La première génération de l'Audi Q7 4L a été présentée au public en septembre 2005 au Salon de l'automobile de Francfort. Il était basé sur l'étude Audi Pikes Peak Quattro présentée au Salon international de l'automobile d'Amérique du Nord en 2003. Le Q7 est basé sur la plate-forme "E" des modèles du groupe Volkswagen, les Volkswagen Touareg et Porsche Cayenne, et il est construit avec ceux-ci chez Volkswagen Slovaquie à Bratislava (Slovaquie).

Le Q7 a une transmission intégrale permanente (quattro) avec une répartition de puissance de 40:60 (essieu avant : essieu arrière). Une troisième rangée de sièges, homologuée pour deux personnes ne dépassant pas 1,60 m, pouvait être commandée en option. La troisième rangée de sièges est accessible en rabattant le dossier du siège/de la banquette de la deuxième rangée de sièges vers l'avant. Si vous le souhaitiez, la deuxième rangée de sièges pouvait être commandée avec deux sièges individuels en combinaison avec une console centrale, ce qui réduisait le nombre maximum de personnes à six ou quatre sans la troisième rangée de sièges.

Le concept de moteur et de transmission privilégiant la route (pas de réduction pour la conduite hors route) et la carrosserie autoportante avec suspension indépendante rendent le Q7 moins adapté à une utilisation hors route difficile. Le coffre très large mais plat limite également la variabilité du Q7.

La longueur du véhicule était d'environ 30 cm plus longue que celle des concurrents européens, y compris les modèles apparentés de Volkswagen et Porsche.

Les tests des premiers prototypes ont commencé en décembre 2004 et le développement du modèle s'est terminé mi-2005.

Moteurs

À partir de septembre 2005, le Q7 était disponible avec un moteur diesel six cylindres et un moteur essence huit cylindres. Un moteur essence six cylindres de 3,6 litres a été ajouté à l'été 2006, un V8 TDI de 4,2 litres au printemps 2007 et un moteur diesel V12 à l'automne 2008. Tous les moteurs étaient équipés de série d'une transmission automatique avec fonction Tiptronic. L'exception était le moteur FSI de 3,6 litres, qui était proposé avec une boîte de vitesses manuelle à six rapports.

La version hybride, basée sur le moteur essence de 4,2 litres, annoncée pour 2008 n'est pas entrée en série car le constructeur a jugé la demande trop faible.

Au printemps 2009, un lifting visuellement subtil a été effectué. Dans le même temps, le moteur TDI de 4,2 l a été revu et dispose désormais de 250 kW (340 ch) au lieu des 240 kW (326 ch) précédents et d'une consommation réduite (9,9 l/100 km au lieu des 11,1 l/100 kilomètres précédents). La Tiptronic à six vitesses était toujours utilisée comme transmission, qui a été remplacée par la Tiptronic à huit vitesses au cours de l'année 2010.

En juillet 2010, la gamme de moteurs a été modifiée. Le moteur TDI de 3.0 L a été entièrement repensé : il délivrait 176 kW (240 ch) comme avant, mais consommait 1,7 litre aux 100 km de moins qu'avant (9,1 l pour l'ancien modèle, 7,4 l pour le nouveau). La version diesel propre du moteur TDI de 3.0 L avec un convertisseur catalytique DeNox a continué de répondre à la norme Euro 6 et il était 0,5 litre plus économique (8,9 l auparavant). Il y avait maintenant deux nouveaux moteurs essence d'entrée de gamme : le moteur essence V6 de 3 litres avec suralimentation était disponible en deux niveaux de puissance avec 200 kW (272 ch) et 245 kW (333 ch). Ils ont remplacé le V6 de 3,6 L et le moteur huit cylindres. La consommation a été réduite à une moyenne de 10,7 litres aux 100 km (prédemment 12,1 l pour le moteur FSI de 3,6 L et 12,7 l pour le moteur FSI de 4,2 L). Les nouveaux moteurs étaient également plus économiques grâce à un système de récupération d'énergie au freinage, un système start-stop et la transmission automatique à huit rapports. Les autres moteurs ont également reçu la boîte automatique à huit rapports. Comme auparavant, les véhicules avaient une transmission intégrale permanente (quattro) avec toutes les variantes de moteur.

À partir de novembre 2010, il y avait un nouveau moteur d'entrée de gamme; Le TDI de 3.0 L a été étranglé à 150 kW (204 ch). En conséquence, le prix de base de ce modèle d'entrée de gamme a chuté de 2 500 euros et la consommation était de 7,2 litres aux 100 km ; Les émissions de CO2 sont de 189 g/km. L'accélération jusqu'à 100 km/h était de 9,1 s.

Équipement spécial
La liste des équipements spéciaux pour le Q7 comprenait, entre autres, le régulateur de vitesse adaptatif appelé Adaptive Cruise Control (ACC), la suspension pneumatique appelée Adaptive Air Suspension, feux de virage dynamiques et assistant de changement de voie (Side Assist), qui avertit le conducteur des véhicules situé dans l'angle mort du rétroviseur lors d'un changement de voie. Il y avait aussi, en option, une aide au stationnement, qui dispose entre autres d'une caméra de recul. Les capteurs de recul étaient installés de série. De plus, le Q7 a été l'une des premières voitures à pouvoir être équipée d'un téléphone de voiture Bluetooth avec profil d'accès SIM (à partir de la semaine de production 34/2006) au lieu du simple système mains libres Bluetooth. Un système de freinage en carbone-céramique était également disponible pour le Q7 V12 TDI.

Lifting
Au printemps 2009, le Q7 a subi un lifting principalement externe, bien que mineur.

De plus, le moteur diesel de 4,2 litres a été revu et délivre désormais 250 kW (340 ch) au lieu de 240 kW (326 ch). De plus, la consommation a été réduite en conséquence. Initialement, la transmission Tiptronic à six vitesses a été utilisée, qui a été remplacée par la transmission Tiptronic à huit vitesses l'année suivante.

Récompenses
Le 10 novembre 2005, le Q7 a reçu le Goldene Lenkrad dans la catégorie SUV. Parmi le choix des lecteurs pour les meilleures voitures de 2006 du magazine Auto motor und sport, le Q7 a pris la deuxième place de sa catégorie. Le Q7 a reçu quatre étoiles sur cinq de l'Euro NCAP.

Critique
En juillet 2008, l'ADAC a identifié un défaut de conception qui, en cas de collision avec une petite voiture, fait courir un risque extrême à ses occupants. Deux longerons sont installés dans le Q7, qui, en cas de collision, forent dans l'autre voiture sans presque se déformer, car d'une part ils sont très solides et d'autre part ils ne sont pas reliés à l'avant par une traverse stable. Concrètement, les occupants de la petite voiture, même avec des caractéristiques de sécurité supérieures à la moyenne, ont peu de chances de survivre en cas de collision avec un Q7.

Un autre inconvénient est le coût élevé. Avec une classe de type de 25 en assurance responsabilité civile, 30 en assurance partielle et 32 en assurance complète, le Q7 V12 TDI est actuellement (en 2010) la voiture la plus chère à assurer en Allemagne.

Notes et références

Q7
Automobile des années 2000
Automobile des années 2010

Audi Q7 4L


Arnar Þór Viðarsson er íslenskur knattspyrnuþjálfari og fyrrum knattspyrnumaður.

Á leikferli sínum spilaði hann fyrst með FH. Erlendis spilaði Arnar aðallega í Belgíu, með Lokeren og Cercle Brugge. Síðar var hann í þjálfarateymi þessara liða.

Arnar spilaði 52 landsleiki fyrir Ísland og skoraði 2 mörk. Hann fylgdi félaga sínum úr landsliðinu Eiði Smára Guðjohnsen í þjálfun á U21 liði Íslands árið 2019 og ári síðar stýrðu þeir A-landsliðinu saman. Hann þjálfaði landsliðið til vorsins 2023. Arnari var sagt upp en hann hafði aðeins unnið 6 leiki af 32 og 5 þeirra gegn Liechtenstein, Færeyjum og San Marínó.

Arnar kemur úr fótboltafjölskyldu en Bjarni og  Davíð, bræður hans og Viðar Halldórsson faðir þeirra voru knattspyrnumenn.

Tilvísanir
Íslenskir knattspyrnumenn
Íslenskir knattspyrnuþjálfarar
Fólk fætt árið 1978

Arnar Þór Viðarsson


Pedagogia da Esperança: um reencontro com a pedagogia do oprimido, é um livro do educador brasileiro Paulo Freire, em que o autor recapitula os momentos relevantes na concepção do livro Pedagogia do Oprimido. Trata-se mais de um livro biográfico e de memórias do que teórico, e poucas novidades são introduzidas no campo da teoria pedagógica. É desse livro, todavia, a famosa afirmação de que a educação sozinha não implica a transformação do mundo, mas a viabiliza.

Um dos últimos livros de Freire, foi publicado em 1992 durante a crise política e social que levou ao impeachment de Fernando Collor. Em tal momento, em vez de perder as esperanças e cair no fatalismo, o povo deveria, pelo contrário, ter esperança. Porém, apenas a esperança não basta. É necessária também a ação. "É por isso que não há esperança na pura espera, nem tampouco se alcança o que se espera na espera pura, que vira, assim, espera vã".

Trechos relevantes

O autor relembra as "tramas" que teceram a Pedagogia do Oprimido, isto é, os momentos da vida que foram decisivos para que ele concebesse sua obra. Uma passagem relevante desta parte é a do momento em que ele é interpelado por um operário durante uma apresentação. Nesse momento, Freire aprendeu que precisava conviver com os oprimidos para saber a visão de mundo que eles tinham, e por que se comportavam do modo que se comportavam. Isto é, por que aplicavam castigos violentos nas crianças.

Freire aceitou uma crítica à Pedagogia do Oprimido, a saber, a linguagem machista, conforme apontado por algumas leitoras mulheres. Desde então, Freire passou a usar uma linguagem mais inclusiva, como "seres humanos" em vez de "homens".

Há também uma passagem sobre as ideias erradas em torno da educação dialógica. Primeiro, ela não deve ser mero papo furado:

Outro equívoco comum em relação é que tal educação ela implica uma absoluta horizontalidade entre educador e educando. Escreve freire:

Ver também
 Educação Como Prática da Liberdade
 Pedagogia do Oprimido
 Pedagogia da Autonomia
 Ação Cultural para a Liberdade e Outros Escritos

Livros de Paulo Freire
Livros de 1992

Pedagogia da Esperança


Homa Hoodfar () é uma antropóloga sociocultural canadense-iraniana e professora emérita de antropologia na Universidade Concórdia em Montreal. Embora ela seja mais conhecida por seu trabalho sobre as percepções ocidentais do véu ou hijabe em suas variadas formas, significados e usos históricos, muito de seu trabalho se concentrou nos papéis das mulheres na vida pública nas sociedades muçulmanas, com atenção especial para como os símbolos e interpretações religiosas que têm sido usados de várias maneiras para apoiar e reprimir o status das mulheres.

Prisão no Irã
Em fevereiro de 2016, Hoodfar viajou para seu país natal, o Irã, principalmente por motivos pessoais, mas também por sua pesquisa acadêmica. Em março, um dia antes de Hoodfar partir para se juntar à família em Londres, os membros da Guarda Revolucionária do Irã (IRGC) invadiram o apartamento onde ela estava hospedada, confiscando seus pertences e três passaportes. Após três meses de serviços de inteligência iranianos convocando-a regularmente para interrogatório, as autoridades iranianas a prenderam no início de junho. Nesse ponto, a família de Hoodfar chamou a imprensa para informar o público de sua prisão no Irã. Ela foi indiciada por acusações de "interesse em questões de feminismo e segurança" pelo Irã, fontes próximas ao governo destacaram seu trabalho com Mulheres que Vivem Sob Leis Muçulmanas. Sites próximos ao governo iraniano afirmam que sua prisão está relacionada à derrubada/revolução suave projetada por governos estrangeiros.

A libertação de Hoodfar foi anunciada em 26 de setembro de 2016 em um comunicado emitido pelo porta-voz do Ministério das Relações Exteriores, Bahram Qasemi, à  Agência de Notícias Fars. Sua prisão durou 112 dias.

Tortura psicológica
Durante seus 112 dias de detenção na prisão de Evin, ela foi submetida a tortura psicológica por membros da Guarda Revolucionária do Irã durante dezenas de interrogatórios. Ela foi ameaçada de morte. Em entrevista à CBS News em sua primeira entrevista após ser liberada em 26 de setembro de 2016, ela também disse: "Eu estava preparada para enfrentar alguns anos de prisão, ou como eles disseram 15 anos, talvez eu nunca fosse libertada."

Ligações externas

 Site oficial (em inglês)
 Devemos pressionar o Irã a liberar o acadêmico canadense Homa Hoodfar (em inglês), Newsweek, 26 de junho de 2016, por Paul Hoggart.

Antropólogas do Canadá
Professores da Universidade Concórdia
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)
Antropólogas do Irão

Homa Hoodfar


Merv (Türkmence: Merw; Farsça: مرو, Marv, bazı çevirilerde Marw veya Mary; Çince: 木鹿, Mulu),  Türkmenistan sınırları içinde tarihi İpek yolu güzergâhı üzerinde kurulmuş, Karakum Çölü'nde bir vaha şehridir.

Taş devri'nden beri çeşitli yerleşimlere ev sahipliği yapan ve uzun bir süre "Horasan'nın Kabesi" ve "Horasan'daki tüm şehirlerin anası" olarak tarif edilecek ölçüde siyasi, iktisadi ve ilmi bir merkez olan tarihi Merv şehri, 135 bin nüfusluönemli bir sanayi merkezi olan Mary şehrine yaklaşık 30 km. mesafededir.

Tarihi şehrin yanındaki modern şehir (Mary veya Marw),  1884 tarihinde Rusya'nın askeri ve idari merkezi olarak kurulmuş; Sovyetler Birliği zamanında pamuk üretim merkezi haline gelmiştir. 1968 yılında şehrin 20  km batısında büyük bir doğalgaz rezervi ortaya çıkarıldı. Tarihi Merv şehri ise 1987'de Türkmenistan tarafından arkeolojik park haline getirilmiş ve 1999'da UNESCO Dünya Mirası listesine girmiştir.

İsim kökeni
İbn-i Haldun (Abū Zayd 'Abdu r-Raḥman bin Muḥammad bin Khaldūn),  Mukaddime (Muqaddimah) ismindeki eserinde şöyle yazmıştır; "Güneyinde dağlar ve doğusunda çöl, Nişabur yatar sonra Marw ash-Shihijan gelir."

Türk Dili'nin en eski ve değerli sözlüklerinden Divân-ı Lügati't-Türk'te;

"... Bir takımları da Türk sınırının "  Merv-eş-şahıcan" dan başladığını söylerler. Çünkü Kaz'ın babası olan  "  Tonğa Alp er" Afrasyap demektir; "  Merv" şehrini yapan zattır. Afrasyap burayı, "Tahmures" tarafından şehrin iç kalesi yapıldıktan üç yüz sene sonra kurmuştur."

Tarihçe
Merv, Yeni Taş Devri (Cilalı Taş Devri veya Neolitik Devir)nden beri konumlanmış, ilk defa en yüksek çağını Milâttan önce 2. yüzyıldan kalma Erk-Kala diye tanınan oniki hektar büyüklüğünde bir yerleşim yerinden bilinir.

Büyük İskender'in seferinde burayı ele geçirmiş ve Alexandria margiane (eski Yunanca: Άλεξάνδρεια μαργιάνη) ismini verip, böylece Polis (pólis, πόλις, çoğul: póleis) denilen antik yunan şehir devletini kurmuştur.  Selevkos İmparatoru Antiokus I Soter şehri yıkıp, yerine Antiochia in Parthien denilen yeni bir şehir yaptırmıştır. Şehir sonraki yüzyılda Partlar'ın eline geçti;, daha sonra antik çağın sonuna kadar Sasaniler tarafından yönetilmiştir. Milâttan sonra Sasani İmparatorluğu'nun son kralı III. Yezdigirt (Farsça'da: یزدگرد سوم, "Tanrı tarafından yaratılan") İslam ordularına yenilip doğuya doğru kaçtığında buraya sığınmış; yakındaki bir köyde öldürülmüştür.   Şehir bu olaydan hemen sonra Müslüman Arapların eline geçti.

İslâm dönemi
Halife Osman devrindeki fetih harekatı sırasında Merv şehrinin reisi Araplarla anlaşıp şehri teslim etti ve şehre Benî Mâhân Camii inşa edildi. Emeviler devrinde Merv şehrini bazen Irak genel valisi, bazen de bizzat halifenin tayin ettiği valiler yönetmekteydi. 697'de Mühelleb bin Ebû Sufre'nin Horasan'a atanmasından sonra şehrin hâkimiyeti üç nesil boyunca Mühellebîler'in elinde kaldı. Merv'in ikinci camisi olan Mescid-i Atîk'in bu dönemde inşa edildiği düşünülür.

Abbâsî ihtilâli 747'de Merv'de patlak verdi. Merv doğumlu komutan Ebû Müslim Horasânî, İranlı köylülerle diğer mevâlîden oluşturduğu ordusunun başında şehre girdiğinde Emevîler'in(Arapça: بنو أمية/الأمويون, Farsça: اموىان) son Horasan valisi Nasr b. Seyyâr ailesiyle birlikte kaçtı.

Şehir, Abbasi halifesi Memun (Arapça: المأمون; al-Ma'nun)  (yönetimi 813-833) zamanında başkentlik yaptı. Müşkân kapısı yakınlarında bir saray ve askerî garnizon inşa ettirmesinden sonra şehir o yönde genişlemeye başladı.

Ünlü yahudi gökbilimci, matematikçi Saul ben ibn Bishr (Saul ibn Bishr al-Israili; Zahel veya Zael isminde de tanınır), Abbasiler devrinde Merv'de yetişmiştir.

Halife Memun'un Bağdat'a dönmesinin ardından Merv idaresi Horasan Tâhir b. Hüseyin'e verildi;  şehir bir süre Abbasi Devleti'ne bağlı Tâhirî hânedanının idare merkezi oldu. Zamanla Tâhirîlerin merekzi Nişabur'a kaysa da Merv, ekonomik önemini korudu.  Tahirilerin ardından Samanî ve Gazne yönetimine girdi. Merv, merkez olma özelliğini yitirse de büyük bir şehir olarak varlığını sürdürdü.

Selçuklular dönemi
Türk Hakanı Afrâsîâb'ın kurduğu rivayet edilen Merv şehrini Selçuklu Çağrı Beğ 1037 yılında feth ederek, iç kaleye girmiş ve atının örtüsünü yere koyup "taht gibi" üstüne oturmuştur Bu tarihten sonra Merv şehri Selçuklular'ın önemli yönetim merkezlerinden biri haline geldi. Selçuklu tehlikesine son vermek için 1040 yılında Merv şehrine yürüyen Gazne Sultanı Mesut'un  yenildiği Dandanakan Muharebesi'nden sonra Büyük Selçuklu Devleti kurulmuş kabul edilir.

Çağrı Bey'in 1060'ta Merv ve Nişabur arasındaki ölümünden sonra cenazesi Merv'e getirildi; Büyük Selçuklu tahtına oğlu Alp Arslan çıktı. Merv şehri, yönetimi Selçuklu şehzadelerine bırakılan Horasan vilayetinin merkezi oldu. Alp Arslan 1072'de Mâverâünnehir Seferi sırasında öldürüldüğünde cenazesi Merv'e getirilerek babası Çağrı Bey'in yanına gömüldü. Büyük Selçuklu Devleti'nin son sultanı Sencer, tahta çıkmadan önce yirmi yıl devamlı Merv şehrinde Horasan vilayetini yönetmişti. 1118'de Selçuklu tahtına çıktıktan sonra  batıda yeni bir kale (Sultan Kale) inşa etti ve şehir yeni kalenin etrafında gelişti.  Sultan Sencer tarafından başkent ilan edilen Merv, bir ilim merkezi haline geldi.

Sultan Sancar'ın Katvan Muharebesi'nde Karahitaylar'a yenilmesinden sonra Merv şehri  kısa bir süre için Harezm Şahı Atsız'ın yönetimine girdi; halkından pek çok kimse katledildi.  Ertesi yıl şehre yeniden hakim olan  Sultan, 1153'te çıkan Oğuz isyanı'nda esir düşüp Merv hankahına kapatıldı; şehir ise 3 gün 3 gece yağmalanıp tahrip edildi. Sultan Sencer 3 sene esaretten sonra kurtarılmış; ertesi yıl hayatını kaybedip Merv'de daha önce yaptırdığı türbeye defnedilmiştir. Türbe, Türkmenistan'ın sembolü durumundadır.

Merv'deki Selçuklu eseri  Sultan Kale içinde günümüze kadar gelen başlıca yapılar Sultan Sencer türbesi,  Yusuf Hemedani'nin mezarı ve  Şehriyâr-Erk kurganıdır. Muhammed ibn Zayd türbesi, çanak, çömlek ve diğer kalıntılar bu alanda bulunur.

Moğollar dönemi
Sultan Sencer'in ölümü ile Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun yıkılmasının ardından  Harzemşahlar ve Gurlular arasında el değiştiren Merv,  1221'de  Cengiz Han'ın emrindeki Moğollar tarafından yağma edilmiş, halkının neredeyse tamamı öldürülmüştür.

Timurlu hükümdarı Şahruh, şehri tekrar eski günlerine döndürmeye çalışmıştır.1410'da Merv vadisinde bulunan Murgab barajının (Sultanabad diye de bilinir) yeniden temizlenmesi ve yeniden açılmasını emretti. Barajın restorasyonu bir ayda tamamlandı. 1418'de  Sultan Kale'ye 2 km. mesafede yeni bir kale ve kale içi yerleşim kurdu. O dönemden kalan kale yıkıntıları Abdulllah Han Kale olarak bilinir. Şâhruh'un attığı temeller üzerine selefleri Sultan Ebu Said ve Sultan Hüseyin, Herat ve Merv bölgelerinde sulama ağlarını genişletmeye devam ettiler. Cengiz Han işgalinden bu yana harabe haline gelen Merv vadisi canlandırıldı.

16.-19. yüzyıllar
Şehir, 16. yüzyılda Özbekler ve Safeviler arasında rekabet konusu oldu. Bu dönemde Merv'den geçen ticaret yolları güvenlik endişesiyle Herat'a taşındı.

1785'te Buhara Emiri Şah Murad'ın Murgab bendini yıkıp halkı sürgüne göndermesi yüzünden şehir canlılığını tamamen kaybetti. 1795'ten sonra Türkmen kabilelerinin Merv şehrinde tekrar yoğunlaştı.

19. yüzyıl başında Merv, Buhara ve Hive Hanlıkları arasında sürekli el değiştirdi.

Merv konusunda İngiliz-Rus yarışları (Büyük Oyun)
Rusya, 1865'te Hokand, Buhara ve Hive hanlıklarının işgal ettikten sonra  Türkmenlere karşı harekete geçti.  Göktepe Savaşı'ndan sonra yaşanan Göktepe katliamının yaşandığı işgal sürecinde Merv şehri 1884'te Rusların eline geçti. Merv'in işgali, on dokuzuncu asır boyunca devam eden İngiliz-Rus rekabetinin önemli bir halkasını oluşturmuştur.

Rusların, Hindistan üzerinde gizli emelleri ve planları olduğuna inanan İngilizler, onların Orta Asya'da Hindistan'a doğru işgal ettikleri her toprak parçasında büyük kaygılar duymuşlardır. Bu kaygılarından dolayı bölgeye ajanlar göndermişler, Ruslarla çetin bir diploması trafiği kurmuşlar ve zaman zaman da Afganistan ve İran'da işgallerde bulunmuşlardır. "Büyük Oyun" olarak isimlendirilen İngiliz-Rus rekabeti, Merv'in 1884 yılında Farslılarla Türkmenler arasındaki anlaşmazlıktan fırsat bilen Alexander Wissarionowitsch Komarow komutasındaki Ruslar tarafından işgali sırasında ateşli bir seyir izlemiştir. Rus hakimiyeti altında askerî ve bozuk bir düzenin baskısına maruz kalan Türkmenlerin geleneksel yaşam tarzlarında hemen değişiklik olmamış, ancak şehirleri ve zengin toprakları yeni gelen Rus ve yabancı göçmenler tarafından ele geçirilmiştir. Ruslar ile İngilizler arasındaki sınır belirleme siyaseti nedeniyle bir kısım Türkmenler Afganistan ve İran idaresi altında kalmışlardır.

Rusların istilası sırasında 2,500 km2 büyüklüğündeki Merv vahasında konumlanan, Merv bir küçük şehirdir, Türkmenistanın bir parçası ve çoğunlukla Teke, Sarı, Salor, Ersari, Ata, Mahtim ve Yamud isminde Türkmen (Oğuz) boy ve oymakları tarafından yerleşilmiştir. Teke Türkmenleri ortalama sayıları 250.000 olan en büyük oymaktır.

Kardeş şehirler
Horasan'daki kardeş şehirler;

  Belh Afganistan
  Nişabur İran
  Buhara Özbekistan
  Semerkant Özbekistan
  Konya, Türkiye

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Arkoleji Ensititüsü: Antik Merv Projesi

Türkmenistan'daki Dünya Mirasları
Türkmenistan tarihi
Mary vilayeti
Orta Asya'daki Antik Yunan sitler
Antik Yunan kentleri
İpek Yolu'ndaki şehirler
Pers İmparatorluğu
Ahameniş satraplıkları
Horasan
Büyük Selçuklu İmparatorluğu

Merv


Campionatul Mondial al Cluburilor 2020 a fost cea de-a 17-a ediție a Campionatului Mondial al Cluburilor FIFA, un turneu internațional de fotbal pentru cluburi organizat de FIFA între câștigătorii celor șase confederații continentale, precum și campioana campionatului națiunii gazdă. Turneul a fost găzduit de Qatar în februarie 2021.

Numire gazdă
Cu propuneri pentru un Campionat Mondial al Cluburilor extins, FIFA a amânat anunțul unei gazde. La 28 mai 2019, FIFA a anunțat că gazda turneului din 2019 și 2020 va fi numită în cadrul reuniunii Consiliului FIFA de la Paris, Franța, la 3 iunie 2019.

Qatar a fost numit gazdă pentru turneele din 2019 și 2020 la 3 iunie 2019, servind ca evenimente de test înainte de găzduirea lor la Campionatul Mondial de Fotbal 2022. Campionatul Mondial al Cluburilor FIFA își va păstra formatul inițial înainte de reînnoire în 2021.

Echipe calificate

Note

Stadioane și orașe
Meciurile sunt programate pe două stadioane din orașul Al Rayyan, ambele urmând să găzduiască meciuri la Campionatul Mondial de Fotbal 2022.

Un al treilea stadion, Khalifa International Stadium, ar fi trebuit să  găzduiască inițial două meciuri, dar în urma retragerii echipei Auckland City și a revizuirii ulterioare a programului de meciuri, acesta nu a mai fost folosit pentru turneu.

Arbitrii oficiali
Șapte arbitri, doisprezece arbitri asistenți și șapte arbitri asistenți video au fost numiți pentru turneu.

Meciurile

Play off pentru sferturi

Sferturi de finală

Semifinale

Meci pentru locul cinci

Meci pentru locul trei

Finala

Marcatori

Clasament final

Premii

Următoarele premii au fost acordate la încheierea turneului. Robert Lewandowski de la Bayern München a câștigat premiul Balonul de Aur, sponsorizat de Adidas, care a fost acordat împreună cu Premiul Alibaba Cloud.

Note

Referințe

Legături externe

Campionatul Mondial al Cluburilor FIFA 2020
2020 în fotbal
2019
2019 în fotbal


Baabda (Arapça: بعبدا), Lübnan Cumhuriyetinin Cebeli Lübnan vilayetinin merkezidir. Lübnan Cumhurbaşkanının bürosu olan Baabda Sarayı burada yer almaktadır.

Büyük Beyrut
Lübnan'daki şehirler
Akdeniz'e kıyısı olan yerleşim birimleri

Baabda


Kitâb-ı Bahriye (), Osmanlı Kaptan-ı Deryası (amirali) Piri Reis'in hazırladığı Akdeniz kıyılarına ait ayrıntılı bir harita-kılavuzdur.  Kitap, denizcilere Akdeniz kıyıları, adaları, geçitleri, boğazları, körfezleri, fırtına halinde nereye sığınılacağı, limanlara nasıl yaklaşılacağı hakkında bilgiler, ayrıca limanlar arasında gitmek için kesin rotalar verir.

Kitab-ı Bahriye'nin iki versiyonu vardır.  Birincisi 1521 tarihlidir ve denizcilerin kullanımı için yapılmıştır. İkincisi 1526'da Kanuni Sultan Süleyman'a sunulmak üzere hazırlanmış daha ayrıntılı ve süslü bir eserdir.

Tarihçe
Büyük bir denizci olduğu kadar büyük bir haritacı da olan Piri Reis, gezip gördüğü yerler hakkında bilgileri kaydetmiş ve onların haritalarını çizmiştir. 1511-13 yılları arasında birinci dünya haritasını çizerken seyir notlarını da bir kitap olarak düzenlemeye başlamıştır.  Sonunda, yabancı kaynaklardan da yararlanarak bu yerlerin tarihî ve coğrafi özelliklerini 1521 tarihinde tamamladığı Kitab-ı Bahriye'de toplamıştır.

1524 yılında Kanuni Sultan Süleyman'ın damadı ve sadrazamı Pargalı İbrahim Paşa, Mısır'a sefer yaparken, Piri Reis'i de yanına kılavuz kaptan olarak alır. Piri Reis'in sefer sırasında kendi hazırladığı kılavuzdan yararlandığını fark eden Sadrazam, Piri Reis'ten eserin temize çekilerek Kanuni Sultan Süleyman'a sunulmasını ister. Piri Reis, usta hattatlar ve çizimcilere yaptırılan yeni Kitab-ı Bahriye'sini 1526'da Kanuni'ye armağan eder.
Ancak 15 Kasım 2005 tarihinde hattat Fuat Başar tarafından haritanın orijinali üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi sonucunda, Piri Reis Haritası üzerinde oynama yapıldığı sonucuna varılmıştır. Gerek haritadaki yazılar gerekse Kitab-ı Bahriye adlı eserin tüm ciltlerinde inceleme yapılmış, kitabın tüm ciltlerindeki yazıların aynı kalemden çıktığı ve yazıların talik kırması tarzında yazıldığı ortaya konmuştur. Yine Piri Reis'in 1513 tarihli Dünya Haritası üzerindeki Osmanlıca yazılar da aynı tarzda, yani talik kırması ve aynı kalemden çıkmadır. Ancak ilginç olan nokta ise sol tarafta, Güney Amerika hattı üzerindeki yazılar nesih kırmasıdır ve farklı bir kişi tarafından yazılmıştır. Usta bir hattat bu farkı görebilir. Ayrıca bu yazılar alelade kâtip yazılarıdır. Ayrıca Kanuni Sultan Süleyman'a hediye edilmesi gereken Kitab-ı Bahriye'nin hattat yazısı ile özel işlenmeli olması gerekliyken, bu özelliğe rastlanmaması da dikkat çekicidir.

Kitab-ı Bahriye'nin 1526 sürümünde Akdeniz ve Ege'nin 290 haritası vardır. Bunu izleyen yüzyıl boyunca Kitab-ı Bahriye'nin ilk nüshasından daha da gösterişli çeşitli kopyaları yapılır.  İşlevselliği artsın diye sonraki yıllarda yapılan kopyalarına Marmara Denizi kıyı ve adaları ile İstanbul da ilave edilir.

İçeriği
Güzelliği bir yana, bu ikinci sürüm denizcilikle ilgili pek çok bilgi içerir: Birinci bölümün konuları fırtınalar, pusula, portolan (bir limanın ya da kıyının bir bölümünün, büyük ölçekte yapılmış haritası) haritaları, yıldızlarla yön bulma, okyanuslar ve onları çevreleyen kara parçalarıdır.  Ayrıca Avrupalı kâşiflerin seyahatleri hakkında da bilgiler vardır, bunların arasında Kristof Kolomb'un Yeni Dünya'yı keşfine ve Portekizlilerin Hint Okyanusu'na seferlerine değinilir.

İkinci kısım, portolan tarzı harita ve seyir kılavuzlarından oluşur. Her bölüm söz konusu ada veya kıyının bir haritasını içerir. Bu bölümlerden birinci kitapta 132, ikincisinde 210 tane vardır.  Kitab-ı Bahriye'nin ikinci bölümü, Çanakkale Boğazı ile Sultaniye ve Kilitbahir kalelerinin anlatımı ile başlar. Ege Denizi adaları ve kıyıları, Yunanistan kıyıları, Mora Yarımadası, Adriyatik kıyıları, İtalya kıyıları, Sicilya, Sardinya, Korsika adaları, Fransa kıyıları, İspanya kıyı ve limanları, Kanarya Adaları, Kuzey Afrika kıyıları, Mısır ve Nil nehri, Doğu Akdeniz kıyıları, Girit ve Kıbrıs, Anadolu'nun güney ve Ege kıyıları ve adaları, Gelibolu ile Saros Körfezi anlatılır.  Kentlerdeki önemli anıt ve binaların çizimlerinin de yer aldığı kitapta ayrıca Piri Reis'e ait biyografik bilgiler de bulunur.

Kitapta, Piri Reis, Akdeniz'le ilgili bunca bilginin büyük bir parşömen üzerine çizmek yerine bir kitapta toplamasının nedenini açıklamış, elindeki bilgilerin tek bir haritaya sığdırılmasının kullanışsız  olacağını belirtmiştir.

Kitabı Bahriye, Anadolu sahillerinin özelliklerini karış karış veren değerli bir coğrafya kitabı olarak bugün dahi geçerlidir.

Bulunduğu yerler
Kitab-ı Bahriye'nin kopyaları Avrupa'nın çeşitli kütüphanelerinde bulunur.  Birinci kitabın suretleri İstanbul'da Topkapı Sarayı'nda, Nurosmaniye Kütüphanesi'nde ve Süleymaniye Kütüphanesi'nde, Bolonya'da Bibliotheque de l'Universite'de, Viyana'da Nationalbibliothek'te, Dresden'de Staatbibliotek'te, Paris'te Bibliotheque Nationale'de, Londra'da British Museum'da, Oxford'da Bodlein Library'de, Baltimore'da Walters Art Gallery'de bulunur.  İkinci kitabın suretleri İstanbul'da Topkapı Sarayı'nda, Köprülüzade Fazıl Ahmed Paşa Kütüphanesi'nde, Süleymaniye Kütüphanesi'nde ve Paris Kütüphanesi'nde bulunur.

Kitab-ı Bahriye bölgeleri

Tıpkıbasımı
 Kitabı Bahriye,  Pirî REİS,  TTK Yayınları, 2002; ISBN 975-16-1544-5

Kaynakça
 Yelkenci Deniz Portali: "Kitab-ı Bahriye"
 muslimheritage.com: "Piri Reis and the Book of Sea Lore (Kitab-I Bahriye)"
 "The Ottomans and Their Rivals, Galleys and Galleons, Portolan Charts and Isolarii" Kitab-ı Bahriye'deki tekne türleri .

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Kongre Kütüphanesi nüshası

Haritalar
Denizcilik kitapları
Coğrafya kitapları
Osmanlıca kitaplar
Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili kitaplar
Osmanlı İmparatorluğu'nda denizcilik
Osmanlı İmparatorluğu'nda bilim ve teknoloji
1521 kitapları
Pîrî Reis

Kitâb-ı Bahriye


La Gabaldonera, também conhecida como Levante do General Gabaldón, foi uma revolta militar na Venezuela contra o ditador Juan Vicente Gómez.

Levante
A revolta começou em 28 de abril de 1929, quando o general José Rafael Gabaldón, que havia sido presidente do estado de Portuguesa desde 1909 até romper com o governo de Juan Vicente Gómez, deixou sua fazenda Santo Cristo, em Portuguesa, com trinta homens contra o regime gomecista. Durante o levante, Gabaldón, ocupou as cidades de Boconó (estado de Trujillo), Guanare (estado de Portuguesa), El Tocuyo (estado de Lara) e Biscucuy (Portuguesa). A campanha durou até 24 de junho, quando Gabaldón foi aprisionado.

Resultado
Gabaldón foi enviado para a prisão Las Tres Torres, em Barquisimeto, e posteriormente para Castillo Libertador, em Puerto Cabello, onde permaneceu até a morte de Vicente Gómez em 1935. Em 19 de novembro de 1929, o governo gomecista libertou os estudantes detidos como resultado da revolta e da Expedição de Falke de agosto  por Román Delgado Chalbaud, incluindo Luis Hernández Solís, Rómulo Betancourt, Jóvito Villalba e Ernesto Silva Tellería.

Rebeliões na Venezuela
1929 na Venezuela
Juan Vicente Gómez

La Gabaldonera


El Beechcraft Model 99 es un avión que fue fabricado por la compañía estadounidense Beech Aircraft Corporation. También se le conoce como Beech 99 Airliner o Commuter 99. Se trata de un bimotor no  presurizado motorizado por turbopropulsores, con capacidad para 15 pasajeros. Derivado del Beechcraft King Air y Beechcraft Queen Air, utiliza los motores del primero y las alas del segundo, además de los subsistemas de ambos y una estructura de morro única para el Model 99.

Desarrollo
Diseñado en los años 60 como sustituto del Beechcraft Modelo 18, voló por primera vez en julio de 1966.
A pesar del fracaso del Twin Quad, Beechcraft continuó su interés por el desarrollo del mercado de tercer nivel, donde se mantuvo presente desde el final de la Segunda Guerra Mundial gracias al Beech 18. A principios de 1960, el mercado parecía ofrecer perspectivas más interesantes y la oficina de estudios de Wichita comenzó el desarrollo de una aeronave especialmente diseñada para los servicios de líneas regulares de baja densidad. Comenzaron por el alargamiento del fuselaje de un Queen Air para definir la mejor configuración posible. Este ejemplar voló por primera vez en diciembre de 1965. A continuación, sustituyó los motores de pistón por los turbohélices PT6A-20 de 550 hp del King Air, con hélices Hartzell de tres palas de velocidad constante y no reversibles. Así modificado, el prototipo (N599AT, c/n LR-1) realizó su primer vuelo de 25 de octubre de 1966, pilotado por J. D. Webber. Este prototipo fue desechado por el siguiente, con el que se continuaron las pruebas, el primer modelo de producción (N7099N, c/n T-1). El Model 99 fue presentado en 1967 y la certificación de la FAA (A14CE), la obtuvo el 2 de mayo de 1968. Por entonces era el avión más grande de la gama de Beechcraft, y durante ese año se entregaron 62 aparatos. La producción finalizó en 1986.

Diseño
Monoplano de ala baja cantilever de construcción totalmente metálica. Idéntica a las primeras versiones del modelo King Air 90, el ala tenía un tipo de perfil NACA 23018 en la raíz, progresando hacia un perfil NACA 23012 en la punta alar, y con un diedro positivo de 7°. En ella estaban todo el combustible (1415 litros) y las góndolas motoras. El fuselaje, sin presurizar, se equipó para dos pilotos sentados lado a lado con una aviónica todo tiempo completa, y 15 pasajeros instalados a ambos lados de un pasillo central en asientos fácilmente desmontables. El aparato podría rápidamente convertirse, por tanto, en avión de carga: está disponible opcionalmente una puerta de carga en frente de la puerta de acceso a la cabina estándar, en la parte trasera izquierda del avión y que tiene una escalera integrada. Un tabique móvil también permite el uso mixto. Para compensar el aumento del fuselaje posterior, el moro del Queen Air fue alargado en proporción, dando al avión una apariencia característica, pero provocando que el centro de gravedad fuera demasiado largo. Para compensar el fenómeno, la cola, aflechada, incluía un estabilizador cuya incidencia era eléctricamente ajustable en vuelo. El tren de aterrizaje consistía en dos patas principales con dos ruedas de pequeño diámetro, que se plegaban hacia adelante y quedaban retraídas completamente en las góndolas, y una pata delantera de una sola rueda, que se retraía hacia atrás en el morro del fuselaje.

Variantes

 99 Airliner
 Modelo inicial con capacidad de hasta 15 pasajeros y propulsado por dos motores Pratt & Whitney Canada PT6A-20 de 410 kW.
 99 Executive
 Versión del 99 Airliner para transporte ejecutivo.
 PD 280
 Un Model 99 modificado en 1975 para probar un sistema electromecánico diferencial de mandos de vuelo. El programa de pruebas, financiado por la NASA, fue realizado por el Laboratorio de Investigación de la Universidad de Kansas.
 99A Airliner
 Versión del 99 Airliner motorizado con dos Pratt & Whitney Canada PT6A-27 de 550 hp.
 A99A Airliner
 Versión del 99A Airliner sin los tanques de combustible en las alas. No llegó a fabricarse.
 B99 Airliner
 Versión mejorada con motores Pratt & Whitney PT6A-27 de 507 kW.
 B99 Executive
 Versión del B99 Airliner para transporte ejecutivo.
 C99 Commuter
 Versión mejorada con motores Pratt & Whitney PT6A-36 con 715 hp de potencia.

Operadores

Civiles
En julio de 2011 permanecían 130 Model 99 en servicio, todos excepto dos en América. Los principales operadores incluyen a Ameriflight (57), Bemidji Airlines (11), Wiggins Airways (10) y Sky High Aviation Services (1). Otros 21 operadores y la Policía Nacional de Colombia operan también este modelo.

Militares

Antiguos Operadores

Europa

 Nightexpress (1)

Accidentes
 El 25 de agosto de 1985, un Model 99 en el que viajaba la niña activista Samantha Smith se accidentó antes de aterrizar en el aeropuerto municipal de Auburn/Lewiston (Maine, Estados Unidos), muriendo todos a bordo (otros cinco pasajeros y dos tripulantes).

Especificaciones (Modelo 99A)

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Artículo sobre el Beechcraft 99 en Airliners.net (en inglés)

0099 Airliner
Aeronaves de ala baja
Aviones tractores bimotores
Aeronaves bimotoras turbohélice
Aviones comerciales de los Estados Unidos de los años 1960
Aeronaves de primer vuelo en 1966

Beechcraft Modelo 99 Airliner


Sargis N. Kakabadze (; October 7, 1886 – April 2, 1967) was a  Georgian historian and philologist, Doctor of Historical Sciences, Professor.

He was born in 1886, in a small village Kukhi (Imereti region of Western Georgia). In 1910 he graduated from the Faculty of Oriental Languages of the St.Petersburg University (Russia). In 1911-1918 he was a teacher of History of the Georgian Gymnasium of Tbilisi, in 1919-1967 Professor of the Tbilisi State University (TSU), in 1921-1926 Director of the State Historical Archive of Georgia, in 1945-1961 head of the Department of the Old Acts of this Archive.

Main fields of scientific activity of Sargis Kakabadze were: history of Georgia, source studies of the history of Georgia and the Caucasus, history of Georgian literature, Rustvelology (Shota Rustaveli was a great Georgian poet of the 12th century), etc. He was author of more than 100 scientific-research articles and many important monographs.

Sargis Kakabadze died in 1967, in Tbilisi.

Selected works
 "Character of the feudal system in Georgia of the end of Middle Ages" (a monograph), Tbilisi, 1912 (in Russian).
 "About the Georgian historians of the 11th century" (a monograph), Tbilisi, 1912 (in Russian).
 "Social-economic questions of Georgia of the Middle Ages" (a monograph), Tbilisi, 1927 (in Russian).
 "Vakhtang Gorgasali" (a monograph), Tbilisi, 1959 (in Georgian).
 "Rustaveli and his poem "The Knight in the Panther's Skin"" (a monograph), Tbilisi, 1966 (in Georgian).
 Kakabadze S., Queen Tamar: Her Significance, translated by Michael P. Willis, 2017.
1886 births
1967 deaths
Burials at Didube Pantheon
Academic staff of Tbilisi State University
20th-century historians from Georgia (country)
Soviet historians

Sargis Kakabadze


Sibel Kekilli (d. 16 Haziran 1980, Heilbronn), Türk kökenli Alman oyuncu. Altın Ayı ve Altın Portakal başta olmak üzere birçok ödüle layık görülmüştür.

Fatih Akın'ın Duvara Karşı filmiyle uluslararası boyutta tanınan bir oyuncu oldu. 2004 yılında Almanya'nın en önemli 100 kişisi arasında 33. sırada yer aldı.

Yaşamı
1980 yılında Heilbronn'da doğdu. Aslen Kayserili olan ailesi 1977'de Batı Almanya'ya göçmüştü. Almanya'da babası inşaat işçiliği, annesi temizlikçilik yapıyordu. Kekilli, ailesini "liberal" ve "görece modern Müslüman" olarak tanımlar. İkiz kız kardeşi ve iki erkek kardeşi vardır. Kekilli 2012'de Stern dergisine verdiği bir röportajda, "Kendimi Türk'ten ziyade Alman olarak görüyorum. Yüzde 10 Türk hissediyorum. Ailemin memleketi olan Kayseri'ye en son 15 yıl önce gittim. Köyde elektrik yoktu ve alaturka tuvalet kullanıyorduk. Bugün o tecrübeleri edindiğim için mutluyum. Ama Kayseri ile ailemin memleketi olması dışında hiçbir bağım kalmadı. Benim memleketim Hamburg-Ottensen." ifadelerine yer verdi.

16 yaşında temel eğitimi yüksek bir ortalama ile tamamladıktan sonra, yerel bir hükûmet ofisinde çıraklık eğitimi aldı. Daha sonra bir atık tesisinde iki sene çalıştı. 2002 yılında Essen'e taşındı ve burada satış ve promosyon elemanlığı, temizlikçilik, gece kulübü müdürlüğü, porno film oyunculuğu gibi çeşitli işler yaptı.

Kekilli, "çoğunluğu Türk halkından olmak üzere" diyerek cinsel içerikli taciz mesajları aldığını söyledi ve sosyal medya hesaplarını Türkiye'den gelen kullanıcılara kapatarak Instagram hesabında bir yorum paylaştı: "Tehditlerinizi, istismarlarınızı ve iğrenç cinsel içerikli mesajlarınızı daha fazla tolere etmeyeceğim. Bağnaz, ikiyüzlü, nefret ve haset dolusunuz. Size acıyorum! Defolun gidin! Lütfen hesabımı takip etmeyi bırakın!" Variety dergisine verdiği bir röportajda ölüm tehditleri de aldığını söyledi.

Kariyeri
2002 yılında 350 aday arasından seçilerek, Fatih Akın'ın Duvara Karşı filminde başrol oynadı. 2004 yılında gösterime giren film büyük başarı yakaladı ve pek çok ödül aldı.

Duvara Karşı filminin yayınlanmasından kısa süre sonra, Alman tabloid gazetesi Bild-Zeitung, daha önce Dilara sahne ismiyle rol aldığı pornografik filmleri ortaya çıkardı. Bu haber büyük bir skandala neden oldu ve Bild-Zeitung gazetesi Alman Basın Konseyi (Deutscher Presserat) tarafından haberi ele alış şekli nedeniyle sert bir şekilde kınandı.

Dünyaca ünlü Game Of Thrones (Taht Oyunları) dizisinin 2. sezonuna katıldı. Dizide Shae adlı karakteri canlandırdı.

Alman Sinema Teşvik Ödülü' sahiplerini belirleyecek olan jürinin üyeliğini yaptı.

Aktivizm
2006 yılında Hürriyet gazetesinin "Aile İçi Şiddete Son" kampanyasının Berlin Eyalet Parlamentosu'nda yapılan tanıtımında yaptığı konuşmada, Türk aileler içinde şiddete maruz kalan kadınların bunu sakladığını belirtti ve "Çoğu Türk kadını, 'erkektir, döver' düşüncesiyle bu tür olayları gizliyor. Bu çok yanlış. Müslüman ailelerde şiddet kültürün bir parçasıdır" diye konuştu. Türkiye'nin Berlin Başkonsolosu Alpman, bu konuşma sonrası salonu terk etti.

Kekilli, kâr amacı gütmeyen kadın hakları kuruluşu Terre des Femmes bünyesinde, kadına karşı şiddetin durdurulması için çalışmalar yapmaktadır.

Filmografisi

Ödülleri

Kaynakça

Dış Bağlantılar

1980 doğumlular
Yaşayan insanlar
Heilbronn doğumlular
Türk asıllı Almanlar
21. yüzyılda Alman kadın oyuncular
Alman kadın dizi oyuncuları
Alman kadın sinema oyuncuları
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Altın Portakal En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Oyuncu Alman Film Ödülü sahipleri
Alman ateistler

Sibel Kekilli


São Franscico é uma história em quadrinhos jornalística brasileira escrita e desenhada por Gabriela Güllich com fotos de João Velozo, publicada em 2019 de forma independente por meio de financiamento coletivo através da plataforma Catarse. O livro apresenta uma reportagem mesclando quadrinhos e fotografia sobre a transposição do rio São Francisco.

Para desenvolver o livro, Güllich e Velozo viajaram para a região do eixo leste da transposição no início de 2019 para a apuração da reportagem e realização das fotografias, percorrendo mais de 1.000 km em 15 dias, de Belém do São Francisco (Pernambuco) a Monteiro (Paraíba). Os dois autores já haviam trabalhado juntos em reportagens "convencionais" para a revista Vice Brasil e para a Deutsche Welle. Velozo deu a ideia do projeto em 2018, mas, por conta de compromissos profissionais, só foi desenvolvida em 2019.

O livro é dividido em três capítulos, intitulados "Água", "Seca" e "Obra", sendo os dois primeiros sobre a situação da região e das pessoas que lá vivem em relação à seca e o terceiro sobre a Transposição e suas consequências.

Em 2020, São Francisco ganhou o Troféu HQ Mix de melhor publicação independente de autor.

Romances gráficos do Brasil
Obras ganhadoras do Troféu HQ Mix

São Francisco (quadrinhos)


A Igreja Presbiteriana de Trindade (IPT), oficialmente Congregação Presbiteriana de Trindade, é uma congregação da Primeira Igreja Presbiteriana de Goiânia, uma igreja local, federada à Igreja Presbiteriana do Brasil, sob a jurisdição do Presbitério de Goiânia e Sínodo Brasil Central.

A igreja é conhecida pelo seu trabalho educacional na cidade, bem como pelo envolvimento com a comunidade cigana do município. É a única igreja direcionada para o grupo étnico na cidade.

História
No início da década de 2000, o senhor Almir Boaventura iniciou um trabalho evangelístico entre jovens e crianças na chácara de sua propriedade, próximo ao Setor Samarah, em Trindade. Em 2001, a Primeira Igreja Presbiteriana de Goiânia (PIPG) apoiou o trabalho e estabeleceu o "Projeto Trindade" como um ponto de pregação.

No ano de 2003, a PIPG transformou o ponto de pregação em congregação. O Rev. Rony Almeida da Silva (à época seminarista) foi o primeiro responsável pela direção da nova congregação.

Em 19 de julho de 2005, foi iniciada a construção do edifício da congregação. Além da congregação, foi construída uma extensão do Instituto Presbiteriano de Educação (IPE), que passou a atender gratuitamente as crianças do Setor Samarah.

Em 2007, o Rev. Éder Machado (à época seminarista) assumiu o trabalho e continuou a evangelização entre a população local. O Rev. Lázaro de Oliveira (à época evangelista) também serviu à congregação nos anos seguintes, juntamente com o Evangelista Walmir Rufino da Silva.

Em 2009, o IPE começou a funcionar oficialmente nas dependência da congregação e em 2011, o Evangelista Fabio José de Carvalho serviu à congregação.

Em 2013, o Rev. Fabio Cunha Barreto foi o primeiro pastor ordenado a se tornar responsável pela congregação. Neste período teve início o Projeto "Alcance Cigano", promovido pela Missão Amigos dos Ciganos (MACI), pela qual diversos ciganos da etnia calon tornaram membros da igreja.

Em 2019, o Rev. Lázaro de Oliveira retornou à congregação e deu continuidade ao cuidado pastoral e evangelização entre a comunidade cigana.

Além da comunidade cigana, a igreja recebeu membros não ciganos ao decorrer dos anos. Por isso, em 2022, foi iniciada uma segunda congregação, na região central da cidade de Trindade, sob os cuidados do Rev. Eliel Gomes.

Igrejas locais da Igreja Presbiteriana do Brasil
Igrejas de Goiás

Igreja Presbiteriana de Trindade


Le couvent Saint-Antoine-de-Padoue () est un couvent de franciscains, situé rue d'Artois, dans le quartier Midi-Lemonnier de Bruxelles.

Histoire

Description et architecture

Notes et références

Liens externes

Bruxelles
Bruxelles
Édifice religieux en Région bruxelloise

Couvent Saint-Antoine-de-Padoue de Bruxelles


Storchenbrunnen bezeichnet folgende Brunnen:
 Storchenbrunnen (Freital), in Freital, Landkreis Sächsische Schweiz-Osterzgebirge, Sachsen
 Storchenbrunnen (Gerstungen), in Gerstungen, Wartburgkreis, Thüringen
 Storchenbrunnen, Schliekersbrunnen, Hameln
 Storchenbrunnen (Kopenhagen), in Kopenhagen, Dänemark
 Storchenbrunnen (Riesa), in Riesa, Landkreis Meißen, Sachsen
Siehe auch:
 Queckbrunnen

Storchenbrunnen


Enrique Baldivieso puede hacer referencia a:
 Enrique Baldivieso (1902, Tupiza - 1957), un político boliviano.
 Enrique Baldivieso, provincia de Bolivia ubicada en el centro sur del departamento de Potosí.

Enrique Baldivieso (desambiguación)


Malin Kristina Buska (født 15. marts 1984 i Övertorneå, Sverige) er en svensk skuespillerinde.

Hun er opvokset i Övertorneå og gik i gymnasiet i Luleå. Hun har optrådt ved Lule Stassteater og studerede ved Teaterhögskolan i Malmö 2004-2007. Hun har medvirket ved flere teaterforestillinger inden hun fik sin spillefilmsdebut i Happy End (2011). Buska havde tillige en rolle i Snabba Cash III og fik titelrollen i Mika Kaurismäkis film om dronning Kristina (The Girl King).

I 2011 fik hun Rising Star-prisen ved Stockholms filmfestival. På Elle-galaen i 2015 blev hun udnøvnt til "Årets bedst klædte kvinde".

Filmografi
 2005 Mycke kan hända på 5 sek.
 2010 Tussilago
 2011 Happy End
 2012 Prime Time
 2013 Snabba Cash – Livet deluxe
 2014 Kärlek deluxe
 2014 Flugparken
 2015 The Girl King
 2018 Advokaten

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Sverige

Malin Buska


Crăciun fericit (titlu original: Joyeux Noël) este un film de Crăciun și de război din 2005 regizat de Christian Carion. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Diane Kruger,  Benno Fürmann, Guillaume Canet, Gary Lewis, Daniel Brühl și Dany Boon.

Prezentare

În Ajunul Crăciunului din 1914, fără a respecta ordinele, soldații de pe front (francezi, scoțieni și germani) lasă armele și fraternizează.

Distribuție
 Diane Kruger - Anna Sorensen
 Guillaume Canet - Locotenent Audebert
 Daniel Brühl - Horstmayer
 Benno Fürmann - Nikolaus Sprink
 Dany Boon - Ponchel
 Amy Jo Johnson - Soldat scoțian
 Gary Lewis - Palmer
 Ian Richardson - Episcop
 Christian Carion - Infirmier
 Michel Serrault - Le Chatelain
 Suzanne Flon - La Chatelaine
 Bernard Le Coq - Generalul Audebert
 Lucas Belvaux - Gueusselin
 Steven Robertson - Jonathan
 Natalie Dessay - Anna S
 Jan Rubens
 Alexander Wust - Oskar
 Christopher Fulford - Le major
 Joachim Bissmeier - Zimmermann
 Rolando Villazón - Nikolaus Sprink (voce)

Note

Legături externe

Filme din 2005
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme în limba franceză
Filme în limba germană
Filme regizate de Christian Carion
Filme de Crăciun
Filme românești de Crăciun
Filme franțuzești
Filme germane
Filme belgiene
Filme britanice
Filme românești
Filme franțuzești de Crăciun
Filme germane de Crăciun
Filme belgiene de Crăciun
Filme britanice de Crăciun
Filme despre Primul Război Mondial
Filme MediaPro Pictures
Filme românești despre Primul Război Mondial
Filme americane despre Primul Război Mondial
Filme franțuzești despre Primul Război Mondial
Filme germane despre Primul Război Mondial
Filme belgiene despre Primul Război Mondial
Filme britanice despre Primul Război Mondial

Crăciun fericit


Međunarodno volontiranje je kad volonteri daju svoje vrijeme za rad u organizacijama i za ostvarivanje ciljeva u drugim zemljama izvan svojih matičnih zemalja. U većini takvih slučajeva volonteri rade u zemljama u razvoju na međunarodnim razvojnim programima s lokalnim volonterskim organizacijama koje provode aktivnosti poput promicanja zdravlja, obrazovanja i očuvanja okoliša .

Trendovi pokazuju da je međunarodno volontiranje postalo sve popularnije u mnogim zemljama tijekom posljednjih nekoliko desetljeća. Međunarodno volontiranje široki je pojam koji se koristi za hvatanje višegodišnjih kvalificiranih smještaja, kao i kratkoročnih uloga, nedavno nazvanih volonturizam, i niza aktivnosti između njih koje provode vlade, dobrotvorne organizacije i putničke agencije .

Povijest
U velikim razmjerima, pokreti radnih kampova i rana misionarska služba bili su prvi izraz međunarodne službe.  Formalno volontiranje u inozemstvu može se pratiti preko stotinu godina u prošlost, kada je Britanski Crveni križ 1909. osnovao shemu Odreda za dobrovoljnu pomoć (VAD). Volonteri VAD-a, kao i dobrovoljci mnogih drugih nacionalnih organizacija Crvenog križa, radili su na bojnim poljima širom Europe i Bliskog istoka tijekom Prvog svjetskog rata, liječeći vojnike i civile, bez obzira na stranu za koju su se borili. Jedna od najistaknutijih organizacija, Service Civil International, organizirala je radne kampove od 1920. godine kao oblik poslijeratnog pomirenja i formalno je osnovana 1934.

Do sredine 20. stoljeća prekomorske volonterske projekte uglavnom su poduzimali ljudi koji su izravno povezani s određenim ciljem i više su se smatrali kratkoročnim. Formalnije osnivanje međunarodnih volonterskih organizacija može se povezati s organizacijama kao što su Australian Volunteers International (bivša Volunteer Graduate Scheme ) koja je osnovana 1951., International Voluntary Services osnovana 1953. u Sjedinjenim Državama i Voluntary Services Overseas (VSO) 1958. godine. u Ujedinjenom Kraljevstvu.  Te službe i usluge Američkog mirovnog korpusa, osnovanog 1961. za vrijeme Kennedyjeve administracije, otvorile su put širem priznavanju prekomorskog volontiranja u kasnijim godinama. Tijekom 1960-ih i 1970-ih pokret volonterizma i studiranje u inozemstvu postao je popularan među studentima i mladim profesionalcima, a Ujedinjeni narodi su pokrenuli program UN-ovih volontera za mlade profesionalce koji će sudjelovati u dugoročnom (dvogodišnjem) programu u inozemstvu.

Posljednjih godina dostupnost međunarodnog volontiranja znatno se povećala s mnogim manjim dobrotvornim organizacijama koje povezuju volontere s nevladinim organizacijama u zemljama u razvoju. Otprilike polovica međunarodnog volontiranja iz SAD-a, na primjer, odvija se putem vjerskih organizacija. Putničke agencije su također povećale ponudu plačenih volonterskih prilika, ovaj rast se poklopio s povećanjem broja mladih koji uzimaju godinu prekida, te je dobio naziv volonterskog turizma ili volunturizma za označavanje kratkoročnih volontiranja kojima volontiranje nije nužno jedina svrha putovanja. Međutim, ostaju brojne mogućnosti srednjoročnih i dugoročnih prilika za kvalificirane međunarodne volontere, na primjer, objavljena uloga volontera u rješavanju epidemije virusa ebole u zapadnoj Africi . Prema trenutnom istraživanju stanovništva SAD-a, najčešće aktivnosti kojima se volonteri bave u inozemstvu uključuju podučavanje, mentorstvo mladima, bavljenje općim radom i pružanje savjetovanja, medicinske skrbi ili zaštitnih usluga.

Volonterska demografija
Globalne statistike o međunarodnim dobrovoljcima nisu dostupne. Međutim, oko milijun ljudi iz SAD-a volontira svake godine u inozemstvu - gotovo polovica manje od dva tjedna. Kratkoročni volonturizam stoga je privlačan mnogima, jer je usmjeren na putnike koji žele napraviti pozitivnu promjenu u svijetu, a istovremeno pružaju turističko iskustvo. Volontiranje privlači ljude raznih godina, ali većina volontera je u dvadesetim i tridesetim godinama,  potencijalno zbog percepcije volontiranja u inozemstvu kao rizičnije aktivnosti. Međutim, prosječna dob dobrovoljaca u inozemstvu (VSO) je 38 godina, što pokazuje širok raspon sudjelovanja među dobnim skupinama. U posljednje vrijeme zabilježen je porast broja baby boomer volontera. Jedno od mogućih objašnjenja povećanja broja volontera tih godina jest da ti ljudi prelaze u novu životnu fazu i njihov se fokus može pomaknuti prema pronalaženju aktivnosti koje njihovom životu daju novi smisao. Kao i kod domaćeg volontiranja, međunarodno volontiranje češće je među onima s višim obrazovanjem i iz domaćinstava s višim prihodima.

Kritike i izazovi
Određene kritike i izazovi povezani su s međunarodnim volontiranjem.

Ishodi
Mjerenje rezultata međunarodnog volontiranja stalni je izazov. Ponekad su troškovi uloženi u ta partnerstva visoki. Nematerijalnu prirodu utjecaja i ishoda teško je izmjeriti, a u ovom su području predložena istraživanja. Slično tome, komplicirano je izmjeriti uspjeh volontera i učinak organizacije. Da bi se volonterima omogućila pravilna integracija u zajednicu, neophodno je da volonteri imaju neke korisne vještine i budu relativno dobro informirani i obučeni prije smještaja. Shannon O'Donnell, glasna kritičarka loše osmišljenih međunarodnih programa, tvrdi da mnoge dobrovoljačke organizacije ugrožavaju dostojanstvo lokalnog stanovništva - ti programi često potiču cikličku ovisnost zajednica za međunarodnim volontera. Drugi su kritizirali miješanje modela volontiranja dizajniranih za međunarodno razumijevanje i onih dizajniranih za društveni ili ekonomski razvoj. Treći su zabrinuti zbog postkolonijalnog i povijesnog karaktera te utjecaja koji to ima na identitet članova zajednica koje ugošćuju volntere.

Veliki troškovi
Povezano s učinkom međunarodnog volontiranja, troškovi međunarodnog volontiranja navedeni su kao drugo zabrinjavajuće područje, posebno troškovi za zrakoplovne karte, naknade (kao što su smještaj i hrana), osiguranje, obuka i logistika. Neke institucije pružaju stipendije za međunarodno volontiranje.

Ipak, volonteri su često jeftinija radna snaga od ostalih oblika dugotrajne tehničke pomoći jer žive i rade u lokalnim uvjetima. Iseljenici koji rade u istom svojstvu mogu biti plaćeni više od bilo koje naknade koju volonteri dobivaju (ako ikakvu). Troškove i koristi međunarodnih volontera teško je izmjeriti, iako su istraživanja istaknule poboljšanja u dobrobiti i međukulturnom razumijevanju u zajednicama i školama kao rezultat međunarodne razmjene i volontera.

Potkopavanje lokalnih organizacija
Jedno od razmatranja je da volonteri mogu dominirati lokalnim radnim mjestom, zamijeniti lokalno zapošljavanje i potkopati rukovodstvo i radnu kulturu, posebno u malim organizacijama i školama. To je zbog toga što su volonteri često smatrani više obrazovanim od lokalnog osoblja, čak i u slučajevima kad nemaju izravno iskustvo.

Dolazak iz druge kulture također može dovesti do toga da volonteri nameću svoje vrijednosti organizacijama. Na primjer, različite kulture imaju različite ideje o tome je li važnije projekt završiti u roku ili biti aktivan u društvenom životu zajednice, a osobu koja cijeni točnost može zasmetati što posao prestaje za sprovod, dok osoba koja cijeni zajednicu može biti iznervirana zbog bezosjećajnosti osobe koja želi preskočiti sprovod. Slično tome, različite kulture imaju različite vrijednosti o nekim poslovnim pitanjima, s različitim idejama o tome gdje se povlači granica između nedopustive razine nepotizma i izgradnje vrijednih odnosa i odobravanja. Volonteri su često obučeni za poštovanje lokalne radne kulture i etike.

Budući da izravno podnose izvještaje lokalnim organizacijama, mogu (i ponekad to učine) raskinuti ugovore ako krše lokalne propise, što pomaže smanjiti zabrinutost za dominaciju.

Manjak vještina i iskustva
Mladi i neiskusni međunarodni volonteri ponekad nemaju točne vještine za postizanje cilja projekta. Iako ovo može biti u redu za volonterske radne kampove i volonterska putovanja kreirana za jačanje međunarodnog i interkulturalnog razumijevanja, to je značajan problem za međunarodno razvojno volontiranje (IDV). S druge strane, mnoge od najistaknutijih međunarodnih organizacija za volontersku suradnju (IVCO) - posebno one koje financiraju vlade - imaju minimalne zahtjeve za obrazovanje i vještine.

Loše razumijevanje lokalnog konteksta
Međunarodnim volonterima izvan zajednice domaćina može nedostajati razumijevanja lokalnog konteksta. Iako često postoji postupak provjere ili odabira volontera prije nego što ih se regrutira za službu u zemljama u razvoju, ovaj je postupak ponekad bio potreban. Velike međunarodne organizacije za volontersku suradnju (IVCO) pružaju svojim volonterima značajnu obuku prije njihov smještaja, što može pomoći u rješavanju ovog deficita. S druge strane, bezbroj manjih i profitnih IVCO-a koji nude nekvalificirane volonterske smještaje bilo kojem sudioniku koji je voljan platiti naknadu za smještaj rijetko pružaju vrstu obuke i pripreme koja im je potrebna da bi volonteri bili uspješni i korisni u smještaju u zajednicama. U tim okolnostima dolazi do sukoba oko toga opravdavaju li naknade koje volonteri plaćaju vrijeme provedeno nadziruć njihov rad i ako se dovoljan dio naknada vraća lokalnim zajednicama koje ugošćuju volontere koji su obično odgovorni za njihov nadzor i obuku.

Neokolonijalizam
Bilo je optužbi iz nekih četvrti neokolonijalnog napretka maskiranog kao pokušaj borbe protiv siromaštva, jer su neke dobrovoljačke organizacije povezane s nacionalnim vladama, npr. Mirovnim korpusom, koji je osnovala američka vlada. Unatoč ovom izazovu, većina volonterskih organizacija su nevladine ( NVO ) i nisu pod utjecajem vladinih politika. Sadašnje strukture međunarodnog volontiranja također su često usmjerene na utjecaje na lokalnoj razini, što je u oštroj suprotnosti s makropolitičkim vladinim strategijama iz kolonijalne ere.

Međutim, mnogi akademski časopisi objašnjavaju da volonteri često imaju malo znanja ili stručnosti u poslu koji obavljaju volontirajući u inozemstvu. To je izazvalo zabrinutost o vrijednosti volontiranja. Frances Brown i Derek Hall pišu da ovo stvara neokolonijalnu perspektivu, kažu da je perspektiva volontera uokvirena oko ideje da zapadnjaci s minimalnim iskustvom mogu utjecati na promjene na globalnom jugu, samo po prirodi da su sa Zapada. To nastavlja perspektivu o zapadnoj dominaciji u postkolonijalnom svijetu i potrebi da se "spasi" i "pomogne" globalnom jugu.

Motivacija volontera
Ljudi volontiraju iz mnogih razloga, ali rijetko tko volontira strogo iz novčanih razloga, jer vrlo malo organizacija nudi naknadu za volontiranje. Uvjerljiviji motivi uključuju doživljavanje druge kulture, upoznavanje novih ljudi i napredovanje u nečijim karijerama. Takve su motivacije uobičajene među mlađim volonterima koji traže iskustvo ili smjer u svojoj karijeri. Ljudi obično volontiraju kako bi povećali svoju međunarodnu svijest, kontekstualizirali siromaštvo i njegove učinke kao priliku za obrazovanje i pomogli ljudima dok imaju moralno korisno iskustvo. Mnogi vjeruju da će putovanje promijeniti način razmišljanja po povratku kući. Međutim, drugi samo žele dati drugima i ne vjeruju da će ih njihovo iskustvo natjerati da dvaput razmisle o svom životu kod kuće. Mnogi sudionici koriste ova putovanja kako bi poboljšali životopis, putovali s prijateljima, stekli svjetsko iskustvo i vidjeli nove zemlje.

Uobičajena motivacija je "napraviti razliku" i "postići nešto pozitivno za druge" koji su manje sretni od volontera. Mnogi se dobrovoljci slažu da u njihovim matičnim zemljama ima ljudi u nepovoljnom položaju, ali čini se da je opseg nepovoljnog položaja izvan njihovih matičnih zemalja veći. Volontiranje kod kuće može izazvati slike pomaganja manje sretnima ili vođenja kampanje s lokalnom grupom za pritisak.  Volontiranje u inozemstvu obično je povezano s međunarodnim razvojem i premošćivanjem podjele između bogatih i siromašnih svjetova. Volontiranje u inozemstvu često se u ovom kontekstu čini vrijednijim doprinosom volonterima od rada u njihovoj zemlji. Ova se perspektiva posebno odnosi na volontere koji su stariji i traže nešto vrednije na kraju profesionalne karijere ili nakon što su im djeca napustila dom.

Tvrdi se da su volonteri kategorizirani prema svojoj motivaciji "na temelju šest glavnih kriterija: odredište, trajanje projekta, fokus iskustva (vlastiti interes nasuprot altruističnom), kvalifikacije, aktivno naspram pasivnom sudjelovanju i razina doprinosa lokalnom stanovništvu. Određeni podaci potaknuli su istraživače da predlože konceptualnu strukturu volontera, klasificirajući ih kao plitke, srednje i duboke. Duboku strukturu su predstavljali oni koji su skloni volontiranju zbog potreba zajednica domaćina, što sugerira autentičnu motivaciju da žele pružiti pomoć tamo gdje je potrebna. Plitkom i srednjem volonteru više dominiraju osobni interesi, a srednji sugerira i altruističke i autentične motive.

Volonturizam (tj. volonterski turizam)

Definicija
Volonterski turizam, poznat i kao "volonturizam", specifična je vrsta međunarodnog volontiranja. To je relativno novi koncept, koji kombinira neprofitni sektor i turistički sektor. U osnovi je to oblik međunarodnog putovanja u siromašne krajeve, s primarnom svrhom volontiranja i služenja zajednici domaćina. Volonterske aktivnosti uglavnom su privremeni pokušaji rješavanja obrazovnih, zdravstvenih, ekoloških i ekonomskih problema. U idealnom slučaju, volonterske aktivnosti provode neprofitne organizacije u svrhu društvenog dobra, a volonterima pruža priliku da svojim vještinama pomažu i koriste drugima u nekonvencionalnom okruženju.  Te aktivnosti karakteriziraju dob sudionika i duljina vremena volontiranja u inozemstvu. Sudionici su često mlade osobe (u dobi od 15 do 30 godina), duljina putovanja često se kategorizira kao kratkoročna (kraća od tri mjeseca),  a volontiranje je redovito ispunjeno s avanturističkim i putničkim aktivnostima. Volonturizam je bio podvrgnut intenzivnoj kontroli tijekom 2000-ih, a sve veći broj akademskih radova propituje motivacije i iskustva dobrovoljnih turista.

Rast volunturizma
Kao varijacija međunarodnog volontiranja, razvoj volonturizma može se pratiti unatrag više od jednog stoljeća. Prema Nacionalnom javnom radiju, to je jedan od najbrže rastućih trendova u modernom putovanju, s više od 1,6 milijuna turista dobrovoljaca koji godišnje potroše oko dvije milijarde dolara.

Kritike
Volonterske programe češće provode profitne tvrtke, a ne dobrotvorne organizacije. Iako je namjera da volonteri putujući osnaže lokalne zajednice, krajnja motivacija volontera je više samoposluživanje. Prema studiji koju je provela Rebecca Tiessen, motivacije koje su identificirali sudionici uglavnom se uklapaju u kategoriju osobnog rasta (npr. razvoj vještina, međukulturno razumijevanje, izbor karijere itd.), dok motivacije povezane s pozitivnim socijalnim utjecajem ili želja za socijalnom pravdom u zajednicama domaćinima nije pronađena među sudionicima, što odražava jednosmjeran tok koristi od zajednica domaćina prema volonterima. Ovim trendom zajednice, novinari i oni koji su se zaista bavili volonterskim aktivnostima počinju se pitati u kojoj mjeri volonterske aktivnosti stvarno mogu pomoći u lokalnim uvjetima ili će zapravo donijeti štetu ionako siromašnim mjestima.

Organizacije koje šalju volontere, kao što su Free The Children 's Me to We izleti, britanska tvrtka Projects-abroad i AIESEC, kritizirane su kao dodatak spomenutoj neokolonijalnoj perspektivi. Kritičari tvrde da način na koji ove organizacije reklamiraju svoja putovanja stigmatiziraju i uokviruju svijet u razvoju kao bespomoćan. Uokvirivanje i "udruživanje" kultura izvan Zapada i globalnog Sjevera se može naći u tekstu Edwarda Saida, Orijentalizam. Njegova teorija utemeljena je u istoj ideji, u kojoj opisuje zapadnjačke pokroviteljske prikaze Istoka.

Ostale kritike volonterske industrije su da kratkotrajni volonteri ne samo da su često ne obučeni u projektima u kojima sudjeluju (izgradnja škola, domova zdravlja, bunara), već da projekti mogu potaknuti sukob među zajednicama, zamjenjuju posao koji bi lokalno stanovništvo moglo raditi i jačaju neoliberalnu politiku. Interakcije s djecom vrlo su popularne među volonterskim programima. Kao posljedica toga, djeca u tim zajednicama mogu postati ovisna i komodificirana kad volonteri neprestano pristižu i odlaze svakih nekoliko tjedana. Volontiranje u sirotištima također je novi program koji može pojačati trgovinu ljudima ili zlostavljanje djece u zajednicama domaćinima i naštetiti razvoju djece - prema UNICEF-u, u Nepalu 85% sve djece koja žive u sirotištima ima barem jednog živog roditelja.  Za organizacije koje šalju volontere također se tvrdi da informira "potrošačku kapitalističku" kulturu koja odgovara željama i potrebama privilegiranog Sjevera, a na štetu globalnog Juga.

Vidi također

 Mirovne snage

Izvori

Međunarodni odnosi
Stranice s nepregledanim prijevodima

Međunarodno volontiranje


Microdevario ist eine drei Arten umfassende Gattung sehr kleiner Bärblinge (Danioninae) aus dem festländischen Südostasien. Sie kommt in Thailand und Birma vor. Der Gattungsname setzt sich aus "mikros" (Gr.: klein) und dem Namen der nah verwandten Gattung Devario zusammen.

Merkmale
Die Microdevario-Arten erreichen nur Körperlängen von 15 bis 23 mm, sind teilweise transparent, mit einem gelblichen oder grünlichen Farbschimmer und gelben oder silbrigen Bauch und transparenten Flossen. Die Brustflossen sind sichelförmig. Charakteristisches Merkmal der Gattung ist eine halbrunde Vertiefung auf dem Parasphenoid das in keiner anderen Gattung des Tribus Danionini auftritt und auch bei anderen Karpfenfischen selten ist. Ein doppeltes statt einfaches Ligament zwischen der Prämaxillare und dem Kinethmoid, einem für die Karpfenartigen typischer Knochen, haben sie gemeinsam mit Chela, Laubuca und Devario und zeigt ihre nahe Verwandtschaft mit diesen Gattungen. Von den drei Gattungen unterscheidet sich Microdevario durch das Fehlen einer Rille auf der Supraorbitalia, einem Schädelknochen, und dem konkaven äußeren Rand von Rücken- und Afterflosse. Von Microrasbora, einer weiteren Bärblingsgattung mit Zwergwuchs, unterscheidet sich Microdevario durch zahlreiche Merkmale der Schädelanatomie.

Weitere Merkmale, aber keine Autapomorphien, sind das Fehlen von Barteln, das Fehlen von perforierten Schuppen für das Seitenlinienorgan und die geringere Anzahl von Rumpfwirbeln gegenüber den Schwanzwirbeln.

 Schuppenformel: mLR 24–26+1–2, 10–13 Schuppen vor der Rückenflosse.
 Flossenformel: Dorsale: 2–3/7–8; Anale: 3/9–13, Ventrale: 6–7, Caudale: 10 + 9 Hauptflossenstrahlen, 9 + 8 verzweigte Flossenstrahlen.

Systematik
Microdevario gehört innerhalb der Bärblinge zum Tribus Danionini und ist nah mit Devario, Chela und Laubuca verwandt. Die systematische Stellung der Gattung Microdevario zeigt folgendes Kladogramm:

Arten
 Microdevario gatesi Herre, 1939
 Microdevario kubotai (Kottelat & Witte, 1999) (Typusart)
 Microdevario nana (Kottelat & Witte, 1999)

Literatur
 F. Fang, M. Norén, T.-Y. Liao, M. Källersjö, S. O. Kullander: Molecular phylogenetic interrelationships of the south Asian cyprinid genera Danio, Devario and Microrasbora (Teleostei, Cyprinidae, Danioninae). In: Zoologica Scripta. Vol. 38, Nr. 3, 2009, S. 237–256. doi:10.1111/j.1463-6409.2008.00373.x.

Weblinks

Bärblinge
Danionidae

Microdevario


NGC 509 es una galaxia espiral barrada de la constelación de Piscis.

Fue descubierta el 1 de octubre de 1864 por el astrónomo Albert Marth.

Véase también
Lista de objetos NGC

Referencias

0509
Galaxias espirales barradas
Constelación de Piscis

NGC 509


Erlend Segberg, né le  à Kristiansand en Norvège, est un footballeur norvégien qui évolue au poste de milieu défensif au Aalesunds FK.

Biographie

En club
Né à Kristiansand en Norvège, Erlend Segberg est formé au , avant d'entamer sa carrière à l'IK Start, qu'il rejoint en janvier 2015.

Le 8 novembre 2020, il se met en évidence en étant l'auteur d'un doublé en Eliteserien, lors de la réception de Sarpsborg, permettant à son équipe de l'emporter 3-2.

Le 16 février 2021, Erlend Segberg signe en faveur du Aalesunds FK, pour un contrat de trois ans. Il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs le 15 mai 2021, lors de la première journée de la saison 2021 face au Bryne FK. Il est titularisé et porte le brassard de capitaine lors de cette rencontre remportée par son équipe sur le score de deux buts à un.

Segberg inscrit son premier but pour le club le 22 juin 2021, lors d'une rencontre de championnat face au Stjørdals-Blink Fotball. Titularisé, il participe à la victoire de son équipe par cinq buts à un.

En équipe nationale
Erlend Segberg représente l'équipe de Norvège des moins de 18 ans pour un total de huit matchs, tous disputés en 2015.

Références

Liens externes

Footballeur norvégien
Joueur de l'IK Start
Joueur de l'Aalesunds FK
Naissance en avril 1997
Naissance à Kristiansand

Erlend Segberg


Fermiyon, parçacık fiziğinde, Fermi-Dirac istatistiğine uyan parçacıktır. Başka bir deyişle, Enrico Fermi ve Paul Dirac'ın gösterdiği üzere, Bose-Einstein istatistiğine sahip bozonların aksine fermiyonlar, belirtilen zamanda sadece bir kuantum durumuna karşılık gelebilen parçacıklardır.

Eğer iki ayrı fermiyon uzayda aynı yerde tanımlanmışsa her bir fermiyonun özelliği (spin kuantum sayısı gibi) birbirinden farklı olmak zorundadır. Örnek olarak, iki elektron bir çekirdeğin etrafında aynı orbitalde bulunacaklarsa, bu kez aynı spin durumunda olamazlar ve her orbitalde elektronun biri yukarı diğeri aşağı spin durumundadır.

Gözlemlenmiş tüm fermiyonlar, tam sayı spine sahip bosonların aksine buçuklu spine sahiptir. Örneğin, ışığın parçacığı foton, bir bozon olup 1 spinliyken elektron 1/2 spinlidir, Higgs bozonu ise 0 (sıfır) spine sahiptir, yani skaler parçacıktır. Daha genel olarak, spin statiği teoremine göre herhangi kabul edilebilir göreli kuantum alan kuramında tam sayı spine sahip olanlar boson, buçuklu spine sahip olanlar fermiyon olarak adlandırılır.

Fermiyonlar da proton gibi bileşik veya elektron gibi temel olabilir. Standart modelde iki tane temel fermiyon grubu bulunur: kuarklar ve leptonlar. Toplamda 24 farklı temel fermiyon vardır: 6 kuark, 6 lepton ve bunların karşıt parçacığı. Proton ve nötron gibi bileşik fermiyonlar maddenin yapı taşlarıdır. Süperiletkenlikte olduğu gibi, zayıf etkileşimdeki fermiyonlar bozonlar gibi de davranabilirler.

Tanım ve temel özellikler

Tanım gereği, fermiyonlar Fermi-Dirac istatistiğine uyan parçacıklardır. Fermi-Dirac statiğinde bir tanesi iki fermiyonla yer değiştirdiğinde dalga denklemi işaret değiştirir. Dalga denkleminin gösterdiği bu karşı simetrik özellik fermiyonun Pauli dışlama prensibine uyar: iki fermiyon aynı anda aynı kuantum haline sahip olamaz. Fermiyonunun, kuantum halindeki bu katılığı veya direngenliği, onu maddeyi oluşturan olarak kabul edilmesine sebep olurken, bozonlar etkileşimi ileten parçacıklar)kuvvet taşıyıcılar ya da radyasyonu oluşturan parçacıklar olarak kabul edilmesini getirir. Fermiyonun kuantum alanına, fermiyonik alan denir ve değişmeyen kanonik ilişkiye uyar.

Fermiyonlar için Pauli dışlama prensibinin ve maddenin asosyatif katılığının sebebi atomun elektron katmanlarının istikrarlı olması (bu istikrar atomik maddeler için geçerlidir) ve atomun karmaşıklığıdır (bu atomik elektronların aynı enerji seviyesinde olmasına izin vermez), ki bu özellik karmaşık kimyayı mümkün kılar.Beyaz cüceler ve nötron yıldızlarının denge durumunda çoğunluğunu oluşturan dejenere maddenin oluşturduğu basınca da bu sebep olur. Daha günlük anlamda, Pauli dışlama prensibi elastik maddelerin Young modülüne katkıda bulunur.

Bilinen tüm fermiyonlar yarım spine sahiptirler: bir gözlemci fermiyonun çevresinde dönerse (ya da fermiyon 3600 rotasyon yaparsa) fermiyonun dalga denklemi işaret değiştirir. Göreceli olmayan kuantum mekaniğinde, bu tamamen deneysel bir gözlemdir. Ancak göreceli kuantum alan teorisi ve spin-statiği teoremi yarım tam sayı spine sahip parçacıkların bozon olamayacağını ve tam sayı spine sahip parçacıkların da fermiyon olmayacağını göstermiştir.

Çok büyük sistemlerde, fermiyon ve bozon statiği sadece dalga fonksiyonları çakışıp çok yoğun olduklarında farklılık gösterir. Küçük yoğunluklarda her ikisinin de statiği Marxwell-Boltzmann statiği ile yakınsanabilir ki klasik mekanik ile açıklanır.

Standart modelde iki tane temel fermiyon bulunur: kuark ve leptonlar. Toplamda 24  farklı fermiyon vardır: 6 kuark, 6 lepton ve altışar antiparçacığı bulunur.

 12 kuark-6 parçacık (u.d.s.c.b.t) ve bunlara karşılık gelen 6 antiparçacık (u-.d-.s-.c-.b-.t-);
 12 lepton-6 parçacık (e-.μ-.τ-.ve.vμ.vτ) ve bunlara karşılık gelen 6 antiparçacık (e+.μ+.τ+.ve-.vμ-.vτ-)

Temel fermiyonlar

Gözlemlenmiş tüm temel parçacıklar ya boson ya da fermiyondur. Bilinen temel fermiyonlar iki gruba ayrılır: kuarklar ve leptonlar.

 Kuarklar, bileşik fermiyonlar olan protonları, nötronlar ve diğer baryonları meydana getirirler. Ayrıca bileşik bosonlar olan mesonları da içerirler.
 Leptonlar elektron ve benzeri ağır  parçacıkalrı (muon ve tau) ve ayrıca nötrinoları içerirler.

Bilinen sol sarmal9 fermiyonlar zayıf etkileşimi hissederken bilinen sağ sarmal fermiyonlar hissetmez. Diğer bir deyişle sadece sol fermiyonlar ve sağ antifermiyonlar W bosonuyla etkileşirler.

Bileşik fermiyonlar
Bileşik fermiyonlar (hadronlar, çekirdek ve atomlar gibi) yapı taşlarına göre boson ya da fermiyon olabilirler. Daha net olarak spin ve statiğinin ilişkisine bağlı olarak tek sayıda fermiyon içeren bir parçaçığın kendisi de fermiyondur ve yarım tam sayı spine sahiptir.

Örneğin:
 Proton ve nötron gibi bir baryon üç tane fermiyonik kuark içerir, bu yüzden fermiyondur.
 Karbon-13 çekirdeği 6 proton ve 7 nötron içerir, bu sebepten fermiyoniktir.
 Helyum-3 atomu 2 proton, 1 nötron ve 2 elektron içerir ve fermiyondur.

Bileşik parçacıklarda, basit parçacıkların bir potensiyelle bağ yapmasıyla oluşan bozonların sayısının fermiyon ya da boson oluşmasında hiçbir etkisi yoktur.

Bileşik bir parçacığın (ya da sistemin) fermiyonik ya da bozonik özelliği sadece çok büyük uzaklıklarda(sisteme göre) görülür. Boyutsal yapısının önemli olduğu yakınlıkta, bileşik parçacık (ya da sistem) bileşenlerine göre davranış özelliği gösterir.

Fermiyonlar gevşek bağlar kurduğunda bosonik davranışlar sergileyebilirler.Süper iletkenlikin ve Helyum-3'ün süper akışkanlıkının temeli budur: süper iletken maddelerde, elektronlar foton değişimi ile etkileşerek Cooper ikilisini oluştururken Helyum-3'te Cooper ikilisi spin dalgalanması ile oluşur.

Kısmi kuantum Hall etkisinin yalancı parçacıkları da tek sayıdaki elektron anaforlarıyla birleşmiş bileşik fermiyon olarak bilinir.

Skyrmiyonlar
Kuantum alan teorisinde bosonların topolojik olarak bükük alan yapısı olabilir. Bunlar parçacık gibi davranan eş evreli durumlardır (ya da dalgalardır) ve bunlar tüm bileşenleri bozonik olsa da fermiyonik davranış gösterebilirler. Bu 1960'ların başında Tom Skyrmetarafından keşfedildi ve bu sebepten bozonlardan oluşan fermiyonlara skyrmiyon adı verildi.

Skyrme'ye orijinal örneği üç boyutlu küre değerlerini alabilen alanlar, pionların uzak mesafelerdeki davranışlarını açıklayan  orijinal doğrusal olmayan sigma modelini içeriyordu. Kuantum renk dinamiğine Büyük N ya da sicim yakınsamasında tekrar üretilen Skyrme modelinde proton ve nötronlar piyon alanının fermiyonik topolojik dalgalarıdır. Skyrme'nin örneği piyon fiziğini içerirken kuantum elektro dinamiğindeki manyetik monopol daha bilinen bir örnektir. Olası en küçük manyetik yüke sahip bosonic monopole ve elektronun bosonik versiyonu fermiyonik diyonu oluşturacaktır.

Ayrıca bakınız
 Süper iletkenlik

Fermiyon


ŽNL Ličko-senjska u sezoni 2014./15. je predstavljala jedinu županijsku ligu u Ličko-senjskoj županiji, te ligu petog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.  U natjecanju je sudjelovalo 11 klubova, a prvak je bio Otočac.

Sustav natjecanja
Igralo se dvostrukim ligaškim sustavom. Nakon jesenskog dijela prvenstva je odustala Croatia Lički Osik, te je za drugi dio prvenstva načinjen novi raspored. Nakon 18. kola je odustala i momčad Novalje.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Najbolji strijelci
Strijelci 10 ili više pogodaka u sezoni:

Povezani članci
 ŽNL Ličko-senjska
 Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije 2014./15.
 1. ŽNL Primorsko-goranska 2014./15.
 MŽNL NS Rijeka 2014./15.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Ličko-senjske županije

Izvori
 rsssf.com, Hrvatska 2014./15., 5. rang - 1. ŽNL, ŽNL Ličko-senjska
 nogometnisavezlsz.hr, Bilteni 2014./15. , pristupljeno 29. rujna 2017.
 nogometnisavezlsz.hr, Bilten, br. 13 (11. kolo - rezultati i ljestvica) , objavljeno 19. studenog 2014.,  preuzeto 29. rujna 2017.
 nogometnisavezlsz.hr, Bilten, br. 26 (rezultati 20. kola i konačna ljestvica) , objavljeno 10. lipnja 2015., preuzeto 29. rujna 2017.
 nogometnisavezlsz.hr, Završni bilten 2014./2015. , objavljeno 6. srpnja 2015., preuzeto 29. rujna 2017.

2014-15
Ličko-senjska-1

ŽNL Ličko-senjska 2014./15.


An Dimeria acinaciformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Dimeria acinaciformis in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria acinaciformis


La Casa de la Moneda (en francés: Hôtel de la Monnaie) es un edificio de París situado junto al Palacio del Instituto. Fue construido en 1771 bajo la dirección del arquitecto Jacques Denis Antoine.

Delante del ático de este edificio se ven las figuras aisladas de la Prudencia, la Fuerza, el Comercio, la Abundancia y la Paz. En la puerta de entrada, a la derecha, hay una escalera adornada de columnas que conduce a un magnífico salón sostenido por veinte columnas de orden corintio. Encima de su entablamento hay unas galerías que miran al interior de la sala.

Situado en el VI Distrito de París, en este soberbio local se sitúa el Museo de la Moneda de París.

Referencias
Guía de París y Londres, 1851

Casas de Moneda
Edificios institucionales de París
Monumentos históricos de París clasificados
VI Distrito de París
Arquitectura neoclásica en Francia
Arquitectura de Francia del siglo XVIII
Arquitectura de 1771
Bienes individuales en ámbitos declarados Patrimonio de la Humanidad en Francia (Riberas del Sena en París)

Casa de la Moneda (París)


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 21. prosinca  Robert Brown, škotski botaničar († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Biologija u 1773.


විලියම් කුමරු, කේම්බ්‍රිජ්හී ආදිපාදවරයා  (1982, ජූනි 21 වන දින උපන්, විලියම් ආතර් පිලිප් ලුයී;) යනු  තෙවන චාල්ස් රජගේ, සහ ඔහුගේ බිරිය,  ඩයනා, වේල්සයෙහි කුමරියගේ වැඩිමහල් පුතා වෙයි වන අතර එක්සත් රාජධානියේ වර්තමාන ඔටුන්න හිමි කුමාරයාය.

සටහන්

ආශ්‍රිත

එක්සත් රාජධානියේ කුමරුවෝ
1982 උපත්

විලියම් කුමරු, වේල්සයෙහි කුමරු


NGC 60 (PGC 1058) este o galaxie spirală din constelația Peștii, cu o magnitudine aparentă de 14,85. Aceatsa a fost descoperită în anul 1882 de către astronomul francez Édouard Stephan.

Note

Vezi și
 NGC 59
 NGC 61

Legături externe

 SEDS: NGC 60
 RCSED: NGC 60

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1882
Obiecte astronomice descoperite de Édouard Stephan

NGC 60


Le siège de la base frontalière de Louhansk a duré du 2 au  à une base frontalière ukrainienne située à la périphérie de la ville de Louhansk.

Contexte
Après la fin de la révolution ukrainienne de 2014, l'est de l'Ukraine a connu des manifestations pro-russes. Les bâtiments gouvernementaux initialement occupés ont été repris, mais le 6 avril, le bureau du Service de sécurité d'Ukraine à Louhansk a été occupé par des manifestants. Le 29 avril, de nombreux autres bâtiments clés, tels que les bâtiments de l'administration régionale de l'État et le bureau du procureur, ont été saisis. Les séparatistes pro-russes ont rapidement étendu leur contrôle à d'autres villes et ont organisé un référendum le , qui, selon eux, a montré que 96 % des électeurs soutenaient un Louhansk indépendant. La frontière vers Louhansk a connu un flux important de Russes essayant de traverser l'Ukraine pour rejoindre les séparatistes, avec de nombreuses tentatives repoussées.

Bataille
Le  à ,  rebelles ont attaqué la base des gardes-frontières, mais les gardes ont échangé des tirs et ont réussi à repousser l'attaque. Cependant, le nombre de rebelles est passé à 400 et, selon les gardes-frontières, les rebelles se sont ensuite rendus dans des zones résidentielles et ont tiré du haut des appartements voisins. Les militants ont utilisé des armes automatiques et des RPG contre les gardes-frontières. Un avion isolé a été détaché pour tenter de soutenir les gardes-frontières qui combattaient les rebelles. Selon les gardes-frontières, certains des militants étaient des combattants étrangers de Russie.

Des avions de chasse ukrainiens ont lancé des raids aériens sur des bastions séparatistes à Louhansk même, pour tenter de soutenir les gardes-frontières. Au moins un avion a été vu voler devant et une roquette, tirée par l'armée de l'air ukrainienne, a explosé sur le RSA de Luhansk, tuant 8 à 13 civils et en blessant de nombreux autres. Le gouvernement ukrainien a nié en être responsable et a affirmé que cela avait été causé par un missile sol-air portatif rebelle qui avait raté. Cependant, le lendemain, l'OSCE a publié un rapport, basé sur une « observation limitée », dans lequel ils attribuaient l'explosion à une frappe aérienne. L'armée a admis avoir mené plus de 150 frappes aériennes pendant la journée dans la région de Louhansk.

De violents combats ont fait rage jusqu'à plus tard dans la journée. À la fin de la première journée, l'attaque avait échoué et les gardes-frontières restaient aux commandes, avec 7 d'entre eux blessés.

Le 3 juin, la situation est plus calme, mais les rebelles continuent d'assiéger la base. Selon un porte-parole des gardes-frontières, les cosaques faisaient également partie des séparatistes qui les assiégeaient. Il a également déclaré qu'aucune troupe ukrainienne ne venait à la rescousse. Valery Bolotov, le "gouverneur du peuple" de Louhansk a déclaré que si les gardes-frontières ne se retiraient pas dans la soirée, ils seraient "rayés de la surface de la terre". La Russie a appelé à une réunion d'urgence du Conseil de sécurité de l'ONU. Ils ont accusé l'Ukraine de crimes contre son propre peuple.

Le 4 juin, les troupes ukrainiennes se rendent. Ils ont été autorisés à se retirer de la base et ont été redéployés ailleurs. Les séparatistes pro-russes ont capturé des munitions de la base et ont permis aux autres gardes-frontières de partir. Les séparatistes ont pris la base, ainsi qu'une base Garde nationale près de Luhansk et une autre base de garde-frontière à Sverdlovsk. La base de la Garde nationale est tombée après que les soldats y aient manqué de munitions, tandis que les séparatistes ont saisi des quantités de munitions et d'explosifs au poste de garde-frontière de Louhansk.

Références

2014 en Ukraine
Bataille de 2014
République populaire de Lougansk
Bataille de la guerre du Donbass
Siège impliquant l'Ukraine
Juin 2014
2 juin
3 juin
4 juin
Siège du XXIe siècle

Siège de la base frontalière de Louhansk


Aderus arambourgi é uma espécie de coleoptera|Coleoptera da família Aderidae. A espécie foi descrita cientificamente pir Maurice Pic em 1939.

Distribuição geográfica
Habita na Etiópia.

Referências

arambourgi
Coleópteros da Etiópia
Insetos descritos em 1939
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus arambourgi


PQ may refer to:

Places
 Province of Quebec, the largest province of Canada by area
 Rancho Peñasquitos, San Diego, informally

Politics and law
 Parti Québécois, a provincial political party in Quebec, Canada
 Parliamentary question, a question posed during Question time in a Westminster system legislature
 Previous question, a motion in Robert's Rules of Order to close debate

Computing and electronics
 Perceptual Quantizer, a transfer function for video display
 Picture quality; see video quality
 Power quality, the set of limits of electrical properties
Priority queue, an abstract data structure

Software
 PowerQuest, a producer of computer HDD software tools for the DOS/Windows platform
 Priority queuing, a data packet scheduling technique
 libpq, a C library for the PostgreSQL database

Videogames
 Police Quest, a video game series
 Police Quest: In Pursuit of the Death Angel (1987 video game), first game in the series
 PQ: Practical Intelligence Quotient (2005 video game), first game in the series
 Persona Q: Shadow of the Labyrinth, a 2014 video game

Science, technology, and mathematics

Psychology
 Play Quotient, a theory in child development developed by Stevanne Auerbach
 Precision questioning, an intellectual toolkit for critical thinking and for problem solving

Chemistry, biochemistry, pharmacology
 Performance qualification, in pharmaceutics, part of verification and validation
 Plastoquinone, a molecule involved in photosynthesis

Other uses
 PQ International, a polo magazine
 PQ, outbound Arctic convoys of World War II

See also
 PQ1 (disambiguation)
 PQ2 (disambiguation)
 PQ3 (disambiguation)

PQ


es el nombre de varios barrios de Japón.

Minami-ku (Fukuoka)
Minami-ku (Hamamatsu)
Minami-ku (Hiroshima)
Minami-ku (Kioto)
Minami-ku (Nagoya)
Minami-ku (Niigata)
Minami-ku (Saitama)
Minami-ku (Sakai)
Minami-ku (Sapporo)
Minami-ku (Yokohama)
Minami-ku (Okayama)
Minami-ku (Sagamihara)

Minami-ku


Old Acquaintance  é um filme estadunidense de 1943, do gênero comédia dramática, dirigido por Vincent Sherman, estrelado por Bette Davis e Miriam Hopkins, e co-estrelado por Gig Young. O roteiro de John Van Druten, Lenore Coffee e Edmund Goulding foi baseado na peça teatral homônima de 1940, do próprio Van Druten.

Sinopse
Kit (Bette Davis) é uma autora e dramaturga aclamada pela crítica, embora não tenha sucesso financeiro. Millie (Miriam Hopkins) é sua melhor amiga que, por inveja, escreve um romance supérfluo e inútil, e consegue ganhar um bom dinheiro. Após oito anos de negligência e sentindo estar em segundo plano em relação à fama de Millie, seu marido Preston (John Loder) a deixa. Depois de um tempo após a separação, Kit anuncia sua intenção de se casar com Rudd (Gig Young), que é uma década mais jovem. Millie acha que Preston deseja se reconciliar, mas descobre que seu ex-marido está noivo. Além disso, ele também admite que sempre foi apaixonado por Kit, que rejeitou todos os seus muitos avanços. Sentindo que Kit é a culpada pelo fracasso de seu casamento, Millie luta contra seus impulsos e pensamentos, mas as coisas saem do controle quando ela percebe que se colocou em uma disputa contra sua melhor amiga.

Elenco
 Bette Davis como Kit Marlowe
 Miriam Hopkins como Millie Drake
 Gig Young como Rudd Kendall
 John Loder como Preston Drake
 Dolores Moran como Deirdre Drake
 Phillip Reed como Lucian Grant
 Roscoe Karns como Charlie Archer
 Anne Revere como Belle Carter (creditada como Ann Revere)
 Esther Dale como Harriet
 Frank Mayo como Oficial do Exército (não-creditado)
 Jack Mower como Oficial do Exército (não-creditado)
 Francine Rufo como Deirdre criança (não-creditada)

Produção
A peça teatral de John Van Druten, na qual o filme se baseia, estreou no Teatro Morosco, em Nova Iorque, em 23 de dezembro de 1940, e teve 170 apresentações. A peça foi encenada por Auriol Lee e projetada por Richard Whorf, além de ter sido estrelada por Jane Cowl, Wood Peggy e Kent Smith.

Bette Davis queria que Norma Shearer assumisse o papel de Millie, mas Shearer, que estava se aposentando, se recusou a interpretar o papel coadjuvante e a receber menos que Davis. Miriam Hopkins, que estrelou "The Old Maid" (1939) ao lado de Davis, aceitou o papel. As duas possuíam uma relação difícil desde o primeiro filme que fizeram juntas porque Hopkins desconfiava que Davis supostamente havia tido um caso extraconjugal com seu marido, Anatole Litvak.

Recepção
Bosley Crowther, em sua crítica para o The New York Times, achou implausível a amizade entre as duas personagens principais. "Como consequência", escreveu ele, "neste filme temos o espetáculo tedioso supervestido e exagerado de uma escritora supostamente inteligente que passa a vida sendo leal a uma amiga de infância que ganha uma fortuna com uma ficção inútil e é vaidosa, egoísta, ciumenta e falsa com ela".

Bilheteria
De acordo com os registros da Warner Bros., o filme arrecadou US$ 2.279.000 nacionalmente e US$ 1.360.000 no exterior, totalizando US$ 3.639.000 mundialmente.

Notas
 O filme foi refilmado em 1981 como "Rich and Famous", com Jacqueline Bisset e Candice Bergen.
 Quando Bette Davis usou a parte de cima do pijama do marido como camisola no filme, isso causou uma revolução na moda, com a loja de departamentos de luxo I. Magnin vendendo pijamas masculinos na manhã seguinte à estreia do filme, e tudo isso para mulheres jovens.

Ligações externas

 Old Acquaintance no Lux Radio Theater: 29 de maio de 1944

Filmes dos Estados Unidos de 1943
Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos
Filmes de comédia dramática da década de 1940
Filmes com trilha sonora de Franz Waxman
Filmes dirigidos por Vincent Sherman
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes da Warner Bros.
Filmes em língua inglesa
Filmes em preto e branco

Old Acquaintance


LM3914 este un circuit integrat proiectat de National Semiconductor și folosit pentru a opera afișaje care arată vizual magnitudinea unui semnal analogic.

Un circuit 3914 poate conduce până la 10 LED-uri, LCD-uri sau afișaje fluorescente în vid la ieșirile sale. Reducerea liniară a pragurilor de ieșire face ca dispozitivul să poată fi utilizat, de exemplu, ca voltmetru. În configurația de bază oferă o scară de zece trepte care poate fi extinsă la peste 100 de segmente cu alte ciruite de genul LM3914 din serie.

Acest CI a fost introdus de National Semiconductor în 1980 și este încă disponibil din 2018 de la Texas Instruments. Două variante ale acestei părți sunt LM3915 cu trepte de scară logaritmică 3dB și LM3916 care emulează scara unui contor, cum ar fi VU-metru.

Note

Vezi și

 Amplificator operațional
 Componentă electronică
 Computer
 Circuit integrat analogic
 Circuit integrat hibrid
 Circuit logic CMOS
 Diodă
 Electronică
 EPROM
 EEPROM
 EEPROM Serial
 FPGA
 Memorie ROM
 NVRAM
 Pastilă (semiconductor)
 LM358
 LM386
 Televiziunea analogică terestră în România
 Tranzistor
 Tranzistor bipolar
 Tranzistor IGBT
 Tranzistor MOSFET
 Tranzistor unipolar
 Uzinele Electronica

Legături externe
 Datasheet-ul LM3914 de pe Texas Instruments (TI)

Circuite integrate

LM3914


La gare de Granja Julieta est une gare ferroviaire de la ligne 9-Émeraude de ViaMobilidade. Elle est située, sur les rives de la rivière Pinheiros.,dans le quartier de Chácara Santo Antônio, dans le quartier de Santo Amaro à São Paulo au Brésil.

Situation ferroviaire

Histoire
Construit par la CPTM, il a été inauguré le 4 mai 2000, en présence du gouverneur de l'État de São Paulo, Mário Covas.

En février 2020, le trafic mensuel était de 375 316 voyageurs.

Le 20 avril 2021, les lignes 8 et 9 des trains métropolitains ont été concédées au consortium ViaMobilidade, composé des sociétés CCR et RUASinvest, pour trente ans. Le transfert des lignes a été réalisé le 27 janvier 2022.

La station a une conception architecturale avancée, avec un projet basé sur des modules, une passerelle sur la Via Professeur Simão Faiguenboim, une mezzanine d'embarquement, des ascenseurs pour les personnes handicapées, une rampe d'accès, un quai en caoutchouc, un toit et des cartes avec les rues et les emplacements des points importants de la Région.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité
 Alto das Nações
 WTorre Carrefour

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 ViaMobilidade
 ligne 9-Émeraude

Liens externes
 Page officielle de la CPTM
 Gare de Granja Julieta sur le site gares ferroviaires du Brésil

Ligne 9-Émeraude
Gare mise en service en 2000

Gare de Granja Julieta


L'évasion de la prison de Wum a lieu le , pendant la crise anglophone au Cameroun, lorsque des séparatistes attaquent une prison à Wum, dans la région du Nord-Ouest du Cameroun.

Cette attaque est la troisième du genre depuis le début du conflit, et est liée aux efforts des séparatistes visant à empêcher la tenue de l'élection présidentielle dans les régions anglophones du Nord-Ouest et du Sud-Ouest du pays.

Déroulement
L'attaque aurait eu lieu vers 22 heures, mais le chef des Tigres de l'Ambazonie, Nchia Martin Achuo, déclare qu'elle a eu lieu à 4 heures du matin. Achuo affirme que l'objectif de l'attaque est de libérer des personnes innocentes qui ontt été récemment arrêtées.

Les combattants séparatistes auraient été lourdement armés et auraient réussi à vaincre les gardiens de prison après des échanges de tirs nourris. Après l'attaque, le gouvernement camerounais confirme qu'environ 100 prisonniers se sont échappés. Les Tigres de l'Ambazonie affirment que le nombre exact est de 106. Un jour plus tard, une autre source ajuste le nombre à 117.

Suites des événements
Après l'évasion, le Cameroun lance une offensive militaire dans la région, ainsi qu'une chasse à l'homme à travers le Menchum, pour capturer les fugitifs. Selon l'armée, 30 des détenus sont de nouveau arrêtés dans la journée. Pour éviter de nouvelles évasions, le Cameroun décide de transférer plus rapidement les détenus des petites prisons vers la prison centrale de Bamenda.

Notes et références

Région du Nord-Ouest (Cameroun)
2018 au Cameroun
Évasion au Cameroun
Septembre 2018
Ambazonie
Crise anglophone au Cameroun

Évasion de la prison de Wum


Harriet Lee (1757 – 1 August 1851) was an English novelist and playwright.

Life
Lee was born in London in 1757.  After the death of her father, John Lee, in 1781, she helped her sister, Sophia Lee, manage a private school in Belvedere House, Bath.

In 1786, she published The Errors of Innocence, a novel broken up into five volumes, written in epistolary form. She also wrote a comedy, called The New Peerage, which was performed at Drury Lane on 10 November 1787. It had a prologue written by Richard Cumberland. Although it was performed nine times, it was not successful enough to encourage her to continue writing for the stage. John Genest described it as 'on the whole, a poor play'''.  It was published with a dedication to Thomas King, the actor who had taken the chief role.Clara Lennox, a two-volume-novel, was published in 1797 and translated into French the following year. The five volumes of Lee's most famous work, Canterbury Tales, were published between 1797 and 1805. In 1798, she published a play, called The Mysterious Marriage, in three acts, It was also called The Heirship of Rosalva. It has never been staged.

Before 1798, William Godwin met Lee during a ten-day visit in Bath. He was impressed with her conversation and, in a letter he sent to Lee after their meeting, stated "There are so few persons in the world that have excited that degree of interest in my mind which you have excited". He had been determined to offer her a marriage proposal. Lee found the egotism in Godwin's letter distasteful, and she admonished him with a frank response. From April to August 1798, they carried out a correspondence.  Godwin again visited Bath at the end of 1798 and met with Lee. She ultimately decided that his religious opinions made a happy union impossible. She thought this because Godwin is considered one of the first exponents of utilitarianism and the first modern proponent of anarchism.  Her last letter, sent on 7 August 1798, expressed a hope that friendly relations might be maintained; and Godwin sent letters to her at a later date criticizing some of her literary productions.

Among her friends were the novelists Jane and Anna Maria Porter, who lived in Bristol, and Thomas Lawrence. It is said that Sophia and Harriet Lee were the first to predict the future eminence of Sir Thomas Lawrence, who presented to them portraits by himself of Mrs. Siddons, John Kemble, and General Paoli.  Samuel Rogers mentions meeting Harriet Lee in 1792.  She lived to the age of ninety-four, and it was remarked that her lively conversational talents, clear judgment, powerful memory, and benevolent and kindly disposition were present up until her death.  She died in Clifton, Bristol, on 1 August 1851.

Influence on Byron

Canterbury Tales (1797–1805), Lee's best-known work, consists of twelve stories, with a common theme of travellers thrown together by untoward accident - modelled on Geoffrey Chaucer's well-known work of the same name. The book fell into the hands of Lord Byron when he was a boy. He wrote in the preface to Werner, regarding one of the tales, Kruitzner, 'When I was young (about fourteen, I think), I first read this tale, which made a deep impression upon me, and may, indeed, be said to contain the germ of much that I have since written.' In 1821 Byron dramatized 'Kruitzner,' and published it in 1822 under the title of 'Werner, or the Inheritance.' In the preface he fully acknowledged his indebtedness to Harriet Lee's story, stating that he adopted its characters, place, and even its language. Lee had already dramatized her story at an earlier date, under the title of The Three Strangers and on the publication of Byron's dramatic version she sent her play to the Covent Garden Theatre (November 1822); but although the piece was accepted, the performance was postponed by her own wish till 10 Dec. 1825, when it was acted four times. The cast included James Prescott Warde, Charles Kemble, and Mrs. Chatterley. John Genest describes it as 'far from bad.' It was published in 1826.

Notes

References
Attribution

Sources
 British Authors Before 1800: A Biographical Dictionary, edited by Stanley J. Kunitz and Howard Haycraft, New York, The H. W. Wilson Company, 1952.
 April Alliston, 'Lee, Harriet (1757/8–1851)', Oxford Dictionary of National Biography'', Oxford University Press, 2004, accessed 13 November 2006
 Rebecca Garwood, 'Sophia Lee (1750–1824) and Harriet Lee (1757–1851)' at www.chawton org

 Harriet Lee, from Wikinfo
 This article on her sister also has a paragraph on Harriet Lee.

1757 births
1851 deaths
English women novelists
English women dramatists and playwrights
19th-century English women writers
Writers from Bristol
18th-century English women writers

Harriet Lee (writer)