O Grande Prêmio da Bélgica de 2022 (formalmente denominado Formula 1 Rolex Belgian Grand Prix 2022) foi a décima quarta etapa da temporada de  da Fórmula 1. Foi disputado em 28 de agosto de 2022 no Circuito de Spa-Francorchamps, em Spa, na Bélgica.

Resumo
Contexto

Resultados
Treino Classificatório

•  – Max Verstappen foi obrigado a iniciar a corrida na parte de trás do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.  Ele também recebeu uma penalidade de cinco posições no grid por uma nova transmissão de caixa de câmbio. A penalidade não fez diferença, pois ele já deveria largar do final do grid.

•  – Charles Leclerc foi obrigado a iniciar a corrida na parte de trás do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.  Ele também recebeu uma penalidade de 10 lugares no grid por uma nova transmissão e caixa de câmbio. A penalidade não fez diferença, pois ele já deveria largar do final do grid.

•  – Esteban Ocon foi obrigado a iniciar a corrida na parte de trás do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

•  – Lando Norris foi obrigado a iniciar a corrida na parte de trás do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

•  – Zhou Guanyu recebeu uma penalidade de 10 posições no grid por uma nova transmissão e caixa de câmbio. Ele foi então obrigado a iniciar a corrida na parte de trás do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.

•  – Mick Schumacher foi obrigado a iniciar a corrida na parte de trás do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.  Ele também recebeu uma penalidade de 10 lugares no grid por uma nova transmissão e caixa de câmbio. A penalidade não fez diferença, pois ele já deveria largar do final do grid.

•  – Yuki Tsunoda se classificou em 13º, mas foi obrigado a largar a corrida do final do grid por exceder sua cota de elementos da unidade de potência.  Os novos elementos da unidade de potência foram alterados enquanto o carro estava em parque fechado sem a permissão do delegado técnico.  Ele foi então obrigado a começar a corrida do pit lane.

 – Valtteri Bottas recebeu uma penalidade de 15 lugares por exceder sua cota de elementos da unidade de energia. Ele também recebeu uma penalidade de cinco posições no grid por um novo caso de caixa de câmbio.

Corrida

Notas

•  – Max Verstappen Inclui um ponto pela volta mais rápida.

•  – Charles Leclerc terminou em quinto na pista, mas recebeu uma penalidade de cinco segundos por excesso de velocidade no pit lane e perdeu uma oposição.

•  – Pierre Gasly se classificou em oitavo, mas começou a corrida do pit lane devido a um problema técnico.

Curiosidades
 3º vitória consecutiva de Max Verstappen.
 21ª dobradinha da Red Bull.
 100ª grande prêmio de Pierre Gasly.

Voltas na liderança

2022 DHL Fastest Pit Stop Award

Resultado

Classificação

 Tabela do DHL Fastest Pit Stop Award

Tabela do campeonato após a corrida
Somente as cinco primeiras posições estão incluídas nas tabelas.

 Tabela do campeonato de pilotos

 Tabela do campeonato de construtores

Ligações externas

GPs de Fórmula 1 de 2022
2022
Eventos desportivos de agosto de 2022

Grande Prêmio da Bélgica de 2022


La calle del pecado es una película de Argentina del género del drama filmada en blanco y negro dirigida por Ernesto Arancibia sobre su propio guion escrito en colaboración con Wassen Eisen –uno de los seudónimos utilizados por Alexis de Arancibia- que se estrenó en Argentina el 8 de abril de 1954 y que tuvo como protagonistas a Héctor Armendáriz, Sofía Bozán, Alberto de Mendoza, Florindo Ferrario, Santiago Gómez Cou, Jacinto Herrera y Zully Moreno. Último filme de Sofía Bozán.

Sinopsis
La historia de una joven ambiciosa de origen humilde que oscila entre el amor interesado por un empresario y la pasión por su hijo.

Reparto
 Juan Alighieri
 Héctor Armendáriz
 Cayetano Biondo
 Sofía Bozán
 Alberto de Mendoza ... Alberto Salazar jr.
 Rodolfo Díaz Soler
 Mercedes Escribano
 Florindo Ferrario
 Carlos Fioriti
 Luis García Bosch
 Santiago Gómez Cou
 Jacinto Herrera
 Zully Moreno ... Ruby Colmeiro
 Arsenio Perdiguero
 Nino Persello
 Félix Rivero
 Alita Román
 Sarita Rudoy
 Alfredo Santacruz
 Fernando Siro
 Mariano Vidal Molina
 Leda Zanda
 Nené Cao
 Rafael Diserio

Comentario
Según la crónica del diario La Razón la película "no se singulariza …por su originalidad … pero Ernesto Arancibia le ha creado el clima sombrío adecuado" y Manrupe y Portela comentan: "Zully es una pobre chica en el submundo del boxeo y los cabarets. Lógicamente paga por lo que hizo y muere aferrada a un collar de fantasía. Arancibia intenta algún detalle de realismo."

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre La calle del pecado en Internet Movie Data Base

Películas en blanco y negro de Argentina

La calle del pecado


Prithvi (sanskrt पृथ्वी, Pṛthvī/Pṛthivī) hinduistička je božica Zemlje, poznata i kao Prithvi Mata ("Majka Zemlja") te je povezana s kravama. Njezin je muž bog Dyaus Pita ("Otac Nebo") te je njihov sin bog Indra (nebesko božanstvo, pandan Thoru i Zeusu).

U Indoneziji, Prithvi je poznata kao Ibu Pertiwi, dok je u budističkim tekstovima spomenuta kao zaštitnica Bude, koja je svjedočila njegovom prosvjetljenju. Prithvin je oblik božica Bhūmi. Obje predstavljaju žensku energiju svemira.

Poveznice
Geja — grčki pandan Prithvi
Majka Zemlja

Izvori i bilješke

Anna Dallapiccola. Dictionary of Hindu Lore and Legend. .
David Kinsley. Hindu Goddesses: Vision of the Divine Feminine in the Hindu Religious Traditions. .

Božanstva Zemlje
Hinduističke božice

Prithvi


Emil Breisach (* 21. März 1923 in Stockerau, Niederösterreich; † 9. Jänner 2015 in Graz, Steiermark) war ein österreichischer Schriftsteller, Kulturmanager und Rundfunk-Intendant. Darüber hinaus engagierte sich Breisach als langjähriger Förderer und Unterstützer der steirischen Kulturszene und war mehrmals ein Initiator von kulturellen Festivals für moderne Kunst.

Leben
Emil Breisach war der Sohn eines Berufsoffiziers, der ihm auf den Weg gegeben hatte: "Geh nicht zum Militär, das ist ein Beruf, in dem man immer gehorchen muss!" Im Alter von neun Jahren kam er 1932 von Stockerau nach Graz. Im 2. Weltkrieg war er von Februar 1941 an mehreren Fronten bis zur Gefangenschaft 1945 im Einsatz. Von 1945 bis 1950 studierte er an der Karl-Franzens-Universität Graz Kunstgeschichte, Soziologie, Philosophie und Psychologie. Ab November 1945 arbeitete er als Sprecher und ab 1946 als Leiter der Abteilung Unterhaltung und Kabarett bei der Sendergruppe Alpenland (Radio Graz). Er war beim Studentenbrettl des Grazer Hochschulstudios als Texter und Darsteller beteiligt. Später schrieb er Texte für die Kabarett-Ensembles Treffpunkt Orpheum, Forum-Zoo und Die Tellerwäscher. Von 1958 bis 1967 war Breisach Präsident des Forum Stadtpark. Er gehörte zu den Mitbegründern des Festivals für zeitgenössische Kunst steirischer herbst. 1968 gründete er mit Peter Vujica das Musikprotokoll, ein Festival der Neuen Musik, und das Literatursymposion.

Von 1967 bis zur Pensionierung im Jahr 1988 war er Landes-Intendant des ORF-Landesstudio Steiermark und initiierte mit der Freilichtgalerie Skulpturen im Park beim ORF-Studio den Österreichischen Skulpturenpark. Während seiner Intendanz förderte er beispielhaft die Regionalisierung der Landesstudios des ORF, wobei er das steirische Landesstudio auch "in eine einzigartige kulturelle Kreativwerkstatt verwandelte". Von 1971 bis 1987 hatte er an der Universität Graz einen Lehrauftrag für Medienkunde. Am 12. August 1987 gründete er die Akademie Graz und war deren Präsident bis 2006. 1994 begründete er den Literaturpreis der Akademie Graz  und 1998 gründete er mit anderen das Internationale Straßen- und Puppentheater-Festival La Strada. 2003 war er Mitorganisator der Ausstellung Steirische Moderne auf der Burg Rabenstein. Außerdem beteiligte er sich an der Planung von Graz als Kulturhauptstadt Europas 2003.

Emil Breisach hinterließ vier Söhne und eine Tochter, darunter der Kinderarzt Georg Breisach, den Kongressmanager Nikolaus Breisach und den Filmproduzenten und Regisseur Felix Breisach. In Gegenwart von zahlreichen Künstlern und Politikern wurde er auf dem evangelischen Friedhof von St. Peter bestattet.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1977: Josef-Krainer-Preis
 1979: Hanns-Koren-Kulturpreis des Landes Steiermark
 Ehrenring des Landes Steiermark
 1982: Großes Goldenes Ehrenzeichen des Landes Steiermark mit dem Stern
 2003: Ehrenring der Stadt Graz
 2003: Österreichisches Ehrenkreuz für Wissenschaft und Kunst I. Klasse

Gedichtbände
 Klangstaub. Gedichte. Verlag Bibliothek der Provinz, Weitra 2001, ISBN 3-85252-408-3.
 Aderngeflecht. Gedichte. Verlag Bibliothek d. Provinz, Weitra 2006, ISBN 978-3-85252-707-9.
 Augenblicke des Zauderns. Gedichte. Verlag Bibliothek d. Provinz, Weitra 2007, ISBN 978-3-85252-799-4.
 Den Sand hören. Epigramme und Gedichte. Verlag Bibliothek d. Provinz, Weitra 2008, ISBN 978-3-85252-891-5.
 Wahllos tötet der Blitz. Epigramme und Gedichte. Verlag Bibliothek d. Provinz, Weitra 2009, ISBN 978-3-85252-692-8.
 Hüte dich vor dir selbst. Epigramme und Gedichte. Verlag Bibliothek d. Provinz, Weitra 2010, ISBN 978-3-902416-45-2.
 Als hätte mich ein Flügel gestreift. Epigramme und Gedichte. Mit Zeichnungen von Tobias Pils. Verlag Bibl. d. Provinz, Weitra 2011, ISBN 978-3-99028-001-0.
 Die Schere der Zeit. Epigramme und Gedichte. Mit Zeichn. von Tobias Pils. Verlag Bibliothek d. Provinz, Weitra 2012, ISBN 978-3-99028-040-9.
 Samen, die in den Morgen drängen. Epigramme und Gedichte. Mit Audio-CD. Verlag Bibliothek d. Provinz, Weitra 2013, ISBN 978-3-99028-181-9.
 Flut der Klänge. Epigramme und Gedichte. Verlag Bibliothek d. Provinz, Weitra 2014, ISBN 978-3-99028-303-5.
 Kristalle. Epigramme und Gedichte. Verlag Bibliothek der Provinz, Weitra 2015, ISBN 978-3-99028-459-9.

Hörspiele
 Die drei Frauen des Herrn Abermann, 1957
 Ein Bumerang kommt stets zurück, 1957

Weblinks

 Biografie von Emil Breisach. In: Austria-Forum, mit Interview im Falter, 24. Dezember 2008
 . In: Literaturhaus Graz. 2006
 Autorenseite für Emil Breisach. In: Verlag Bibliothek der Provinz

Videos
 Lesung aus "Die Schere der Zeit" von Nikolaus Breisach, einem Sohn des Dichters
 Fünf Videos zu Emil Breisach. In: YouTube

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (Österreich)
Lyrik
Hörspielautor
Kulturmanager
Rundfunkintendant
Person (ORF)
Kabarettist (Österreich)
Schriftsteller (Graz)
Ehrenringträger des Landes Steiermark
Ehrenringträger der Stadt Graz
Träger des Großen Goldenen Ehrenzeichens des Landes Steiermark mit dem Stern
Träger des österreichischen Ehrenkreuzes für Wissenschaft und Kunst I. Klasse
Österreicher
Geboren 1923
Gestorben 2015
Mann

Emil Breisach


Campbell Range ist der Name folgender Gebirge:

 Campbell Range (Tasmanien) in Australien
 Campbell Range (Neuseeland) auf der Südinsel Neuseelands
 Campbell Range (Kanada) im kanadischen Territorium Yukon

Campbell Range


Geografía del envejecimiento o geografía gerontológica es un emergente campo de conocimiento de la Geografía Humana que analiza las implicaciones socioespaciales del envejecimiento de la población a partir de la comprensión de las relaciones entre el entorno físico-social y las personas mayores, a diferentes escalas, micro (ciudad, región, país), etc.

Desde la década de 1970 en diferentes países desarrollados, como Estados Unidos, Canadá, Reino Unido, Alemania, Suecia, Francia, España, Australia, Nueva Zelanda y Japón, han surgido crecientes estudios centrados en la comprensión de los patrones espaciales del envejecimiento de la población, así como aspectos relativos a los cambios residenciales y prestación de servicios de salud y sociales.
Entre los geógrafos del envejecimiento destaca S. Harper, quién identificó el fenómeno del envejecimiento asociado a la construcción social de la vejez y a los procesos de movilidad residencial de este grupo hacia la periferia urbana, principalmente residencias de ancianos y viviendas protegidas.

La contribución de los geógrafos del envejecimiento, como Graham D. Rowles, SM. Golant, S. Harper, G. Laws, están contribuyendo a la gerontología ambiental comprendiendo los aspectos ambientales de la gerontología en países desarrollados y en desarrollo. También, en España algunos geógrafos, como Gloria Fernández-Mayoralas, Fermina Rojo-Pérez y Vicente Rodríguez-Rodríguez, han realizado destacadas contribuciones al estudio de las estrategias residenciales, el acceso a los servicios de salud, y, en general, la calidad de vida de las personas mayores, así como los impactos de los jubilados del Norte de Europa en la Costa del Sol (España).

En América Latina y España, Diego Sánchez-González ha arrojado luz sobre la profundización en temáticas como el medio ambiente construido y la calidad de vida de los ancianos, las estrategias residenciales para el mantenimiento de las personas mayores en las comunidades, el clima y la vulnerabilidad ambiental que las personas mayores pueden estar expuestos, así como en el apego al lugar, la exclusión social, el ocio, el turismo y la planificación geriátrica.

Referencias

Bibliografía
 Abellán García, A., (1999), "Movilidad residencial y género entre las personas de edad: una aproximación a las estrategias residenciales en Madrid", Documents d'anàlisi geogràfica, núm. 34, pp. 143-159.

 Escudero, JM., (2003), "Los viejos en su casa, en su ciudad", Scripta Nova. Revista electrónica de geografía y ciencias sociales, vol. VII, núm. 146 (203), Universidad de Barcelona, Barcelona.
 Eyles, J., (2004-, "The geography of everyday life", in D. Gregory y R. Walford (eds): Horizons in human geography, London, MacMillan, pp. 102-117.
 García Ballesteros, Aurora, Ortiz-Álvarez, María Inés y Gómez Escobar, M.C. (2003), "El envejecimiento de las poblaciones: los casos de España y México", Anales de Geografía de la Universidad Complutense, N° 23, pp. 75-102.
 Golant, SM., (2002), "The housing problems of the future elderly population". Commission on Affordable Housing and Health Facility Needs for seniors in the 21st Century (ed.): A quiet crisis in America: A report to Congress. Washington, DC: US Government Printing Office, pp. 189-370.
 Golant, SM. y Salmon, JR., (2004), "The unequal availability of affordable assisted living units in Florida's Counties", Journal of Applied Gerontology, Dec., vol. 23, pp. 349-369.
 Hanson, S. y Pratt, G., (1992), "Dynamic dependencies: A geographic investigation of local labour markets", Economic Geography, vol. 68, núm. 4, October, pp. 373-405.
 Harper, S. y Laws, G., (1995), "Rethinking the geography of ageing", Progress in Human Geography, núm. 19, SAGE Publications, London, pp. 199-221.
 Katz, C., and J. Monk, (eds.) (1993). Full circles. London: Routledge.
 Laws, G. (1994). Aging, contested meanings, and the built environment. Environment and Planning A, 26:1787–802.
 López Jiménez, Juan José (1991), "En torno a una geografía social del envejecimiento y de las personas ancianas", Estudios Geográficos, Vol. 52, Nº 203, pags. 223-238.
 López Jiménez, Juan José (1993), El proceso de envejecimiento urbano y sus implicaciones en el municipio de Madrid. Tesis doctoral, Universidad Complutense, Madrid.
 Ortiz-Álvarez, María Inés (2003), "Geografía del Envejecimiento en México, 2000". Trabajo Social. Nueva Época, Nº 8, pp. 64-73.
 Peet, JR. y Rowles, GD., (1974), "Geographical aspects of aging", Geographical Review, vol. LXIV, núm. 2, The American Geographical Society of Nueva York, Nueva York, pp. 287-289.
 Phillips, D. et al., (2005), "The Impacts of Dwelling Conditions on Older Persons' Psychological Well-being in Hong Kong: The Mediating Role of Residential Satisfaction", Social Science & Medicine, 60, 12, June 2005, pp. 2785-2797.
 Puga González, MD. y Abellán García, A., (2007), "Las escalas territoriales del envejecimiento", Semata: Ciencias sociais e humanidades, núm. 18, pp. 121-141.
 Rodríguez, V. et al., (2003), "Envejecimiento y salud: diez años de investigación en el CSIC", en Revista Multidisciplinar de Gerontología, vol. 13, nº 1, Nexus, Barcelona, pp. 43-46.
 Rojo, F., Fernández-Mayoralas, G., Pozo, E., (2000), "Envejecer en casa: los predictores de la satisfacción con la casa, el barrio y el vecindario como componentes de la calidad de vida de los mayores en Madrid", Revista Multidisciplinar de Gerontología, 10, 4, pp. 222-233.

 Sánchez-González, Diego (2015): "Ambiente físico-social y envejecimiento de la población desde la Gerontología Ambiental y Geografía. Implicaciones socioespaciales en América Latina", Revista de Geografía Norte Grande, Nº 60, Mayo 2015, pp. 97-114

 Serrano Miranda, Tirzo Aurelio, Ortiz Álvarez, María Inés y Vidal Zepeda, Rosalía (2009). "La discapacidad en la población Geriátrica del Distrito Federal, México, año 2000. Un caso de Geografía de la Población", Revista Terra, Vol. XXV, N° 38, pp. 15-35.
 Skinner, M.; Andrews, G.; and Cutchin, M.P. (eds), (2017), Geographical Gerontology: Concepts and Approaches. New York: Routledge.
 Smith, GC., (1998), "Residential separation and patterns of interaction between elderly parents and their adult children". Progress in Human Geography, Jun, vol. 22, pp. 368-384.
 Stewart, JE., (2003), "Geographic Information Systems in Community-Based Gerontological Research and Practice", Journal of Applied Gerontology, vol. 22, nº 1, pp. 134-151.
 Warnes, AM., (1990), "Geographical questions in gerontology: needed directions for research", Progress in Human Geography, núm. 14, SAGE Publications, London, pp. 24-56.

Geografía humana
Envejecimiento

Geografía del envejecimiento


Theodor Romzha (14 de abril de 1911 - 31 de outubro de 1947) foi o bispo da Eparquia Católica Rutena de Mukacheve de 1944 a 1947. Assassinado pela polícia secreta comunista NKVD, foi beatificado como mártir pelo Papa João Paulo II em 27 de junho de 2001.

Biografia
Theodore Romzha nasceu em 14 de abril de 1911 em Nagybocskó, uma aldeia em Subcarpathia, Áustria-Hungria (hoje Velykyi Bychkiv, Ucrânia), habitada por rusyns e húngaros.  Em sua certidão de batismo, seu nome é registrado como Tivadar György, e sua nacionalidade como húngaro.

Seu pai, Pavel Romzha, trabalhou como funcionário da ferrovia. Sua mãe, nascida Maria Semack, era uma dona de casa em tempo integral. Como muitas famílias ambiciosas na região, os Romzhas falavam a língua húngara em casa. Na presença de outros, no entanto, eles mudaram para a língua ucraniana. Após sua formatura no Ginásio de Chust (hoje Khust), e com a ajuda de Péter Gebé, Teodoro partiu para estudar para o sacerdócio em Roma. Começou como seminarista no Collegium Germanicum et Hungaricum, e mais tarde mudou para o Russicum. Ele terminou seus estudos teológicos na Universidade Papal Gregoriana em Roma.

Teodoro foi ordenado sacerdote pelo bispo Alexander Evreinov, da Igreja Greco-Católica Russa, no dia de Natal de 1936, na Basílica de Santa Maria Maior. Depois de completar seu serviço militar obrigatório no Exército da Tchecoslováquia, ele serviu brevemente como pastor em várias paróquias subcárpatas em Berezovo e Nizhny Bystriy antes de ser designado como professor de filosofia no Seminário Eparquial em Ungvár (hoje Uzhhorod) em 1939.

Referências
Beatos

Nascidos em 1911
Mortos em 1947

Theodor Romzha


Çorman, Sinop ilinin Saraydüzü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Boyabat ilçesi Saraydüzü bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Saraydüzü ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 117 km, Saraydüzü ilçe merkezine 1 km uzaklıktadır. Köye bağlı Karaçalı mevkiinde bir antik yerleşim alanı bulunur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Saraydüzü belde ve köyleri

Çorman


Kiropraktik i Danmark er en dansk dokumentarfilm fra 1985 instrueret af Mogens Petersen.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1985

Kiropraktik i Danmark


The year 1946 in science and technology involved some significant events, listed below.

Astronomy
 January 10 – The United States Army Signal Corps' Project Diana bounces radar waves off the Moon.
 Reginald Aldworth Daly of Harvard University first proposes a giant impact hypothesis to account for formation of the Moon.

Biology
 November 10 – Peter Scott opens the Slimbridge Wetland Reserve in England.
 December 2 – The International Convention for the Regulation of Whaling is signed in Washington, D.C. to "provide for the proper conservation of whale stocks and thus make possible the orderly development of the whaling industry" through establishment of the International Whaling Commission.
 Karl von Frisch publishes "Die Tänze der Bienen" ("The dances of the bees").
 Edmund Jaeger discovers and later documents, in The Condor, a state of extended torpor, approaching hibernation, in a bird, the common poorwill.

Cartography
 The Chamberlin trimetric projection is developed by Wellman Chamberlin for the National Geographic Society.

Computer science
 February 14–15 – ENIAC, the first non-classified all-electronic Turing complete computer, built under the direction of J. Presper Eckert and John Mauchly, is announced and dedicated at the University of Pennsylvania's Moore School of Electrical Engineering. It is programmable by plugboard and uses conditional branching.
 December 11 – Frederic Calland Williams receives a patent for a random-access memory device.

Earth sciences
 Arthur Holmes estimates the age of the Earth, using uranium–lead dating.

Medicine
 July 14 – Dr. Benjamin Spock's The Common Sense Book of Baby and Child Care is first published in New York; it becomes one of the biggest best-sellers of all time.
 Harold Gillies begins to perform sex reassignment surgery on Michael Dillon, including the first phalloplasty for a trans man.
 Chance Brothers of Smethwick, England, produce the first all-glass syringe with interchangeable barrel and plunger, allowing easy mass-sterilisation of components.
 Alfred Gilman, with Frederick S. Philips, first publish the results of trials of anti-cancer chemotherapy, using mechlorethamine, carried out with Louis S. Goodman.

Physics
 January 1 – Atomic Energy Research Establishment established at Harwell, Oxfordshire under John Cockcroft.
 May 21 – Manhattan Project physicist Louis Slotin accidentally triggers a fission reaction at the Los Alamos National Laboratory and gives himself a lethal dose of hard radiation, making him the second victim of a criticality accident in history.
 The BBGKY hierarchy of equations for s-particle distribution functions is applied to the derivation of kinetic equations by Nikolay Bogolyubov in a paper received in July 1945 and published in 1946 in Russian and in English. The related kinetic transport theory is considered by John Gamble Kirkwood in a paper received in October 1945 and published in March 1946. The first paper by Max Born and Herbert S. Green considering a general kinetic theory of liquids is received in February 1946 and published on 31 December 1946.

Technology
 July 24 – First Martin-Baker ejection seat live-tested from a jet aircraft over England.

Awards
 Nobel Prizes
 Physics – Percy Williams Bridgman
 Chemistry – James B. Sumner, John Howard Northrop, Wendell Meredith Stanley
 Medicine – Hermann Joseph Muller

Births
 February 26 – Ahmed Zewail (died 2016), Egyptian-born "father of femtochemistry", recipient of the Nobel Prize in Chemistry
 May 11 – Robert Jarvik, American co-inventor of the Jarvik-7 artificial heart
 June 13 – Paul L. Modrich, American biochemist, recipient of the Nobel Prize in Chemistry
 June 24 – Ellison Onizuka (killed 1986), American astronaut
 July 2 – Richard Axel, American physiologist, recipient of the Nobel Prize in Physiology or Medicine
 August 2 – Nigel Hitchin, English mathematician
 August 5 – Shirley Ann Jackson, African American physicist
 August 11 – Marilyn vos Savant, American polymath
 September 7 – Francisco Varela (died 2001), Chilean-born biologist and philosopher
 September 8 – Aziz Sancar, Turkish biochemist, recipient of the Nobel Prize in Chemistry
 September 9 – Adrian Smith, English statistician, President of the Royal Society
 September 28 – Morinobu Endo, Japanese chemist
 October 14 – Kay Redfield Jamison, American clinical psychologist
 October 17 – Carol Dweck, American social psychologist
 December 31 – Roy Porter (died 2002), English medical historian
 Faiza Al-Kharafi, Kuwaiti electrochemist

Deaths
 March 8 – Frederick W. Lanchester (born 1868), English automotive engineer.
 March 23 – Gilbert N. Lewis (born 1875), American chemist; first to isolate deuterium.
 March 26 – Gerhard Heilman (born 1859), Danish paleo-ornithologist.
 May 2 – Simon Flexner (born 1863), American pathologist and bacteriologist.
 June 14 – John Logie Baird (born 1888), Scottish-born inventor.
 August 13 – H. G. Wells (born 1866), English novelist and scientific populariser.
 September 16 – James Jeans (born 1877), English mathematician and scientist.
 October 2 – Ignacy Mościcki (born 1867), chemist and President of Poland.
 October 4 – Barney Oldfield (born 1878), American automobile racer.
 December 2 – Hilda Lyon (born 1896), English aeronautical engineer.
 Israel Aharoni (born 1882), Russian-born Jewish zoologist.

References

20th century in science
1940s in science

1946 in science


El bienteveo pechioscuro (Myiozetetes luteiventris), también denominado benteveo crestado, sirirí pechirrayado o suelda pechioscuro (en Colombia),  tirano pechioscuro o mosquero pechioscuro (en Ecuador), pispirillo cresta anaranjada (en Venezuela) o mosquero de pecho oscuro (en Perú), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae perteneciente al género Myiozetetes. Es nativo de América del Sur, en la cuenca del Amazonas y el escudo guayanés.

Distribución y hábitat
Se distribuye en dos áreas disjuntas; en el escudo guayanés en Guyana, Surinam, Guayana Francesa y extremo noreste de Brasil; y en la cuenca amazónica del sur de Venezuela, sureste de Colombia, este de Ecuador, este de Perú, norte de Bolivia y la Amazonia brasileña (excepto el cuadrante noreste).

Esta especie es considerada poco común en sus hábitats naturales: el dosel y los bordes de selvas húmedas de terra firme, es el más florestal de todos los Myiozetetes. Principalmente por debajo de los 800 m de altitud.

Sistemática

Descripción original
La especie M. luteiventris fue descrita por primera vez por el zoólogo británico Philip Lutley Sclater en 1858 bajo el nombre científico Elaenia luteiventris; su localidad tipo es: «río Napo, Ecuador».

Etimología
El nombre genérico masculino «Myiozetetes» se compone de las palabras del griego «muia, muias» que significa 'mosca', y «zētētēs» que significa 'perseguidor'; y el nombre de la especie «luteiventris», se compone de las palabras del latín «luteis» que significa 'amarillo azafrán', y «ventris, venter» que significa 'vientre'.

Taxonomía
En el pasado, ha sido transferida en idas y vueltas entre el actual género y Tyrannopsis, principalmente debido a su tamaño menor y coloración peculiar cuando comparada con sus actuales congéneres. Los datos genéticos indican fuertemente que la presente especie es hermana de Myiozetetes granadensis y ambas forman un clado con el par formado por Myiozetetes cayanensis y M. similis. La validez de la subespecie septentrionalis es incierta.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Myiozetetes luteiventris luteiventris (), 1858 – este de Ecuador y sureste de Colombia (al sur desde Putumayo y Vaupés) al este hasta el sureste de Venezuela (sur de Bolívar), al sur por la Amazonia brasileña (al este hasta el este de Pará y oeste de Maranhão, al sur hasta Rondônia y norte de Mato Grosso), este de Perú (Loreto y Madre de Dios, probablemente también en más lugares) y extremo noroeste de Bolivia (Pando, norte de La Paz).
 Myiozetetes luteiventris septentrionalis , 1961 – las Guayanas y adyacente noreste de Brasil (Amapá).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Myiozetetes luteiventris en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Myiozetetes luteiventris en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  bem-te-vi-barulhento Myiozetetes luteiventris en Wikiaves.

luteiventris
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1858
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Myiozetetes luteiventris


The Michigan Brigade, sometimes called the Wolverines, the Michigan Cavalry Brigade or Custer's Brigade, was a brigade of cavalry in the volunteer Union Army during the latter half of the American Civil War.  Composed primarily of the 1st Michigan Cavalry, 5th Michigan Cavalry, 6th Michigan Cavalry and 7th Michigan Cavalry, the Michigan Brigade fought in every major campaign of the Army of the Potomac from the Battle of Gettysburg in July 1863 to the Confederate surrender at Appomattox Court House in April 1865.

The brigade first gained fame during the Gettysburg Campaign under the command of youthful Brigadier General George Armstrong Custer. After the war, several men associated with the brigade joined the 7th U.S. Cavalry Regiment and later fought again under Custer in the Old West frontier.

Service record

Organization and the Gettysburg Campaign
The Michigan Cavalry Brigade was created on December 12, 1862, at Washington, D.C. It originally consisted of the 5th, 6th and 7th Michigan Cavalry regiments, under the command of General Joseph T. Copeland. During the early part of the 1863 Gettysburg Campaign, the 1st Michigan Cavalry and Battery M, 2nd United States Artillery were added to the brigade in central Maryland as part of a major reorganization of the Army of the Potomac's Cavalry Corps by its commander, Alfred Pleasonton.

The larger brigade was assigned to the newly promoted Custer, who assumed command near Westminster, Maryland. The Michigan Brigade saw its first combat action as an entity at the Battle of Hanover in southern Pennsylvania on June 30, 1863. There, Custer's men were deployed as a strong advance skirmish line south of town. Two days later, on July 2, the brigade participated in the Battle of Hunterstown, where one of the Wolverines, Norville Churchill, rescued a fallen Custer, who was pinned in the road under his slain horse.

At the subsequent Battle of Gettysburg, the Michigan Brigade was posted east of Gettysburg along the Hanover Road on July 3. On the third day, the brigade fought in piecemeal fashion, with the 5th and 6th serving as dismounted skirmishers near the John Rummel farm on the left of the battlefield, while first the 7th and then the 1st Michigan charged into a growing mounted melee in the center. Custer's cry of "Come on, you Wolverines!" became the rallying cry of the brigade.

During the retreat of the Army of Northern Virginia from Gettysburg, Custer's men maintained a series of skirmishes and encounters with the Confederate rear guard, fighting another battle at Falling Waters as the last of Robert E. Lee's army slipped across the Potomac River. The skirmishing continued well into Virginia, including a minor affair at Amissville.

Bristoe and Mine Run Campaigns
During the balance of 1863, the Michigan Brigade performed scouting and patrol duty, as well as screening the flanks of the Army of the Potomac. The brigade again engaged in a series of fights with J.E.B. Stuart's Confederates during the Bristoe Campaign and the subsequent Mine Run Campaign.

1864
For a time, the 1st Vermont Cavalry was assigned to the Michigan Brigade.

In February 1864, the Michigan Brigade participated in Judson Kilpatrick's large 5,000-man cavalry raid on the Confederacy's capital city, Richmond, Virginia. Kilpatrick's objectives for the daring raid were to free Federal prisoners of war, cut supply lines, and create panic among the Confederate civilians and government officials. Carrying only rations for two days, the troopers were expected to live off the land by foraging for food. Kilpatrick's men severed all the rail lines between Richmond and the Army of Northern Virginia, but did not enter Richmond or free the prisoners.

During the Overland Campaign in May, the Michigan men were engaged in Philip H. Sheridan's raid, fighting at the Battle of Haw's Shop on May 28. There, due to the heavily wooded terrain, Custer dismounted the brigade and deployed in a long, double-ranked line of battle, as if they were infantrymen. However, Custer inspired his men by staying mounted as he led them forward, waving his hat in full view of the enemy. Some of the relatively inexperienced South Carolina Confederate infantry mistook a Union shift in position for a retreat and charged after them, only to run into Custer's men, who captured eighty Confederates. Forty-one Michigan cavalrymen fell in the attack, but their enthusiastic charge caused Wade Hampton's men to withdraw.

At Trevilian Station on June 11 and 12, the brigade was heavily engaged. Custer maneuvered into a position in the rear of (and between) two Confederate divisions and seized the train depot and a large cache of supplies. However, subsequent enemy movements left the Michigan Brigade nearly surrounded, and Custer had to fight his way out of the encirclement.

In July, the brigade rode to Washington, D.C. en route to the Shenandoah Valley, then threatened by a Confederate force under Jubal A. Early. The Michigan Brigade was engaged at Winchester, Virginia, on August 11, as well as in numerous other small engagements through September, when it fought at the Battle of Opequon, also near Winchester, where it captured three Confederate battle flags. The brigade was again in action at the Battle of Fisher's Hill.

On September 26, Custer was promoted to divisional command and Colonel James H. Kidd of the 6th Michigan assumed direct command of the Michigan Brigade. The brigade spent the rest of the year in the Valley, engaging in a series of running fights with Confederate cavalry, including the decisive victory over Jubal Early at the Battle of Cedar Creek.

1865
On February 27, General Sheridan commenced a major movement against Early's remaining forces in the Valley and his communications and supply lines. The Michigan Brigade participated in an engagement at Louisa Court House against enemy cavalry under Thomas L. Rosser, routing the Confederates and capturing the village and its important stores of military supplies.

Not long afterward, following Early's final crushing defeat at the Battle of Waynesboro, Sheridan's force was reassigned to the Richmond area to help Ulysses S. Grant's final push to break Lee's entrenchments. The Michigan Brigade arrived at White House, landing in time to participate in some of the final engagements of the Army of the Potomac, including the Battle of Five Forks on April 1. They were active in the pursuit of Lee's retreating army following the fall of Richmond and again engaged the Confederates at the Battle of Sayler's Creek on April 6. They were among the troops that finally blocked Lee's planned escape route, precipitating the surrender of the Army of Northern Virginia at Appomattox Court House.

Under the command of Colonel Peter Stagg, the Michigan Brigade was part of Sheridan's force that rode southward to Petersburg, Virginia, and then proceeded into North Carolina to assist William T. Sherman's army in its quest to defeat another Confederate army under Joseph E. Johnston. However, Johnston surrendered before Sheridan arrived. The Michigan Brigade returned to Washington, D.C., for the Grand Review of the Armies on May 23.

Western frontier duty
Immediately after the review, the Michigan Brigade received orders to serve in the Western frontier in the District of the Plains, Department of Missouri. Using railroads and a series of riverboats, the brigade arrived at Fort Leavenworth, Kansas, 2,300 strong but with only 600 horses. There, the 5th Michigan was formally mustered out of the service, as well as portions of the other three regiments whose enlistments had expired, in all half the brigade. The remaining troopers saw subsequent duty in the Dakota Territory in the forces of Patrick Connor until December.

In late 1865, the remnants of the much depleted brigade were consolidated into the 1st Michigan Veteran Cavalry and served in the Montana Territory. Despite the fact that their term of enlistment had expired, the remaining men were kept in the service until March 10, 1866, when they were finally mustered out and allowed to return home to Michigan. Some men elected to stay on the frontier and enlist in Custer's 7th U.S. Cavalry; a few former members of the Michigan Brigade fought at the Battle of Little Big Horn in June 1876.

Most veterans of the Michigan Brigade were active in various fraternal organizations such as the Grand Army of the Republic, and many men returned to Gettysburg for the 25th Anniversary commemorations. A few returned in 1913 for the 50th Anniversary.

A modern non-profit group calling itself the Michigan Cavalry Brigade Association serves as living historians and reenactors.

References
 U.S. War Department, The War of the Rebellion: a Compilation of the Official Records of the Union and Confederate Armies, U.S. Government Printing Office, 1880–1901.
 Custer's Official Report for the Battle of Gettysburg
 Longacre, Edward G., Custer and His Wolverines: The Michigan Cavalry Brigade, 1861-1865. Conshohocken, Pennsylvania: Combined Publishing, 1997. .
 New York Times, August 8, 1863.

Further reading
 Urwin, Gregory J. W., Custer Victorious: The Civil War Battles of General George Armstrong Custer. Lincoln, Nebraska, The University of Nebraska Press, 1990. .

Notes

External links
Michigan Cavalry Brigade
Michigan in the Civil War

.
1865 disestablishments in Michigan
Military units and formations disestablished in 1865
Military history of Michigan
1862 establishments in Michigan
1862 establishments in Washington, D.C.

Michigan Brigade


بلدية كوندادو دي تريفاينيو , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.127 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أراض مطوقة ومعزولة
أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش
السياسة الباسكية

كوندادو دي تريفاينيو


Prizoniera oamenilor mistreți - Les Hommes-Sangliers (1929) este o nuveletă sau un micro-roman științifico-fantastic de aventuri scris de J.-H. Rosny. A apărut prima dată în 1929 la  Paris în Edition des Portiques. În limba engleză, a fost tradus ca The Boar Men în The World of the Variants and Other Strange Lands (editura Black Coat Press, 2010).

Ca și alte lucrări semnate de J.-H. Rosny, Prizoniera oamenilor mistreți are loc în preistorie.

În limba română nuveleta a fost tradusă ca Prizoniera oamenilor mistreți sau Oamenii mistreți de Anton Cosma și a apărut în 1991, la Casa de editură Mureș, supliment al revistei Magazin Ilustrat, Biblioteca Aventura.

Referințe

Vezi și
 Xipehuzii
 Navigatorii infinitului
 Lupta pentru foc
 Moartea Terrei
 Leul uriaș
 1929 în literatură

Oameni preistorici în cultura populară
1929 în literatură
Nuvele științifico-fantastice

Prizoniera oamenilor mistreți


James Madison (16 Mart 1751; Port Conway, Virginia - 28 Haziran 1836; Montpelier, Virginia), Amerika Birleşik Devletleri'nin 4. başkanı, siyaset felsefecisi, devlet adamı ve ABD'nin kurucu babalarındandır.

1801-1809 yılları arasında dışişleri bakanı olarak görev yapan Madison, 1809-1817 arasında devlet başkanlığı yapmıştır. Amerika Birleşik Devletleri Anayasası ve Haklar Bildirisinin taslağının hazırlanması ve savunulmasında, en önde yer alması nedeniyle "Anayasanın Babası" olarak tanınmaktadır.

Madison, Montpelier adını verdiği çiftliğini, Virginia'nın Orange kasabasında kurdu ve hayatı boyunca yüzlerce köleye sahiplik yaptı. Hem Virjinya Temsilciler Meclisi hem de Anayasa Kongresi'nin öncülü olan Kıta Kongresi'nin bir üyesiydi. Anayasa Kongresi'nden sonra hem ülke çapında hem de Virjinya'da Anayasa'nın onaylanması için çalışan siyasi hareketin liderlerinden biri oldu. Alexander Hamilton ve John Jay ile beraber Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın savunulmasında en önemli çalışmalardan biri olan Federalist Yazılar'ı hazırladı. Anayasa hakkındaki tartışmalar sırasında önce güçlü bir Ulusal Hükûmetten, daha sonra ise güçlü Eyalet Hükûmetinden yana oldu. Yaşamının sonlarına doğru ise bu iki uç arasında bir görüşe sahip oldu.

1789'da Madison, yeni Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi'nde birçok önemli kanun tasarısı hazırlayan liderlerden biri oldu. Anayasanın ilk on maddesini yazan kişi olarak dikkat çekti ve dolayısıyla Haklar Bildirisi'nin Babası diye bilinmektedir. Başkan George Washington ile birlikte yeni Federal Hükûmeti kurmak için çok yakın çalıştı. Hamilton ve Federalist Parti ile 1791'de yollarını ayırınca, Thomas Jefferson ile birlikte Demokratik-Cumhuriyetçi Partiyi kurdu. Yabancılara Uygulanacak ve İsyana Teşvik Ceza Yasalarına karşılık olarak Jefferson ve Madison, eyaletlerin anayasaya uygun olmayan federal yasaları geçersiz kılabileceklerini savunan Kentucky ve Virjinya Önerilerini hazırladılar.

Jefferson'ın Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı (1801-09) döneminde, Madison ülke topraklarını iki katına çıkaran Louisiana'nın satın alımını gerçekleştirdi. 1809 yılında ise Madison, Jefferson'ın ardından başkan oldu, 1813 yılında tekrar başkanlığa seçildi. Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı'na karşı gerçekleştirilen diplomatik protestoların ve ticari ambargonun başarısızlığa uğramasının ardından ABD'yi 1812 Savaşına soktu. ABD'nin güçlü bir ordusu ve finans sistemi olmadığı için savaş, yönetimsel bir bataklığa döndü. Bunun sonucunda daha önce karşı olmasına rağmen Madison, daha güçlü bir ulusal hükûmet, daha güçlü bir ordu kadar ABD'nin İkinci Bankası adıyla bir ulusal bankanın kurulmasını destekledi.

İlk yılları ve öğrenimi
James Madison, Jr. 16 Mart 1751 tarihinde (eski usul Jülyen Takvimine göre 5 Mart 1751'de) annesinin doğum için kendi anne ve babasının çiftliğine dönmesi nedeniyle Port Conway, Virginia yakınlarında Belle Grove (Port Conway, Virjinya) çiftliğinde doğdu. On iki kardeşin en büyüğüydü. Nelly ve James Sr. yedi erkek dört kız çocuğu sahibi oldular.Üç erkek kardeşi bir tanesi de ölü doğum olmak üzere öldüler. 1775 yazında kız kardeşi Elizabeth (7 yaş) ve erkek kardeşi Reuben (3 yaş) kirlenmiş içme suyu nedeniyle tüm Orange bölgesini etkileyen dizanteri salgını nedeniyle öldü.

Babası James Madison Sr. (1723-1801) Orange, Virginia'da kendisine babasından miras kalan ve daha sonra Şirin Dağ diye adlandıracağı bir çiftlikte büyüdü. Zamanla daha çok toprak ve köle edinerek; 2000 dönüm, Piedmont Virginia'da Orange Bölgesinin en büyük toprak sahibi ve önde gelen yurttaşı oldu. James Jr.'ın annesi Nelly Conway Madison (1731–1829) Port Conway'de önemli bir tütün çiftçisi ve tacir ailesinin kızı olarak doğdu. Madison'ın anne ve babası 15 Eylül 1749'da evlendi. Bu yıllarda güney kolonileri bir köle toplumuna dönüşmüş; köleler ekonomiyi güçlendirmiş ve köle sahipleri siyasal eliti oluşturmuştu.

11 yaşından 16'sına kadar genç "Jemmy" Madison, Virginia Tidewater bölgesindeki King ve Queen İdari Bölgesi içinde yer alan Innes çiftliğinde öğretmen olan Donald Robertson'ın gözetimi altında öğretim görmeye yollandı. Robertson, güneyde çok sayıda önemli çiftlik sahibi ailenin çocuğunun öğretmenliğini yapmış İskoçyalı bir öğretmendi. Madison, Robertson'dan matematik, coğrafya ile özellikle yetkinleşeceği Latince gibi klasik ve modern dilleri öğrendi. Madison, öğrenmeye dönük açlığını özellikle Robertson'a bağlamıştır.

On altı yaşında Montpelier'e geri döndü. Üniversite için Rahip Thomas Martin ile iki yıllık bir çalışma kursuna başladı. Zamanının üniversiteye giden birçok Virjinyalısının tersine narin sağlığı zorlayabilecek enfeksiyonlara açık bir iklime sahip Williamsburg'de yer alan William ve Mary Koleji'ne gitmedi. Bu okul yerine 1769 tarihinde New Jersey Koleji'ne; günümüzde Princeton Üniversitesi gitti. Orada oda arkadaşı olan şair Philip Freneau ile yakın arkadaşlık kurdu. Arkadaşının kız kardeşi Mary'ye umutsuzca aşık oldu.

Sağlığını da zorlayan uzun ve yoğun çalışma saatlerinin sonunda 1771 yılında mezun oldu. Çalışma alanları içinde Klasik Latince, Yunanca, bilim, coğrafya, Matematik, Retorik ve Felsefe vardı. Konuşma ve tartışma konularına büyük ilgisi vardı. Madison, arkadaşı Aaron Burr'un Cliosophic Derneği ile doğrudan rekabet halinde olan Amerikan Whig-Cliosophic Derneğinin kurulmasına destek verdi. Mezun olduktan sonra Madison, 1772 yılının baharında Montpelier'e dönen kadar Princeton'da Üniversite Başkanı John Witherspoon gözetiminde İbranice ve siyaset felsefesi çalıştı. İbraniceyi gayet akıcı biçimde konuşmaya başlamıştı. Madison hukuk alanında profesyonel olarak çalışmak için değil, siyasete duyduğu ilgiden dolayı çalıştı.

163 cm uzunluğunda ve asla 45 kilogramı aşmayan kilosu ile en minik Amerikan başkanıydı.

Dine yaklaşımı
Anglikan olarak vaftiz edilmiş ve bir Presbiteryen rahip tarafından yetiştirilmesine rağmen genç Madison, İngiliz deist metinlerinin sıkı bir okuyucusuydu. Madison, bir yetişkin olarak dini konulara çok az ilgi göstermiştir. Biyografi yazarı Hutson şunları yazmıştır: "kişisel dini eğilimleri konusunda ne bir iz ne de bir ipucu vardır." Bununla beraber bazı akademisyenler deizme eğilimi olduğunu belirtmektedir. Bazı akademisyenler ise Madison'ın Hristiyan değerlerini kabul ettiğini ve kendi hayatını Hristiyan dünya görüşüne göre şekillendirdiğini öne sürer. 1819'da Madison şöyle demişti: "Rahipliğin sayısı, endüstrisi, ahlakı ve halkın bağlılığı, Kilise'nin Devletten tamamen ayrı kalmasıyla açıkça artmıştır."

Federalizm
1780'lerde Kongre'deki ilk görevi sırasında, Madison daha güçlü bir merkezi hükûmet sağlamak için Konfederasyon Maddelerini değiştirmeyi tercih etti. 1790'larda Hamilton'un merkezileştirme politikalarına ve Alien and Sedition Acts'e muhalefet etti. Chernow'a göre, Madison'ın 1790'larda Virginia ve Kentucky Kararlarına verdiği destek "Anayasa Konvansiyonu'nda federal hükümetin eyalet yasaları üzerinde veto hakkı olması gerektiğini savunan bir adam için nefes kesici bir evrimdi." Tarihçi Gordon S Wood, Kutsal Özgürlük Ateşi'nde (1995) olduğu gibi, Lance Banning'in "Madison'ın 1790'larda görüşlerini değiştirmediğini" iddia eden tek günümüz bilim adamı olduğunu söylüyor. 1812 Savaşı sırasında ve sonrasında. Madison, ulusal banka, güçlü bir donanma ve doğrudan vergiler de dahil olmak üzere 1790'larda karşı çıktığı çeşitli politikaları desteklemeye geldi.

Wood, birçok tarihçinin Madison'ı anlamakta zorlandığına dikkat çeker, ancak Wood ona Madison'ın kendi zamanlarına göre-bir milliyetçi olarak, ancak Federalistlerinkinden farklı bir milliyetçilik anlayışıyla bakar. Gary Rosen ve Banning, Madison'ın tutarlılığını önermek için başka yaklaşımlar kullanıyor.

Kölelik
Madison, köle emeğinden yararlanan bir ortamda büyüdü ve kurumu Güney ekonomisinin gerekli bir parçası olarak gördü, ancak büyük bir köleleştirilmiş nüfusa bağlı bir toplumun istikrarsızlığından rahatsız oldu. Philadelphia Konvansiyonunda, Madison köle ithalatının derhal sona erdirilmesini istedi, ancak nihai belge Kongre'nin 1808 yılına kadar uluslararası köle ticaretine müdahale etmesini yasakladı. Ayrıca, Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisinde paylaştırmanın her eyaletin özgür nüfusu ve köle nüfusunun toplamı tarafından tahsis edilmesini önerdi. Madison, 1819-1821 Missouri krizi sırasında köleliğin Batı'ya yayılmasını destekledi. Madison, eski kölelerin Güney toplumuna başarılı bir şekilde entegre olamayacağına inanıyordu ve 1780'lerin sonlarında, Afrikalı-Amerikalıların Afrika'da koloniler kurması fikriyle ilgilenmeye başladı. Madison, eski köleler için Liberya yerleşimini kuran Amerikan Kolonizasyon Derneği'nin başkanıydı.

Madison, kendisini ev içi kölelik kurumundan ayıramadı. Madison, Cumhuriyetçi bir hükûmet biçimini savunmasına rağmen, köleliğin Güney'in gelişmesine neden olduğuna inanıyordu. Madison, köleliğe entelektüel olarak karşı çıkarken kölelerin insan malı olduğuna inanıyordu.  Siyahlar için sömürgeleştirme planının yanı sıra Madison, köleliğin batı genişlemesiyle doğal olarak yayılacağına inanıyordu. Madison'ın siyasi görüşleri, John C. Calhoun'un ayrılığın hükümsüz kılınması ile Daniel Webster'ın milliyetçiliğinin pekiştirilmesi arasında bir yere indi. Madison'ın Edward Coles, Nicolas P. Trist ve William Cabel Rives gibi Virginian "mirasçıları", Madison'ın 1840'lara ve 1850'lere kadar köleliğe ilişkin ılımlı görüşlerini desteklediler, ancak kampanyaları bölgeselcilik, ekonomik ve köleliğin kaldırılması güçleri nedeniyle başarısız oldu. Madison, Cumhuriyet hükûmetine olan savunuculuğu ile köle sistemine ömür boyu bağlılığını hiçbir zaman uzlaştıramadı.

1790'da Madison bir gözetmene kölelere "gerekli itaat ve işleriyle tutarlı olan tüm insanlık ve nezaketle" davranmasını emretti. Ziyaretçiler, kölelerin iyi bir şekilde barındırıldığını ve beslendiğini belirttiler. Madison'ın genç kölelerinden biri olan Paul Jennings'e göre, Madison asla öfkesini kaybetmedi ya da kölelerini kınamayı tercih ederek kırbaçlamadı. Bir köle olan Billey, Amerikan Devrimi sırasında Philadelphia'dayken Madison'dan kaçmaya çalıştı, ancak yakalandı. Onu serbest bırakmak ya da Virginia'ya iade etmek yerine Madison, Pennsylvania'da kabul edilen kademeli bir özgürleşme yasası uyarınca Philadelphia'da Billey'i sattı. Billey kısa sürede özgürlüğünü kazandı ve Philadelphia'da bir tüccar için çalıştı. Ancak Billey, New Orleans'a yaptığı bir yolculukta boğuldu. Madison siyahların aşağı olduğu görüşünü hiçbir zaman dışardan ifade etmedi; ırk sorunu üzerine açık fikirlilik ifade etme eğilimindeydi.

1801'de, Madison'ın Montpelier'deki köle nüfusu 100'ün biraz üzerindeydi. 1820'ler ve 1830'lar boyunca, Madison, borçların neden olduğu toprak ve köle satmak zorunda kaldı. 1836'da, Madison öldüğünde, Madison 36 köleye sahipti. Madison'ın muhafazakarlığı, mali durumu nedeniyle galip gelirken, kölelerinden hiçbirini yaşamı boyunca veya iradesi ile özgürleştiremedi. Madison'ın ölümü üzerine, kalan kölelerini karısı Dolley'e bıraktı ve ondan sadece onların rızasıyla kölelerini satmasını istedi. Ancak Dolley, kölelerinin çoğunu rızası olmadan sattı. Kalan köleler, Dolley'in ölümünden sonra, öldükten sonra onları serbest bırakan oğlu Payne Todd'a verildi. Ancak Todd'un borçları vardı ve muhtemelen sadece birkaç köle serbest bırakıldı.

Askerlik hizmeti ve erken siyaset dönemi
Princeton'dan mezun olduktan sonra Madison, Amerikan kolonileri ve Büyük Britanya arasında İngiliz vergi sistemi nedeniyle gerginleşen ilişkilerle ilgilendi. 1774'te Madison, yerel milis kuvvetlerini denetleyen bir yurtsever devrim öncesi grup olan Güvenlik Komitesi'nde görev aldı. Aile serveti sayesinde kamu hizmetine adanmış bir hayatın ilk adımı bu oldu. 1775 Ekim'inde sağlık nedenleriyle savaşa katılamasa da Orange County milislerinde yüzbaşı olarak görevlendirildi.

Amerikan Bağımsızlık Savaşı sırasında Madison, Virjinya Eyaleti Meclisi'nde (1776-1779) görev yaptı ve Thomas Jefferson tarafından gözetilen bir yakın çalışma arkadaşı oldu. Daha önce Virjinya'da Baptist inancındakilerin, kurulu Anglikan Kilisesi'nden izin almaksızın ibadet gerçekleştirdikleri için tutuklanmaları ile gördüğü zulmü gözlemlemişti. Baptist Elijah Craig ile Virjinya'da dini özgürlüklerin anayasa güvencesine alınmasını destekleme konusunda işbirliği yaptı. Bu onun dini özgürlük hakkındaki düşüncelerini yaygınlaştırmasına yardım etti; daha sonra bunu Anayasa ve Haklar Bildirgesi'ne uyguladı.

Madison, 1786 tarihinde onaylanan Virginia Dini Özgürlük Yasası'nı Jefferson ile beraber hazırlarken Virjinya siyasetinde önem kazandı. Yasa İngiltere Kilisesi'nin yetkilerini daraltırken dini konularda devletin yetkisini kaldırdı. Patrick Henry'nin insanları kendi seçtikleri cemaate vergi ödemeye zorlayan planını gündemden çıkardı. 1777 yılında Madison'ın kuzeni Piskopos James Madison William ve Mary Üniversitesi baş yöneticisi oldu. James Madison ve Jefferson'ın etkilemesiyle Piskopos Madison Üniversitenin İngiltere'den ve İngiltere Kilisesi'nden ayrılma konularında önderlik etmesine yardımcı oldu.

Kıta Kongresi'nin en genç delegesi olduğundan Madison, en çok çalışan üyesi ve parlamento binasının ustası olarak kabul edildi. Virjinya'yı günümüz Ohio Eyaletinin büyük kısmını da içeren kuzeybatı toprakları üzerinde hak iddia etmesinden vazgeçmesi için ikna etti ve sorunun çözümü için Kıta Kongresini devreye soktu. 1783 tarihinde federal olarak denetlenen, yeni eyaletlerin içinden çıktığı ve daha sonra birliğe dahil olduğu Kuzeybatı Topraklarını oluşturdu. Virjinya'nın toprak talepleri Connecticut, Pensilvanya ve Maryland'ın toprak talepleri ile çakışıyordu; onlar da en batıdaki topraklarını buralardan yeni eyaletler kurulabileceğini anlayarak ulusal yönetime devretti. Kuzeybatı Bildirisi Ohio nehrinin kuzeyindeki yeni topraklarda köleliği yasakladı, ancak bu durum zaten elinde köle barındıran köle sahipleri için geçerli olmadı.

Fiziksel özellikler ve sağlığı
Madison kısa boyluydu, parlak mavi gözleri vardı, güçlü bir tavrı vardı ve küçük toplantılarda esprili olduğu biliniyordu. Madison ciddi hastalıklardan, gerginlikten muzdaripti ve çoğu zaman stresli dönemlerden sonra bitkin düşmüştü. Madison genellikle en kötüsünden korkardı ve bir hipokondri hastasıydı.

Miras

Tarihsel itibar

Madison, Amerika Birleşik Devletleri'nin en önemli Kurucu Babalarından biri olarak kabul edilmektedir. Tarihçi J.C.A. Stagg, "bazı açılardan -1776'dan 1816'ya kadar genç ulusun karşı karşıya olduğu her önemli meselenin kazanan tarafında olduğu için- Madison, tüm Kurucu Babalar arasında en başarılı ve muhtemelen en etkili olanıydı" diye yazıyor. Büyük bir siyasi partinin kurulmasına yardım etmesine ve Amerika Birleşik Devletleri'nin dördüncü başkanı olarak hizmet etmesine rağmen, mirası büyük ölçüde Anayasa'ya yaptığı katkılarla tanımlandı; kendi hayatında bile "Anayasanın Babası" olarak selamlandı. Hukuk profesörü Noah Feldman, Madison'ın "yerel özyönetimi kapsayıcı bir ulusal düzen ile birleştiren genişletilmiş, federal bir anayasanın modern idealini icat ettiğini ve teorileştirdiğini" yazıyor. Feldman, Madison'ın "özgürlüğü koruyan anayasal hükümet modelinin" olduğunu ekliyor.

Tarihçiler ve siyaset bilimcilerinden oluşan anketler, Madison'ı ortalamanın üzerinde bir başkan olarak değerlendirme eğilimindedir. Amerikan Siyaset Bilimi Derneği Başkanları ve Yürütme Politikaları bölümünün 2018 anketi, Madison'ı on ikinci en iyi başkan seçti. Wood, Madison'ı savaş sırasındaki istikrarlı liderliği ve başkanın gücünü genişletmekten kaçınma kararlılığından ötürü övüyor ve bir çağdaşı, savaşın "ihanetten tek bir mahkeme, hatta iftira için bir kovuşturma olmadan" yürütüldüğüne dair gözlemine dikkat çekiyor. Yine de, birçok tarihçi Madison'ın başkanlık görevini eleştiriyor. Henry Steele Commager ve Richard B. Morris, 1968'de, Madison'un geleneksel görüşünün "gereksiz bir savaşı yanlış yöneten" "beceriksiz bir Başkan" olduğunu söyledi. Tarihçilerin 2006 yılındaki bir anketi, Madison'ın 1812 Savaşı'nı önlemedeki başarısızlığını, görevdeki bir başkanın yaptığı en büyük altıncı hata olarak sıraladı.

Tarihçi Garry Wills, "Madison'ın hayranlığımıza dair iddiası, başkanlığına dayandığı kadar mükemmel bir tutarlılığa dayanmıyor. Başka erdemleri de var. ... Bir çerçeveci ve Anayasa savunucusu olarak, emsali yoktu. ... Madison'ın başkan olarak performansının en güzel yanı, Anayasa'nın korunması konusundaki endişesiydi ... Hiç kimse ülke için her şeyi yapamaz - Washington bile. Madison çoğundan fazlasını yaptı ve bazı şeyleri her şeyden daha iyi yaptı. . Bu oldukça yeterliydi. "

2002'de tarihçi Ralph Ketcham, 1812 Savaşı sırasında Madison'ı savaş zamanı başkanı olarak eleştirdi. Ketcham, ülkenin başkentinin İngilizler tarafından yakılmasına yol açan olaylardan Madison'ı sorumlu tuttu. Ketcham şunları söyledi: "1814 yazında meydana gelen olaylar, Madison'ın savaş zamanındaki alışılmış ihtiyatlılığını ve karmaşıklıkların çözülmeden kalmasına izin verme eğiliminin yetersizliğini çok iyi bir şekilde göstermektedir ... Bu tür eğilimler normal erdemler olsa da, krizde felakettirler. Ketcham, "ironik bir şekilde, Madison'ın savaş zamanı başkanı olmaya kısmen uygun olmayan çok cumhuriyetçi erdemiydi" dedi.

1974'te tarihçi James Banner, Ordu'daki yozlaşmış General James Wilkinson'ı koruduğu için Madison'ı eleştirdi. Wilkinson, Jefferson Yönetimi sırasında Aaron Burr komplosuna karışmıştı. 1812 Savaşı sırasında bir seferde başarısız olmuştu. Madison nihayet Wilkinson'ı 1815'te Ordu'dan çıkardı.

Anıtlar
James Madison Anıt Binası, Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi'nin bir binasıdır ve Madison'ın resmi anıtı olarak hizmet vermektedir. 1986'da Kongre, Anayasanın iki yüzüncü yıl kutlamalarının bir parçası olarak James Madison Memorial Fellowship Foundation'ı kurdu. Madison County, Alabama ve Madison, Wisconsin dahil olmak üzere çeşitli ilçe ve topluluklar Madison için adlandırılmıştır. Madison için adlandırılan diğer şeyler arasında Madison Square, James Madison University ve USS James Madison bulunur.

Ayrıca bakınız
 Pearl olayı

Kaynakça

Bibliyografya

Biyografiler

 , the standard scholarly biography
  Single volume condensation of his 6-vol biography
 Broadwater, Jeff. James Madison: A Son of Virginia and a Founder of a Nation. Chapel Hill, NC: University of North Carolina Press, 2012.
 Brookhiser, Richard. James Madison (Basic Books; 2011) 287 pages
 Chadwick, Bruce. James and Dolley Madison: America's First Power Couple (Prometheus Books; 2014) 450 pages; detailed popular history
 Cheney, Lynne. James Madison: A Life Reconsidered (New York: Viking, 2014) 564 pp.
  Ebook
 Gutzman, Kevin. James Madison and the Making of America (St. Martin's Press; 2012) 432 pages
 , recent scholarly biography

 Rutland, Robert A. ed. James Madison and the American Nation, 1751–1836: An Encyclopedia (Simon & Schuster, 1994).
 Rutland, Robert A. James Madison: The Founding Father. New York: Macmillan Publishing Co., 1987. ISBN 978-0-02-927601-3.
  Short bio.

Analitik çalışmalar
 Adams, Henry. History of the United States during the Administrations of James Madison (5 vol 1890–1891; 2 vol Library of America, 1986). ISBN 0-940450-35-6 Table of contents
 Wills, Garry. Henry Adams and the Making of America. Boston, MA:: Houghton Mifflin, 2005.
 Banning, Lance. Jefferson & Madison: Three Conversations from the Founding. Madison House, 1995.
 Banning, Lance. The Sacred Fire of Liberty: James Madison and the Founding of the Federal Republic. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1995. online ACLS History e-Book .

 Bordewich, Fergus M. The First Congress: How James Madison, George Washington, and a Group of Extraordinary Men Invented the Government (2016) on 1789-91.
 Brant, Irving. James Madison and American Nationalism. (1968), short survey with primary sources
 Chambers, John W., ed. The Oxford Companion to American Military History. New York: Oxford University Press, 1999.

 Elkins, Stanley M.; McKitrick, Eric. The Age of Federalism. New York: Oxford University Press, 1995.online edition
 Gabrielson, Teena, "James Madison's Psychology of Public Opinion," Political Research Quarterly, vol. 62 (Sept. 2009), pp. 431–444.
 Kasper, Eric T. To Secure the Liberty of the People: James Madison's Bill of Rights and the Supreme Court's Interpretation (Northern Illinois University Press, 2010) online review
 Kernell, Samuel, ed. James Madison: the Theory and Practice of Republican Government Stanford, CA: Stanford University Press, 2003.
 Kester, Scott J. The Haunted Philosophe: James Madison, Republicanism, and Slavery. Lexington Books, 2008.
 Labunski, Richard. James Madison and the Struggle for the Bill of Rights. New York: Oxford University Press, 2006.
 Matthews, Richard K. If Men Were Angels : James Madison and the Heartless Empire of Reason. University Press of Kansas, 1995).
 McCoy, Drew R. The Elusive Republic: Political Economy in Jeffersonian America. New York: W. W. Norton, 1980.
 McCoy, Drew R. The Last of the Fathers: James Madison and the Republican Legacy. New York: Cambridge University Press, 1989.
 Muñoz, Vincent Phillip. "James Madison's Principle of Religious Liberty," American Political Science Review, vol. 97, no. 1 (2003), pp. 17–32.  in JSTOR
 Read, James H. Power versus Liberty: Madison, Hamilton, Wilson and Jefferson (University Press of Virginia, 2000).
 Riemer, Neal. "The Republicanism of James Madison," Political Science Quarterly, vol. 69, no. 1 (1954), pp. 45–64 in JSTOR
 Riemer, Neal. James Madison: Creating the American Constitution (Congressional Quarterly, 1986).
 Rosen, Gary. American Compact: James Madison and the Problem of Founding (University Press of Kansas, 1999).
 Rutland, Robert A. The Presidency of James Madison (Univ. Press of Kansas, 1990). ISBN 978-0700604654. scholarly overview of his two terms.
 Scarberry, Mark S. "John Leland and James Madison: Religious Influence on the Ratification of the Constitution and on the Proposal of the Bill of Rights," Penn State Law Review, Vol. 113, No. 3 (April 2009), 733–800.
 Sheehan, Colleen A. "The Politics of Public Opinion: James Madison's 'Notes on Government'," William and Mary Quarterly 3rd ser. vol. 49, no. 3 (1992), pp. 609–627. in JSTOR
 Sheehan, Colleen. "Madison and the French Enlightenment," William and Mary Quarterly 3rd ser. vol. 59, no. 4 (Oct. 2002), pp. 925–956.
 Sheehan, Colleen. "Madison v. Hamilton: The Battle Over Republicanism and the Role of Public Opinion," American Political Science Review, vol. 98, no. 3 (2004), pp. 405–424. in JSTOR
 Sheehan, Colleen."Madison Avenues," Claremont Review of Books (Spring 2004), online.
 Sheehan, Colleen. The Mind of James Madison: The Legacy of Classical Republicanism. New York: Cambridge University Press, 2015.
 Sheehan, Colleen."Public Opinion and the Formation of Civic Character in Madison's Republican Theory," Review of Politics, vol. 67, no. 1 (Winter 2005), pp. 37–48. in JSTOR
 Sorenson, Leonard R. Madison on the "General Welfare" of America: His Consistent Constitutional Vision. Rowman & Littlefield Publishers, 1995.
 Stagg, John C. A. "James Madison and the 'Malcontents': The Political Origins of the War of 1812," William and Mary Quarterly 3rd ser. vol. 33, no. 4 (Oct. 1976), pp. 557–585. in JSTOR
 Stagg, John C. A. "James Madison and the Coercion of Great Britain: Canada, the West Indies, and the War of 1812," in William and Mary Quarterly 3rd ser. 38,1(Jan. 1981), 3–34. in JSTOR
 Stagg, John C. A. Mr. Madison's War: Politics, Diplomacy, and Warfare in the Early American republic, 1783–1830. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1983.
 Stagg, John C. A. Borderlines in Borderlands: James Madison and the Spanish-American Frontier, 1776–1821 (2009)
 Vile, John R. William D. Pederson, Frank J. Williams, eds. James Madison: Philosopher, Founder, and Statesman. (Ohio University Press, 2008) 302 pp. ISBN 978-0-8214-1832-1 online review
 Weiner, Greg. Madison's Metronome: The Constitution, Majority Rule, and the Tempo of American Politics. Lawrence, KS: University Press of Kansas, 2012.

 Wood, Gordon S. "Is There a 'James Madison Problem'?" in Wood, Revolutionary Characters: What Made the Founders Different. Penguin Press, 2006, pp. 141–172.
 Wood, Gordon S. "Without Him, No Bill of Rights: James Madison and the Struggle for the Bill of Rights by Richard Labunski", The New York Review of Books (30 Kasım 2006). online

Birincil kaynaklar

Dış bağlantılar

 James Madison at MetaLibri
 James Madison: A Resource Guide  at the Kongre Kütüphanesi
 The James Madison Papers, 1723–1836  at the Library of Congress
 James Madison: Philosopher and Practitioner of Liberal Democracy , symposium at the Library of Congress
 The Papers of James Madison , subset of Founders Online  from the National Archives
 James Madison  at the White House
 American President: James Madison (1751–1836)  at the Miller Center of Public Affairs, University of Virginia
 James Madison  at the Online Library of Liberty, Liberty Fund
 Memorial and Remonstrance Against Religious Assessments (1785)  at the U.S. National Archives
 The Papers of James Madison  at the Avalon Project
 James Madison Museum, Orange, Virginia
 Montpelier , home of James Madison
 "Memories of Montpelier: Home of James and Dolley Madison" , a National Park Service Teaching with Historic Places (TwHP) lesson plan
 "Life Portrait of James Madison" , from C-SPAN's American Presidents: Life Portraits, April 9, 1999
 "Writings of Jefferson and Madison"  from C-SPAN's American Writers: A Journey Through History
 Booknotes interview with William Lee Miller on The Business of May Next: James Madison and the Founding, June 14, 1992.
 Booknotes interview with Lance Banning on The Sacred Fire of Liberty: James Madison and the Founding of the Federal Republic, 11 Şubat 1996.

|-

|-

__DİZİN__

1751 doğumlular
King George County doğumlular
Virginia doğumlu filozoflar
Virginia doğumlu siyasetçiler
1836 yılında ölenler
Virginia'da ölenler
Virginia'da defnedilenler
James
Zachary Taylor ailesi
18. yüzyıl Amerikalı filozofları
19. yüzyıl Amerikalı filozofları
18. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
19. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Amerikalı siyaset felsefecileri
Amerikalı deistler
Virginia'nın ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
Princeton Üniversitesinde öğrenim görenler
Thomas Jefferson'un danışmanları
İngiliz asıllı Amerikalılar
1812 Savaşı'nda Amerikalılar
Amerikalı plantasyon sahipleri
Amerikalı köle sahipleri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Hall of Fame for Great Americans üyeleri
Amerikan Felsefe Topluluğu üyeleri
Federalist Yazılar
Virginia Kolonisi'nde kişiler
Amerikalı Anglikanlar
Demokratik-Cumhuriyetçi Parti mensubu siyasetçiler
Virginia Üniversitesi kişileri
Amerikalı siyasetçiler

James Madison


La familia de la lechera es un cuadro pintado por Louis Le Nain en 1640 y que actualmente se expone en el Museo del Hermitage de San Petersburgo. Como muchas de las obras de este pintor, representa una escena de género.

Referencias

Enlaces externos

Colecciones del Museo del Hermitage
Pintura de Francia del siglo XVII
Cuadros de 1640
Asnos en el arte

La familia de la lechera


كوينز بارك   هي حديقة في قلب مدينة تورنتو الكندية، افتتحها إدوارد السابع في 1860.

المراجع

حدائق
متنزهات في تورونتو
معالم أثرية ونصب تذكارية إلى الملكة فيكتوريا
معالم أثرية ونصب تذكارية في تورونتو

كوينز بارك (تورنتو)


Lucio Casio Hemina  fue un escritor y analista romano del , miembro de la gens Casia.

Se sabe poco de su vida. En torno al año 146 a. C., entre la muerte de Terencio y la revolución de los Gracos, escribió unos anales históricos en latín desde los orígenes de Roma a su época. Sus anales siguen el modelo de Catón el Viejo y están divididos en cuatro libros.

Notas

Bibliografía
 Hans Beck, Uwe Walter. Los primeros historiadores romanos. Vol. I: Von Fabius Pictor bis Cn. Gellius. Textos sobre investigación, Vol. 76a científico, Darmstadt 2001, pp. 242–281, ISBN 3-534-14757-X

Enlaces externos
 Treccani, "Cassio Emina, Lucio"

Historiadores de la Antigua Roma
Escritores de la Antigua Roma
Escritores del siglo II a. C.
Escritores en latín
Antiguos romanos del siglo II a. C.
Historiadores del siglo II a. C.
Hemina, Lucio Casio
Antiguos romanos de la República romana media

Lucio Casio Hemina


العصبة المقدسة عام 1571م  و هو تحالف قام بإنشائه البابا بيوس الخامس وضم فيه جميع الدول البحرية الكاثوليكية الواقعة على البحر المتوسط تقريباً، كانت الغاية من عقد العصبة هي تحطيم السيطرة العثمانية على شرقي البحر المتوسط، أسست العصبة رسمياً بتاريخ 25 أيار 1571م. ضم الحلف الولايات البابوية وإسبانيا الهابسبورغية ونابولي وصقلية وجمهورية البندقية وجمهورية جنوا ودوقية توسكانا الكبرى ودوقية سافوي ودوقية بارما وفرسان مالطا. امتلكت الدول المتحالفة في العصبة 200 سفينة حربية و100 سفينة أخرى و50,000 جندياً و4,500 فارساً. وقد عين دون خوان النمساوي -الأخ اللاشرعي وغير الشقيق للملك فيليب الثاني ملك إسبانيا- قائداً أعلى على هذه القوات. بقيت الدعوة للانضمام إلى العصبة مفتوحة أمام الإمبراطورية الرومانية المقدسة وفرنسا والبرتغال، إلا أنه لم ينضم أحد منهم؛ فالإمبراطورية الرومانية المقدسة كانت تفضل الحفاظ على هدنتها مع إسطنبول، وأما فرنسا فقد كانت قد عقدت تحالفاً مع العثمانيين ضد إسبانيا، وفيما يخص البرتغال، فقد كانت تضع كامل طاقاتها على حربها في المغرب وعلى مواجهاتها البحرية المباشرة مع العثمانيين في البحر الأحمر والمحيط الهندي ولم يتبق لديها قوات لتشارك في العصبة.

أرسل الحلف بدايةً أسطولاً بحرياً لمساعدة البندقية في دفاعها عن قبرص التي فتحتها القوات العثمانية تحت قيادة لالا مصطفى باشا في تموز 1570، إلا أن الأسطول كان متأخراً على حماية جزيرة قبرص من أن تؤول بيد العثمانيين.

انتصر الحلف انتصاراً صادماً على الأسطول البحري العثماني في معركة ليبانت غرباً من الشواطئ اليونانية بتاريخ 7 تشرين أول 1571. وبالرغم من عظم المعركة، إلا أن نتائجها المباشرة كانت متواضعة. انتهى الحلف مع توقيع الهدنة مع العثمانيين عام 1573، وبعدها بمدة قصيرة توفي البابا بيوس الخامس.

انظر أيضا
 العصبة المقدسة عام 1538م

المراجع

روابط خارجية
 Holy Leagues Of The 16th Century about.com
 Chronicle of the battle of Lepanto Luis Coloma, SJ

إيطاليا في 1571
الحروب العثمانية–البندقية
الدولة العثمانية
انحلالات سنة 1573
بيوس الخامس
تأسيسات سنة 1571
تأسيسات سنة 1571 في أوروبا
تحالفات عسكرية
تحالفات عسكرية في القرن 16

العصبة المقدسة (1571)


Fransız sömürge imparatorluğu (Fransızca:  Empire colonial Français), 19. ve 20. yüzyılda Britanya İmparatorluğu'nun ardından Dünya'nın en büyük ikinci sömürge imparatorluğuydu. İmparatorluğunun yüzölçümü, anavatan ile birlikte 1900 ile 1939 yılları arasında 13.500.000 km²ye ulaştı. Bu büyüklük toplam karasal alanının %10'u idi. İlk Fransız sömürge imparatorluğu, zirvesinde (1680), 10.000.000 km²'nin üzerine yayıldı, o zamanlar dünyanın sadece İspanyol İmparatorluğu'nun arkasındaki en büyük ikinci imparatorluğu. Fransız Sömürge İmparatorluğu'nun toplam alanı, birinci (çoğunlukla Kuzey Amerika'da) ve ikinci (esas olarak Afrika'da) Fransız sömürge imparatorluklarının bir araya gelmesiyle, dünyanın en büyük ikinci (birincisi Britanya İmparatorluğu'dur) olan 24.000.000 km²'ye ulaştı.

Amerika

Amerika'daki Fransız sömürgelerinin en önemlisi şüphesiz Kanada'dır. Kanada'ya ilk ayak basan Fransızlar'dan sonra Kanada'ya İngilizler çıkmış ve işgal etmişlerdir. Kanada 1756-1763 yılları arasında cereyan eden Yedi Yıl Savaşı sonunda Fransa'dan İngiltere'ye geçmiştir. Ancak bölgeye getirilen Fransızların dillerini unutmamaları sonucu bugünkü Kanada iki dilli kalmıştır. Bunun dışında Karayip Denizi kıyılarında sömürgeleri vardı ve Haiti ile Fransız Guyanası da Fransız sömürgesidir. Ayrıca günümüzde halen Fransa'ya bağlı olan Guadeloupe ve Martinik vardır.

Afrika
Fransa'nın Afrika'da hakimiyet kurduğu bölgelerden biri Batı Afrika'ydı. Ana amaç, bölgedeki zencileri birbirinden ayırmaktı. Bu yolla birçok zenci kabilesi birbiriyle konuşamayacak duruma getirildi. Ayrıca misyonerler aracılığıyla Hristiyanlık kabul ettirilmeye çalışıldı. Bugün Batı Afrika'daki birçok devletin resmi dili Fransızcadır.

Doğu Afrika'daki tek sömürge ise Cibuti'dir. Bu devletin resmi dillerinden biri Fransızca, öbürü Arapçadır.

Mağrip bölgesindeki Cezayir, Fas ve Tunus'ta halen Fransızcanın önemi devam etmektedir. Cezayir'de Fransızca gazeteler çıkmaktadır.

Hint Okyanusu

Hint Okyanusu'nda Madagaskar adası da sömürge olmuştur. Bunun dışında Komorlar denen adalar da sömürge olmuştur. Bugün hâlâ bir Komor adası Fransa'ya aittir.

Orta Doğu
Orta Doğu'da Osmanlı İmparatorluğu'ndan koparılan Suriye ve Lübnan sömürge hâline getirilmiştir. Fransa daha sonra Gaziantep, Kahramanmaraş, Şanlıurfa, Hatay, Adana (hatta Sevr Antlaşması'yla Tokat, Malatya, Sivas) gibi Türk şehirlerine kadar geldi ise de geriye püskürtülmüştür. Bir süre Hatay'ı elinde tutan Fransa, onun bağımsız olmasına göz yumdu. Daha sonra Hatay Türkiye'ye katılarak Fransız sömürgesinden kurtuldu.

Suriye ve Lübnan ise bir süre daha sömürge oldu ama daha sonra bağımsız oldular.

Uzak Doğu
Uzak Doğu Fransız sömürgeleri içindeyse Fransız Çinhindi ve Vietnam vardır.

Ayrıca bakınız
 Fransa
 Sömürgecilik
 Napolyon Bonapart

Kaynakça

Fransız sömürge imparatorluğu


An Willdenowia affinis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Neville Stuart Pillans. An Willdenowia affinis in nahilalakip ha genus nga Willdenowia, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Willdenowia

Willdenowia affinis


Niantic Wayfarer est un site créé par Niantic, filiale Google, permettant d'ajouter et de valider des Wayspots via les jeux Pokémon Go et Ingress.

Ce site permet aux joueurs de collaborer avec Niantic en proposant de nouveaux emplacements, agrémentés d'une photo et d'une description. De plus, un programme permet aux entreprises d'ajouter des emplacements sponsorisés.

Critères pour devenir Wayfarer
Pour devenir Wayfarer, il suffit d'être niveau 37 sur Pokémon Go ou niveau 10 sur Ingress. Si c'est le cas, il faut avoir un compte adulte et prouver que vous comprenez les critères d'acceptation grâce à un questionnaire.

Critères de validité
Les Wayspots sont des lieux permettant l'exploration dans les différents jeux proposés par Niantic. Cependant, des règles permettent de proposer des Wayspots ayant une valeur ajoutée au niveau culturel et/ou sportif.

Voici les différents critères :
 Endroits idéaux pour l'exploration : ce sont des lieux qui nous en apprennent plus sur l'histoire, la culture dans laquelle nous vivons. Niantic entend par là des plaques historiques, des bibliothèques publiques, des musées et galeries, des panneaux...
 Endroits idéaux pour faire de l'exercice : ce sont des endroits qui permettent de faire du sport et nous permet d'être en meilleure santé comme des parcs, des sentiers de randonnée, des installations sportives dans l'espace public, des stades, des terrains de sport...
 Endroits idéaux pour fréquenter les gens : ce sont des lieux permettant de se rassembler entre amis, de se divertir. Nous pouvons citer comme exemples les pavillons, les parcs, les bibliothèques, les boites à livres, les stations de transports en commun célèbres...

Voici quelques éléments déconseillés : des lieux sans accès pour les piétons, des propriétés privées, des endroits qui gênent les services d'urgence, des écoles ou des lieux pour les enfants et adolescents, des lieux pour adultes, des sites naturels protégés et des installations éphémères.

Qualités des photos
Afin de réaliser de bonnes photos, il faut essayer de suivre au mieux ces conseils :
 La proposition doit être l'élément central de la photo ;
 La photo doit être de qualité (pas trop sombre, pas trop floue, sans reflets, sans rayons du soleil...) ;
 La photo doit être prise à proximité de la proposition (s'il y a des écritures, le mieux est de pouvoir les lire) mais laisser une petite bordure ;
 La photo doit être prise face à l'élément de la proposition ;
 La photo ne doit pas être prise de travers / penchée ;
 Des êtres vivants (hommes, femmes, animaux) ne peuvent pas être sur la photo (sauf si cet être vivant fait partie de la proposition comme sur un panneaux) ;
 La photo ne doit pas permettre de voir des éléments d'utilisateurs (filigranes, plaques d'immatriculation...).

Validation des Wayspots

Tout d'abord, il est possible de proposer des wayspots à Niantic au travers des applications Pokémon Go et Ingress. Lors de cette proposition, il faut indiquer à quel endroit sur la carte se trouve le wayspot, prendre une photo de ce dernier et une photo des alentours, décrire ce lieu ainsi qu'expliquer en quoi ce lieu est intéressant pour le jeu.

Étapes de validation
La proposition sera alors placée sur le site Niantic Wayfarer et diverses étapes seront nécessaires :
 En attente : Le wayspot a été proposé et la proposition est inscrite sur le site. Il est encore possible de modifier son titre, sa description et ses informations supplémentaires. Il est également possible de la retirer si vous voyez que ce wayspot existe déjà ou si vous avez fait une autre erreur.
 Retenue : Cet outil permet de mettre une proposition déjà réalisée en pause, pour qu'elle soit proposée aux votes plus tard.
 Retirées : Ce sont les propositions que vous avez retirées vous-même.
 Vote en attente : La proposition est soumise aux votes aux personnes de votre région. Dès ce moment, il n'est plus possible de modifier la proposition.
 Acceptées : La proposition a été soumise aux votes et a été acceptée par les personnes qui votent. Elle va bientôt apparaître dans certains jeux de Niantic (selon certaines conditions spécifiques à chaque jeu).
 Rejetées : La proposition a été refusée par les votants. Vous pouvez faire une réclamation (sans possibilité d'amélioration) ou la proposer à nouveau en l'améliorant si vous considérez qu'elle est valide.
 Doublons : La proposition existait déjà. Certaines données vont agrémenter la première proposition.

Améliorations
Ces étapes prennent du temps. Pour aller plus vite, il est possible d'aider Niantic et de voter afin d'avoir des améliorations. Lorsque vous en avez, voici les éléments disponibles sur Niantic :
 Prochaine amélioration : Il n'y a pas encore d'amélioration sur la proposition. Elle ne sera présente que si vous avez 100 accords avec les autres votants. Une amélioration ne peut pas être placée sur un Wayspot mis sous retenue.
 Améliorées : Il y a une amélioration sur votre proposition, ce qui signifie qu'elle est mise en avant dans les votes de votre région et que des personnes de régions un peu plus éloignées peuvent aussi voter pour celle-ci.

Appels
Si une proposition a été refusée par les personnes ayant voté, il est toutefois possible de faire appel depuis le . Niantic vérifiera si votre proposition est valide ou non (ce qui n'est pas le cas lors des votes) et décidera si votre proposition est valide ou non. Cependant, à la suite de bugs, les appels ont été temporairement désactivés entre le  et le  et, dès cette date, les Wayfarer ont pu faire appel à une proposition tous les 30 jours uniquement.

Exemples de Wayspots acceptés

Références

Google

Niantic wayfarer


Les gréco-sud-africains sont des Sud-Africains d'ascendance grecque originaires de Grèce et de Chypre. La population grecque en Afrique du Sud est estimée à environ .

Personnes notables

 George Bizos : avocat des droits de l'homme qui a fait campagne contre l'apartheid ; connu pour avoir représenté Nelson Mandela lors du procès de Rivonia,
 Demetri Catrakilis : joueur de rugby professionnel des Harlequins,
  : juge et arbitre international de boxe,
  : Directeur général de l'AC Milan,
 George Koumantarakis : ancien joueur de football,
  : ancien joueur de cricket professionnel,
  : cadre de football,
 Dimitri Tsafendas : assassin du Premier ministre sud-africain Hendrik Verwoerd, qui est communément considéré comme l'architecte de l'apartheid,
 John Costas (né en 1868 – décédé en 1932) : révolutionnaire grec et un vétéran de la Seconde Guerre des Boers, également connu sous le nom de Ioannis Papakostas,
  (né en 1910 – décédé en 1994) : joueur de cricket,
 Stelio Savante : acteur, producteur et scénariste,
  : artiste,
 Angelique Rockas : actrice et praticienne du théâtre, pionnière du théâtre multiracial à Londres,
 Panagiotis Retsos : footballeur,
 John Kongos : musicien.

Voir aussi

 Diaspora grecque

 Sud-Africains blancs

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

 Grecs en Afrique du Sud sur AusGreekNet.com
 Communauté hellénique du Cap

Groupe ethnique en Afrique du Sud
Diaspora grecque

Gréco-sud-africain


Dinyeper veya Özi (Rusça: Днепр, Dnyeper; Beyaz Rusça: Дняпро, Dniapro, ; Ukraynaca: Днiпро, Dnipro, ; Türkçe: Özi; Kırım Türkçesi: Özü), Rusya ile Ukrayna topraklarının bir kısmını sulayan bir nehir. İdil ve Tuna'dan sonra Avrupa'nın üçüncü uzun nehridir. 2290 km uzunluğundaki bu nehir, Valday Dağları yaylasının güneyinden doğar, Smolensk'e ulaşır, Belarus'a girer, bu cumhuriyetin doğu kısmından geçerek Ukrayna'ya ulaşır. Soldan Desna Irmağı ile birleşen nehir, Kiev'e geçer. Daha sonra Dinyeper Yaylası'nı bir eğri çizerek dolaşır ve kıyı dilinin kısmen kapattığı bir haliç meydana getirerek Odessa'nın doğusundan Karadeniz'e dökülür. Dinyeper, Volhıya kütlesinin sert kayalıklardan meydana gelmiş bir bölgesini aşar.

Nehrin rejimi Doğu Avrupa akarsularının rejimindendir. Kışın don sebebiyle suları azalır, ilkbaharda büyük bir artış gösterir. Yazın ise yoğun buharlaşma sebebiyle suları azalır. Önemli bir hidroelektrik kaynağıdır. En önemli kolları Brezine (585 km), Pripyat (Pripet 790 km), Teterev (365 km), Ingulets (550 km), Desna (1180 km), Psel (800 km)'dir.

Dinyeper (eski ismi Danapris'tir) sözcüğünün kökeni Türk Dınporis sözcüğünden gelir. Türk "tın" (yavaş) ve "boris" (dolambaçlı).

Ayrıca bakınız
Antalar
Dünyanın en uzun nehirleri
Dinyeper Akanakları

Dış bağlantılar
 Dnyeper Nehrinin Türkçedeki Adı ve İzahı Gereken 2500 Yıl, Doç.Dr. Osman Karatay

Kaynakça

Rusya'daki nehirler
Belarus'taki nehirler
Ukrayna'daki nehirler
Avrupa'daki uluslararası nehirler
Karadeniz'deki havzalar

Dinyeper


Treću HNL – Jug u sezoni 2017./18. čini 16 klubova. Plasman u 2. HNL ostvaruje prvak lige, ili u nedostatku licence za prvaka drugoplasirana ili trećeplasirana momčad.
Ligu je osvojila "Croatia" iz Zmijavaca

, dok je temeljem licence nastup u 2. HNL ostvario "Zadar".

Sudionici

Stadioni

Ljestvica

Ažurirano 1. listopada 2017.

Pozicije prema kolima 2017./18.

Utakmice
Izvori:

Ažurirano 29. srpnja 2018.

Najbolji strijelci
Strijelci 10 i više pogodatka:
Ažurirano: 29. srpnja 2018.

Kvalifikacije za 3. HNL – Jug 2018./19.
Igrano 27. i 30. svibnja 2018.

"Uskok" i "Neretva" su se plasirali u 3. HNL – Jug za 2018./19.

Poveznice
 3. HNL – Jug
 3. HNL 2017./18.
 3. HNL – Istok 2017./18.
 3. HNL – Zapad 2017./18.
 2. HNL 2017./18.
 1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 2017./18.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2017./18.
 ŽNL Šibensko-kninska 2017./18.
 1. ŽNL Zadarska 2017./18.

Izvori
 hns-cff.hr, 3. HNL Jug
 hns-cff.hr, Središte Split
 facebook.com, 3. HNL Jug
 scoresway.com, 3. HNL Jug 2017./18., pristupljeno 27. kolovoza 2017.
 bsk-zmaj.hr, 3. HNL Jug 2017./18., ljestvica, pristupljeno 27. kolovoza 2017.
 bsk-zmaj.hr, 3. HNL Jug 2017./18., raspored i rezultati, pristupljeno 27. kolovoza 2017.
 rsssf.com, Hrvatska 2017./18., 3. HNL
 sportnet.hr, 3. HNL Jug 2017./18., ljestvica
 sportnet.hr, 3. HNL Jug 2017./18., rezultati

2017-18 Jug
3 Jug

3. HNL – Jug 2017./18.


An Dendrobium diodon in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Dendrobium diodon in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. d. diodon
 D. d. kodayarensis

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium diodon


Bazal zar ya da bazal membran; epitel hücrelerinin bazal kısımlarını döşeyerek epiteli altındaki bağ dokudan ayıran, düz kas, iskelet kası, kalp kası, sinir hücreleri ve yağ hücrelerinin etrafını kaplayan, çeşitli fibrillerden ve hücrelerarası maddeden oluşan ince tabaka. Bazal lamina ve retiküler lamina olmak üzere iki katmanı vardır.

Yapı

Bazal zar ait olduğu hücreler tarafından sentezlenir. Epitel hücrelerinin bağ dokusuna bakan yüzeylerindeki hücre zarlarının altında uzanır. Kalınlığı 400-700 Ao arasında değişir. Glikoprotein yapısındadır.

Bazal lamina

Bazal lamina 2 katmandan oluşur. Daha az yoğunlukta ve hücre zarına yakın olan katmana, lamina rara, (lamina lucida); fazla yoğun ve bağ dokusu tarafında yer alan katmana ise, lamina densa denilmektedir. Her iki tabakanın kalınlığı 400-600 Ao kadardır.

Retiküler lamina
Bazal membran, bazal laminanı yanı sıra bu laminanın altında yer alan başka bir katmanı da ihtiva eder. Bazı dokularda bağ dokusu tarafında bulunan üçüncü katmana lamina reticularis (retiküler laminayı) denilir. Çok katlı epitelin altında iyi gelişmiş olarak bulunur. Burada retiküler lifler yoğunlaşıp retiküler laminayı oluşturur.

Ayrıca bakınız
 Epitel
 Epitel doku
 Dokular

Dış bağlantılar
 "Bazal membran"

Doku bilimi

Bazal membran


Achenbach, apellido, puede hacer referencia a:

  Andreas Achenbach (1815-1910), pintor alemán; o
 Oswald Achenbach (1827-1905), paisajista alemán, hermano del anterior.

Achenbach


في الرياضيات، النسبة المئوية هي طريقة للتعبير عن عدد على شكل كسر من 100(مقامه يساوي 100). يرمز للنسبة المئوية عادة بعلامة النسبة المئوية "%". على سبيل المثال 45% (تقرأ خمسة وأربعون بالمائة). ويكتب رمز النسبة المئوية « ٪ » .

تشير إلى استخدام أجزاء المائة في الحساب. فكثيرا مانرى أعدادا مثل 2%، أو 30% أو 75% حيث الرمز % يعني في المائة. وتقرأ هذه الأعداد 2 في المائة، و30 في المائة و75 في المائة، حيث يعني التعبير في المائة أجزاء المائة. فالنسبة 2% تعنـي جزئين من المائة و30% تعني 30 جـزءًا من المائة و75% تعني 75 جـزءًا من المائة. والنسب المئوية في حقيقة الأمر كسور اعتيادية فالنسبة 2% هي 2/100 و30% هي 30/100 و75% هي 75/100 والنسب المئوية أيضا كسور عشرية، حيث النسبة 2% هي 0,02 و30% هي 0,30 و75% هي 0,75 فإذا أردت حساب 25% من العدد 60 فعليك إيجاد 25/100 أو 0,25 للعدد 60.
تستخدم النسبة المئوية بكثرة في الحياة اليومية. فالمصارف تستخدمها لحساب الفوائد على المدخرات والقروض كما أن الضرائب تحسب بطريقة النسب المئوية من الدخل والأسعار ومقادير أخرى. وكثيرا ما يكتب العلماء نتائج ملاحظاتهم وتجاربهم في شكل نسب مئوية. وفي لعبة البيسبول تبنى مواقف الفرق ومعدلات إصابات الكرة تبنى على النسب المئوية. وفي بطاقات الملبوسات تستخدم النسب المئوية كثيرًا لتبيان نسب الخيوط المختلفة في النسيج. ومنذ مئات السنين وإلى يومنا هذا وعالم التجارة يستخدم لفظ «في المائة». وربما كان هذا التقليد قد جاء من نظام ضرائب الرومان التي كانت تحدد بـ 1/20 أو 1/25 أو 1/100 وهكذا. وقد اعتاد التجار في العصور الوسطى على استخدام أجزاء في المائة والنسبة المئوية حتى قبل ظهور نظام الأعداد العشرية.

نبذة تاريخية
في روما القديمة قبل ظهور النظام العشري كانت غالبا ما تجري الحسابات بالكسور ومضاعفاتها على سبيل المثال تم فرض ضريبة قدرها 1/100 علي السلع التي تباع بالمزادات العلنية المعروفة باسم سينتيسيما ريويوم فينالوم، تلك الحسابات مع هذه الكسور أي ما يعادل حساب النسبة المئوية.

العديد من تلك الحسابات طبقت علي الربح والخسارة وأسعار الفائدة وبحلول القرن السابع عشر كان من المعتاد أن يتم تحديد نسبة أسعار الفائدة من الجزء من المائة.

علامة النسبة المئوية
تم استنباط تلك العلامة من اللغة اللاتينية والتي يطلق عليها اسم per centum  أي في المائة ثم تطورت وفقا للغة الإيطالية ثم ظهرت مؤخرا وتم تحديد شكل نهائي لها وأصبحت دائرتين وتفصلهم خط أفقي مائل %.

في القرن العشرين، أصبح الشكل المختصر لعلامة في المائة % قيد الاستخدام وأدرج بشكل رسمي ويكتب به في الوثائق الرسمية مثل اتفاقيات القروض التجارية وكذلك في نصوص الإجراءات البرلمانية البريطانية.

طريقة الحساب
يتم حساب قيمة النسبة المئوية عن طريق عملية ضرب القيمة الرقمية في 100، على سبيل المثال أوجد النسبة المئوية ل 50 تفاحة من إجمالي 1250 تفاحة، إذا الحل كالتالي يتم استخراج نسبة التفاح في البداية من 50⁄1250 = 0.04 ثم يتم ضرب الناتج في 100 أي أن الناتج النهائي 4%.

نسبة الزيادة والنقصان
نسبة إلى الاستخدام المتضارب فإنه غير واضح كيفية نسب النسبة المئوية.
فعندما نتحدث عن زيادة 10% أو نقصان 10% فإنها لن تكون متساوية كميًا ولكنها تتوقف على حسب القيمة العددية، على سبيل المثال إذا كان سعر البند في البداية 200 دولار ويوجد نسبة زيادة 10% فان الزيادة قدرها 20 دولار أي أن السعر الجديد 220 دولار علمًا بأن نسبة السعر النهائي 110% من السعر الأول الذي كان 100%.

أما في حالة النقص إذا كان هناك نقص بنسبة 60% فإن النسبة النهائية 40% أي 100% - 60% = 40%.

استخدامات أخرى
أحيانا ما تكون مصطلح النسبة المئوية غير دقيق أو لديه خطأ بالتسمية حيث أنها تستخدم أحيانا في مسميات أخرى مثل نسبة الهدف FG% وتشير أيضًا لنسبة الفريق الفائز.

تستخدم أيضاً لوصف انحدار الطريق أو السكك الحديدية والتي يعبر عنها بالمعادلة الرياضية التالية:
(الارتفاع/ القاعدة)×100.

أخيرًا يتم استخدام النسبة المئوية للتعبير عن تكوين خليط بمعلومية الكتلة المئوية والنسبة المئوية للمول في المادة المراد معايرتها.

انظر أيضًا
 تركيز
 درجة الانحدار
 تنسيب للواحد

المراجع

100 (عدد)
أساليب تقييم
تعليم الرياضيات
حسابيات ابتدائية
كسور

نسبة مئوية


كالاموتون (Καλαμωτόν) هي مدينة في ثيسالونيكي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 944 نسمة.

المراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

كالاموتون (ثيسالونيكي)


Kristina Liščević (n. 20 octombrie 1989, la Sombor) este o handbalistă sârbă care joacă pe postul de centru pentru clubul HC Dunărea Brăila și pentru echipa națională a Serbiei.

Palmares
Cu echipe de club
Liga Campionilor:
Sfertfinalistă: 2020
Optimi de finală: 2021
Grupe principale: 2012, 2015
Grupe: 2014
Calificări: 2011, 2012

Cupa Cupelor:
Optimi: 2012, 2016

Liga Europeană:
Sfertfinalistă: 2022

Cupa EHF:
 Finalistă: 2013, 2019
Optimi: 2011

Campionatul Macedoniei de Nord:
 Câștigătoare: 2011

Campionatul Franței:
 Câștigătoare: 2013, 2014
 Medalie de bronz: 2012, 2015

Cupa Franței:
 Câștigătoare: 2013, 2015
Semifinalistă: 2012

Cupa Ligii Franței:
 Câștigătoare: 2014
Semifinalistă: 2015

Campionatul Danemarcei:
 Câștigătoare: 2019

Cupa Danemarcei:
 Câștigătoare: 2017
 Medalie de bronz: 2018

Liga Națională:
 Medalie de bronz: 2021

Cupa României:
 Câștigătoare: 2020

Supercupa României:
 Câștigătoare: 2020
 Finalistă: 2019

Cu echipa națională
Campionatul Mondial:
 Medalie de argint: 2013

Distincții individuale
MVP la Trofeul Carpați: 2011
Cea mai promițătoare speranță din Liga Campionilor EHF: 2012
Cel mai bun centru și cea mai bună handbalistă din campionatul Franței: 2013

Viața personală
Kristina este sora fotbalistului sârb Zlatko Liščević.

Note

Legături externe
kristinaliscevic.com
Kristina Liščević pe pagina EHF

Nașteri în 1989
Jucătoare de handbal din Serbia
Sportivi sârbi în viață
Handbaliste ale SCM Râmnicu Vâlcea
Oameni din Sombor
Handbaliști expatriați
Sârbi expatriați în Macedonia
Sârbi expatriați în Ungaria
Sârbi expatriați în Franța
Sârbi expatriați în Danemarca
Sârbi expatriați în România

Kristina Liščević


DOLL Living Lab er et udendørs laboratorium for bæredygtig og intelligent udendørsbelysning, beliggende i Hersted Industripark i Albertslund Kommune. I DOLL Living Lab demonstrerer og tester en række producenter og indkøbere udendørsbelysning i 1:1 skala på 12 kilometer veje og stier. DOLL Living Lab er det største af sin slags i Europa.

Eksterne henvisninger

 DOLL Living Lab

Belysning
Albertslund

DOLL Living Lab


Vasile Mocan este numele purtat de mai mulți oameni:
Vasile Mocan (1880-1945), agricultor, delegat din Santău la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Vasile Mocan (1888-sec. XX), agricultor, delegat din Inău la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Vasile Mocan (dezambiguizare)


El Trofeo Ciudad de Albacete es un torneo internacional de fútbol organizado por el Albacete Balompié. Desde su inicio en 1973 se disputa en el estadio Carlos Belmonte de la ciudad española de Albacete. Este torneo sirve cada año normalmente como presentación ante sus aficionados del club anfitrión.

Historia

Este trofeo se celebra cada año en el mes de agosto, y en alguna ocasión en los inicios de septiembre coincidiendo con la Feria de Albacete. Es un torneo veraniego que empezó su andadura en 1973 y que se decidió con un encuentro entre el club local y la U.B. Conquense, el 14 de septiembre de ese mismo año. Ganó el Albacete Balompié por dos goles a cero, con tantos de Neme y Gerardo. Es uno de los torneos de fútbol más importantes de la ciudad. No obstante, los problemas económicos de la entidad albacetense hicieron que el torneo fuera poco a poco perdiendo interés hasta un parón en su celebración en 1996. Hasta 2017 no volvió a disputarse de nuevo.

Sistema de competición
Pueden distinguirse dos épocas. En los primeros diez años solía disputarse en formato de cuadrangular y de triangular. Y a partir de 1983, se disputa a partido único entre el Albacete Balompié y otro rival. Al club campeón se le otorga como premio un precioso trofeo con unos guerreros íberos, siendo el club local el que más trofeos posee con un total de trece.

Historial

Títulos por equipo

Enlaces externos
 Historial del torneo en Arefe
 Historial del torneo en RSSSF

Albacete Balompié
Deporte en Albacete
Torneos amistosos de fútbol de España

Trofeo Ciudad de Albacete


Sandesund Station (Sandesund stasjon) er en tidligere jernbanestation, der ligger i Sandesund i Sarpsborg kommune på Østfoldbanens vestre linje i Norge.

Stationen blev åbnet sammen med banen 2. januar 1879 under navnet Alvim men skiftede navn til Sannesund 16. februar 1881 og til Sandesund i april 1894. Stationen blev fjernstyret 3. december 1974 og gjort ubemandet 1. juni 1980. 29. maj 1983 blev den nedgraderet til fjernstyret station med krydsningsspor uden gods- eller persontrafik. Krydsningssporet er 742 meter langt. Stationsbygningen fra banens åbning var tegnet af Peter Andreas Blix og blev revet ned i 2006. Stationen ligger 106,6 km fra Oslo S.

Stationen havde tidligere en havnebane ved navn Alvimsporet til Borg Havn ved elven Glomma. Dele af den er lavet om til gang- og cykelsti, men Jernbaneverket havde ikke desto mindre registreret den som havneterminal så sent som i 2013.

Litteratur

 Network Statement 2014, vedlegg 3.7.3 Havneterminaler, Jernbaneverket, 22. januar 2013. Sidst kontrolleret 6. august 2013.

Eksterne henvisninger

Stationer på Østfoldbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1879
Ophørt i 1983
Jernbanestationer i Østfold

Sandesund Station


Rodrigo Mancha (født 16. juni 1986) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Rodrigo Mancha


The year 1665 in science and technology involved some significant events.

Events
 Summer – Isaac Newton graduates from the University of Cambridge which is then closed as a precaution against bubonic plague so he retires to his birthplace at Woolsthorpe-by-Colsterworth to develop his theories on calculus, optics and the law of gravitation.

Astronomy
 Giovanni Cassini discovered Jupiter's red spot was a permanaent feature and used this to measure Jupiter's period of rotation as 9 hours 56 minutes.

Cartography
 Publication of the 'Atlas Maior' (Theatrum Orbis Terrarum) completed by Joan Blaeu in Amsterdam.

Medicine
 April 12 – First recorded victim of the 'Great Plague of London' (1665–66), the last major outbreak of bubonic plague in the British Isles.

Microbiology
 September – Robert Hooke's Micrographia published, first applying the term 'cell' to plant tissue, which he discovered first in cork, then in living organisms, using a microscope.

Paleontology
 Athanasius Kircher in Mundus Subterraneus (publication of which begins in Amsterdam) describes giant bones as those belonging to extinct races of humans.

Publications
 January 5 – The Journal des sçavans begins publication in France, the first scientific journal.
 March 6 – The Philosophical Transactions of the Royal Society of London begins publication in England under the editorship of Henry Oldenburg, the first scientific journal in English and the oldest to be continuously published.

Births
 May 1 – John Woodward, English naturalist and physician (died 1728)
 approx. date – James Petiver, English naturalist and apothecary (died 1718)

Deaths
 January 12 – Pierre de Fermat, French mathematician (born 1607)
 November 18 – Blaise Francois Pagan, French military engineer (born 1603)

References

17th century in science
1660s in science

1665 in science


La torre de los Moreno () es una casa de indiano —construcciones típicas en las zonas de emigrantes a América— situada la localidad de Ribadeo (provincia de Lugo, España), en la plaza de España y la calle Ibáñez. Fue construida por Pedro y Juan Moreno Ulloa en 1915 y diseñada por el arquitecto Julián García Núñez y el ingeniero Ángel Arbex. Con cierto estilo ecléctico se puede considerar un edificio modernista, con una estructura mixta de hormigón y hierro.

Esta edificación está considerada desde el año 1997 como un Bien de Interés Cultural dentro del catálogo de monumentos del patrimonio histórico de España.

Descripción
Cuenta con diversos adornos, como alicatados, mármol, vidrieras, grecas, tejado con tejas de porcelana (cerámica vidriada) de color rojo o pilastras. La cúpula de la torre principal es sustentada por cuatro cariátides. La planta dispone de , y el solar,  (mediciones tomadas usando SIXPAC). Consta de planta baja, entresuelo, tres plantas de pisos y bajocubierta, la parte que sobresale de la torre principal. Se llevaron a cabo varias restauraciones parciales, que ahora sólo garantizan que no avance más el deterioro del edificio.

El tejado que sostiene la cúpula se abre como los típicos de los cuentos de hadas en estilo centroeuropeo, al igual que el resto del tejado visible, que coinciden con el vigente a principios del  en Argentina, lugar de emigración de sus primeros propietarios. Las galerías son de hierro fundido, coronado por tres arcos y con vidrios policromados.

Cuenta con tres escaleras y seis patios, asegurando la comunicación y la claridad en las dependencias del edificio. En cada planta hay dos viviendas, en las que están incluidas habitaciones principales, secundarias y de servicios, con alturas de cuatro metros.

La estructura básica es de hormigón armado, material nuevo en la zona en el momento de la construcción, por lo que su tratamiento no fue adecuado y la estructura sufrió mucho.

En ruina
El 23 de diciembre de 2010 en el DOG una resolución que abre el camino a un nuevo enfoque para salvar el monumento, Bien de Interés Cultural, de la ruina.

El 13 de enero de 2011 comenzaron los trabajos de apuntalamiento para evitar su derrumbamiento.

En diciembre de 2022 se comenzó con la rehabilitación del edificio y en marzo de 2023 comenzó el montaje del andamiaje que convertirá la Torre dos Moreno en un hotel.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de Lugo
 Casas de Indianos en Ribadeo (en la Wikipedia en gallego)

Referencias

Bibliografía
Casas de Indianos. AAVV. Junta de Galicia, 2000.

Enlaces externos

Edificios de viviendas de España de los años 1910
Casas de Galicia
Casas de indianos
Bienes de interés cultural de la provincia de Lugo
Arquitectura de Galicia
Ribadeo
Arquitectura ecléctica en España
Arquitectura en Galicia en el siglo XX
Arquitectura de España de 1915
Arquitectura modernista de Galicia

Torre de los Moreno