi svijeta Jecira likovi iz-viranja života dani kao likovi iz-vora, na-voranosti koja skriva ono mjesto u tijelu u kojem će život biti začet, tada duša ruah koja gleda takve likove, obličja na tijelu, reagira željom za sebe-potvrđivanjem u životu – željom za začinjanjem i rađanjem života. I, u tom je nastavljanju života kroz rađanje jedan od vidova sebe-ozbiljivanja: nastaviti sebe kroz svoju djecu.

Malkut i poniznost (šiflut)
Da bi se u čovjeku očitovala njegova sastavnica (komponenta) kraljevstva, potrebno je da se duša Nešama u susretu sa snagom Božjom očituje u svojoj poniznosti (šiflut).

Čemu služi prakticiranje vrlina u Kabali?
Jedna od praksi u Kabali je življenje u skladu s vrlinama (lehagiv musari). Vrlina u Kabali ima deset i one su u odnosu s odgovarajućim Božjim atributima; na primjer: vrlina nesebičnosti (bitul) u svezi je s Božjom mudrošću (Hokma); vrlina ljubavi (ahava) u svezi je s Božjom milosrdnom ljubavi (Hesed);, i sl. Život u vrlinama nužan je uvjet za duhovni uspon praktikanta Kabale do En Sof.

Izvori

Literatura

Anzenbacher, Arno (1992), Einführung in die Ethik. Düsseldorf: Patmos Verlag
Buber, Martin (1995), Ich und Du. Reclam
 Chouraqui, André (2005), Deset zapovijedi danas - Deset besjeda za pomirenje čovjeka s ljudskošću. Zagreb: Konzor
 Da-don Kotel (2004), Židovstvo - život, teologija i filozofija. Zagreb: Profil
 Drob, L. Sanford (2000), Kabbalah Metaphors: Jewish mystical themes in ancient and modern thought. Jason Aronson
 Drob, L. Sanford (2000), Symbols of the Kabbalah: philosophical and psychological perspectives. Jason Aronson.
 Ginsburg Yitzchak, The Basics of Kabbalah
Hegel, G.W.F. (1965), Enciklopedija filozofijskih znanosti. Sarajevo: Veselin Masleša.
 Idel, Moshe (1988), Kabbalah: New Perspectives. New Haven & London: Yale University Press.
 Idel, Moshe (1995), Hasidism between Ecstasy and Magic. Albany: State University of New York Press.
 Jeruzalemska Biblija (2004). Zagreb: Kršćanska sadašnjost.
Kant, Immanuel (1990), Kritika praktičkog uma. Zagreb: Naprijed
 Leet, Leonora (1999), Renewing the Covenant: A Kabbalistic Guide to Jewish Spirituality. Inner Traditions.
Maier, Johann (2004), Die Kabbalah: Einführung – Klassische Texte – Erläuterung. München: Beck Verlag
 Matt, Daniel C. (2006), Suština kabale. Zagreb: VBZ.
 Na stranici www.chabad.org     mogu se naći dobri, stupnjevani po težini, uvodi u hasidizam i Kabbalu
 Schochet I. Jacob (1988), Mystical Concepts in Chassidism. New York: Kehot Publication Society.
 Scholem, Gershom (1995), Major Trends in Jewish Mysticism. New York: Schocken Books.
 Scholem, Gershom (1996), Uber einige Grundbegriffe des Judentums. Suhrkamp
 Scholem, Gershom (1998). Kabala i njezin simbolizam. Zagreb: MISL
 Slifkin, Natan (2009), Perek Shirah: Nature's Song. Zoo Torah.
 Talmud, der babylonische, (übertragen und erläutert von Jakob Fromer). Köln: Komet Verlag.
 The Interlinear NIV Hebrew-English Old Testament (1987). Grand Rapids (MI): Zondervan Publishing House.
 Tzadok Ariel (1996-2004), The Fundamentals of Kosher Kabbalah: A Guide to Kabbalistic     Concepts And Terminology. www.KosherTora.com

Vanjske poveznice

https://www.chabad.org/library/article_cdo/aid/680274/jewish/Pirkei-Avot-Ethics-of-the-Fathers.htm

http://www.jewishencyclopedia.com/articles/5888-ethics

https://www.jewishvirtuallibrary.org/tractate-avot-pirke-avot

Kabala
Etika

Etika Kabale


Marijan Martulaš (Senj, 1. ožujka 1905. – Ljubljana, 15. rujna 1970.), hrvatski humorist i zagonetač.

Kao zagonetač objavljivao križaljke, dopunjalke i stihotvorne zagonetke u zagrebačkom tjedniku »Sfinga Rebus«, a kao humorist surađivao u »Koprivama«, nerijetko na senjskom govoru ili slovenskom jeziku, jer se od 1921. nastanio u Ljubljani (prethodno je zbog posla proputovao Ogulin, Karlovac, Bjelovar, Beograd, Vinkovce i Zagreb). Povremeno je objavljivao u senjskim mesopusnim novinama »Metla i škavacera«. Potpisivao se pseudonimima »Emem« i »Šalutram« (palindromom svoga prezimena)

Literatura
 Peleh, Slavko, 1981.: ZAGONETAČ I HUMORIST IZ SENJA Marijan Martulaš (1905—1970) Senjski zbornik: prilozi za geografiju, etnologiju, gospodarstvo, povijest i kulturu 8 (1): 420-423.

Životopisi, Senj
Životopisi, Ljubljana
Hrvatski enigmatičari

Marijan Martulaš


A Descent into the Maelström (Uma Descida ao Maelström, em português) é um conto escrito por Edgar Allan Poe, publicado pela primeira vez na Graham's Magazine em 1841.

No conto um velho marinheiro conta a história de um naufrágio que sofreu num grande turbilhão (Maelström) nas costas da Noruega.

Em 1962, o escritor de ficção científica britânico Arthur C. Clarke escreveu o conto "Maelstrom II" inspirado na história de Poe. Foi publicado pela primeira vez pela Playboy e também pode ser encontrado na antologia de Clarke, "The Wind from the Sun" (1972). A história se passa na órbita da Lua e não no mar.

Contos de Edgar Allan Poe

A Descent into the Maelström


Aaron Blaise est un peintre, animateur, réalisateur et professeur d'art américain. Il est connu pour son travail sur Brother Bear (Frère des Ours, 2003), Aladdin (1992) et Beauty and the Beast (La Belle et la Bête, 1991). Il a été nominé pour l'Oscar du meilleur long métrage d'animation pour Brother Bear.

Vie et métier
Aaron Blaise est né le 17 février 1968 à Burlington, dans le Vermont. Il est diplômé du Ringling College of Art and Design en 1989 en tant qu'illustrateur. En 1989, il a commencé à travailler comme animateur et animateur superviseur aux Walt Disney Animation Studios pendant 8 ans sur des films tels que The Rescuers Down Under (Bernard et Bianca au pays des kangourous), Beauty and the Beast (La Belle et la Bête), Aladdin, The Lion King (Le Roi lion), Pocahontas et Mulan. À partir de 1997, il a travaillé comme réalisateur pendant 12 ans et a coréalisé Brother Bear, nominé pour le  Oscar du long métrage d'animation. Après la sortie du film, il a déménagé dans les studios d'animation de Disney à Burbank où il a développé plusieurs projets.

Le 11 mars 2007, sa femme meurt et il quitte Disney. En 2013, il travaille chez Paramount Pictures pendant moins d'un an en tant qu'artiste de développement visuel.

De 2010 à 2014, il travaille chez Tradition Studios en tant que réalisateur sur The Legend of Tembo mais la société fait faillite.

En 2012, avec son partenaire commercial, Nick Burch, il lance CreatureArtTeacher, proposant des leçons et des tutoriels de dessin et d'animation basés sur la longue carrière de Blaise.

Filmographie

Département Animation

Réalisateur

Département artistique

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1968
Naissance à Burlington (Vermont)
Réalisateur américain
Animateur américain
Animateur Disney

Aaron Blaise


An Pleurothallis brittoniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe ngan Nathaniel Lord Britton. An Pleurothallis brittoniana in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis brittoniana


Nepalska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Nepals í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið hefur aldrei komist í úrslit heimsmeistaramóts.

Asísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Nepal

Nepalska karlalandsliðið í knattspyrnu


Buckhorn Island State Park is an  state park located in Erie County, New York in the Town of Grand Island. The park is on the northern end of the island of Grand Island.

The park is 1 of 80 New York State Parks that are in the path of totality for the 2024 solar eclipse, with 3 minutes and 37 seconds of totality.

Park description
Buckhorn Island State Park is primarily an exhibit of Niagara River wetlands, and is managed as a preserve. As such, the park offers space for largely passive recreational uses, such as biking, cross-country skiing, fishing, hiking, and a nature trail.

A portion of the park has been set aside as a bird conservation area in order to protect nesting habitat for several species listed as threatened in New York State, including the least bittern, northern harrier, common tern, and sedge wren. The protected habitat also serves as a feeding and breeding area for numerous other species of waterfowl. The park's wetlands serve as an overwintering location for 19 species of gulls, nearly half of the world's 45 species.

See also
 List of New York state parks
 Navy Island National Historic Site of Canada

References

External links
 New York State Parks: Buckhorn Island State Park

State parks of New York (state)
Robert Moses projects
Parks in Erie County, New York

Buckhorn Island State Park


"Nothing Else Matters", Amerikalı heavy metal grubu Metallica'nın Siyah Albüm ya da Metallica olarak adlandırılan albümlerindeki 8. parça. Grup üylerinden James Hetfield ve Lars Ulrich tarafından bestelenen bu balad, grubun en çok bilinen parçalarından biridir.

Dış bağlantılar
 Parçanın gitar tabı
 Şarkı Sözleri

Metallica şarkıları
1991 şarkıları
Bob Rock'ın yapımcısı olduğu şarkılar
James Hetfield tarafından yazılan şarkılar
Lars Ulrich tarafından yazılan şarkılar
1990'larda İngilizce şarkılar

Nothing Else Matters


Dünya Atletizm Şampiyonası, her iki yılda bir düzenlenen, Atletizm sporunda Olimpiyat Oyunları'ndan sonra en prestijli yarışma olan organizasyondur.

İlk olarak 1983 yılında Helsinki'de yapıldı. Tüm hakları Uluslararası Atletizm Federasyonu'na (IAAF) ait olan ve başlangıçta dört yılda bir olarak düşünülen şampiyona, 1991'den sonra iki yılda bir yapılmaya başladı.

Dünya Atletizm Şampiyonası, 200'ün üzerinde ülkeden katılım sağlayarak, en geniş kapsamlı spor organizasyonları arasında yer almıştır. Şampiyonda, aynı zamanda tüm spor yayınları arasında en çok izleyici çekenlerden biri olarak kabul görür.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Eski Dünya Şampiyonaları sonuçları
 Tüm Dünya Atletizm Şampiyonası sonuçları ve detaylı istatistikleri
 Helsinki 2005 Resmi Sitesi
 2007 Osaka Dünya Atletizm Şampiyonası'na katılan Türk atletlerin sonuçları

Dünya Atletizm Şampiyonası


Žarana Papić (4 de julho de 1949 - 10 de setembro de 2002) foi uma antropóloga social e teórica feminista da Sérvia.

Vida
Žarana Papić nasceu em Sarajevo, na Iugoslávia, no dia 4 de julho de 1949, e sua família se mudou para Belgrado em 1955. Ela obteve seu diploma de bacharel em sociologia pela Universidade de Belgrado em 1974 e recebeu seu diploma de mestrado doze anos depois pela mesma instituição. Papić foi nomeada professora de antropologia social na universidade em 1989 e recebeu seu Ph.D. lá em 1995. Ela morreu inesperadamente em Belgrado em 10 de setembro de 2002.

Atividades
Como ativista estudantil, Papić foi apresentada à teoria feminista na Conferência da Associação Sociológica Croata em 1976 e depois participou do primeiro curso de Estudos da Mulher no Centro Inter-Universitário de Dubrovnik, na Croácia. Ela começou a publicar artigos sobre questões femininas em 1977 e ajudou a organizar a primeira conferência feminista internacional na Europa Oriental sob o título de Camaradas — a questão da mulher, uma nova abordagem? (Drug/ca žensko pitanje, novi pristup?) em outubro de 1978 em Belgrado. Este foi um "momento chave no feminismo iugoslavo", pois apresentou o novo movimento feminista e a teoria feminista por meio de palestras de feministas proeminentes de toda a Europa.

Papić, com Lydia Sklevicky, co-editou o primeiro livro de antropologia feminista na Iugoslávia em 1983, intitulado Rumo a uma antropologia da mulher (Antropologija žene), e sua tese de mestrado foi publicada em 1989 como Sociologia e feminismo (Sociologia i feminizam). Sua tese de doutorado foi publicada em 1997 como Genero e Cultura: Corpo e Conhecimento na Antropologia Contemporanea (Polnost i kultura: telo i znanje u savremenoj antropologiji ).

Notas

Referências

Alunos da Universidade de Belgrado
Feministas da Sérvia
Mortos em 2002
Nascidos em 1949

Žarana Papić


Gršćica je zaselak na južnoj obali Korčule, primorski dio naselja Blato. Nalazi se 6 km jugozapadno od Blata i 39 km jugozapadno od grada Korčule. Dobila je ime po uvali Velika Gršćica, u koje se nalazi. U Gršćici nalazi se luka.

Istočno od Gršćice prolazi županijska cesta Ž6223.

Izvori

Korčula

Gršćica


Amans steht für:
 eine Ortschaft in der Gemeinde Bremondans im Département Doubs, Frankreich
 Jacques Amans (1801–1888), französischer Maler
 Amantius, frz.: Saint Amans, Bischof von Rodez, †487

Amans


Chuquichambi ist eine Ortschaft im Departamento Oruro im Hochland des südamerikanischen Anden-Staates Bolivien.

Lage im Nahraum
Chuquichambi ist zentraler Ort des Cantón Chuquichambi im Landkreis (bolivianisch: Municipio) Huayllamarca in der Provinz Nor Carangas. Der Ort liegt auf einer Höhe von  am Flussdurchbruch des Río Chuquichambi durch die Serranía de Huayllamarca, einem etwa 100 km langen Höhenrücken, der sich auf dem Altiplano in nordwestlich-südöstlicher Richtung erstreckt. Der Río Chuquichambi fließt in südöstlicher Richtung zum Río Juchuy Jahuira, der flussabwärts in den Poopó-See mündet.

Geographie
Chuquichambi liegt zwischen den andinen Höhenzügen der Cordillera Oriental im Westen und der Cordillera Occidental im Osten im andinen Trockenklima des Altiplano.

Der mittlere Jahresniederschlag beträgt etwa 330 mm und fällt zu 80 Prozent in den Monaten Dezember bis März (siehe Klimadiagramm Huayllamarca). Die Jahresdurchschnittstemperatur liegt bei knapp 8 °C, die monatlichen Durchschnittswerte schwanken zwischen 4 °C im Juni/Juli und etwa 10 °C von November bis März.

Verkehrsnetz
Chuquichambi liegt in einer Entfernung von 86 Straßenkilometern nordwestlich von Oruro, der Hauptstadt des gleichnamigen Departamentos.

Von Oruro aus führt die asphaltierte Fernstraße Ruta 31 in westlicher Richtung über La Joya und Lajma nach Chuquichambi. Die Ruta 31 führt von hier aus nach Nordwesten zur Provinzhauptstadt Huayllamarca und von dort weiter über Totora nach Curahuara de Carangas, wo sie auf die Ruta 4 Richtung Chile trifft.

Bevölkerung
Die Einwohnerzahl des Ortes ist in den vergangenen beiden Jahrzehnten auf das Doppelte angestiegen:

Die überwiegende Bevölkerungsmehrheit der Region gehört dem indigenen Volk der Aymara an, im Municipio Huayllamarca sprechen 96 Prozent der Bevölkerung die Aymara-Sprache.

Einzelnachweise

Weblinks
 Reliefkarte der Region Corocoro 1:250.000 (PDF; 9,8 MB)
 Municipio Huayllamarca – Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 2,2 MB) (spanisch)
 Municipio Huayllamarca – Übersichtskarten Nr. 41601
 Departamento Oruro – Sozialdaten (PDF; 5,9 MB) (spanisch)

Chuquichambi


Šahovski klub Poštar je šahovski klub iz Splita.

Povijest
Prostorije kluba su u Osječkoj 4, Split. Osnovan je 1969. godine. Igračku bazu formirao je priljev mnoštva igrača iz splitskog Mornara koji je tad bio u krizi. Došli su Jugoslav Žarković (ponajbolji igrač u Dalmaciji), Miro Bobanac (najperpektivniji igrač Mornara), Slaven Jurić, Dragan Jutronić, Mate Karković, Antun Vich, don Ivan Cvitanović, Nebojša Vitaljić i dr. Od 1970. Poštar je vladao južnom zonom republičke lige. 1975. iz Poštara se mnogo igrača vratilo u Mornar i tada se stvorilo veliko gradsko rivalstvo. Dugogodišnji predsjednik Mornara Ivan Škarić tražio je dugotrajno rješenje za klub u čemu je uspio te su dobili reprezentativne prostorije na Blatinama koje se i danas koriste, a zahvaljujući njemu od beskućništva je spasio i Poštara. Poštar je dotad koristio prostore u Slavićevoj, u vlasništvu Pošte. Klub je gubio naklonost Pošte, i da bi se prostor mogao komercijalizirati, klub je trpio pritiske i podmetanja. Zbog tada odličnih odnosa, gradski rival Mornar odlučio je pomoći pa se pojavila zamisao da prostori na Blatinama postanu Šahovski dom za sve šahiste u Splitu, te so oba kluba potpisala ugovor s Gradom o korištenju prostora, a Poštar je prvi uselio, jer ih je u međuvremenu potjeralo iz Slavićeve.

Poštar je bio prvi klub kvizaša Roberta Pauletića.

Izvori

Hrvatski šahovski klubovi
Šport u Splitu

Šahovski klub Poštar Split


أُم القُصُب (كان اسمها سيدي أحمد بن سعيدة) قرية تقع شمال غربي ولاية قفصة على الحدود مع ولاية القصرين من الجنوب الغربي التونسي، جنوب غرب مدينة ماجل بلعباس وشمال شرق مدينة أم العرائس.

قرى ولاية قفصة

أم القصب


Notre-Dame-du-Lac — antiga cidade de Bas-Saint-Laurent
Notre-Dame-des-Érables — em Novo Brunswick
Notre-Dame-de-Lourdes — em Novo Brunswick
Notre-Dame (Novo Brunswick)

Municípios
Notre-Dame-de-l'Île-Perrot — na região de Montérégie
Notre-Dame-des-Prairies — na região de Lanaudière

Região de Chaudière-Appalaches
Notre-Dame-Auxiliatrice-de-Buckland
Notre-Dame-des-Pins
Notre-Dame-du-Sacré-Coeur-d'Issoudun

Desambiguações de topônimos

Notre-Dame (Canadá)


Roko Mišetić (Splitska, Brač, 27. svibnja 1845.  Dubrovnik, 1. veljače 1908.), hrvatski liječnik, humanist i političar.

Životopis
Rodio se je u Splitskoj na otoku Braču. Gimnaziju završio u Splitu, a Medicinski fakultet u Beču, gdje ostaje dvije godine pri kirurškoj klinici prof. Billrotha i internističkoj prof. Schrötttera. Od 1880. do 1886. bio u Kneževini Crnoj Gori na Cetinju, kao osobni liječnik kneza Nikole, a prethodno je bio i ratni liječnik za Hercegovačkog ustanka, zatim je nakratko primarijus i ravnatelj bolnice u Zadru, a 1887. vraća se u Dubrovnik za ravnatelja nove bolnice gdje ostaje do smrti 1908. godine. Poslije je bio saborski zastupnik u Dalmatinskom saboru. U dva mandata bio je u različitim strankama. Od 1886. do 1888. bio je zastupnik Narodne stranke, a od 1894. do 1895. bio je zastupnik pravaša. Izabran je oba puta u izbornoj jedinici vanjskih općina Hvara-Visa-Brača. Prava Crvena Hrvatska posvetila mu je svoje redke 1908. godine.

Izvori

Hrvatski narodni preporod
Hrvatski političari do 1918.
Hrvatski liječnici
Životopisi, Brač
Hrvati u Crnoj Gori
Životopisi, Dubrovnik

Roko Mišetić


Sambandið 90/Græningjarnir (þýska: Bündnis 90/Die Grünen), yfirleitt bara kallaðir Græningjarnir (þ. Die Grünen) í daglegu tali, eru þýskur stjórnmálaflokkur. Flokkurinn var stofnaður árið 1993 með samruna Græningjaflokksins (frá Vestur-Þýskalandi) og Sambandsins 90 (frá Austur-Þýskalandi). Flokkurinn rekur uppruna sinn til grasrótarhreyfinga og félagasamtaka "nýju þjóðfélagshreyfinganna" sem nutu áhrifa í Þýskalandi á áttunda áratugnum og til vinstrihreyfinga sem andmæltu einræðis- og valdboðsstjórnum. Flokkurinn hefur því verið álitinn forveri og fyrirmynd aðra græningjaflokka.

Græningjarnir sátu í samsteypustjórn ásamt Jafnaðarmannaflokknum frá 1998 til 2005. Í þingkosningum árið 2017 fékk flokkurinn 8,9 % atkvæða og 67 þingmenn kjörna af 709. Flokkurinn fékk fjórtán prósent atkvæða í þingkosningum ársins 2021 og settist að þeim loknum í þriggja flokka samsteypustjórn ásamt Jafnaðarmönnum og Frjálsum demókrötum.

Í apríl árið 2020 voru meðlimir flokksins um 100.000 talsins. Núverandi leiðtogar flokksins eru  Annalena Baerbock og Robert Habeck.

Söguágrip

Upphaf á áttunda áratugnum
Saga Græningjanna hefst í Vestur-Þýskalandi snemma á áttunda áratugnum. Eftir gagnmenningu og stúdentaóeirðir ungmenna á árinu 1968 var til fjöldi grasrótarhreyfinga á borð við umhverfisverndarhreyfingar, friðarhreyfingar, kvenréttindahreyfingar, hreyfingar gegn kjarnorku, mannréttindahreyfingar og samstöðuhreyfingar með ríkjum þriðja heimsins. Í Þýskalandi gengu þessar hreyfingar sameiginlega undir nefninu "nýju þjóðfélagshreyfingarnar." Leiðtogar þessara hreyfinga gerðu sér brátt grein fyrir því að til þess að geta haft raunverulegt áhrif var nauðsynlegt af hafa fulltrúa á þingi. Á sama tíma voru einnig virkar marxískar hreyfingar á vinstri væng þýskra stjórn sem sóttust eftir sameiginlegum grundvelli til að stofna nýjan flokk.

Árið 1978 söfnðust vinstrisinnar í fyrsta sinn saman á græna kosningalista í héraðskosningum. Síðar sama ár stofnuðu græningjar fyrstu kosningalista í kosningum sambandríkja Þýskalands og í kosningum á Evrópuþingið árið 1979 mynduðu þeir kosningabandalag sem hlaut 3,2 % atkvæðanna. Á sama tíma voru fyrstu fulltrúar græningja kjörnir í borgarstjórn Bremen.

Velgengni kosningalistanna leiddi til þess að árið 1980 var myndaður sérstakur stjórnmálaflokkur undir formerkjum Græningja, Die Grünen. Stofnþing flokksins var haldið í Karlsruhe, þar sem stefnuskrá var samþykkt og August Haußleiter, Petra Kelly og Norbert Mann voru kjörin fyrstu leiðtogar flokksins.

Þingseta á níunda áratugnum

Árið 1982 kom í fyrsta sinn til innanflokksdeilna meðal Græningja þegar íhaldsvængur flokksins klauf sig í annan flokk, Umhverfissinnaða lýðræðisflokkinn (þ. Ökologische Demokratische Partei) og valdi fyrrum Evrópuþingsframbjóðandann Herbert Gruhl sem formann. Vinstriarmur Græningja, sem varð ofan á í innanflokksdeilunum, tók út af fyrir allan vafa um að flokkurinn ætti að vera framfarasinnaður, félagssinnaður og á móti hvers kyns valdboðsstefnu. Græningjarnir ættu að vera lýðræðislegt stjórnmálaafl sem staðsetti sig vinstra megin við Jafnaðarmannaflokkinn.

Eftir að hafa nokkrum árangri í héraðs- og sveitastjórnarkosningum fengu Græningjar loks kjörna fulltrúa á sambandsþing Þýskalands árið 1983, þegar flokkurinn vann 27 þingsæti.

Alþjóðatengsl
Sambandið 90/Græningjarnir eru aðilar að sambandi evrópskra græningjaflokka, Evrópskum græningjum, sem er aðili að alþjóðasambandi græningja, Global Greens.

Tilvísanir

Þýskir stjórnmálaflokkar

Sambandið 90/Græningjarnir


Den stolte - Kongen af Provence er en dansk naturfilm fra 2001, der er instrueret af Adam Schmedes efter manuskript af Peter I. Lauridsen.

Handling
Om den giftige øglesnog, Europas største slange, og om dens livsvilkår i Provence, hvor den er truet af menneskers nærhed i dens miljø. Øglesnogen på filmen viser ømhed og hjælpsomhed over for hunnen, men må fortrække efter en voldsom kamp med en rival.

Referencer

Se også
 Den sjove - om Perleøglen
 Den giftige - om Hugormen

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001

Naturfilm fra Danmark

Den stolte - Kongen af Provence


NK DOŠK iz Dola, otok Hvar, bivši hrvatski nogometni klub.

Povijest
Osnovan je 1928. godine. Godine 1936. spojio se sa Zrinskim u klub Slogu.

Izvori

DOŠK
Nogometni klubovi u Splitsko-dalmatinskoj županiji

NK DOŠK Dol


Hippolyte Heizler fue un escultor de animales francés, nacido el año 1828 y fallecido el 1871.

Datos biográficos
Nacido en París en 1828. Comenzó a exponer en el Salón de París de 1846. No dejó de exponer en los salones hasta su muerte en 1871.

Trabajó a cuenta de otros escultores en la decoración del Louvre, de las Tullerías y del Palacio Garnier.

Es el autor de dos esculturas de leonas, que adornan el frente de la Hacienda de Pachingo, hoy Universidad Autónoma Chapingo. Estas piezas hacen pareja con dos leones de Paul Edouard Delabrierre -León con caimán y León con serpiente- y fueron reproducidas por la fundición de Le Val d´Osne.. El presidente Manuel González Flores encargó la remodelación de su hacienda al arquitecto Antonio Rivas Mercado que hizo traer diferentes estatuas para la decoración. Las tropas de Emiliano Zapata las requisaron para fundirlas y posteriormente las abandonaron en Amecameca. Hoy siguen allí adornando las cuatro esquinas de la plaza principal. En fechas recientes se hicieron copias para su reposición en la Universidad.

Obras
Entre las mejores y más conocidas obras de Hippolyte Heizler se incluyen las siguientes:
 Leonas de Amecameca.
 Cupido cabalgando un león, bronce dorado·
 Es también el autor de la escultura de un león en el Monumento a los muertos de la guerra de 1870 en Limoux. Pieza fundida en Val d´Osne por Antoine Durenne. Sobre la peana custodiada por el león se alza el barbudo de Aristide Onésime Croisy·

Notas y referencias

Notas

Bibliografía
 Jean-Charles Hachet, Les bronzes animaliers: de l'antiquité à nos jours; Éditions Varia, 1986. 338 páginas. (en francés)
 Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XIX
Escultores de París

Hippolyte Heizler


زاوكسكيي  هي مدينة في مقاطعة تولا أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 6621 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة تولا

زاوكسكيي


Urezica (lat. Homogyne), biljni rod iz porodice glavočika raširena na području Europe. U Hrvatskoj rastu sve tri vrste urezica.

Urezice su vazdazelene i listoipadne trajnice. Ime roda dolazi od grčkih riječi homos (istovremen) i gyne (žena), a dan je zato što se uz dvospolne cvjetove u isto vrijeme na rubu cvjetne glavice nalazi i jedan red ženskih cvjetova.

Vrste
 Homogyne alpina (L.) Cass., planinska urezica, alpska urezica
 Homogyne discolor Cass., pustenasta urezica
 Homogyne sylvestris (Scop.) Cass., šumska urezica

Izvori

Vanjske poveznice

Senecioneae

Urezica


Sheldon Riley (né Sheldon Hernandez le  à Sydney en Australie), est un chanteur australien.
Il représente l'Australie au Concours Eurovision de la chanson 2022 avec sa chanson Not the Same.

Jeunesse
Sheldon Hernandez naît le  à Sydney, d'une mère australienne et d'un père philippin. Il a une sœur, avec qui il grandit à Gold Coast.

Carrière

De 2016 à 2020: télé-crochets
En 2016, Sheldon participe sous son nom de naissance, Sheldon Hernandez, à la huitième saison de l'émission de télé-crochet australienne The X Factor. À l'origine participant dans la catégorie des solistes de 14 à 21 ans, coachée par Adam Lambert, il se fait éliminer, puis repêcher par Iggy Azalea qui lui propose d'intégrer le boys band Time and Place, composé d'artistes éliminés. Le groupe finit par se faire éliminer à l'issue du premier show en direct.

En 2018, il participe à The Voice Australie. Lors des auditions à l'aveugle, il interprète Do You Really Want to Hurt Me de Culture Club, faisant se retourner les quatre coaches. Il choisit Boy George comme coach, et va jusqu'en finale, où il atteint la troisième place.
Immédiatement après la finale, il sort son single Fire avec la maison de disques Universal Music Australia.

En 2019, il participe à l'édition all-stars de The Voice Australie, où il rejoint l'équipe de Delta Goodrem, qui l'emmène jusqu'en demi-finale.

En 2020, il participe à la quinzième saison d'America's Got Talent. Il est éliminé en quarts-de-finale.

Depuis 2021: Eurovision
Le , Sheldon Riley a été annoncé comme faisant partie des onze participants à Eurovision − Australia Decides, la sélection nationale australienne pour l'Eurovision 2022. Sa chanson, initulée Not the Same, sort le .
Le , il remporte la sélection, totalisant 100 points (50 de la part du jury et 50 de la part du public, correspondant à une deuxième place dans les deux classements). Il devient par conséquent le représentant australien pour le Concours Eurovision de la chanson 2022, qui a lieu à Turin en Italie, avec sa chanson Not the Same.

À l'Eurovision
Sheldon participe à la seconde demi-finale, le jeudi , et se qualifie, terminant à la deuxième place avec 243 points. Il participe donc également à la finale du samedi , et se classe quinzième sur les vingt-cinq finalistes, avec un total de 125 points.

Vie privée
Sheldon est ouvertement gay et est en couple depuis 2019 avec Zachery Tomlinson. Le syndrome d'Asperger, une forme d'autisme, lui a été diagnostiqué à l'âge de six ans. Il réside actuellement à Melbourne.

Notes et références

Naissance en mars 1999
Naissance à Sydney
Chanteur australien
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour l'Australie
Personnalité ayant fait son coming out

Sheldon Riley


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Muhammad ibn Abd al-Wahhab محمد بن عبد الوهاب

Muhammad ibn Abd al-Wahhab
|-
!
Puno ime Muhamad ib Abd al-Wahhab ibn Suleyman ibn Ali ibn Muhamad ibn Ahmed ibn Rashid
Rođen1703.
Umro22. lipnja 1792.
Poznat poOsnivač vahabizma
Zanimanjeteolog, reformator
Vjeroispovijestislam
|}
Muhammad ibn Abd al-Wahhab (arapski; محمد بن عبد الوهاب; 1703. – 22. lipnja 1792.), saudijski teolog i reformator, osnivač vahabizma.

Životopis
Muhammad ibn Abd al-Wahhab je rođen u Nadždu u središtu Arapskog poluotoka, 1703. godine, u obitelji kadija. Abd al-Wahhabova rana naobrazba predstavljala učenje osnovnog standardnog kurikuluma izvorne jurisprudencije prema hanbelijskoj pravnoj školi, koja je bila najzastupljenija pravna škola islama u njegovom mjestu rođenja. Usprkos prvobitnoj rudimentarnoj edukaciji u klasičnoj sunitskoj islamskoj tradiciji Abd al-Wahhab je postepeno postao protivnik većine sunitskih praksi poput posjećivanja i veneracije grobnica velikana islama, što je smatrao heretičkim religijskim inovacijama ili čak idolatrijom. Iako su njegova učenja bila odbačena i suprotstavljena većini najznačajnijih sunitskih učenjaka tog vremena, uključujući njegovog oca i brata,
Abd al-Wahhab sklopio je religijsko-politički pakt s Muhammad ibn Saudom kako bi mu pomogao da osnuje kraljevinu, prvu saudijsku državu, te je počeo s dinastičkim savezništvom i dijeljenjem moći u dogovoru s njihovim obiteljima, što se nastavilo do dana-današnjeg u Kraljevini Saudijskoj Arabiji. Al ash-Sheikh, saudijska vladajuća religijska obitelj, predstavlja potomke Muhammad ibn Abd al-Wahhab, a također su kroz povijest predvodili ulemu u Saudijskoj kraljevini, dominirajući državnim klerikalnim institucijama.

Na Muhammad ibn Abd al-Wahhaba su utjecali Ahmed ibn Hanbel, Ibn Taymiyyah, Muhammad Hayyat ibn Ibrahim al-Sindhi, Ibn Qayyim al-Jawziyya, dok je on je utjecao na Muhammada ibn Sauda i dinastiju Saud, Abd al-Aziz ibn Baz, Muhammad Nasiruddin al-Albani, Abdur Rahman As-Sudais.

Umro je 22. lipnja 1792. godine. Ne postoji nijedna fotografija Muhammad ibn Abd al-Wahhaba, jer je strogo odbacivao svaki svoj portret.

Radovi
 Risālah Aslu Dīn Al-Islām wa Qā'idatuhu
 Kitab al-Quran (Allahova knjiga)
 Kitab at-Tawhid (Knjiga o Jednoći Boga)
 Kashf ush-Shubuhaat (Pojašnjenje dvoumica)
 Al-Usool-uth-Thalaatha (Tri temeljna principa)
 Al Qawaaid Al 'Arbaa (Četiri osnove)
 Al-Usool us Sittah (Šest temeljnih principa)
 Nawaaqid al Islaam (Nulifikatori islama)
 Adab al-Mashy Ila as-Salaa (Načini odlaska na namaz)
 Usul al-Iman (Osnove vjere)
 Fada'il al-Islam (Izuzetna svojstva islama)
 Fada'il al-Qur'an (Izuzetna svojstva Kurana)
 Majmu'a al-Hadith 'Ala Abwab al-Fiqh (Sažet pregled hadisa o glavnim temama fikha)
 Mukhtasar al-Iman (Sažetak vjere; tj. sumarna verzija rada o vjeri)
 Mukhtasar al-Insaf wa'l-Sharh al-Kabir (Sažetak jednakosti i Veliko objašnjenje)
 Mukhtasar Seerat ar-Rasul (Sumarna biografija Poslanika)
 Kitaabu l-Kabaair (Knjiga velikih grijeha)
 Kitabu l-Imaan (Knjiga vjerovanja)
Al-Radd 'ala al-Rafida (Pobijanje odbacivača)

Izvori

Vanjske poveznice
 Muhammad ibn Abd al-Wahhab

islam

Muhammad ibn Abd al-Wahhab


Voitsberg es un distrito del estado de Estiria (Austria).

División administrativa
El distrito de Voitsberg se divide en 25 municipios.

Municipios (población año 2018)

Barrios, aldeas y otras subdivisiones de los municipios se indican con letras pequeñas.
 Bärnbach
Hochtregist
 Edelschrott
Kreuzberg
 Gallmannsegg
Hadergasse
 Geistthal
Eggartsberg, Kleinalpe, Sonnleiten
 Gößnitz
Hochgößnitz, Niedergößnitz
 Graden
 Hirschegg
Hirschegg-Piber-Sonnseite, Hirschegg-Piber-Winkel, Hirschegg-Rein
 Kainach bei Voitsberg
Breitenbach, Oswaldgraben
 Köflach
Gradenberg, Piber, Pichling bei Köflach, Puchbach
 Kohlschwarz
Hemmerberg
 Krottendorf-Gaisfeld
Gasselberg, Gaisfeld, Kleingaisfeld, Krottendorf bei Ligist, Muggauberg
 Ligist
Dietenberg, Grabenwarth, Ligistberg, Ligist Markt, Oberwald, Steinberg, Unterwald
 Maria Lankowitz
Kemetberg, Kirchberg
 Modriach
 Mooskirchen
Bubendorf, Fluttendorf, Gießenberg, Kniezenberg, Neudorf bei Mooskirchen, Rauchegg, Rubmannsberg, Stögersdorf
 Pack
 Piberegg
Piberegg Rollsiedlung
 Rosental an der Kainach
 Salla
 Sankt Johann-Köppling
Hallersdorf, Hausdorf, Köppling, Moosing, Muggauberg, Neudorf bei Sankt Johann ob Hohenburg, Sankt Johann ob Hohenburg
 Sankt Martin am Wöllmißberg
Großwöllmiß, Kleinwöllmiß
 Söding
Großsöding, Kleinsöding, Pichling bei Mooskirchen
 Södingberg
 Stallhofen
Aichegg, Bernau in der Steiermark, Hausdorf, Kalchberg, Muggauberg, Raßberg
 Voitsberg

Enlaces externos

Voit

Distrito de Voitsberg


Alan Louis Oppenheimer (født 23. april 1930) er en amerikansk skuespiller og tegnefilmsdubber. Han er sikkert mest kendt som stemmen bag både Skeletor, Man-At-Arms og Cringer i den amerikanske superhelte tegnefilmserie He-Man and the Masters of the Universe.

Eksterne henvisninger

Noter

Skuespillere fra USA
Tegnefilmsdubbere fra USA

Alan Oppenheimer


La mutinerie de Salerne est un épisode de la Seconde Guerre mondiale ayant impliqué environ 200 soldats britanniques qui, le 16 septembre 1943, ont refusé l'affectation à de nouvelles unités en remplacement lors des premières étapes de l'invasion alliée de l'Italie.

Histoire
Environ  hommes des 50 et 51 divisions d'infanterie quittent Tripoli, étant entendu qu'ils doivent rejoindre le reste de leurs unités, à l'époque basées en Sicile et bientôt de retour au Royaume-Uni en préparation de l'opération Overlord, l'invasion alliée de la Normandie. Ces deux divisions avaient fait partie de la 8 armée britannique du général Bernard Montgomery et s'étaient distinguées lors de la campagne d'Afrique du Nord.

Une fois à bord du navire, les hommes sont informés qu'ils doivent être emmenés à Salerne, en Italie, pour rejoindre la 46 division d'infanterie britannique (major-général John Hawkesworth) et la 56 division d'infanterie (major-général Douglas Graham), ayant subi de lourdes pertes. Les deux divisions font partie du X corps britannique du lieutenant-général Richard McCreery, qui combattait lui-même dans le cadre de la 5 armée américaine du lieutenant-général Mark Clark. De nombreux soldats estimèrent qu'ils avaient été délibérément induits en erreur.

Les choses s'aggravent par le manque total d'organisation lorsqu'ils atteignent Salerne, les laissant en colère et frustrés. Environ un millier d'hommes, la plupart de nouvelles recrues, sont emmenés pour rejoindre de nouvelles unités, laissant 500 vétérans, dont 300 cantonnés dans un champ voisin. Toujours en place le 20 septembre, ils refusent d'être affectés à des unités inconnues et sont approchés par le lieutenant-général McCreery, le General Officer Commanding (GOC) du X corps britannique, admettant qu'une erreur avait été commise. Celui-ci leur promet qu'ils rejoindraient leurs anciennes unités une fois Salerne sécurisée. Les hommes sont également avertis des conséquences d'une quelconque mutinerie commise en temps de guerre.

Sur les trois cents hommes en campagne, 108 décident de suivre les ordres, laissant un noyau dur de 192, tous accusés de mutinerie en vertu de la loi sur l'armée. Ce fut la mutinerie impliquant le plus grand nombre de militaires de toute l'histoire militaire britannique. Les accusés sont transférés en Algérie française et traduits en cour martiale vers la fin octobre. Tous sont reconnus coupables et trois sergents condamnés à mort. Les peines seront ensuite commuées en 12 ans de travaux forcés et finalement avec du sursis. Lors du débat à la Chambre des communes tenu en mars 2000, une grâce officielle est demandée par la députée de la circonscription britannique Aberdeen South Anne Begg, affirmant que les personnes inculpées ne refusaient pas de se battre mais demandaient simplement une promesse du commandement supérieur. Cependant, John Spellar, alors ministre des Forces armées, rejeta cette demande en indiquant que, si injuste que paraisse l'ordre de procéder au combat dans d'autres unités, le refus d'obéir à ce type d'ordre en temps de guerre constitue un crime grave impardonnable.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Campagne d'Italie de la Seconde Guerre mondiale
 Histoire militaire du Royaume-Uni
 Histoire de la British Army

Bibliographie

1943 en Italie
1943 en Europe
Mutinerie pendant la Seconde Guerre mondiale
Mutinerie de Salerne

Mutinerie de Salerne


Chaetopelma es un género de arañas que pertenece a la familia Theraphosidae (tarántulas).

Especies
 Chaetopelma adenense (Simon, 1890) — Siria, Adén
 Chaetopelma altugkadirorum Gallon, Gabriel & Tansley, 2012 — Turquía, Siria,
 Chaetopelma concolor (Simon, 1873) — Turquía, Siria, Egipto
 Chaetopelma karlamani (Vollmer, 1997) — Chipre
 Chaetopelma olivaceum (C.L.Koch, 1841) — Chipre, Turquía, Oriente Medio, Egipto, Sudán
 Chaetopelma webborum (Smith, 1990) — Camerún

Véase también
 Lista de especies de Theraphosidae

Referencias

  2008. The World Spider Catalog, versión 9.0. American Museum of Natural History.

Enlaces externos

Theraphosidae
Taxones descritos por Anton Ausserer

Chaetopelma


Maison danoise. Præsident Coty. 4.-5. maj 1955 er en film med ukendt instruktør.

Handling
INDHOLD: 00:02:00 Paris: Det danske hus i Paris (Maison du Danemark) skal indvies i maj 1955. Klip fra forberedelserne, gæster der ankommer og fransk æresvagt. Klip fra Champs-Élysées og en café med danske flag på bordene. Håndværkere i gang med forberedelserne til indvielsen. Danske og franske flag. 00:03:57 København: Kong Frederik IX og dronning Ingrid ankommer til Toldboden, hvor de skal modtage den franske præsident René Coty. Kongen inspicerer forinden Livgarden. 00:04:55 Chalup lægger til ved kajen med præsidenten og de kongelige værter. Der hilses på de fremmødte kongelige familiemedlemmer og honoratiores. 00:05:57 I åben karet køres der fra Toldboden med Gardehusareskorte. 00:06:33 Præsident Coty inspicerer æresgarden. 00:06:55 Kongeskibet Dannebrog og et fransk krigsskib i Øresund. 00:07:37 Præsidentparret Coty går ombord på det franske krigsskib. 00:08:17 Kong Frederik og dronning Ingrid er med ombrod. Der affyres salut fra det franske krigsskib. 00:10:12 10 årsdagen for Danmarks befrielse fejres. Klip fra fest og mindehøjtideligheder. 00:10:11 Ryvangen. 00:10:32 Amalienborg slotsplads. Mange børn med flag på slotspladsen. De er alle født i 1945. Kongefamilien kommer frem på balkonen og hyldes. 00:13:14 Klip fra Københavns rådhusplads flagsmykket. Amalienborg igen. Ryvangen. 00:14:01 Et FDF-orkester marcherer spillende ind på Amalienborg slotsplads. Ryvangen igen. Korte klip, men kan klippes sammen. Slut ved 00:14:53.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1955

Dokumentarfilm fra Danmark


Prima Evadare este cel mai mare concurs de ciclism cross country din România și estul Europei. Concursul are startul din București și finișul la Snagov

Evenimentul a fost premiat în cadrul Galei "Ce se întamplă, doctore? - Celebrating Life", în cadrul categoriei "Oamenii se mișcă".

Are loc anual în al 3-lea weekend din luna mai.

Încă de la prima ediție, din 2009, își propunea să deschidă sezonul maratoanelor MTB într-o versiune ușoară, fără diferențe de nivel. De câțiva ani a devenit maratonul de ciclism cu cel mai mare număr de participanți și cel mai bine organizat din estul Europei.

Pentru multi ciclisti, mai ales cei din Bucuresti și împrejurimi, a însemnat începutul lor în mountain bike-ul românesc.

Concursul se desfășoară între București și Snagov prin păduri și drumuri de țară pe o distanță de 55 de km.Traseul Prima Evadare se poate parcurge aproape tot timpul anului, unele zone fiind pietruite.

Se parcurg vechii codrii ai Vlasiei, locuri istorice, sate, și zone de agrement. Se trece prin Bateria 3-4 din centura de fortificatii a Bucurestiului, pe lângă aeroport, pe drumul palatelor Ghica, prin Palatul Ghica din Moara Vlăsiei, pe lânga zone de agrement cum sunt Laguna Verde, Edenland, Casa Vlăsiei până se ajunge la Snagov - Astoria.

Bateria 3-4 a fost curățată de gunoaie și amenajată cu podețe pentru traseu și pentru concurs.

Concursul este organizat de Clubul Sportiv NoMad Multisport care organizează Bike Trails Race (TBTRace), MoonTimeBike și are una din cele mai bune echipe de mountain bike din România, NoMad Merida CST.

Note

Legături externe
 Prima Evadare

Ciclism
Ciclism România
Ciclism Bucuresti

Prima Evadare


R Leporis  (R Lep), sometimes called Hind's Crimson Star, is a well-known variable star in the constellation Lepus, near its border with Eridanus.   It is designated "R" in the chart to the right.

It is a carbon star which appears distinctly red. It is named after famous British astronomer J. R. Hind, who observed it in 1845.  Its apparent magnitude varies from +5.5 to +11.7 with a period of 418–441 days; recent measurements give a period of 427.07 days.  There may be a secondary period of 40 years. R Leporis is too far from earth for its parallax to be measured effectively; Guandalini and Cristallo calculated the luminosity of Mira variables based on their periods. Using a period of 427.07 days, they calculated the bolometric luminosity to be . It was estimated to around 1,350 light-years distant in a 2012 paper, shining with a luminosity approximately 6,689 times that of the Sun and has a surface temperature of 2,980 K.

R Leporis has often been reported as an intense smoky red color, although this is not pronounced when the star is near its maximum brightness. It is reddest when it is dimmest, which occurs every 14.5 months. During these periods it is a candidate for the most-visible reddest star, but this claim is questionable. The red coloration may be caused by carbon in the star's outer atmosphere filtering out the blue part of its visible light spectrum.  The star's discoverer, Hind, reported that it appeared "like a drop of blood on a black field."

References

External links
 Best of the Advanced Observation Program: R Leporis
 USA Today.com - NightSky: The Hare and the Dove
 Smoky Mountain Astronomical Society - Hind's Crimson Star: R Leporis
 Geody Hinds Crimson Star
 Observations of R LEP from AAVSO
 Astronomy picture of the day

Carbon stars
Mira variables
Lepus (constellation)
031996
023203
Leporis, R
1607
Emission-line stars
Durchmusterung objects
TIC objects

R Leporis


Sherida Spitse (født 29. maj 1990) er en hollandsk fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller for Vålerenga Fotball Damer i Toppserien og for  . Fra 2014 til 2017 spillede hun for det norske hold LSK Kvinner FK i Toppserien, hvor hun og holdet vandt både det norske mesterskab og Norske kvinders cup i 2014, 2015 og 2016. Hun vandt  BeNe League med FC Twente i 2012-13 og 2013-14. Hun har spillet over 130 landskampe for Holland og har scoret over 20 mål.

Hæder

Klub
FC Twente
 BeNe League (2): 2012–13, 2013–14

LSK Kvinner
 Toppserien (3): 2014, 2015, 2016
 Norske kvinders Cup (3): 2014, 2015, 2016

Landshold
 EM i fodbold for kvinder 2017: Vinder

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Holland
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Holland
Fodboldspillere fra FC Twente
Fodboldspillere fra Vålerenga Fotball Damer

Sherida Spitse


Angus Groom, né le 16 juin 1992 à Glasgow, est un rameur d'aviron britannique.

Carrière
Angus Groom est cinquième de l'épreuve de quatre de couple aux Jeux olympiques de 2016 à Rio de Janeiro. Il est ensuite médaillé de bronze dans la même épreuve aux Championnats d'Europe d'aviron 2019 à Lucerne, puis médaillé d'argent aux Jeux olympiques de 2020 à Tokyo.

Notes et références

Liens externes

Rameur britannique (aviron)
Rameur (aviron) aux Jeux olympiques d'été de 2016
Rameur (aviron) aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé d'argent olympique britannique
Naissance en juin 1992
Naissance à Glasgow

Angus Groom


Kære Haiti er en dokumentarfilm instrueret af Steen Herdel efter manuskript af Steen Herdel.

Handling
Haiti. Glade børn, smilende børn, badende børn, dansende børn, børn med Sony-kameraer indfanger i springende glimt deres sollyse, sorgløse hverdag, gadelivets farverige mylder, livets rytme, selve livsglædens pulsslag - "Jeg har set verden. Jeg har læst og studeret. Meningen med livet fandt jeg i øjnene og i smilene hos Haitis børn".

Referencer

Eksterne henvisninger

Haiti
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Kære Haïti


Cantleya, monotipski biljni rod iz porodice Stemonuraceae. Jedina vrsta je C. corniculata, od 15 do 40 m. visoko aromatično drvo iz Malezije i Indonezije (otoci Borneo i Sumatra, i Malajski poluotok).

Raste po nizinskim šumama, česato u močvarnim uvjetima. Ima cijenjeno drvo koje je mnogo traženo i često se izvozi, a koristi se za izgradnju kuća, brodova, mostove i drugog.

Zbog eksploatacije na IUCN-ovom Crvenom popisu ugroženih vrsta (2011) klasificirana je kao osjetljiva vrsta.

Sinonimi
 Platea corniculata Becc.
 Cantleya johorica Ridl.
 Stemonurus corniculatus (Becc.) Ridl.
 Urandra corniculata (Becc.) Foxw.

Izvori

Aquifoliales

Cantleya


Jackson Carlaw (* 12. April 1959) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Conservative Party. Von Februar bis Juli 2020 leitete er interim die Scottish Conservative Party.

Leben
Vor seinem Einzug in das Schottische Parlament war Carlaw über 25 Jahre lang in der Automobilindustrie in Glasgow tätig. Danach arbeitete er als selbstständiger Wirtschaftsberater. Carlaw ist verheiratet und lebt mit seiner Ehefrau und seinen zwei Söhnen im südwestschottischen Troon.

Politischer Werdegang
1978 trat Carlaw in die Conservative Party ein. Nach dem Tod des Labour-Abgeordneten Frank McElhone 1982 wurden in dessen Wahlkreis Glasgow Queen's Park Neuwahlen fällig. Zu diesen trat Carlaw an, erhielt jedoch nur den dritthöchsten Stimmenanteil und verpasste damit den Einzug in das Britische Unterhaus. Bei den regulären Unterhauswahlen 1983 bewarb er sich dann um das Direktmandat des Wahlkreises Glasgow Pollok, unterlag aber dem Labour-Politiker James White. Von 1984 bis 1986 war Carlaw dann Vorsitzender der Jugendorganisation der schottischen Konservativen; zwischen 1988 und 1992 Vorsitzender der Eastwood Conservative Association. Schließlich wurde Carlaw  1992  zum Vizevorsitzenden der Schottischen Konservativen gewählt, als solcher fungierte er bis 1998.

Bei den Schottischen Parlamentswahlen 2003 bewarb sich Carlaw um das Direktmandat des Wahlkreises Eastwood und folgte damit auf seinen Parteikollegen John Young. Er erhielt jedoch nur die zweithöchste Stimmenanzahl hinter dem Labour-Kandidaten Kenneth Macintosh und verpasste damit das Direktmandat des Wahlkreises. Bei den folgenden Parlamentswahlen 2007 trat Carlaw abermals in Eastwood an, verpasste das Mandat jedoch trotz Stimmgewinnen ein weiteres Mal. Da er aber auch auf dem zweiten Rang der Regionalwahlliste der Conservative Party für die Wahlregion West of Scotland gesetzt war, erhielt er eines der beiden Listenmandate der Konservativen in dieser Wahlregion und zog erstmals in das Schottische Parlament ein. In dieser Wahlperiode fungierter Carlaw als Parteisprecher für Gesundheit, Umwelt und Verkehr. 2011 verpasste Carlaw abermals das Direktmandat für Eastwood, verteidigte jedoch sein Listenmandat. Im November 2011 trat Annabel Goldie als Parteichefin zurück. Zur Wahl des Nachfolgers traten Ruth Davidson, Murdo Fraser und Jackson Carlaw an. Schließlich konnte Davidson die Wahl für sich entscheiden; sie ernannte  Carlaw zu ihrem Stellvertreter. Nachdem Carlaw bei den schottischen Parlamentswahlen 2016 leichte Stimmgewinne in seinem Wahlkreis verzeichnen konnte, erhielt er erstmals das Direktmandat von Eastwood.

Einzelnachweise

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Conservative Party
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Commander des Order of the British Empire
Schotte
Brite
Geboren 1959
Mann

Jackson Carlaw


Glenea helleri é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae.  Foi descrito por Por Olof Christopher Aurivillius em 1923 e a sua existência e conhecida nas Filipinas.

Referências

helleri
Coleópteros descritos em 1923

Glenea helleri


Comme un million de papillons noirs  est un livre pour enfants écrit par Laura Nsafou et illustré par Barbara Brun, paru en 2018 aux éditions Cambourakis.

Synopsis
Il relate l'histoire d'une petite fille nommée Adé qui possède de magnifiques cheveux. Mais ses camarades d'école se moquent parce qu'ils sont différents.  lui disent-ils. En larmes, Adé explique à sa mère qu'elle ne veut plus de sa chevelure crépue. La mère et les tantes de Adé, afro-caribéennes, la consolent et lui apprennent à aimer sa chevelure qui ressemble à des papillons endormis sur sa tête.

Analyse
Le livre vise à développer l'estime de soi des petites filles noires .

L'autrice emploie un vocabulaire très précis et propre à la diaspora africaine, souhaitant ainsi faire référence à un imaginaire culturellement et géographiquement situé. Quelques exemples sont les divers termes afro-martiniquais employés pour nommer les coiffures afro : les vanilles, les bantu ; les fruits et tubercules suivants : christophine, safou et l'igname.

Historique et origines du titre
Ayant eu des difficultés à trouver une maison d'édition qui veuille publier Comme un million de papillons noirs, celui-ci a été édité pour la première fois à la suite du succès d'un financement participatif qui a atteint 220 % de l'objectif initial. Depuis, le livre a connu huit ré-éditions, après avoir été d'abord été publié aux éditions Bilibok.

Laura Nsafou s'est inspirée d'une citation de l'autrice afro-américaine Toni Morrison dans Délivrances (Morrison): . L'autrice a elle-même vécu la honte de ses nattes afro et le fait d'avoir demandé à sa maman de les lui défaire, tel l'héroïne Adé.

Références

Voir aussi
 Cheveux crépus
 Hairism

Œuvre de littérature d'enfance et de jeunesse
Livre paru en 2018

Comme un million de papillons noirs