Ahmed Hoosen (Hussein) Deedat (geb. 1. Juli 1918 in Surat, Bombay, Britisch-Indien; gest. 8. August 2005 in Verulam, eThekwini, Südafrika) war ein indisch-südafrikanischer Schriftsteller und muslimischer Missionar. Er wurde vor allem dank seiner zahlreichen öffentlichen interreligiösen Debatten mit evangelikalen Christen wie auch durch Vorträge, die durch das Internet zugänglich sind, bekannt. Seine Arbeit zielte darauf ab Menschen, vor allem Christen, für die Religion des Islam zu gewinnen, indem er insbesondere mit der Bibel versuchte Interpretationen und Lehren des Christentums zu widerlegen. Eine formale Ausbildung als muslimischer Gelehrter hat Deedat nie absolviert.

Deedat war Gründer der IPCI, einer internationalen islamischen Organisation von Missionaren, und Verleger von Broschüren über den Islam und das Christentum.

Leben

Frühes Leben
Mit neun Jahren verließ er Indien, um seinem nach Südafrika emigrierten Vater, Hoosen Cassim Deedat, zu folgen – kurz darauf starb seine Mutter. In Südafrika überwand er während der Schulzeit die neue sprachliche Barriere.
Seine Schulausbildung erlebte er an der Carlisle High School in Durban und an der Indian Higher Grade School. Später erlangte er eine Ausbildung am M.L. Sultan Technical College in Durban.
Aus finanziellen Gründen brach seine Schulausbildung ab und er begann im Alter von 16 Jahren zu arbeiten.

1936 traf er während der Arbeit als Möbelverkäufer eine Gruppe von Missionaren in einem christlichen Seminar an der Küste von Natal, die sich bemühten, Menschen muslimischen Glaubens zu bekehren. Sie behaupteten, der Prophet Mohammed habe den Islam "durch das Schwert" verbreitet. Deedat entwickelte daraufhin ein zunehmendes Interesse an den Weltreligionen und der vergleichenden Religionswissenschaft. Beeindruckt wurde er durch die Lektüre des Buches "Izhar ul-Haqq" von Rahmatallāh al-Kairānawī, das die Bemühungen früherer christlicher Missionare in Indien beschreibt. Deedat kaufte sich eine Bibel und begann, mit noch auszubildenden Missionaren Diskussionen zu führen, deren Fragen er vorher nicht hatte beantworten können.

Er begann, islamische Studienkurse zu besuchen, die von einem örtlichen muslimischen Konvertiten namens Fairfax abgehalten wurden. Als dieser sah, wie beliebt die Kurse waren, bot Fairfax ihm an, einen zusätzlichen Kurs über die Bibel und darüber, wie man Christen über den Islam predigt, zu unterrichten. Kurz darauf musste Fairfax sich zurückziehen, und Deedat, der zu diesem Zeitpunkt schon recht gut über die Bibel Bescheid wusste, übernahm den Kurs, den er drei Jahre lang leitete. Eine formale Ausbildung als muslimischer Gelehrter hat Deedat nie absolviert.

Erste Missionarstätigkeiten
Seinen ersten Vortrag "Muhammad: Messenger of Peace" hielt er 1942 im Kino "Avalon Cinema" in Durban vor 15 Personen. Langsam gewann Deedat mehr Aufmerksamkeit und wurde eingeladen, Vorträge zu halten, hauptsächlich in südafrikanischen Städten wie Johannesburg und Kapstadt. Ebenso führte er Touristen durch die große Juma-Moschee in Durban, für die ein strukturiertes Programm erstellt wurde, dass zu einer nachgehenden weiteren Beschäftigung mit dem Islam einladen sollte.

IPCI
1957 gründete Deedat zusammen mit Goolam Hoosein Vanker und Taahir Rasool die Organisation "IPCI-Islamic Propagation Centre International", mit dem Ziel, eine Vielzahl von Büchern über den Islam zu drucken und anzubieten; die Zielgruppe waren vor allem muslimische Konvertiten. Die muslimische Gemeinschaft Südafrikas unterstützte seine Bemühungen, ein Förderer spendete ein 30.000 Quadratmeter großes Grundstück, auf dem er das Al Salaam Educational Institute in Braemar gegründet wurde. Das Experiment war jedoch nicht von Erfolg gekrönt, da es dem IPC an Personal und finanziellen Mitteln mangelte, und wurde 1973 vom Muslim Youth Movement of South Africa übernommen. Deedat kehrte daraufhin nach Durban zurück und baute die Aktivitäten der IPC aus.

Internationales Auftreten (1985–1995)
Anfang der 1980er-Jahre wurde Deedats Arbeit zunehmend außerhalb Südafrika auch bekannt und begann in dem folgenden Jahrzehnt mehrere Reisen in andere Länder, darunter in Großbritannien, Schweiz, Saudi-Arabien, Ägypten, Pakistan, den USA, Schweden, Dänemark, Australien, Kanada, den Vereinigten Arabischen Emiraten und den Malediven. 1986 wurde er mit dem Internationalen König-Faisal-Preis für seine 50-jährige Tätigkeit als muslimischer Missionar ausgezeichnet. Die Hauptthemen seiner Debatten waren "Ist die Bibel wahres Wort Gottes?" und "Ist Jesus Gott?", die er mit den evangelikalen Pastoren Jimmy Swaggart in den USA, Anis Shorrosh in Großbritannien, Stanley Sjoberg in Schweden, und Erick Bock in Dänemark, diskutierte. Die Debatten wurden auf Video aufgezeichnet und zu Tausenden als Videokassetten in der ganzen Welt verbreitet, heute sind sie im Internet auf Videoportalen zu finden. Deedat forderte ebenfalls Papst Johannes Paul II. zu einem öffentlichen Dialog auf dem Vatikanplatz heraus, doch gemäß Deedats Broschüre "His Holiness Plays Hide and Seek With Muslims", lehnte dieser ab.

In derselben Zeit wurde Deedat zunehmend sowohl von Anhängern anderer Religionsgemeinschaften als auch von anderen Muslimen kritisiert, die ihm vorwarfen, Intoleranz oder gar Hass zu verbreiten. 1988 befürwortete Deedat Ayatollah Khomeinis Fatwa gegen den Schriftsteller Salman Rushdie wegen dessen vermeintlicher Verunglimpfung des Propheten Mohammed in seinem fiktionalen Roman Die satanischen Verse.

Letzte Lebensjahre
Am 3. Mai 1996 erlitt Deedat einen Schlaganfall, der ihn teilweise lähmte, so dass er nicht mehr sprechen und schlucken konnte. Man brachte ihn in das King Faisal Specialist Hospital in Riad, wo er lernte, über eine Reihe von Augenbewegungen zu kommunizieren. Seine letzten neun Lebensjahre verbrachte er in der Obhut seiner Frau Hawa Deedat in Verulam, einem Stadtteil der Metropolgemeinde eThekwini in Südafrika. Er starb am 8. August 2005, seine Frau rund ein Jahr später am 28. August 2006.

Bewertung und Kritik
Dem Wissenschaftler Brian Larkin zufolge "ist Deedats Missionierung von besonderer Art. Er hat zum Beispiel wenig über die Irrationalität des Sufismus oder des Schiismus zu sagen [...] Vielmehr ist sein ganzes Bemühen darauf gerichtet, die christliche Evangelisation zu untergraben und zu widerlegen und die Muslime gegen christliche Angriffe zu wappnen. Sein Ruhm beruht also nicht auf der Beherrschung der islamischen Wissenschaften, sondern auf seiner gründlichen Kenntnis der Bibel. Wie ein Nigerianer ihn charakterisierte, öffnete Deedat Millionen von Muslimen die Augen in der hohen Kunst des interreligiösen Dialogs". Seine Englischkenntnisse, seine Fähigkeit zu debattieren und seine Beherrschung anderer Schriften "haben ihn bei Millionen von Menschen beliebt gemacht, die seine Videos gesehen oder seine Traktate gelesen haben, von denen Millionen kostenlos in die ganze Welt verschickt werden. ... Deedats Quelle der Autorität ist also eine ungewöhnliche, da er eher christliche als muslimische Texte beherrscht und eher Englisch als Arabisch spricht."

Auszeichnungen
 1986 Internationaler König-Faisal-Preis für seine 50-jährige Tätigkeit als Missionar

Schrifttum
 Was Christ crucified?: Based on Bible. Ansari Publications, Karachi, 1965
 What the Bible says about Muhummed. Islamic Propagation Centre, Birmingham, 1976
 Resurrection or resuscitation? Islamic Propagation Centre International, Birmingham, 1978
 Who moved the stone? Islamic Propagation Centre International, Birmingham, 1988
 What was the sign of Jonah. Kanoo Group, Durban, 2000.

Siehe auch
 Inder in Südafrika

Weblinks
 Ahmed Deedat - "Islam wird alle anderen Religionen und Lebensweisen besiegen!", Predigt, ca. 1985, YouTube (7:49)

Einzelnachweise

Autor
Islamischer Missionar
Person des Islam (Südafrika)
Geboren 1918
Gestorben 2005
Mann

Ahmed Deedat


Dracaens gracilis (Sansevieria gracilis) es una especie de Dracaena (Sansevieria)) perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de África oriental en Kenia, Tanzania y Malaui.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Es una planta herbácea rizomatosa, y estolonífera. Las hojas son recurvadas, divergentes, de ninguna manera dísticas, en un número de ±10, cilíndricas y de hasta 33cm de largo y 1-3cm de espesor,  suaves a ásperas, el ápice blanco, subuladas, la parte inferior del canal cóncavo en la base, ampliamente triangular a casi plano en el ápice; el margen de color rojizo o blanco, la superficie dorsal casi de color verde estriado, oscura o mármol. La inflorescencia verde y blanco manchado, casi de 20cm de largo, el tercio inferior desnudo. El fruto es una baya globosa.

Taxonomía
Sansevieria gracilis fue descrita por Nicholas Edward Brown y publicado en Kew Bulletin 1911, 96, en el año 1911.

Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

gracilis: epíteto latino que significa 'delgado', 'esbelto'.

Variedades aceptadas
Sansevieria gracilis var. humbertiana (Guillaumin) Mbugua

Sinonimia
Sansevieria humbertiana Guillaumin

Referencias

Enlaces externos

gracilis
Flora de África oriental
Plantas descritas en 1911
Plantas descritas por N.E.Br.

Sansevieria gracilis


Shearwater Heliport, formerly known as Canadian Forces Base Shearwater and commonly referred to as CFB Shearwater and formerly named HMCS Shearwater, is a Canadian Forces facility located  east southeast of Shearwater, Nova Scotia, on the eastern shore of Halifax Harbour in the Halifax Regional Municipality. Following a base rationalization program in the mid-1990s, the Canadian Forces closed CFB Shearwater as a separate Canadian Forces base and realigned the property's various facilities into CFB Halifax. These include:

 Shearwater Heliport, which is operated by the Royal Canadian Air Force. The primary RCAF lodger unit is 12 Wing, commonly referred to as 12 Wing Shearwater. 12 Wing provides maritime helicopter operations in support of the Royal Canadian Navy's Atlantic Fleet (MARLANT) from the Shearwater Heliport and Pacific Fleet (MARPAC) from the Patricia Bay Heliport in British Columbia. 12 Wing is also headquartered at Shearwater Heliport.
 Shearwater Jetty, the former CFB Shearwater Annex, which provides dock facilities in support of Fleet Diving Unit Atlantic and MARLANT warships.

History

1918–1939
Shearwater is the second-oldest military aerodrome in Canada. In August 1918 the US Navy established Naval Air Station Halifax, or NAS Halifax, at Baker Point on the shores of Eastern Passage to conduct anti-submarine air patrols. Lieutenant Richard E. Byrd was Officer-in-Charge US Naval Air Force in Canada, with six Curtiss HS-2L flying boats operating from NAS Halifax and six from NAS Sydney. Naval air operations in Nova Scotia were intended to be taken over by the Royal Canadian Naval Air Service (RCNAS), but the war ended before the RCNAS could train sufficient personnel.

Following the end of the First World War, the United States Navy gifted its aircraft and flying facilities in Nova Scotia to the Canadian government. The six aircraft at Sydney were shipped to Halifax for storage and the buildings sold at auction. One of the five stations established by the Flying Operations Branch of the Canadian Air Board during their first season of operations in 1920 was the Dartmouth Air Station at the former NAS Halifax. Initially, the station's primary role was overhauling the HS-2L flying boats and dispatching them by air or rail to other stations, where they formed the backbone of civil government flying operations for several years.

In addition to serving as the main repair and overhaul depot for the Air Board's HS-2L flying boats, the Dartmouth Air Station also conducted flying operations. In most years the station flew fewer hours than the other Air Board stations, though some aerial photography operations, surveys, and exercises with the Royal Canadian Navy were carried out each year.

Following the cancellation of part-time training for military pilots on 31 March 1922, the Air Board restructured its flying operations, merging the Flying Operations Branch into the Canadian Air Force in June. Changes to the organization of the air stations were deferred to the fall to avoid administrative issues during the flying season. On 25 November 1922 the Dartmouth Air Station was renamed C.A.F. Unit Dartmouth and the civilian personnel were commissioned or enlisted into the Canadian Air Force. The name changed again when the Canadian Air Force was granted the royal prefix effective 13 March 1923, becoming RCAF Unit Dartmouth, then RCAF Station Dartmouth in early October. None of these changes, nor the official formation of the Royal Canadian Air Force on 1 April 1924, substantially altered the role of the station.

Though the scale of flying operations had increased substantially in 1923 and 1924, the year-round maintenance operations did not continue after the winter of 1923–24. At the end of the 1924 flying season the station was placed on "care and maintenance" with only a skeleton staff to maintain the buildings. The station re-opened in the late spring of 1925 to resume photographic survey operations and artillery co-operation exercises. In July 1925, retroactive to 1 April, all the RCAF's civil operations stations were re-designated as numbered squadrons, with Dartmouth becoming No. 4 (Operations) Squadron.

No. 4 Squadron was inactive from the end of the 1925 flying season, but re-opened the station in 1927 and flew more hours than any previous year. Operations for 1927 were mainly photographic surveys using a Canadian Vickers Varuna, but also included some early experiments in forest dusting with a Keystone Puffer. On 1 July 1927 the RCAF's civil operations were transferred to the new Directorate of Civil Government Air Operations (CGAO), and No. 4 (Operations) Squadron again became the Dartmouth Air Station. This directorate was nominally civilian, the director reporting directly to the Deputy Minister of National Defence, but was still staffed almost entirely by attached or seconded RCAF personnel. The following year all photographic operations were re-organized as independent detachments reporting directly to CGAO headquarters, and the Dartmouth Air Station was placed on "care and maintenance" again at the end of the 1927 season. The facilities continued to be used by mobile photographic detachments operating into the Maritimes from the Ottawa Air Station.

In May 1932 detachments of the Ottawa Air Station were formed at Dartmouth, Shediac, and Gaspé to assist the Royal Canadian Mounted Police in combatting rum-running. On 1 November 1932 the Civil Government Air Operations directorate was merged back into the RCAF amid major budget cuts to all government flying.

On 16 April 1934, No. 5 (Flying Boat) Squadron was officially formed at Halifax to control the five patrol detachments on the east coast (additional detachments had been formed at Sydney and Rimouski in 1933). The headquarters of No. 5 Squadron moved to Dartmouth on 1 November 1934. When the RCAF decided, in 1937, to primarily operate landplanes for the defence of the Atlantic coast, Dartmouth was one of four locations selected for construction of a land aerodrome. The station officially became RCAF Station Dartmouth again on 1 April 1938 when a station headquarters was established to control both No. 5 Squadron and No. 4 Repair Depot.

World War II
The station was known as RCAF Station Dartmouth through the Second World War.

Aerodrome
In approximately 1942 the aerodrome was listed as RCAF Aerodrome - Dartmouth, Nova Scotia at  with a variation of 23 degrees west and elevation of . The field was listed as "all hard surfaced" and had four runways but only the first is readable as follows:

By January 1943 the runway information had been updated and the four runways were listed as follows:

Post-war
In 1948, the Royal Canadian Navy (RCN) took over the facility, naming it HMCS Shearwater (after the First World War sloop of the same name), also known as Royal Canadian Naval Air Station Shearwater (RCNAS Shearwater).

The combined land and sea-based aerodromes were used to station carrier-based maritime patrol and fighter aircraft. Shearwater was also the home to early experiments with ship-borne helicopters—something which was copied by navies around the world. During the 1960s, the aerodrome at the former RCAF Station Debert was attached to HMCS Shearwater as a training location for carrier landings.

The February 1, 1968 unification of the three service branches into the Canadian Forces saw HMCS Shearwater change its name to Canadian Forces Base Shearwater (CFB Shearwater).

Base rationalization and defence budget cutbacks for the Canadian Forces during the mid-1990s saw a largely administrative move when the formation CFB Shearwater stood down and the facilities transferred to the formation CFB Halifax and aircraft operations becoming the responsibility of newly formed 12 Wing. 12 Wing is headquartered at Shearwater and reports to 1 Canadian Air Division.

Heliport conversion project
During the late 1990s and early 2000s the Shearwater airfield was scaled back significantly as the facility transitioned to a heliport with surplus lands identified and transferred to Canada Lands Company. Prior to 2002, Shearwater had two asphalt runways:

By 2002 only runway 10/28 remained open. As part of the Department of National Defence's Shearwater Heliport Conversion Project, runway 10H/28H was reduced in length to the east end only in July 2007. At the same time, runway 16H/34H was reopened, but for helicopter operations only.

These changes allowed for heliport operations including instrument approaches and were accompanied with the construction of other non-airfield facilities in support of the Maritime Helicopter Project. Shearwater Heliport opened July 31, 2008, consisting of a new 16H/34H and various helipads for helicopter operations only.

As part of the heliport conversion project, the old runway 16/34 was permanently closed and placed outside (east) of a new fence for the Shearwater Heliport, as shown in the Canada Flight Supplement effective 31 July 2008. This land for the old runway 16/34 was then transferred by the Department of National Defence to the Canada Lands Company for sale. On 3 April 2009 the land for the old runway 16/34 was re-transferred from Canada Lands Company back to DND, however its future use is unknown.

Shearwater Heliport's primary mission remains as a heliport in support of the Royal Canadian Navy's Maritime Forces Atlantic warships with shipborne helicopters operated by 12 Wing, a unit of the Royal Canadian Air Force.

12 Wing's squadrons at Shearwater Heliport in Nova Scotia and at Patricia Bay in British Columbia operate the Sikorsky CH-148 Cyclone. There are numerous construction projects ongoing at Shearwater Heliport in support of the Maritime Helicopter Project, including the Maritime Helicopter Training Centre where No. 406 Squadron will be located, as well as a new No.423 (MH) Squadron hangar facility, a new 12 Air Maintenance Squadron facility with six repair bays, and a new Operational Support Facility where the Helicopter Operational Test and Evaluation Facility (HOTEF) and various 12 Wing headquarter functions will be located.

Current operations
Current operations at Shearwater are administratively and operationally part of CFB Halifax and revolve around two functionally separate facilities:

 Shearwater Heliport - heliport and related infrastructure largely supports the operations of 12 Wing, a unit of the RCAF which provides maritime helicopter services to the Royal Canadian Navy; and
 Shearwater Jetty - docks and shore-based infrastructure largely supports the fleet operations of Maritime Forces Atlantic and function as the home to Fleet Diving Unit Atlantic (FDU-A), as well as providing secure docking facilities (isolated from downtown Halifax) for visiting NATO warships including nuclear-powered submarines and aircraft carriers.
 adjunct facilities formerly aligned with CFB Shearwater such as the Hartlen Point Golf Course are now attached to CFB Halifax
Regional Cadet Support Unit (Atlantic) is also based at Shearwater.

12 Wing
The Shearwater Heliport is the location of the headquarters of 12 Wing, whose sole purpose is to support and operate shipborne helicopters for the Royal Canadian Navy. 12 Wing is a RCAF unit and reports to 1 Canadian Air Division.

12 Wing operates out of two locations with four squadrons:

 Shearwater Heliport
406 Maritime Operational Training Squadron is an operational training squadron for training all maritime helicopter aircrew in the Canadian Forces.
423 Maritime Helicopter Squadron is an operational squadron at Shearwater Heliport which provides CH-148 Cyclone helicopters for Maritime Forces Atlantic warships.
12 Air Maintenance Squadron provides aircraft maintenance and engineering support to 12 Wing's operational squadrons.
Helicopter Operational and Test Evaluation Facility (HOTEF) is responsible for researching and testing state-of-the-art equipment to help enable crews to operate efficiently, ashore or while deployed.
 Patricia Bay Heliport
 443 Maritime Helicopter Squadron is an operational squadron which operates CH-148 Cyclone helicopters for Maritime Forces Pacific warships.

Air shows
Beginning in the 1970s, CFB Shearwater began hosting an Armed Forces Day every fall, typically on the weekend following Labour Day, and included an air show where the long and wide runways at Shearwater hosted some of the largest aircraft in the world, including the U.S. Air Force's C-5 Galaxy transport planes and B-52 Stratofortress bombers.

By the 1980s this air show came to be named the "Shearwater International Air Show" and was a popular event for military aviation enthusiasts in Eastern Canada and the Northeastern United States as the location of CFB Shearwater, coupled with the popularity of the Halifax area among military aircrew, resulted in heavy international participation from the RCAF, as well as the USAF, United States Navy, United States Marine Corps, Royal Air Force and numerous other NATO air forces in Europe.

Defence cutbacks and unit and facility realignments from 1994 to 1996 saw CFB Shearwater stand down as a separate formation and the facility merged as an airfield attached to CFB Halifax. At this time, the military-organized "Shearwater International Air Show" was transferred to a civilian organization that saw the event renamed to the "Nova Scotia International Air Show."

Organizers of the "Nova Scotia International Air Show" continued to make use the Shearwater airfield for both ground displays and the air show component until 2002. Modifications to the airfield from 2002 onward as part of the Shearwater Heliport Conversion Project saw runways closed, eliminating the ability of fixed-wing aircraft to land at Shearwater, forcing the airshow to remove the static (ground) display component of the event, with the air show component continuing to be staged in the skies over Shearwater (using the nearby Halifax Stanfield International Airport as the fixed-wing airfield).

The inconvenience of not having a ground component for the "Nova Scotia International Air Show" as a result of the Shearwater Heliport Conversion Project saw the entire event moved to Halifax Stanfield International Airport beginning in 2004. From 2004 to 2008 the show was held at Halifax Stanfield International Airport which allowed for both static (ground) display and air show at the same venue, however the airport was deemed unsuitable due to numerous interruptions in the air show component by civilian air traffic movements.

The air show moved to Yarmouth Airport in 2009 but returned to Shearwater in 2010, the first time since 2003 that an air show was held at the historic airfield (but again with no ground component). In 2011 the air show was renamed the "Atlantic Canada International Airshow" and was held at the Summerside Airport, formerly CFB Summerside, to commemorate the 70th anniversary of the establishment of that base. Organizers have stated that the "Atlantic Canada International Air Show" will likely rotate through the Shearwater airfield every second year.

Shearwater Aviation Museum

Accidents and incidents
31 May 1957: An RCN McDonnell F2H-3 Banshee, BuNo 126313, Sqn. No. 104 of VF-870, spiraled out of control after its right wing broke in half during a high-speed flyby. The canopy was observed to separate from the aircraft, but the pilot did not eject and was killed when the plane slammed into McNabs Island. The crash was attributed to improperly manufactured fittings in the folding wing mechanism, and most RCN and US Navy Banshees were grounded until improved fittings could be installed.
27 August 1957: An RCN F2H-3 Banshee, BuNo 126306, Sqn. No. 103 of VF-870, was performing touch-and-go landings on runway 16 when it collided with an RCN General Motors TBM-3E Avenger, BuNo 53358, of squadron VC-921, that was taking off from intersecting runway 20. The pilots of both aircraft were killed. Due to an inoperable radio, the Banshee pilot did not hear instructions from the control tower to go around, and apparently did not see red flares launched from the control tower due to patchy fog over the airfield and a possible lack of situational awareness.
 25 October 1960: An RCN F2H-3 Banshee, BuNo 126415, struck a portable practice landing mirror and tow truck that had been left on runway 16R after an earlier CS2F Tracker landing exercise was postponed due to rain. Two VF-870 Banshees were subsequently cleared for a formation landing and continuing rain prevented the pilots from seeing the unlit mirror in time to take evasive action; one aircraft struck the mirror at high speed, shearing off the left-hand wingtip and auxiliary wingtip fuel tank, demolishing the mirror, and damaging the tow truck. The pilot was able to maintain directional control and stop the Banshee on the runway, but the impact caused irreparable internal damage to the airframe, and the aircraft was written off. The incident is attributed to the failure of Shearwater air traffic controllers to alert the pilots that the mirror was parked on the runway.

See also
Swissair Flight 111

References

 Milberry, Larry, ed. Sixty Years—The RCAF and CF Air Command 1924–1984. Toronto: Canav Books, 1984. .

External links
 Wing Shearwater
 RCAF.Info - Site History
 Shearwater Aviation Museum website
 Atlantic Canada Aviation Museum website

Canadian Forces bases in Nova Scotia
Transport in Halifax, Nova Scotia
Buildings and structures in Halifax, Nova Scotia
Military airbases in Nova Scotia
Heliports in Canada
Defunct motorsport venues in Canada

CFB Shearwater


Lake Williams Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Lake Williams Township (Kidder County, North Dakota)
 Lake Williams Township (McLean County, North Dakota)

Lake Williams Township


De erfaringer muslimske kvinder har ( Muslimāt, ental مسلمة Muslima) varierer meget inden for og mellem forskellige samfund. På samme tid er deres tilslutning til islam en fælles faktor, der påvirker deres liv i varierende grad og giver dem en fælles identitet, som kan tjene til at bygge bro over de store kulturelle, sociale og økonomiske forskelle mellem dem.

Blandt de påvirkninger, som har spillet en vigtig rolle i definitionen af den sociale, åndelige og kosmologiske status for kvinder i løbet af den islamiske historie, er islams hellige skrift, Koranen; haditherne, der er traditioner der vedrører islams profet Muḥammads gerninger og aforismer ; ijmā', som er en konsensus, udtrykt eller stiltiende, på et spørgsmål om loven; qiyās, det princip, hvorefter lovgivningen i Koranen og sunnah eller profetiske skikke anvendes til situationer, der ikke udtrykkeligt er dækket af disse to kilder af lovgivning; og fatwaer, ikke-bindende offentliggjort udtalelser eller afgørelser vedrørende religiøs doktrin eller retsspørgsmål. Yderligere påvirkninger omfatter præ-islamiske kulturelle traditioner; verdslige love, som er fuldt ud accepteret i islam, så længe de ikke er i direkte modstrid med islamiske leveregler; religiøse myndigheder, herunder regeringskontrollerede myndigheder såsom det Indonesiske Ulema-Råd og Tyrkiets Diyanet; og spirituelle lærere, som er særligt fremtrædende i islamisk mystik eller sufisme. Mange af de sidstnævnteherunder måske mest berømt, Ibn al-'Arabīhar selv produceret tekster, der har belyst den metafysiske symbolik af det feminine princip i Islam.

Der er en betydelig variation med hensyn til, hvordan de ovennævnte kilder er fortolket af omtodokse muslimer, både sunnitter og shiitter, og ideologiske fundamentalister, især dem, der er tilhængere af wahhabismen eller salafismen. I særdeleshed har wahhabister og salafister en tendens til at afvise mystik og teologi direkte; dette har vidtrækkende konsekvenser for den måde, kvinder opfattes på indenfor disse ideologiske sekter. Omvendt har både de etablerede teologiske skoler og sufismen i hvert fald en vis indflydelse indenfor islamisk ortodoksi.

Referencer

Eksterne henvisninger

 George Mason University Arkiv, Islam – Kvinder i Verdens Historie, Roy Rosenzweig Center
 Arabiske Studier Tidendeen peer reviewed publikation, der ofte dækker emner, der vedrører kvinder i Islam.
 Behandling af Kvinder og Islamiske KulturerBrill, Holland.
 Oxford Islamiske Studier Onlinemange bidrag, der beskæftiger sig med kvinders rolle i det Islamiske samfund.
 Radio-Interview med Dr. Nawal Ammar: En Ecofeminist Hentning af en Glemt Islam, University of Toronto, 21 September 2007.
 Behandling af Kvinder og Islamiske Kulturer: Familie, Jura og Politik, Redaktører: Joseph og Naǧmābādī, Slethvar, Holland, .

Kvinder
Kvinder

Islam og kvinder


{{Infoboks computerspil
 |titel            = Jazz Jackrabbit 2
 |serie            = Jazz Jackrabbit
 |før              = Jazz Jackrabbit |efter            = Jazz Jackrabbit |designer         =
 |programmør       =
 |spilmotor        =
 |udgivet          =
 |genre            =
 |spiltype         =
 |medier           =
 |input            =
 |aldersgrænse     =
 }}Jazz Jackrabbit 2 er et platformspil produceret af Epic MegaGames (nu Epic Games). Spillet blev, før sin annoncering, ved et uheld afsløret af Arjan Brussee i 1994 og udgivet i 1998 til Windows, og senere til Macintosh-computere. Ligesom sin forgænger, Jazz Jackrabbit, var Jazz Jackrabbit 2'' et 2D-platformspil men havde herudover multiplayerfunktioner, heriblandt evnen til at spille over LAN og Internettet.

Henvisninger

Eksterne henvisninger

JazzJackrabbit.com arkiveret

Computerspil fra 1998
Platformspil
Windows-spil
Macintosh-spil

Jazz Jackrabbit 2


Crkva sv. Petra u selu Dusini, Grad Vrgorac, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva sv. Petra stara je župna crkva sela Dusine. Sagrađena je 1600. god. dok je u sadašnjem obliku završena 1754. god. kada je crkva nadograđena. Jednobrodna građevina, duga 10 i široka 5.50 m., s pravokutnom apsidom na istoku. Građena je od grubo obrađenih, razmjerno pravilnih kamenih kvadara, s vidljivom granicom nadogradnje crkve. U osi glavnog pročelja su vrata u kamenim pragovima, a u zabatu je zvonik na preslicu ispod kojeg su okulus i dva manja lučna prozora. Na južnoj, bočnoj strani su vrata s uklesanom godinom nadogradnje crkve i dva lučna prozora. Dvostrešni krov crkve prekriven je francuzicom. U svetištu je oltar sv. Petra dok je kip sv. Petra smješten u sjevernom uglu lađe.

Zaštita
Pod oznakom Z-5487 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Vrgorcu

Crkva sv. Petra u Dusini


Skateboard under sommer-OL 2020 afvikles på Olympic BMX Course, der ligger i Tokyo Bay zonen. Skateboard afvikles over fire konkurrencer med deltagelse af i alt 80 udøvere.

Turneringsformat

I street-konkurrencerne bliver der konkurreret på en bane, der er opbygget med inspiration fra et almindeligt bybillede med trapper, bænke, gelændere, stolper og mange andre forhindringer.
I park-konkurrencerne bliver der konkurreret på en bane, der er et specialdesignet betonlandskab med inspiration fra runde swimmingpools (bowl) og halfpipe.

Tidsplan

Den olympiske turnering

Street herrer

Park herrer

Street damer

Park damer

Medaljefordeling

Medaljetabel

Medaljevindere

Eksterne henvisninger
 Video - Full Replay: Olympic Games Tokyo 2020 Women's Street First Skateboarding Contest (olympics.com, IOC, OBS, english)
 Video - Full Replay: Olympic Games Tokyo 2020 Men's Street First Skateboarding Contest (olympics.com, IOC, OBS, english)
 Video - Full Replay: Olympic Games Tokyo 2020 Women's Park First Skateboarding Contest (olympics.com, IOC, OBS, english)
 Video - Full Replay: Olympic Games Tokyo 2020 Men's Park First Skateboarding Contest (olympics.com, IOC, OBS, english)

 https://tokyo2020.org/en/games/sport/olympic/skateboarding/
 http://www.worldskate.org/olympic-qualifying-system/tokyo-2020.html
 https://tokyo2020.org/en/games/schedule/olympic/

Referencer

Skateboard under sommer-OL 2020


Erika (cantora)
 Erika (canção)
 Erika (modelo)
 Érika (futebolista)

Veja também
 Érica

Desambiguações de prenomes

Erika


සිංහල ගමක වෙල් යාය බාර රාජකාරී තනතුර වෙල් විදානේ නම් වේ.

වෙල් විදානේ


El Aeropuerto de Morón  es uno de los aeropuertos de Argentina, situado en el partido de Morón, en la provincia de Buenos Aires. Este aeropuerto es sede de la Base Aérea Militar Morón de la Fuerza Aérea Argentina.

Historia
El aeropuerto de Morón fue habilitado en la década de 1940 sobre tierras donadas por la familia Merlo Gómez. En sus inicios disponía de una pista de 3500 metros que era apta para la operación de grandes aeronaves, pero el desarrollo urbano en los alrededores fue limitando su funcionalidad; en la actualidad posee una pista de 2817 x 38 m y 7 calles de rodaje.

En 1948 se inauguró su gran edificio central, que sólo fue utilizado durante un año, hasta la inauguración del Aeropuerto Internacional de Ezeiza, cuando quedó desafectado como aeropuerto internacional.

Luego fue el asiento de la VII Brigada Aérea; para cumplir con esta función, durante los años 1970 se construyeron otros importantes edificios (casino de oficiales, casino de tropas, hangares, viviendas para los altos jefes). En 1987 la brigada fue trasladada a José C. Paz.

En 2009 comenzó a funcionar como aeródromo civil bajo control de la Administración Nacional de Aviación Civil (ANAC), compartiendo aún parte de las instalaciones con la Fuerza Aérea Argentina, según ordenó el decreto 825/2009 publicado por el Gobierno Nacional Argentino.

En la actualidad es la sede del Instituto Nacional de Aviación Civil (INAC) y en sus terrenos se aloja el Museo Nacional de Aeronáutica y varias escuelas de vuelo. También alojó las instalaciones de la desaparecida empresa CATA Línea Aérea que brindaba servicios de pasajeros, carga y correo desde Ezeiza y Aeroparque.

Estadísticas
En 2019 el aeropuerto registró 67.835 movimientos totales anuales, colocándolo como el tercer aeropuerto con mayor cantidad de movimientos de aeronaves de Argentina detrás del Aeroparque Jorge Newbery  con 112.535 movimientos anuales y el Aeropuerto Internacional de Ezeiza  con 84.437 movimientos.

Referencias

  en el Atlas Ambiental de Buenos Aires.
 Aeropuerto Presidente Rivadavia

Enlaces externos
 Aeropuerto de Morón  en World Aero Data (en inglés).

Morón
Morón
Morón
Morón
Arquitectura de Argentina de 1948

Aeropuerto de Morón (Argentina)


Die Burg Šomoška (, ) ist die Ruine einer Höhenburg in der Südslowakei, direkt an der slowakisch-ungarischen Grenze. Die Burg trägt zwar den Namen des am Fuß des Burghügels liegenden ungarischen Ortes Somoskő (Teil der Stadt Salgótarján), liegt aber wenige Meter jenseits der Grenze auf der slowakischen Seite. Sie liegt im Bergland Cerová vrchovina auf einem Basalthügel, ungefähr 40 Gehminuten östlich der Gemeinde Šiatorská Bukovinka im Okres Lučenec entfernt. Der Burghügel ist mit dem sogenannten "Steinwasserfall", der aus sechseckigen Basaltsäulen besteht, Gegenstand des Naturschutzes.

Baugeschichte

Die ursprüngliche Burg war aus einem kleinen dreieckigen, von den Wällen geschlossenen Vorhof sowie dem anschließenden Burgpalast selbst und einigen Wirtschaftsgebäuden zusammengesetzt. Als es im 15. Jahrhundert zur Verbreitung von Kanonen kam, wurde diese Anlage um die südliche hufeisenförmige Bastion, die westliche walzförmige Bastion sowie um die nördlich gelegene Barbakane erweitert. Während der Aufstände des 17. Jahrhunderts wurden die Wohnräume vergrößert und die Doppelmauern beim Tor ergänzt. Die letzte Ergänzung war wohl die nach Nordosten herausragende mehreckige Kanonenbastion. Das verwendete Baumaterial ist stets der örtliche Basalt, eine Besonderheit in der Slowakei.

Geschichte

Die Burg entstand Ende des 13. Jahrhunderts als eine von mehreren neuen Befestigungsanlagen des Königreichs Ungarn nach dem verheerenden Mongoleneinfall im Jahr 1241. Gebaut wurde die Burg wahrscheinlich auf Anordnung eines gewissen Illés (einige Quellen geben das Jahr 1291 an) aus dem Geschlecht Kacsics, das auch weitere Burgen in der Gespanschaft Nógrád baute. Schon einige Jahre nach dem Bau schlossen sich die Besitzer dem Oligarchen Matthäus Csák an, der gegen die ungarischen Könige kämpfte (→ Ungarische Kleinkönigtümer). Schließlich nutzten die Oligarchen die Burg, um Angriffe auf königliche Anhänger zu unternehmen. Nach der Konsolidierung der Zentralmacht unter Karl I. nahm 1323 der König dem Geschlecht Kacsics den Besitz ab und teilte ihn dem treuen Anhänger Tamás Szécsényi zu. Im selben Jahr wird die Burg als castrum Somoskw verzeichnet.

Zu dieser Zeit war die Burg eines der Zentren des regionalen Gesellschaftslebens, dennoch hat sich das Geschlecht hoch verschuldet, sodass 1455 Ladislaus Szécsényi die Burg an den Landverwalter Mihály Országh und 1461 an den Ehemann seiner Tochter Hedviga, Albert Lossonczy, verpfänden musste. Im selben Jahr starb das Geschlecht Szécsényi aus und 1481 gelangte die Burg zum bereits erwähnten Geschlecht Lossonczy.

Nach der Eroberung der Hauptstadt Buda durch das Osmanische Reich im Jahr 1541 nahm die Gefahr der türkischen Angriffe deutlich zu. Das letzte männliche Mitglied des Geschlechts Lossonczy, István, wurde 1552 während der Verteidigung von Temeschburg gefangen genommen und kurz danach hingerichtet. Istváns Antrag zufolge erbte seine Tochter Anna die Burg. 1554 eroberten jedoch die Türken die nahen Burgen Fülek und Salgó, somit war die Burg Somoskő mit ihrer Lage im türkischen Territorium eingeschlossen. Trotz mehrerer Angriffe wurde die Burg in den nächsten 22 Jahren nicht eingenommen, die aus 50 Fußsoldaten, 40 Husaren und 10 Kanonieren zusammengesetzte Besatzung konnte sogar die Verbindung mit der Burg Fülek (damals Sitz eines Sandschaks) stören. 1576 eroberte ein Heer unter dem Bey von Fülek fast kampflos die Burg; die Besatzung floh nach Eger. 1593 wurde die Burg von einem ungarischen Heer kampflos eingenommen, nachdem die Türken bei Burg Fülek geschlagen wurden. Kurz danach starb die Besitzerin Anna und die Burg kam in Besitz des Geschlechts Forgách.

Trotz der Befreiung von den Türken war der Frieden noch weit entfernt. 1605 nahmen die anti-habsburgischen Aufständischen von Stephan Bocskay die Burg, sie kam aber 1606 nach dem Wiener Frieden zum König zurück. Das Gleiche wiederholte sich im Jahr 1619 mit der Besetzung durch Gabriel Bethlens Truppen; diese wurde durch den Frieden von Nikolsburg rückgängig gemacht. Wegen der Bedeutung als Vorburg für die Burg Fülek ordnete der Landtag in den Jahren 1608, 1618–19 und 1648 Wiederherstellung und Stärkung der beschädigten Burg an; so wurde eine Doppelmauer beim gotischen Tor sowie eine Kanonenbastion errichtet. Trotz dieser Baumaßnahmen war aber die Kampffähigkeit durch Wassermangel begrenzt. 1703 ergab sich die Besatzung den Aufständischen von Franz II. Rákóczi; nach der Niederschlagung des Aufstands verlor das Geschlecht Forgách im Jahr 1709 die Burg. Per Verordnung des Königs sollte die Burg abgerissen werden; der Pächter Ráday ließ aber nur Teile des Dachs verbrennen.

1826 brannte die Burg nach einem Blitzschlag nieder; seither war sie im Wesentlichen nur eine Baumaterial-Quelle für die Anwohner. Dem Vertrag von Trianon zufolge kam die Burg zur Tschechoslowakei, dennoch blieb das Gebiet mit den Gemeinden Somoskő und Somoskőújfalu umstritten. 1924 kamen die beiden Orte wieder zu Ungarn, die Burg mit ihrem Basaltsteinbruch blieb aber bei der Tschechoslowakei (bzw. heute Slowakei). Einzig in den Jahren 1938–45 gehörte die Burg nach dem Ersten Wiener Schiedsspruch kurzzeitig wieder zu Ungarn. Die Burganlage wurde erst in den 1970er Jahren teilweise saniert.

Ungewöhnliche Basaltstrukturen

Aus Lava entstandene Basaltsäulen am Burghügel haben die Form eines Wasserfalles.

Einzelnachweise

Weblinks

 Beschreibung der Burg auf hrady.sk (slowakisch)
 Beschreibung der Burg auf zamky.sk (slowakisch)
 Geschichte auf der Seite der Gemeinde Šiatorská Bukovinka (slowakisch)

Burgruine in der Slowakei
Šiatorská Bukovinka
Erbaut im 13. Jahrhundert
Somoska

Burg Šomoška


Peña Blanca es una ciudad de Santa Cruz de Yojoa ubicada a 84 Kilómetros de San Pedro Sula, capital industrial de Honduras. Cuenta con un enorme crecimiento poblacional y económico, destacando su comercio nato y su turismo; al encontrarse cerca del Lago de Yojoa es una ventaja de ubicación geográfica. A pesar de que Santa Cruz de Yojoa, Cabecera Municipal, está ubicada a solo 15 Kilómetros; la mayor parte de la economía de este municipio se centra en esta ciudad.

Actualmente operan aproximadamente 100 negocios generando un total aproximado de 32 millones de Lempiras en impuestos, esto sin contar el movimiento diario de capital en la ciudad, sin embargo el desarrollo de la ciudad en cuanto a infraestructura se refiere, no ha tenido un avance significativo de parte de la Alcaldía Municipal.

En la actualidad se lucha por obtener su independencia y convertirse en el Municipio número 299 de Honduras.

Historia
Anteriormente Peña Blanca, era poco conocida, en varios años se desconoció de la existencia de esta aldea, ahora ciudad.

En 1998 empezó el conocimiento de Peña Blanca, con el Huracán Mitch. La carretera panamericana fue dañada por derrumbes constantes, logrando dejarla intransitable y obligando a los conductores a desviarse por Peña Blanca, lográndose así el conocimiento del lugar y dando inicio a la pavimentación de la calle principal, para ayudar así al tránsito de automóviles particulares y permitiendo el desarrollo inicial de Peña Blanca. Luego con los años muchas familias se fueron estableciendo en el lugar y comenzaron a verse en la orilla de la carretera varias casas y pronto lo que parecía un lugar en el olvido se convirtió en un lugar muy deseado por los turistas y por ende las personas comenzaron a poblar Peña Blanca al punto de llegar a tener aproximadamente más 10,000 habitantes, solo en las dos partes que se divide Peña Blanca (La Colonia 25 de Mayo y Los Pinos) se concentra la mayor cantidad de habitantes, aparte de los Barrios y Colonias. Con el paso del tiempo las personas se interesaron por el comercio, ya que la ubicación del lugar, por estar cerca del Lago de Yojoa facilita el turismo y así Peña Blanca se convertía en un lugar de paso hacia Tegucigalpa, Las Vegas y San Pedro Sula lo que propició un auge comercial de cuantiosos ingresos, que incluso, en muchas ocasiones ha superado al mismo Santa Cruz de Yojoa. El abrir un negocio en Peña Blanca se convirtió en una gran posibilidad de desarrollo para las personas de la ciudad, llegando así Bancos, Gasolineras, Hoteles, Supermercados y una gran variedad de Negocios con un gama amplia de servicios y productos. En la actualidad los vecinos de Peña Blanca Luchan por ser municipio y así convertirse en el municipio número 299 de Honduras y unirse a los doce municipios más que contiene el Departamento de Cortés.

Actualidad

El auge comercial característico de esta ciudad se debe al apoyo dado por aproximadamente 28 aldeas aledañas a Peña Blanca, incluyendo al Municipio de Las Vegas, Santa Bárbara y sus habitantes. La cantidad de los servios prestados y los productos ofrecidos en Peña Blanca es muy significativa y ello contribuye al desarrollo económico de la ciudad.
Se conoce muy bien ahora que el pueblo de Peña Blanca desea un desarrollo más significativo del Lugar, y así poder hacer algo por el Lago de Yojoa y por la comunidad de Peña Blanca.
Además de poseer una variedad de negocios ya bien establecidos, se ha dado la oportunidad de seguir creciendo y así lo demuestran las nuevas construcciones frescas, que dan un ambiente de desarrollo y superación a Peña Blanca  Con el aumento de la población se ha visto la necesidad urgente de ampliar las vías de comunicación de la ciudad, aunque si bien es cierto la comunidad no parece detenerse y sigue avanzando, es notable la necesidad de una re-estructuración de la ciudad, mejoramiento vial, mayor acceso y varios servicios más que son necesidad básica para toda población.
También cabe destacar la Represa Hidroeléctrica "Peña Blanca", proyecto realizado por el empresario Salomón López de la ciudad de San Pedro Sula.

Referencias

Enlaces externos
 Peña Blanca y su auge Económico

Localidades de Honduras

Peña Blanca (Honduras)


The North Carolina House of Representatives is one of the two houses of the North Carolina General Assembly. The House is a 120-member body led by a Speaker of the House, who holds powers similar to those of the President pro-tem in the North Carolina Senate.

The qualifications to be a member of the House are found in the state Constitution: "Each Representative, at the time of his election, shall be a qualified voter of the State, and shall have resided in the district for which he is chosen for one year immediately preceding his election." Elsewhere, the constitution specifies that qualified voters that are 21 are eligible for candidacy except if otherwise disqualified by the constitution, and that no elected officials may deny the existence of God, although the latter provision is no longer enforced, as it would be illegal to do so.

Prior to the Constitution of 1868, the lower house of the North Carolina Legislature was known as the North Carolina House of Commons.

Partisan composition

Officers (2023–24 session)

Members (2023–24 session)

↑: Member was first appointed to office.
Source: NC General Assembly official site

Past composition of the House of Representatives

See also
North Carolina Senate

References

External links
Official House site
Project Vote Smart – State House of North Carolina

State lower houses in the United States

North Carolina House of Representatives


I you love er en dansk kortfilm fra 2005, der er instrueret af Ulrik Wivel.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Kortfilm fra Danmark

I you love


Agrilus swifti é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2006.

Referências

swifti

Agrilus swifti


Umbuzeiro es un municipio del estado brasileño de Paraíba. Según el Censo del IBGE del año 2010, la población era de 9300 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Datos municipales

Localidades de Paraíba

Umbuzeiro


Ons (sembol oz), bir kütle birimidir. Genellikle yaygın olan"Avoirdupois Onsunu" belirtmek için kullanılır fakat başka ons çeşitleri de vardır.

Avoirdupois Onsu
1 Avoirdupois Onsu tam olarak 28,349523125 gram'a eşittir.

Troya Onsu
Orta Çağ Avrupa'sının önemli ticaret şehirlerinden biri olan Fransa'nın Troyes kentinde kullanılan Troy Ağırlık Sistemi'ne ait ölçü birimidir. Genellikle gümüş, altın ve platin gibi kıymetli metallerin veya elmas, yakut gibi değerli taşların kütlelerinin ölçülmesi için kullanılır.Avoirdupois onsunda %9,7 daha ağırdır.

1 Troya onsu; tam olarak 31,1034768 gram'a eşittir, ancak bu saf altında olup normal olarak 1 ons = 28,3495231 grama eşittir.

Kaynakça
 www.troy-ounce.com (İngilizce)

Kütle birimleri
Kıymetli metaller

Ons


Tammiku ist ein Dorf (estnisch alevik) und der Hauptort in der Gemeinde Jõhvi (Jõhvi vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands. Das Dorf hat 356 Einwohner (Stand 1. Januar 2012).

Tammiku liegt südlich der Stadt Jõhvi.

Geschichte und Wirtschaft
Der Ort wurde erstmals 1241 im Liber Census Daniæ urkundlich erwähnt.

1946 begann in Tammiku der Abbau von Ölschiefer. 1957 wurde die geplante Abbaumenge von 160.000 Tonnen jährlich erreicht. Zehn Jahre später wurde die Abbaumenge auf 1,6 Millionen Tonnen jährlich gesteigert.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Jõhvi
Ersterwähnung 1241

Tammiku (Jõhvi)


An Goodyera scripta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Goodyera scripta in nahilalakip ha genus nga Goodyera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha New Caledonia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Goodyera

Goodyera scripta


Selvportræt er en dansk eksperimentalfilm fra 1968 instrueret af Peter Louis-Jensen.

Handling
Et komplekst billede med dobbeltoptagelser af detaljer i et rum, graffiti på vægge, fragmenter af tekster, billeder og neonoptagelser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1968

Selvportræt (eksperimentalfilm)


Linus Carl Pauling  (28 Şubat 1901 - 19 Ağustos 1994), Amerikalı kuantum kimyageri ve biyokimyager. Ayrıca kristalografer, moleküler biyolog ve tıp araştırmacısı olarak da bilinmektedir.

20. yüzyılın en önemli kimyagerleri arasında yer almaktadır. Kuantum mekaniğinin kimya üzerindeki etkileri konusunda öncülük etmiştir. Kuantum mekaniğinin kimya, biyokimya ve moleküler biyoloji üzerine etkilerini incelemiştir. Bu çalışmalarından dolayı 1954 yılında Nobel Kimya Ödülü'nü kazanmıştır. Ayrıca kimyasal kristaller ve proteinlerin geliştirilmesini sağlamıştır. DNA'nın bulunmasına yakın zamanlardaki yaptığı çalışmalar, 1953 yılında Watson ve Francis Crick'in DNA'yı keşfetmesine yardımcı olmuştur. Pauling; kimya, Metalürji, psikoloji, radyoaktivite, Nükleer enerji ve nükleer savaş, kuantum mekaniği konusunda eserler yazmış, çalışmalarda bulunmuştur.

Pauling, yerüstü nükleer çalışmalarından dolayı 1962 yılında Nobel Barış Ödülü'nü de kazanmıştır. Aynı yıl Pauling ile birlikte, fizik ve kimya alanında yaptığı çalışmalardan dolayı Marie Curie ve kimya alanında John Bardeen ödül almıştır. Pauling, yaşamının ileri safhalarında C vitamini üzerinde çalışmalar yapmıştır. Bu konuda yazdığı makale ve eserler, bilim dünyasında  önemli yer edindi.

Yaşamı

Çocukluğu
Pauling ABD'nin Oregon eyaletinin Portland şehrinde doğdu. Babası Herman Henry William Pauling (1876-1910) Concordia, Missouri'liydi. Annesi Lucy Isabelle Darling (1881-1926) Lonerock, Oregon'da doğmuştu. Herman eczacıydı ve bu mesleğinde başarısız bir adamdı. Bu nedenle Oregon eyaletinde 1903-1909 yılları arasında birçok yere taşınmışlardır. En sonunda Portland'ta karar kılmışlardır. Hermen 1910 yılında ülser hastalığı nedeniyle ölmüş, Isabelle çocukları Linus, Paulie (1901-2003) (ki daha sonraları Thomas Joseph Ney ile evlenmiştir) ve Frances Lucille (1904-?) ile baş başa kalmıştır.

Pauling okumayı çok seven bir çocuktu. Babasının yazdığı mektupları ve kitapları okuyordu. Pauling ilkokula devam ederken, arkadaşı Lloyd Jeffress kendi odasına ufak bir kimya laboratuvarı kurmuştu. Bu laboratuvar Pauling'e kimya mühendisi olması için esinti kaynağı oldu.

Ortaokulda da Pauling'in kimyaya olan merakı devam etti. Babasının işyerinin yanındaki çelik işi ile uğraşan firmada gece bekçiliği olarak çalışmaya başladı.

Pauling "Amerikan tarihi" dersinden istenilen notu alamadığı için diplomasını bir yıl erken alamadı. Okulu bu diplomayı 45 yıl sonra Nobel ödülünü kazandıktan sonra ödül olarak verdi.

Lise ve Üniversite Yılları

1917 yılında Pauling Oregon Tarım Koleji'ne kaydoldu. Bu lise günümüzde Oregon Eyalet Üniversitesi olarak hizmet etmektedir. Lise yıllarında Delta Upsilon adlı birlikten destek aldı. Çünkü maddi olarak sıkıntı içerisindeydi. Aynı anda çalışmak ve okumak zorunda olduğunu düşünüyordu. İkinci sınıfta annesine maddi açıdan destek olmak amacı ile işe başlamayı planladı. Fakat kolej ona kurslarda asistanlık yapmasını önerdi. Bu öneri onun okuluna devam etmesini sağlayacaktı.

Diğer iki yılda atomlar ve kimyasal bileşimlerle ilgili yaptığı çalışmaları ile Gilbert N. Lewis ve Irving Langmuir'un dikkatini çekmeyi başardı. Fizik ve kimya alanında çalışmalara başladı ve kuantum kimyasının temellerini atmaya başladı.

1922 yılında Pauling liseyi derece ile bitirdi ve Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü'nde Roscoe G. Dickinson gözetiminde kimya mühendisliği bölümünde okumaya başladı. Bu sürede X-ray ışınlarının kristaller üzerindeki etkileşimini inceledi.1925 yılında fiziksel kimya ve fizik matematiği konularında doktorasını verdi.

Evliliği
Bu sıralarda, Linus Pauling alt sınıflara Ev Ekonomisi İçin Kimya dersini verirken, öğrencisi olan Ava Helen Miller ile tanışmıştır. 17 Haziran 1923 yılında ise Miller ile evlenir. Daha sonra üç erkek (Crellin, Linus, Peter) ve bir kız (Linda) çocukları olur.

Bilimsel Kariyerine Başlangıcı
Pauling yüksek fizikçilerle çalışmak için Avrupa'ya gitti. Burada Alman fizikçi Arnold Sommerfeld ile Münih'te ile, Danimarkalı fizikçi Niels Bohr ile Kopenag'ta Avusturyalı fizikçi Erwin Schrödinger ile Zürih'te çalışmalarda bulundu. Bu üç bilim insanı da kuantum fiziği ve diğer fizik dallarında uzman kişilerdir. Oregon Tarım Koleji'nde çalışırken Pauling'in aklına kuantum mekaniği ile ilgili bir teori geldi. Bu nedenle kendisine atomların elektron yapısı konusunda yardımcı olacak uzmanlar aradı. Avrupa'da hidrojen molekülleri üzerine Walter Heitler ve Fritz London ile birlikte çalıştı. Pauling'in Avrupa'da geçirdiği iki sene, gelecekte yapacağı çalışmalarına çok büyük katkı sağladı. Kuantum kimyasının öncüsü oldu ve bu konuda çalışan ilk bilim insanı oldu. 1927 yılında Caltech'te teorik kimya dalında profesör asistanlığı görevine başladı.

Pauling fakülte kariyerine Caltech'te başladı. Gayet verimli geçen 5 yıl içerisinde X-ray kristalleri üzerine yoğunlaştı, kuantum mekaniği ile atom ve moleküler hesaplamalara girişti. Bu beş yıllık süre içinde yaptığı çalışmaları elli sayfalık bir bir eser halinde topladı. Bu eserin içerisinde kendi bulduğu ve Pauling Kuralları olarak bilinen beş kural oluşturdu. 1929 yılında kısmi profesörlüğe, 1930 yılında ise profesörlüğe yükseldi. 1930 yılında Amerikan Kimya Birliği tarafından 30 yaşından genç olup bilime katkı sağladığı için Langmuir Ödülü'ne layık görüldü. 1932 yılında Pauling en büyük çalışmalarından birisi olan; Orbital Hibritasyonu çalışmasını yayınladı. Bu yayında karbon atomunun orbitallerinin analizinin nasıl yapıldığını açıkladı.

Caltech'teyken yakın arkadaşı olan ve her sene Kaliforniya Berkeley Üniversitesi'nden eğitim amaçlı Caltech'e gelen; fizik teorisyeni Robert Oppenheimer ile bir buluşa imza atarlar. İkisi doğal kimyasal birleşimlerin arasında oluşan bağlarla ilgili çalışma yürütürler. Oppenheimer matematiksel olarak, Pauling ise kimyasal bilgisi ile projeyi yürütür. Bu yakın arkadaşlık, Pauling'in Oppenheimer ile karısı arasındaki yakınlaşmadan şüphelenmesi ile son bulur. Pauling işteyken, Oppenheimer evlerine gelir ve karısı Ava Helen'e Meksika'ya beraber gitmeleri teklifinde bulunur. Ava bunu reddeder ve bu durumu kocasına bildirir. Bunun üzerine Pauling Berkeley profesörü ile olan yakın arkadaşlığını bitirir. Daha sonraları Oppenheimer, Pauling'i Manhattan Projesi'ne kimya sorumlusu olarak davet eder. Fakat Pauling barışsever olduğunu söyleyip bu daveti geri çevirir.

1930 yazında Pauling tekrar Avrupa'ya bilimsel amaçlı bir seyahat yapar. Burada elektronların X-ray ışınları altında farklı davranışları olduğunu öğrenir. Öğrencilerinden biri olan  L. O. Brockway Caltech'te elektronların enerji yayımlarını ölçen bir alet yapar. Bu alet üzerinde büyük atom numaralı maddeler incelenir.

Linus Pauling 1932 yılında bilim dünyasına elektronegativiteyi tanıtır.Moleküllerin çeşitli özelliklerini kullanarak, kimyasal bileşikleri kırmayı, moleküllerin momentlerinin hesabını ve aralarındaki açıları tayin ettiğini bildirir.

Doğal Kimyasal Bileşimler Üzerine Çalışmaları
1930'larda doğal kimyasal bileşimler üzerine yaptığı çalışmaları yazmaya başlar ve bu çalışmalar 1939'da yayımlanır. Bu alanda yaptığı çalışmalar Nobel Kimya Ödülü'nü almasına neden olacak "doğal kimyasal bileşimlerin kompleks materyallerini açıklanması" meselesinin temelini oluşturmaktadır. Pauling bu çalışmasını Doğal Kimyasal Bileşimler adlı çok popüler olan kitabında özetlemiştir. Kitaba, ilk basıldığı yıl olan 1939'dan itibaren 30 yıl içerisinde 16.000 den fazla atıf yapılmıştır. Bugün bile, birçok modern bilimsel makaleler ve dergilerde bu kitaba atıf yapılmaktadır.

Pauling'in çalışmalarının bir kısmı doğal kimyasal bileşiklerde orbital hibritasyonunu açıklamaktaydı. Elektronların atomun yörüngelerine s,  p gibi enerji düzeylerine göre yerleştiğini açıklıyordu.Karbon atomunda elektronların; bir 2s ve üç  2p orbitallerine yerleştiğini, sp3 hibritleşmesini fark etti. Etilen oluşumundaki karbon atomlarının ise sp2 hibritleşmesine maruz kaldığını, 2pz orbitalinin ise hibritleşmediğini açıkladı.

Diğer bir alandaki buluşu ise, iyonik bileşim yapan atomların birbiri arasındaki elektron aktarımı yapmasıydı. Kovalent bileşen atomların ise elektron aktarımı yapmadığını, bazı elektronları ortaklaşa kullandıklarını keşfetti. Kimyasal bileşimlerin yıkılabilmesi için gerekli enerjinin çok fazla olduğunu gösterdi.

Pauling'in kafasını yorduğu üçüncü bilimsel konu ise benzindeki aromatik hidrokarbonların prototipini geliştirmek ve modellemesini yapmaktı. O güne dek benzin konusunda yapılan en iyi araştırma Alman kimyageri Friedrich Kekulé tarafından yapılmıştı. Ona göre iki bileşim arasında tek ve çift kimyasal bağ bulunmaktaydı. Fakat çift bağların bulunduğu yapılarda tek bağların da bulunması işleri karıştırıyordu. Pauling bunun nedenini kuantum kimyası ile açıklama yoluna gitti.

Atom Çekirdeklerinin Yapısı Üzerine Çalışmaları
16 Eylül 1952'de nükleiklerin yapıları hakkında bilinmeyenlerle ilgili çalışmalara başladı (kendi notları için Oregon Eyaleti Özel Koleksiyonları). Yaptığı yeni modelleme, 15 Ekim 1965'te Sciene ve Proc. Natl. Acad. Sci. dergilerinde yayımlandı..Ölümünden evvelki 30 yıl içerisinde birçok yayını bu dergilerde yayımlandı.

Biyolojik Moleküller Üzerine Çalışmaları

1930'lerin ortalarında Pauling çalışmalarını yeni bir konuda yapmaya karar verdi. Bu sıralarda Caltech'te biyoloji üzerine çalışan Thomas Hunt Morgan, Theodosius Dobzhanski, Calvin Bridges ve Alfred Sturtevant gibi bilim insanlarından etkilendi ve biyomolekülerle ilgilenmeye başladı. İlk olarak hemoglobin proteini ile çalışmalarına başladı. Hemoglobin proteinin kimyasal yapısının oksijen taşırken ve taşımazken farklılıklar gösterdiğini keşfetti. Bunu öğrenmesi, biyokimya üzerine çalışma merakını arttırdı. X-ray ışınları üzerine yaptığı çalışmaları biyokimya üzerine yönlendirdi. Proteinlerin X-ray ile çekilmiş en iyi fotoğrafı 1930'larda İngiliz kristallografer William Astbury tarafından çekilmişti. Fakat Pauling'in 1937 yılında yaptığı deneylerde Astbury'nin aldığı sonuçları alamadı.

Pauling'in matematiksel analizinin yanlış olmasını açıklaması on bir yılını aldı. Fakat Astbury'nin çektiği resimde proteinlerin dizilişi hakkında farklı sonuçlar bulunuyordu. Bu resme bağlı kalarak Pauling yeni bir modelleme geliştirdi. 1951 yılında aminoasitler ve peptitler hakkında temel görüşlerini ileri sürdü.

Pauling daha sonra kendi sunduğu önerilerin temel bazda yanlış olduğunu açıkladı ve DNA hakkındaki fikirlerini değiştirdi.

Pauling Cavendish Laboratuvarı'nda çalışmalarına devam ederken Watson ve Crick DNA'nın modellemesi üzerinde çalışıyorlardı ve yeni bir model geliştirmişlerdi.

Pauling ayrıca enzimlerin etkileşimleri hakkında da çalışmalarda bulundu. Bu çalışmalardan da faydalanan Watson ve Crick DNA'yı keşfettiklerini ve modellediklerini ilan ettiler.

Moleküler Genetik
Kasım 1949'da Linus Pauling, Harvey Itano, S. J. Singer ve Ibert Wells;  Sciene dergisinde, her insanda farklılık gösteren bir proteini keşfettiklerini açıkladılar. Bu proteinlerin, nesilden nesile hastalıkları ve diğer mirasları aktardıkları ispatlandı.

Aktivizm
Pauling II. Dünya Savaşı sırasında politik görüşlerden kaçındı. Fakat savaş, herkesin hayatını değiştirdiği gibi, onun da hayatında değişikliklere yol açtı. Savaştan sonra barış gönüllüsü oldu. Savaş sırasında Manhattan Projesi'nde çalışması için Robert J. Oppenheimer tarafından kimyasal işlemler sorumlusu olarak davet edildi, bu öneriyi barış yanlısı olduğunu belirterek reddetti. 1946'da  Albert Einstein'in başkanlığını yaptığı Atomik Felaket Komitesi'ne katıldı. Halka ve yöneticilere, nükleer enerjinin silah olarak kullanılmasının doğuracağı felaketleri anlattı. Bu politik çalışmaları Amerika Birleşik Devletleri yönetimi tarafından tepki gördü ve pasaportuna 1952 yılında, Londra'ya konferansa katılmak üzere gittiğinde el konuldu. 1954 yılında pasaportu; Stokholm'de Nobel Kimya Ödülü'nü almasına az bir süre kala geri verildi. Ödül törenine Einstein ve Bertrand Russell de katıldı. 1955 yılında Russel-Einstein Manifestosuna katıldı.

Pauling, 1968 yılında Lenin Barış Ödülü'nü kazandı.

Elektrikle Çalışan Araba Üzerinde Geliştirme Çalışmaları

1950'lerin sonunda Pauling, Los Angeles'teki hava kirliliği sorunu hakkında çözüm üretmeyi amaçlıyordu. Bu dönemde de bilim insanları hava kirliliğine fabrikaları ve rafinerileri en büyük etken olarak görüyorlardı. Pauling bu dönemde Arie Haagen-Smit ve diğer bilim insanları ile birlikte Caltech'te  benzinle çalışan arabaların doğaya verdiği zarar ile fabrikaların verdiği zararı kıyaslamayı amaçlayan bir araştırma yaptılar. Bu araştırma sonucunda Pauling elektrikle çalışan araba üzerinde çalışmaya başladı. Elektrikli araba üzerine çalışan mühendislere katıldı ve çalışmalarına destek vermeye başladı.

Pauling asit bazlı akülerin aracı çalıştıracak yeterli enerjiyi sağlayamayacağını düşünüyordu. Karbon bazlı yakıtlara nazaran bu akülerle çalışan araçlar daha yavaş hızda ve daha az çekimle çalışıyordu. Bu konu üzerine yoğunlaşılmasını sağladı. Fakat çalışmalar desteklenmediği için proje yarıda kaldı.

Alternatif Tıp Üzerine Çalışmaları
1941 yılında Pauling tedavi edilemeyen Bright hastalığı olarak tanımlanan hastalık türü ile karşılaştı. Uzmanlar bu hastalığın tedavi edilemeyeceğini ileri sürüyorlardı. Pauling, Stanford Üniversitesi'nden Dr.Thomas Addis ile birlikte yaptığı çalışmalarda, hastalar üzerinde düşük protein içeren diyet uygulamaları denedi. Ayrıca bu diyette vitamin ve mineral desteği de uygulandı.

1951 yılında Moleküler Tıp isimli makalesini yayımladı.
1950'lerin sonunda Pauling enzimlerin insan biyolojisi üzerindeki etkileşimleri üzerine çalışmalarda bulundu. 1956 yılında Abram Hoffer vitaminlerin vücutta enzimlerin salgılanması için gerekli olduğunu keşfetti. 1968 yılında Pauling Ortomoleküler Psikiyatri üzerine yaptığı çalışmasını Science dergisinde yayımladı. Bu makale 1970'lerde popüler olan megavitamin terapisinin teorik temelini oluşturdu. Pauling'e göre vitaminlerin insan psikolojisi üzerinde ciddi etkileri vardı.

Pauling daha sonraki yıllarda C vitamini üzerine çalışmalarda bulundu . 1966 yılında Irwin Stone, her gün alınan C vitamininin vücudu soğuk algınlığına karşı koruduğunu keşfetti. Bu araştırmasını 1970 yılında C vitamini ve soğuk algınlığı başlığı ile yayımladı.

Pauling İngiliz kanser cerrahı olan Ewan Cameron ile birlikte uzun süre çalışmalarda bulundu .1971 yılında C vitamininin kanser üzerindeki etkilerini araştırdılar. Pauling ve Cameron yaptıkları çalışmaları Kanser ve C Vitamini adlı eserde topladı.

2005 yılında bilim insanlarının yeni teknolojilerle yaptığı çalışmalar ve deneylerde, C vitamininin kanser üzerindeki olumlu etkiler ispatlanmıştır.

Mirası
Pauling birçok bilimsel buluşla bilime, insanlığa birçok katkılarda bulunmuştur. İngiliz New Scientist dergisine göre En Büyük 20 Bilim İnsanı listesine seçilmiştir.

Gautam R. Desiraju tarafından Nature dergisinde yazılan Milenyum adlı yazıda dünyanın en büyük teorisyenleri arasında; Newton, Galileo, Einstein ile birlikte görülmüştür. Ayrıca Pauling kuantum mekaniği, inorganik kimya, organik kimya, protein yapısı, moleküler biyoloji ve tıp alanlarında temel olabilecek katkılarda bulunmuştur. Pauling modern kuantum kimyasının babası olarak kabul edilmektedir. Ayrıca literatüre hibritasyon ve elektronegativite kavramlarını sokan kişidir. Francis Crick tarafından moleküler biyolojinin babası olarak kabul edilmiştir.

Pauling vitamin, enzim ve tıp üzerine yaptığı çalışmalarla da birçok bilim insanına yol göstermiş, fikir önderi olmuştur.

Ölümü
Pauling 19 Ağustos 1994 yılında prostat kanseri nedeniyle öldü. Lake Oswego, Oregon, ABD'deki Oswego Pioneer Mezarlığı'na gömüldü.

Ödülleri
 1931  	 	Langmuir Ödülü, Amerikan Kimya Birliği
 1941 		Nichols Medal, New York Section, American Chemical Society
 1947 		Davy Medal, Royal Society
 1948 		United States Presidential Medal for Merit
 1952 		Pasteur Medal, Biochemical Society of France
 1954 		Nobel Kimya Ödülü
 1955 		Addis Medal, National Nephrosis Foundation
 1955 		Phillips Memorial Award, American College of Physicians
 1956 		Avogadro Medal, Italian Academy of Science
 1957 		Paul Sabatier Medal
 1957 		Pierre Fermat Medal in Mathematics
 1957 		International Grotius Medal
 1962 		Nobel Barış Ödülü
 1965 		İtalya Cumhuriyeti
 1965 		Medal, Academy of the Rumanian People's Republic
 1966 		Linus Pauling Medal
 1966 		Silver Medal, Institute of France
 1966 		Supreme Peace Sponsor, World Fellowship of Religion
 1972 		ABD Ulusal Kimya Madalyası
 1972 		Uluslararası Lenin Barış Ödülü
 1978 		Lomonosov Medal, USSR Academy of Science
 1979 		Medal for Chemical Sciences, National Academy of Science
 1984 		Priestley Medal, American Chemical Society
 1984 		Award for Chemistry, Arthur M. Sackler Foundation
 1987 		Award in Chemical Education, American Chemical Society
 1989 		Vannevar Bush Award, National Science Board
 1990 		Richard C. Tolman Medal, Southern California, Section, American Chemical Society

Diğer Bilgiler
 Delta Upsilon Cemiyeti üyesiydi.
 Başkasıyla paylaşmadan iki Nobel kazanan tek kişidir.
 Alpha Chi Sigma profesyonel kimya cemiyeti üyesiydi.
 Lutheran Kilisesi üyesiydi.
 Sigma Xi, Bilimsel Araştırmalar Derneği üyesiydi, ayrıca derneğin Kaliforniya-Teknik kısmının kurucu üyesiydi.
 Houston, Teksas'ta Linus Pauling Quartet adında bir psych-rock grubu bulunmaktadır.
 Hayatı boyunca toplam 48 doktora almıştır.
 Corvallis, Oregon'daki Highland View Ortaokulu 2003 yılında Linus Pauling Ortaokulu adını almıştır.
 Linux'un yaratıcısı, Linus Torvalds adını Pauling'den almıştır.
 Kaliforniya Üniversitesi, San Diego'da kimya profesörü olarak çalışmıştır (1967-69).

Eserleri
 Pauling, L. The Nature of the Chemical Bond (Cornell University Press) ISBN 0-8014-0333-2
 Manuscript notes and typescripts (clear images)
 Pauling, L., and Wilson, E. B. Introduction to Quantum Mechanics with Applications to Chemistry (Dover Publications) ISBN 0-486-64871-0
 Cameron E.  and Pauling, L. Cancer and Vitamin C: A Discussion of the Nature, Causes, Prevention, and Treatment of Cancer With Special Reference to the Value of Vitamin C (Camino Books) ISBN 0-940159-21-X
 Pauling, L. How to Live Longer and Feel Better (Avon Books) ISBN 0-380-70289-4
 Pauling, L. Linus Pauling On Peace - A Scientist Speaks Out on Humanism and World Survival (Rising Star Press) ISBN 0-933670-03-6
 Pauling, L. General Chemistry (Dover Publications) ISBN 0-486-65622-5
 A Lifelong Quest for Peace with Daisaku Ikeda
 Pauling, L. The Architecture of Molecules

Diğer Notlar
 Babası: Herman Henry William Pauling (eczacı, d. Missouri)
 Annesi: Lucy Isabelle Darling (d. Oregon)
 Karısı: Ava Helen Miller (d. Oregon, e. 1923)
 Oğlu: Linus Carl Pauling, Jr. (d. 1925) Honolulu'da yaşıyor.
 Oğlu: Peter Jeffress Pauling (1931-2003), emekli kimya okutmanı ve kristallerle ilgilenen bir bilim insanı. Ölümüne dek Galler'de yaşadı.
 Kızı: Linda Helen Pauling (d. 1932)
 Oğlu: Edward Crellin Pauling (d. 1937- ö.1997), San Francisco Eyalet Üniversitesi ve Kaliforniya Üniversitesi, Riverside'da biyoloji profesörüydü
 Erkek Torunu: Lucas Carl Pauling (d. 1987)
 15 torunu ve 19 tane torun çocuğu vardır.

Ayrıca bakınız
 Vitamin C
 DNA

Kaynakça

Notlar
 Hager, Thomas, "Force of Nature: The Life of Linus Pauling" Simon & Schuster (1995) ISBN 0-684-80909-5.
 Hager, Tom, "Linus Pauling and the Chemistry of Life" Oxford University Press (1998) ISBN 0-19-513972-0.
 Mead, Clifford and Thomas Hager, "Linus Pauling: Scientist and Peacemaker" Oregon State University Press (2001) ISBN 0-87071-489-9.
 Marinacci, Barbara, and Ramesh Krishnamurthy, "Linus Pauling on Peace" Rising Star Press (1998) ISBN 0-933670-03-6.
 Goertzel, Ted and Ben Goertzel, "Linus Pauling: A Life in Science and Politics" Basic Books (1995) ISBN 0-465-00672-8
 Serafini, Anthony, "Linus Pauling:  A Man and His Science" Paragon House (1989) ISBN 1-55778-440-X.

Dış bağlantılar

 Linus Pauling İngilizce Vikipedi
 Francis Crick: The Impact of Linus Pauling on Molecular Biology (from the 1995 Oregon State University symposium):
 The Ava Helen and Linus Pauling Papers at the Oregon State University Libraries
 The Pauling Catalogue
 Linus Pauling (1901-1994)
 National Academy of Sciences biography
 Caltech oral history interview
 Berkeley Conversations With History interview
 Scans of 46 of Linus Pauling's research notebooks from 1922 to 1994
 Linus Pauling and the Race for DNA:  A Documentary History
 Linus Pauling and the Nature of the Chemical Bond:  A Documentary History
 Linus Pauling, Hemoglobin and Sickle Cell Anemia: A Documentary History
 Linus Pauling's Honors, Awards and Medals
 Linus Pauling Centenary Exhibit
 Linus Pauling Investigates Vitamin C
 The Dark Side of Linus Pauling's Legacy
 The introduction to Linus Pauling and The Chemistry of Life
 The Linus Pauling Institute at Oregon State University and
 Biography: "Scientist for The Ages" at The Linus Pauling Institute
 The Many Lives of Linus Pauling: A Review of Reviews J. Chem. Educ.
 Pauling's CV
 Publications of Pauling

1901 doğumlular
1994 yılında ölenler
Amerikalı kimyagerler
Nobel Kimya Ödülü sahipleri
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri
Royal Society üyeleri
Royal Society of Edinburgh üyeleri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Ulusal Bilimler Akademisi üyeleri
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
Amerikan Fizik Topluluğu üyeleri
Amerikan Felsefe Topluluğu üyeleri
Norveç Bilim ve Edebiyat Akademisi üyeleri
Matematiksel analizciler
Biyofizikçiler
Amerikalı ateistler
Lenin Barış Ödülü sahipleri
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Nobel Ödülü'nü iki defa kazananlar
Oregon doğumlular
Time Yılın Kişisi
Fulbright Programında öğrenim görenler
Amerikan Kimya Topluluğu başkanları
Uluslararası Kuantum Moleküler Bilimler Akademisi üyeleri
Liyakat Madalyası (Amerika Birleşik Devletleri) sahipleri

Linus Pauling


Herman III de Lippe (en all. Hermann III. zur Lippe ; * vers 1233 - † ) est un seigneur de Lippe de 1265 à 1274.

Biographie
Herman III de Lippe est né vers 1233 en tant que deuxième enfant de Bernard III de Lippe et la comtesse Sofie de Cuijck-Amsberg.

Après la mort de leur père, il y eut entre les frères Herman III et Bernard IV une dispute au sujet de l'héritage, de sorte que la seigneurie de Lippe a été divisée : Herman III reçut Lippstadt et Rheda, son frère Bernard IV reçut Horn et la partie orientale de la région de Lippe.

Herman III mourut sans enfant le , ce qui permit la réunification de la seigneurie. L'héritier des terres de Lippe fut le neveu d'Herman, Simon Ier. Il choisit le  à Lemgo comme résidence.

Ascendance

Notes et références

Bibliographie
 Hermann Schaub, Die Herrschaft Rheda und ihre Residenzstadt – Von den Anfängen bis zum Ende des Alten Reiches. Verlag für Regionalgeschichte, 2006, .

Articles connexes
 Liste des princes de Lippe

Liens externes

Date de naissance incertaine (XIIIe siècle)
Décès en 1274
Chevalier du XIIIe siècle
Maison de Lippe

Herman III de Lippe


Articles with hCards
මිනට් ද සිල්වා (1918 පෙබරවාරි 1 - 1998 නොවැම්බර් 24) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ නවීන ගෘහ නිර්මාණ ශෛලියේ පුරෝගාමියා ලෙස සැලකෙන ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකි. ද සිල්වා ශ්‍රී ලංකා වාස්තු විද්‍යා ආයතනයේ සාමාජිකයෙකි.

ද සිල්වා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිනියක ලෙස පුහුණුව ලැබූ ප්‍රථම ශ්‍රී ලාංකික කාන්තාව වන අතර 1948 දී බ්‍රිතාන්‍ය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන්ගේ රාජකීය ආයතනයේ (RIBA) සහකාරියක් ලෙස තේරී පත් වූ ප්‍රථම ආසියාතික කාන්තාව විය. CIAM හි ප්‍රථම ආසියානු නියෝජිතයා ද ද සිල්වා ය. 1947 දී වාස්තු විද්‍යාත්මක ප්‍රකාශනයේ ආරම්භක සාමාජිකයින්ගෙන් කෙනෙකි. ඇගේ ජීවිතයේ පසුකාලීනව, ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය සඳහා ඇයගේ දායකත්වය වෙනුවෙන් ඇය SLIA රන් පදක්කම පිරිනමන ලදී, විශේෂයෙන් 'නිවර්තන කලාපීය නූතනවාදය' වර්ධනය කිරීමේ පුරෝගාමී කාර්යය සඳහාය.

මුල් ජීවිතය (1918-1930)
මිනට් ද සිල්වා 1918 පෙබරවාරි 1 වන දින මහනුවරදී සුප්‍රසිද්ධ මිශ්‍ර පවුලක උපත ලැබීය. ඇගේ පියා වසර තිහකට ආසන්න උරුමයක් ඇති උඩරට ප්‍රකට දේශපාලනඥයකු වූ ජෝර්ජ් ඊ ද සිල්වා ය. ඔහු සිංහල බෞද්ධයෙකු වූ අතර ලංකා ජාතික කොංග්‍රසයේ සභාපති වූ අතර සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයෙකු ලෙසද කටයුතු කළේය. ඇගේ මව, ඇග්නස් ද සිල්වා (පෙර නෙල්) ශ්‍රී ලංකාවේ සර්වජන ඡන්ද බලය සඳහා ක්‍රියාකාරීව උද්ඝෝෂණය කළ බර්ගර් ක්‍රිස්තියානි භක්තිකයෙකි. ඇයගේ මව කලා හා අත්කම් ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වීම නිසා ඇය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකු ලෙස පසුකාලීනව කටයුතු කිරීමෙන් පිළිබිඹු වන විවිධ සම්ප්‍රදායන්ට නිරාවරණය වූ බව ද සිල්වා සිහිපත් කරයි. ඇය දරුවන් පස් දෙනෙකුගෙන් බාලයා විය. ඇගේ සොහොයුරිය වන අනිල් ද සිල්වා කලා විචාරකයෙක් සහ ඉතිහාසඥවරියක් වූවාය. ඇයගේ සොහොයුරා වන ෆෙඩ්රික් ද සිල්වා මහනුවර නගරාධිපතිවරයා ලෙසත් පසුව පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු ලෙසත් කටයුතු කළ නීතිඥයෙකු සහ දේශපාලනඥයෙකු විය. ෆෙඩ්රික් ප්‍රංශයේ ශ්‍රී ලංකා තානාපතිවරයා ද විය.

ද සිල්වා ප්‍රථම වරට මහනුවර කන්‍යාරාමයේ අධ්‍යාපනය ලැබුවේ වයස අවුරුදු 7 දී කොළඹ බිෂොප් විද්‍යාලයීය බෝඩිමට මාරු කිරීමට පෙරය. 1928 දී ඇගේ පවුල එංගලන්තයට සංක්‍රමණය වූ අතර එහිදී ඇය අධ්‍යාපනය ලැබුවේ එංගලන්තයේ බ්‍රයිටන් හි ශාන්ත මරියා විදුහලේ ය. ඇගේ පියාගේ ඉල්ලීම මත ඇය 1930 ගණන් වලදී නැවත ලංකාවට පැමිණියාය. ද සිල්වා සිය පියාගේ මූල්‍ය අර්බුදය සහ දේශපාලන ජීවිතය හා සම්බන්ධ තත්ත්වයන් සහ ඇගේ මවගේ අසනීප සෞඛ්‍යය හේතුවෙන් ඇයගේ විධිමත් අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ නොකළේය.

ඇයට කොළඹ වාස්තු විද්‍යාඥවරියක් ලෙස පුහුණුවීමට නොහැකි වූ නිසා ඇයට ශ්‍රීමත් ජම්සෙට්ජී ජීජෙබෝයි කලා පාසලේ පුහුණුව සඳහා බොම්බායට යාමට අවසර දෙන ලෙස ඇගේ පියා සහ ඇගේ මාමා වන ආචාර්ය ඇන්ඩ්‍රියාස් නෙල් (1864-1956) පොළඹවා ගැනීමට සිදු විය.

අධ්‍යාපනය (1930–1948)

 ඉන්දියාව (1938-1942)

ද සිල්වා ශ්‍රී ලංකාවේ අද උසස් පෙළට සමාන පාසල් මෙට්‍රික් උපාධිය සම්පූර්ණ නොකළ නිසා,  ඇයට බොම්බාය පදනම් කරගත් සමාගමක් වන Mistri සහ Bhedwar හි ආධුනිකයෙකු ලෙස සේවය කිරීමට සිදු විය, එහිදී ඇය Perin Mistri සහ ඇගේ සහෝදර Minoo සමඟ මිත්‍ර විය. ශ්‍රීමත් ජම්සෙට්ජී ජීජෙබෝයි කලා පාසලට ඇතුළත් වීමට පෙර වාස්තු විද්‍යා ඇකඩමියේ පෞද්ගලික පන්තිවලට සහභාගි විය.

මිස්ට්‍රි සහ භෙද්වාර් හි ආධුනිකත්ව කාලය තුළ ඇය නැවත ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි අතර එහිදී ඇය කොළඹ කාර්මික විද්‍යාලයේ දේශනවලට සහභාගි වූවාය.  ඇය බොම්බායේ ප්‍රමුඛ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකු වන GB Mhatres විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන පෞද්ගලික ගෘහ නිර්මාණ ඇකඩමියක ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය හදාරමින් සිටි අතර එහිදී බොහෝ බලගතු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන් ඉගැන්වූහ. ඔවුන් අතර Homi Billmoria, Yahya Merchant සහ M. Parelkar විය. ඇය ෂරීෆ් මූලූබෝයිට ඔහුගේ අවසන් කළඹ සඳහා ද සහාය විය.

ද සිල්වා, මුල්ක් රාජ් ආනන්ද් සහ රවි ශංකර් ඇතුළු සංස්කෘතික හා දේශපාලන කවයේ කොටසක් වූ අතර නවීන කලාව සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ එවකට නව ප්‍රකාශනයක් වූ මාර්ග් හි ගෘහ නිර්මාණ කර්තෘ බවට පත්විය.

රජයේ ගෘහ නිර්මාණ පාසල

ඉන්දියාවේ දේශපාලන පෙරළියක් පැවති සමයේදී ඇය නිදහස් ගාන්ධි පාගමනකට සහභාගී වූ අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පාසලේ ප්‍රධානියාට සමාව අයැදීමක් නොලියා සිටීම නිසා ඇය නෙරපා හරින ලදී. ඉන්පසු ඇය බිහාර් හි ටාටා ස්ටීල් සිටි සැලැස්ම සඳහා පෙර සැකසූ නිවාසවල වැඩ කරමින් බැංගලෝරයේ ඔහුගේ කාර්යාලයේ විගමනික ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී සහ සැලසුම්කරු ඔටෝ කොයිනිග්ස්බර්ගර්ගේ ආධුනික සහකාර ලෙස වැඩ කිරීමට පටන් ගත්තාය. ඇය මාස හතක් පමණ එහි සිටියාය.

 RIBA වාස්තු විද්‍යා සංගමය (1945-1948)

කෙටි ලංකා සංචාරයකදී, ද සිල්වා ලංකාවේ ආණ්ඩුකාර ජනරාල් හර්වල්ඩ් රැම්ස්බොතම් හමුවූ අතර, ඇය ඇයගේ තත්ත්වය පිළිබඳව දැඩි උනන්දුවක් දැක්වූ අතර, එක්සත් රාජධානියේ අධ්‍යාපන කමිටුවේ ප්‍රධානියා ලෙස පෞද්ගලිකව මැදිහත් වී, ඒ සඳහා ස්ථානයක් සකස් කිරීමට සමත් විය. ඇය වාස්තු විද්‍යා සංගමයේ දී ඇයට යුද්ධය සඳහා ආපසු එන සිසුන් සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන්ගේ විශේෂ රාජකීය ආයතනයේ විභාගයක් කිරීමට ඉඩ ලබා දුන්නාය.

CIAM

ද සිල්වා 1946 සිට 1957 දක්වා Congrès Internationaux D'Architecture Moderne (CIAM)  ඉන්දියාව-ලංකාව නියෝජනය කළ නියෝජිතයා ද විය.

වෘත්තීය

මුල් වෘත්තීය ජීවිතය (1948-1962)

ද සිල්වා 1949 දී නැවත ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියේ ඇගේ පියාගේ බලකිරීම මත, අලුතින් නිදහස් වූ රටට ඇයගේ දායකත්වය ලබා දෙන ලෙස ඇයගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.  ඇය සිය දෙමාපියන්ගේ නිවස වන ශාන්ත ජෝර්ජ් වෙත ආපසු පැමිණි අතර එහිදී ඇය තම වාස්තු විද්‍යා වෘත්තිය ආරම්භ කළේ තමාගේම මුදල් නොමැතිවය. ඇය විශ්වාසවන්ත වැටුප් සහිත තනතුරක් ගන්නවාට ඇගේ දෙමාපියන් කැමති වුවද, ඇය මහනුවර නැවතී ස්වාධීනව සිය වෘත්තිය කරගෙන ගියාය,  ඇයගේ මූලයන් එහි තිබූ නිසාත් එය ජාතියේ සංස්කෘතික හා සම්ප්‍රදායික මධ්‍යස්ථානය වූ නිසාත්ය.  මෙය ඇයට වැදගත් වූයේ ඇය හැදී වැඩී ඇත්තේ ඇගේ දෙමාපියන් ප්‍රජාවට සහ රටට කරන දේශප්‍රේමී දේශපාලන හා සංස්කෘතික කැපවීම්වල වාතාවරණයක් තුළ බැවිනි.  කුඩා කල සිට උඩරට කලාකරුවන් සහ ශිල්පීන් අතර ජීවත් වූ සහ පදිංචියට ගිය ද සිල්වා අනුරාධපුර සහ පොළොන්නරු යුගයේ පැරණි සිංහල ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය නැරඹීමට ඇගේ දෙමාපියන් විසින් රැගෙන යනු ඇත. සාම්ප්‍රදායික කලා ශිල්ප, දේශීය ශිල්පීන් සහ ගොඩනැගිලි ක්‍රම සහ ද්‍රව්‍ය සංරක්ෂණය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ආනන්ද කුමාරස්වාමි විසින් ඇයගේ දෙමාපියන් මෙන්ම, ඇයද බෙහෙවින් බලපෑ අතර, ප්‍රදේශයේ අනුශාසකයෙකු බවට පත් වූ ප්‍රථම ශ්‍රී ලාංකීය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන්ගෙන් කෙනෙකි. ශිල්පීන්.  වර්තමානයේ ශ්‍රී ලාංකේය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය තුළ තවමත් දක්නට ලැබෙන ඇයටම ආවේණික ගෘහ නිර්මාණ ශෛලියක් ඇය වර්ධනය කරගනු ඇති අතර, ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව සමඟ බටහිරින් ලබාගත් ගොඩනැඟිලි දැනුම ඇතුළත් කළ පළමු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන්ගෙන් කෙනෙකු වනු ඇත.

ඇයගේ පළමු ගොඩනැගිල්ල මහනුවර කරුණාරත්න නිවසයි . 1949 කොමිසම පැමිණියේ නීතිඥවරියක වූ ඇගේ දෙමව්පියන්ගේ ඇල්ජි සහ ලෙටි කරුණාරත්නගේ මිතුරන්ගෙන් රුපියල් 40,000 කට නිවසක් සාදා දෙන ලෙසයි. මහනුවර ප්‍රදේශයේ ප්‍රථම වතාවට කන්දක් මත පිහිටි ඉඩමකට බෙදුණු නිවසක් සඳහා ඇය සැලසුම් සකස් කළාය. එය ශ්‍රී ලංකාවේ කාන්තාවක් විසින් නිර්මාණය කරන ලද පළමු ගොඩනැගිල්ල වූ අතර එය බොහෝ අවධානයට හා ආන්දෝලනයට ලක් විය.  ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම සහ එකම කාන්තා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිනිය වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇයට බොහෝ ගැටලුවලට මුල් අවදියේදීම මුහුණ දීමට සිදු විය.  ඇය පිරිමි හවුල්කරුවෙකු හෝ ස්ථාපිත ආයතනයක් නොමැතිව ස්වාධීනව පිරිමි ආධිපත්‍යය ඇති අංශයක සේවය කිරීම කොන්ත්‍රාත්කරුවන්, ව්‍යාපාර, රජය සහ වාස්තු විද්‍යාත්මක අනුග්‍රාහකයින් කෙරෙහි අවිශ්වාසයක් ඇති කළේය.

1951 දී කරුණාරත්න නිවස නිම කිරීමෙන් පසු 1950 ගණන්වල ඉතිරි කාලය ද සිල්වාගේ වෘත්තීය ජීවිතය පුරාවටම කාර්යබහුලම දශකය වනු ඇත.

සංචාරක (1962–1973)
1962 දී ද සිල්වාගේ මව මිය ගිය අතර පසුව ඇය අසනීප හා මානසික අවපීඩනයෙන් පෙළුණාය. 1960 දශකය පුරාවටම ඇය ශ්‍රී ලංකාවෙන් බැහැරව බොහෝ කාලයක් ගතකරමින් ඇගේ පුහුණුවීම් අඩාල වීමට ඉඩ හැර සංචාරය කළාය. ජෙෆ්රි බාවා ඔහුගේ වෘත්තිය ආරම්භ කළා සේම ඇගේ වෘත්තීය ජීවිතය පිරිහෙන්නට විය.

1960 දී ද සිල්වා වසර 5කට ශ්‍රී ලංකාවෙන් පිටව ගියේ එය ඇයගේ ස්වයං-අලුත් කාලය ලෙස නම් කර ඇත. ඇය මෙම කාලය ග්‍රීසිය, ඉරානය, පකිස්ථානය සහ ඇෆ්ගනිස්ථානය යන රටවල සංචාරය කරමින් නැවත ඉන්දියාවට ගියාය. ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි පසු ඇය විශාල සංචාරක හෝටල් මාලාවක් සැලසුම් කිරීමේ කටයුතුවල නිරත වූවාය. ද සිල්වාගේ වැඩ සහ ජීවිතය ෆ්ලෝරා සැමුවෙල්ගේ Le Corbusier: Architect and Feminist කෘතියේ සාකච්ඡා කෙරේ.

ලන්ඩන් සහ හොංකොං (1973-1979)
1970 ගනන්වල ශ්‍රී ලංකාවේ ආන්ඩු වෙනස් වීමත් සමග, ද සිල්වා සහ එම දැක්මම ඇති තවත් බොහෝ දෙනෙකුට බණ්ඩාරනායක රජය සමඟ අපහසුතාවයක් දැනුනි. 1973 දී ඇය සිය කාර්යාලය වසා දමා ලන්ඩනයට ගොස්, මැක්ස්වෙල් ෆ්‍රයි සහ ජේන් ඩ්‍රෝ වෙතින් බේකර් වීදියේ මහල් නිවාසයක් කුලියට ගත්තාය.   ලන්ඩනයේ සිටියදී ඇය බැනිස්ටර් ෆ්ලෙචර්ගේ A History of Architecture හි නව (18 වැනි) සංස්කරණයේ දකුණු ආසියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය පිළිබඳ සම්පූර්ණ කොටස ලියා ඇත.

ද සිල්වාගේ A History of Architecture කෘතියෙන් ඇයට හොංකොං විශ්වවිද්‍යාලයේ වාස්තු විද්‍යා අංශයට බැඳීමට දොරටු විවර වූ අතර එහිදී ඇය ආසියානු ගෘහ නිර්මාණ ඉතිහාසය පිළිබඳ කථිකාචාර්යවරියක් ලෙස පත් කරන ලදී.    ඇය 1975 සිට 1979 දක්වා හොංකොං හි රැඳී සිටි අතර ආසියානු සන්දර්භයක් තුළ වාස්තු විද්‍යාව පිළිබඳ ඉතිහාසය ඉගැන්වීමට නව ක්‍රමයක් හඳුන්වා දුන්නාය. මෙම කාලසීමාව තුළ ඇය විසින් රැස්කරගෙන සිටි ස්වදේශීය ආසියානු ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ විශාල ඡායාරූප එකතුවක් සමඟ ලන්ඩනයේ පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ආයතනයේ ප්‍රදර්ශනය කරන ලද ප්‍රදර්ශනයක් සංවිධානය කළාය. ද සිල්වා ඇට්ලෝන් මුද්‍රණාලය සඳහා ආසියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය පිළිබඳ ඇගේම විස්තීර්ණ ඉතිහාසයක් ලිවීමට සැලසුම් කර ඇතත්, එය කිසිවක් සිදු නොවීය.

නැවත මහනුවරට (1979–1998)

1979 දී ඇය මහනුවරට ආපසු පැමිණි පසු, ද සිල්වා ඇගේ වාස්තු විද්‍යාත්මක පරිචයෙන් ඉතිරි වූ දේ නැවත පණ ගැන්වීමට උත්සාහ කළ නමුත් පළපුරුදු කාර්ය මණ්ඩලයක් බඳවා ගැනීමට අපහසු විය.  මෙය ඇයගේ වාස්තු විද්‍යා වෘත්තියේ අවසාන අදියර වනු ඇති නමුත් එය නිම කිරීමට යන්නේ ගොඩනැගිලි තුනක් පමණි.  1982 දී ද සිල්වා සිය උපන් ගමේ මහනුවර කලා සංගමයේ සහ සියවස් සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානයේ වැඩ කිරීමට පදිංචි විය. මෙම මධ්‍යස්ථානය බොහෝ සමතලා කරන ලද උඩරට පැතලි උළු සෙවිලි කළ වහලවල් සහ සහජීවන දේශීය ලක්ෂණ, තොරණ (දොරටු), මිදුල (විවෘත උසාවි), මණ්ඩප (මණ්ඩප), රංගහල (නැටුම් සහ සංගීතය සඳහා අවකාශය), අවන්හල (ආහාර ශාලාව) සමඟ නිර්මාණය කර ඇත.

මෙම මධ්‍යස්ථානය සැලසුම් කර ඇත්තේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ සහ විනෝදාස්වාදයේ ශක්තිමත් සහජීවන සබඳතාවයක් සමඟින් ක්‍රියාකාරකම් ගණනාවක් සිදු විය හැකි විශාල අන්තර්ක්‍රියාකාරී අවකාශයක් ලෙසය. පසුපසින් කැණීම් කරන ලද ප්‍රදේශය ස්වභාවික ඇම්ෆිතියටර් එකක් සෑදූ අතර, එම ස්ථානයට යාබදව තිබූ වසර 150ක් පැරණි ගොඩනැගිල්ල නව සැලසුමේ කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට පත් විය. උඩරට ගස් හා පැල සහිත ගම්මානයක් දළදා මාලිගාවට සහ මල්වතු විහාරයට (නිකායේ ප්‍රධාන පූජකවරයාගේ නිවහන) ප්‍රියජනක තීරුවක් විය. ද සිල්වා කලා මධ්‍යස්ථානය සමකාලීන උඩරට ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ කලාපයේ වඩාත්ම ලාක්ෂණික සහ ජීවමාන නිදර්ශනය වීමට කැමැත්ත පළ කළේය.

මරණ
මූල්‍ය අනාරක්ෂිත භාවයෙන් නිතරම පීඩා විඳිමින් සිටි ද සිල්වා 1998 නොවැම්බර් 24 වැනි දින වයස අවුරුදු 80 දී මහනුවර රෝහලකදී සතයක් නොමැතිව මිය ගියේය.    ඇය නාන තටාකයෙන් වැටී සිටි අතර දින ගණනක් සොයා ගැනීමට නොහැකි විය.

උරුමය

පිළිගැනීම
1996 දී, ඇයගේ මරණයට වසර දෙකකට පෙර, ඇයගේ වෘත්තීය ජීවිතයේ බොහෝ කාලයක් නොසලකා හැරීමෙන් පසුව, ද සිල්වා ශ්‍රී ලංකා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පීන්ගේ ආයතනය විසින් රන් පදක්කම ප්‍රදානය කරන ලදී.

ජනප්රිය සංස්කෘතිය
ශිරෝමි පින්ටෝ විසින් රචිත 2019 නවකතාව ප්ලාස්ටික් හැඟීම් ද සිල්වාගේ සැබෑ ජීවිත කතාව පදනම් කරගත් නවකතාවකි.

වැඩ ලැයිස්තුව

1940s
 කරුණාරත්න නිවස, මහනුවර (1947–51)
1950s
 ජිනරාජ විද්‍යාලය, ගම්පොල (1950–51)
 රතු කුරුස ශාලාව, මහනුවර (1950) (ඉදි නොකළ)
 දිවා තවාන් ව්‍යාප්තිය, මහනුවර (1950) (ඉදි නොකළ)
 පීරිස් හවුස් I, කොළඹ (1952–6)
 දස්වානි හවුස්, මහනුවර (1952)
 ව්‍යාපාරිකයෙකු සඳහා නිවස, නාවල (1952) (කවදාවත් හැදුවේ නැත)
 වික්‍රමරත්න නිවස, කොළඹ (1953)
 කොළඹ කලා මණ්ඩලය සඳහා විවෘත රංග ශාලාව, කොළඹ, (1953-54)
 සී. එච්. ප්‍රනාන්දු නිවස, වැල්ලවත්ත (1954)
 මහත්මිය. ඩී. වික්‍රමසිංහ මහල් නිවාස, කොළඹ, (1954)
 සේනානායක මහල් නිවාස, කොළඹ, (1954-57)
 අශෝක අමරසිංහ නිවස, කොල්ලුපිටිය (1954)
 ආචාර්ය. චන්ද්‍රා අමරසිංහ මහල් නිවාස, කොළඹ, (1954–55)
 අලුවිහාරේ ක්‍රීඩා මණ්ඩපය, පොලිස් උද්‍යානය, මහනුවර (1955)
 බනී මොලමුරේ නිවස, බොල්ගොඩ, (1955)
 ශ්‍රී රාඕ හවුස්, බැංගලෝර් (1955) (යෝජනාව)
 අයිවර් ප්‍රනාන්දු මහල් නිවාස, කොළඹ, (1956)
 වී. සචිතානන්දම් නිවස, කොළඹ, (1956)
 එන්. ද සේරම් හවුස්, කොළඹ, (1956–57)
 කලා මධ්‍යස්ථානය, හොරණ (1957) (ඉදි නොකළ)
 ආචාර්ය. පෙරේරා නිවස, කොළඹ, (1957–58)
 වටපුළුව නිවාස යෝජනා ක්‍රමය, මහනුවර (1958)
 අමඩුව ක්‍රීඩා රක්ෂිත ලැගුම්හල්, මහනුවර (1958) (යෝජනා)
 ශ්‍රී පාලී එළිමහන් රංග පීඨය, පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය, (1958-59)
 සිලෝන් මැච් ෆැක්ටරි (1958)
 ජෙනරාල් හබිබුල්ලා ආරක්ෂක ඇකඩමියේ ප්‍රධානියාගේ නිවස, ඉන්දියාව, (1958-59)
 ඒ. ජී. ද සිල්වා නිවස, කුරුඳුවත්ත (1958-59)
 Kalkudah Sea Side Resort, Kalkudah (1959)
 හික්කඩුව තානායම, හික්කඩුව (1959) (ප්‍රතිසංස්කරණය)

1960s
 චන්ද්‍ර අමරසිංහ නිවස, කොළඹ, (1960)
 ආචාර්ය. හෙන්ස්මන් හවුස්, රත්මලාන, (1960-61)
 ආචාර්ය. පී.එච්. අමරසිංහ හවුස්, කොළඹ, (1960)
 ආචාර්ය නඩේසන් විලා, මහනුවර, (1960-61)
 ආර්. ජී. සේනානායක නිවස, (1960–61)(ඉදි නොකළ)
 කීර්තිසිංහ නිවස, (1961)(ඉදි නොකළ)
 පීරිස් හවුස් II, කොළඹ (1963)
1970s
 කුමාරස්වාමි නිවුන් නිවාස, කොළඹ (1970)
 සෙනෙවිරත්න නිවස, මහනුවර, (1972)
 ගාමිණී වික්‍රමසිංහ මහල් නිවාස, කොළඹ, (1972)
 ආචාර්ය පී.වී.ජේ. ජයසේකර මහත්මිය නිවස, මහනුවර, (1974)
1980s
 උඩරට කලා සංගමය කලා මධ්‍යස්ථානය, මහනුවර (1982–84)
1990s
 සේගර් හවුස්, ජා-ඇල (1991)
 සිරිවර්ධන නිවස, කොළඹ (1992)

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

 ද සිල්වා, මිනට් ආසියානු කාන්තා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිනියකගේ ජීවිතය සහ කාර්යය (I වෙළුම), කොළඹ, 1998,

මේකත් බලන්න

 ජෙෆ්රි බාවා

යොමු කිරීම්

උපුටා දැක්වීම්

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

බාහිර සබැඳි

 මිනට් ද සිල්වා ගැන විවිධ ලිපි සහ සබැඳි
 HECAR පදනමේ චරිතාපදානය
 https://thinkmatter.in/2015/03/04/andrew-boyd-and-minnette-de-silva-two-pioneers-of-modernism-in-ceylon/
 https://www.architectural-review.com/essays/reputations/minnette-de-silva-1918-1998/10043925.article
 https://www.theguardian.com/cities/2018/dec/14/minnette-de-silva-the-brilliant-female-architect-forgotten-by-history
1998 මරණ
1918 උපත්
CS1 ස්පාඤ්ඤ-භාෂා මූලාශ්‍ර (es)
CS1 ප්‍රංශ-භාෂා මූලාශ්‍ර (fr)
Pages with unreviewed translations

මිනට් ද සිල්වා


මසුන් ඇති කරන්නන් අතර ජනප්‍රිය ඇති කිරීමට අපහසුවක් නැති මාළු වර්ගයකි.මෙම මාළු වර්ග කිහිපයක් දැකිය හැකිය.එම වර්ග නම් Black Veil Angel , Marble Veil Angel , Blue Angelfish ,  Black Angel වේ.මෙම මසුන් වර්ගයේ නිජබිම දකුණු ඇමරිකාවේ amazon නදිය වෙයි.මෙම මසුන් සෙන්ටිමීටර් පහත් අටත් අතර ප්‍රමාණයක් දක්වා වැඩෙනු දැකිය හැකිය.

එන්ජල් මාළු ටැංකියක අවශ්‍යතා

එන්ජල් මාළුවන් විශාල රංචු වසයෙන් ජිවත් වීමට කැමැත්තක් නොදක්වන අතර දෙදෙනා තුන් දෙනා බැගින් ජිවත් වීමට කැමැත්තක් දක්වයි.ඔවුන්ගේ ටැංකියක උෂ්ණත්වය 78 - 83 F අතරද PH  අගය 6.4 - 6.9 අතරද පවත්වා ගැනීම සුදුසු වේ.මොවුන් කුඩා ටැංකි වලට වඩා ලොකු ටැංකි වලට ප්‍රියතාවයක් දක්වයි.මෙම මාලුන් සියලු දේ ආහාරයට ගන්නා නිසා කෑම ලබා දීම පහසු වේ.මෙම මසුන් බිත්තර දැමීමෙන් පැටවු බිහි කරනු ලබයි.ඕනෑම මාළු වර්ගයක් මෙන්ම මෙම මාළු ටැංකියක් සඳහා ද වැඩිපුර කෑම දැමීමෙන් වැලකීම වඩාත් හොඳ වෙයි.

මුලාශ්‍ර

මෙම ගොනුවට තොරතුරු ඇතුලත් කළේ Freshwater angelfish නමින් පහත මුලාශ්‍රයේ දත්ත පරිවර්ථනය කිරීමෙන් බව සලකන්න.
සුරතල් මසුන්
Angle fish
එන්ජල් මාළුවා

එන්ජල් මාළුවා


Horseland este un serial animat americano-canadian produs de DIC Entertainment și Cookie Jar Entertainment. A avut premiera la 20 ianuarie 2007 pe Discovery Channel în Statele Unite.

Note

Seriale de televiziune din 2007

Horseland (serial)


Talyum, periyodik element tablosunda 3A grubunda yer alan, atom numarası 81, atom ağırlığı 204,39 olan metal elementi.

İlk kez 1862 yılında Claude Auguste Lamy ve Sir William Crookes tarafından ayrı ayrı keşfedilmiştir. Erime noktası 305,5 °C' ve kaynama derecesi 1.457 °C'dir. Mavimsi beyaz parlak görünümde olup yumuşak bir metaldir. Kimyasal olarak etkindir, asitlerden hızla etkilenir, nemli havada oksit tabakasıyla kaplanarak parlaklığını kaybeder.

Talyum, kalaydan daha nadir bir metal olup, yerkabuğunda yaklaşık %10−5 oranında bulunur. Sülfürik asit ve çinko elde etmek amacıyla kullanılan bazı piritlerin kavrulması sırasında oluşur.

Metal olarak pek kullanım alanına sahip değildir. Bununla birlikte bazı bileşikleri özel nitelikli camların üretiminde ve fare zehiri yapımında (talyum sülfat, talyum asetat ve talyum karbonat) kullanılır. Talyum ve bileşikleri düşük dozlarda bile insan için zehirleyici özelliğe sahiptir. Zehirlenme ölüm ya da kalıcı sinir sistemi bozukluklarına sebep olur.

Elementler
Zayıf metaller

Talyum