Festival bunjevački' pisama 2006. bio je šesto izdanje tog festivala.

Održan je u rujnu.
Mjesto izvođenja je bio Hrvatski kulturni centar "Bunjevačko kolo", čiji je festivalski orkestar pratio izvođače. U revijalnom dijelu programa je nastupio tamburaški orkestar "Zlatni zvuci" iz Sombora. Izvedeno je 15 novih pjesama.
Pored glavnih pokrovitelja , održavanju ovog festivala su pomogli i Hrvatsko nacionalno vijeće Republike Srbije, skupština općine Subotica i Generalni konzulat Republike Hrvatske u Subotici.

Po ocjeni strukovnih sudaca, najbolja je pjesma "Salašarska tuga" (Marko Sente - Marinko Rudić Vranić - Vojislav Temunović), izvođača Marinka Rudića Vranića. Druga nagrada je pripala pjesmi "Gabrić ćuprija" (Stipan Bašić Škaraba - Ante Crnković - Ante Crnković), koju je izveo Ante Crnković. Treća nagrada je otišla skladbi "Zašto lažu oči tvoje" (Marjan Kiš - Slobodan Ivković - Slobodan Ivković), koju su izveli Marinko Vujković Lamić - Čičak i Lidija Horvat.

Najbolja pjesma po izboru slušateljstva Radio-Subotice i nazočnih gledatelja, bila je pjesma "Ne dam da mi moje gaze" (Mirjana Jaramazović/Nikola Jaramazović - Nikola Jaramazović - Stipan Jaramazović). Pjesmu je izvela Marija Jaramazović.

Suci su tekst pjesme "Badnje veče", autorice Ane Popov, proglasili najboljim (Josip Stantić je skladatelj, a aranžer Vojislav Temunović). Izvođačice su bile Tamara Babić i Svetlana Milodanović.

Aranžman pjesme "Ej, ravnico moja", autora Vojislava Temunovića (Petar Kuntić je autor teksta i skladatelj). Izveo ju je Dejan Ćakić.

Suci za glazbeni dio (skladbe, aranžmani, izvedbe) su bili Mira Temunović, Berislav Skenderović, Jozefina Skenderović, Nataša Kostadinović i Đuro Parčetić.

Suci za ocjenjivanje tekstova su bili Milovan Miković, Tomislav Žigmanov, Katarina Čeliković, Ljiljana Dulić (ravnateljica đurđinske OŠ "Vladimir Nazor") i Ljiljana Dulić (urednica Radio-Subotice na hrvatskom jeziku).

Vanjska poveznica
Hrvatska riječ "Salašarska tuga" pobijedila

2006.

Festival bunjevački’ pisama 2006.


Luminița Pișcoran () este o biatlonistă română. Ea a concurat în sezonul 2014/15 al Cupei Mondiale și a reprezentat România la Campionatul Mondial de Biatlon 2011, 2012, 2013 și 2015.

Note

Nașteri în 1988
Nașteri pe 14 martie
Biatloniste române
Oameni în viață
Pages with unreviewed translations

Luminița Pișcoran


Robert Schumann (d. 8 Haziran 1810, Zwickau, Almanya - 29 Temmuz 1856, Endenich, Bonn, Almanya) Almanya'daki Romantik hareketin öncülerinden birisi olan Alman besteci ve müzik eleştirmendir.

Yaşamı
8 Haziran 1810'da Almanya'nın Zwickau kentinde doğan Robert Schumann, kitap satıcısı Friedrich August Schumann ile Johanna Christiane Schnabel'in beş çocuğundan en gencidir. Gençliğinde babasının kitaplığındaki Lord Byron ve Sir Walter Scott'un romantik hikâyelerini okuyan Robert, şair olmayı hayal ederdi. Müziğe de yeteneği olan Robert, küçük yaşta piyano dersleri aldı ve babasının teşviğiyle küçük parçalar bestelemeye başladı. Edebiyat ve müzik, Schumann için sanatsal yaratıcılığının ortaya koymada kullanabileceği iki ayrı araçtı ve ileriki yıllarda piyano çalma olanağını yitirince yeteneklerinin çift yönlü gelişmesinin büyük faydasını gördü.

Schumann, 1826'da babasının ölümünden sonra şiir yerine müziğe ağırlık vermeye karar verdiyse de annesi onun ticarete yönelmesini istiyordu. 1831'de annesinin ısrarıyla hukuk öğrenimi için Leipzig'e gitti fakat orada zamanını müzik, edebiyat ve çeşitli sosyal faaliyetlerle geçirdi. Piyano dersleri aldı ve besteler yaptı. Zamanla annesini hukuk değil, piyanist olarak kariyer yapması konusunda ikna etti. Piyano öğretmeni Friedrich Wieck'in ailesinin Leipzig'deki evine taşındı ve yoğun bir çalışma sonucu piyanoda virtüöz seviyesine ulaştı. 1832'ye kadar önemli piyano eserlerinin bir kısmını yazdı. Fakat kısa bir süre sonra ellerindeki bir sakatlık sonucu piyano çalamaz oldu. İddialara göre elindeki problem, parmaklarını güçlendirmek için kullandığı bir makineden kaynaklanmıştı; başka bir iddiaya göre frengili bir yaranın iyileşmesi için uygulanan tedavinin sonucuydu. Sağ elinin orta parmağını kullanamaz olunca besteci-piyanist yerine besteci-eleştirmen kimliğine büründü ve kararlılıkla beste yapmayı sürdürdü.

1834'te, 19.yy'ın en önemlilerinden birisi haline gelecek bir müzik gazetesi çıkardı (Neue Zeitschrift für Musik) 10 yıl boyunca gazetenin editörlüğünü ve baş yazarlığını yaptı. Çağdaşları Frederick Chopin, Hector Berlioz, genç Johannes Brahms ve Franz Schubert'i tanımak için büyük gayret sarf etti. Eleştirilerini zaman zaman Eusebius ve Florestan gibi takma adlarla yayınladı. Bu iki isim onun içinde taşıdığı biri dalgın, hülyalı, diğeri ise coşkun, ateşli iki farklı karakteri yansıtıyordu. Bu ikili ruh, sadece yazılarında değil, bestelerine de ortaya çıkıyordu.

Gönül ilişkileri Schumann'ın hayatında önemli bir yer oynadı. En büyük aşkı, Friedrich Wieck'in kızı Clara idi. Clara çok yetenekli bir besteci idi. Friedrich Wieck, gençleri birbirinden ayırmak için elinden geleni yaptı. 1837'de sözlenseler de uzun süre bir araya gelemediler ve Robert Schumann, bu yüzden çok acı çekti. 1838-1839 yıllarında Clara'nın çalması için çok başarılı bir piyano eseri besteledi (C Major Arabesk, Op. 18). 1840'ta yasal engelleri aşarak evlendiler. Evlilikten sonra Schuman, şarkılar bestelemeye başladı. 140 şarkı (lied) besteleyen Schumann, bu türün en güzel örneklerini verdi. Bu türdeki eserlerinin en ünlüsü Dichterliebe 'dir. Bir piyanist-besteci olan Schumann, şarkılarındaki duyugunun anlatımında piyanoya büyük rol verdi.

1840'a kadar enstrümantal müziğin vokal müzikten daha üstün olduğunu savunan Schumann'ın, fikir değiştirerek vokal eserler bestelemeye başlamasının arkasında Dichterliebe'nin şairi Heinrich Heine'a duyduğu hayranlık ve gün ışığına çıkardığı besteci Schubert'in eserlerini onun şarkılarından etkilenmesi vardır. Ayrıca Clara'ya söylemek istediklerini şarkılarla doğrudan söyleyebilmek için şarkı bestelemeyi seçmiştir. Ancak piyano alanındaki yeteneği ile besteciliğini birleştirerek insan sesi ile piyanonun eşit önemde olduğu eserler besteledi. Bu yaklaşım, Schumann'ın lied türüne en büyük katkısı oldu.

Schumann, 1850'de Dusseldorf şehri müzik direktörlüğü pozisyonuna getirildi, ancak 1854'te gençliğinden beri zaman zaman ortaya çıkan; son yıllarda ise ilerleyen ruhsal hastalığı nedeniyle görevinden alındı. Delirmekten her zaman korkmuş olan Schumann'ın bu korkusu halüsinasyonlarının artması sonucu iyice büyüdü ve sonunda 1854'te bir intihar girişiminde bulundu. Başarısız olan bu girişimden sonra bir akıl hastanesine yatırıldı ve 29 Temmuz 1856'da orada öldü.

Ayrıca bakınız
 Opera bestecileri listesi

Dış bağlantılar

 Tum eserleri listesi
 Schumann Allegro Op. 8

1810 doğumlular
Zwickau doğumlular
1856 yılında ölenler

19. yüzyılda Almanlar
19. yüzyıl müzisyenleri
19. yüzyıl Alman bestecileri
Alman opera bestecileri
Alman piyanistler
Alman orkestra şefleri
Alman eleştirmenler
Leipzig Üniversitesinde öğrenim görenler
Heinrich Heine
Romantik dönem bestecileri
Klasik piyanistler

Robert Schumann


اسم البياضة قد يعني:

سوريا

 البياضة (حمص) : قرية في سوريا

إسرائيل
  البيّاضة: قرية في إسرائيل.

الجزائر
  البيّاضة: مدينة وبلديّة في الجزائر.

ليبيا
  البيّاضة: قرية في ليبيا.

اليمن
 البياضة (كشر) : قرية في عزلة عاهم، مديرية كشر، محافظة حجة اليمنية
 البياضة (ذي الدرب) : محلة في قرية ذي الدرب، عزلة شعب المريسي، مديرية النادرة، محافظة إب اليمنية
 البياضة (بعدان) : محلة في قرية منزل حميد، عزلة الدعيس، مديرية بعدان، محافظة إب اليمنية
 البياضة (النادرة) : محلة في قرية كهال، عزلة شخب، مديرية النادرة، محافظة إب اليمنية
 البياضة (ردفان) : قرية في عزلة الحبيلين، مديرية ردفان، محافظة لحج اليمنية
 البياضة (رصد) : قرية في عزلة القارة، محافظة أبين اليمنية
 البياضة (يهر) : قرية في عزلة يهر، مديرية يهر، محافظة لحج اليمنية
 البياضة (الرضمة) : مستوطنة في اليمن
 البياضة (السدة) : محلة في قرية العرافة، عزلة العرافة، مديرية السدة، محافظة إب اليمنية
 البياضة (ذي عفور) : محلة في قرية ذي عفور، عزلة جرانة، مديرية بعدان، محافظة إب اليمنية
 البياضة (مذيخرة) : محلة في قرية الحدود، عزلة خولان، مديرية مذيخرة، محافظة إب اليمنية

إيران
  البياضة (إيران)

البياضة (توضيح)


Esta é a lista de países da América Central Ístmica (América Central continental que liga a América do Norte à América do Sul) pelo Produto Interno Bruto (PIB) em Paridade do poder de compra (PPC). Os valores são estimativas de 2022 segundo o World Economics Reaserch  e Belize pela lista da página Knoema.com  cuja fonte é o Fundo Monetário Internacional de 2023. A população é uma estimativa da World Population Review  para o ano de 2023.

Lista de países da parte Ístmica da América Central

Veja também

 Lista de países da América do Norte
 Lista de países e territórios da América do Norte por PIB (PPC)
 Lista de países da América do Sul por PIB (PPC)
 Lista de países e territórios da América Latina e Caribe por PIB (PPC)
 Lista de países da África por PIB (PPC)
 Lista de países e territórios da Oceania por PPC

Economia da América Central
Listas de países por produto interno bruto
Listas por produto interno bruto

Lista de países da América Central por PIB (PPC)


Terningen fyr (norsk Terningen fyrstasjon) er et ledefyr som ligger i Trondheimsleia på en ø mellem fastlandet og Hitra ved indløbet til Hemnfjorden i Hitra, Sør-Trøndelag.

Fyret står omkring 1,2 km sydvest for Jøsnøya. Fyrstationen blev oprettet i 1833. Fyret består af et tolv meter højt betontårn og har en lyshøjde på 17,8 meter over havet. Dette giver en lysvidde på 13,4 nautiske mil. Fyret blev affolket og automatiseret i 1991.

Terningen fyrstation, der er fredet, bliver i dag vedligeholdt af Terningens Venner og bliver udlejet til overnatning.

Se også
 Norske fyr

Kilder

 Norsk fyrliste 2008 – side 372 (pdf)
 fyr.no

Fyrtårne i Trøndelag
Etableret i 1833

Terningen fyr


Bostancı, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Kastamonu iline bağlı bir köy iken, 3 Mart 1953'te Eflani ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 52 km, Eflani ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Bostancı, Eflani


The great italian songbook este un album cover lansat de Al Bano în 2010 doar în Germania, Austria și Elveția.

Track list
 Se bastasse una canzone (Adelio Cogliati, Piero Cassano, Eros Ramazzotti)  Gente di mare (duetto con Umberto Tozzi) (Raffaele Riefoli, Umberto Tozzi, Giancarlo Bigazzi)
 Felicità (Cristiano Minellono, Dario Farina, Gino De Stefani)  Il volo (duetto con Cristèl Carrisi) (Adelmo Fornaciari)
 Ti amo (Giancarlo Bigazzi, Umberto Tozzi)  Primavera in anticipo (Alfredo Rapetti Mogol, James Blunt, Laura Pausini, Daniel Vuletic)
 Azzurro (Michele Virano, Paolo Conte, Vito Pallavicini)  L'italiano (duetto con Toto Cutugno) (Toto Cutugno, Cristiano Minellono)
 Mamma (Bixio Cherubini, Cesare Andrea Bixio)  Sempre sempre (Claude Lemesle, Michel Carre, Michel Gouty, Vito Pallavicini)
 Nel sole (Albano Carrisi, Pino Massara, Vito Pallavicini)  Tornerò (Elio Palumbo, Claudio Natili, Ignazio Polizzy, Marcello Ramoino)

Albume pop
Albume din 2010
Albume de Al Bano

The great italian songbook


Kielmeyera sigillata é uma espécie de planta do gênero Kielmeyera e da família Calophyllaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1984 por Nagib Saddi.

Forma de vida
É uma espécie terrícola, arbustiva e arbórea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Trad, R.J. Kielmeyera in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Kielmeyera sigillata no projeto Flora e Funga do Brasil
 Kielmeyera sigillata no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Kielmeyera
Plantas descritas em 1984
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Kielmeyera sigillata


Batuhan, çeşitli dil ve kültürlerde kullanılan bir isim.

 Batu Han, Moğol hükümdar, Altın Orda Devleti'nin kurucusu
 Batuhan Karadeniz, Türk futbolcu
 Batuhan Mutlugil, Türk gitarist
 Batuhan Karacakaya
 Batuhan Aydar

Kişi adları

Batuhan


MSO may refer to:

Orchestras
 Madison Symphony Orchestra, of Madison, Wisconsin, U.S.
 Melbourne Symphony Orchestra, of Melbourne, Victoria, Australia
 Melbourne Ska Orchestra, of Melbourne, Victoria, Australia
 Milwaukee Symphony Orchestra, of Milwaukee, Wisconsin, U.S.
 Montreal Symphony Orchestra, of Montreal, Quebec, Canada

Businesses and organizations
 Martha Stewart Living Omnimedia, a media and merchandising company
 McLaren Special Operations of McLaren Automotive
 Mind Sports Organisation, a vehicle for promoting mental-skill games
 Mind Sports Olympiad

Science and technology
 Methionine sulfoximine, a chemical compound
 Multiple system operator, an operator of multiple cable or direct-broadcast satellite TV systems
 Murashige and Skoog medium, a plant growth medium used in laboratories for cellular cultivation
 Mixed-signal oscilloscope
 Monadic second-order logic, in mathematical logic

Transportation
 Michigan Southern Railroad (1989), reporting markm MSO
 Missoula Montana Airport, in Montana, U.S., IATA code MSO
 Moston railway station, in Manchester, England, station code MSO

Other uses
 Maritime security operations, combatting sea–based terrorism and other illegal activities
 Manufacturer Statement of Origin, or Manufacturer's Certificate of Origin
 Mountain Skies Observatory, in Wyoming, U.S.
 U.S. Navy hull code for ocean minesweeper
 Mars Science Orbiter, a proposed spacecraft
 Municipal Services Office (Singapore), a government office

MSO


Le parti des femmes biélorusses « Nadzieia » (en ) (en français « Espoir ») est un parti politique en Biélorussie qui s'oppose à l'administration du président Alexandre Loukachenko. Lors des élections législatives tenues du 13 au 17 octobre 2004, le parti n'a obtenu aucun siège. Il a été créé en 1994. La cheffe du parti est Alena Jaśkova.

Le 11 octobre 2007, la Cour suprême de Biélorussie ordonne la dissolution du Parti des femmes biélorusses « Nadzieia ».

Références

Parti politique en Biélorussie
Parti politique interdit


ميتشل وتفيلد  (ولد 8 سبتمبر 1969 في بروكلين) هو ممثل أمريكي قام بدور شرفي في عدد من حلقات المسلسل الشهير فريندز قام بدور باري فاربر الخطيب السابق لراشيل، وقام أيضا بأدوار بطولة في دارما وغريغ (مسلسل) وMurder, She Wrote و وفيلم قريبي فيني

كما قام أيضا بأداء صوتي في فيلم الرسوم المتحركة تي إم إن تي قام بدور دوناتيلو.

وصلات خارجية

 موقعه الرسمي
 صفحته في IMDB

سي اس آي: التحقيق في موقع الجريمة

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بروكلين
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من ولاية نيويورك
مواليد 1964
مواليد 1969
مواليد في بروكلين
ممثلون ذكور من بروكلين

ميتشل وتفيلد


شمس الدين محمد ابن أبي السرور البكري (نحو 1588 - 3 يونيو 1676) صوفي، مؤرخ وأديب مصري في القرن السابع عشر الميلادي/ القرن الحادي عشر الهجري.
وصف بأنه كان «جميلَ الخَلق حَسَن الخُلق وعليه نعمةٌ ظاهرةٌ في المَلبَس والمأكل والخِدمة (المسكن).»
وكان عميد الأسرة البكرية في وقته، كما كان وثيق الصلة بالولاة العثمانيين. وهو من أقطاب الصوفية في زمنه وكذلك كان «طلق اللِّسان فصيح العبارة ناثراً وشاعراً متين الصِّاغة حسَنَ الصِّناعة». وله ديوان وهو مصنف متعدد نواحي الشَّخصية، له تآليف في التفسير والفقه والجغرافية والتاريخ والرياضيات.

سيرته
هو شمس الدين أبو الحسن محمد بن محمد زين العابدين أبي السُرور بن محمد أبي المكارم بن عليُّ البكريُّ الصديقي المصري. ولد في القاهرة نحو سنة 998 هـ/ 1588 م . وقد نشأ بمصر في أسرة ذات مكانة وجاه وثروة، وذات مقام في التصوف والاجتماع.
بدأ ابن أبي السرور طلب العلم بحفظ القرآن ثم برع في فنون عديدة كالتفسير والحديث والتصوف خاصةً. ثم تصدّر للتدريس والإفادة في بيتهم - وكان في الليالي المباركة عند المسلمين (مولد النبي وليلة الإسراء ومنتصف شعبان) يتصدر للتدريس في الجامع الأزهر. ثم أنه ترك ذلك لما تقدّمت به السن واستقلّ للتدريس في بيت أسرته. وكانت رئاسة آل البكري قد انتقلت إليه.
وكانت وفاة ابن أبي السرور البكري في 22 ربيع الأول 1087/ 3 يونيو 1676 في القاهرة.

مؤلفاته
 عيون الأخبار ونزهة الأبصار: يقع في مجلد ضخم ويقدم تاريخاً موجزاً لبدء الخليقة ثم البعثة النبوية مروراً بكل دول الإسلام التي جاءت قبل الدولة العثمانية.
 النزهة الزهية في ولاة مصر والقاهرة المعزية: يخص به تاريخ مصر، فيقدم نتفاً عن تاريخها في الجاهلية، ثم يتناول تاريخها الإسلامي بدولة المتعددة حتى الدولة العثمانية التي يتناول أخبار ولاتها بالتفصيل.
 الروضة المأنوسة في أخبار مصر المحروسة: ويتناول فضائل مصر وأخبار حكامها وقضاتها العثمانيين.
 المنح الرحمانية في الدولة العثمانية، ويتناول تاريخها كما هو واضح من العنوان.
 قطف الأزهار من الخطط والآثار، وهو مختصر لخطط المقريزي.
  كتاب في نهر النيل: ذكر فيه النيل وما ورد فيه من الآيات والأحاديث وما يتعلق به من ذكر مبدئه ومن أين يأتي.
 الكواكب السائرة في أخبار مصر القاهرة  الدُّرّة المُدانة في وقائع الكِنانة  التُّحفة البَهيّة في تملُّك آلِ عثمان الديار المصرية سمير الأصحاب ونُزهة ذوي الألباب المِنَحُ الربّانيّة في تاريخ الدولة العثمانية الدُّرَر العصماء في طبقات الفُقهاء  الروضة النَّدِيّة في طبقات الصوفية عينُ اليقين في تاريخ المؤلّفين الدُّرَرُ في الأخبار والسير: تاريخ في ثلاثين أجزاء
 الدُّرّ الجُماني في مناقب الشيخ العجمي الكوراني  فيض المنان في ذكر دولة بني عثمان اللطائف الربانية في المنح الرحمانية تفسير القرآن الكريم: المعروف بتفسير ابن أبي السرور النور المُبين في توضيح ما في «إحياء علوم الدين» الوشيُ المرقوم في النُّطق المفهوم القول المُقتَضَب فيما وافق لُغة أهل مصر من لُغة العرب رسالة في ربع المقنطرات ''

انظر أيضاً
 أبو السرور الصدّيقي
 أبو الحسن البكري
 محمد بن أبي الحسن البكري

مصادر

 مؤرخو مصر الإسلامية ومصادر التاريخ المصر ـ محمد عبد الله عنان ـ مكتبة الخانجي والهيئة المصرية العامة للكتاب 2000م.

أبو بكر الصديق
شعراء مصريون في القرن 17
شعراء وشاعرات مصريون
صوفيون مصريون
كتاب عرب في القرن 17
مواليد 998 هـ
مواليد في القاهرة
مؤرخون عثمانيون في القرن 17
مؤرخون مصريون
وفيات 1087 هـ
وفيات في القاهرة
شعراء مصريون في القرن 16

ابن أبي السرور البكري


Das Opus vermiculatum ( oder 'Technik'; Synonym: Pavimentum Vermiculatum) ist eine Mosaik-Technik, bei der Umrisslinien um Formen gezogen werden, wofür Tesserae verwendet werden. Die Tesserae waren oft quadratisch, konnten aber auch andere Formen haben. Der Hauptzweck der Opus vermiculatum Technik ist "in Stein zu malen".

Das können ein oder mehrere Reihen sein, die im Kontrast zum Hintergrund in Opus tessellatum stehen.

Der Name Opus vermiculatum (Plural: opera vermiculata) bedeutet wurmförmig (vermis = lat. für Wurm), damit wird auf den wurmförmigen, welligen Verlauf der Mosaiksteinchenreihen verwiesen, die typisch für diese Technik sind.

Die Opus vermiculatum-Mosaiktechnik wird als eine der anspruchsvollsten und ausgefeiltesten Mosaiktechniken der römischen Mosaike bezeichnet.

Opus vermiculatum wird vorwiegend für Figurenkompositionen angewendet und aus sehr kleinen, bis zu wenigen Millimeter großen, Steinchen (im Vergleich zum Opus tessellatum) gemacht, um feine Farbabstufungen zu erlauben und den Konturen sowie dem Umriss der Figuren genau folgen zu können.

Die Opus vermiculatum Technik wird vorwiegend für die zentrale Figurenkompositionen verwendet oder für das zentrale Mosaik, das dann von geometrischen oder floralen Motiven umgeben ist, die in der gröberen Opus tessellatum Technik ausgeführt sind, für die deutlich größere Mosaiksteinchen verwendet werden. Gelegentlich werden nur wesentliche Details, z. B. Gesichter der Figuren, in Opus vermiculatum ausgeführt, während das Mosaik sonst in Opus tessellatum ausgeführt ist.

Gewöhnlich sollte mit dem Opus vermiculatum das Hauptmotiv und Einzelheiten im Vordergrund betont werden. Dazu wurde ein glatter und fließender Halo-Effekt verwendet.

Geschichte

Die Opus vermiculatum-Technik hatte ihren Ursprung in Griechenland und entstand später als die anderen Mosaiktechniken. Das erste Beispiel ist das Sophilos-Mosaik aus Thmuis in Unterägypten, das um 200 v. Chr. datiert wird.

Opus vermiculatum verbreitete sich in der hellenistischen Welt, einschließlich Ägypten. Sie wurde in Ägypten vom späten 3. bis zum 1. Jahrhundert v. Chr. für die Grabdekoration eingesetzt. In Syrien hielt sich diese Mosaiktechnik noch sehr lange Zeit.

Das Nilmosaik von Palestrina zeigt einen sehr raffinierten Einsatz der Farben und eine sehr ausgefeilte Technik. Das könnte darauf hindeuten, dass diese Technik auf Gemälden basiert.

Das früheste bekannte Beispiel für ein Opus-vermiculatum-Mosaik befindet sich im Griechisch-Römischen Museum in Alexandria, dieses Mosaik-Porträt einer Frau stellt die Verkörperung der Stadt Alexandria dar und entstand um 200 v. Chr.

Ende des 1. Jahrhunderts v. Chr. hatten die Römer diese Technik zusammen mit den anderen Mosaiktechniken übernommen, eventuell indem sie griechische Mosaikkünstler für diese Arbeiten anwarben. In Pompeji wurden zahlreiche großartige Mosaiken in Opus vermiculatum-Technik gefunden.

Die Verwendung des Opus vermiculatum ging nach dem 1. Jahrhundert n. Chr. zurück, wurde aber weiterhin bis zum 4. Jahrhundert als Hauptstilmittel für feinere römische Mosaiken eingesetzt. Dann wurden die Mosaiken zunehmend impressionistisch, wobei sie sich die Farbreflexionen der Glas-Tesserae zunutze machten, die besser zum Opus tessellatum passten. Mit der immer weiteren Verbreitung von Mosaikverzierungen für Wände und Gewölbe während der frühchristlichen Periode wurde die Opus-vermiculatum-Technik ganz aufgegeben – zugunsten einer zunehmend mehr impressionistisch werdenden Opus-tessellatum-Technik, die auf größere Entfernungen eindrucksvoller wirkte.

Siehe auch
 Opus sectile
 Opus signinum

Literatur
 Marion Elizabeth Blake: The pavements of the Roman buildings of the Republic and early Empire. American Academy, Rom 1930.

 Michael Donderer: Die antiken Paviment-Typen und ihre Benennung. In: Jahrbuch des deutschen Archäologischen Instituts. Band 102, 1987, S. 365–377.
 Christoph Höcker: Metzler Lexikon antiker Architektur. 2. Auflage. Metzler, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-476-02294-3, S. 193.
 Maria-Kalliope Zapheiropoulou: Emblemata vermiculata. Hellenistische und spätrepublikanische Bildmosaiken. Schöningh, Paderborn 2006, ISBN 3-506-75669-9 (Digitalisat).

Weblinks

Einzelnachweise

Künstlerische Technik
Römische Kunst

Opus vermiculatum


Marino Zanatta (nacido el  en Milán, Italia)  es un exjugador italiano de baloncesto. Con 1.98 de estatura, jugaba en la posición de alero.

Equipos
1964-1965  Pall. Milano
1965-1966  Junior Casale
1966-1971  Pall. Milano
1971-1978  Pallacanestro Varese
1978-1980  Pall. Milano
1980-1981  Pallacanestro Varese
1981-1982  Pall. Vigevano

Palmarés

Competiciones nacionales
LEGA: 4
Pallacanestro Varese: 1973, 1974, 1977, 1978
Copa de Italia: 2
Pallacanestro Varese: 1971, 1973

Competiciones internacionales
Copa de Europa: 4
Pallacanestro Varese: 1972, 1973, 1975, 1976.
Copa Intercontinental: 1
Pallacanestro Varese: 1973

Enlaces externos
 Ficha del jugador en LEGA BASKET SERIE A

Baloncestistas de Italia
Baloncestistas de la selección de Italia
Baloncestistas italianos de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Pallacanestro Varese
Baloncestistas del Junior Pallacanestro Casale
Nacidos en Milán

Marino Zanatta


Gala Montes (Cidade do México, 4 de agosto de 1999) é uma atriz mexicana.

Biografia
Gala Montes, nasceu no México , quando foi acompanhar a irmã a um casting de atuação, o diretor deste percebeu Gala e a escolheu para participar. Depois de escolhê-la, Gala descobriu que queria ser atriz.

Ele começou sua carreira aos 6 anos participando do seriado The Nanny , com Lisset e Francisco de la O. Mais tarde começou a atuar em curtas-metragens, teatro, cinema, propagandas, comerciais. Em 2007 voltou com uma atuação infantil no filme De día y de noche , onde dividiu os créditos com Sandra Echeverría e Manuel Balbi.

Posteriormente fez Nos vemos papá, onde interpretou Cecilia Suárez ainda criança, participou do filme " O Treinador " com Mauricio Islas e participou de Spectrum, filme dirigido por Poncho Pineda., onde também dividiu créditos com a atriz espanhola Paz Vega .

Em 2011, aparece em Amar de nuevo , onde interpretou Rebecca, partilhou créditos com Paty Garza , e nas atuações infantis de "Frijolito" , Briggitte Bozzo e Jorge Eduardo . Também contou com Maria Antonieta de las Nieves , que ficou conhecida como a "Chilindrina".

Em 2012, também foi vista na fita Solo para tuba em Fá maior, onde interpretou Fernanda. Nesse mesmo ano, ele apareceu em La otra cara del alma , onde interpretou Alma Hernández quando jovem.

Em 2013, ela apareceu no drama La Virgen Morena, episódio "Las Galletas de Ojos Azules", onde interpretou Patricia 'Pato'. Nesse mesmo ano, apareceu nos projetos Secretos de familia e no filme Espectro , como Marta. Participou também da produção da UEPA da TV Azteca.

Em 2014, apareceu na novela En otra piel , onde interpretou Emiliana Larrea Serrano. Ao lado de María E. Camargo , David Chocarro , Laura Flores e Jorge Luis Pila .

Em 2015, interpretou a personagem Luz Marina Casillas na terceira e quarta temporadas de El señor de los cielos, onde trabalhou com atores como Rafael Amaya , Fernanda Castillo, Tommy Vázquez e Carmen Aub.

Em 2016, interpretou a personagem Rosenda na série biográfica Hasta que te sabre baseada na vida do cantor Juan Gabriel .

Em 2018 protagonizou Mi familia perfecta, como Marisol Guerrero ao lado de Jorge Luis Moreno, Sabrina Seara e Mauricio Henao.

Em 2019 participa da série R.

Em 2020 estreou na Televisa como protagonista juvenil da novela La mexicana y el güero.

Em 2021 interpreta a protagonista da nova novela Diseñando tu amor'', ao lado de Juan Diego Covarrubias.

Carreira

Televisão

Cinema

Prêmios e Indicações

Prêmios Tu Mundo

TV Adicto Golden Awards 2020

Ligações externas

E

Gala Montes


قناة الجزيرة أردو هي قناة فضائية من قنوات الجزيرة الفضائية من المخطط إطلاقها في باكستان بلغة الأردو.

من المقرر أن ينطلق بث قناة الجزيرة أردو كقناة مشتركة بين الجزيرة وقناة ARY Digital Network. القناة ستكون موجهة لسكان جنوب غرب آسيا وبالتحديد الهند وباكستان والمناطق المجاورة.

مصادر

وصلات خارجية
 الجزيرة أردو

شبكات تلفزيونية هندية
شبكة الجزيرة الإعلامية
أردو
قنوات تلفزيونية إخبارية تبث 24 ساعة
قنوات فضائية هندية
قنوات ومحطات تلفازية أسست في 2006

الجزيرة أردو


Spoonerism, ismi, Oxford'da din profesörü olan William Archibald Spooner'dan gelme bir dil sürçmesi türü. Prof. Spooner, günlük hayatında bu hatayı sık sık yaptığı için onun adı verilmiştir. Daha çok ikili kelime gruplarında, hecelerin yerlerini karıştırarak yapılır.

Örnekler
Kanayan bir yaram var yerine Yarayan bir kanam var
Bas gaza yerine Gaz basa
Sucuklu yumurta yerine Yumuklu sucurta
Cemalle Kazım yerine Kemalle CazımHaşlanmış Ispanak yerine Islanmış HaşpanakSaçları beyazlamış yerine beyazları saçlamış
Dağıttığı kâğıtlar yerine Kağıttığı dağıtlar gibi kelime grupları, bu dil sürçmesi çeşidine örnek olarak gösterilebilir. Bu bir hastalık değildir, herkeste görülebilir.

Dilbilim

Spoonerism


Ny kraft (islandsk: Nýtt afl) var et islandsk højrefløjsparti, der blev stiftet i 2002. Hovedmanden bag partiet var det tidligere altingsmedlem for Selvstændighedspartiet Jón Magnússon. Partiet opnåede aldrig repræsentation i Altinget, men satte som det første modstand mod indvandring på Islands politiske dagsorden.

Partiet stillede op til altingsvalget 2003 uden at blive valgt ind, på trods af en omfattende mediedækning af partiets valgkamp på grund af dets kontroversielle synspunkter i indvandringspolitikken. I 2006 indgik Ny kraft en alliance med Det Liberale Parti på initiativ af Jón Magnússon, hvilket førte til at flere fremtrædende medlemmer af Det Liberale Parti forlod partiet. Ved valget i 2007 blev Jón Magnússon valgt på Det Liberale Partis liste i Reykjavík Syd kredsen, men i februar 2009 vendte han tilbage til Selvstændighedspartiet.

Som så mange andre islandske småpartier blev Ny kraft ikke formelt nedlagt, men det ophørte med at fungere som parti efter indgåelsen af alliancen med Det Liberale Parti, der reelt var en fusion. Dets historiske betydning ligger i at få indvandringsspørgsmålet sat på den politiske dagsorden og få det mere succesfulde Liberale Parti til at gøre modstand mod indvandring til en central del af sit politiske program.

Tidligere politiske partier i Island

Ny kraft


Un prêtre à marier () est une comédie érotique franco-italienne réalisée par Marco Vicario et sortie en 1970.

Synopsis
Un jeune prêtre sicilien qui s'est installé à Rome entre en contact avec la haute société et reçoit constamment des sollicitations sexuelles. Il tombe alors amoureux d'une prostituée et demande à ses supérieurs la permission de l'épouser tout en restant prêtre. Mais elle comprend que pour lui la mission sacerdotale est essentielle et elle se résout à le laisser tranquille.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : Un prêtre à marier
 Réalisateur : Marco Vicario
 Scénario : Marco Vicario
 Photographie :
 Montage : Nino Baragli
 Musique : Armando Trovajoli
 Son : Mario Bramonti, Franco Bassi
 Décors : Flavio Mogherini
 Costumes : Simonetta Sabatini
 Production : Marco Vicario, Yves Ciampi, Raymond Froment, Georges Roitfeld, François Chavane
 Société de production : Atlantica Cinematografica, Telcia Films, Terra Film, Optimax Films, Les Productions Jacques Roitfeld
 Pays de production :  •
 Langue de tournage : italien
 Format : Couleur par Eastmancolor - 1,85:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 98 minutes ()
 Genre : Comédie érotique italienne
 Dates de sortie :
 Italie :  (Milan)
 France :

Distribution
 Rossana Podesta : Silvia
 Lando Buzzanca : Don Salvatore
 Salvo Randone : don Clemente
 Enrico Maria Salerno : don Calogero
 Barbara Bouchet : Signora Marchio
 Magali Noël : signora Bellini
 Luciano Salce : Monseigneur Torelli
 Silvia Dionisio : Liliana Bellini
 Mariangela Melato : prostituée
 Wendy D'Olive : prostituée
 Pietro De Vico
 Isabella Savona
 Emilio Bonucci
 José Cruz
 Karin Schubert : blonde à vélo
 Katerina Lindfelt
 Patrizia Gori

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1970
Film français sorti en 1970
Comédie érotique italienne
Comédie érotique française
Film érotique des années 1970
Film réalisé par Marco Vicario
Film en italien
Film français tourné en italien
Film tourné à Rome
Film se déroulant à Rome
Film avec une musique composée par Armando Trovajoli
Film sur le catholicisme

Un prêtre à marier


بلدية سانتا ماريا دولو (بالكاتالانية: Santa Maria d'Oló) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.087 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في مويانيس

سانتا ماريا د'أولو


الدواء المزور خطر صحي عالمي تهتم به كل السلطات الصحية المحلية والعالمية وعقد لمكافحته أكثر من مؤتمر عالمي متخصص بالدواء المزور

مجابهة الدواء المزور
شكر هاورد تسوكر مساعد المدير العام للتقنية الصحية والصيدلانيات في منظمة الصحة العالمية الحكومة الإيطالية على استضافة مؤتمر مجابهة الدواء المزور 2006 وعلى تطبيقها تقنية توسيم للدواء التي نجحت في منع الدواء المزور من التسرب إلى أنظمة التوزيع الرسمية،

أهداف المنظمة بخصوص الدواء المزور
ما تود المنظمة تحقيقه من المؤتمر

1- الالتزام بتقوية التعاون بين الدول والهيئات لبدء عملية التنسيق في المستقبل القريب

2- التوافق على مبادئ مؤسسة لهذا التعاون

3- إنشاء فريق عمل يمكنه خلال أقرب وقت تنفيذ هذه القرارات
أي أن محور المؤتمر هو التعاون والتنسيق، بين البلدان وضمنها ومع المعنيين، وهذا ما تسعى منظمة الصحة العالمية لتحقيقه في مؤتمر روما

خطر الدواء المزور
إن التحدي الذي تفرضه الأدوية المزورة هائل، وكما نجحت حملة مكافحة التدخين في منع دعاية التدخين من الملاعب ومنع بيعه للصغار، يمكن أن تنجح محاربة الدواء المزور، فما يجاهد لأجله نظام الأمم المتحدة وشركائهم للأمن والتنمية وإيجاد حلول قدمها العلم والبحث للصحة المعتلة يمكن أن تتحول إلى نقيضها وتصبح ضارة، وأحيانا قاتلة، نحن الآن في وضع يمكن لأي أنسان في أي مكان في العالم أن يواجه بأدوية حسنة التغليف وحبوبها حسنة المظهر ولا تحوي المكونات المناسبة وفي القصة الأسوأ قد تحوي مواد سامة جداً، وإن كان هذا يحدث نادراً في بعض الدول، ففي دول أخرى يحدث يومياً.
ووجود الدواء المزور لا يهم لأجل المريض والصحة العامة فحسب بل لأنه سيفقد الثقة في النظام الصحي ككل، الصيدلي ومصنع الدواء، والطبيب، والمؤسسات الصحية الخاصة والعامة، ولهذا على الجميع أن يشتركوا بالحل.

ما هو الدواء المزور
منتج صنع عن قصد ليضلل المستخدم النهائي، سواء كان مريضاً أم مسؤولاً صحياً، وهذا التعريف يسمح بالتفرقة بين الأدوية منخفضة الجودة، فكل الأدوية المزورة جودتها سيئة ولكن ليس كل دواء سيء الجودة مزور.
وحسب الخبرة فمن الممكن تزوير أي دواء، ويتوجه المزورون إلى حيث يوجد طلب كبير أو ربح كبير، وهكذا تزور الصادات الحيوية ومضادات الفيروسات، وأدوية السرطان، وأدوية الإيدز ، والهرمونات والستيرئيدات ، وكل هذه الحالات مقلقة وربما مأساوية.

من يزور الدواء
ثبت من تقارير عدة أن الجريمة المنظمة قد امتدت لتزوير الدواء، ولكن يجدر بنا أن ننتبه أن تزوير الدواء لا يحتاج لأدوات معقدة، أو شبكة إجرامية ضخمة، ولهذا فكشف التزوير صعب.

أسباب انتشار الدواء المزور
- التوجه للتجارة الحرة جعل حركتها أسهل وضبطها بالجمارك أصعب

- القوانين غير ملائمة لردع التزوير

- الطلب مستمر على الدواء ولا يعرف المستخدم الفرق بين المزور وغيره

- لا يوجد تأمين صحي في بلاد كثيرة مما يدفع المرضى للبحث عن الأرخص

- الرقابة التنظيمية ضعيفة في كثير من البلاد وخصوصاً على قنوات توزيع الدواء

- إنكار وجود المشكلة يزيد منها، فالحكومات التي لا تعترف بوجود الدواء المزور والشركات التي تتردد في إعلان وجود نسخ مزيفة من منتجاتها يضاعف المشكلة.

واجبنا لمكافحة التزوير الدوائي
إن نفس العوامل التي تشجع على تزوير الدواء توجهنا للفعل المقاوم للتزوير على المستويين الوطني والدولي،

- القوانين الملائمة والعقوبات الجزائية، نحتاج إلى تعريف واضح للدواء المزور، وعقوبات تكافئ الجريمة، فتزوير الأدوية أخطر من تزوير غيرها من البضائع التي لا تؤثر عادة على الصحة العامة والحياة الإنسانية.

- التنسيق الدولي: حتى مجرد تعريف الدواء المزور يختلف بين بلد وآخر، وإذا أردنا للرقابة الدولية والحلول أن تؤدي غرضها فلا بد من مقاربة عامة للعمليات الخاصة بمكافحة الدواء المزور قانونياً وإدارياً.

- القدرة الكافية إدارية وتنظيمياً : تنسيق العمل على المستوى المحلي بين سلطات الصحة والشرطة والجمارك والمؤسسات القضائية لضمان التنظيم الجيد والضبط والتحري والملاحقة القانونية.

- شبكات المعلومات الدولية: لرقابة سير البضائع وتبادل المعلومات، وإصدار التحذيرات من بلد إلى آخر ومن منطقة إلى أخرى.

- قنوات توزيع متسلسلة : لضمان رقابة فاعلة لتصنيع استيراد وتوزيع الأدوية.

- سياسات دواء وطنية تضع الأولوية لقضايا الصحة العامة.

- الرقابة الدولية للمناطق التي لا تخضع لسيطرة نظامية: وهذه مناطق لا تخضع حالياً لرقابة تنظيمية طبيعية، ولهذا يميل إليها تسرب المنتجات المخالفة في سلسلة التصنيع والتوزيع.

- تقييم أسعار الدواء: إن فجوات السعر الهائلة أو الأسعار المرتفعة جداً في بلاد لا تنظمها أو لا يوجد فيها خطط تعويض تأمين صحي كافية تدفع الناس للبحث عن بدائل أرخص.

- زيادة المعلومات للجمهور: من حق المرضى وصارفي الدواء والأطباء الحصول على معلومات عن البضائع المشكوك بأمرها في السوق والمخاطر التي تحملها، ويجب القيام بمبادرات خاصة في المناطق الفقيرة والريفية.

- الحلول العالية التقنية أو المنخفضة التقنية: توفر هذه الحلول التقنية عمليات قانونية وإدارية مطولة.

فريق إيمباكت الدولي
لقترحت منظمة الصحة العالمية إنشاء فريق عمل
International Medicinal Products Anti-Counterfeiting Taskforce.
IMPACT
فريق العمل الدولي لمكافحة تزوير المنتجات الطبية – إيمباكت
فريق عمل عالمي يعمل بناء على البنى والمؤسسات الموجودة ويجمع الهيئات

الخاصة والعامة والدولية ويعمل على خمسة محاور

1- التقنية : ويرأس هذا المحور الصناعة ومنظمي الدواء وهذا المحور متطور وعلى باقي الفرقاء معرفة ما يتوفر واستخدامه؛ ولكن نظراً للفارق التقني بين الدول فلا بد من نقل التكنولوجيا

2- التشريع: مراجعة قوانين الدول وتقديم النماذج الجيدة والفاعلة، والبحث عن وسائل لتنسيق المقاربات من الوجهة التشريعية، وستقوم هذه المجموعة بتقديم مساعدة لمراجعة القوانين لتمكين المسؤولين المباشرين عن التعامل مع الدواء المزور والمزورين؛ الشرطة والجمارك والقضاء.

3- التنفيذ: إيجاد وسائل للعمل المشترك لجمارك وشرطة وقضاء مختلف البلدان لمراقبة الحدود ومتابعة مسيرة البضائع المزورة ومصادرتها، ولا بد من أن تبحث هذه المجموعة عن طرق تواصل فاعلة ربما عبر نظام معلومات مبني على تقنية المعلومات، وفي هذا السياق ستستفيد من منظمة الجمارك العالمية والانتربول World Customs Organization and Interpol.

4- التنظيم: إيجاد طرق تمكن منظمي الدواء من العمل وتنفيذ الإجراءات التشريعية المتخذة ضد الأدوية المزورة، بما فيها ضمان معايير الجودة والمأمونية والفعالية وضبط سلاسل التوزيع بكفاءة.

5- التواصل في الخطر: التحذيرات والاستجابة، متى نتواصل مع الجمهور ونبلغ عن مخاطر مواد مزورة في مجتمعهم المحلي،

إعلان روما
وطالب المحاضر بالاتفاق على مجموعة مبادئ سماها إعلان روما Declaration of Rome.

غلاف الدواء
الفروق التي تظهر على الغلاف هي أحد طرق كشف الدواء المزور وقد لا يكفي الضوء الطبيعي في كشفها فيمكن الاستعانة بالأشعة فوق البنفسجية.

مراجع

جريمة طبية
سياسة دوائية
صناعة دوائية

دواء مزور


Almeda Abazi Sayışman (* 13. Februar 1992 in Tirana) ist eine albanisches Model und Schauspielerin.

Leben
Sayışman wurde 2008 zur Miss Globe gewählt. Nach dem Abschluss des Privatgymnasiums İstanbul Özel Tarhan Koleji studierte sie an der Kunstfakultät der İstanbul Aydın Üniversitesi Schauspielkunst. Ab 2012 studierte sie am Staatskonservatorium in Istanbul.

Sie spielte in den türkischen Filmen Konak und Show Business mit und wirkte in der Fernsehserie Ayrılık des Türkischen Rundfunks mit. Auch an der Sendung Survivor Ünlüler – Gönüllüler ist sie beteiligt. Sie ist seit 2017 mit dem türkischen Schauspieler Tolgahan Sayışman verheiratet und hat zwei Kinder, einen Sohn und eine Tochter.

Titel in Schönheitswettbewerben

Filmographie
 2011: Yok Böyle Dans (türkische Version der englischen Show Dancing with the Stars)
 Ayrılık (Fernsehserie, TRT)
 Survivor Ünlüler-Gönüllüler(Survivor celebrities-volunteers)
 2014–2017: Para Bende
 2015: Survivor All Star

Weblinks

 Yok Böyle Dans'ta İki Dünya Güzeli, acunn.com, 23. Oktober 2011 (Interview, türkisch)

Einzelnachweise

Misswahlsiegerin
Person (Tirana)
Albaner
Geboren 1992
Frau

Almeda Abazi


Die Insel der letzten Wahrheit ist ein Roman der aus Argentinien stammenden katalanischsprachigen Schriftstellerin und Journalistin Flavia Company, der 2010 im Original () erschien und 2011 in deutschsprachiger Übersetzung durch Kirsten Brandt aus dem Katalanischen bei Bloomsbury Publishing veröffentlicht wurde. Das Werk ist eine Parabel, deren literarische Vorbilder offensichtlich bei Daniel Defoes Robinson Crusoe und Umberto Ecos Die Insel des vorigen Tages liegen.

Inhalt

In Rückblenden erzählt Matthew Prendel seiner Verlobten Phoebe seine Geschichte: Auf seine Einladung hin wollten zwei Freude und er vor fünf Jahren mit seiner Yacht den Atlantik überqueren. Doch mitten auf dem Ozean werden sie von Piraten überfallen. Einen der Angreifer schießt er mit seiner Pistole an, sodass dieser über Bord geht. Doch die anderen Ganoven töten daher Prendels Begleiter, während er am Bein verletzt wird und sich mit einem Sprung ins Meer zu retten versucht.

Mehrere Tage lang treibt der Schiffbrüchige hilflos auf hoher See umher, gepeinigt von Durst, Erschöpfung und Angst. Doch die Strömung treibt ihn an den Strand einer einsamen Insel, die auf keiner Seekarte verzeichnet scheint. Dort scheint ihn ein Fremder gerettet zu haben, dessen Schicksal mit dem seinen verhängnisvoll verknüpft scheint. Ausgerechnet dieser Mann ist jener Pirat, den Matthew Prendel angeschossen hatte.

Daraufhin wird Prendel erneut von Ängsten und Zweifeln geplagt, da er nicht von diesem Menschen abhängig sein möchte und in seinem Innersten spürt, dass sich sein eigener Charakter in dieser vorläufig ausweglosen Situation nicht unbedingt zum besseren wenden wird. Welches Geheimnis zwingt sie darüber hinaus dazu, getrennt auf der Insel zu leben? Denn der Pirat verbannt Matthew in den entferntesten Winkel der Insel. Erst nach Jahren findet Prendel heraus, dass der andere sowohl Lebensmittelvorräte als auch ein Rettungsboot besitzt. Die Auflösung beider Schicksalslinien dieser Robinsonade birgt eine Überraschung.

Ausgaben

 Flavia Company: L'illa de l'última veritat. Ed. Proa, 2010.
 Flavia Company: La isla de la ultima verdad. Lumen, Barcelona 2011. (Spanische Übersetzung)
 Flavia Company: Die Insel der letzten Wahrheit. Aus dem Katalanischen übersetzt von Kirsten Brandt. Bloomsbury, Berlin 2011, 180 S., ISBN 978-3-8270-0988-3.

Rezension

Christine Westermann lobte in ihrer WDR enthusiastisch den Roman, auch wenn sie zugeben musste, dass sie sich im Nachhinein die Auflösung von ihrem Buchhändler habe erklären lassen – allerdings könne man auch von selbst darauf kommen.

Georg Leifels schloss sich im Haken diesem Urteil weitgehend an: "Es erwartet Sie mehr als ein lupenreiner Abenteuerroman, dessen Spannung nicht zu überbieten ist und in der Schlusssequenz deshalb total überrascht, weil wir meinten, bereits alles verstanden zu haben. Ein gutes Romanlabyrinth hat verdammt viele Gänge."

"Eine wunderbar erzählte Charakterstudie und Entwicklungsgeschichte ist es, die Flavia Company in ihrem schmalen Buch unprätentiös zu gestalten versteht mit einer Vielzahl von Textstellen und einfachen Sätzen wahrhaftiger Erkenntnis, die lange nachhallen werden," befand  M. Lehmann-Pape.

"Manchmal ist die Robinsonade ein wenig vorhersehbar. Doch Flavia Company versteht ihr literarisches Handwerk exzellent und das wirklich überraschende Ende hat es in sich."

Rezeption

Hörbuch
 Die Insel der letzten Wahrheit. Hörbuch in ungekürzter Fassung. Gesprochen von Nadja Schulz-Berlinghoff und Romanus Fuhrmann, Verlag Steinbach sprechende Bücher, Schwäbisch Hall, 3 CDs, 189 min., ISBN 978-3-86974-084-3.

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Katalanisch)
Roman, Epik

Die Insel der letzten Wahrheit


Seizmometrija (grč σεισμός: potres + -metrija) je dio seizmologije koji se odnosi na konstrukciju i kalibraciju mjernih instrumenata za registriranje potresa – seizmoskopâ, koji bilježe gibanje površine tla, ali bez vremenske osi, i seizmografâ. Iako je prvi uređaj za detekciju potresa konstruirao Zhang Heng u Kini već 132., seizmometrija se snažno počela razvijati tek u 18. stoljeća u Europi. Prvi dokument u kojem je opisan živin seizmoskop potječe iz 1703. Nagli razvoj seizmometrije potkraj 19. stoljeća utjecao je i na brz napredak seizmologije, jer su kvalitetni seizmogrami omogućili potvrdu mnogobrojnih teorijskih postavki, kao i važna otkrića koja su uslijedila. Seizmometrija uključuje i problematiku prijenosa podataka sa seizmoloških postaja u središnji opservatorij u realnom vremenu.

Seizmograf

Seizmograf (grč. σεισμός: potres + graf) je mjerni instrument kojim se mjere i bilježe pomaci tla tijekom potresa. Glavni je dio seizmografa njihalo, koje služi kao osjetilo pomaka tla i koje zbog tromosti (inercije) nastoji održati stanje mirovanja za potresa, dok se kućište slobodno giba, te se bilježi razlika njihova međusobnoga položaja (seizmogram). Uređajem za mirenje prigušuju se slobodne oscilacije njihala. Mehaničke seizmografe naslijedili su elektromagnetski, kod kojih se njihalo sa zavojnicom giba u stalnom magnetskom polju kućišta te tako inducira električni napon, a električni se signal pohranjuje na memorijsku jedinicu. Kako bi se na temelju seizmograma moglo potpuno rekonstruirati gibanje tla, seizmografi istodobno bilježe tri međusobno okomite komponente gibanja tla.

Seizmogram

Seizmogram (grč. σεισμός: potres + -gram) je zapis gibanja tla tijekom potresa ovisno o vremenu. Nekad su mehanički seizmografi pisali finom pisaljkom po počađenom papiru, a elektromagnetski seizmografi rabili su fotozapis ili registraciju tintom na papiru. Danas se seizmogrami zapisuju digitalno. Bilježenje najslabijega lokalnog potresa traje tek nekoliko sekundi, onih vrlo jakih, dalekih potresa može trajati satima, a slobodne Zemljine oscilacije bilježe se i mjesecima nakon potresa. Na seizmogramima se uočavaju glavne vrste potresnih valova i njihove mnogobrojne faze, koje na seizmološku postaju stižu nakon lomljenja i odbijanja na diskontinuitetima u unutrašnjosti Zemlje. Nastupna vremena pojedinih faza omogućuju precizno lociranje žarišta potresa (hipocentar) kao i uvid u građu dijela Zemlje kroz koji su se valovi rasprostirali.

Izvori

Seizmologija

Seizmometrija


OGC Nice Côte d'Azur Handball eller Nice Handball er en fransk håndboldklub, hjemmehørende i Nice, Frankrig. Holdet fik debut i den franske liga, Championnat de France de Handball, i 2012.

Resultater
LFH Division 1 Féminine:
Sølv (1): 2019
Coupe de la Ligue:
Finalist (1): 2016

Spillertruppen 2022-23

Målvogtere
 16  Jovana Micevska
 99  Marija Čolić
Fløjspillere
LW
 2  Mathilde Kérinec
 5  Dienaba Sy
 20  Mathita Diawara
RW
 17  Marie Prouvensier
 70  Margaux Le Blevec
Stregspillere
 10  Camille Denojean
 15  Anne-Emmanuelle Augustine
 31  Marie Fall

Bagspillere
LB
 13  Djazz Chambertin
 49  Aimée von Pereira
 66  Wendy Semedo
CB
 33  Martina Školková
 86  Ehsan Abdelmalek
RB
 19  Adriana Holejova
 44  Laurène Dembele

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldklubber fra Frankrig
Etableret i 2011
Sport i Nice

OGC Nice Côte d'Azur Handball


X-Men: Apocalypse er en amerikansk superhelt film fra 2016. Filmen er instrueret af Bryan Singer, og er skrevet af Simon Kinberg. Filmen er efterfølgeren til X-Men: Days of Future Past (2014), og den niende i filmen serien om X-Men.

Medvirkende
James McAvoy som Professor Charles Xavier
Michael Fassbender som Erik Lehnsherr / Magneto
Jennifer Lawrence som Raven / Mystique
Nicholas Hoult som Hank McCoy / Beast
Oscar Isaac som En Sabah Nur / Apocalypse
Evan Peters som Peter Maximoff / Quicksilver
Rose Byrne som Moira Mactaggert
Josh Helman som Oberst William Stryker
Sophie Turner som Jean Grey
Tye Sheridan som Scott Summers / Cyclops
Lucas Till som Alex Summers / Havok
Kodi Smit-McPhee som Kurt Wagner / Nightcrawler
Ben Hardy som Angel
Alexandra Shipp som Ororo Munroe / Storm
Lana Condor som Jubilee
Olivia Munn som Psylocke
Ally Sheedy som Scotts lærer
Stan Lee som Sig selv
John Ottman som Forvirret tekniker

Kilder

Eksterne henvisninger

X-men film
Science fiction-film fra USA
Film baseret på tegneserier
Amerikanske film fra 2016

X-Men: Apocalypse


Luciana da Cruz Brito é uma historiadora e professora brasileira. Vencedora do Prêmio Thomas Skidmore de 2018, é especialista em história da escravidão, abolição e pós-abolição no Brasil e nos Estados Unidos.

Biografia
Luciana é graduada em História pela Universidade Federal da Bahia (UFBA), com mestrado na mesma área pela Universidade Estadual de Campinas (UNICAMP) e doutora em História Social pela Universidade de São Paulo (USP). Fez seu pós-doutorado em história da diáspora negra pela Universidade da Cidade de Nova Iorque (CUNY) com bolsa da Andrew W. Mellon Foundation.

É especialista em história da escravidão, abolição e pós-abolição no Brasil e nos EUA e professora na Universidade Federal do Recôncavo da Bahia (UFRB).

Com o lançamento de seu livro "Temores da África. Segurança, Legislação e População Africana na Bahia Oitocentista", foi vencedora do Prêmio Thomas Skidmore, promovido pelo Arquivo Nacional.

Obras

Prêmios

 2018 — Prêmio Thomas Skidmore, do Arquivo Nacional e Brazilian Studies Association (BRASA)

Historiadores da Bahia
Alunos da Universidade Federal da Bahia
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
Historiadoras do Brasil
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)
Professores da Universidade Federal do Recôncavo da Bahia
Brasileiros de ascendência africana

Luciana da Cruz Brito


Frederik Christoffel Hendrik "Frik" du Preez (born 28 November 1935) is a former South African rugby union player who represented Northern Transvaal and the Springboks. He was born on a farm near Rustenburg and went to school at Parys High School in Parys (Orange Free State). Du Preez mostly played in the flank or lock positions.

Du Preez made his test debut for the Springboks on 7 January 1961 in the flank position against England at Twickenham. He played his last test on 7 August 1971 at the age of 35 as a lock against Australia at the Sydney Cricket Ground.

Du Preez was an excellent all-round footballer, and like Australian lock John Eales, he was that rare phenomenon: a lock that could kick and even drop kick. Although he was not particularly tall, he was a tower of strength in the line-out. In addition he had a fantastic turn of speed and fine running skills with ball in hand, as he showed in the try he scored against the British Lions in 1968.

As an expression of the esteem that he is held in by South African rugby fans, Du Preez was named the country's rugby player of the 20th century.

External links

1935 births
Living people
Sportspeople from Rustenburg
South African rugby union players
South Africa international rugby union players
Rugby union flankers
Rugby union locks
World Rugby Hall of Fame inductees
Afrikaner people
Rugby union players from North West (South African province)
Blue Bulls players

Frik du Preez


قارورة ليدن هي أول نبيطة لحفظ الطاقة داخل الدوائر الكهربائية تم اختراعها وكان ذلك في عام 1745 وتتكون القارورة من قارورة زجاجية تحفظ الماء بداخلها ويخترق الماء مسمار عبر فتحة ضيقة في القارورة فإذا وصل المسمار نحو شحنة كهربية ساكنة ثم بعد ذلك فصل عنها تحفظ لفترة داخل القارورة ومن هنا جاءت تسمية المكثف لإنه من الأجهزة الأولى كانت تحفظ الطاقة بهيئة سائلة، ورغم اختفاء تلك الأجهزة إلا أن الاسم ظل كما هو.
 مرطبانات ليدن هي الأسلاف الأوائل لما نعرفه اليوم بالمكثفات الكهربائية.
حيث تم اكتشاف ظاهرة تكثيف الكهرباء في عام 1745م، على يد الباحث الألماني أيوالد.جـ. فون كلايست
Ewald G. von Kleist، وكان ذلك بالصدفة، خلال إحدى تجاربه حول ظاهرة الكهرباء التي كانت تعتبر ظاهرة غريبة في تلك الفترة. تُنسب تسمية هذا الجهاز البسيط إلى جامعة «لايدن» الهولندية التي ساهمت في انتشارها في العالم. معرفة طريقة عمله تساعد على استيعاب طريقة عمل جهاز ميثارنيثا التي ابتكرها بول بومان.

اقرأ أيضا

 مكثف
 دائرة كهربائية
 تجربة الطائرة الورقية

مراجع

أجهزة كهربائية
أدوات علمية تاريخية
استحداثات عام 1746
اختراعات ألمانية
اختراعات هولندية
العلوم والتكنولوجيا في جمهورية هولندا
تخزين طاقة
عوازل كهربائية
استحداثات القرن 18
مكثفات
اختراعات القرن 18

قارورة ليدن


An Dendrobium melanostictum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrobium melanostictum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium melanostictum


Roj TV, 2004-2013 yılları arasında Danimarka'dan uydu aracılığıyla Kürtçe (Kurmanci ve Soranice lehçeleri), Arapça, Farsça, Zazaca, Süryanice ve Türkçe dillerinde yayın yapmış bir televizyon kanalı.

PKK propagandası
Roj TV geçmişte ilk olarak Med TV olarak kuruldu. Londra merkezli yayın yapan kanal Abdullah Öcalan'ın yakalanmasının ardından İngiliz otoritelerce, terörü ve Türkiye'de ve başka yerlerde şiddet eylemlerini teşvik eden tahrik edici yayınlar yaptığı gerekçesiyle 23 Nisan 1999'da kapatıldı. Daha sonra yerine kurulan Medya TV de 2004 yılında Fransa otoritelerince kapatıldı.

Türkiye hükûmeti, kanalın PKK ile olan bağlantısını gösteren belgeleri Danimarka makamlarına iletti ve kanalın kapatılması için birçok kez girişimde bulundu. Nisan 2006 Diyarbakır olaylarında Roj TV Güneydoğu Anadolu Bölgesi'ndeki insanları şiddete ve ayaklanmaya çağırdığı gerekçesiyle Türkiye, Danimarka'ya Roj TV'nin kapatılması telebinde bulundu. Roj TV 2006 yılında Alman Anayasa Koruma Başkanlığı tarafından takip edildi ve PKK'ya yakınlığı da anayasa koruma raporunda belgelendi.

Türkiye, Nisan 2009'da PKK lehine terör propagandası yapmakla suçladığı televizyon kanalının yasaklanmaması, karikatür krizi ve Danimarka'nın Türkiye'nin Avrupa Birliği üyelik sürecine karşı politikalarını gerekçe göstererek, Danimarka Başbakanı Anders Fogh Rasmussen'in NATO Genel Sekreterlik adaylığını veto etti.

Kapatılması ve dava süreci
2005 yılında başlatılan soruşturma süreci sonucunda Roj TV'ye 2010 yılında ceza davası açıldı. Danimarka'da Roj TV hakkında açılan kapatma davası ilk olarak 15 Ağustos 2011'de görülmeye başlandı. 10 Ocak 2012'de Kopenhag Şehir Mahkemesi, ROJ TV'nin PKK propagandası yaptığına, PKK'nın bir terör örgütü olduğuna, kanalın örgüt tarafından kontrol ve finanse edildiğini ve ROJ TV çalışanlarının PKK ile yakın ilişkide bulunduklarına hükmetti. Fakat mahkeme kanalın yayın lisansını iptal etmedi. Bunun yanında Roj TV ve ana şirketine 5.2 milyon Danimarka kronu para cezası verilmesine karar verdi.

3 Temmuz 2013 tarihinde Doğu Yüksek Mahkemesi (Østre Landsret), Mezopotamya Yayıncılık şirketine ait MMC, Nuce TV ve Roj TV dâhil olmak üzere tüm televizyon kanallarının yayın lisanslarını iptal ederek kapatılmasına hükmetti ve şirketin her bir kanalına 5 milyon Danimarka kronu (874 bin dolar) para cezasına çarptırdı. Mahkeme kanalların terörizmi övdüğünü ve yayın kuruluşu ile PKK arasında "kişisel, finansal, örgütsel ve tarihsel" bağlar bulunduğunu belirtti. Ayrıca kanalın izleyicilerine "PKK'ya katılım çağrısı" yaptığı da ifade edildi. Danimarka Yüksek Temyiz Mahkemesi, 27 Şubat 2014'te açıkladığı kararıyla Doğu Yüksek Mahkemesi'nin yayın lisansının iptali ve para cezası kararını onadı.

Roj TV Temmuz 2014'te Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin ifade özgürlüğünü düzenleyen 10. maddesinin ihlal edildiğini iddia ederek kararı AİHM'ne taşıdı. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 24 Mayıs 2018'de açıkladığı karar ile Roj TV'nin terör örgütü propagandası yaptığı gerekçesiyle yayın lisansını iptal eden Danimarka aleyhine yaptığı başvuruyu oy birliği ile reddetti. Gerekçeli kararda, Roj TV'nin PKK'nın propagandasına yer veren yayınlar yaptığı, PKK'nın Danimarka, Avrupa Birliği ve çok sayıda ülke tarafından terör örgütü olarak tanımlandığı ve Mezopotamya Yayıncılık A.Ş. adlı şirketin Danimarka'da çok sayıda televizyon lisansına sahip olduğu ve 2004'ten itibaren ülkede PKK propagandası olarak değerlendirilen yayınlar yaptığını hatırlatarak, Danimarka mahkemesinin kapatma ve para cezası kararının yerinde olduğu yönünde görüş bildirdi.

Ödüller
Kanal 1 Mayıs 2011 tarihinde Danimarka'daki sol organizasyonlar tarafından düzenlenen "Yılın İfade Özgürlüğü" ödülünü aldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Roj Tv iflas edib. trtazerbaycan.com 20.08.2013

Kürtçe televizyon kanalları
PKK
2004'te kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
2013'te kapanan televizyon kanalları ve istasyonları

Roj TV


Los sudamerícidos (Sudamericidiae) son una familia de mamíferos gondwanaterios que vivieron entre el Cretácico superior y el Mioceno. Su nombre se debe a que todos los primeros ejemplares fueron encontrados en Argentina, pero posteriormente se fueron encontrando también en los demás continentes que habían pertenecido a Gondwana. Entre sus miembros se incluyen Gondwanatherium del Cretácico argentino, Sudamerica del Paleoceno argentino, Lavanify y Vintana del Cretácico de Madagascar, Bharattherium (=Dakshina) del Cretácico de la India, y formas aún sin nombre del Eoceno de la Antártida (cercanamente emparentadas con Sudamerica) y del Cretácico de Tanzania. Posteriormente, se ha sugerido que Patagonia, un mamífero de la época Colhuehuapense del Mioceno del Cono Sur de Suramérica, sería también un sudamerícido.

La relación entre los distintos miembros del grupo es mostrada en el siguiente cladograma:

Referencias

Bibliografía
 Gurovich, Y. and Beck, R. 2009. The phylogenetic affinities of the enigmatic mammalian clade Gondwanatheria (necesita subscripción). Journal of Mammalian Evolution 16:25–49.
 Krause, D.W., Prasad, G.V.R., von Koenigswald, W., Sahni, A. and Grine, F.E. 1997. Cosmopolitanism among gondwanan Late Cretaceous mammals (necesita subscripción). Nature 390:504–507.
 Prasad, G.V.R. 2008. Sedimentary basins & fossil records . Pp. 90–96 in Singhvi, A.K. and Bhattacharya, A. (eds.). Glimpses of Geoscience Research in India: The Indian Report to IUGS 2004–2008. New Delhi: The Indian National Science Academy (INSA).
 Prasad, G.V.R., Verma, O., Sahni, A., Krause, D.W., Khosla, A. and Parmar, V. 2007. A new late Cretaceous gondwanatherian mammal from central India. Proceedings of the Indian National Science Academy 73(1):17–24.
 Wilson, G.P., Das Sarma, D.C. and Anantharaman, S. 2007. Late Cretaceous sudamericid gondwanatherians from India with paleobiogeographic considerations of Gondwanan mammals (subscription required). Journal of Vertebrate Paleontology 27(2):521–531.

Enlaces externos

Gondwanatheria

Sudamericidae


An Potamogeton strictifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni A. Benn.. An Potamogeton strictifolius in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Potamogeton

Potamogeton strictifolius


Liste der Baudenkmäler nach Stadtbezirken
In Landshut gibt es über 600 Baudenkmäler. Daher ist diese Liste in Teilübersichten für die einzelnen Stadtbezirke Landshuts aufgeteilt. Zwischen den Denkmallisten der Stadtbezirke kann über eine nach den Nummern der Stadtbezirke sortierte Navigationsleiste gewechselt werden.

In den Stadtbezirkstabellen sind sowohl Einzelbauwerke als auch denkmalgeschützte Ensembles aufgeführt.

Veröffentlichungen
Die Liste der Baudenkmäler in Landshut ist Bestandteil der Bayerischen Denkmalliste, die vom Bayerischen Landesamt für Denkmalpflege gepflegt wird.

Im ersten Teil dieser Reihe, welche die Baudenkmäler nach Regierungsbezirken geordnet darstellt, sind die Landshuter Teil des Bandes II über Niederbayern. Im dritten Teil, der für die Baudenkmäler jedes Landkreises und jeder Kreisfreien Stadt jeweils einen eigenen Band vorsieht, ist Landshut im Band II, 24 aus dem Jahr 1988 erschienen.

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Landshut

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 Landshut - oder hat die Schönheit noch eine Chance?, Dokumentation über Landshuter Baudenkmäler von Dieter Wieland, 1973, br.de.
 Landshut - Die Krux mit der Schönheit, Dokumentation über Landshuter Baudenkmäler (Reihe: Unter unserem Himmel), 2019, br.de.

!
Landshut

Liste der Baudenkmäler in Landshut


En forførers dagbog er en dansk kortfilm fra 1979, der er instrueret af Arne Bro efter manuskript af ham selv og Mogens Kløvedal.

Handling

Medvirkende
 Annika Höydahl
 Finn Nielsen

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 1979

En forførers dagbog (film)


35. Šahovska olimpijada održana je 2002. u Sloveniji. Grad domaćin bio je Bled.

Poredak osvajača odličja

2002.
Šah u Sloveniji
Međunarodna športska natjecanja u Sloveniji

Šahovska olimpijada 2002.


SDS har flere betydninger:

 Sozialistischer Deutscher Studentenbund – en vesttysk venstreorienteret studenterorganisation
 Sparekassen SDS – en tidligere dansk sparekasse
 Sammenslutningen af danske socialrådgiverstuderende - en interesseorganisation for socialrådgiverstuderende
 Syddanske Studerende - en interesseorganisation for studerende ved Syddansk Universitet
 Natriumlaurylsulfat - en surfaktant

SDS


Mario Ambrosino (* 4. Januar 1936 in Venedig) ist ein italienischer Schauspieler, Bühnen- und Kostümbildner.

Leben
Ambrosino gewann 1953 einen Preis beim Festival der Laienspielgruppen für eine Darstellung in Jean Anouilhs Eurydice und ergriff auf Zuraten von Laura Carli den Schauspielberuf professionell. Er spielte in den Ensembles um Emma Gramatica und Enrico Maria Salerno und begann ab 1955 eine Kinokarriere in Charakterrollen. Daneben arbeitete er für das Radio und übernahm kleine Synchronrollen. 1961 beendete er seine darstellerische Karriere und wandte sich der Filmausstattung und der Kostümbildnerei zu.

Ab 1967 war er in diesen Funktionen für einige bedeutende Filme tätig, darunter Federico Fellinis Amarcord, Alberto Lattuadas Bianco, rosso e… und Damiano Damianis Girolimoni il mostro di Roma. Auch Kommerzprodukte wie Italowestern und leichte Komödien entstanden mit seiner Mitarbeit. Gelegentlich arbeitete Ambrosino auch für das Fernsehen.

Filmografie (Auswahl)
 1960: Robin Hood und die Piraten (Robin Hood e i pirati)
 1967: La notte pazza del conigliaccio
 1972: Girolimoni, das Ungeheuer von Rom (Girolimoni il mostro di Roma)
 1972: Die Sünde (Bianco, rosso e…)
 1973: Amarcord (Amarcord)
 2001: Bo Ba Bu

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Kostümbildner (Italien)
Szenenbildner
Italiener
Geboren 1936
Mann

Mario Ambrosino


Victor Léon Maillard, né le  à Paris  où il est mort le , est un écrivain et critique d'art français, cofondateur de La Plume.

Biographie
Né dans le  arrondissement de Paris d'une mère passementière et d'un père mécanicien, Léon Maillard âgé de 17 ans, entre au journal Le Rappel et occupe dans les années suivantes un poste de fonctionnaire à l'Hôtel de Ville. Dans les années 1880, il fréquente un groupe littéraire, les Hirsutes. En mai 1883, il épouse la modiste belge Nathalie Vertommen, avec pour témoin Léopold Goirand, directeur de La Gazette du Palais qui emploie Léon comme chroniqueur. Après avoir fait ses armes à la Gazette dans laquelle il fait entrer Léon Deschamps, il conçoit avec ce dernier une nouvelle revue, dont le manifeste s'intitule « Pour l'art ! », et lance La Plume en 1889, démissionnant de son emploi de fonctionnaire. Nommé gérant, Maillard est inculpé en 1890 pour outrage aux bonnes mœurs, la revue ayant publié un poème anonyme jugé obscène : il se retire du bureau administratif et devient le principal conseiller de Deschamps et son critique d'art.

Dans les années 1890, le succès public de La Plume est remarquable. En 1892, Maillard fonde les « soirs de La Plume », une réunion ou « salon » se tenant tous les samedis soirs, privée, et rassemblant artistes, écrivains et personnalités en vue. Il en explique le concept dans une rubrique dédiée au sein de la revue :

En janvier 1894, dans les nouveaux locaux de La Plume, au 31 rue Bonaparte, Maillard persuade Deschamps d'organiser le Salon des Cent, où seront montées plusieurs dizaines d'expositions d'artistes.

En janvier 1897, Maillard fonde sa propre revue hebdomadaire illustrée, Le Parisien de Paris, dédiée aux arts décoratifs de la capitale, et livre 93 numéros avant de disparaître en février 1899. Durant cette période, il produit des monographies sur des artistes contemporains comme André des Gachons, Henri Boutet, Auguste Marie Boulard, et Auguste Rodin.

Après la mort de Deschamps en 1899, Maillard s'éloigne de La Plume, liquide Le Parisien de Paris, puis collabore à de nombreux périodiques comme La Lanterne, L'Événement, Le Figaro, Le Pays, L'Ère nouvelle, Les Arts décoratifs, la Gazette des beaux-arts, Paris-Soir.

Maillard se lance ensuite dans l'organisation de nombreuses conférences : autour de la mémoire de Balzac, avec pour projet la maison de l'écrivain, du vieux Paris et de sa préservation au sein de l'association des Amis de Paris, de l'enseignement de l'art pour tous, de la gratuité des musées...

Marcellin Desboutin exécuta en 1894 son portrait gravé.

Ouvrages publiés
 La Lutte idéale. Les soirs de la Plume, préface d'Aurélien Scholl, 94 portraits par F.-A. Cazals, Balluriau, Fernand Fau, A. Brière, Léon Lebègue, Bourdelle, Ollivier, Albert Trachsel, Alexandre Séon, Valin..., Éditions Paul Sévin / La Plume, 1892 — <small>lire sur Gallica]</small>.
 L'Imagier Andhré Des Gachons, Sous le patronage de la Plume, 1892.
 Henri Boutet : graveur et pastelliste, éd. E. Dentu, 1894-1895.
 L'Œuvre de Auguste Boulard, éd. H. Floury, 1896.
 [préfacier] Boutet embêté par Courtry, avec 2 pointes-sèches par Henri Boutet, une eau-forte et couverture par Charles Courtry, Bibliothèque artistique et littéraire, 1896.
 Les menus et programmes illustrés : invitations, billets de faire part, cartes d'adresse, petites estampes du  siècle jusqu'à nos jours, 460 illustrations, éd. G. Boudet, 1898.
 Auguste Rodin, statuaire : études sur quelques artistes originaux, avec 5 bois de Auguste-Hilaire Léveillé, éd. Henri Floury, 1899.
 J. Van Driesten et la Toison d'Or. Un point d'histoire artistique, éd. Croville-Morant, 1908.

 Notes et références

 Annexes
 Bibliographie
  Philipp Leu, « Notes sur Léon Maillard, un critique "Pour l'art" », in: Marie Gispert et Catherine  Méneux (dir.),  Critique(s)  d'art :  nouveaux  corpus,  nouvelles  méthodes'', Paris, site de l'HiCSA, mars 2019,  —  [https://hicsa.univ-paris1.fr/documents/pdf/PublicationsLigne/Actes%20Critiques%20art%20Meneux%20Gispert_2019/06_LEU.pdf lire en ligne.

Liens externes

Écrivain français du XIXe siècle
Écrivain français du XXe siècle
Journaliste français du XIXe siècle
Journaliste français du XXe siècle
Critique d'art français
Personnalité de la Troisième République
Naissance en octobre 1860
Naissance dans le 5e arrondissement de Paris
Décès en décembre 1929
Décès dans le 5e arrondissement de Paris
Décès à 69 ans

Léon Maillard


محمد حسن الرضوي ولد عام 1325هـ مدينة لكنو في الهند ودرس في مدرسة سلطان المدارس ثم هاجر إلى النجف مع اخيه الذي يصغره بسنتين ثم رجع إلى الهند فدرس فيها ثم هاجر مع أولاده إلى العراق فاستوطن مدينة كربلاء واشتغل بالدرس وتتلمذ عليه جملة من الفضلاء من امثال محمد على الطبسي وأحمد شذرة وعبد الرضا الصافي وابن الحسن الرضوي وحيدر مهدي الرضوي وسليمان الرضوي.

وكان يقيم إمامة الجماعة في الروضة العباسية المقدسة مدة قصيرة.

أولاده
 محمد مهدي الرضوي: ولد في لكنو عام 1346 هـ. درس المقدمات عند والده واساتذة سلطان المدارس ثم ارسله والده إلى النجف ليكمل دراسته إلى أنه اعتلّ وتوفی عام 1368 هـ.
 ابن الحسن الرضوي: ولد في لكنو عام 1350 هـ. درس المقدمات عند والده واساتذة سلطان المدارس وهاجر مع والده إلى العراق عام 1370 هـ. واستوطن كربلاء واكمل دراسته لدى والده ثم هاجر إلى النجف وحضر أبحاث العظمی محمود الشاهرودي وأبوالقاسم الخوئي والميرزا باقر الزنجاني ثم بطلب من الشیعة الإثني عشرية الخوجه هاجر إلى كراتشي واقام الجمعة والجماعة في جامع كارادر بكراتشي، وتوفي في شعبان 1429هـ، ابنه مرتضى الرضوي درس عدة سنوات في مدينة قم، والان يصلي الجمعة في أحد مساجد كراتشي في باكستان.
 السيد حيدر مهدي الرضوي: ولد في لكنو عام 1354 هـ. ثم هاجر مع والده عام 1370. واستوطن كربلاء ودرس المقدمات والسطوح عند والده وغيره من اساتذة حوزة كربلاء ثم هاجر إلى النجف واكمل السطوح وحضر أبحاث الشاهرودي و الخوئي والشیخ عميد الزنجاني توفي 25 جمادي الأولى 1413 ه. ودفن في وادي السلام في قم في المقبرة المرعشية، واعقب من الذكور الذين سلكوا طريق العلم محمد الرضوي وعلى الرضوي من تلامذة الشیخ الوحيد الخراساني وحسین الرضوی.
سليمان الرضوي: ولد في لكنو عام 1358 هـ. وهاجر مع والده عام 1370 هـ. ودرس المقدمات وقسمًا من السطوح عند والده ثم هاجر إلى النجف واكمل السطوح وحضر عند الشیخ شمس الدين الواعظي والمكاسب عند علي السيستاني وحضر أبحاث الشاهرودي والخوئي 20 ربيع الثاني 1407 هـ.

المراجع

أعلام الشيعة
إيرانيون من أصل هندي
عراقيون من أصل باكستاني
عراقيون من أصل هندي
علماء الشيعة الاثني عشرية
علماء دين شيعة إيرانيون
علماء دين شيعة عراقيون
فقهاء
مواليد 1325 هـ
وفيات 1368 هـ

محمد حسن الرضوي


Geevarghese Mar Osthathios (* 9. Dezember 1918 in Mavelikkara, Distrikt Alappuzha, Kerala, Indien; † 16. Februar 2012 in Pathanamthitta, Distrikt Pathanamthitta, Kerala) war ein indischer Autor und Geistlicher der Malankara-Orthodox-Syrischen Kirche, der unter anderem von 1975 bis 2007 Metropolit der Diözese Niranam war.

Leben
Mar Osthathios studierte nach dem Schulbesuch Theologie am Leonard Theological College in Jabalpur und absolvierte anschließend ein postgraduales Studium an der Drew University in den USA, die er mit einem Master of Arts (M.A.) beendete. Darüber hinaus absolvierte er ein weiteres Studium am Union Seminary in Bangalore. Am 9. August 1947 empfing er die Berufung zum Vize-Diakon (Korooyo) durch Metropolit Augen Mar Timotheos und dann am 10. Mai 1956 die Ordination zum Priester. Am 2. Oktober 1974 erfolgte seine Ernennung zum Metropoliten und zum Ramban der Kathedrale St. Mary in Puthencavu.

Nachdem am 16. Februar 1975 die Konsekration zum Bischof erfolgte, wurde er kurz darauf am 1. April 1975 als Nachfolger von Thoma Mar Dionysius zum Metropoliten der Diözese Niranam ernannt. In dieser Funktion war er auch Mitglied der Kommission für Glauben und Kirchenverfassung des Ökumenischen Rates der Kirchen sowie Dozent am Orthodox Theological Seminary in Kottayam. Darüber hinaus war er Präsident des Missionsamtes der Malankara-Orthodox-Syrischen Kirche und Direktor des St Paul's Mission Training Centre in Mavelikkara.

Im Laufe seiner bis 2007 dauernden Tätigkeit als Metropolit gründete er zahlreiche Hilfsvereine wie die Marriage Assistance Foundation, die Sick Aid Foundation, die Save A Heart Foundation, den House Building Aid Fund, das Mission Training Centre, das MGD Ashram Balabhavan Karunagiri, die St Paul's Ashram Puthuppady, das Harippad Mission Centre sowie das Yacharam St Gregorios Balagram.

Am 3. Januar 2007 folgte ihm Yuhanon Mar Chrysostomos als Metropolit der Diözese Niranam.

Veröffentlichungen
 Theology of a Classless Society, ISBN 978-0-7188-2415-0
 Sharing God and a sharing world, ISBN 81-7214-253-6
 The sin of being rich in a poor world: Holy Trinity and social justice

Weblinks
 Offizielle Homepage
 Metropolitan Geevarghese Mar Osthathios passes away (Nachruf auf der Homepage der Oriental Orthodox Church) (Seitenaufruf am 9. März 2012)
 Geevarghese Mar Osthathios passes away (ibnlive.in, 18. Februar 2012) (Seitenaufruf am 9. März 2012)

Autor
Bischof der Malankara Orthodox-Syrischen Kirche
Person (Ökumenischer Rat der Kirchen)
Orientalisch-orthodoxer Theologe (20. Jahrhundert)
Orientalisch-orthodoxer Bischof (20. Jahrhundert)
Orientalisch-orthodoxer Bischof (21. Jahrhundert)
Inder
Geboren 1918
Gestorben 2012
Mann

Geevarghese Mar Osthathios


Ingenmandsland er en dokumentarfilm fra 2013 instrueret af Michael Graversen efter manuskript af Michael Graversen.

Handling
Efter at have forladt deres forældre i hjemlandet er teenagere og børn fra Afghanistan, Iran og Etiopien havnet i et limbo på et dansk asylcenter. Deres hverdag er fyldt med usikkerhed og venten, mens personalet forbereder sig på at skulle give tre drenge deres endelige afslag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2013
César for bedste debutfilm

No Man's Land


Çan, şu anlamlara gelebilir

 Çan, Müzikte de kullanılan, madenden araç

Yerleşim birimi
 Çan, Çanakkale, Çanakkale ili ilçesi
 Çan, Bingöl, Bingöl ili merkez ilçesina bağlı köy
 Çan, Karakoçan, Elazığ ili Karakoçan ilçesine bağlı köy

Bitki
 Çan çiçeği, Çan çiçeğigiller familyasına ait çiçek

Çan (anlam ayrımı)


Marta Jaskulska (née le  à Biskupiec) est une coureuse cycliste polonaise.

Palmarès sur piste

Championnats du monde
Aigle 2018
  du scratch juniors
  de l'omnium juniors

Championnats d'Europe
 Aigle 2018
  de la course aux points juniors
  de l'omnium juniors
  de l'élimination juniors
 Gand 2019
  de la poursuite par équipes espoirs (avec Patrycja Lorkowska, Daria Pikulik et Wiktoria Pikulik)

Championnats nationaux
 2017
  Championne de Pologne du scratch
  de l'omnium
 2018
  de l'omnium
 2019
  Championne de Pologne de poursuite par équipes espoirs (avec Marlena Karwacka, Daria Pikulik et Wiktoria Pikulik)
  de l'omnium espoirs
  de l'omnium
 2020
  de l'élimination

Autres
2019
  de l'omnium à Belgique Track Meeting

Palmarès sur route

2017
  Championne de Pologne sur route juniors
  Championne de Pologne du contre-la-montre juniors
  du championnat d'Europe du contre-la-montre juniors
2018
  Championne de Pologne sur route juniors
  Championne de Pologne du contre-la-montre juniors
  du Healthy Ageing Tour juniors
  du championnats d'Europe du contre-la-montre juniors
  du championnats du monde du contre-la-montre juniors
2020
  du championnat de Pologne du contre-la-montre
  du championnat d'Europe du contre-la-montre espoirs
2021
  du championnat de Pologne du contre-la-montre
  du championnat d'Europe du contre-la-montre espoirs
2022
  du championnat de Pologne du contre-la-montre
  du championnat du monde du contre-la-montre espoirs

Résultats sur les grands tours

Tour d'Italie
 2021 :
 2023 :

Classements mondiaux

Liens externes

Coureuse cycliste polonaise
Coureuse cycliste sur piste
Naissance en mars 2000
Naissance dans la voïvodie de Varmie-Mazurie

Marta Jaskulska


ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකීය සිනමාව
 චිත්‍රපට
 ශ්‍රී ලංකාවේ චිත්‍රපට නාමාවලිය

1959 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව


Pittsburg/Bay Point es la estación terminal de la línea Pittsburg/Bay Point–SFO/Millbrae del Metro de San Francisco. Se encuentra localizada en el 1700 de West Leland Road, en Pittsburg (California). Fue inaugurada el 7 de diciembre de 1996. El Distrito de Transporte Rápido del Área de la Bahía es el encargado de su mantenimiento y administración.

Descripción
La estación de Pittsburg/Bay Point cuenta con una plataforma central y dos vías, así como con 1992 plazas de aparcamiento.

Conexiones
La estación está conectada con las siguientes líneas de autobuses:
 Tri Delta Transit:
 200 (lunes a viernes solamente)
 201 (lunes a viernes solamente, servicio local a Bay Point y Express Service a Concord BART)
 300 (lunes a viernes solamente, autobús directo a Hillcrest Park y Ride Lot en Antioch, Oakley y Brentwood)
 380 (lunes a viernes solamente)
 387 (lunes a viernes solamente)
 388 (lunes a viernes solamente)
 389 (lunes a viernes solamente)
 390 (lunes a viernes solamente)
 391 (lunes a viernes solamente)
 392 (fines de semana y días festivos solamente)
 393 (fines de semana y días festivos solamente)
 394 (fines de semana y días festivos solamente)

 Rio Vista Delta Breeze:
 52 (todos los días)

Referencias

Enlaces externos

 Estación de Pittsburg/Bay Point (en inglés).
 Líneas y estaciones del Metro de San Francisco (en inglés).

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1996
Estaciones de la línea Pittsburg/Bay Point–SFO/Millbrae
Terminales del Metro de San Francisco

Pittsburg/Bay Point (Metro de San Francisco)


Petronila Infantes (La Paz, 29 de junho de 1911 — ibíd., 8 de outubro de 1991), conhecida também como Doña Peta, foi uma anarquista e sindicalista boliviana. Foi fundadora do Sindicato de Culinarias y Ramas Afines, um sindicato predecessor da Federação Operária Feminina criado em 1927 e refundado sob a liderança de Infantes em 1940. Foi uma liderança relevante do movimento anarquista feminino em seu país.

Biografia
Nasceu em La Paz, mas ainda nova foi viver em Eucaliptus. Ali trabalhou para uma companhia norte-americana junto a seu pai, mas ele morreu quando ela era muito jovem, pelo que começou a trabalhar como cozinheira. Mais tarde casou-se e durante seu primeiro casamento teve um filho chamado José Enrique e uma filha chamada Alicia.

Reivindicações

Uma de suas mais conhecidas demandas foi a luta contra a proibição de uso do bonde às cholas que comercializavam produtos ou realizavam o trabalho de culinárias, e utilizavam o serviço na cidade de La Paz para transportar alimentos e mercadoria. Segundo Infantes, a pessoas que defendiam esta proibição argumentavam: «que ao subir [...] rasgávamos-lhes as meias e incomodávamos-lhes com os cestos».

Legado
Organizações sindicais contemporâneas, como a Federación Nacional de Trabajadoras del Hogar de Bolivia, reconhecem a Infantes como uma de suas precursoras.

Sindicalistas da Bolívia
Anarquistas da Bolívia
Anarquistas

Petronila Infantes


World Coming Down peti je studijski album američkog doom/gothic metal-sastava Type O Negative. Album je 21. rujna 1999. godine objavila diskografska kuća Roadrunner Records.

O albumu
Kao što je bio slučaj s prethodnim albumom October Rust, ovaj album također sadrži "šaljivi intro": ovoga je puta intro, prikladno nazvan "Skip It" (Preskoči ga), dug 11 sekundi te sadrži staccato buku sastava koja zvuči kao da slušateljev uređaj za reprodukciju CD-a preskače pjesme. Inačice na kazetama sadržavale su buku vrpce koju je kazetofon "jeo". Intro završava uzvikom "Sucker!" (Pušioničaru!) kojeg je najvjerojatnije proizveo gitarist sastava Kenny Hickey.

Prva pjesma, "White Slavery", bavi se temom ovisnosti o kokainu. Druge dvije pjesme, "Everyone I Love Is Dead" i "Everything Dies", govore o teškoći promatranja članova obitelji i voljenih kako umiru. Na sljedećoj pjesmi, "Who Will Save the Sane?", uz ostale čudne dodatke, Peter Steele recitira broj pi zaokružen na devet decimala (3.141592653). Album sadrži tri pjesme "zvukovlja" koje su nazvane prema unutarnjim organima te iste služe kao prijelazi između pjesama. Svrha ovih pjesama je da prikažu mogućnosti smrti koje bi mogle pogoditi članove sastava: "Sinus" simbolizira smrt od predoziranja kokainom, "Liver" (Jetra) smrt zbog alkoholizma te "Lung" (Plućno krilo) smrt zbog pušenja. U ironičnoj slutnji Steele je jednom rekao jednom svojem bliskom prijatelju kako nije bio u stanju slušati "Sinus" nakon što je pjesma bila miksana i završena jer ga je zvuk ušmrkavanja kokaina kojeg je popratio zvuk kucanja srca koje se ubrzavalo do žestokog tempa dovodio do napadaja panike radi realističnosti. Posljednja pjesma albuma je obrada - mješavina triju pjesama The Beatlesa: "Day Tripper", "If I Need Someone" i "I Want You (She's So Heavy)". Tijekom snimanja albuma sastav je snimio "12 Black Rainbows", pjesmu koja je bila izostavljena s albuma te koja je bila objavljena na B strani singla "Everything Dies"; pjesma je naknadno bila uvrštena i na kompilaciju The Least Worst of Type O Negative na kojoj su se našle i druge dvije odbačene pjesme s istog perioda snimanja ("It's Never Enough" i "Stay Out of My Dreams").

Obrnuta vokalna tehnika backmaskinga  korištena je na nekoliko mjesta na albumu. Primjerice, backmasking tijekom početka pjesme "Creepy Green Light" sadrži molitvu koju recitira Peter Steele.

Dok je Type O Negative još postojao, članovi sastava su dijelili različita mišljenja u pogledu glazbe na World Coming Downu. Klavijaturist i producent Josh Silver smatrao je kako je glazba na albumu snažna, dok je basist i glavni kantautor Peter Steele komentirao kako su pjesme bile prečvrsto povezane s neugodnim razdobljem u njegovom životu. Na koncertima nakon turneje za promidžbu albuma sastav je vrlo rijetko svirao pjesme s albuma. Međutim, grupa je ipak često svirala naslovnu pjesmu albuma u cijelosti tijekom turneje za album Dead Again.

Za pjesmu "Everything Dies" snimljen je glazbeni spot.

Popis pjesama

Recenzije
Album je uglavnom zadobio pozitivne kritike. Steve Huey, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica te je komentirao: "Iako pjesme lakše uđu u uho nakon par preslušavanja, nisu toliko svijetle (relativno govoreći, naravno) kao većina drugih na October Rustu i u glazbenom i u tematskom pogledu. To je u redu, jer izgleda kako je World Coming Down prirodniji teren; [...] World Coming Down sadrži većinu najpoznatijih Type O Negative pjesama: lukave parodije gotičarskih [pjesama] "Creepy Green Light" i "All Hallows Eve" koje se veselo valjaju u svojoj slikovitosti koja podsjeća na filmove s vampirima; drugu pjesmu koja lako ulazi u uho, mračnu erotičnu fantaziju o gotičarki "Pyretta Blaze" koja govori o mutnim granicama između seksualne podčinjenosti i samouništavajućoj opsesiji te naravno, nastavak smicalice čudno odabranih obrada, koju ovog puta čini vrlo prikladna mješavina pjesama The Beatlesa ("Day Tripper", "If I Needed Someone" i "I Want You (She's So Heavy)"). No postoji i par iznenađenja na albumu, pjesme na kojima Steele prestaje koristiti svoj uobičajeni mig te izražava stvarnu bol i patnju – koje su sigurno, još uvijek, pune sarkazma i melodrame, no ipak je očito kako su "Everyone I Love Is Dead", "World Coming Down" i "Everything Dies" bile napisane uz spoznaju iz prve ruke u pogledu teme te da nisu ironične zafrkancije. Iskren ili ne, Steeleov je rad uvijek govorio o žalosti, depresiji i samoći iza njegovih uobičajenih ironičnih poziranja, mrke apatije i opće mizantropije; ovaj [album] izgleda kao njegov najozbiljniji pokušaj za nošenjem sa situacijom, shvaćajući kako može skinuti masku kad je to potrebno i ubaciti malo više iskutva iz stvarnog života u konvencije koje istovremeno i prigrljuje i ismijava. Upravo radi toga je World Coming Down dirljiviji album od October Rusta te je dodatni dokaz za to kako se više toga događa ispod površine Type O Negativea nego što mu se inače pripisuje.

Zasluge

Type O Negative
 Peter Steele – vokali, bas-gitara, gitara, klavijature, predprogramiranje, produkcija
 Kenny Hickey – gitara, dodatni vokali, deprogramiranje
 Josh Silver – klavijature, prateći vokali, glazbeni uzorci, deprogramiranje, produkcija
 Johnny Kelly – bubnjevi, prateći vokali, programiranje
Dodatni glazbenici
 Richard Termini – klavijature (na pjesmi 11)
 Paul Bento – sitar, tambura (na pjesmama 7 i 13)

Ostalo osoblje
 Mike Curry – dizajn
 Noel Wiggins – dizajn
 Lynda Kusnetz – kreativno voditeljstvo
 Michael Marciano – inženjer zvuka, miksanje
 George Marino – mastering
 Vincent Soyez – fotografija

Izvori

Albumi iz 1999.
Američki glazbeni albumi

World Coming Down


Ida Praetorius (født 3. september 1993 i København) er en dansk ballerina og solodanserinde ved Det Kongelige Teater.

Ida Praetorius, der er uddannet på Det Kongelige Teaters Balletskole i perioden fra 2002 til 2010, arbejdede sig op gennem rækkerne – fra aspirant ved Den Kongelige Ballet i 2010, til korpsdanser i 2012 og solist i 2014 – for efterfølgende at blive officielt udnævnt af balletmester Nikolaj Hübbe til solodanserinde den 6. april 2016 efter sin betydningsbærende præstation sammen med Andreas Kaas i titelrollerne i Shakespeare-balletten Romeo og Julie.

Ida Praetorius finder sin scenekunstneriske inspiration hos blandt andre maskemaleren Egill Jacobsen. Sommetider har Ida Praetorius været gæstekunstner ude i verden – blandt andet i forbindelse med The Festival des Arts de Saint-Sauveur i Montreal i 2013, The Dance Salad Festival i Houston i 2014 og The Bournonville Celebration Tour i New York i 2015.

Privat
Ida Praetorius, der danner en trekløver med sine to balletdansende brødre Lucas og Tobias Praetorius, er datter af forhenværende balletdanserinde og læge Carolina Praetorius samt økonom Henrik Praetorius.

Repertoire
 Julie i John Neumeiers Romeo og Julie.
 Marguerite Gautier i John Neumeiers Kameliadamen.
 Eleonora i Bournonvilles Kermessen i Brügge.
 Odette / Odile i Hübbes og Schandorffs Svanesøen.
 Alice i Christopher Wheeldons Alices Eventyr i Vidunderlandet.
 Dewdrop i Balanchines Nøddeknækkeren.
 Dødsberedthedens Carmen i Marcos Moraus Carmen.
 Lady Emma i Hübbes La Bayadère.
 Giselle i George Balanchines Giselle.

Anerkendelse
 Reumertprisen for Årets Talent (2012).
 Erik Bruhn Prisen for Bedste Kvindelige Danser (2012).
 Tildelt Dronning Ingrids Hæderslegat (2013).
 Nomineret til Reumertprisen for Årets Danser (2013).
 Nomineret til Best Young Female Dancer ved Taglioni / European Ballet Award (2014).
 Nomineret til Reumertprisen for Årets Kvindelige Hovedrolle (2016).
 Udnævnt Solodanserinde ved Det Kongelige Teater (2016).
 Udnævnt til Ridder af Dannebrogordenen d. 3 december (2019).

Referencer

Eksterne henvisninger
 Ida Praetorius  på Balletsunvalley.com
 Ida Praetorius på Instagram.com

Ballerinaer fra Danmark
Dansere fra Den Kongelige Ballet
Balletdansere fra Danmark
Personer fra København
Personer i Kraks Blå Bog

Ida Praetorius


Todor Krastev (en ), né le  à Stara Zagora et mort le  est un footballeur international bulgare. Il évoluait au poste de gardien de but.

Biographie

En club

Todor Krastev commence sa carrière avec le Beroe Stara Zagora en 1964.

De 1974 à 1977, Krastev est joueur du OFC Sliven 2000.

En 1977, il est joueur du Beroe Stara Zagora.

Il raccroche les crampons en 1981.

En compétitions européennes, il dispute au total six matchs en Coupe des vainqueurs de coupe et un match en Coupe UEFA.

En équipe nationale

International bulgare, il reçoit huit sélections en équipe de Bulgarie entre 1967 et 1977.

Son premier match a lieu le  contre la Pologne en amical (victoire 3-2).

Krastev fait partie de l'équipe de Bulgarie médaillée d'argent aux Jeux olympiques 1968. Il est le gardien titulaire lors de la demi-finale contre le Mexique.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre le Brésil en amical (défaite 0-1).

Palmarès

En sélection
 Bulgarie
 Jeux olympiques :
  Argent : 1968.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international bulgare
Gardien de but au football
Médaillé d'argent olympique bulgare
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1968
Naissance en juin 1945
Naissance à Stara Zagora
Décès en mai 2000
Décès à 54 ans

Todor Krastev


was a village located in Iyo District, Ehime Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 1,099 and a density of 24.77 persons per km². The total area was 44.37 km².

On January 1, 2005, Hirota was merged with the expanded town of Tobe and no longer exists as an independent municipality.

External links
Tobe official website

Dissolved municipalities of Ehime Prefecture

Hirota, Ehime


Acrosorium, rod crvenih algi iz porodice Delesseriaceae, smješten u tribus Cryptopleureae.

Tipična vrsta (holotip) je Acrosorium aglaophylloides, danas priznata kao Acrosorium ciliolatum

Vrste
 Acrosorium acrospermum (J.Agardh) Kylin
 Acrosorium amphiroae Jaasund
 Acrosorium ciliolatum (Harvey) Kylin
 Acrosorium cincinnatum M.J.Wynne
 Acrosorium decumbens (J.Agardh) Kylin
 Acrosorium deformatum (Suhr) Papenfuss
 Acrosorium flabellatum Yamada
 Acrosorium fragile W.R.Taylor
 Acrosorium krishnamurthyi M.Umamaheswara Rao
 Acrosorium maculatum (Sonder ex Kützing) Papenfuss
 Acrosorium minus (Sonder) Kylin
 Acrosorium odontophorum M.Howe & W.R.Taylor
 Acrosorium okamurae Noda
 Acrosorium papenfussii W.R.Taylor
 Acrosorium polyneurum Okamura
 Acrosorium procumbens E.Y.Dawson
 Acrosorium yendoi Yamada

Izvori

Delesseriaceae

Acrosorium


Knockdown or knock-down may refer to:

 Knockdown, a situation in full-contact combat sports where a fighter is down or vulnerable, often preliminary to a knockout
"Knockdown" (Castle), the thirteenth episode of the third season of the TV series Castle
 knock-down fastener
 knock-down furniture
 Knockdown (arcade game)', an arcade game released by Namco
 Knockdown (G.I. Joe), a fictional character in the G.I. Joe universe
 "Knockdown" (song), a song by Alesha Dixon
 KnocDown, a music producer
 Knockdown, a nautical term for a near-capsize
 Knock-down kit, a complete kit needed to assemble a vehicle
 Knockdown resistance, genetic resistance to pyrethroid insecticides in many insect species
 Knockdown texture, a drywall finishing style
 Gene knockdown, a genetic modification technique

Knockdown


Charles Andrews ist der Name folgender Personen:

* Charles Andrews (Politiker) (1814–1852), US-amerikanischer Politiker
 Charles B. Andrews (1836–1902), US-amerikanischer Politiker
 Charles Freer Andrews (1871–1940), britischer Missionar
 Charles McLean Andrews (1863–1943), US-amerikanischer Historiker
 Charles O. Andrews (1877–1946), US-amerikanischer Politiker
 Charles William Andrews (1866–1924), britischer Paläontologe und Zoologe

Charles Andrews


Hans Karl August von Winterfeld (né le  à Prenzlau et mort le  à Wiesbaden) est un général prussien d'infanterie et gouverneur de la forteresse de Metz.

Biographie
Le fils du major Karl von Winterfeld et de Betty Baath est adjudant de la  à Schwerin. Après avoir commandé un bataillon de 1899 à 1902, il est lieutenant-général et commandant de la  d'infanterie du 22 avril au 18 novembre 1912, puis de la  d'infanterie du  au . Winterfeld devient ensuite gouverneur de la forteresse stratégique de Metz.

Il occupe ce poste bien au-delà du début de la Première Guerre mondiale.

Il est marié avec Martha von Horn (1860-1934). Winterfeld décède à Wiesbaden en novembre à l'âge de 58 ans. Hans von Winterfeld et sa femme trouvent leur dernière demeure au cimetière des Invalides de Berlin . La tombe est marquée d'une pierre de restitution.

Prix
 Ordre de l'Aigle rouge de  avec étoile et feuilles de chêne
 Ordre de la Couronne de  avec étoile
 Croix de décoration de service prussien
 Commandant de  de l'Ordre du Lion de Zaeringen
 Ordre du mérite militaire bavarois de
 Chevalier de  de l'Ordre d'Henri le Lion
 Croix d'honneur de  de l'Ordre de la Maison de Lippe
 Grand-Croix de l'Ordre du Griffon
 Chevalier d'honneur de  de l'Ordre du Mérite du duc Pierre-Frédéric-Louis
 Grand-Croix de l'Ordre de Dannebrog
 Commandeur de l'Ordre de la Couronne d'Italie
 Ordre de la Couronne de fer de

Bibliographie
 Nécrologie. dans:  du .

Références

Général prussien d'infanterie
Grand-croix de l'ordre du Griffon
Grand-croix de l'ordre de Dannebrog
Commandeur de l'ordre de la Couronne d'Italie
Commandeur de 2e classe de l'ordre du Lion de Zaeringen
Chevalier de l'ordre du Mérite du duc Pierre-Frédéric-Louis
Chevalier de l'ordre d'Henri le Lion
Chevalier de 2e classe de l'ordre de la Couronne (Prusse)
Chevalier de 3e classe de l'ordre autrichien de la Couronne de fer
Récipiendaire de l'ordre de la Maison de Lippe
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 2e classe
Récipiendaire de 3e classe de l'ordre du Mérite militaire (Bavière)
Naissance en février 1857
Naissance à Prenzlau
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en novembre 1914
Décès à Wiesbaden
Décès dans la province de Hesse-Nassau
Décès à 57 ans

Hans von Winterfeld


Carl Andrießen (* 6. Dezember 1925 in Bergisch Gladbach; † 11. November 1993) war ein deutscher Drehbuchautor, Satiriker und Kritiker.

Leben
Andrießen wuchs in Mittweida auf. Er studierte Geschichte und Philosophie unter anderem bei Ernst Bloch und Hans Mayer. Zunächst arbeitete er – zur selben Zeit wie Bruno Apitz – als Redakteur und Theaterkritiker für die Leipziger Volkszeitung, später für den Frischen Wind und als Verfasser von Kritiken, Glossen und Polemiken für die Weltbühne. Zusammen mit Lothar Creutz schrieb er mehrere Drehbücher für die DEFA und den DFF. Der Dokumentarfilm Mein Freund Teddy thematisiert die Schule, die Andrießen in Mittweida besuchte. 1968 wurde er Eulenspiegel-Redakteur. Andrießen starb unverheiratet nach längerer Krankheit. Der Autor Günter Kotte hat Andrießen mit einem Hörfunkfeature (DS-Kultur 1992) und einem Dokumentarfilm (1995) posthum gewürdigt.

Filmografie
Drehbücher
 1954: Das Stacheltier – Ein freier Mensch
 1954: Das Stacheltier – Ede sonnabends
 1956: Das Stacheltier – Fleiß
 1956: Das Stacheltier – Frisch Gesellen, seid zur Hand!
 1958: Sie kannten sich alle
 1959: Ware für Katalonien
 1959: Bevor der Blitz einschlägt
 1961: Die Liebe und der Co-Pilot
 1962: Tanz am Sonnabend – Mord?
 1962: Freispruch mangels Beweises
 1963: Carl von Ossietzky
 1966: Mein Freund Teddy
 1966: Promotion

 Kommentar
 1966: Pankoff (mit Harry Hornig)

Werke
 mit Lothar Creutz: Der Margarinekönig. Satirisches Spiel in einem Akt. Hofmeister Verlag, Leipzig 1956
 mit Lothar Creutz: Das Spiel mit dem Tode. Filmerzählung. Das Neue Berlin, Berlin 1961
 mit Lothar Creutz: Zwei Tropfen Gift in jeder Tasse Mokka. Anekdoten aus der Weltbühne der zwanziger Jahre. Buchverlag Der Morgen, Berlin 1964

Weblinks

Einzelnachweise

Zeitungsjournalist
Journalist (DDR)
Drehbuchautor
Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Satire
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1925
Gestorben 1993
Mann

Carl Andrießen


Izvorul-havuz din satul Proteagailovca este un monument al naturii de tip hidrologic în municipiul Bender, Republica Moldova. Este amplasat în centrul satului Proteagailovca. Ocupă o suprafață de 1 ha. Obiectul este administrat de Primăria municipiului Bender.

Descriere
Izvorul este construit din piatră și se află într-o stare satisfăcătoare. Apa curge printr-o țeavă metalică. În preajmă cresc mai mulți arbori solitari. Se consideră că izvorul a fost fondat de turci acum câteva secole.

Izvorul are apă rece, este oligomineral după gradul de mineralizare și descendent de vale din punct de vedere geologic. După compoziția chimică, este un izvor cu apă hidrocarbonat-sulfatată–sodiu-calciu-magnezică (HCO3 – SO4; Na – Ca – Mg). Apa nu are miros, este incoloră, neutră (pH 8,7), dar nu este considerată potabilă din cauza durității ridicate și a conținutului ridicat de ioni de amoniu (NO-3; 58,9 mg/l, depășind cu 17,8% concentrația maxim admisă – CMA) și nitrați (NH+4; 10,6 mg/l, ceea ce depășește CMA de 21,2 ori).

Statut de protecție
Izvorul este un obiect hidrologic de importanță națională, cu debit foarte mare. Apa, terenul adiacent și luncă învecinată pot avea valoare recreațională parțială. Izvorul a fost restaurat în 2015 de administrația locală.

Din 1998, conform Legii nr. 1538 privind fondul ariior naturale protejate de stat, izvorul are statut de monument al naturii. În anexele legii, se atestă că acesta aparținea Întreprinderii Agricole "Tighina". Între timp, izvorul a trecut la balanța Primăriei municipiului Bender, din care Proteagailovca face parte.

Obiectul protejat se află în centrul satului, lângă drum. Cele mai apropiate gospodării sunt amplasate la 40-50 m depărtare. Pentru ameliorarea situației ecologice, se recomandă efectuarea unor lucrări de înverzire a locului.

Galerie de imagini

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Proteagailovca, Izvorul-havuz din satul
Proteagailovca
Raionul Tighina

Izvorul-havuz din satul Proteagailovca


Islandski nogometni savez (isl.:  Knattspyrnusamband Íslands (KSÍ)) je glavno nogometno tijelo Islanda.
Osnovan je 1947. i prdružuje se FIFA-i u istoj godini.

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Nogomet na Islandu
Nacionalni nogometni savezi

Islandski nogometni savez


Placentophora, monotipski rod crvenih algi iz porodice Placentophoraceae Jedina vrsta je Placentophora colensoi, morska laga s tipičnim lokalitetom kod rta Cape Turnagain u Novom Zelandu.

Sinonimi
 Prionitis colensoi Hooker f. & Harvey 1855
 Thysanocladia colensoi (Hooker f. & Harvey) J.Agardh 1876
 Sarcodiotheca colensoi (Hooker f. & Harvey) Kylin 1932

Izvori

Gigartinales

Placentophora


Ombrocharis, monotipski rod biljaka cvjetnjača čiji je jedini poznati predstavnik vrsta Ombrocharis dulcis, endem iz kineske prtovincije Hunan. Pripada porodici Lamiaceae; trajnica.

Listovi su nazubljeni i nasuprotni.

Izvori

Elsholtzieae
Flora Hunana

Ombrocharis


Valletta Limanı. Tüm Malta'nın olduğu gibi Valetta'nın da mimari yapısı tam bir kaleyi andırır. Askeri bir mantıkla inşa edildiği için tamamen savunmaya yönelik bir yapılanmanın izlerini taşıyan kentte, liman bu anlayışın en önemli göstergesidir. Konum olarak Akdeniz'de Sicilya Adası'nın güneyinde kalan liman; derin kanalları ve kayaların üzerindeki kuşbakışı konumuyla şehrin tüm konuklarına güven verir. Valetta limanı iki büyük terminalden meydana gelir. Bunlardan ilki gemiler için tehlikeler arz eden kuzeydoğu rüzgârlarına karşı sığınak konumundaki Grand Terminali'dir. Limanın en büyük terminali olan Grand, 1200 fit uzunluğundadır. Yine Valetta limanı içinde bir Cruise Terminali de bulunmaktadır.

Valetta limanı, askeri mühendisliğin yanı sıra efsane savaşların, şövalyelik zamanlarından kalma kahramanlık hikâyelerinin vücut bulduğu yer olarak görülür. Bu nedenledir ki liman, Monte Kristo Kontu ve U-571 başta olmak üzere beyazperdede pek çok kez kullanılmıştır. Valetta Limanı 2 milyon tonun üzerinde kargo giriş-çıkış kapasitesine sahip. Limanın girişinde bulunan St. Elmo Feneri ise sadece konumu ile değil, tarihiyle de son derece ilginç bir yapı.

Avrupa'daki limanlar
Malta coğrafyası
Liman

Valletta Limanı


La XXI Cumbre Iberoamericana de 2011 se celebró en Asunción, capital del Paraguay, entre los días 28 y 29 de octubre, el tema central fue "Transformación del Estado y Desarrollo".

La cumbre estuvo marcada por la ausencia de un total de 11 jefes de Estado y la petición formal del Haití para ingresar en la Cumbre Iberoamericana.

Supuso la despedida del presidente español, José Luis Rodríguez Zapatero, y la del presidente guatemalteco, Álvaro Colom; así como el debut del presidente peruano, Ollanta Humala.

Asistentes
La cumbre estuvo marcada por la ausencia de 11 jefes de Estado: Cristina Fernández de Kirchner (Argentina) alegó el primer aniversario de la muerte de su marido, Dilma Roussef (Brasil) y José Mujica (Uruguay) por motivos de agenda, Juan Manuel Santos (Colombia), Laura Chinchilla (Costa Rica), Raúl Castro (Cuba) que nunca ha acudido a esta cumbre, Hugo Chávez (Venezuela) por motivo de la enfermedad que padeció, Mauricio Funes (El Salvador), Porfirio Lobo (Honduras), Daniel Ortega (Nicaragua) y Leonel Fernández (República Dominicana).

En la cumbre también asistieron Sam Hinds, Primer Ministro de Guyana, y Laurent Lamothe, ministro de Relaciones Exteriores de Haití; en calidad de observadores estuvieron representados los gobiernos de Bélgica, Filipinas, Francia, Italia y Marruecos, así como varias delegaciones de organismos internacionales.

En la siguiente lista se muestran los representantes de los países miembros participantes:

Desarrollo
El 28 de octubre, Haití anunció, mediante su ministro de Relaciones Exteriores, Laurent Lamothe; su solicitud de ingreso como miembro permanente de la Cumbre Iberoamericana, a pesar de que su idioma oficial es el francés. El gobierno haitiano consideró que su ingreso podría traer inversiones privadas para sustituir a las ayudas humanitarias.

En la primera sesión plenaria (29 de octubre) de la Cumbre, el presidente ecuatoriano, Rafael Correa, se retiró de la sesión ante la intervención de Pamela Cox, vicepresidenta para América Latina del Banco Mundial, porque alegó que el Banco Mundial le negó un crédito cuando llegó al poder y les acusó de haber hecho chantaje; también se sintió molesto cuando intervino el representante de la OCDE.

En el trascurso final de la cumbre, se aprobó la Declaración de Asunción, el Plan de Acción y Trece Comunicados Especiales. La cumbre finalizó con una rueda de prensa de la troika iberoamericana: Argentina, Paraguay y España.

Véase también
Cumbre Iberoamericana

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Secretaría General Iberoamericana

20
Historia de Asunción
Paraguay en 2011

XXI Cumbre Iberoamericana