Das Hauptgebäude der Ludwig-Maximilians-Universität München ist seit seiner Errichtung ab 1835 das zentrale Gebäude der Universität. Es beherbergt Einrichtungen wie das Rektorat, die Studentenkanzlei und eine große Anzahl von Hörsälen. Der Erstbau an der Ludwigstraße wurde zwischen 1835 und 1840 von dem Architekten Friedrich von Gärtner errichtet; 1906–1909 erfolgte eine große Erweiterung des Gebäudes in Richtung Amalienstraße durch German Bestelmeyer.

Der Bau von Gärtner gehört kunsthistorisch zu den wichtigen und frühen Vertretern des Rundbogenstils, einer Variante des Historismus, während die Erweiterung von Bestelmeyer als wichtiger Bau des Jugendstils und des Neoklassizismus im weiteren Sinne gelten kann.

Nach dem Zweiten Weltkrieg war die Große Aula im Gärtner-Bau provisorischer Sitzungsort des bayerischen Parlaments, unter anderem wurde die Bayerische Verfassung hier beschlossen.

Städtebauliche Einbindung

Das Hauptgebäude der Ludwig-Maximilians-Universität bildet den westlichen Abschluss einer einheitlich gestalteten, forumsartigen Platzanlage am nördlichen Ende der Ludwigstraße im Münchner Stadtteil Maxvorstadt. Hier sollte sich zur Erbauungszeit nach den Vorstellungen des Auftraggebers Ludwig I. der nördliche, monumental ausgestaltete Eingang zur damaligen Residenzstadt München öffnen. Aus Symmetriegründen wurde deshalb das Hauptgebäude auf der entgegengesetzten Platzseite durch ein Ensemble ähnlich gestalteter Bauten ergänzt, u. a. durch das Georgianum. Der Platz selbst setzt sich heute aus den Teilbereichen Geschwister-Scholl-Platz im Westen vor dem Hauptgebäude und dem Professor-Huber-Platz auf der östlichen Seite der Ludwigstraße zusammen. Seit 1906 wird das Hauptgebäude auch durch einen zweiten Haupteingang von der Amalienstraße erschlossen, an der weitere Universitätsinstitute und die Akademie der Bildenden Künste liegen.

Das Hauptgebäude bildet heute das Zentrum einer campusartigen Verdichtung vieler Universitätseinrichtungen.

Baugeschichte

Historische Vorläufer des heutigen Hauptgebäudes der Ludwig-Maximilians-Universität

Die Ludwig-Maximilians-Universität existiert als Institution bereits seit 1472. In diesem Jahr gründete Ludwig der Reiche in Ingolstadt die erste bayerische Universität. Als Hauptgebäude diente dort das ehemalige Pfründnerhaus, die sogenannte Hohe Schule. Weitere Universitätsgebäude waren unter anderem das zwischen 1723 und 1736 neu erbaute Anatomiegebäude. Im Jahr 1800 wurde die Universität nach Landshut verlegt. Dort diente das ehemalige Dominikanerkloster als Universitätsgebäude. 1826 wurde die Ludwig-Maximilians-Universität auf Beschluss König Ludwig I. nach München verlegt. Bis zum Neubau des noch heute bestehenden Hauptgebäudes durch den Architekten Friedrich von Gärtner an der Ludwigstraße war die Universität im Wilhelminum untergebracht.

Der Neubau Friedrich von Gärtners (1835–1840)

1826 beschloss König Ludwig I. einen Neubau der Ludwig-Maximilians-Universität, der am nördlichen Ende der damals erst halb fertiggestellten Ludwigstraße errichtet werden sollte. Dafür forderte Ludwig I. drei Architekten in Form eines Wettbewerbes dazu auf, einen ersten Entwurf für den Neubau nach seinen Vorstellungen zu entwerfen. Die ausgewählten Architekten waren: Johann Gottfried Gutensohn, Franz Christian Gau und Joseph Thürmer.

Friedrich von Gärtner, der heutzutage neben Leo von Klenze als einer der wichtigsten Architekten unter Ludwig I. in Bayern gilt, war zu diesem Zeitpunkt noch nicht in das Bauvorhaben involviert. Erst im Jahre 1827 erhielt dann auch Friedrich von Gärtner den Auftrag, einen Entwurf für die Ludwig-Maximilians-Universität München vorzulegen und setzte sich letztendlich gegen die Planungsentwürfe seiner Mitstreiter durch, darunter auch Leo von Klenze.

Gärtners rechteckige Platzbildung und entsprechende Randbebauung im Gegensatz zur Kreisbogenanordnung nach dem Vorschlag von Klenzes überzeugten vor allem hinsichtlich der Kostenersparnis. Die Universität musste die Westseite einnehmen, da der östliche Platzbereich von der Veterinärstraße unterbrochen wird. Mit der quadratischen Form des Platzes wurde automatisch die Form der Universität als Dreiflügelanlage bestimmt, genauso wie die der Zweiflügelanlage auf dem Platz gegenüber. Die Architekten hatten zwar Freiraum in der Gestaltung des Gebäudes, dennoch unterlag ihnen ein genaues Raumprogramm, welches Ludwig I. vorschrieb.

Das Bauvorhaben wurde zunächst ausgesetzt und erst im Jahre 1832 wieder aufgenommen. Anzunehmen ist, dass auf Grund der Finanzkrise die Planung des Neubaus sich nochmals um zwei Jahre verschob und so erst im Jahre 1835 mit dem Bau begonnen werden konnte. Die Grundsteinlegung war am 25. August 1835, anlässlich des 49. Geburtstages König Ludwig I. Gleichzeitig wurde auch der Grundstein für den Neubau des schräg gegenüberliegenden Herzoglichen Georgianums gelegt.

Erste Anbauten und Erweiterungen bis 1906

Der Universitätsbau Gärtners war nur für eine Kapazität von ca. 1500 Studenten ausgelegt. Die Zahl der Studierenden stieg jedoch bis zur Wende zum 20. Jahrhundert auf ca. 4500 an. So wurden bereits 1873 erste Klagen über die kontinuierlich wachsende Raumnot laut, so dass schon bald weitere Erweiterungsbauten notwendig wurden.

Die ersten Baumaßnahmen fanden zur Regierungszeit König Ludwigs II. statt, als zwischen 1878 und 1881 an der Rückseite des Südflügels der noch heute bestehende Aulaturm gebaut wurde. Zusätzlich wurde zwischen 1892 und 1894 das Physikalische Institut als westliche Fortsetzung des Aulatraktes an den Südflügel angebaut. Eine weitere große Baumaßnahme war der Erweiterungsbau Emanuel Seidels, welcher zwischen 1897 und 1898 als westliche Fortsetzung des Nordflügels entlang der Adalbertstraße errichtet wurde. Auch wurden weitere Gebäude innerhalb Münchens angekauft bzw. errichtet, die ebenfalls zur Universität gehörten, aber nicht mit dem Hauptgebäudetrakt verbunden waren. So z. B. die 1905 bis 1907 errichtete Anatomische Anstalt in der Nähe des Sendlinger Tors oder die Universitätsbibliothek (1892).

Neben diesen Maßnahmen versuchte man bereits seit 1886 durch gezieltes Ankaufen von Grundstücken der immer größer werdenden Problematik des Platzmangels entgegenzuwirken. Vor allem versuchte man Grundstücke an der Amalien- und Adalbertstraße zu erwerben, also in unmittelbarem westlichen Anschluss an den Gärtner-Bau, um ein zusammenhängendes Areal für einen weiteren Universitätsneubau zu erschließen. Bereits 1902 war die Universität im Besitz von zehn Anwesen, und 1907 wurden die letzten Grundstücke erworben, so dass mit dem geplanten Neubau begonnen werden konnte.

Die große Erweiterung durch German Bestelmeyer (1906–1909)

1906–1909 erfolgte dann die grundlegende Erweiterung des Universitätsgebäudes westwärts zur Amalienstraße hin. Die Pläne lieferte der junge Architekt German Bestelmeyer.

Die Erweiterung fiel in die Zeit, in der Bestelmeyer als Assessor am kgl. Landbauamt tätig war. Bevor er den Auftrag zur Erweiterung der LMU erhielt, nahm Bestelmeyer an verschiedenen Architektur- und Denkmalswettbewerben teil. Dadurch hatte sich u. a. die Zusammenarbeit mit Künstlern ergeben, die später bei der Ausstattung des Erweiterungsbaus beteiligt waren, wie dem Maler Wilhelm Köppen (Mosaikboden im Lichthof) und dem Bildhauer Bernhard Bleeker (Porträtplastiken Ludwig I. und Prinzregent Luitpold am inneren Treppenaufgang des Lichthofs). Bestelmeyers reichhaltiges Ausstattungsprogramm erforderte jedoch ein ganzes Team bildender Künstler, so waren zudem noch Josef Flossmann, Hermann Hahn und Ulfert Janssen (Plastiken in der Aula) beteiligt. Die Fassadenplastiken wurden von Georg Albertshofer geschaffen. Zusammen mit Köppen und Janssen unternahm Bestelmeyer sogar eine Studienreise nach Florenz, deren Anlass die künstlerische Ausstattung der Aula war.

Bemerkenswert ist, dass der ursprüngliche, weitaus konventionellere Entwurf für die Erweiterung der LMU nicht von Bestelmeyer, sondern von dessen Vorgesetzten Oberbaurat von Stempel stammte. Letztlich überzeugte aber der Entwurf Bestelmeyers, und so gelangte dieser zur Ausführung. Ab dem 1. April 1906 übernahm Bestelmeyer die Leitung des Baubüros für den Erweiterungsbau der LMU. Nach erfolgreichem Abschluss des Erweiterungsbaus wurde Bestelmeyer 1909 von der Universitätsleitung die Ehrendoktorwürde der philosophischen Fakultät verliehen.

Kriegszerstörung und Wiederaufbau
Bei den Luftangriffen auf München im Zweiten Weltkrieg kam es zur starken Zerstörung des gesamten Forumkomplexes und auch des Hauptgebäudes. Vor allem bei dem Angriff am 13. Juli 1944 erlitt das Hauptgebäude durch Spreng- und Brandbomben sehr schwere, doch unterschiedlich verteilte Schäden. Die Dachzonen gingen nahezu vollständig verloren. Der Altbau Friedrich von Gärtners brannte aus und wurde am schwersten beschädigt. Seine Fassade im 2. Stock des Mittelbereiches erhielt eine etwa fünf Achsen breite Fehlstelle. Auch die Schildwand über der Haupttreppe wurde zerstört, und die neuen Raumausstattungen Bestelmeyers für das im ersten Obergeschoss des Gärtner-Baus angesiedelte Rektorat gingen verloren. Der nördliche Erweiterungsbau von 1897/98 an der Adalbertstraße wurde weitgehend vernichtet. Erheblich weniger beschädigt wurde dagegen der gesamte Erweiterungsbau von German Bestelmeyer, wo zahlreiche Details wie Beleuchtungskörper, Türen mit Beschlägen und Fußbodenflächen heute noch original erhalten sind. Zu den wenigen größeren Sälen, die den Krieg in München unbeschädigt überstanden, gehört die von Bestelmeyer umgestaltete Große Aula. Ein Grund für diese deutlich bessere Erhaltung der jüngeren Teile dürfte in der umfangreichen Verwendung des neuen und feuerresistenten Werkstoffes Beton für Decken und Gewölbeschalen liegen.

Infolge der Bombenzerstörung 1944 konnte der Lehrbetrieb nur noch rudimentär aufrechterhalten werden.

Nach dem Krieg erfolgte zunächst nur eine notdürftige Wiederherstellung des Gebäudes ohne den Großen Lichthof, so dass die Universität bereits im Sommersemester 1946 wieder ihren Betrieb aufnehmen konnte. Der folgende Wiederaufbau wurde vorwiegend 1946–1951 durch das Universitätsbauamt ausgeführt und folgte weitgehend den Konzepten Friedrich von Gärtners und German Bestelmeyers. Bis 1953/55 wurden die Fassade auf der Forumsseite und das Mittelvestibül im 1. Stock des Gärtner-Baus originalgetreu rekonstruiert. Das Vestibül im 2. Stock wurde dagegen neu gestaltet. Bis 1958 wurden die meisten Schäden am gesamten Universitätsgebäude behoben, und am 12. Juni 1958 konnte die feierliche Wiedereröffnung des restaurierten Lichthofes begangen werden. Insgesamt kostete die Instandsetzung ca. 8.500.000 DM (unter Berücksichtigung der Inflation entspricht dies heute ca.  EUR).

1958–1960 wurde der Nordflügel des Bestelmeyerschen Ehrenhofes an der Amalienstraße durch einen Hörsaalbau nach Norden verlängert und erhielt außen das Fassadensystem des benachbarten Altbaues. 1960–1962 wurde die noch bestehende Lücke zwischen der Adalbertstraße und dem Gärtner-Bau im Osten durch einen Neubautrakt in den Formen der internationalen Moderne ergänzt. 1961 erhielt die Fassade des Gärtner-Baus 14 neue Gelehrtenmedaillons, die die ältere Reihe aus 44 Medaillons fortsetzten. Als bislang letzte größere Veränderung am Hauptgebäude wurde ein U-Bahn-Eingang 1972 in den nördlichen Flügel der Uranlage eingebaut.

Baubeschreibung

Innenraum

Der Innenraum erschließt sich dem Besucher durch den Haupteingang am Geschwister-Scholl-Platz. Der Bau Gärtners umschließt hier den Platz von drei Seiten und verläuft noch weiter Richtung Norden entlang der Ludwigstraße. Über die Treppenanlage gelangt man in den ersten Stock, wo der typische Rundbogenstil Gärtners offensichtlich wird. Wie im Eingangsbereich stützen hier Säulen ein Kreuzgratgewölbe. An diesen "Vorraum" schließt sich nach links und rechts ein lichtdurchfluteter Gang mit den typischen Rundbogenfenstern an.
Bestelmeyers Anbau öffnet die ursprünglich zentrale Treppenanlage, die den Gärtner-Bau in eine Nord- und Südhälfte gliedert, zu einem Lichthof und erweitert den Grundriss zu einer Dreiflügelanlage, die zwei Innenhöfe einschließt.
Der Stil Bestelmeyers zeigt sich bereits im Lichthof. Aber auch viele weitere bauliche Details lassen auf eine Art Synthese des Jugendstils mit byzantinischem Einfluss schließen. Die Säulen im Lichthof zeigen jeweils ein anderes, phantasievolles Kapitell, außerdem finden sich im gesamten Bestelmeyer-Bau verschiedene Mosaike und Tiermotive. Interessant ist hierbei auch der Eingang auf der Seite der Amalienstraße, der entfernt die Rundbogenmotivik aufgreift, aber mit den Bestelmeyerschen Tiermotiven verbindet.

Kunstwerke im Umfeld des Gebäudes
Dem Betrachter erschließt sich eine vielfältige und abwechslungsreiche Auswahl an Kunstwerke rund um das Hauptgebäude der Ludwig-Maximilians-Universität.

Lichthof und Vestibül

Betritt man das Hauptgebäude der Universität von Osten (Geschwister-Scholl-Platz), sieht man im Vestibül des Gärtner-Baus drei Mosaikfelder, die nach einem Entwurf von Wilhelm Köppen (1876–1917) umgesetzt wurden, der im Zuge der Umgestaltung des Hauptgebäudes unter German Bestelmeyer in den Jahren 1909/10 tätig war. Den Boden im Lichthof des Hauptgebäudes ziert ebenfalls ein Mosaik Köppens. Das Mosaik folgt einem polygonalen Strukturverlauf. Das Medusenhaupt bildet das zentrale Motiv, welches von einem Sternenkreis eingefasst ist. In den umliegenden quadratischen Feldern sind abwechselnd Adler und Schlangen, insgesamt acht an der Zahl, kreisförmig eingearbeitet. Zwei Statuen der Bildhauer Knut Åkerberg und Bernhard Bleeker aus dem Jahre 1911 flankieren den Treppenaufgang im Lichthof des Hauptgebäudes. Zu sehen sind König Ludwig I (Knut Åkerberg, im Norden) und Prinzregent Luitpold (Bernhard Bleeker, im Süden). Die Eingangstür des Auditorium maximum, im ersten Obergeschoss auf der Seite des Lichthofs, zeigt ein Mosaikfeld von Julius Diez. Zu sehen ist die Göttin der Wissenschaft. Den Hintergrund bilden die Tierkreiszeichen und die Symbole der Fakultäten. Eine weitere Mosaikarbeit von Köppen ist der Wandbrunnen mit Uhr im Vestibül des Bestelmeyer-Anbaus im Westen des Auditorium maximum Richtung Amalienstraße.

Orgel von Georg Friedrich Steinmeyer (1960, "Weiße-Rose-Orgel")

Im Lichthof des Hauptgebäudes, gegenüber dem Audimax, befand sich bis zu seiner Zerstörung im Zweiten Weltkrieg das Mosaik Der Brunnen der Wissenschaften von Julius Diez. An der Stelle des Mosaiks wurde auf Bestreben des damaligen Rektors Joseph Pascher 1960 eine Orgel der Firma G. F. Steinmeyer & Co. (Oettingen) als Opus 1999 erbaut und am 23. Februar 1961 mit einem Konzert des Münchner Domorganisten Heinrich Wismeyer eingeweiht, der auch das Abnahmegutachten verfasst hatte. Ihren besonderen Namen trägt diese Orgel zum Gedenken an die Widerstandsgruppe Weiße Rose. Das Instrument hat 26 Register (1680 Pfeifen, 3 Transmissionen im Pedal) auf zwei Manualen und Pedal. 2012–2013 wurde die Orgel durch Markus Harder-Völkmann (Neubiberg) saniert und gereinigt, und eine Funksteuerung eingebaut. Sie ist regelmäßig in Konzerten in Kooperation mit der Weiße Rose Stiftung und "Uni-Kunst" zu hören. Die Disposition lautet:

 Koppeln: II/I, I/P, II/P
 Elektropneumatische Trakturen, fahrbarer Spieltisch.
 Anmerkungen:

Große Aula

Im ersten Obergeschoss im Südflügel des Gärtner-Baus liegt die Große Aula. Das Apoll-Mosaik in der Apsis dort ist ebenfalls das Werk von Wilhelm Köppen. Das Mosaik ist in fünf Wandfelder unterteilt. In der Mitte ist Apoll mit dem Sonnenwagen zu sehen, welcher von vier Pferden gezogen wird. Die zwei Felder je zur Linken und Rechten Apolls zeigen die Götter (v. l. n. r.) Hera, Athene, Hermes und Aphrodite. Darunter erstreckt sich ein Sockelfries, der bei Apoll folgende Inschrift, aus Sophokles Antigone, aufweist: "ΑΚΤΙΣ ΑΕΛΙΟΥ ΚΑΛΛΙΣΤΟΝ ΦΑΟΣ." (Strahl der Sonne, schönstes Licht.) Köppens Signatur befindet sich unter den Pferden des Apolls. Ergänzend zum Mosaik reihen sich unter dem Sockelfries die Büsten von Maximilian I. Joseph, Ludwig I., Maximilian II., Ludwig II., Otto I., Prinzregent Luitpold und Ludwig III.

UniGalerieLMU
Die UniGalerie der Ludwig-Maximilians-Universität besteht seit Mai 2008. Die Räume der Galerie sind im Eingangsbereich der Studentenkanzlei im Hauptgebäude untergebracht.
Neben dem Auftrag, zeitgenössischen Künstlern und Künstlerinnen, besonders Absolventen der LMU, eine Plattform zu bieten, werden ebenfalls Ausstellungen mit historischen Kunstwerken aus eigenen Beständen der LMU konzipiert und umgesetzt. Die UniGalerieLMU unterhält Kooperationen mit "Kunst am CAS" und dem Projekt "Kunstbestand der LMU".

Gedenkstätte Weiße Rose

Das Hauptgebäude beherbergt das Museum DenkStätte Weiße Rose, welches von der Weiße Rose Stiftung e.V. geleitet wird und an die studentischen Aufstände im nationalsozialistischen Deutschland an der Universität in München erinnert.

Nutzung

Historische Nutzung
Das Hauptgebäude beherbergte zu seiner Entstehungszeit sowohl den Sitz der Universitätsleitung und der Verwaltung, als auch fast die gesamten Räumlichkeiten, die für den universitären Lehrbetrieb notwendig waren. Im Bau Gärtners befanden sich bereits zwölf Hörsäle, zahlreiche Seminarräume, diverse naturwissenschaftliche Sammlungen, Werkstätten und weitere Räumlichkeiten, die den diversen Fakultäten zur Verfügung standen und sich vor allem im Erdgeschoss sowie im ersten Obergeschoss des Nord- und Südflügels befanden. Die Zimmer des Mitteltraktes im ersten Obergeschoss waren fast ausnahmslos der Universitätsleitung vorbehalten. Unter anderem waren dort die Räume des Verwaltungsausschusses, der Kanzlei, das Sekretariat sowie das sehr prunkvoll ausgestattete Rektorat mit eigenem Vorzimmer untergebracht. Für repräsentative Zwecke wurde im Südflügel eigens die Große Aula errichtet, die vom ersten bis in das zweite Obergeschoss hinauf reichte. Das zweite Obergeschoss beherbergte sonst hauptsächlich die Universitätsbibliothek.

Heutige Nutzung
Auch heute noch dient das Hauptgebäude als Zentrale der Universität. Sowohl die Universitätsleitung als auch große Teile der Verwaltung sowie einzelne Institute befinden sich weiterhin in diesem Gebäude. In den zahlreichen Hörsälen finden ein Großteil der universitären Vorlesungen statt.

Literatur
Das Hauptgebäude der Ludwig-Maximilians-Universität in der Literatur über Friedrich von Gärtner (u. a. Architekten)
 Klaus Eggert: Der Baumeister König Ludwig I. Die Hauptwerke Friedrich von Gaertners. München 1963.
 Oswald Hederer: Friedrich von Gärtner. 1792-1847. Leben, Werk, Schüler. Prestel-Verlag, München 1976, ISBN 3-7913-0105-5.
 Winfried Nerdinger (Hrsg.): Friedrich von Gärtner. Ein Architektenleben. 1791-1847. Mit den Briefen an Johann Martin von Wagner. Klinkhardt & Biermann Verlag, München 1992, ISBN 3-7814-0333-5.
 Nadia von Seckendorff: Die Universität München. Der Bau Friedrich von Gärtners. Unveröffentlichte Magisterarbeit der LMU, München 1985. (ein Exemplar in der Bibliothek des Architekturmuseums der TU München vorhanden)
 Heinz Thiersch: German Bestelmeyer. Sein Leben und Wirken für die Baukunst. Georg D. W. Callwey Verlag, München 1961.
 Florian Koch: German Bestelmeyer (1874–1942), Architekt. Tradition als Illusion der Permanenz. Der süddeutsche Kirchenbau, romantisch-retrospektiver Traditionalismus im Sakralbau der zwanziger und dreißiger Jahre.  München 2001. (Dissertation, LMU München 1999)

Das Hauptgebäude der Ludwig-Maximilians-Universität in Denkmälerinventaren
 Heinrich Habel (Hrsg.): Landeshauptstadt München. Ensembles, Baudenkmäler, archäologische Geländedenkmäler (= Denkmäler in Bayern. Regierungsbezirke. Bd. 1,1.) R. Oldenbourg Verlag, München 1985, ISBN 3-486-52391-0.
 Heinrich Habel, Johannes Hallinger, Timm Weski (Hrsg.): Landeshauptstadt München. Mitte. (= Denkmäler in Bayern. Kreisfreie Städte und Landkreise. Bd. I.2/1, Drittelband 1.) Karl M. Lipp Verlag, München 2009, ISBN 978-3-87490-586-2.
 Dehio-Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Bayern, Teil IV: München und Oberbayern. 3. Auflage, Deutscher Kunstverlag, München / Berlin 2006, ISBN 3-422-03115-4.

Sonstige relevante Literatur
 Hans-Dieter Nägelke: Hochschulbau im Kaiserreich. Historistische Architektur im Prozess bürgerlicher Konsensbildung. Ludwig Verlag, Kiel 2000, ISBN 3-93359809-5.
 Anja Hoffmann: Monumentalmalerei im Spannungsfeld zwischen Historismus und Jugendstil. Das Werk Wilhelm Köppen (1897-1917). Diss. Bonn 2009. .
 Luise Dirscherl (Hrsg.): Die Ludwig-Maximilians-Universität München in Geschichte und Gegenwart. Verlag Lutz Garnies, Haar 2010.

Weblinks

 uni-muenchen.de – Offizielle Webseite der LMU
 Staatliches Bauamt München 2: Das Hauptgebäude der LMU am Geschwister-Scholl-Platz
 Technische Universität München: Baupläne des Hauptgebäudes der LMU von Friedrich von Gärtner
 UniGalerieLMU

Einzelnachweise

Hauptgebaude
Hauptgebaude Ludwigmaximiliansuniversitat
Hauptgebaude Ludwigmaximiliansuniversitat
Munchen, Ludwigmaximiliansuniversitat
Bauwerk des Historismus in München
Neuromanisches Bauwerk in München
Erbaut in den 1840er Jahren
Bauwerk in der Maxvorstadt
Disposition einer Orgel
Bauwerk des Rundbogenstils in Bayern


Dragutin Lerman (24 August 1863 - 12 July 1918) was a Croatian explorer.

Biography
Lerman was born in Požega, Slavonia, but he left his home very early. He was a member of the 1882 Henry Morton Stanley expedition to Congo and was one of Stanley's most trusted men. ("The Croat is energetic, cautious, in high spirits...")

Later, he was the confidant of Leopold II, King of the Belgians and the very representative of the Belgian government in the Congo. His first exploration trip lasted from 1882 to 1885, the second from 1888 to 1890, and the third between 1892 and 1894. The fourth lasted six months during 1896. During the journey through Congo in 1882, he discovered huge waterfalls on the Kouilou River, (or Kwil), and named them the Zrinski chutes to honor the national family of rulers (Nikola Zrinski and Petar Zrinski of Međimurje) from his native country.

His diary was transferred into two books. The first, published in 1891 under the title Dnevnik iz Afrike (Diary from Africa), was written and printed by his friend from Požega, Julije Kempf, whom Lerman informed about the course of the exploration. The second one was published in 1894 with the title Novi dnevnik iz Afrike (New diary from Africa). Lerman provided inspiration for two additional explorers (Mirko and Stjepan Seljan) who were mapping Africa and South America at the turn of the 20th century.

A big part of the collection that Lerman brought home from the Congo, 493 artifacts, was donated to the Ethnographic Museum in Zagreb and has been part of the permanent exhibition ever since. His original diary is in the archives of the Croatian Academy of Sciences and Arts.

He died in Kreševo, Bosnia and Herzegovina, where his gravestone is still visible.

Sources

External links
Croatian Cartographers

1863 births
1918 deaths
People from Požega, Croatia
Croatian explorers
Explorers of Africa
Explorers from Austria-Hungary
Congo Free State people

Dragutin Lerman


كامبريدجشاير المعروف أيضا، تاريخيا، باسم  مقاطعة كامبردج؛ هي مقاطعة في إنجلترا، على الحدود مع لينكولنشير شمالاً، نورفولك في الشمال الشرقي، سوفولك شرقاً، اسكس وهيرتفوردشير جنوباً، وبيدفوردشير ونورثهامبتونشير غرباً. كامبريدجشاير الحديثة تشكلت من المقاطعة التاريخية كامبردج وهونتينغدونشير، بالإضافة إلى جزيرة ألي وجزء من مدينة بيتربورو؛ كما تحتوي على معظم المنطقة المعروفة باسم مستنقع السيليكون. عاصمة المقاطعة هي كامبردج. هناك اتفاقية توأمة بين كامبريدجشاير مع فيرسن في ألمانيا.

التاريخ
كانت كامبريدجشاير موقع لبعض من المستوطنات في المملكة المتحدة في العصر الحجري الحديث. كما ورد ذكر كامبريدجشاير في كتاب ونشيستر تحت اسم "Grantbridgeshire" (أو بالأحرى Grentebrigescire). التي تغطي جزءا كبيرا من شرق انجليا.
في 1888 تكون مجلس المقاطعة. طبقا لقانون الحكم المحلي لعام 1972 تم دمج المقاطعة مع هونتينغدون وبيتربورو فكان الناتج ما يسمى بكامبريدجشاير.
وهناك كمية كبيرة من الآثار من العصر الحجري، العصر البرونزي و العصر الحديدي في شرق كامبريدجشاير.
فوج كامبريدجشاير (النمور) وحدة للجيش تنتمي للمقاطعة قاتلوا في جنوب أفريقيا، والحرب العالمية الأولى والحرب العالمية الثانية. نظرا لطبيعة الأرض المنبطحة وقربها من القارة، تم بناء العديد من القواعد الخاصة بسلاح الجو الملكي البريطاني وسلاح الجو الأمريكي في الحرب العالمية الثانية. اعترافاً بفضل المقاطعة، فالمقبرة الأمريكية في إنجلترا والنصب التذكاري الاميركي في الحرب العالمية الثانية تقع في كامبريدج. الوثائق التاريخية الأصلية الخاصة بكامبريدجشاير محفوظة في دار كامبريدجشاير للمحفوظات والدراسات المحلية.

الجغرافيا
أغلب مناطق المقاطعة منخفضة للغاية ومستنقع هولم هو أدنى نقطة في المملكة المتحدة عند 2.75 م تحت مستوى سطح البحر. وأعلى نقطة هي في قرية شيشل العظمى بارتفاع 146 متر فوق مستوى سطح البحر. كما تضم العديد من التلال.

السياسة
كامبريدجشاير تحتوي على سبعة دوائر انتخابية برلمانية: كامبريدج، هونتينغدون، شمال شرق كامبريدجشاير، شمال غرب كامبريدجشير، بيتربورو، جنوب كامبريدجشير، جنوب شرق كامبريدجشاير.

التعليم
كامبريدجشاير لديها نظام تعليمي شامل يضم 12 مدرسة مستقلة وأكثر من 240 من المدارس الحكومية. وتضم أيضا جامعة كامبريدج والتي تعد ثاني أقدم الجامعات في العالم الناطقة باللغة الإنجليزية، وتعتبر واحدة من أعرق المؤسسات الأكاديمية في العالم. كما تضم جامعة انجليا رسكين وواحدة من المراكز الإقليمية للجامعة المفتوحة.

مشاهير الناس من كامبريدجشاير
أشهر الشخصيات التي تنتمي إلى كامبريدجشاير هي أوليفر كرومويل، ورئيس الوزراء جون ميجور

مراجع

وصلات خارجية
 Cambridgeshire County Council
 Cambridgeshire.net community directory
 The Fens of North Cambridgeshire
 Cambridge Market Place Webcam
 Cambridgeshire Family History Society
 Cambridgeshire Community Archive Network
 Cambridgeshire Churches website.

كامبريدجشير
مقاطعات إنجلترا
مقاطعات إنجلترا انحلت في 1965
مقاطعات إنجليزية أسست في 1974
مقاطعات إنجليزية أسست في العصور القديمة
مقاطعات لاحضرية

كامبريدجشير


L'OTAN (l'Organisation du traité de l'Atlantique Nord) entretient des relations étrangères avec de nombreux pays non membres à travers le monde. L'OTAN gère un certain nombre de programmes qui fournissent un cadre pour les partenariats entre elle-même et des pays non membres, généralement basés sur l'emplacement de ces pays. Il s'agit notamment du Conseil de partenariat euro-atlantique et du Partenariat pour la paix.

Europe
Cinq États membres de l'Union européenne, qui ont tous déclaré leur non-alignement sur des alliances militaires, ne sont pas membres de l'OTAN : l'Autriche, Chypre, l'Irlande, Malte et la Suède. De plus, la Suisse, qui est entourée par des pays membres de l'UE, a également maintenu sa neutralité en restant non membre de l'UE. Tous ces pays, à l'exception de Chypre, ont rejoint le programme du Partenariat pour la paix. L'OTAN entretient également des relations diplomatiques avec les 5 micro-États européens : Andorre, Liechtenstein, Monaco, Saint-Marin et la Cité du Vatican.

Albanie

Membre de l'OTAN depuis le 1er avril 2009

Arménie
L'Arménie maintient des relations positives avec les membres de l'OTAN et a adhéré au programme de partenariat pour la paix, au Conseil de partenariat euro-atlantique et au plan d'action individuel pour le partenariat. Cependant, il est peu probable que l'Arménie rejoigne l'OTAN car ses politiques l'alignent plus étroitement sur les intérêts de la Russie, et elle reste membre de la Communauté des États indépendants et de l'Organisation du Traité de sécurité collective. L'Arménie s'est retirée de sa participation aux exercices militaires de l'OTAN en Géorgie le 8 mai 2009, en raison du soutien présumé du secrétaire général de l'OTAN à l'Azerbaïdjan, ce qui rend peut-être encore moins probable que l'Arménie rejoigne l'OTAN dans le futur. L'Arménie participe cependant à certaines opérations de maintien de la paix de l'OTAN. L'Arménie a déployé environ 130 soldats en Afghanistan, dans le cadre de la Force internationale d'assistance à la sécurité (FIAS) dirigée par l'OTAN. Ils ont servi sous commandement allemand pour protéger un aéroport à Konduz.

Azerbaïdjan
Selon une source diplomatique de l'OTAN, en août 2009, certains responsables clés du siège de l'OTAN à Bruxelles faisaient pression pour engager l'Azerbaïdjan sur la question de l'adhésion. « La Turquie, la Roumanie, l'Italie, la Pologne, le Royaume-Uni et les États baltes » font partie des membres qui soutiennent l'adhésion de l'Azerbaïdjan à l'OTAN. Alors que le président azerbaïdjanais Ilham Aliyev a généralement soutenu la non-belligérance (mais pas la neutralité en raison du conflit non résolu avec l'Arménie sur le Haut-Karabagh) depuis son arrivée au pouvoir en 2003, l'Azerbaïdjan a accueilli des exercices militaires de l'OTAN et des réunions de haut niveau en 2009. Le conflit non résolu sur le Haut-Karabagh constituerait un obstacle majeur à l'adhésion. L'Azerbaïdjan a officialisé sa politique de non-alignement sur une structure géopolitique/militaire lorsqu'il est devenu membre à part entière du Mouvement des non-alignés en 2011.

Chypre
Chypre est le seul État membre de l'UE qui n'est ni membre de l'OTAN ni membre du Partenariat pour la paix (PpP). Le Parlement chypriote a voté en février 2011 pour demander son adhésion au programme, mais le président Demetris Christofias a opposé son veto à la décision car cela entraverait ses tentatives de négocier la fin du conflit chypriote et de démilitariser l'île. La Turquie, membre à part entière de l'OTAN, opposera probablement son veto à toute tentative de Chypre de s'engager avec l'OTAN jusqu'à ce que le différend soit résolu. Le vainqueur de l'élection présidentielle chypriote de février 2013, Nicos Anastasiades, a déclaré qu'il avait l'intention de demander à adhérer au programme PPP peu après sa prise de fonction L'actuel ministre des Affaires étrangères, Nicos Christodoulides, a rejeté l'adhésion chypriote à l'OTAN ou au Partenariat pour la paix, préférant maintenir les affaires étrangères et la défense de Chypre au sein du cadre commun de l'Union européenne.

Finlande

Membre de L'OTAN depuis le 4 avril 2023

France

Membre fondateur depuis le 4 avril 1949

Géorgie

Irlande
L'Irlande est membre du programme Partenariat pour la paix (PpP) de l'OTAN depuis 1999 et est membre du Conseil de partenariat euro-atlantique (CPEA) de l'alliance, mais n'a jamais officiellement demandé à devenir membre à part entière de l'OTAN en raison de sa politique traditionnelle de la neutralité militaire. L'Irlande participe au processus de planification et d'examen du PPP (PARP), qui vise à accroître l'interopérabilité de l'armée irlandaise, les forces de défense, avec d'autres États membres de l'OTAN et à les mettre en conformité avec les normes internationales acceptées afin de réussir le déploiement avec d'autres professionnels de forces militaires dans les opérations de maintien de la paix à l'étranger.

La politique du gouvernement irlandais pour le déploiement de troupes dans des missions dirigées par l'OTAN exige que les missions soient mandatées par les Nations Unies (par le biais d'une résolution du Conseil de sécurité de l'ONU ou d'une résolution de l'Assemblée générale de l'ONU), soutenues par le cabinet et approuvées par le Dáil Éireann (le parlement irlandais). Ce maillage bureaucratique est souvent appelé le « triple verrouillage » () de l'Irlande. L'Irlande a fourni un nombre limité de troupes à la Force internationale d'assistance à la sécurité (FIAS) dirigée par l'OTAN en Afghanistan (2001-2014) et soutient la Force au Kosovo (KFOR) dirigée par l'OTAN, qui a été sanctionnée par des résolutions du CSNU.

L'opinion publique en Irlande continue de favoriser une politique de neutralité dans les conflits armés, et actuellement aucun grand parti politique ne soutient pleinement l'adhésion à l'OTAN. Il y a eu, et continue d'être, un certain nombre de politiciens qui soutiennent l'adhésion de l'Irlande à l'OTAN, principalement au sein du parti de centre-droit Fine Gael, mais la majorité des partis politiques irlandais n'y songent pas. Il est largement admis qu'un référendum devrait être organisé avant que des changements puissent être apportés à la neutralité ou à l'adhésion à l'OTAN. L'ancien secrétaire général de l'OTAN Anders Fogh Rasmussen a déclaré lors d'une visite dans le pays en 2013 que la « porte est ouverte » pour que l'Irlande rejoigne l'OTAN à tout moment.

Kosovo
Le Kosovo a soumis une candidature pour rejoindre le programme PPP en juillet 2012, bien que son manque de reconnaissance par quatre États membres de l'OTAN puisse entraver son adhésion.

Moldavie

La  Moldavie n'envisage pas pour le moment d'adhérer à l'OTAN. Elle a participé au programme Partenariat pour la paix et au Plan d'action individuel pour le partenariat. L'ancien gouvernement communiste était considéré comme davantage allié à la Russie et est déjà membre de la Communauté des États indépendants. En avril 2009, la Moldavie a annoncé qu'elle ne participerait pas aux exercices militaires de juin de l'OTAN. Le nouveau parti au pouvoir, l'Alliance pour l'intégration européenne, élu lors des élections parlementaires moldaves de juillet 2009, a jusqu'à présent refusé de prendre des mesures pour le faire progresser vers l'adhésion ou se retirer de la Communauté des États indépendants, et nie avoir prévu de faire soit. La Moldavie a également un conflit interne en cours avec le territoire de la Transnistrie.

Roumanie

Membre de l'OTAN depuis le 29 mars 2004

Russie

En avril 2009, le ministre polonais des Affaires étrangères, Radosław Sikorski, propose d'inclure la Russie dans l'OTAN. En mars 2010, cette suggestion a été répétée dans une lettre ouverte co-écrite par les experts allemands de la défense, le général Klaus Naumann, Frank Elbe, Ulrich Weisser et l'ancien ministre allemand de la Défense Volker Rühe. Dans cette lettre, il était suggéré que la Russie devait avoir sa place dans le sillage d'un monde multipolaire émergent afin que l'OTAN puisse contrebalancer les puissances asiatiques émergentes. Cependant, les dirigeants russes ont clairement indiqué que la Russie ne prévoyait pas de rejoindre l'alliance, préférant maintenir la coopération à un niveau inférieur. L'envoyé russe auprès de l'OTAN, Dmitri Rogozine, aurait déclaré : « Les grandes puissances ne rejoignent pas les coalitions, elles créent des coalitions. La Russie se considère comme une grande puissance », bien qu'il ait déclaré que la Russie n'excluait pas l'adhésion à un moment donné dans le futur.

Serbie
L'OTAN a historiquement combattu les forces bosno-serbes pendant la guerre de Bosnie et est intervenue en 1999 dans la guerre du Kosovo en bombardant des cibles en Serbie (qui faisait alors partie de la Communauté d'États de Serbie-et-Monténégro). Après le renversement du président Slobodan Milošević, la Serbie a voulu améliorer ses relations avec l'OTAN. Bien que l'adhésion future à l'alliance militaire soit très controversée, car les partis politiques et la société éprouvent encore de la rancœur à l'égard de la campagne aérienne menée par l'OTAN en 1999. Dans les années sous le Premier ministre Zoran Đinđić, le pays (alors Serbie et Monténégro) n'a pas exclu de rejoindre l'OTAN. Mais après l'assassinat de Đinđić en 2003, Belgrade a de plus en plus commencé à privilégier une voie de neutralité militaire (officiellement déclarée en 2007).

Les indépendances ultérieures du Monténégro et du Kosovo ont tendu les relations entre la Serbie et l'OTAN. La Serbie a cependant rejoint le programme du Partenariat pour la paix lors du sommet de Riga en 2006. Alors que ce programme est parfois la première étape vers une adhésion à part entière à l'OTAN, il n'est pas certain que la Serbie le perçoive comme le signal d'une intention de rejoindre l'alliance

À la suite du soutien ouvert de l'OTAN à la déclaration d'indépendance du Kosovo en janvier 2008, le soutien en faveur de l'intégration à l'OTAN a fortement chuté. Un sondage antérieur à septembre 2007 avait montré que seulement 28 % des citoyens serbes soutenaient l'adhésion à l'OTAN, dont 58 % soutenaient le Partenariat pour la paix. Les seuls partis politiques qui soutiennent actuellement l'intégration à l'OTAN sont le Parti démocrate libéral et ld Mouvement serbe du renouveau. Le Parti démocrate a abandonné son attitude pro-OTAN, affirmant que le Partenariat pour la paix était suffisant.

Bien que les priorités actuelles de la Serbie n'incluent pas l'adhésion à l'OTAN, l'Alliance a invité la Serbie à participer au programme d'élargissement dès que le pays sera prêt. Le , le ministre serbe de la Défense, Dragan Šutanovac, a signé l'accord d'échange d'informations avec l'OTAN, l'une des conditions préalables à une adhésion plus complète au programme du Partenariat pour la paix.

En 2015, la Serbie a mis en œuvre son premier plan d'action de partenariat individuel avec l'OTAN, elle participe régulièrement à ses manœuvres militaires et a accueilli un exercice conjoint de protection civile avec l'OTAN en 2018.

Suède

Ukraine

Au début de 2008, le président ukrainien, le premier ministre et le chef du parlement ont envoyé une lettre officielle pour demander le plan d'action pour l'adhésion. L'idée de l'adhésion de l'Ukraine à l'OTAN a reçu le soutien d'un certain nombre de dirigeants de l'OTAN. Lors du sommet de Bucarest en 2008, le secrétaire général de l'OTAN, Jaap de Hoop Scheffer, a déclaré lors d'une conférence de presse que la Géorgie et l'Ukraine finiraient par rejoindre l'OTAN. Au sein de la commission de travail OTAN-Ukraine, les responsables de l'OTAN ont rassuré les responsables ukrainiens sur leur volonté d'inviter leur pays à rejoindre l'Alliance. Le vice-ministre russe des Affaires étrangères, Alexander Grushko, a annoncé que l'adhésion de l'Ukraine à l'OTAN n'était pas dans l'intérêt supérieur de la Russie et n'aiderait pas les relations entre les deux pays.

L'élection de 2010 a rendu Viktor Ianoukovitch président ukrainien et a marqué un revirement dans les relations de l'Ukraine avec l'OTAN. En février 2010, il a déclaré que les relations de l'Ukraine avec l'OTAN étaient actuellement « bien définies » et qu'il n'était « pas question que l'Ukraine rejoigne l'OTAN ». Il a déclaré que la question de l'adhésion de l'Ukraine à l'OTAN pourrait « surgir à un moment donné, mais nous ne le verrons pas dans un avenir immédiat ». Lors de sa visite à Bruxelles en mars 2010, il a en outre déclaré qu'il n'y aurait aucun changement dans le statut de l'Ukraine en tant que membre du programme de sensibilisation de l'alliance. Il a ensuite réaffirmé lors d'un voyage à Moscou que l'Ukraine resterait un « État européen non aligné ». Puis, le 3 juin 2010, le parlement ukrainien a voté pour exclure l'objectif « d'intégration dans la sécurité euro-atlantique et l'adhésion à l'OTAN » de la stratégie de sécurité nationale du pays dans un projet de loi rédigé par Ianoukovitch lui-même.

Au cours des manifestations d'Euromaïdan, Ianoukovitch a fui l'Ukraine en février 2014. Le gouvernement intérimaire de Iatseniouk qui est arrivé au pouvoir a d'abord déclaré, en référence au statut de non-aligné du pays, qu'il n'envisageait pas d'adhérer à l'OTAN. Cependant, à la suite de l' intervention militaire russe en Ukraine et des élections législatives d'octobre 2014, le nouveau gouvernement a fait de l'adhésion à l'OTAN une priorité. Le 23 décembre 2014, le parlement ukrainien a renoncé au statut de non-aligné de qui « s'est avéré inefficace pour garantir la sécurité de l'Ukraine et protéger le pays des agressions et pressions extérieures ». L'Ukraine et l'OTAN ont depuis lors organisé des séminaires conjoints ainsi que des exercices et des opérations tactiques et stratégiques conjoints.

Depuis le début de l' intervention militaire russe en Ukraine en 2014, le soutien public à l'adhésion de l'Ukraine à l'OTAN a considérablement augmenté. Depuis juin 2014, les sondages montrent qu'environ 50 % des personnes ont demandé un soutien vocal pour l'adhésion ukrainienne.

A l'international
En 2006, l'ambassadeur des États-Unis à l'OTAN de l'époque, Ivo H. Daalder, a conceptualisé avec James Goldgeier le terme de « Global NATO ». Par la suite, des idées d'adhésion de divers États ont été lancées : le Brésil, l'Afrique du Sud, Singapour, l'Inde, Israël, et le plus souvent l'Australie, le Japon, la Corée du Sud, la Nouvelle-Zélande et la Colombie. L'idée est de transformer l'institution de la guerre froide en une « Alliance mondiale des démocraties ».

Australie
La question de l'adhésion de l'Australie à l'OTAN est souvent évoquée. L'Australie est même qualifiée de « membre de facto de l'OTAN ». L'Australie est désignée par l'OTAN comme l'un de ses « partenaires à travers le monde », acceptant de travailler sur la gestion des crises et des conflits, les situations post-conflit, la reconstruction et la facilitation de l'aide humanitaire et des secours en cas de catastrophe. L'OTAN et l'Australie ont signé une déclaration politique conjointe en juin 2012, suivie de la signature d'un programme individuel de partenariat et de coopération en février de l'année suivante.

Le général Knud Bartels, alors président du Comité militaire de l'OTAN, a souligné la nécessité d'une "coopération substantielle et pratique, pour apprendre les uns des autres, partager les meilleures pratiques et développer des normes communes, car l'OTAN et l'Australie entretiennent un partenariat solide et s'engagent à renforcer leurs capacités à travailler ensemble pour mieux relever les futurs défis mondiaux ».

Colombie
La Colombie est le dernier partenaire en date de l'OTAN et la Colombie a accès à toute la gamme des activités de coopération que l'OTAN propose à ses partenaires. L'OTAN et la Colombie ont conclu un accord de partenariat en vue de renforcer le dialogue et la coopération pour relever les défis de sécurité communs. Proche allié stratégique et partenaire commercial des membres de l'OTAN, les États-Unis et l'Espagne, la Colombie a été un fervent partisan de l'OTAN et de ses actions. En 2009, le gouvernement colombien a demandé à faire partie de l'ISAF et à travailler avec le contingent espagnol dans les opérations de détection de mines, mais cela ne s'est pas concrétisé en raison du conflit interne auquel la Colombie a été confrontée. En , la Colombie a voté en faveur de la résolution 1973 du Conseil de sécurité des Nations unies, autorisant ainsi officiellement l'intervention militaire de l'OTAN dans la première guerre civile libyenne. En , la Colombie a été amendée dans l'OTAN ATP-56 (B) qui a donné à la Colombie le statut «d'associé» et pour rétablir les capacités de ravitaillement air-air avec les pays membres de l'OTAN.

Inde
En , l'alliance de l'OTAN a invité l'Inde à être un partenaire dans sa défense antimissile balistique (BMD). Selon les rapports, un haut responsable de l'OTAN a déclaré s'adressant aux représentants indiens : « Vous avez une menace de missile qui vous fait face. Nous avons une menace de missiles qui nous guette. C'est différent, mais notre capacité à nous défendre pourrait être la même. Nous coopérons sur ce genre de questions. [...] Les démocraties sont confrontées à des défis communs. Nous devons travailler ensemble et résoudre. Nous devons coopérer, car individuellement, nous ne pouvons pas faire face à de telles menaces. Il est préférable de traiter ces problèmes en commun plutôt que de les traiter individuellement. VK Saraswat, l'architecte du programme indien BMD, a par la suite déclaré : « Nous analysons le rapport. C'est à l'étude ».

L'ambassadeur américain de l'OTAN de l'époque, Ivo H. Daalder, a suggéré que l'Inde devrait se détourner de son rôle de non-aligné et rejoindre l'OTAN. Selon une analyse de Voice of Russia, Robert Pshel, chef du bureau d'information de l'OTAN à Moscou« je suis d'accord avec M. Daalder sur le fait que de nombreuses menaces modernes sont mondiales et qu'il n'est guère possible de les combattre sans des puissances émergentes comme l'Inde ». Daalder a en outre déclaré : « Le dialogue devrait porter sur la manière dont le concept indien de sa propre sécurité et de la sécurité internationale s'intègre au concept de sécurité internationale de l'OTAN et sur la manière dont l'OTAN en tant qu'acteur et l'Inde en tant que pays peuvent travailler ensemble pour promouvoir la sécurité ».

Les États-Unis et l'Inde ont déjà étudié la possibilité d'un système de défense antimissile conjoint, bien que l'ancien secrétaire à la Défense, Robert Gates, ait déclaré que « les pourparlers n'en étaient qu'à leurs débuts ». Boris Volkonsky, de l'Institut russe de recherche stratégique, aurait déclaré qu'« un allié comme l'Inde renforcerait la main de Washington en Asie du Sud et du Sud-Ouest et dans d'autres régions du monde ». Une analyse de Voice of Russia a spéculé sur une arrière-pensée supplémentaire d'une peur commune indienne et américaine du « dragon montant de la Chine ».

Et si la plupart des membres de la communauté stratégique indienne admettent volontiers que la mission de l'OTAN en Afghanistan coïncide avec l'intérêt stratégique de l'Inde à stabiliser ce pays, ils n'en concluent pas nécessairement que l'Inde et l'OTAN doivent développer une coopération plus étroite. On pense que de nombreux analystes indiens doutent des implications possibles pour la position internationale de leur pays s'il développait des liens plus étroits avec l'OTAN. Dans un rapport publié par la revue de l'OTAN, il a déclaré : « Le choix doit être clair: exploiter le potentiel de l'OTAN en tant que forum de consultation et de coopération est une situation « gagnant-gagnant », tant pour l'Inde que pour l'Alliance ».

Israël

Japon
La coopération entre le Japon et l'OTAN a commencé en 1990, le Japon a été l'un des premiers « partenaires à travers le monde » lorsque la relation s'est formalisée. Le Japon a approfondi ses relations en avril 2013 avec une déclaration de politique commune et, en , a signé des accords relatifs aux efforts de lutte contre le terrorisme et la piraterie. Le Japon a également participé à la Force internationale d'assistance à la sécurité dirigée par l'OTAN en Afghanistan et aux efforts de stabilisation dans les Balkans au cours des années 1990.

Mongolie
Le programme individuel de partenariat et de coopération OTAN-Mongolie a été approuvé le . Il s'agit de la première application de la nouvelle politique de partenariats flexibles avec des partenaires mondiaux.

Nouvelle-Zélande
En 2001, l'OTAN et la Nouvelle-Zélande ont marqué leur volonté de renforcer leur coopération en signant conjointement un programme individuel de partenariat et de coopération en . La Nouvelle-Zélande a apporté de précieuses contributions aux efforts menés par l'OTAN en Afghanistan, d'abord dans le cadre de la Force internationale d'assistance à la sécurité, puis dans le cadre de la nouvelle mission (appelée «  ») de formation, de conseil et d'assistance aux forces et institutions de sécurité afghanes.

Voir aussi
 Plan d'action de partenariat individuel
 Conseil de partenariat euro-atlantique
 Élargissement de l'OTAN
 Allié majeur non-OTAN, tel que désigné par le gouvernement des États-Unis
 Partenariat pour la paix
 Retrait de l'OTAN

Notes et références

Notes

Références

Pages avec des traductions non relues

Politique étrangère de l'OTAN


قصر رغدان بناه الملك المؤسس عبد الله الأول بن الحسين، وهو أول صرح هاشمي في الأردن حيث كان يسكن أول أمره - لدى قدومه إلى مدينة عمان، في دار متواضعة من البناء العثماني مقابل المدرج الروماني، كما اتخذ رابية في منطقة ماركا مقراً لاستقبال الوفود وإقامة الاحتفالات.

وبعد أن نجح الملك عبد الله الأول في مفاوضاته مع الإنجليز، والحصول على اعتراف بريطاني بحكومة مستقلة في شرق الأردن، عمد الملك عبد الله الأول سنة 1924م بالتزامن مع الإعمار الهاشمي الأول إلى اختيار مكاناً مرتفعاً يطلّ على وسط مدينة عمان ليبني فيه مقرّاً لقصر الحاكم، وسمّي القصر الجديد باسم رغدان، بمعنى الرغد والهناء وليكون مبعثاً للأمل والتفاؤل؛ كما أراد أن يكون تصميم بناء القصر متمتعاً بالفخامة والجماليات المتسمة بالبساطة ومنسجماً مع التاريخ العظيم لمدينة عمّان وتميز بنوافذ زجاجية ملونة على نمط المسجد الأقصى المبارك.

موقع قصر رغدان
يقع القصر في نهاية الهضبة الممتدة والمنفتحة نحو الغرب، والتي تسمى بالطهطور، وتعني أكوام الحجارة الكثيرة والمتراكمة. كما يجدر القول أن جبل القلعة في مدينة عمان هو جزء من منطقة الطهطور وذلك قبل إجراءات الترميم وإعادة البناء لآثار جبل القلعة. أطلق على القصر عدة مسميات منها: القصر الكبير والمقر العالي ورئاسة الديوان الأميري ورئاسة الديوان الهاشمي ثم استقر على تسمية الديوان الملكي الهاشمي حيث ضم القصور الملكية والدوائر الإدارية والتنظيمية التابعة لها.

البناء المعماري
تظهر الوقائع التاريخية أن بناء القصر قد استغرق ثلاث سنوات، وقد ابتدأ بناؤه من عام 1924م إلى عام 1927م وبكلفة (1600 جنيه فلسطيني)، وكان أول افتتاح للقصر هو عندما استقبل الأمير عبد الله الأول الشعراء فيه. وقد قدم لبنائه المهندسون المعماريون من مدن: دمشق ونابلس والقدس، واستوحوا تصميماته في الزخرفة والتشكيل والنقش من فن العمارة الإسلامية، وبذلوا جهودهم لإبراز الطابع المعماري للقصر من خلال تزيين الواجهة الأمامية للبناء الشرقي بالزنابق ورؤوس الرماح والنوافذ القوسية الشكل والأعمدة المنحوتة والمدخل المهيب. وامتداد القصر هو عبارة عن سور طويلٌ جداً يلتقي أطرافه مع جبل القلعة. فإذا كان المرء واقفاً في وسط الساحة الهاشمية ثم أجال ببصره باتجاه الغرب نحو الأعلى فإنه يرى سور مدينة عمان بحجارته الضخمة تمتد على طول حافة الجبل - المقام عليه القصر؛ نحو بقايا القلعة القديمة بأعمدتها الضخمة فوق جبل الطهطور- التي كانت في السابق معبداً؛ وشوارعها المبلطة التي كانت أيضاً أسواقاً في السابق. زرعت بلدية عمان المنطقة المحيطة بالقصر بالأشجار الحرجية ما بين الأعوام 1931 و 1934.

مقر الحكم
يعتبر قصر رغدان البيت الهاشمي الأول ومقراً للحكم والقيادة، وهو بيت السياسة والأمة التي تصدر منه قرارات الدولة في شؤون العلاقات الخارجية وقرارات الحكم والإرادات الملكية ومنه تعيّن الحكومات وتمنح الأوسمة والألقاب والتكريمات ويصدر العفو الخاص والعام، وتبرم الاتفاقيات والمعاهدات وكان داراً للأدب والشعر، فقد كان الملك المؤسس عبد الله الأول بن الحسين يلتقي فيه جمعاً غفيراً من الأدباء والشعراء، مثل: عمر أبو ريشة، وعبد المنعم الرفاعي، وتيسير ظبيان ونديم الملاح وحسني فريز ومحمد أبو غنيمة وبديع البستاني ومحمد الشنقيطي وحمزة العربي وعبد المحسن الكاظمي، وفؤاد الخطيب، وكامل شعيب العاملي، وضياء الدين الرفاعي، وعرار: مصطفى وهبي التل. ويجب أن يذكر أنه في ذلك الوقت عندما كانت الأزمات تشتد في أي منطقة عربية، كان قصر رغدان الملاذ الآمن الذي يأوي إليه الأحرار العرب، حيث شهد قصر رغدان سنة 1939م مهرجاناً عربياً وسياسياً وقومياً، وقد كان الشاعران مصطفى وهبي التل وفؤاد الخطيب قد ألقيا فيه قصائدهما الشعرية. جمعت هذه الجلسات في كتاب «جلسات في رغدان» للدكتور يوسف هيكل.

مكونات القصر

يتم الدخول إلى القصر من خلال المدخل الأمامي الذي يطلّ على الساحة الرئيسية، والذي ترتفع درجاته للوصول إلى مصطبة ذات سقف مرتفع أمام باب خشبي عتيق، ويعلو هذا الباب شعار الدولة الأردنية الرسمي، والذي تم إقراره بموجب القرار رقم (558) الصادر عن المجلس التنفيذي في مجلس الأمة الأردني بتاريخ 25 آب، 1934م. ويعود فكرة تصميم هذا الشعار إلى سنة 1921م حين أراد الملك المؤسس عبد الله الأول بن الحسين أن تكون للدولة الحديثة شعاراً رسمياً.

يتميز بناؤه بالحجارة الرمادية التي نقلت من معان وعمل على عمارته أمهر المعماريين من دمشق ونابلس والقدس وأرّخ لإتمام بنائه سليم الحنفي بأبيات من الشعر خطها ونقشت في سقف الديوان الرئيسي من تأليف سعيد الكرمي:

يدخل الزائر إلى القصر من خلال الباب الرئيسي والذي يؤدي به إلى بهو مستطيل، ويدلف منه إلى حجرات القصر. يجد الزائر في جهة اليمين الحجرة الصغيرة التي ترتفع فيها دكّة للصلاة مصنوعة من خشب الزان وأرضيتها مصنوعة من خشب البارنيه؛ ويذكر أن الملك المؤسس عبد الله الأول كان يمضي أوقاته في الحجرة الصغيرة للعبادة والتهجد. ويمكن الدخول بواسطة الحجرة الصغيرة إلى قاعة مستطيلة ذات ستائر جميلة التصميم والزخرفة العلوية البديعة التصميم، ويحتوي البهو على طاولة مستديرة ذات مقاعد خشبية لعقد الاجتماعات واللقاءات.
هذا من جهة اليمين، أما من جهة اليسار بالنسبة للزائر، فإنه يدخل إلى مكتب الملك المؤسس عبد الله الأول وغرفة الاستقبال، وكان له في هذا المكتب مكتبة تم نقلها فيما بعد إلى مكان آخر للحفاظ على كتبها. كما يشاهد القاعة الواسعة إلى جوار مكتب الملك المؤسس المزينة بالنقوش الجميلة في السقف. وحين يتقدم الزائر إلى الأمام في البهو الرئيسي، فإنه يصعد درجاً باتجاهين اثنين: اليمين واليسار. وأثناء صعوده فإنه يواجه لوحة زجاجية تغطّي القوس الأوسط للبناء بأكمله، وتشتمل اللوحة على رسوم تشكيلية.

قاعة العرش
عندما يدخل الزائر قاعة العرش فإنه يواجه مدخلاً مصنوعاً من الخشب والزجاج المزين بإطار من الرخام المصقول والمرمر الأبيض، ثم يدخل إلى ساحة واسعة مرتفعة يتصدرها إيوان بيضاوي الشكل، والذي يتكون خلفيته من الشبابيك الزجاجية؛ كما يوجد مصطبة مرتفعة قليلاً، يوجد عليه كرسي العرش الهاشمي، وبجانب الكرسي منضدة عليها زاوية خشبية منحوتة باستخدام فنون الزخرفة العربية، وتستخدم الزاوية لوضع مصحف القرآن الكريم وسجل التشريفات؛ كما يوجد على اليمين علم الدولة الأردنية وعلى اليسار العلم الهاشمي (علم ملك المملكة الأردنية الهاشمية).

يبدو للناظر إلى قاعة العرش أنها تبدو متسعة، وهادئة وتضفي جواً من الوقار لأنه يتاح للزائر الفرصة في تأمل الزخارف الجميلة للسقف التي تتداخل فيها الرسومات لتشكل لوحة من لوحات الفن العربي الأصيل، والمقرنصات في الزوايا العلوية لقاعة العرش. وإلى جهة اليسار بالنسبة للزائر الذي يدخل قاعة العرش توجد بوابة واسعة ومرتفعة، تعتبر مدخلاً إلى استراحة الملك من أعباء الحكم، وتضم بداخلها بعضاً من الإهداءات المقدمة إلى الملوك الهاشميين مثل: مجسم قبة الصخرة المشرفة، والذي قدّم بمناسبة انتهاء مرحلة الاعمار الهاشمي الثالث في العام 1994م.

تم الانتهاء من بناء القاعة في عام 1927م الموافق لعام 1343 هجرية. وتمت في هذه القاعة مراسم مبايعة الملك عبد الله الأول بن الحسين على الحكم، وكما شهدت مراسم التتويج للملك عبد الله الثاني ابن الحسين. بلغت تكلفة إنشائه 1600 جنيه ساهم منها الأمير عبد الله الأول بمبلغ 700 جنيه خصمت على مدى 7 شهور من مخصصاته.

قاعات أخرى في القصر
كما تتعدد قاعات القصر في الطوابق العلوية، وجهة الدخول إليها بواسطة بوابة العرش من اليمين أو اليسار. وجميع هذه القاعات مخصصة للاجتماعات والاستقبال والطعام والضيافة، كما توجد مكاتب خاصة للنظر في شؤون الدولة. وتتوزع في الأنحاء زوايا زجاجية وخزائن خارجة من الجدران، وتضم بداخلها سيوفاً وقطعاً أهديت للملوك الهاشميين.
كما يحتوي القصر على الغرفة الخاصة بالشريف الحسين بن علي الذي عاد للإقامة في قصر رغدان سنة 1930م، وكان قد أنهكه المرض والتعب إلى أن توفي بتاريخ 3 حزيران، 1931م. ويذكر أن المقعدين الخشبيين الذين استخدمهما الشريف الحسين بن علي لا يزالان قابعين في مكانهما.

في الذاكرة الشعبية والشعرية

عرار
قصيدة عرار في استقبال عبد الرحمن الشهبندر عام 1939:

عبد المحسن الكاظمي
زار قصر رغدان في 1927 وقال فيه:

الأمير عبد الله الأول

خلال زيارة الأمير عبد الله الأول للرصيفة عام 1934 دار الحوار مع عرار شعريا فقال الأمير:

فرد عرار قائلا:

وقال الأمير أيضا مخاطبا ضياء الدين الرفاعي:

محمد كامل العاملي
قال في زيارته لعمان:

المراجع

انظر أيضا
 الأردن

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1926 في إمارة شرق الأردن
عمارة أردنية
قصور في الأردن
مبان ومنشآت في مدينة عمان
منازل اكتملت في 1926

قصر رغدان


An Cymbidium atropurpureum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Allen Rolfe. An Cymbidium atropurpureum in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cymbidium

Cymbidium atropurpureum


La statue de Napirasu est une statue du Département des antiquités orientales du musée du Louvre à Paris. C'est l'une des œuvres majeures de l'art élamite.

La reine Napirasu
Napirasu était l'épouse de Untash-Napirisha roi d'Élam dans le sud-ouest de l'Iran actuel qui a régné vers 1345 à 1305 av. J.-C. Son nom vient de Napirisha, une divinité de l'Élam. Elle était probablement la fille du roi babylonien Burna-Buriash II .

La statue
Elle a été retrouvée à Suse, la capitale de l'Elam.

La statue est de taille naturelle, mais la tête et la majeure partie du bras gauche manquent. La reine est debout vêtue d'une longue et large robe. Elle porte une chemise à manches courtes et avec quatre bracelets sur son bras droit. La partie supérieure de la chemise est décorée d'un motif de cercles avec des points ressemblant à des yeux. La jupe qu'elle porte semble s'enrouler autour du corps ; elle est ornée de motifs géométriques. La partie inférieure de la jupe semble figurer des franges. Les mains sont croisées sur le ventre, avec lesquelles le personnage adopte une posture de prière. Sur le devant se trouve une inscription en élamite gravée après moulage avec une malédiction contre quiconque endommagerait la statue ou son inscription. Sont invoqués les dieux élamites Napirisha, Kiririsha, Inshushinak. La statue était probablement autrefois décorée de feuilles d'argent et d'or .

La statue a été trouvée en 1903 par Jacques de Morgan (1857-1924) dans le temple de la divinité sumérienne Ninhursag, fondé par le roi sumérien Shulgi (environ 2094 à 2047 av.J.-C.). C'est sans doute l'origine babylonienne de la reine qui explique la présence de la statue dans le temple d'une divinité mésopotamienne et non élamite .

La statue présente la particularité d'être pleine et non pas creuse comme une cloche. Elle a été coulée dans un moule pour le noyau de bronze de teneur en étain de 11 %. La coque en couverture est en cuivre avec une teneur en étain de seulement 1% est réalisée avec la technique de la cire perdue. Les deux parties étaient solidarisées par des broches .

Notes et références

Liens externes

 https://ziggurat55.wordpress.com/2012/04/19/statue-de-la-reine-napirasu-epouse-duntash-napirisha/

Élam
Sculpture antique
Département des antiquités orientales du Louvre

Statue de Napirasu


Milan Vresk (Žarovnica pokraj Lepoglave, 27. siječnja 1937. – Zagreb, 11. siječnja 2003.), hrvatski zemljopisac, znanstvenik i publicist i zaslužni član Hrvatskog geografskog društva. Redoviti profesor na Geografskom odjelu Prirodoslovno-matematičkog fakulteta u Zagrebu. Bavio se urbanim i regionalnim zemljopisom te teorijom zemljopisa.

Životopis
Rodio se je u Žarovnici pokraj Lepoglave. Diplomirao je te doktorirao na Prirodoslovno-matematičkome fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, na kojem je asistent od 1965. godine. Magistrirao tri godine poslije. Docent 1974., a od 1982. izvanredni profesor te od 1988. kao redoviti profesor. 1972. godine postaje doktor zemljopisnih znanosti tezom "Kalničko prigorje".

Usavršavao se u Münchenu, Mainzu, Bonnu, Stuttgartu i Londonu. Bavio se urbanim zemljopisom i razvitkom gradova.

Objavio je 71 znanstveni rad u domaćim i inozemnim časopisima, od čega 44 rada u časopisima s međunarodno priznatom recenzijom.

Glavna djela su mu dva temeljna sveučilišna udžbenika  "Urbana geografija" i "Urbani sistemi u svijetu". Od ostalih djela tu su "Osnove urbane geografije", "Razvoj urbanih sistema u svijetu", "Grad u regionalnom i prostornom planiranju".

Bio je dugogodišnji voditelj znanstvenog projekta "Urbanizacija Hrvatske".

Izvori

Hrvatski geografi
Hrvatski publicisti

Milan Vresk


CarrefourSA, 1991 yılında Sabancı Holding ve Carrefour ortaklığında kurulan Maltepe, İstanbul merkezli süpermarket zinciri. İlk marketini 1993 yılında İçerenköy'de açmıştır.

Tarihçe

İlk marketi, yalnızca Carrefour adıyla 22 Kasım 1993 tarihinde İstanbul'un İçerenköy semtinde açılmıştır. Bu market aynı zamanda Türkiye'de açılan ilk süpermarket olmuştur. 1996 yılında ise CarrefourSA adı kullanılmaya başlanmıştır.

CarrefourSA, halka açık bir şirket olan Gima'yı 2005'te satın alarak İMKB'ye girmiş oldu. Gima'yla birleştikten sonra Gima hisseleri kapatıldı, 24 Ağustos 2006 tarihinden itibaren CarrefourSA hisseleri 2 pay hâlinde işlem görmeye başladı. Temmuz 2015'te bu paylar birleştirilerek tek hisse kodu altında işlem görmeye başladı.

25 Temmuz 2013'te Sabancı Holding, 141 Milyon Lira'ya Carrefour Nederland BV'den %12 hisse daha alarak payını %50,8'e çıkartmış ve yönetimi devralmıştır.

CarrefourSA'nın hipermarket, süpermarket, gurme market ve mini market türünde 2018 yılı itibarıyla Türkiye genelinde 596 marketi bulunmaktadır.

Birleşmeler
CarrefourSA, 1999 yılından bu yana Türkiye'de faaliyet gösteren pek çok market zinciriyle satın almalar yoluyla birleşme yaşamıştır.

Fransız Promodès'in 1999 yılında Carrefour ile birleşmesinin ardından Promodès'in Türkiye'de Continent adıyla faaliyet gösteren 3 hipermarketi CarrefourSA'ya katıldı.

Carrefour'un Fransa'daki diğer bir markası olan Champion marketler zinciri, Türkiye versiyonu olarak ChampionSA adıyla Kasım 2000'de Fulya'da açıldı. Ancak 2007 yılında, CarrefourSA isminin müşteriler tarafından daha çok tercih edilmesi sebebiyle bütün ChampionSA'lar CarrefourSA Express marketlere dönüştürüldü.

2005'te Gima ve Endinin sahibi olan Fiba Holding, bu iki marketin Koç Holding'e satışı için görüşmeler yürütüyordu. Ancak CarrefourSA'nın 132,5 milyon Dolar teklif vermesi üzerine üç gün içinde CarrefourSA'ya satılmıştır. Böylece 13 Temmuz 2005'te Gima'nın %65,33'ü, ve Endi'nin %34,95'i satın alınmış ve toplamda 81 mağaza devralınmıştır. Bu ani satışa Koç Holding tepki göstermiştir.

CarrefourSA Temmuz 2010'da Saya Grup'a bağlı yerel bir market zinciri olan Alpark'''ı 45 milyon Lira'ya satın aldı.

Şubat 2015'te, yerel bir market zinciri olan İsmarın 26 marketi satın alındı. Mart ayında 1e1 adında bir zincirin 29 şubesi 31 Milyon Lira'ya satın alındı. Mayıs ayında ise bir başka yerel market zinciri olan ve 201 marketi bulunan Kiler'', 429 milyon Lira'ya satın alındı. Böylece CarrefourSA 2015 yılı içinde 256 yeni markete sahip oldu.

Kaynakça

Ayrıca Bakınız

 Gima
 Champion, ChampionSA
 CarrefourSA Extra (Süper)
 SAbancı Holding

Türkiye merkezli süpermarketler
Türk perakendeci şirketler
1993'te kurulan şirketler
Sabancı Holding
Borsa İstanbul'daki şirketler

CarrefourSA


Below is a partial list of populated places in Vanuatu.

Populated places

Avire
Bunlap
Butmas
Forari
Ipikil
Ipota
Isangel
Lakatoro
Lamap
Loltong
Longana
Lorevilko
Luganville
Lenakel
Norsup
Port Olry
Port Vila - Capital
Rovo Bay
Sola
Sulphur Bay
Whitesands

References

Vanuatu

Cities
Vanuatu
Vanuatu

List of inhabited locations in Vanuatu


Hyopsodontidae es una familia extinta de mamíferos primitivos, pertenecientes al orden de los condilartros. Vivieron del Paleoceno al Eoceno en Norteamérica y Eurasia y generalmente se los considera parientes cercanos a los Perissodactyla (caballos, rinocerontes y tapires).

Por lo general eran pequeños animales insectívoros. El género más común es Hyopsodus.

Todos ellos eran pequeños ungulados, su tamaño iba desde el de una ardilla al de una comadreja. Aunque mayoritariamente eran herbívoros ya que carecen de sus poderosos caninos, los hiopsodóntidos todavía tenían una dentadura generalizada, con un conjunto completo de los incisivos, caninos, premolares y molares. Durante el Paleoceno en Europa alcanzaron un nivel alto de diversidad, con los géneros Louisina y Monshyus en Hainin y después en el Cernaysiano con el Tricuspiodon, el Paratricuspiodon y el Paschatherium.

Lista de géneros
 Aletodon Gingerich, 1977
 Chacomylus Williamson & Weil, 2011
 Dipavali Van Valen, 1978
 Dorraletes Gingerich, 1983
 Haplaletes Simpson, 1935
 Haplomylus Matthew, 1915
 Hyopsodus Leidy, 1870
 Litomylus Simpson, 1935
 Louisina Russell, 1964
 Microhyus Teilhard de Chardin, 1927
 Monshyus Sudre & Russell, 1982
 Palasiodon Chow et al., 1976
 Paratricuspiodon Russell, 1964
 Paschatherium Russell, 1963
 Phenacodaptes Jepsen, 1930
 Promioclaenus Trouessart, 1904
 Tricuspiodon Lemoine, 1885

Referencias

Condylarthra
Mamíferos del Eoceno
Mamíferos del Paleoceno

Hyopsodontidae


Vilhelm 4. af Bayern (født 13. november 1493, død 7. marts 1550), var regerende hertug af Bayern fra 1508 til 1550.

Vilhelm 4. var søn af hertug Albrecht 4. af Bayern-München og dattersøn af kejser Frederik 3..

Vilhelm 4. var gift med Maria Jakobäa af Baden. De blev blandt andre forældre til hertug Albert 5. af Bayern.

Referencer

Huset Wittelsbach
Hertuger af Bayern

Vilhelm 4. af Bayern


Gardenya, ismini İskoçyalı botanikçi Alexander Garden'dan alan bir çiçek cinsi.

Eski dünyanın tropikal ve yarı tropikal bölgelerinde yetişen ve kokulu beyaz çiçekler açan ağaç türündendir. Gardenia jasminoides çok gösterişli bir bitkidir. 60 kadar türü vardır. Bu türler kök boyasıgiller familyasında sınıflandırılır.

Türler
 Adi gardenya (Gardenia jasminoides), Güney Çin ve Japonya
 Orman gardenyası (Gardenia brighamii), Hindistanve Malay Yarımadası
 Gardenia carinata, Güney Afrika
 Gardenia cornuta, Doğu Asya
 Gardenia fortunei, Hindistan
 Gardenia gummifera, Tropikal Afrika
 Gardenia imperialis, Hindistan
 Gardenia latifolia, Havai
 Gardenia manii, Havai
 Gardenia remyi
 Gardenia resinifera, Güney Afrika
 Gardenia spatulifolia, Güney Afrika
 Tahiti gardenyası (Gardenia taitensis), Polinezya
 Gardenia ternifolia, Güney Afrika
 Beyaz gardenya (Gardenia thunbergia), Güney Afrika
 Altuni gardenya (Gardenia tubifera), Güneydoğu Asya
 Gardenia turgida,  Hindistan
 Savana gardenyası (Gardenia volkensii), Tropikal Afrika

Resimler

Dış bağlantılar

Çiçekler

Gardenya


Iman Asante Shumpert (Oak Park, Illinois, ) es un jugador de baloncesto estadounidense que se encuentra sin equipo. Con 1,93 metros de estatura, juega en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Yellow Jackets del Instituto Tecnológico de Georgia, en las que promedió 12,7 puntos, 4,5 rebotes, 4,2 asistencias y 2,2 robos de balón por partido. En su última temporada se convirtió en el cuarto jugador de la historia de la Atlantic Coast Conference en liderar a su equipo en puntos, rebotes, asistencias y robos de balón. Fue incluido en el mejor quinteto defensivo de la conferencia y en el segundo mejor absoluto.

Estadísticas

Profesional

Fue elegido en la decimoséptima posición del Draft de la NBA de 2011 por New York Knicks. Debutó el día de Navidad ante Boston Celtics, consiguiendo 11 puntos y 4 rebotes.

El 5 de enero de 2015, fue traspasado a Cleveland Cavaliers en un traspaso entre tres equipos que involucró a los Oklahoma City Thunder y los Knicks.

En su segunda temporada en Cleveland, junto a LeBron James, Kyrie Irving y Kevin Love, fue campeón de la NBA, al derrotar a Golden State Warriors (4-3) en las Finales de la NBA de 2016.

El 8 de febrero de 2018 fue traspasado a Sacramento Kings, en un acuerdo entre tres equipos en el que estuvieron involucrados además los Cavs y Utah Jazz.

El 6 de febrero de 2019, es traspasado a Houston Rockets en un traspaso entre tres equipos que involucró también a Cleveland y Sacramento.

El 13 de noviembre de 2019, Shumpert firma con los Brooklyn Nets. Pero el 12 de diciembre, tras 13 partidos disputados, fue cortado. El 30 de enero de 2021 regresó al equipo, firmando un nuevo contrato con los Nets. Pero apenas disputó 6 minutos en un partido y el 24 de febrero fue cortado. Dos días después, el 26 de febrero, firmó un nuevo contrato de 10 días con los Nets.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Vida personal
En 2015, la esposa de Shumpert, Teyana Taylor, dio a luz a una niña. Después de que Teyana se pusiera de parto prematuramente, Shumpert ayudó a sacar al bebé. En junio de 2020 la pareja anunció que esperaban su segundo hijo.

A finales de 2021 participó junto con la bailarina profesional Daniella Karagach en la trigésima temporada del programa televisivo estadounidense Dancing with the Stars, del cual resultaron ganadores.

El 31 de julio de 2022 fue arrestado en el aeropuerto de Dallas por posesión de drogas. Los agentes le confiscaron 170 gramos de marihuana, además de munición de pistola.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Shumpert en NBA.com
 Estadísticas en la NCAA

Baloncestistas de Illinois
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Georgia Tech Yellow Jackets
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas de los Cleveland Cavaliers
Baloncestistas de los Sacramento Kings
Baloncestistas de los Houston Rockets
Baloncestistas de los Brooklyn Nets
Participantes de Dancing with the stars

Iman Shumpert


Celilabad Rayonu (Azerice: Cəlilabad rayonu, 1964'e kadar Astraxanbazar Rayonu / Астраханбазар Рајону), Azerbaycanın rayonlarından biridir. İdarî merkezi Celilabad şehridir.

Hakkında
Celilabad Rayonu (1967 yılına kadar Astraxanbazar) 1930 yılında kurulmuştur. İran ile batıda ortak sınırı vardır.

Tarihi
Arapların Azerbaycan'a hücumundan sonra Hemeşere şehri dağılmış ve sonraki devirlerde Hasıllı şehri önem kazanmıştır. Astrahanpazar (Astraxanbazar) şehri eyaletin merkezi haline getirilmiştir.

Celilabad Rayonu, 8 Ağustos 1930 tarihinde kurulmuş olup 1967 yılına kadar Astraxanbazar olarak adlandırılmıştır. Rayon kuzeyden Bilesuvar, doğudan Neftçala, güneyden İran ve Masallı, güneybatıdan Yardımlı rayonları ile komşudur.

Ekonomi
Rayonun en önemli geçim kaynağı üzümcülüktür, tahılcılık ve hayvancılık da önemli bir yer tutar. Ayrıca meyve yetiştirilmektedir.

Kültür
Rayonda 50 kadar arkeolojik site ve eser mevcuttur. Bunlardan eneolit devrine ait Alikömtepe ve Mişarçay yerleşim yerleri ve günümüzden 6 yüzyıl öncesine ait Kurudere yerleşim yeri, Tunç Çağı'na ait Yeditepe höyükleri, Muğan ve Becirevan şehrinin kalıntıları, Kazan köşkü, Becirevan höyükleri, ayrıca Pirhasan, Pirehançet, Zerdüşt gibi tarihi eserleri sayılabilir.

Coğrafya
Rayonun merkezi Celilabad şehri, Bakü-Astara otoyolunun 210. kilometresindedir.
Rayonun arazisi kısmen düz, kısmen hafif dağlıktır, bazı yerler deniz seviyesinin altındadır. Yarı kurak iklim egemendir. Ortalama sıcaklık kışın 1-3 C°, yazın 25-30 C°'dir. Yıllık yağış miktarı 400–600 mm dolayındadır. Rayon arazisinden Bulgarçay, Mişarçay, İnceçay, Göytepeçay gibi ırmaklar geçer. Rayonun 14,7 bin hektarlık arazisi orman ile kaplıdır. Bölge tavşan, yaban domuzu, porsuk, kurt, tilki, çakal, kunduz vs., kuşlardan kartal, karga, ördek, kaz, leylek, gibi hayvanların yaşama alanıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Belediye Enformasyon Sistemi

Azerbaycan'ın rayonları

Celilabad (rayon)


Arya, opera eserinde, solistlerden birinin orkestra eşliğinde söylediği, genellikle kendi içinde bütünlüğü olan şarkı. Üç bölümlü şarkı formundan oluşan eşlikli solo ses yazılmış sahne şarkısıdır. Aryalar opera ve oratoryo gibi sahne eserlerinde yer alan eserin akışında bulunan duygusal yükselişi destekler.

Arya


Bak Yeşil Yeşil, 1975 yılı yapımı, başrollerinde Ahmet Özhan, Hale Soygazi ve  Şener Şen'in oynadığı bir Türk filmidir.

Arkadaşlarıyla hovarda bir hayat süren şarkıcı bir gencin babası tarafından zorla evlendirilmek istenmesinin hikâyesidir.

1975 çıkışlı Türk filmleri
Hulki Saner'in yönettiği filmler
Türk romantik komedi filmleri
Hulki Saner'in yapımcısı olduğu filmler
Saner Film filmleri
Rafet Şiriner'in görüntülediği filmler
1970'lerde Türkçe filmler
İzmir'de çekilmiş filmler
Konusu İzmir'de geçen filmler
1975 çıkışlı komedi filmleri

Bak Yeşil Yeşil


El castillo de Otíñar es una antigua fortaleza medieval situada en el municipio de Jaén, provincia de Jaén, comunidad autónoma de Andalucía, España. Está considerado como Bien de Interés Cultural.

Situación
Está situado sobre cerro con fácil acceso, en la carretera de Jaén a Quiebrajano, a unos 13 kilómetros de la capital, sobre el río Valdearazo, en el despoblado de Otíñar. El castillo ocupa la parte más angosta de la meseta que corona el cerro.

Descripción
El castillo tiene planta alargada, con un recinto construido en mampostería, que aprovecha las defensas naturales en su parte oriental. Los restantes lienzos de muralla tienen más entidad, incluso con un pequeño bastión en su lado oeste. Dentro del recinto, hay restos de edificios de vivienda y un aljibe.

En la parte sur del recinto, situado sobre un roquedal, se construyó un pequeño alcázar, que se mantiene en pie. Está construido en sillería y dispone de una airosa torre del homenaje de dos plantas, situada sobre un risco. Las cámaras interiores de la torre tienen bóveda de medio cañón, construida en ladrillo. La escalera de acceso está adosada a los muros.

Datación
Parece que, hasta el Pacto de Jaén, el poblado de Otíñar tuvo un carácter eminentemente agrícola y careció de defensas. La fijación de la frontera convirtió este lugar en un punto decisivo en la vigilancia de los pasos serranos que por la Sierra Sur de Jaén unían la ciudad de Jaén con el Prebético granadino. Su construcción se suele datar en la segunda mitad del , aunque el alcazarejo se considera posterior, del . Parece que el recinto pudo edificarse sobre otras estructuras más antiguas, de origen andalusí.

Como parte del sistema defensivo de Jaén, tenía conexión visual con la atalaya de Torrebermeja, que a su vez comunicaba con el castillo de la ciudad.

Véase también
 Bienes de interés cultural de la provincia de Jaén

Bibliografía
Eslava Galán, Juan: Los castillos de Jaén, Ediciones Osuna, Granada, 1999, ISBN 84-89717-41-9
Valdecantos Dema, Rodrigo. Castillos de Jaén: Descubre el pasado de una tierra fronteriza, ISBN 84-95244-00-0
Olivares Barragán, Francisco. 'Castillos de la Provincia de Jaén. C.S.I.C. Jaén, 1992, ISBN 84-87115-10-1

Referencias

Enlaces externos

Otíñar
Otíñar
Fortificaciones de al-Ándalus
Otíñar

Castillo de Otíñar


Compoziție și/sau compoziții se pot referi la:

Arte
 Compoziție (arte vizuale), plasarea sau aranjarea elementelor artistice într-o lucrare de artă
 Compoziția dansului, practica și predarea tehnicilor coregrafiei
 Compoziție digitală, practica de a edita și plasa digital elementele componente ale unui video
 Compoziție muzicală, actul de realizare și concretizare al unei piese muzicale originale
 Studii de compoziție, domeniul profesional al scrierii instrucțiunilor

Matematică
 O anumită lege de compoziție, numită în mod curent funcție binară
 Compoziție (combinatorică), modul de a scrie un număr întreg ca o sumă de numere întregi pozitive
 Algebră de compoziție, un domeniu al algebrei cu norma de compoziție de tipul:
 Funcție de compoziție, operație care preia funcții, rezultând o funcție singură
 Relații de compoziție, operație care preia relații având ca rezultat o singură relație ca rezultat

Știința computerelor
 Funcție de compoziție (computer science), act sau mecanismul de a combina funcții simple pentru construirea altelor mai complicate
 Obiect de compoziție, combinarea datelor de natură simplă în alte seturi de date complexe

Istorie
 Compoziția din 1867, istoria Austro-Ungariei (Ausgleich)
 Compunerea/Ocuparea Irlandei, conform Cucerirea Irlandei de către dinastia Tudorilor, precum în
 Compoziția Connacht

Altele
 Compoziție chimică, proporția relativă a elementelor chimice care compun o substanță
 Compoziție (limbă), în literatură și retorică, producerea a unei piese originale în tradiția discursurilor scrise și orale, incluzând includerea spațiilor vizuale și digitale

Vezi și
 Compo (dezambiguizare)
 Component (dezambiguizare)
 Compound (dezambiguizare)
 Decompoziție (dezambiguizare)

Artă
Arte vizuale
Literatură
Matematică

Compoziție (dezambiguizare)


Annan Planı, Türk ve Rum kesimleri halinde bölünmüş Kıbrıs Adası'nın bağımsız bir devlet olarak birleştirilmesini öneren Birleşmiş Milletler planıdır. Adını, planı ortaya atan BM eski genel sekreteri Kofi Annan'dan alır.

Plan, Kıbrıs adasının İngiliz üsleri bölgesi haricinde kalan kısımlarının bağımsız ve federal nitelikte bir devlet olacak şekilde birleştirilmesini öngörüyordu. Plan gereğince Birleşik Kıbrıs Cumhuriyeti'ndeki bakanlıkların en az üçte biri Türklerden oluşacaktı. Devlet başkanlığı ve başbakanlık makamları 10 ayda bir Türkler ve Rumlar arasında el değişecekti.

Nisan 2004'te adanın kuzey ve güneyinde yapılan referandumlar ile oylamaya sunulan plan, Türk tarafından % 64,91 oranında kabul gördüğü hâlde Rum oylarının % 75,38'i red şeklinde olduğundan hayata geçirilememiştir.

Birleşik Kıbrıs Cumhuriyeti
Birleşik Kıbrıs Cumhuriyeti (United Republic of Cyprus), Rum ve Türk oluşturucu (constituent) devletlerinin aralarında oluşturduğu federatif yapıya dayanarak kurulması öngörülen yeni devletin adıydı.

1 Temmuz 2008'de Mehmet Ali Talat ile Dimitris Hristofyas, tek egemenlik ve tek vatandaşlıkta anlaştıklarını belirtip kurulacak yeni devletin "Birleşik Kıbrıs Cumhuriyeti" olmasında uzlaştılar. Bu devlet çatısı altında başlayacak olan müzakereler sonrası, başarılı olunursa, 1960'taki model artık kullanılmayacaktır, fakat Kıbrıs'ın her iki tarafı, Almanya Modeli ile yeniden birleşecektir.

İç bağlantılar
 Kıbrıs Sorunu

Dış bağlantılar
 Annan Planı'nın metni (İngilizce)
 Annan Planı'nın metni  (Türkçe)
 Birleşik Federal Kıbrıs Cumhuriyeti - Mynet

Kıbrıs Cumhuriyeti tarihi
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti tarihi
Kıbrıs Sorunu
Kıbrıs Cumhuriyeti'nin dış ilişkileri
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin dış ilişkileri

Annan Planı


Ljubine (Ključ, BiH), naseljeno mjesto u općini Ključ, BiH
 Ljubine (Ribnik, BiH), naseljeno mjesto u općini Ribnik, BiH

Vidi još

 Ljubina

Ljubine


L'église protestante de Buswiller, parfois appelée église Saint-Sixte, est un temple servant au culte de l'Église protestante de la Confession d'Augsbourg d'Alsace et de Lorraine et situé à Buswiller, dans le Bas-Rhin. L'église elle-même ne fait l'objet d'aucun classement, mais contient de nombreux éléments mobiliers classés monuments historiques, dont un ensemble de monuments funéraires de la famille Gayling d'Altheim.

Histoire
La date de construction de l'église n'est pas connue, mais un document de 1438 mentionne la présence dans le village d'une chapelle dédiée à saint Sixte, qui pourrait correspondre ou avoir précédée l'église. D'après les descriptions qui en sont faites avant les travaux du  qui en bouleversèrent l'aspect, le chœur était voûté d'ogives, ce qui serait consistant avec une construction au Moyen Âge. La Réforme est introduite dans la région dans la première moitié du  et l'église passe au culte protestant en 1545.

L'église est fortifiée à la fin du  par un mur d'enceinte garni de tours entourant le cimetière, dont la construction commence en 1597 et s'achève en 1602. Elle est rattachée en 1651 à la paroisse de Ringendorf et sert jusqu'à la Révolution de lieu d'inhumation pour les membres de la famille Gayling d'Altheim, dont les monuments funéraires échappent à la destruction pendant la Terreur grâce à l'intervention du maire de la commune. Juste avant les événements révolutionnaires, l'église avait fait l'objet d'importants travaux d'agrandissement, la nef ayant été prolongée de plusieurs mètres vers l'ouest.

Mal entretenue, l'église se dégrade au cours de la première moitié du , avant de faire l'objet en 1852 de travaux de grande ampleur qui transforment considérablement son aspect : les voûtes sont démolies, le clocher et l'arc triomphal rehaussés. Des travaux sont réalisés en 1991 dans le but de corriger certains problèmes créés par ce chantier, par exemple le masquage d'une partie des monuments funéraires par les aménagements destinés à l'orgue.

Architecture

Église

Cimetière fortifié
Le cimetière entourant l'église a été ceint à une date tardive d'un mur doté de tours, sa période de construction, entre 1597 et 1602, en faisant le dernier aménagement de ce type réalisé en Alsace. L'enceinte été rasée en 1882 et remplacée par un simple muret de moellons surmontés de piliers en grès entre lesquels se trouvent des grilles en fer forgé. Seule subsiste une petite tour carrée au nord-ouest de l'église, dont les murs sont percés de couleuvrinières.

Mobilier

Références

Annexes

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques du Bas-Rhin

Liens externes

Buswiller
Buswiller

Église protestante de Buswiller


El XIV Campeonato Mundial de Patinaje de Velocidad sobre Hielo en Distancia Individual se celebró en Heerenveen (Países Bajos) entre el 22 y el 25 de marzo de 2012 bajo la organización de la Unión Internacional de Patinaje sobre Hielo (ISU) y la Federación Neerlandesa de Patinaje sobre Hielo.

Las competiciones se realizaron en el estadio Thialf de la ciudad holandesa.

Medallistas

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales .

I 2012
Patinaje en los Países Bajos
Patinaje de velocidad sobre hielo en 2012
Deporte en los Países Bajos en 2012
Deporte en Heerenveen
Patinaje

Campeonato Mundial de Patinaje de Velocidad sobre Hielo en Distancia Individual de 2012


بيتر ريد ، من مواليد 20 يونيو 1956، لاعب كرة قدم إنجليزي سابق، ومدرب كرة قدم إنجليزي حالي.

لعب مع منتخب إنجلترا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب بيتر ريد خلال مسيرته الاحترافية مع 7 أندية في ستة وعشرون موسمًا وسجل خلالها 33 هدفًا ضمن 529 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض بيتر ريد مسيرته مع نادي بولتون واندررز في موسم 1974–75 ليلعب معه تسعة مواسم، مشاركًا في 225 مباراة سجل خلالها 23 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي إيفرتون في موسم 1982–83 ليلعب معه سبعة مواسم، حيث شارك في 159 مباراة سجل خلالها 8 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي كوينز بارك رينجرز في موسم 1988–89 ولمدة موسمين، مشاركًا في 29 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل إلى نادي مانشستر سيتي في موسم 1989–90 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 103 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا أيضًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي نوتس كاونتي في موسم 1993–94 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 5 مباريات ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل بعدها إلى نادي بوري في موسم 1994–95 لمدة موسم واحد، مشاركًا في مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا.

مصادر

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إنجليز مغتربون في الهند
رياضيون إنجليز مغتربون في تايلاند
طاقم بولتون واندررز غير اللاعبين
طاقم ستوك سيتي غير اللاعبين
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو إيفرتون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو بولتون واندررز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم من ليفربول
لاعبو كوينز بارك رينجرز
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو منتخب إنجلترا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم
لاعبو نادي بوري
لاعبو نادي ساوثهامبتون
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
لاعبو نوتس كاونتي
مدربو الدوري الإنجليزي الممتاز
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو دوري السوبر الهندي
مدربو كرة القدم مغتربون في تايلاند
مدربو كرة قدم إنجليز
مدربو كرة قدم إنجليز مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الهند
مدربو كوفنتري سيتي
مدربو ليدز يونايتد
مدربو مانشستر سيتي
مدربو منتخب إنجلترا تحت 21 سنة لكرة القدم
مدربو منتخب تايلاند الوطني لكرة القدم
مدربو مومباي سيتي
مدربو نادي سندرلاند
مواليد 1956

بيتر ريد


An Dendrobium fleckeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Herman Montague Rucker Rupp ngan Cyril Tenison White. An Dendrobium fleckeri in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dendrobium

Dendrobium fleckeri


El término Tulum puede referirse a una palabra en idioma maya yucateco que significa muralla o palizada y que puede referirse a los siguientes lugares en México:

 Tulum, zona arqueológica en la rivera del Mar Caribe en el estado de Quintana Roo;
 Tulum, población moderna localizada en las inmediaciones de la zona arqueológica;
 Tulum, uno de los municipios del estado de Quintana Roo.
 Tulum (instrumento musical), tipo de gaita usada en Turquía y otras regiones de la Anatolia
 «Tulum», canción de Peso Pluma y Grupo Frontera.

O bien, una palabra de origen huarpe utilizada en tiempos modernos para designar al Valle del Tulum, en la provincia argentina de San Juan.

Tulum (desambiguación)


Marina Lavrentievna Popovitch, née Vasiliyeva le 20 juillet 1931 et morte le 30 novembre 2017, est une colonelle, ingénieure et pilote d'essai de l'armée de l'air soviétique.

En 1964, elle est la troisième femme, et la première soviétique, à franchir le mur du son. Surnommée "Madame MiG" pour son travail sur le chasseur soviétique du même nom, elle établit au cours de sa vie plus de cents records du monde de l'aviation, sur plus de 40 types d'avions.

Biographie
Marina Vasiliyeva nait en 1931 dans le district de Velizhsky, dans l'oblast de Smolensk. Elle est évacuée avec sa famille à Novossibirsk pendant la Seconde Guerre mondiale.

Elle apprend à piloter pendant sa jeunesse et souhaite servir dans l'armée après la guerre, mais l'Union soviétique interdit alors aux femmes de servir comme pilotes militaires. À 16 ans, se présentant comme âgée de 22 ans, elle écrit au maréchal soviétique Kliment Vorochilov pour demander à être admise dans une école de pilotage. Vorochilov intervient en son nom et elle est finalement admise au centre de Novosibirsk dont elle est diplômée en 1951.

Elle travaille d'abord comme ingénieur, puis comme instructeur de vol. En 1962, elle fait partie du premier groupe de femmes sélectionnées pour devenir cosmonaute dans le programme spatial soviétique. Après deux mois de formation, elle n'est finalement pas retenue, contrairement à son mari, Pavel Popovitch, qui sera la huitième personne envoyée dans l'espace, à bord de Vostok 4.

Elle devient pilote de l'armée de l'air soviétique en 1963 et, en 1964, est admise comme pilote d'essai militaire. Le 10 juin 1964, elle franchit le mur du son aux commandes d'un MiG 21.

Elle entre dans la réserve militaire en 1978 puis rejoint le bureau d'études d'Antonov en tant que pilote d'essai. Elle y établit dix records de vol sur le turbopropulseur Antonov An-22 Elle prend sa retraite en 1984.

Une étoile de la constellation du Cancer porte son nom.

Membre de l'Union des écrivains russes, elle est l'auteur de neuf livres, dont le recueil de poésie Zhizn - vechny vzlyot (La vie est un éternel recommencement, 1972). Elle a été co-auteur de deux scénarios de films, Nebo So Mnoy (Le ciel est avec moi, 1974)  et Buket Fialok (Le bouquet de violettes, 1983).

Marina Popovitch meurt le 30 novembre 2017. Elle est enterrée avec les honneurs militaires au cimetière militaire fédéral .

Allégations sur les ovnis
Marina Popovitch a parlé de son expérience avec les ovnis dans son livre intitulé UFO Glasnost (publié en 2003 en Allemagne) et dans des conférences publiques et des interviews.

Elle a affirmé que les pilotes militaires et civils soviétiques avaient confirmé 3000 observations d'OVNI et que l'armée de l'air soviétique et le KGB avaient récupéré des fragments de cinq OVNIS écrasés. Les sites de crash étaient Tunguska (1908), Novosibirsk, Tallinn, Ordzhonikidze et Dalnegorsk (1986).

Vie privée
Le premier mari de Marina Popovitch est Pavel Popovitch, un cosmonaute soviétique avec qui elle a eu deux filles, Natalya (née en 1956) et Oksana (née en 1968), toutes deux diplômées de l'Institut d'État des relations internationales de Moscou.

Elle se marie une deuxième fois avec Boris Alexandrovich Zhikhorev, un général de division à la retraite de l'armée de l'air russe

Honneurs
 Ordre du Drapeau rouge du Travail
 Ordre de l'Insigne d'honneur
 Maître de sport honoré
 Médaille d'or de l'air FAI

Références

Liens externes

Récipiendaire de l'ordre du Drapeau rouge
Aviatrice soviétique
Naissance en juillet 1931
Décès en novembre 2017
Pages avec des traductions non relues
Naissance dans l'oblast de Smolensk
Naissance en RSFS de Russie
Décès à Krasnodar
Décès à 86 ans
Pilote d'essai

Marina Popovitch


An Danthoniopsis simulans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Edward Hubbard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Danthoniopsis simulans in nahilalakip ha genus nga Danthoniopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Danthoniopsis

Danthoniopsis simulans


بلدية فال دي تراباغا-تراباغاران  (بالباسكية:Trapagaran) هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي, التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

فال دي تراباغا-تراباغاران


Atymnios oder Atymnos ( oder ) ist eine Person der griechischen Mythologie.

Er ist der Sohn des lykischen Königs Amisodaros und der Bruder des Maris, im Trojanischen Krieg kämpfen die Brüder an der Seite des Sarpedon. Atymnios wird im Kampf von Antilochos getötet, woraufhin Maris gegen diesen vorgeht, aber von Antilochos' Bruder Thrasymedes getötet wird.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie
Person (Trojanischer Krieg)

Atymnios (Sohn des Amisodaros)


An Prasophyllum wallum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert J. Bates ngan David Lloyd Jones. An Prasophyllum wallum in nahilalakip ha genus nga Prasophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prasophyllum

Prasophyllum wallum


Skjaldarmerki Austurríkis sýnir svartan örn sem horfir til vinstri. Slitnir hlekkir eru á báðum fótum en klærnar halda á hamri og sigð. Á brjóstinu er þjóðfáninn í skjaldarformi og á höfðinu kóróna í formi borgarmúrs. Örninn var merki hins heilaga rómverska keisaradæmis, en Austurríki var hluti af því fram í byrjun 19. aldar. Sigðin merkir bændurna. Hamarinn merkir vinnuaflið. Kórónan merkir borgarana. Eins og áður segir var örninn í aldaraðir merki hins heilaga rómverska keisaradæmis og þar með Austurríkis en núverandi arnarmerki var tekið upp 1919, við upplausn austurrísk-ungverska sambandsríkisins. Árið 1945 var slitnu hlekkjunum bætt við en þeir merkja sigur yfir einræðisstjórn nasista á tímum heimsstyrjaldarinnar síðari.

Þjóðartákn Austurríkis
Skjaldarmerki

Skjaldarmerki Austurríkis


Graaff-Reinet es la cuarta ciudad más antigua de Sudáfrica. Está situada a 759 m de altitud en la provincia Oriental del Cabo, a orillas del río Sundays, en la zona semidesértica del Karoo; se la conoce con el apodo de «la joya del Karoo».

Geografía

Graaff-Reinet está situada en la zona central del Karoo, en un meandro del río Sundays, en las estribaciones meridionales de los montes Sneeuberg.

La población se encuentra prácticamente rodeada por el parque nacional Camdeboo , en el que se encuentra el «Valle de la Desolación» , una maravilla geológica con pilares erosionados de dolerita que fue declarado monumento nacional y ofrece unas vistas magníficas sobre las llanuras del Karoo.

A pesar de encontrarse en una zona semidesértica, Graaff-Reinet es un centro agrícola muy próspero, y destaca también por la producción de mohair, la cría de ovejas y de avestruces.

Historia

La ciudad fue fundada en 1786 por la Compañía Holandesa de las Indias Orientales (, VOC) y recibió su nombre en honor del gobernador de la colonia del Cabo, Cornelis Jacob van de Graeff y de su esposa Reinet. En aquella época constituía el centro administrativo de la región de Camdeboo y de Sneeuberg, y el distrito de Graaff-Reinet comprendía todos los territorios situados entre el océano Índico y el río Orange.

En 1795 los habitantes, irritados por las imposiciones de la VOC, proclamaron la república, y su ejemplo fue seguido por la población de Swellendam. Antes de que las autoridades de Ciudad del Cabo reaccionasen, intervinieron los ingleses y lograron la capitulación de los colonos. En 1803, el territorio fue devuelto a los holandeses.

Más adelante, durante le periodo de 1835-1842, cuando se proclamó por primera vez la república de Sudáfrica, Andries Pretorius, granjero de Graaff-Reinet, lideró la marcha de los voortrekkers, granjeros blancos que migraron para colonizar los territorios al norte del río Orange.

Durante la  segunda guerra anglo-bóer, Graaff-Reinet se convirtió en el centro de las operaciones militares en la provincia Oriental del Cabo.

Demografía

La zona urbana de Graaff-Reinet (es decir, el centro de la ciudad, los barrios residenciales y el township de uMasizakhe) contaba con una población de más de 32 000 habitantes, de acuerdo con el censo de 2001. La mayor parte de los habitantes son mestizos (64 %) y el resto, negros (25 %) y blancos (11 %).

La lengua predominante es el afrikáans (75 %), seguido del isiXhosa (21 %) y del inglés (4 %).

Administración

Desde el año 2000, Graaff-Reinet forma parte del municipio local de Camdeboo (aprox. 50 000 habitantes) junto con las poblaciones de Aberdeen y de Nieu-Bethesda.

En las elecciones municipales del 1 de marzo de 2006, el Congreso Nacional Africano (CNA) obtuvo 11 representantes (y el 67,27 % de los votos) frente a 3 de la  Alianza Democrática (AD).

En las elecciones municipales de 2011, el CNA revalidó la victoria con el 55 % de los votos (8 representantes en el ayuntamiento) frente a la AD (42,06 % y 6 representantes).

Referencias

Enlaces externos

Localidades establecidas en 1786
Localidades de la Provincia Oriental del Cabo

Graaff-Reinet


De nationalliberale (íslenska: Þjóðfrelsisflokkurinn) var danskur stjórnmálaflokkur eða stjórnmálahreyfing sem lét til sín taka um miðbik 19. aldar. Hann er stundum kallaður fyrsti danski stjórnmálaflokkurinn, þótt skipulag hans hafi verið mun lausara í reipunum en síðar tíðkaðist meðal stjórnmálaflokka. Hann var stofnaður til höfuðs einveldi konungs og starfaði m.a. að þýskri fyrirmynd. Skammlífu valdaskeiði flokksins lauk með síðara Slésvíkurstríðinu sem endaði á niðurlægjandi ósigri Dana.

Saga og hugmyndafræði
Þjóðernissinnuð frjálslyndisstefna var stjórnmálastefna sem kom fram í allnokkrum Evrópulöndum í upphafi nítjándu aldar og barst til Danmerkur á fjórða áratug þeirrar aldar. Um var að ræða bræðing af þjóðernishyggju og frjálslyndisstefnu, þar sem saman fór krafan um sjálfstæð þjóðríki og umbætur á stjórnmálasviðinu, s.s. með afnámi einveldis og að þjóðir fengju að ráða sér sjálfar.

Fylgismenn þessarar hygmyndafræði töldu sjálfa sig hafna yfir eiginhagsmuni, heldur væru þeir hópur sem gæti tekið ákvarðanir út frá hag fjöldans. Stefnan sótti einkum fylgismenn í raðir embættismanna og langskólagenginna, sem jafnframt töldu að efnamenn og menntamenn væru best til þess fallnir að taka ákvarðanir í samfélaginu með kosningarétti sínum. Þjóðernis-frjálslyndisstefnan barst til Danmerkur á árunum eftir 1830 og hafði þegar mikil áhrif, einkum á unga menntamenn. Hún fól í sér kröfu um atvinnu- og verslunarfrelsi, helst án afskipta ríkisvaldsins og kröfur um að ryðja úr vegi síðustu leifum lénskerfisins.

Vöxtur og vinsældir
Þar sem frjálslynda þjóðernisstefnan lagði áherslu á að þjóðríkið væri hið æskilega viðmið í stjórnmálum, lenti hún í árekstrum við ríkjandi stefnu dönsku stjórnarinnar. Stórríkisstefnan miðaðist að því að halda úti ríki með þegnum af ólíku þjóðerni undir stjórn konungsvaldsins. Árið 1842 kynnti Orla Lehmann, kunnasti hugmyndafræðingur hreyfingarinnar hins vegar til sögunnar Egðustefnuna sem fól í sér að landamæri Danmerkur skyldu falla sem næst saman við þau svæði sem byggð væru dönsku fólki. Þessi stefna fól í sér allnokkrar landakröfur á hendur Þjóðverjum á sunnanverðu Jótlandi.

Lehmann var helsti ræðumaðurinn á Kasíónófundinum árið 1848 sem leiddi til þess að Friðrik 7. neyddist til að leggja niður einveldið, skömmu eftir valdatöku sína sem konungur. Voru leiðtogar úr hópi frjálslyndra þjóðernissinna áhrifamiklir við samningu dönsku stjórnarskrárinnar árið eftir. Eftir stjórnarfarsbreytingarnar náðu íhaldssamari öfl þó fljótlega yfirhöndinni og ruddu hinum frjálslyndari til hliðar.

Ýmis öfl tókust á í dösnkum stjórnmálum eftir afnám einveldisins, s.s. stórlandeigendur, minni bændur og frjálslyndir þjóðernissinar. Árið 1857 náði síðastnefndi hópurinn loksins völdum undir stjórn Carl Christian Hall sem ríkti með stuttum hléum til ársloka 1863. Má það tímabil kallast gullöldin í sögu hreyfingarinnar, þar sem mörgum af baráttumálum hennar var hrint í framkvæmd. Öllu verr tókst þó að framfylgja Egðustefnunni sem leiddi til stríðs við Þýskaland árið 1864 sem lauk með algjörum ósigri. Flokki frjálslyndra þjóðernissinna var kennt um ófarirnar og missti hann samstundis fylgi og völd.

Stórjarðeigendur náðu undirtökunum í dönskum stjórnmálum og einn úr þeirra hópi, C. E. Frijs varð forsætisráðherra 1866. Næsta tæpa áratuginn áttu frjálsyndir þó mismikla aðkomu að samsteypustjórnum undir forystu andstæðinga sinna, stórlandeigendanna í Hægriflokknum, uns Estrup-stjórnin tók við árið 1875 og hætti öllum tilraunum til málamiðlana.

Lítil endirnýjun varð í forystuliði flokksins sem lognaðist útaf fljótlega eftir 1880.

Danskir stjórnmálaflokkar

De nationalliberale


المتحف السويدي للتاريخ الطبيعي (بالسويدية: Naturhistoriska riksmuseet, والتي تعني حرفيا: المتحف الوطني للتاريخ الطبيعي), في ستوكهولم, هو متحف واحد من أصل متحفين رئيسيين للتاريخ الطبيعي في السويد, أما الآخر فيقع في غوتنبرغ.

تأسس هذا المتحف في عام 1819 بواسطة الأكاديمية الملكية السويدية للعلوم, إلا أنها تعود أصلاً إلى المجموعات التي أُكتسبت أكثرها من خلال التبرعات التي تقدمها الأكاديمية منذ تأسيسها في عام 1739. وتُعتبر هذه المجموعات من أولى الملكيات التي أصبحت متوفرة للعامة في عام 1786. أنفصلت المتحف عن الأكاديمية في عام 1965.

أحد حراس هذه المجموعات الخاصة بالأكاديمية هو أنديرس سبارمان، وهو طالب لينيوس وأحد المشاركين في رحلة الكابتن جيمس كوك. وهناك اسم مهم آخر في تاريخ هذا المتحف وهو عالم الحيوان، وعالم الإحاثة والمؤرخ سفين نيلسون Sven Nilsson, الذي نقل مسبقاً المجموعات الخاصة بعلم الحيوان من البعثرة إلى التنظيم وذلك في خلال عهده من الحراسة (1828-1831) قبل عودته إلى جامعة لوند كبروفيسور.

تم تصميم المبنى الحديث لهذا المتحف في فريسكاتي Frescati, في ضواحي ستوكهولم، بواسطة المعماري أكسيل أنديربيرغ Axel Anderberg وانتهى منها في عام 1916, ووضع قبة في أعلاها; وتم لاحقاً بناء الحرم الجامعي لجامعة ستوكهولم بجوار المتحف.

لدى هذا المتحف سينما آيماكس يُسمى كوزمونوفا Cosmonova. ويُعتبر هذا السينما أكبر قبة سماوية في السويد.

انظر أيضا
 المتحف الهندي

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمتحف السويدي للتاريخ الطبيعي

الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
العلوم والتقنية في السويد
تأسيسات سنة 1819 في السويد
تاريخ السويد الطبيعي
قباب
مبان ومنشآت اكتملت في 1916
متاحف أسست في 1819
متاحف أسست في 1916
متاحف تاريخ طبيعي
متاحف في ستوكهولم
متاحف وطنية

المتحف السويدي للتاريخ الطبيعي


Clasamentul pe medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1900 este o listă a Comitetelor Olimpice Naționale aranjate după numărul de medalii obținute în timpul Olimpiadei de vară din 1900, desfășurată la Paris, Franța, în perioada 14 mai - 28 octombrie 1900 (ca parte a Expoziției Universale din 1900). Un total de 997 de sportivi (reprezentând 24 de națiuni) au participat în 85 de probe sportive (în cadrul a 19 sporturi). Femeile au participat pentru prima dată la Jocurile Olimpice.

21 din cele 24 de națiuni participante au obținut medalii, pe lângă cele 12 medalii obținute de echipele mixte (echipe formate din sportivi din mai multe națiuni). Țara gazdă, Franța, a dominat clasamentul, obținând cele mai multe medalii de aur (26), argint (41), și bronz (34) având și cel mai mare număr total de medalii (101).

În Jocurile Olimpice timpurii, câteva probe sportive pe echipe au fost contestate de sportivi din mai multe țări. Retroactiv, CIO a creat noțiunea de "echipă mixtă" (cu codul de țară ZZX) pentru a face referire la acei sportivi. La Jocurile din 1900, sportivii din echipele mixte au câștigat medalii la probele de atletism, canotaj, luptă cu odgonul, navigație, polo călare și tenis de câmp. Unii sportivi au obținut medalii atât individual cât și făcând parte a unei echipe mixte. Acele medalii sunt tabulate sub diferite națiuni la numărătorile oficiale.

La Jocurile din 1900 nu s-au acordat medalii de aur; primul loc primea o medalie de argint iar cel de-al doilea loc prima una de bronz. CIO a acordat retroactiv medalii de aur, argint și bronz sportivilor clasați pe primele trei locuri, pentru a fi în concordanță cu tradițiile mai recente.

Clasamentul pe medalii

Acesta este tabelul complet al numărului de medalii de la Jocurile Olimpice de vară din 1900, bazat pe datele oferite de Comitetul Internațional Olimpic (CIO). Ordonarea se face în funcție de numărul de medalii de aur. Apoi se ia în considerare numărul de medalii de argint și apoi numărul de medalii de bronz. Dacă după ordonarea anterior enunțată, țările se află tot la egalitate, li se acordă un loc egal și sunt ordonate alfabetic. Informațiile sunt oferite de CIO, deși CIO nu recunoaște sau susține niciun sistem de ordonare.

Pentru a sorta acest tabel după o anumită coloană, apăsați pe iconița  de lângă titlul coloanei.
Legendă
 Țara gazdă

Note

Referințe

Jocurile Olimpice de vară din 1900
1900


An Pitcairnia cremersii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric J. Gouda. An Pitcairnia cremersii in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia cremersii