Haseki Camii, İstanbul'un Fatih ilçesinde Haseki ile Cerrahpaşa semtleri arasında Avratpazarı'nda bulunan  Kanuni Sultan Süleyman'ın eşi Hürrem Sultan tarafından eşi Haseki Hürrem Sultan için 1538-1539 arasında tamamlanmıştır (Kuban, 1998:106). Mimarı Sinan'dır.

Haseki Külliyesi cami, medrese, darüşşifa, imaret, medrese, mektep, sebil ve aşevinden  meydana gelir. 1539'da tek kubbeli olarak yapılan caminin I. Ahmet zamanında (1612) giriş duvarı kaldırıldı ve iki sütunla bir kubbe daha eklenerek  bina genişletildi. Ayrıca son cemaat yeri de yapıldı. Cami, tek minarelidir. Medresenin pencereleri üstünde kalmış olan iki çini pano Topkapı Sarayı müzesinde Türk Çinileri dairesinde sergilenmektedir.

Sinan'ın özgün tek kubbeli cami 1538'de yapılmış, 1603-17'de Hasan Bey tarafından ikinci bir kubbe yapılmış, üç kemerli revak eklenmiştir. İki kubbe arasında yeni bir mihrap yapılmıştır. Depremde hasar görmüş ve tamir edilmiştir. Son cemaat yeri özgün kubbe tarafındadır.

Kaynakça
 Doğan Kuban, İstanbul Yazıları, Yem y., İstanbul 1998.

Dış bağlantılar
 Sinan'a Saygi internet sitesi, Sinan ve eserleri ile ilgili kapsamlı bilgi

Mimar Sinan'ın eserleri
İstanbul'daki Osmanlı camileri
Fatih'teki camiler

Haseki Sultan Camii


الثور المجنح (بالمسمارية: 𒀭𒆗 ; بالسومرية: dlammař ; بالاكدية: lamassu) ويسمى أيضاً شيدو لاموسو كما ورد في الكتابات الآشورية وأصل كلمة «لاماسو» تأتي من مقطعين «لامو» في اللغة السومرية كان هذا الاسم يستعمل لأنثى من الجن مهمتها حماية المدن والقصور ودور العبادة، أما الجن الذكر الحامي فكان بالسومرية يعرف باسم آلادلامو وبالآشورية القديمة أو (اكادية) سمي شيدو.

هو تمثال ضخم يبلغ طوله 4.42 م ويزن أكثر من 30 طناً. وهو فرداً من زوج يحرس باباً من أبواب سور مدينة (دور شروكين) التي شيدها الملك الاشوري سرجون الثاني (721- 705 ق.م) والتي هجرها سنحاريب بن سرجون الثاني، حيث نقل العاصمة إلى مدينة نينوى. كان يرمز إلى القوة والحكمة والشجاعة والسمو، وقد اشتهرت الحضارة الآشورية بالثيران المجنحة ولاسيما مملكة آشور وقصور ملوكها في مدينة نينوى وآشور في شمال بلاد ما بين النهرين والذي غدا رمزاً من رموز هذه الحضارة التي كانت تعتمد القوة كمبدأ في سياستها وانتشارها.

الميثولوجيا والتاريخ
كان يعتقد بأن الآشوريين القدماء قد عبدوا الثور المجنح، ولكن رفضت هذه الاعتقادات من قبل علماء الآثار الآشورية ومنهم جون راسل، الذي ذكر أن اسم هذا الجني قد ورد في كتابات الملك الآشوري سنحاريب كما يلي: "لقد جلبت رجالا أسرى من المدن التي غزوتها وبنوا لي قصراً يقف على بوابته اثنان من الآلادلامو ، وبهذا القول تم إلغاء هذه الفرضية المزعومة حيث أنه ليس من الممكن أن يكون الإله حارسا على بوابة قصر عبده.

وأشير إلى اعتقادات تقول بأن اللاماسو هو نبوخذ نصر (562- 605 ق.م)، حيث ذكر في التوراة أن الله قد حول نبوخذ نصر إلى ثور بأظافر النسر (دانيال، 4: 31-34) وينسبون الثور المجنح إلى نبوخذ نصر علماً أن اللاماسو عمره أقدم من أجداد نبوخذ نصر.

واللاماسو هو نوع من الكائنات الأسطورية المختلطة التكوين، فهي في أكثر الأحيان ثور مجنح برأس إنسان وأقدام أسد، أو برأس إنسان وأقدام ثور، وقد أخد أشكالا عدة خلال حقبات التاريخ، وحتى في آشور نفسها حيث نجده أحيانا تحول إلى أسد غير مجنح ولكن برأس إنسان ذي أيدي وهو مخصص للحماية أثناء الإستحمام، حيث تقول المعتقدات الآشورية القديمة: أن رمي أو تحريك المياه الساخنة تجذب الروح الشريرة والتي تدعى بازوزو، ولا تزال النساء حتى اليوم تستعملن عبارة (كش) عفوياً وذلك لطرد الأرواح الشريرة لدى رمي أو تحريك الماء الساخن، ويسمى هذا الأسد المجنح بالآشورية أورمالولو، وقد وجدت إحدى لوحات الأورمالولو في حمام قصر الملك آشور بانيبال، ويعود عمر اللوحة إلى العام 640 قبل الميلاد.

كما أن اللاماسو هو قوة تجمع أربعة عناصر تكون الكمال (الأسد للشجاعة والثور للقوة والنسر للمجد والإنسان للحكمة)، وهو فكرة مستمدة من اعتقاد البشر بالعناية الخارقة، وقد امتدت هذه الفكرة لمختلف الحضارات حيث أن حزقيال في التوراة حين كان مسبياً من قبل الآشوريين، تحدث عن مركبة رآها فوق نهر الخابور لها رأس إنسان وأقدام عجل وجسم أسد وأوجه مطلة في كافة الإتجاهات (حزقيال، 1: 1-14).

وتكررت فكرة العناية الخارقة في الكثير من الأديان والمعتقدات على سبيل المثال: اللاماسو الآرامي والحثي والتاميل واليابان بشخصية غيوكي الأسطورية اليابانية في التي تظهر في مهرجانات المتسوري، وكذلك قام الرومان باستعمالها على نقودهم، وأبي الهول لدى الفراعنة في مصر، كما أن فكرة الملاك الحارس التي رسخها في الكنيسة الفيلسوف ديونيسيوس الأريوباغي  مستمدة من فكرة عناية الله وحمايته لأشخاض مختارين لهداية البشر وهم في أغلب الأحيان القديسون، وقد انتشرت هذه الفكرة لتتمثل في الفن الديني مثل الأيقونات لدى العديد من الكنائس، وقد مثلت الحيوانات الاسطورية تلك الحماية فمثلاً (النسر لمرقس والثور للوقا والإنسان لمتى) كما أن الثور المجنح نفسه (رمز لوقا) بنقش واضح من العاج في بعض الكنائس الأوروبية.

والجدير بالذكر بأن ططيانوس الآشوري (130-180م) من أوائل من جمع الأناجيل الأربعة في كتابه دياطسرون  لذلك فمن الطبيعي أن يتم وضع بصمة آشورية على فكرة المربع الإنجيلي، كون البشارة تتصف بالكمال (الحكمة والشجاعة والقوة والمجد)، وهذا ما أراده ططيانوس للبشارة بيسوع.

تخريب الآثار على أيدي داعش
في 26 شباط عام 2015 قام مجموعة من الأشخاص الإرهابيين المسلحين بالدخول إلى المتحف ورددوا شعارات وألفاظ تبين حرمانية التماثيل الموجودة في المتحف وأنهم سوف يقومون بتحطيمها مهما بلغت قيمتها وقد أجمعت أغلب حكومات العالم على أن تنظيم داعش الإرهابي وراء هذه العملية حيث قام بعض الأشخاص بتحطيم الثماثيل وتكسيرها واستخدام آلات تشوه الشكل الخارجي لتماثيل الثور المجنح.

معرض الصور

المراجع

آشور
آلهة بلاد الرافدين
آلهة حارسة
الفن والعمارة الآشورية
الفن والعمارة السومرية
أسود أسطورية
أشياء وكائنات خيالية
مخلوقات أسطورية برأس إنسان
مخلوقات أسطورية من بلاد ما بين النهرين

الثور المجنح


Ion Barbu se poate referi la una din următoarele personalități românești:

Ion Barbu, născut Dan Barbilian, poet și matematician;
Ion Barbu (caricaturist);
Ion Barbu (fotbalist).

Ion Barbu (dezambiguizare)


Sabah, güneş doğumundan öğlene kadar olan zaman dilimi.

 Sabah, Türkiye'de yayımlanan ulusal gazete
 Sabah, Türkiye'de 1875-1922 yıllarında yayımlanan ulusal gazete
 Sabah, Filipinler'de il
 Sabah, Malezya'da devlet

Sabah (anlam ayrımı)


Rodrigo Prieto (Pedro Abad, 15 de febrero de 1923-22 de agosto de 2012), fue un pintor español.

Biografía
Muy joven, a la edad de 17 años, marcha a Madrid a cursar diversos estudios relacionados con la pintura. En la capital residirá durante más de 30 años, concretamente hasta 1979, momento en el cual retorna a su pueblo.

Sus primeros estudios los realiza en la Escuela de Cerámica Francisco Alcántara donde permanece dos años, para después pasar a la Escuela de Artes y Oficios en la cual se diploma en 1945 y en la que llevó a cabo la preparación para la Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando. Será en esta última donde consiga perfeccionar su técnica y estilo pictóricos durante sus 5 años de estancia. De esta época datan sus mejores series hiperrealistas. Sus primeros pasos por la Escuela de San Fernando coinciden con la mención como miembro de la Real Academia de Bellas Artes de Madrid del escultor Jacinto Higueras, autor de la escultura del Santísimo Cristo de los Desamparados de Pedro Abad.

Tras su formación profesional seguiría en la capital trabajando como profesor hasta que irremediablemente tuvo que regresar a su lugar de nacimiento debido a la denegación de varias becas.

A su vuelta a Pedro Abad, hacia 1979, continuaría con una vida dedicada a la pintura. Llama la atención la gran variedad de temas, estilos y técnicas, así como los soportes utilizados, ya que como él bien asegura, aprovechó "todo lo que tenía a mano". Por su valor documental, son de gran importancia las numerosas vistas del pueblo, así como la representación de algunas fiestas y costumbres, y sus retratos de familiares y de perabeños ilustres.

El 10 de junio de 2011 su pueblo le dedica un merecido homenaje, con la apertura de un museo  que de momento lleva el nombre de Museo de Pintura y Escultura.

El 4 de abril de 2014 se renueva la obra del autor, en el Museo de Pintura y Escultura Rodrigo Prieto Rojas, que ahora lleva su nombre, en la localidad natal de Pedro Abad. La exposición temporal trata sobre todo de distintas perspectivas de la Ermita del Santísimo Cristo de Pedro Abad y pinturas con alegoría a la Semana Santa, todo ello pasando por diferentes estilos (naif, expresionismo , hiperrealismo), soportes (madera, sacos, trapos de cocina...) y texturas, donde se mezcla el uso de la paleta y el pincel, usando tanto óleos, escayola, tierra de la localidad y realizando diferentes mezclas con ellas para conseguir su propósito.

También con la visita a esta exposición temporal podemos encontrar una de las pocas producciones escultóricas realizadas por el artista, se trata de un imagen de la Virgen elaborada en su época de estudiante o principios de su trabajo autónomo, realizada en yeso.

Pintores de la provincia de Córdoba (España)
Alumnado de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando
Nacidos en Pedro Abad

Rodrigo Prieto Rojas


أندرش: وهي بلدية بمقاطعة المرية بجنوب إسبانيا.
 نهر أندرش: وهو نهر بجنوب إسبانيا.

أندرش (توضيح)


L'ordre de la Hache est un ordre médiéval féminin. Institué en 1149 par le comte de Barcelone Raimond-Bérenger IV, il visait à l'origine à honorer les femmes de Tortose pour avoir victorieusement défendu leur ville contre les Maures. Ses signes d'appartenance sont restés en usage jusqu'au .

Origine

La tradition locale précise que, les hommes de Tortose étant partis à la suite du comte de Barcelone à la reconquête des villes de Fraga et de Lérida, les femmes se retrouvèrent seules pour défendre leurs murs face à une attaque-surprise des Maures. Armées de haches, habillées comme des hommes, elles parvinrent à repousser les assaillants et à leur faire lever le siège.

C'est en mémoire de cet épisode que l'ordre de la Hache a été institué en 1149.

Privilèges

Pour honorer ces guerrières que les sources qualifient en latin d'equitissimae et de militissae, le comte de Barcelone leur accorda plusieurs privilèges : exemptions fiscales, préséance sur les hommes dans les assemblées publiques et droit de porter un vêtement à capuche brodé d'une hache rouge (dite destral de Tortosa). La pratique de ce dernier droit, transmis à leurs descendantes, s'est perpétuée jusqu'au .

Statut historique
L'ordre est remarquable en ce qu'il conjugue un caractère exclusivement féminin et une extrême précocité : sa fondation précède très largement l'essor que connaissent au cours du  les ordres de diverses catégories, dont certains également institués pour des femmes : ordre de l'Écharpe en Espagne, de la Cordelière en Bretagne, des Esclaves de la Vertu et de la Vraie Croix en Autriche.

Bien qu'il ait pour origine un fait d'armes, il ne s'agit pas d'un ordre militaire ou de chevalerie, ni d'ailleurs d'une confrérie : dénué de charte fondatrice et de statuts, il apparait plutôt comme un ordre honorifique. Il n'en met pas moins en évidence .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
.
.
.

Articles connexes

 Femmes de la noblesse

Liens externes

Ordre honorifique pour femmes
Histoire de la Catalogne
Tortosa
Unité ou formation militaire de la Reconquista
Unité ou formation militaire créée au XIIe siècle

Ordre de la Hache


Kuressaare, Estonya'nın Saaremaa adasında bulunan bir ilçedir. Saare ilinin merkezidir. Bu yerleşim birimi Riga Körfezi'nin yanı başında kurulmuştur ve Kuressaare Havaalanı'nı bünyesinde barındırır.

Galeri

Kardeş şehirler

  Ekenäs, Finlandiya
  Rønne, Danimarka
  Mariehamn, Finlandiya
  Skövde, İsveç
  Vammala, Finlandiya
  Turku, Finlandiya
  Talsi, Litvanya
  Kuurne, Belçika

Dış bağlantılar

  Kuressaare.ee - Official Website
  Information and history about the town
 Kuressaare Airport homepage

Saare (il)
Saaremaa

Kuressaare


Tateos Eñserciyan (Osmanlı Türkçesi: طاتيوس اكسرجيان , Ermenice: Թադեոս Էքսերճյան), (d. 1858, Ortaköy, İstanbul - ö. 16 Mart 1913, İstanbul), Osmanlı Ermenisi müzisyen ve bestekar.

Osmanlıca yazımda Türkçedeki artdamak n'si, kef üzerine üç nokta ile yazılırdı. Elyazısında bu noktalar konmazdı, bu yüzden kef (ك) harfi ince k, artdamak n'si (ñ, ng) ve ince g için kullanılan ortak harf olduğundan, kimilerince yanlışlıkla Ekserciyan diye yanlış okunduğu olur. Eñser, bir tür çivinin adıdır. 16 Mart 1913 tarihinde hayatını kaybetti.

Babası Monakyan, Ortaköy Ermeni Kilisesi musikişinaslarındandır. Ortaköy'deki Ermeni okulunu bitirdi. Zanaatkâr olması için bir çilingire ve bir saatçiye çırak olarak verildi. Musikiye düşkünlügü sebebiyle dayısı Movses Papazyan'dan Kanun dersi almaya başladı. Amatör topluluklarda bir süre kanun çalmasının ardından kanunu bıraktı. Kemanî Kör Şebüh'dan keman çalmasını öğrendi. Andon ve Civan kardeşlerden ve Hanende Asdik Ağa'dan ders aldı. Hanende Karakaş, Tanburî Ovakim, Kanunî Şemsi gibi sanatkârlarla Galata'daki Pirinççi Gazinosu başta olmak üzere, uzun yıllar fasıllar yönetti. O zamanki gazino sözü, günümüz gazinolarıyla karıştırılmamalıdır.

Ünlendikten sonra Ahmet Rasim Bey, Civan ve Andon kardeşler, Şevki Bey, Kemençeci Vasilaki, Tanburi Cemil Bey ile arkadaşlık yaptı ve beraber çaldı. Bu arkadaşlıkların olumlu etkisiyle saz eserlerinde de başarılı oldu.

Eserlerinin çoğu kayıt altına alınamadığı için nota bilmesine rağmen unutulmuştur. Tatyos Efendi, birçok eserine de güfte yazmıştır. Çağının gerekleri ve sanat anlayışına göre güzel saz ve söz eserleri bestelemiş, Klasik Türk müziği makamlarının geleneksel ifade özelliklerini başarı ile yansıtmıştır. Tatyos Efendi'nin, saz eseri olarak bestelediği karcığar, suzinak, rast peşrevleri; hüseyni, suzinak, rast saz semaileri ile birlikte bazı şarkıları meşhurdur.

Sağlığı bozulduktan sonra Tatyos Efendi, Ahmet Rasim ve Kemençeci Vasilaki gibi birkaç dostunun dışında yalnız kaldı. Ölüm kaydı, kilise defterine Türk müziğinde önemli bir sanatçı olmasına rağmen "Çalgıcı" olarak kaydedilmiştir. Sanatçının cenazesi Ahmet Rasim Bey'le beraber on-on beş kişi tarafından kaldırılmış ve Hasanpaşa Uzunçayır'da bulunan Kadıköy Ermeni Mezarlığı'na defnedilmiştir.

Tatyos Efendi'nin Kadıköy Ermeni Mezarlığı'ndaki anıtmezarı

Yakın dostu Ahmet Rasim Bey, sözlerini de kendisinin yazdığı uşak makamındaki:

Gamzedeyim devâ bulmam
Garibim bir yuva kurmam
Kaderimdir hep çektiğim
İnlerim hiç rehâ bulmam

güfteli eseri için "onun ömrünün hâsılasıdır" demiştir.

Tatyos Efendi'nin; çatık kaşlı, pos bıyıklı, kısa boylu, tıknaz yapılı, kalender yaradılışlı, hafif şehlâ gözlü bir kişi olduğu söylenir.

Türk Mûsikî repartuvarında sekiz peşrev, altı saz semaisi, bir beste denemesi, muhtelif makam ve usûllerden bestelediği kırk yedi şarkısı bulunmaktadır.

Atatürk'ün sevdiği şarkılardan "Mani oluyor halimi takrire hicabım" şarkısı da Tatyos Efendi'nindir.

Tatyos Efendi'nin çok bilinen 'Gamzedeyim Deva Bulmam' şarkısını Barış Manço, Müzeyyen Senar, Cansu Koç, Gaye Su Akyol, Kubat gibi pek çok sanatçı tarafından seslendirmiştir.

1858 doğumlular
1913 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı müzisyenleri
Osmanlı Ermenileri
Klasik Türk müziği bestecileri
İstanbul doğumlu besteciler
İstanbul'da defnedilenler
Kadıköy Ermeni Mezarlığı'na defnedilenler

Tatyos Efendi


Phalerum or Phaleron ( (), ;  (), ) was a port of Ancient Athens, 5 km southwest of the Acropolis of Athens, on a bay of the Saronic Gulf. The bay is also referred to as "Bay of Phalerum" ( ).

The area of Phalerum is now occupied by the towns Palaio Faliro, Kallithea, Moschato and Neo Faliro, all of which are part of the Athens agglomeration.

Phalerum was the major port of Athens before Themistocles had the three rocky natural harbours by the promontory of Piraeus developed as alternative, from 491 BC. It was said that Menestheus set sail with his fleet to Troy from Phalerum, as so did Theseus when he sailed to Crete after the death of Androgeus.

Recently, archaeologists have uncovered what appear to be traces of ancient Athens's first port before the city's naval and shipping centre was moved to Piraeus. The site, some 350 m from the modern coastline, contained pottery, tracks from the carts that would have served the port, and makeshift fireplaces where travelers waiting to take ship would have cooked and kept warm.

The Park of Maritime Tradition, a collection of preserved historic ships, is located at the site. At the southern tip is the permanent anchorage of the armored cruiser HS Averof (now a floating museum), which was the admiralty ship of the Hellenic Navy during the Balkan Wars and World War I. Other museum ships include the Hellenic Navy destroyer HS Velos (D16), the old cable ship Thalis o Milisios (Thales of Miletos) and Olympias, a modern reconstruction of an ancient trireme naval ship.

Notable people
Demetrius of Phalerum, orator
Diogenes Laërtius said that Musaeus died in Phalerum

See also
 List of ancient Greek cities

References

External links

Demoi
Bays of Greece
Ports and harbours of Greece
Geography of Attica
Ancient Athens
Landforms of Attica
Landforms of South Athens (regional unit)

Phalerum


Paraguay'daki şehirler:

 Altos
 Aregua
 Asunción (başkent)
 Bahía Negra
 Caacupé
 Caaguazú
 Caazapá
 Capitán Bado
 Caraguatay
 Carapeguá
 Cerro Corá
 Ciudad del Este
 Concepción
 Coronel Oviedo
 Curuguaty
 Curupayty
 Dr. Pedro P. Peña
 Encarnación
 Esteros
 Filadelfia
 Fortín Capitán Demattei
 Fortín Madrejón
 Fortín General Mendoza
 Fortín Zalazar
 Fuerte Olimpo
 Hernandarias
 Hohenhau
 Humaitá
 Independencia
 Itá
 Itauguá
 Iturbe
 Lambaré
 La Colmena
 La Rosada
 Lona Plata
 Luque
 Mariscal Estigarribia
 Mayor Pablo Lagerenza
 Nueva Londres
 Nueva Germania
 Pedro Juan Caballero
 Pilar
 Piribebuy
 Pozo Colorado
 Puerto Casado
 Puerto Guarani
 Puerto Pinasco
 Puerto Sastre
 Salto del Guaira
 San Bernardino
 San Estanislao
 San Juan Bautista
 San Juan Nepomuceno
 San Lorenzo
 San Pedro del Ycua Mandiyu
 Toledo
 Trinidad
 Unión
 Valle Mí
 Vapor Cué
 Villa Hayes
 Villarrica
 Ypé-Jhú
 Yaguarón
 Yalve Sanga
 Ybycui
 Ygatimú

Ülkelerine göre şehir listeleri
Şehir

Paraguay'daki şehirler listesi


Peggy E. Oki, née le , est une skateuse, surfeuse, artiste et militante écologiste américaine. Unique femme membre du groupe original de skateurs Z-Boys, elle concourt, dans les années , avec Zephyr, leur équipe de compétition. Fondatrice de l'Origami Whales Project, elle milite dans le but de sensibiliser le public contre la chasse commerciale à la baleine.

Biographie
Peggy E. Oki naît le , à Los Angeles, en Californie, dans une famille japonaise. Sa mère, Sadako Oki née Haramoto, est originaire d'Hiroshima et son père, Ben Oki, est un Nisei, né à Sacramento. Aux côtés de son frère Mark, elle grandit dans la région de West Los Angeles, appelée plus tard Dogtown.

En , elle obtient son diplôme au lycée de Venice, puis deux diplômes Associate of Arts, l'un en biologie, au Santa Monica City College et l'autre, avec distinction, en beaux-arts et en arts plastiques, au Santa Barbara City College. Elle obtient ensuite un BFA en peinture au College of Creative Studies de l'UCSB, avec une spécialisation en art environnemental.

Impliquée dans de nombreuses autres activités telles que le yoga, l'escalade et le surf, Peggy Oki partage son existence entre Los Angeles et Raglan, en Nouvelle-Zélande.

Carrière
Lorsqu'ils sont âgés de dix ans, Peggy Oki et son frère reçoivent leur premier skateboard, acheté dans le grand magasin Fedco par leur père. Dans un entretien, elle explique qu'il s'agit d'un skate Black Knight, avec des .

Dans les années , alors qu'elle fréquente le Santa Monica City College, Peggy Oki, est skateuse, ainsi que surfeuse et pilote de motocross. Elle rencontre le skateur Jay Adams, qui lui propose de rejoindre l'équipe de compétition Zephyr, du team Z-Boys. Elle accepte et rejoint l'équipe au magasin Jeff Ho Surfboards and Zephyr Productions, présent sur Main Street, à Venice, qui sert de base au team, dont elle est l'unique femme membre.

En , Peggy Oki remporte la première place en style libre féminin, lors de la compétition de skateboard Del Mar Nationals. Elle n'apprécie cependant pas le principe compétitif, où le temps d'attente prend le pas sur la pratique du skate, et choisit d'arrêter de concourir peu après cet évènement.

Depuis , Peggy Oki travaille en tant qu'illustratrice et graphiste free-lance, en vendant des cartes d'art sous le nom d'Oki Designs. Elle travaille également en tant qu'indépendante dans les domaines de la conception paysagère et architecturale. De  à , elle enseigne l'art au Santa Barbara City College, la formation continue et les programmes d'art pour les jeunes, par le biais du Carpinteria Valley Arts Council.

En , Peggy Oki joue dans le film documentaire Dogtown and Z-Boys, réalisé par Stacy Peralta et narré par Sean Penn.

Origami Whales Project
En , Peggy Oki fonde l'Origami Whales Project qui a pour but de sensibiliser le public contre la chasse commerciale à la baleine au Japon, en Norvège et en Islande. Depuis , elle est instructrice d'art environnemental, dans le cadre du programme des ambassadrices et ambassadeurs des baleines et des dauphins de l'Origami Whales Project, avec pour objectif de sensibiliser les étudiants aux menaces créées par l'homme envers les cétacés et les habitats océaniques où vivent ces derniers.

Vie privée

Après avoir été longtemps végétarienne, Peggy Oki est végétalienne depuis le début des années , pour des raisons éthiques.

Prix et récompenses

 2010 : Santa Barbara Independent, Local Hero 2010
 2012 : Skateboarding Hall of Fame

Voir également

 Liste des défenseurs des droits des animaux

Notes et références

Liens externes

 Site officiel
 Origami Whales Project

Militante américaine
Écologiste américain
Militant végane
Skateuse
Skateuse américaine
Sportive américaine
Skateur américain
Naissance en 1956

Peggy Oki


An Aloe decorsei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie. An Aloe decorsei in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe decorsei


César Cubilla Mencia (Asunción, Paraguay, 4 de junio de 1938 - Lima, Perú, 17 de octubre de 2004) fue un futbolista y reconocido entrenador paraguayo que dirigió a varios equipos de su país y del Perú.

Trayectoria

Como jugador
César Cubilla jugó en Paraguay por el Cerro Porteño y el Club Nacional. Llegó al Perú en 1966 para jugar por el Club Estrella Roja que participaba en la Liga de Piura, jugó también por el Club Octavio Espinosa en la Primera División del Perú.

Como entrenador
En Perú ascendió al Atlético Torino a la máxima categoría en 1970. Tuvo también destacados pasos por el Atlético Chalaco en 1973 y 1979 cuando obtuvo el subcampeonato y la clasificación a la Copa Libertadores por primera vez en su historia.

Llegó al Sporting Cristal en 1982 para afrontar las últimas fechas del torneo 81, en 1983 se consagró por única vez campeón del fútbol peruano dirigiendo al cuadro cervecero del Rimac.

En la larga trayectoria de Cubilla en el Perú también llegó a dirigir a otros equipos más tradicionales del medio como Atlético Chalaco, Alianza Lima, Cienciano, Sport Boys y Deportivo Municipal.

En Paraguay fue entrenador del Club Libertad, Sol de América, Club Sport Colombia y General Caballero Sport Club. Dirigió también a la Selección de Paraguay (sub-20) en dos ocasiones: en el Campeonato Sudamericano de 1985 y el Campeonato Sudamericano de 1988. Además, logró la clasificación a la Copa Mundial de Fútbol Juvenil de 1985.

Clubes

Como futbolista

Como entrenador

Palmarés

Referencias

Futbolistas del Club Cerro Porteño
Futbolistas del Club Nacional (Paraguay)
Futbolistas del Club Octavio Espinosa
Entrenadores de fútbol de Paraguay
Entrenadores del Club Alianza Lima
Entrenadores del Atlético Chalaco
Entrenadores del Club Carlos A. Mannucci
Entrenadores del Club Sportivo Cienciano
Entrenadores del Defensor Lima
Entrenadores del Foot Ball Club Melgar
Entrenadores del Club Centro Deportivo Municipal
Entrenadores del Club Juan Aurich
Entrenadores del Sport Boys Association
Entrenadores del Club Sporting Cristal
Entrenadores del Club Sport Unión Huaral
Entrenadores del Club Libertad
Entrenadores del Club Atlético Torino

César Cubilla


Patagonlar veya Patagonya devleri, ilk defa zamanın az bilinen bölgesi ve sahili olan Patagonya'da rastlanan efsanevi insan ırkıdır. İlk Avrupalıların kayıtlarına göre, boylarının normal insan boyunun iki katını geçtiği, hatta bazı kayıtlara göre 3,5 - 4,5 metreyi bulduğu söylenir. Yaşamış olması mümkün olmayan bu insanların varlığı, bölgedeki Avrupalıların akıllarında, 18. yüzyılın sonlarında büyük ölçüde çürütülene dek 250 yıl kadar kalmıştır. Ancak Güney Amerika efsaneleri birkaç dev kabile soyundan bahseder. Örneğin, ortalama 7 fit (2,134 metre) boyunda ve kızıl saçlı oldukları söylenen Peru'nun Çancasları veya Çanakları .

Patagonlar hakkındaki ilk bilgi, 1520'lerde dünyanın etrafını dolaşan Ferdinand Magellan ve mürettebatının onları Güney Amerika sahillerinde gördüklerini iddia etmeleridir. Magellan'ın uzun yolculuğunun tarihçisi ve yolculuktan sağ çıkan az sayıdaki kişiden biri olan Antonio Pigafetta yerlilerle karşılaşmalarını ve boylarının normal insanın iki katı olduğunu yazmıştır:

"Bir gün aniden çıplak ve dev boyutlarda bir adamı limanın sahilinde gördük, dans ediyordu, şarkı söylüyordu ve kafasına toprak atıyordu. Kaptan-general Magellan, adamlarımızdan birini devin yanına yolladı, o da aynı hareketleri barış işareti olarak yapacaktı. Bunu yaparak, devi kaptan-generalin beklediği adacığa getirdi. Dev, kaptan-generalin ve bizim yanımızda çok şaşırdı ve gökten geldiğimizi düşünerek parmağını havaya kaldırarak işaretler yaptı. O kadar uzundu ki ancak beline geliyorduk ve orantılıydı..."

Pigafetta ayrıca Magellan'ın bu insanlara "Patagão" (veya Patagoni ) adını verdiğini kaydetmiş fakat bunun nedenlerini açıklamamıştır. Pigafetta'nın zamanında bu ismin kaynağı olarak pata veya ayak olarak düşünüldüğü ve "Patagonia" kelimesinin "Büyük Ayak Toprakları" anlamına geldiği şeklinde yorumlanmıştır. Ancak, bu da köken bilimi açısından tartışmalıdır, -gon sonekinin anlamı da açık değildir. Yine de, "Patagonia" ismi ve yerli halkın dev olduğu fikri, sabit kalmıştır. Yeni Dünya'nın daha sonra yapılan ilk haritalarında bölge regio gigantum ("devlerin bölgesi") olarak adlandırılmıştır.

1579'da, Francis Drake'in gemi papazı Francis Fletcher, Patagonyalılarla uzun buluşmasını yazmıştır.

1590'larda Anthonie Knivet Patagonya'da 3,5 metre uzunluğunda cesetler gördüğünü iddia etmiştir.

1766'da, tuğamiral John Byron'ın kaptanlığındaki HMS Dolphin'in İngiltere'ye geri dönüşünden sonra, dünyanın etrafını dolaşırken Patagonya'da 9 ayak uzunluğunda bir yerli kabilesi gördükleri söylentisi yayılmıştır. Ancak, seferin kayıtlarının 1773 yılında tekrar düzenlenerek yazıldığı metinde, Patagonyalıların sadece 1,98 metre boylarında olduğu yazılmıştır; belki uzun, fakat kesinlikle dev değil.

Byron'ın karşılaştığı insanlar büyük ihtimalle bölgenin yerlileri Tehuelçelerdir. Daha sonraki dönemlerin yazarları, Patagonya devlerinin bir aldatmaca veya en azından abartma ve bölge hakkında ilk bilgi veren Avrupalıların notlarının yanlış yorumlanması olduğunu düşünmüşlerdir.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Devler
Arjantin Kızılderilileri
Patagonya
Güney Amerika'daki etnik gruplar

Patagonlar


Kânûn-ı Esâsî (Osmanlı Türkçesi: قانون اساسى) veya 1876 Anayasası, Kânûn-ı Esâsî çeviri olarak "temel kanun" ya da "anayasa" anlamına gelmektedir. Osmanlı İmparatorluğu'nun ilk ve son anayasasıdır. 23 Aralık 1876'da ilan edilmiş, 1878'de II. Abdülhamid tarafından askıya alınmış, 24 Temmuz 1908 II. Meşrutiyet'in İlanı sonucunda yeniden yürürlüğe girmiştir. 1921 Anayasası'nın (Teşkîlât-ı Esâsîye Kanunu) kabul edildiği 20 Ocak 1921 tarihi ile 1924 Anayasası'nın yürürlüğe girdiği 24 Mayıs 1924 tarihi arasında ise kısmen yürürlükte kalmıştır.

Meşrutiyet tartışmaları ve anayasanın ilanı
Osmanlı Devleti'nde anayasa ve parlamenter düzen talepleri Fransa'daki 1848 Devrimi'nden itibaren duyulmaya başlandı ve özellikle 1867-1868'de Namık Kemal'in başını çektiği Genç Osmanlılar hareketi tarafından dile getirildi.

Anayasa tartışmaları Âli Paşa'nın 1871'de ölümünden sonra başlayan siyasi ve mali kriz döneminde yoğunlaştı. Bu dönemde Mithat Paşa meşrutiyetçi görüşün başlıca temsilcisi olarak sivrildi. 1876'da Abdülaziz'in tahttan indirilmesiyle Midhat Paşa devlet yönetiminde egemen güç konumuna geldi. Üç ay süren saltanatında anayasayı hazırlatmayı başaramayan V. Murad da tahttan indirilerek, meşrutiyet fikrine daha yakın olduğu düşünülen II. Abdülhamid 31 Ağustos 1876'da tahta geçirildi.

10 Eylül'deki cülûs merasiminin hemen ardından, anayasa hazırlanması için Midhat Paşa başkanlığında Cemiyet-i Mahsusa adında bir encümen kuruldu. Namık Kemal'in telkinleriyle oluşturulan ilk taslak daha sonra Mithat Paşa'nın özel sekreteri olan hukukçu Krikor Odyan'ın görüşleri doğrultusunda Fransa ve Belçika anayasalarında çevrilen bir metinle değiştirildi. 1876 Osmanlı Anayasası Ermeni Krikor Odyan tarafından hazırlanmıştır. Bundan dolayı 1876'daki Osmanlı Anayasası doğrudan 1863'teki Ermeni Ulusal Anayasasına ve oluşturucularının etkisi altında bulunmuş.

Eğinli İngiliz Said Paşa, Süleyman Bey ve Mabeyn Başkatibi Küçük Said Paşa'nın teklifiyle "Osmanlı memleketinde bulunan milletlerin her biri kendi dilini konuşmakta serbesttir" mealindeki madde devletin resmi dilinin "Türkçedir" şeklinde değiştirilerek 18. ve 57. maddeler olmak üzere iki yerde yerini aldı. Padişaha siyasi gerekçelerle mahkemesiz sürgün yetkisi veren ünlü 113. madde Damat Mahmud Celâleddin Paşa'nın manevraları sonucu son dakikada kabul edildi. 19 Aralık'ta Mithat Paşa sadrazam oldu. 23 Aralık'ta yeni anayasa Bâb-ı Âli önündeki meydana kurulan kürsüde halka ilan edildi ve 101 pare top atışıyla kutlandı.

Tarihi

Kanun-i Esasi tarihi Anayasanın Yapıldığı Ortam ve Anayasanın Yapılışı olarak iki safhadadır.

Anayasanın yapıldığı ortam

1876 Anayasası, eski deyim ve tarihle "1293 Kanun-i Esasi", 19. yüzyılın son çeyreğinde Osmanlı-Batı diyaloğunun vardığı yeni bir aşamanın ürünüdür.

19. asır ortalarında Batı, sermaye birikimi sonucu tefecilik aşamasındadır. Bankalar ve bankerler devlet yaşamına ve siyasal iktidara egemendirler. Borç vermekte, devlet gücüyle alacaklarını korumaktadır.

Batı, iki yönlü bir politika izlemektedir. Kendi içinde sosyal ve uygar, dışa karşı ise emperyalist ve antisosyaldir. Uygarlığı gelişmemiş ülkelere ve kıtalara yayma bahanesiyle buraları sömürgeleştirmekte, geri kalmışlıklarını sürdürecek önlemler almakta, kalkınmalarını önlemektedir. Bu ülkeleri birbirine kırdırarak kendi çıkarları doğrultusunda savaşa sokmakta, onlara silah satmakta ve içişlerine karışmaktadır.

Batı-Osmanlı diyaloğu, bu koşulların baskısı altında gelişmiştir. İmparatorluğun ülke bütünlüğünü koruma politikasını bırakan Batı, artık Osmanlının tüm yaşam güçlerine ve kaynaklarına egemen olmayı arzulamaktadır.

Batının büyük devletleri, eski deyişle "Düvel-i Muazzama", kendi aralarında anlaşamadıkları ve kurdukları dengenin bozulmasını istemedikleri sürece Osmanlı İmparatorluğu'nun devamlılığının sağlanmaya çalışmaktadır.

Çünkü imparatorluk, öz ve iç dinamiği ile kendini kurtarma gücünden yoksundur. Üstelik çok uluslu yapısı yüzünden de yer yer bağımsızlık ve ayrılma girişimleri yaşanmaktadır. Bu girişimler Yunan ayrılmasından sonra (1829), özellikle Balkanlar'da sarsıntılı ihtilal eylemleri niteliği kazanmıştır. Büyük devletler bu eylemleri çıkarları doğrultusunda desteklemektedirler.

1876 Temmuzunda Sırbistan ve Karadağ'ın Osmanlı'ya savaş ilan etmeleri bu tablo içinde ele alınmalıdır. Osmanlı orduları galibiyetleri karşısında, Rus İmparatorluğu bu savaşa karışmak gereği duymuş ve Bâb-ı Âli'yi mütarekeye zorlamıştır.

Rusya'nın Balkanlar'daki eylemlerini Panslavist bir tutumla çözmesinden telaşlanan batılı devletler bu duruma karışmışlar ve İstanbul'da bir konferans toplanmasını kararlaştırmışlardır.

Taşkızak Tersanesindeki Bahriye Nezâreti'nde toplanıldığı için Tersane Konferansı olarak adlandırılan Konferansta hem Balkan sorunları hem de Osmanlıdan istenen ıslahat sorunları ele alınacaktır. Konferans, 23 Aralık 1876 günü açılır.

Britanya, Fransa, İtalya, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, Almanya, Rusya ve delegeleri görüşmelerini sürdürürlerken şiddetli top sesleri duyunca şaşırırlar. Hariciye Nazırı Saffet Paşa durumu açıklayıcı konuşmasında şu bilgileri verir:Padişah (II. Abdülhamid) yeni bir rejimi, Meşrutiyet rejimini ilan etmektedir. İmparatorluğu oluşturan etnik unsurların özgürlükleri bu yeni idare şekli ile güvence altına alındığında, böylesine bir devrim karşısında bu toplantıya artık gerek kalmamıştır. Bu kısa konuşmadan sonra Osmanlı delegeleri toplantıyı terk ederler.Aynı gün Bâb-ı Âli'deki törende Padişah'ın Kânûn-ı Esâsî'yi bildiren iradesi okunur ve 1876 tarihli ilk Osmanlı anayasası yürürlüğe girer.

Yabancı delegeler bu tür bir açılış gösterisini yersiz ve "çocukça" bulmuşlardır. Zaten bu gibi eylemler Osmanlının batışını frenleyememiştir.

Anayasanın hazırlanışı

1876 Kanun-i Esasi özel bir kurul, o günün deyişi ile "Meclis-i Mahsusa" tarafından, bir pazarlık konusu olarak yapılmıştır.

Osmanlı gelişmelerine kişisel ağırlığı ile çok şeyler katacak bir padişahla (II. Abdülhamid) kendi içinde bölünmüş bir bürokrasinin karşılaşması, meşrutiyet rejimi ve anayasayı doğurmuştur.

Meşrutiyet konusunda Osmanlı aydınları görüş birliğine varamamışlardır. Birinci Jön Türk akımının desteği ile Meşrutiyetçiler, daha eylemci ve güçlü göründükleri için, yeni liderler olarak, Sadrazam Midhat Paşa'nın yönetiminde duruma hakimdirler.

Kanun-i Esasi'yi istemeyenlere gelince, bu grup her şeyden önce padişah yetkilerinin sınırlandırılmasına karşıdır; sonra da Müslüman-Müslüman olmayan eşitliğine muhaliftirler. Daha ileri gidenler Anayasanın Şeriat'a aykırılığını savunmuşlardır. Son olarak da "millet"in henüz bir anayasayı anlayacak yetenekte olmadığını ileri sürmüşlerdir. Grubun başında Cevdet, Namık ve Rüşdi Paşalar vardır.

Anayasalandırmacı gruba göre ise, bunalımların tek kaynağı istibdattır. Seçimle oluşacak bir meclis, o günün deyişi ile "Şüra-yı Ümmet", sorunları kökünden çözebilecektir. Grubun başında Midhat Paşa, Ziya Bey (sonra dan Paşa) ve Namık Kemal Bey vardır.

Midhat Paşacı grup, aynı zamanda eylemcidir. Abdülaziz'i istibdatı dolayısı ile tahttan indirmiştir. Yerine ideal hükümdar simgesi olan V. Murat getirilmiştir. Fakat kısa bir süre sonra padişah akıl hastalığı nedeni ile hal' edilince, yerine hiç beklemediği anda II. Abdülhamid, Midhat Paşa ile yaptığı bir anlaşma sonunda, Hanedan-ı Al-i Osman'ın temsilcisi olarak tahta çıkarılmıştır.

Bu pazarlık, bir anayasa yapılması koşuluna dayanmıştır. Tahta geçer geçmez gayet hürriyetçi bir padişah kişiliğinde görülen II. Abdülhamid, anayasanın kamu hürriyetleri ile ilgili konularında, aynı eğilimi göstermemiştir.

Kanun-i Esasi, üye sayısı 30'a varan bir özel kurul (Meclis-i Mahsus) tarafından yapılmıştır. II. Abdülhamid'in 30 Eylül 1876 tarihli iradesi ile kurulmuştur. Başkanı Sadrazam Midhat Paşa'dır.

Anayasa taslağını hazırlamak üzere, aynı kurul içinden bir alt komisyon kurulmuştur. Alt komisyon, yaptığı çalışmaları günü gününe Midhat paşa aracılığı ile büyük kurula iletmiştir.

Özel kurul 20 Kasım 1876'da, Osmanlı tarihinin çok bunalımlı bir döneminde, iki aylık yoğun bir çalışmadan sonra görevini tamamlayarak tasarıyı padişaha sunmuştur.

Kurul içindeki çatışmalar, sözünü ettiğimiz bu iki grup arasında geçmiştir. Tasarının tesliminden sonra, diyalog Abdülhamid ve Midhat Paşa grupları arasında kurulmuştur. Muhalif görüşler bu aşamada belirginleşmiş ve sertleşmiştir.

Padişah, tasarının bir kez de Heyet-i Vükela'ca incelenmesini emretmiştir. Ayrıca, Yıldız'daki bazı yüksek memurlardan da fikirlerini yazılı olarak bildirmelerini istemiştir.

Bu arada, sonrası için anlamlı bir olay patlak vermiştir. Anayasalandırmaya karşı olan bir muhalif grup, 1876 Ekim'inde eyleme geçmiştir. İmzasız bildiriler sokaklara atılmış, duvarlara yapıştırılmıştır. Yeni bir "talebe-i ülum" (medrese öğrencileri) gösterisi hazırlıklarına geçilmiştir. Halk arasında propaganda başlamıştır. Bazı nezaretlere komplo hazırlanmıştır.

Sadrazam Midhat Paşa, sorunu Heyet-i Vükela'ya getirmiştir. Eylemcilerin yargılanmadan derhal sürgün cezasına çarptırılmalarını padişahtan istemiştir.

II. Abdülhamid, görünüşte de olsa yargılama önermiştir. Midhat Paşa yargılamamada ısrar etmiş ve istifasını ileri sürmüştür. Namık Kemal İttihat gazetesinde bu ısrarı desteklemiştir. Eylemci muhalifler, yargılanmadan çeşitli yerlere sürülmüşlerdir.

Böylece keyfi bir rejime son vermek için anayasalandırma hareketini gerçekleştirmek isteyenler, yargısız cezalandırma isteği ile kendi kendilerine ters düştükleri gibi zaten bu akıma muhalif bir padişahın ve grubun eline öldürücü bir silah vermişlerdir.

Bu affedilmez hatadan karşı taraf ustaca yararlanmasını bilecektir: II. Abdülhamid'in son anda tasarının sıkıyönetimle (idare-i örfiyye) ilgili 113. maddesine ekledikleri fıkra ile bu tür fiili durumu anayasa ilkesi haline getirmişlerdir.

İki aylık yoğun ve sert tartışma savaşı sonunda tasarı, padişahın benimsemesiyle kanunlaşmış ve 23 Aralık 1876 günü ilan edilerek yürürlüğe girmiştir.

Maddeleri
Kânûn-ı Esâsî, 119 maddeden oluşmaktadır:

Memaliki Devleti Osmaniye
Madde 1 – Devleti Osmaniye memalik ve kıtaatı hazırayı ve eyâlatı mümtazeyl muhtevi ve yek vücudolmağla hiç bir zamanda hiç bir sebeble tefrik kabul etmez.

Madde 2 – Devleti Osmaniyenin payitahtı İstanbul şehridir ve şehri mezkurun sair bilâdı Osmaniyeden ayru olarak bir güne imtiyaz ve muafiyeti yoktur.

Madde 3 – Saltanatı seniyei Osmaniye hilâfeti kübrayı islâmiyeyi haiz olarak sülalei âli Osmandan usulü kadimesi veçhile ekber evlada aittir.

Madde 4 – Zatı hazireti padişahi hasbel hilâfe dini islâmın hamisi ve bilcümle tebeai Osmaniyenin hükümdar ve padişahıdır.

Madde 5 – Zatı hazireti Padişahinin nefsi hümayunu mukaddes ve gayri mesuldür.

Madde 6 – Sülalei âli Osmanın hukuku hürriye ve emval ve emlâki zatiye ve madâmelhayat tahsisatı mâliyeleri tekafûlü umumi tahdındadır.

Madde 7 – Vükelanın azil ve nasbi ve rütbe ve menasıp tevcihi ve nişan itası ve eyalâtı mümtazenin şeraiti imtiyaziyelerine tevfikan icrayı tevcihatı ve meskûkat darbı ve hutbelerde namının zikri ve düveli ecnebiye ile muahedat akdi ve harb ve sulh ilânı ve kuvvei berriye ve bahriyenin kumandası ve harekatı askeriye ve ahkâmı şeriye ve kanuniyenin icrası ve devairi idarenin muamelatına müteallik nizamnamelerin tanzimi ve mücazaatı kanuniyenin tahfifi veya affı ve meclisi umuminin akt ve tatili ve ledel iktiza heyeti mebusanın azası yeniden intihap olunmâk şartile feshi hukuku mukaddesei Padişahi cümlesindendir.

Tebaai Devleti Osmaniyenin hukuku umumiyesi
Madde 8 – Devleti Osmaniye tabiyetinde bulunan efradın cümlesine herhangi din ve meshepten olur ise olsun bila istisna Osmanlı tabir olunur ve Osmanlı sıfatı kanunen muayyen olan ahvale göre istihsal ve izae edilir.

Madde 9 – Osmanlulerin kâffesi hürriyeti şahsiyelerine malik ve aherin hukuku hürriyetine tecavüz etmemekle mükelleftir.

Madde 10 – Hürriyeti şahsiye her türlü taarruzdan masundur. Hiç kimse kanunun tâyin ettiği sebep ve suretten maada bir bahane ile mücazat olunamaz.

Madde 11 – Devleti Osmaniyenin dini din–i islâmdır. Bu esası vikaye ile beraber asayişi halkı ve adabı umumiyeyi ihlâl etmemek şartile memaliki Osmaniyede maruf olan bilcümle edyanın serbestli icrası ve cemaatı muhtelifeye verilmiş olan imtiyazatı mezhebiyenin kemakân cereyanı Devletin tahdi himayetindedir.

Madde 12 – Matbuat kanun dairesinde serbesttir.

Madde 13 – Tebaai Osmaniye nizam ve kanun dairesinde ticaret ve sanat ve felahet için her nevi şirketler teşkiline mezundur.

Madde 14 – Tebaai Osmaniyeden bir veya bir kaç kişinin gerek şahıslarına ve gerek umuma müteallik olan kavanin ve nizamata muhalif gördükleri bir maddeden dolayı işin merciine arzuhal verdikleri gibi meclisi umumiye dahi müddei sıfatile imzalı arzuhal vermeğe ve memurinin ef'alinden iştikâye selahiyetleri vardır.

Madde 15 – Emri tedris serbesttir. Muayyen olan kanuna tebaiyet şartile her Osmanlı umumi ve hususi tedrise mezundur.

Madde 16 – Bilcümle mektepler Devletin tahtı nezaretindedir. Tebaai Osmaniyenin terbiyesi bir siyakı ittihat ve intizam üzere olmak için iktiza eden esbaba teşebbüs olunacak ve mileli muhtelifenin umuru itikadiyelerine müteallik olan usulü talimiyeye halel getirilmiyecektir.

Madde 17 – Osmanlıların kâffesi huzuru kanunda ve ahvali diniye ve mezhebiyeden maada memleketin hukuk ve vezaifinde mütesavidir.

Madde 18 – Tebaai Osmaniyenin hidematı devlette istihdam olunmak için devletin lisanı resmisi olan Türkçeyi bilmeleri şarttır.

Madde 19 – Devlet memuriyetinde umum tebaa ehliyet ve kabiliyetlerine göre münasip olan memuriyetlere kabul olunurlar.

Madde 20 – Tekalifi mukarrere nizamatı mahsusasına tevfikan kaffei tebaa beyninde her kesin kudreti nisbetince tarh ve tevzi olunur.

Madde 21 – Herkes usulen mutasarrıf olduğu mal ve mülkten emindir. Menafii umumiye için lüzumu sabit olmadıkça ve kanunu mucibince değer bahası peşin verilmedikçe kimsenin tasarrufunda olan mülk alınamaz.

Madde 22 – Memaliki Osmaniyede herkesin mesken ve menzili taarruzdan masundur. Kanunun tâyin eylediği ahvalden maada bir sebeble hükümet tarafından cebren hiç kimsenin mesken ve menziline girilemez.

Madde 23 – Yapılacak usulü muhakeme kanunu hükmünce hiç kimse kanunen mensup olduğu mahkemeden başka bir mahkemeye gitmeye icbar olunamaz.

Madde 24 – Müsadere ve angarya ve cerime memnudur. Fakat muharebe esnasında usulen tâyin olunacak tekalif ve ahval bundan müstesnadır.

Madde 25 – Bir kanuna müstenit olmadıkça vergi ve rüsumat namı ile ve namı aherle hiç kimseden bir akçe alınamaz.

Madde 26 – İşkence ve sair her nevi eziyet katiyen ve külliyen memnudur.

Vükelâyı Devlet
Madde 27 – Mesnedi sadaret ve meşihatı islâmiye tarafı Padişahiden emniyet buyurulan zatlara ihale buyurulduğu misullû sair vükelânın memuriyetleri dahi ba iradei şahâne icra olunur.

Madde 28 – Meclisi vükela sadrıazamın riyaseti tahtında olarak aktolunup dahili ve harici umuru mühimmenin merciidir. Müzakeratından muhtacı istizan olanların kararları iradei seniye ile icra olunur.

Madde 29 – Vükelâdan herbiri dairesine ait olan umurdan icrası mezuniyeti tahtında bulunanları usulüne tevfikan icra ve icrası mezuniyeti tahtında olmıyanları sadrıazama arzeder. Sadrıazam dahi o makule mevaddan müzakereye mühtaç olmıyanların muktezasını icra veyahut tarafı hazreti padişahiden istizan ederek ve muhtacı müzakere bulunanları meclisi vükelânın müzakeresine arzeyliyerek müteallik buyurulacak iradei seniye mucibince iktizasını ifa eyler. Bu mesalihin envağ ve derecatı nizamı mahsus ile tâyin olunacaktır.

Madde 30 – Vükelâyı devlet memuriyetine müteallik ahval ve icraattan mesuldür.

Madde 31 – Mebusan âzasından biri veyahut birkaçı Heyeti Mebusanın dahil dairei vazifesi olan ahvaldan dolayı vükelâyı devletten bir zat hakkında mes'uliyeti mucip şikâyet beyan ettiği halde evvelâ Heyeti Mebusanın nizamı dahilisi mucibince ve misillumevaddın heyete havalesi lâzım gelip gelmiyeceğini müzakereye memur olan şubede tetkik olunmak üzere şikâyeti müş'ir Heyeti Mebusan reisine verilecek takrir reis tarafından nihayet üç gün zarfında o şubeye gönderilir ve bu şube tarafından tahkikatı lâzime icra ve iştikâ olunan zat tarafından izahatı kâfiye istihsal olunduktan sonra şikâyetin şayanı müzakere olduğuna dair ekseriyetle terkip olunacak kararname Heyeti Mebusanda kıraat olunarak ve ledel iktiza şikâyet olunan zat davetle bizzat veya bilvasıta vereceği izahat istima kılınarak âzayı mevcudenin sülüsen, ekseriyeti mutlakasile kabul olunur ise muhakeme talebini müş'ir mazbatası makamı sadarete takdim ile ledelarz müteallik olacak iradei seniye üzerine kefyiyet Divanı Âliye havale olunur.

Madde 32 – Vükelâden itham olunanların usulü muhakemeleri kanunu mahsus ile tâyin edilecektir.

Madde 33 – Memuriyetlerinden hariç ve sırf zatlarına ait hernevi deavide vükelânın sair efradı Osmaniyeden aslâ farkı yoktur. Bu misillu hususatın muhakemesi ait olduğu mehakimi umumiyede icra olunur.

Madde 32 – Vükelâden itham olunanların usulü muhakemeleri kanunu mahsus ile tâyin edilecektir.

Madde 33 – Memuriyetlerinden hariç ve sırf zatlarına ait hernevi deavide vükelânın sair efradı Osmaniyeden aslâ farkı yoktur. Bu misillu hususatın muhakemesi ait olduğu mehakimi umumiyede icra olunur.

Madde 34 – Divanı Âlinin dairei ithamı tarafından müttehem olduğuna karar verilen vükelâ tebriyei zimmet edinceye kadar vekâletten sakıt olur.

Madde 35 – Vükelâ ile heyeti mebusan arasında ihtilâf olunan maddelerden birinin kabulünde vükelâ tarafından israr olunup da mebusan canibinden ekseriyeti arâ ile tafsilen esbabı mucibe beyanile kat'iyyen ve mükerreren reddedildiği halde vükelânın tebdili veyahut müddeti kanuniyesinde intisap olunmak üzere heyeti mebusanın feshi münhasırran yedi iktidarı hazreti padişahidedir.

Madde 36 – Meclisi Umumi mûn'akit olmadığı zamanlarda devleti bir muhataradan veyahut emniyeti umumiyeyi halelden vikaye için bir zarureti mübreme zuhur ettiği ve bu bapta vaz'ına lüzum görünecek kanunun müzakeresi için meclisin celp ve cem'ine vakit müsait olmadığı halde Kânûn-ı Esâsî ahkâmına mugayir olmamak üzere heyeti vükelâ tarafından verilen kararlar Heyeti Mebusanın içtimaile verilecek karara kadar ba iradei seniye, muvakkaten kanun hüküm ve kuvvetindedir.

Madde 37 – Vükelâdan her biri her nezaman muradeder ise heyetlerin ikisinde dahi bulunmak veyahut maiyetindeki rüesayı memurinden birini tarafından vekâleten bulundurmak ve iradı nutukta âzaya takaddüm etmek hakkını haizdir.

Madde 38 – İstizahı madde için vükelâdan birinin huzuruna Meclisi Mebusanda ekseriyetle karar verilerek davet olundukta ya bizzat bulunarak veyahut maiyetindeki rüesayı memurinden birini göndererek irad olunacak suallere cevap verecek veyahut lüzum görür ise mes'uliyetini üzerine alarak cevabını tehir etmek selâhiyetini haiz olacaktır.

Memurin
Madde 39 – Bilcümle memurin nizamen tâyin olunacak şerait üzere ehil ve müstahak oldukları memuriyetlere intihap olunacaktır ve bu veçhile intihap olunan memurlar kanunen mucibi azil hareketi tahakkuk etmedikçe veya kendüsü istifa eylemedikçe veyahut devletçe bir sebebi zaruri görülmedikçe azil ve tepdil olunamaz ve hüsnü hareket ve istikamet eshabından olanlar ve devletçe bir sebebi zaruriye mebni infisal edenler nizamı mahsusunda tâyin olunacağı vehçile terekkiyata ve tekaüt ve mazuliyet maaşlarına nail olacaklardır.

Madde 40 – Her memuriyetin vezayifi nizamı mahsus ile tayin olunacağından her memur kendü vazifesi dairesinde mes'uldür.

Madde 41 – Memurun âmirine hürmet ve riayeti lâzımeden ise de itaati kanunun tâyin ettiği daireye mahsustur. Hilâfı kanun olan umurda amire itaat mes'uliyetten kurtulmağa medar olamaz.

Meclisi Umumi
Madde 42 – Meclisi Umumi Heyeti Âyan ve Heyeti Mebusan namlarile başka başka iki heyeti muhtevidir.

Madde 43 – Meclisi Umuminin iki heyeti beher sene teşrinisani iptidasında tecemmu eder ve ba iradei seniye açılır ve mart iptidasında yine ba iradei seniye kapanur ve bu heyetlerden biri diğerinin müctemi bulunmadığı zamanda mûn'akid olamaz.

Madde 44 – Zati hazireti padişahi devletçe görünecek lüzum üzerine Meclisi Umumiyi vaktinden evvel dahi açar ve müddeti muayyenei içtimaını da tenkis veya temdit eder.

Madde 45 – Meclisi Umuminin yevmi küşadında zatı hazireti padişahı veyahut taraflarından bilvekâle sadrıazam hazır olduğu ve vükelâyı devletle iki heyetin âzayi mevcudesi birlikte bulundukları halde resmi kûşat icra olunup senei cariye zarfında devletin ahvali dahiliye ve münasebatı hâriciyesine ve senei atiyede ittihazına lüzum görülecek tedabir ve teşebbüsata dair bir nutku hümayun kıraat olunur.

Madde 46 – Meclisi Umumi âzalığına intihap veya nasbolunan zevat meclisin yevmi küşadında sadrıazam huzurunda ve o gün hazır bulunmıyan olur ise mensup olduğu heyet müctemi olduğu halde reisleri huzurunda zatı hazireti padişahiye ve vatanına sadakat ve Kânûn-ı Esâsî ahkâmına ve uhdesine tevdi olunan vazifeye riayetle hilâfından mücanebet eyliyeceğine tahlifedilür.

Madde 47 – Meclisi Umumi âzası rey ve mütalea beyanında muhtar olarak bunlardan hiçbiri bir gûna vaadü vaid ve talimat kaydı altında bulunamaz ve gerek verdiği reylerden ve gerek meclisin müzâkeratı esnasında beyan ettiği mütalealardan dolayı bir veçhile itham olunamaz. Meğerki meclisin nizamnamei dahilisi hilâfında hareket etmiş ola. Bu taktirde nizamnamei mezkûr hükmünce muamele görür.

Madde 48 – Meclisi Umumi âzasından birinin hiyanet ve Kânûn-ı Esâsîyi nakız ve ilgaye tasaddi ve irtikâp töhmetlerinden birile müttehem olduğuna mensup olduğu heyet âzayı mevcudesinin sülüsanı ekseriyeti mutlakasile karar verilür veyahut kanunen hapis ve nefyi mucip bir ceza ile mahkûm olur ise azalık sıfatı zail olur ve bu af'alin muhakemesile mücazatı ait olduğu mahkeme tarafından rüyet ve hükmolunur.

Madde 49 – Meclisi Umumi âzasından herbiri reyini bizzat ita eder ve herbirinin müzakerede bulunan bir maddenin red ve kabulüne dair rey vermekten içtinabe hakkı vardır.

Madde 50 – Bir kimse zikrolunan iki heyetin ikisine birden âza olamaz.

Madde 51 – Meclisi Umumi heyetlerinin ikisinde dahi mürettep olan azanın nısfından bir ziyade hazır bulunmadıkça müzakereye mubaderet olunamaz ve kaffei müzakerat sülüsanı ekseriyetile meşrut olmayan hususatta hazır bulunan azanın ekseriyeti mutlakası ile karargir olur ve tesavii ara vukuunda reisin reyi iki addedilür.

Madde 52 – Bir kimse şahsına müteallik dâvasından dolayı Meclisi Umuminin iki heyetinden birine arzuhal verdiği halde eğer evvela ait olduğu memurini devlete veyahut o memurların tabi bulundukları mercie müracaat etmediği tebeyyün ederse arzuhali reddolunur.

Madde 53 – Müceddeden kanun tanzimi veya kavanini mevcudeden birinin tadili teklifi heyeti vükelaya ait olduğu gibi Heyeti ayan ve Heyeti Mebusanın dahi kendü vazifei muayyeneleri dairesinde bulunan mevad içün kanun tanzimini veyahut kavanini mevcudeden birinin tadilini istidaya salâhiyetleri olmakla evvelce makamı Sadaret vasıtası İle tarafı Şahaneden istizan olunarak iradei seniye müteallik buyrulur ise ait olduğu dairelerden verilecek izahat ve tafsilat üzerine layihalarının tanzimi Şûrayı Devlete havale olunur.

Madde 54 – Şûrayı devlette bilmüzakere tanzim olunacak kavânin layihası Heyeti Mebusanda badehu Heyeti Ayanda tetkik ve kabul olunduktan sonra icrayı ahkamına iradei seniye hazireti Padişahi müteallik buyrulur ise düsturül amel olur ve işbu heyetlerin birinde katiyen reddolunan kanun layihası o senenin müddeti içtimaiyesinde tekrar mevkii müzakereye konulamaz.

Madde 55 – Bir kanun lâyihası evvelâ Heyeti Mebusanda badehu Heyeti Ayanda bend bend okunup ve her bendine rey verülüp ekseriyeti ara ile karar verilmedikçe ve badei karar heyeti mecmuası için dahi betekrar ekseriyetle karar hasıl olmadıkça kabul olunmuş olmaz.

Madde 56 – Bu heyetler vükelâden veya anların göndereceği vekillerden veya kendi azalarından olmayan veyahut resmen davet olunmuş memurinden bulunmayan hiç kimseyi gerek asaleten ve gerek bir cemaat tarafından vekaleten bir madde ifadesi için gelmiş olduğu halde asla kabul edemez ve ifadelerini istima eyliyemez.

Madde 57 – Heyetlerin müzakeratı lisanı Türki üzere cereyan eder ve müzakere olunacak layihaların suretleri tab ile yövmü müzakereden evvel azaya tevzi olunur.

Madde 58 – Heyetlerde verilecek reyler ya tâyini esami veyahut işaratı mahsusa veyahut reyi hafi ile olur. Reyi hafi usulünün icrası âzayı mevcudenin ekseriyeti arası ile karar verilmeğe mütevakkıftır.

Madde 59 – Her heyetin inzibatı dahilisini münhasıran kendi reisi icra eder.

Heyeti Âyan
Madde 60 – Heyeti Ayanın reis ve âzası nihayet miktarı Heyeti Mebusan âzasının sülüsü miktarını tecavüz etmemek üzere doğrudan doğruya tarafı hazireti padişahiden nasbolunur.

Madde 61 – Heyeti ayana âza tayin olunabilmek içün asar ve efali umumun vüsuk ve itimadına şayan ve umuru devlette hidematı memduhesi mesbuk ve mütearif zevattan olmak ve kırk yaşından aşağı bulunmamak lâzımdır.

Madde 62 – Heyeti Ayan âzalığı kaydı hayat iledir. Bu memuriyetlere vükelâlık ve valilik ve ordu müşirliği ve kazaskerlik ve elçilik ve patriklik ve hahambaşılık memuriyetinde bulunmuş olan mazulinden ve berri ve bahri ferikândan ve sıfatı lazımeyi cami sair zevattan münasipleri tâyin olunur. Kendü taleplerile devletçe sair memuriyete tâyin olunanlar azalık memuriyetinden sakıt olur.

Madde 63 – Heyeti Ayanın azalık maaşı şehriye onbin kuruştur. Başka bir nam ile hâzineden muvazzaf olan azanın maaş ve tâyini eğer onbin kuruştan dûn ise ol miktara iblâğ olunur ve eğer onbin kuruş veya ziyade ise ibka olunur.

Madde 64 – Heyeti Ayan Heyeti Mebusandan verilen kavanin ve muvazene lâyihalarını tetkik ile eğer bunlarda esasen umuru diniyeye ve zatı hazireti padişahinin hukuku seniyesine ve hürriyete ve Kânûn-ı Esâsî ahkâmına ve devletin temamiyeti mülkiyesine ve memleketin emniyeti dâhiliyesine ve vatanın esbabı müdafaa ve muhafazasına ve adabı umumiyeye halel verir bir şey görür ise mütalâasını ilâvesiyle ya kat'iyen red veyahut tadil ve tashih olunmak üzere Heyeti Mebusana iade eder ve kabul ettiği lâyihaları tasdik ile makamı sadarete arz eyler ve heyete takdim olunan arzuhalleri bittetkik lüzum görür ise ilâvei mütalâa ile beraber makamı sadarete takdim eder.

Heyeti Mebusan
Madde 65 – Heyeti Mebusanın miktarı âzası tebaai Osmaniyeden her ellibin nüfus zûkûrda bir nefer olmak itibariyle tertip olunur.

Madde 66 – Emri intihap reyi hafi kaidesi üzerine müessestir. Sureti icrası kanunu mahsus ile tâyin olunacaktır.

Madde 67 – Heyeti Mebusan âzalığile hükümet memuriyeti bir zat uhdesinde içtima edemez. Fakat vükelâden intihap olunanların âzalığı mücazdır vesair memurinden biri mebusluğa intihap olunur ise kabul edip etmemek yedi ihtiyarındadır. Fakat kabul ettiği halde memuriyetinden infisal eder.

Madde 68 – Heyeti Mebusan için âzalığa intihabı caiz olmıyanlar şunlardır: Evvelâ tebaai devleti aliyeden olmıyan saniyen nizamı mahsusu mucibince muvakkaten hizmeti ecnebiye imtiyazını haiz olan salisen Türkçe bilmiyen rabian otuz yaşını ikmal etmiyen hamisen hini intihapta bir kimsenin hizmetkârlığında bulunan sadisen iflâs ile mahkûm olupta iadei itibar etmemiş olan sabian sui ahval ile müştehir olan saminen mahcuriyetine hüküm lâhik olupta fekki hacir edilmeyen tâsian hukuku medeniyeden sakıt olmuş olan aşiren tabiiyeti ecnebiye iddiasında bulunan kimselerdir. Bunlar mebus olamaz. Dört seneden sonra icra olunacak intihaplarda mebus olmak için Türkçe okumak ve mümkün mertebe yazmak dahi şart olacaktır.

Madde 69 – Mebusan intihabı umumisi dört senede bir kere icra olunur ve her mebusun müddeti memuriyeti dört seneden ibaret olup fakat tekrar intihap olunmak caizdir.

Madde 70 – Mebusların intihabı umumisine heyetin mebdei içtimai olan teşrini saniden lâakal dört mah mukaddem başlanılur.

Madde 71 – Heyeti Mebusan âzasının herbiri kendini intihap eden dairenin ayrıca vekili olmayup umum Osmanlıların vekili hükmündedir.

Madde 72 – Müntehipler intihap edecekleri mebusları mensup oldukları dairei vilâyet ahalisinden intihap etmeğe mecburdur.

Madde 73 – Ba iradei seniye Heyeti Mebusan feshile dağıtıldığı halde nihayet altı ayda müçtemi olmak üzere umum mebusanın müceddeden intihabına başlanılacaktır.

Madde 74 – Heyeti Mebusan âzasından biri vefat eder veya esbabı hacriyei meşruadan birine duçar olur veya bir uzun müddette meclise devam etmez veyahut istifa eder veya mahkûmiyet veya kabulü memuriyet cihetile âzalıktan sakıt olursa yerine nihayet gelecek içtimaa yetişmek üzere usulü veçhile diğeri tâyin olunur.

Madde 75 – Münhal olan mebusluk makamlarına intihap olunacak âzanın memuriyeti gelecek intihabı umumî zamanına kadardır.

Madde 76 – Mebuslardan herbirine beher sene içtimai için hâzineden yirmibin kuruş verilecek ve şehriye beşbin kuruş maaş itibarile memurini mülkiye nizamına tevfikan azimet ve avdet harcırahı ita kılınacaktır.

Madde 77 – Heyeti Mebusan riyasetine heyet tarafından ekseriyetle üç ve ikinci ve üçüncü riyasetlere üçer neferki ceman dokuz zat intihap olunarak huzuru şahaneye arzile bunlardan birisi riyasete ve ikisi reis vekâletlerine ba iradei seniye tercih ve memuriyetleri icra kılınır.

Madde 78 – Heyeti Mebusanın müzakeratı alenidir. Fakat bir maddei mühimmeden dolayı müzakeratı hafi tutulmak vükelâ canibinden veyahut Heyeti Mebusanın âzasından onbeş zat tarafından teklif olundukta heyetin içtima ettiği mahal âzanın maadasından tahliye edilerek teklifin red veya kabülü için ekseriyeti arâya mûracat edilür.

Madde 79 – Heyeti Mebusanın müddeti içtimaiyesinde âzadan hiç biri heyet tarafından ithama sebebi kâfi bulunduğuna ekseriyetle karar verilmedikçe veyahut bir cünha veya cinayet icra eder iken veya icrayı müteakip tutulmadıkça tevkif ve muhakeme olunamaz.

Madde 80 – Heyeti Mebusan kendüye havale olunacak kavanin lâyihalarını müzakere ile bunlardan umuru mâliyeye ve Kânûn-ı Esâsîye taallûk eder maddeleri red veya kabul veyahut tâdil eder ve mesarifi umumiye muvazene kanununda gösterildiği veçhile heyeti mebusanda tafsilâtile tetkik olunduktan sonra miktarına vükelâ ile birlikte karar verilür ve buna karşılık olacak varidatın keyfiyet ve kemmiyeti ve sureti tevzi ve tedariki kezalik vükelâ ile birlikte tâyin edilür.

Mehakim
Madde 81 – Kanunu mahsusuna tevfikan tarafı devletten nasbolunan ve yedierine beratı şerif verilen hakimler lâyenazildir. Fakat istifaları kabul olunur. Hakimlerin terekkiyatı ve meslekleri ve tebdili memuriyetleri ve tekaüdleri ve bir cürüm ile mahkûmiyet üzerine azil olunmaları dahi kanunu mahsusu hükmüne tabidir ve hakimlerin ve mehakim memurlarının matlup olan evsafını işbu kanun irae eder.

Madde 82 – Mahkemelerde hernevi muhakeme alenen ceryan eder ve ilâmatın neşrine mezuniyet vardır. Ancak kanununda müsarrah esbaba mebni mahkeme muhakemeyi hafi tutabilir.

Madde 83 – Herkes huzuru mahkemede hukukunu muhafaza için lüzum gördüğü vesaiti meşruayı istimal edebilür.

Madde 84 – Bir mahkeme vazifesi dahilinde olan dâvanın herne vesile ile olursa olsun rüiyetinden imtina edemez ve bir kerre rüiyetine veyahut rüiyeti için iktiza eden tahkikatı evveliyeye başlandıktan sonra tatil veya tâviki dahi caiz olamaz. Meğerki dâvadan keffiyed etmiş ola. Şu kadarki cezaya müteallik deavide hükümete ait olan hukuk nizamı veçhile yine icra olunur.

Madde 85 – Her dâva ait olduğu mahkemede rüyet olunur. Eşhas ile hükümet beynindeki dâvalar dahi mehakimi umumiyeye aittir.

Madde 86 – Mahkemeler hertürlü müdahelâttan azadedir.

Madde 87 – Deavii şer'iye mehakimi şer'iyede ve deavii nizamiye mehakimi nizamiyede rüyet olunur.

Madde 88 – Mahkemelerin sunuf ve vezaif ve selâhiyetinln derecat ve taksimatı ve hükkâmın tavzifi kavanine müstenittir.

Madde 89 – Her ne nam ile olur ise olsun bazı mevaddı mahsusayı rüiyet ve hükmetmek için mehakimi muayyene haricinde fevkalâde bir mahkeme veyahut hüküm vermek selâhiyetini haiz komisyon teşkili katiyen caiz değildir. Fakat kanunen muayyen olduğu veçhile tâyini mevla ve tahkim caizdir.

Madde 90 – Hiçbir hakim hakimlik sıfatile devletin maaşlı bir başka memuriyetini uhdesinde cemedemez.

Madde 91 – Umuru cezaiyede hukuku âmmeyi vikayeye memur müddei umumiler bulunacak ve bunların vezaif ve derecatı kanun ile tâyin kılınacaktır.

Divanı Âli
Madde 92 – Divani Âli otuz âzadan mürekkeptir. Bunların onu Heyeti Âyan ve onu Şûrayı Devlet ve onu Mahkemeyi Temyiz ve istinaf rüesa ve âzasından kur'a ile tefrik ve tâyin olunarak Heyeti Âyan dairesinde lüzum göründükçe ba iradei seniye akdolunur. Vazifesi vükelâ ile Mahkemei Temyiz rüesa ve âzasını ve zat ve hukuku şahane aleyhinde harekete ve Devleti bir hali muhataraya ilkaya tasaddi eyliyenlerin muhakemesidir.

Madde 93 – Divanı Âli ikiye münkasem olup biri dairei ithamiye ve biri divanı hükümdür. Daireyi ithamiye dokuz âzadan ibaret olup bunun üçü Heyeti Âyan ve üçü Divanı Temyiz ve istinaf ve üçü Şûrayı Devlet âzasından Divanı Âliye alınacak âza içinden kur'a ile intihap olunur.

Madde 94 – Bu daire şikâyet olunan zevatın müttehem olup olmadığına sülüsanı ekseriyetile karar verir ve dairei ithamiyede bulunanlar divanı hükümde bulunamaz.

Madde 95 – Divanı hüküm yedisi Heyeti Âyan ve yedisi Divanı Temyiz ve istinaf ve yedisi Şûrayı Devlet rüesa ve âzasından olmak üzere Divanı Âli âzasının yirmibir neferinden mürekkep olarak dairei ithamiye tarafından muhakemesi lâzım olduğuna karar verilmiş dâvalar hakkında âzayı mürettebenin sülüsanı ekseriyetile kafiyen ve kavanini mevzuasına tatbikan hükmeder ve hükümleri kabili istinaf ve temyiz değildir.

Umuru Maliye
Madde 96 – Tekâlifi Devletin hiçbiri bir kanun ile tâyin olunmadıkça vaz ve tevzi ve istihsal olunamaz.

Madde 97 – Devletin büdçesi varidat ve mesarifatı takribiyesini mübeyyin kanundur. Tekâlifi devletin vaz ve tevzi ve tahsil emrinde müstenit olacağı kanun budur.

Madde 98 – Büdçe yani muvazenei umumiye kanunu Meclisi Umumide madde be madde tetkik ve kabul olunur. Varidat ve mesarifatı muhammeninin müfredatını cami olmak üzere ana merbut olan cedveller nızamen tâyin olunan numunesine tevfikan aksam ve fusul ve mevaddı müteaddideye münkasem olarak bunların müzakeresi dahi fasıl fasıl icra edilir.

Madde 99 – Muvazenei umumiye kanunu müteallik olduğu senenin dühulünde mevkii icraya konulabilmek içün lâyihası Hey'eti Mebusana Meclisi Umuminin küşadı akabinde ita olunur.

Madde 100 – Bir kanunu mahsus ile muayyen olmadıkça emvâli devletten muvazene haricinde sarfiyat caiz olamaz.

Madde 101 – Meclisi umuminin mûnakit bulunmadığı esnada esbabı mücbireyi fevkalâdeden dolayı muvazene haricinde masraf ihtiyarına lüzumu kavi tahakkuk eder ise mesuliyeti heyeti vükelâya alt olmak ve Meclisi Umuminin küşadı akabinde ana dair kanun lâyihası Meclisi Umumiye verilmek üzere o masrafın tesfiyesi için iktiza eden mebaliğin tarafı hazireti padişahiye arz ve istizan ile sadır olacak iradei seniye üzerine tedarik ve sarfı caiz olur.

Madde 102 – Muvazene kanununun hükmü bir seneye mahsustur. O senenin haricinde hükmü cari olamaz ancak bazı ahvali fevkaladeden dolayı Meclisi Mebusan muvâzeneyi kararlaştırmaksızın fesih olunduğu halde hükmü bir seneyi tecavüz etmemek üzere bir kararname ile vükelâyı devlet ba iradei seniye seneyi sabıka muvazenesinin cereyanı ahkamını Meclisi Mebusanın gelecek içtimaına kadar temdit ederler.

Madde 103 – Muhasebei kat'iye kanunu müteallik olduğu senenin varidatından istihsal olunan mebaliğ ile yine o senenin mesarifatına vukubulan sarfiyatın miktarı hakikisini mübeyyin olarak bunun şekil ve taksimatı dahi muvazenei umumiye kanununa tamamile mutabık olacaktır.

Madde 104 – Muhasebei kat'iye kanunun lâyihası müteallik olduğu senenin hitamından itibaren nihayet dört sene sonra Meclisi Umumiye ita olunur.

Madde 105 – Emvali devletin kabız ve sarfına memur olanların muhasebelerini rüiyet ve devairden tanzim olunan sal muhasebelerini tetkik ederek hülâsai tetkikat ve neticei mütalâatını her sene bir takriri mahsus ile Heyeti Mebusana arzeylemek üzere bir Divanı Muhasebat teşkil olunacaktır. Bu divan her üç ayda bir kerre ahvali mâliyeyi riyaseti vükelâ vasıtasile ba takrir tarafı hazreti padişahiye dahi arzeder.

Madde 106 – Divanı Muhasebatın âzası oniki kişiden mürettep olacak ve herbiri Heyeti Mebusandan ekseriyetle azlinin lüzumu tastik olunmadıkça memuriyetinde kaydı hayat ile kalmak üzere ba iradei seniye nasbolunacaktır.

Madde 107 – Divanı Muhasebat âzasının evsafı ve vezayifinin tafsilatı ve sureti istifa ve tepdil ve terakki ve tekaüdü ve akkamının keyfiyeti teşkili bir nizamı mahsus ile tâyin olunacaktır.

Vilâyat
Madde 108 – Vilâyatın usulü idaresi tevsii mezuniyet ve tefriki vezayif kaidesi üzerine müesses olup derecatı nizamı mahsus ile tâyin kılınacaktır.

Madde 109 – Vilayat ve liva ve kaza merkezlerinde olan idare meclislerile senede bir defa merkezi vilayette içtima eden Meclisi Umumi âzasının sureti intihabı bir kanunu mahsus ile tevsi olunacaktır.

Madde 110 – Vilâyat Mecalisi Umumiyesinin vezayifi yapılacak kanunu mahsusunda beyan olunacağı veçhile turuku meabir tanzimi ve itibar sandıklarının teşkili ve sanayi ve ticaret ve felâhatın teshili gibi umuru nafiaya müteallik mevad hakkında ve umuma alt maarif ve terbiyenin intişarı yolunda müzakerata şâmil olmakla beraber tekâlif ve mürettebatı miriyenin sureti tevzi ve istihsalinde ve muamelatı sairede kavanin ve nızamatı mevzua ahkâmına muhalif gördükleri ahvalin müteallik olduğu makam ve mevkilere tebliğile tashih ve ıslahı zımnında arzı iştikâ etmek selâhiyetini dahi muhtevi olacaktır.

Madde 111 – Müsakkafat ve müstagillât ve nukudu mevkufe hasılatının şurutu vakfiyesi ve teamülü kadimi veçhile meşrutun lehine ve hayrat ve müberrata sarfolunmak üzere vasiyet edilen emvalin vasiyetnamelerinde muharrer olduğu üzere musalehine sarfına ve emvali eytamın nızamnamei mahsusu veçhile sureti idaresine nezaret etmek üzere her kazada her milletin bir cemaat meclisi bulunacak ve bu meclisler tanzim edilecek nızamatı mahsusası veçhile her milletin müntehap efradından mürekkep olacaktır. Ve mecalisi mezkûre mahalleri hükümetlerini ve vilâyat Mecalisi Umumiyesini kendülerine merci bilecektir.

Madde 112 – Umuru belediye dersaadet ve taşralarda bilintihap teşkil olunacak devairi belediye meclisler ile idare olunacak ve bu dairelerin sureti teşkili ve vezaifi ve âzasının sureti intihabı kanunu mahsus ile tâyin kılınacaktır.

Mevaddı Şetta
Madde 113 – Mülkün bir cihetinde ihtilâl zuhur edeceğini müeyyid asar ve emarat görüldüğü halde hükümeti seniyenin o mahalle mahsus olmak üzere muvakkaten (idarei örfiye) ilânına hakkı vardır. (İdarei örfiye) kavanin ve nızamatı mülkiyenin muvakkaten failinden ibaret olup (idarei örfiye) tahtında bulunan mahallin sureti idaresi nizamı mahsus ile tâyin olunacaktır. Hükümetin emniyetini ihlâl ettikleri idarei zabıtanın tahkikatı mevsukası üzerine sabit olanları memâliki mahrusai şahaneden ihraç ve teb'id etmek münhasıran zatı hazireti padişahinin yedi iktidarındadır.

Madde 114 – Osmanlı efradının kâffesince tahsili maarifin birinci mertebesi mecburi olacak ve bunun derecat ve teferruatı nizamı mahsus ile tâyin kılınacaktır.

Madde 115 – Kânûn-ı Esâsînin bir maddesi bile hiçbir sebep ve bahane ile tatil veya icradan iskat edilemez.

Madde 116 – Kânûn-ı Esâsînin mevaddı mündericesinden bazılarının icabı hale ve vakte göre tağyir ve tadiline lüzumu sahih ve kat'i göründüğü halde zikri ati şerait ile tadili caiz olabilir. Şöyleki ya Heyeti Vükelâ veya Heyeti Ayan veya Heyeti Mebusan tarafından işbu tadile dair bir teklif vukubulduğu halde evvelâ Meclisi Mebusanda azayı mürettebenin sülüsan ekseriyetile kabul Meclisi Ayanın kezalik sülüsan ekseriyetle tastik edildikten sonra iradei seniye dahi o merkezde sudur eder ise tadilâtı meşruha düsturülamel olur ve Kânûn-ı Esâsînin tadili teklif olunan bir maddesi berveçhi meşruh müzakeratı lâzimesinin icrasile iradei seniyesinin suduruna kadar hüküm ve kuvvetini kalp etmeksizin meriyülicra tutulur.

Madde 117 – Bir maddei kanuniyenin tefsiri lâzım geldikte umuru adliyeye müteallik ise tâyini manası Mahkemei Temyize ve idarei mülkiyeye dair ise Şurayı Devlete ve işbu Kânûn-ı Esâsîden ise Heyeti Ayana aittir.

Madde 118 – Elyevm düsturülamel bulunan nizamat ve teamül ve âdat ilerüde vazolunacak kavanin ve nizamat ile tadil veya ilga olunmadıkça meriyülicra olacaktır.

Madde 119 – Meclisi Umumiye dair olan fi 1-Şevval sene 93 tarihli talimatı muvakkatenin cereyanı ahkâmı yalnız birinci defa içtimâ edecek Meclisi Umuminin müddeti inikadiyesi hitamına kadar olup andan sonra hükmü carî değildir.

Kânûn-ı_Esâsî'deki bazı önemli maddeler
119 maddeden oluşan anayasanın ilk beş maddesi, padişahın haklarını sayan ve tanımlayan maddelerdi. Osmanlı hükümdarlığı, halifeliği de koruyarak Osmanlı hanedanının en yaşlı üyesine ait olacaktı. (2., 3. ve 4. maddeler). Padişahın kişiliği dokunulmazdı ve yaptıklarından kimseye karşı sorumlu değildi (5. madde). Vükelanın (bakanların) atanması ve azledilmesi, para bastırılması, hutbelerde adının söylenilmesi, yabancı devletlerle antlaşma imzalanması, savaş ve barış ilanı, şeriat hükümlerinin uygulanmasının gözetilmesi, yasalar gereğince verilmiş cezaların hafifletilmesi ya da affedilmesi, parlamentoyu toplamak ya da dağıtmak ve temsilci seçimi için gerekli hazırlıkları yapmak padişahın kutsal haklarındandı (7. madde).

İkinci bölüm, Osmanlı vatandaşlarının kamusal haklarını içeriyordu. 8. madde Osmanlı Devleti'nin uyruğunda bulunan kişilerin tümüne din ve mezhep ayrımı olmaksızın "Osmanlı" denileceğini, 9. madde Osmanlılar'ın tümünün, başkalarının özgürlüklerine müdahale etmemek koşuluyla, kişisel özgürlüğe sahip olduklarını belirtiyordu. 11. maddeye göre, devletin resmi dini İslam'dı. Ancak kamu düzenine ya da genel ahlaka aykırı olmadığı sürece, Osmanlı ülkesinde maruf olan diğer dinlerin icrası serbestti.

Yasa önünde tüm Osmanlıların eşit olduğu, kişilerin, din hakkında önyargıya sahip olunmaksızın vatana karşı aynı hak ve ödevleri bulunduğu 17. maddede, devlet görevlilerinin devletin resmi dili olan Türkçeyi bilmek zorunluluğu 18. maddede yer alıyordu.

Vergiler mükellefin gücüyle oranlı olarak alınacak (20. madde), özel mülkiyete kamu araçları dışında ve yeterli bir tazminat ödenmeden el konulamayacaktır (21 madde). Yasaların kararlaştırdığı durumlar dışında, yetkililer meskene zorla giremeyeceklerdi (22. madde).

25. maddeye göre de, yasa gereği olmaksızın kimseden vergi, resim ya da başka bir ad altında para alınmayacağı karara bağlanıyordu. 26. madde ise işkence ve eziyetin kesin olarak yasaklandığını belirtiyordu.

Hakimler azlolunamayacak, mahkemelerde yargılama aleni olacaktı. Herkes, mahkeme huzurunda hakkını savunmak için gerekli gördüğü yasal araçları kullanabilecekti. Mahkemelere müdahalede bulunulamayacaktı.

Vekiller ile temyiz reisi ve üyelerini, padişah aleyhinde harekete ve devleti tehlikeye düşürecek girişimlere kalkışanları yargılamakla görevli, 30 üyeden oluşan Divan-ı Ali (Yüce Divan) kuruldu.

Sadrazam, şeyhülislam ve öteki vekiller padişah tarafından atanacaktı.

Memurlar kanuna aykırı hareket etmedikçe ve devletçe zorunlu bir neden görülmedikçe azlolunamayacak, değiştirilemeyeceklerdi. Her memur görevinden sorumluydu. Kanuna aykırı emirler verilmesi durumunda memur amire itaat ederse sorumluluktan kurtulamayacaktı.

Ülkenin bir tarafında isyan çıkacağını gösteren kanıtlar görülürse, hükûmet, o yerde geçici olarak sıkıyönetim ilan etme hakkına sahipti (113. madde).

42. madde ile, Meclis-i Mebûsan ve Heyet-i Ayan'dan oluşan bir Meclis-i Umumî kuruluyordu. Meclis-i Umumi her yıl 1 Kasım - 1 Mart tarihleri arasında toplanacaktı. Meclis üyeleri meclis tüzüğünü çiğnemedikçe düşüncelerini söylemekte ve oylamaya katılmakta özgürdüler. Bu eylemlerinden dolayı haklarında kovuşturma açılamazdı. Üyeler hıyanet, Kanun-ı esasi'ye karşı hareket ya da rüşvet ile suçlanırlarsa, hapis ve sürgün gibi bir ceza ile mahkûm olurlarsa üyelikleri düşerdi.

Her iki mecliste de, üyelerin yarıdan bir fazlası bulunmadıkça oturum açılamazdı. Tüm konuşmalar Türkçe yapılır, duruma göre açık ya da gizli oylama yapılabilirdi. Her iki meclisçe kabul edilen yasalar padişaha sunulmadan önce vekiller ve sadrazamca onaylanırdı.

Ayan üyeleri, Meclis-i Mebûsan üyelerinin üçte birini aşmamak koşuluyla, doğrudan padişah tarafından atanırdı. Ayan Meclisi'ne seçilmek için kamunun güvenini kazanmış olmak, devlet hizmetinde başarı göstermek, tanınmış ve 40 yaşından aşağı olmamak gerekliydi. Üyeler yaşam boyu atanır, ancak kendi istekleriyle başka göreve geçmek için istifa edebilirlerdi. Ayan üyelerine verilen aylık ödenek 10.000 kuruş idi.

Mebûsan Meclisinin üye sayısı, Osmanlı uyruğundaki her 50 bin erkeğe bir üye olmak üzere saptanıyordu. Bunlar özel bir yasa gereğince gizli oyla seçilirlerdi. Seçim 4 yılda bir yapılacaktı. Mebûsan Meclisi'ne seçilmek için 30 yaşını tamamlamış olmak ve Türkçe bilmek gerekliydi. Mebûsan Meclisi üyelerine yıllık 20.000 kuruş, ayrıca aylık 5.000 kuruş yolluk veriliyordu.

Uygulama ve anayasanın askıya alınması
1877 Şubat'ında ülke çapında genel seçimlerin yapılmasından sonra oluşturulan Meclis-i Umûmî 19 Mart 1877'de açıldı. İlk toplantı Dolmabahçe Sarayı'nın Muayede Salonunda yapıldı. (Daha sonra meclis Ayasofya bitişiğindeki eski Darülfünun binasına taşındı.) Mecliste 69 müslim ve 46 gayrimüslim mebus vardı. Meclis başkanlığına Ahmet Vefik Paşa atandı.

24 Nisan 1877'de çıkan Osmanlı-Rus Savaşı ("93 Harbi" olarak bilinir) bir yıl boyunca meclis müzakerelerini gölgeledi. Osmanlı ordusunun yenilgiye uğraması ve Rus ordusunun İstanbul kapılarına dayanması üzerine 31 Ocak 1878'de Edirne Mütarekesi imzalandı. Bu olaydan 13 gün sonra 13 Şubat 1878'de II. Abdülhamid meclisi süresiz olarak tatil etti.

1878-1908 arasında süren "İstibdat" döneminde anayasanın temel hükümleri uygulanmadı. Buna karşılık Kanûn-ı Esâsî resmen yürürlükte kaldı. Her yıl çıkarılan devlet Salnamelerinde Kanûn-ı Esâsî metni düzenli olarak yayımlandı. Ayan Meclisi bir daha toplanmadı ise de, Ayan üyelerine ölünceye kadar düzenli maaşları ödendi.

1908 Devrimi ve Anayasanın Yeniden İlanı
Selanik'te baş gösteren ihtilal üzerine II. Abdülhamid 24 Temmuz 1908'de yayımladığı bir tebliğle 1876 Anayasası'nı yeniden yürürlüğe soktu. Hürriyetin İlanı adıyla anılan bu olayın yıldönümleri, 1930'lu yıllara dek Türkiye'de resmi bayram olarak kutlandı. Büyük bir heyecan ve özgürlük ortamında yapılan genel seçimlerden sonra 17 Aralık 1908'de Meclis-i Mebûsan toplandı. Mecliste çoğunluğu oluşturan İttihat ve Terakki Cemiyeti yanlısı mebuslar, 13 Şubat 1909'da Kâmil Paşa hükûmetini istifaya zorlayarak, Hüseyin Hilmi Paşa başbakanlığında Osmanlı tarihinin ilk parlamenter tabanlı hükûmetinin kurulmasını sağladılar.

Kanûn-ı Esâsî Tadil Komisyonu'nun hazırladığı anayasa değişiklikleri 8 Ağustos 1909'da saat 10.30'da kabul edildi. Yapılan değişikliklerle padişahın tahta geçişinde "vatan ve millete sadakat" yemini etmesi zorunluğu kondu, padişaha yargısız sürgün hakkı veren 113. madde değiştirilerek "Hiç kimse yasanın belirlediği sebep ve suretten başka bir bahane ile tutuklanamaz ve cezalandırılamaz" hükmü kondu, basından sansür kaldırıldı, sadrazamın yetkileri artırıldı, meclisin güvensizlik oyu ile hükûmeti düşürme yetkisi tanındı, padişah tarafından veto edilen kanunların mecliste üçte iki çoğunlukla yeniden kabulü ilkesi benimsendi, posta evrakının mahkeme kararı olmadan denetlenemeyeceği kabul edildi.

1913'te İttihat ve Terakki iktidarının kurulmasından sonra Kanûn-ı Esâsî'de 1914 yılında iki, 1916'da üç ve 1918'de bir kez olmak üzere toplam 6 kez değişiklik yapıldı. Değişikliklerin çoğu hükûmet kararıyla seçimlerin yenilenmesi ve ertelenmesine ve Meclisin feshi usulüne ilişkin idi.

Yürürlükten kalkması
Ankara'da toplanan Büyük Millet Meclisi'nin 20 Ocak 1921'de kabul ettiği Teşkîlât-ı Esâsiye Kanunu, açıkça Kanûn-ı Esâsî'nin ilga edildiğini belirtmemiştir. Bu durumda Kanun-i Esasi'nin Teşkilat-ı Esasiye Kanunu ile çelişen hükümleri 20 Ocak 1921'de yürürlükten kalkmış, Teşkilat-ı Esasiye Kanunu ile çelişmeyen maddeleri ise 1924 anayasasının yürürlüğe girme tarihi olan 20 Nisan 1924'e kadar yürürlüğünü devam ettirmiştir.

20 Nisan 1924'te yürürlüğe giren yeni Anayasa ile 1876 Anayasası tümüyle kaldırılmış oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 - Kânûn-ı Esâsî'nin maddeleri
 Copies of the constitution
 Original Ottoman Turkish version  (basis of translation into languages used by Muslims)- at the website of the Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi
 Modern Turkish version  (Ankara, 1982) - at the website of the Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi, text version
 French translation (the basis of translation into non-Muslim languages) published in:
 Annotated version:  - PDF file
  - PDF document pages 281-298/545
  - In the section "Documents historiques" (February, Chapter 10 which begins on page 319) - PDF document pages 332-343/1073
  - Read online . Text available - Online on 17 January 2011
 Non-Muslim languages: Greek  (PDF file ) from the Turkish, published by Voutyras Press, at the Veria Digital Library - From Sismanoglio Megaro of the Consulate Gen. of Greece in Istanbul; Bulgarian
 Scientific English translation directly from the Ottoman Turkish version of the constitution, done by Max Bilal Heidelberger,:  - Old ISBN 019975988X; "The Basic Law [Kanūn-ı Esāsī] of the Ottoman Empire of December 23, 1876"; p. 341 -352  - from the copy published in the Düstūr (Ottoman Official Gazette) 1st series (tertïb-i evvel), Volume 4, Pages 4–20.

Osmanlı Devleti yasaları
Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi
Osmanlı İmparatorluğu'nda siyaset
Türkiye anayasaları

Kânûn-ı Esâsî


William Smith Herndon (* 27. November 1835 in Rome, Floyd County, Georgia; † 11. Oktober 1903 in Albuquerque, New Mexico) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1871 und 1875 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
William Herndon besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und im Wood County in Texas, wohin er im Jahr 1852 gezogen war. 1859 absolvierte er das McKenzie College. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1860 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Tyler in diesem Beruf zu arbeiten. Während des Bürgerkrieges diente Herndon zwischen 1861 und 1865 im Heer der Konföderation, in dem er bis zum Hauptmann aufstieg. Nach dem Krieg praktizierte er wieder als Anwalt. Zwischen 1868 und 1881 war er juristischer Berater verschiedener Eisenbahngesellschaften.

Politisch wurde Herndon Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1870 wurde er im ersten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1871 die Nachfolge von George W. Whitmore antrat. Nach einer Wiederwahl konnte er bis zum 3. März 1875 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Im Jahr 1874 wurde er nicht wiedergewählt. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete Herndon wieder als Rechtsanwalt in Tyler. Außerdem stieg er in das Eisenbahngeschäft ein. Er starb am 11. Oktober 1903 in Albuquerque und wurde in Tyler beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1835
Gestorben 1903
Mann

William S. Herndon


Alisma canaliculatum, vrsta žabočuna (porodica žabočunovki), heliofit iz Kine, Japana, Tajvana i otočja Ryukyu ( Nansei-shoto)  i Kurila

Izvori

Vanjske poveznice

Žabočunovke
Flora sjeverne-središnje Kine
Flora južne-središnje Kine
Flora jugoistočne Kine
Flora Tajvana
Flora otočja Ryukyu
Flora Kurila
Flora Japana

Alisma canaliculatum


Chagosøerne (engelsk Chagos Archipelago eller Chagos Islands og tidligere Bassas de Chagas, og også Oil Islands) er en øgruppe bestående af syv atoller med mere end 60 øer i det Indiske ocean ca. 500 km syd for øgruppen Maldiverne. Øgruppen er den sydligste øgruppe i Chagos-Laccadive højderyggen, en lang undersøisk bjergkæde under vandet i det Indiske Ocean.

Øernes areal udgør samlet 56,13 km2 De største øer i øgruppen er Diego Garcia, Peros Banhos, Salomon Islands og Egmont Islands. Der bor omkring 3.000 personer på Diego Garcia. De øvrige øer er ubeboede.

Området er officielt en koloni tilhørende Storbritannien og er en del af Britisk territorium i det indiske ocean (British Indian Ocean Territory, eller blot BIOT). Øerne var tidligere beboet i en periode på ca. halvandet hunderede år af det bourbonnais-creolsk talende folk, Changosianerne, indtil Storbritannien i perioden mellem 1967 og 1973 forflyttede befolkningen, således af USA kunne bygge en militærbase på den største af øerne, Diego Garcia. Siden 1971 har alene atollen Diego Garcia været beboet og kun med militærpersonel eller civile, der arbejder på militærbasen. Den overvejende del af indbyggerne er briter eller amerikanere (i alt 95,9%).

Tre år inden Mauritius i 1968 opnåede uafhængighed fra Storbritanninen blev Chagosøerne udskilt fra Mauritius territorium, og de blev herefter benævnt British Indian Ocean Territory.

Øernes tilhørsforhold er i dag omstridt. FN har anmodet Den Internationale Domstol (ICJ) om en vejledende udtalelse om øernes tilhørsforhold. ICJ fastslog i sin afgørelse af 25. februar 2019, at Storbritannien skulle rømme øerne og tilbagegive dem til Mauritius, og FN's generalforsamling vedtog den 22. maj 2019 en resolution, der med stemmerne 116 mod 6 forlangte, at Storbritannien giver øerne tilbage til Mauritius. Vedtagelsen er dog ikke bindende for Storbritannien.

Geografi

Chagosøerne befinder sig ca. 500 km syd for Maldiverne, ca. 1.880 km øst for Seychellerne, ca. 1.680 km nordøst for Rodrigues Island, ca. 2.700 km vest for Cocosøerne og 3.400 km nord for Amsterdam Island.

Øernes landareal er 56,13 km2 hvoraf arealet af den største ø, Diego Garcia, udgør 32,5 km2. Det samlede areal, inklusive lagunerne indenfor atollerne udgør mere end 15.000 km2, hvoraf 12.642 km2 udgøres af Great Chagos Bank, den største anerkendte atolstruktur i verden.

Øerne består af strukturer af forstenede koraller, der befinder sig på toppen af en undersøisk højderyg, der strækker sig sydover over det Indiske oceans centrum. Strukturerne er dannet over det vulkanske hotspot 'Réunion hotspot'. I modsætning til Maldiverne er der ikke noget klart mønster i atollernes beliggenhed, hvilket får beliggenheden af Chagosøernes atoller til at se nærmest kaotisk ud. De fleste af koralstrukturerne er undersøiske rev.

Den største atol, The Great Chagos Bank, indeholder ca. halvdelen af det samlede areal af højkvalitets koralrev i det Indiske ocean. Som følge heraf har økosystemet på Chagosøerne indtil nu vist sig modstandsdygtige overfor resultaterne af klimaændringer og miljømæssige belastninger.

De største individuelle øer er Diego Garcia (32.5 km2), Eagle (Great Chagos Bank, 3.1 km2), Île Pierre (Peros Banhos, 1.40 km2), Eastern Egmont (Egmont Islands, 2.17 km2), Île du Coin (Peros Banhos, 1.32 km2) og Île Boddam (Salomon Islands, 1.27 km2).

Udover de syv atoller, der er over vand ved højvande, er der ni rev og banker, hvoraf de flese kan anses som undersøiske atolstrukturer. Samlet indeholder strukturerne følgende atoller, rev og banker:

Historie

Tidlig historie
Ifølge mundtlig overleveringer blandt den oprindelige befolkning på Maldiverne skete det, at lokale handelsfolk og fiskere strandede på Chagosøerne førend de blev reddet og hentet hjem til Maldiverne. Befolkningen på Maldiverne anså dog Chagosøerne for at være for fjernt beliggende til at blive permanent beboede. På det lokale Maldiviske sprog blev øerne kaldt Fōlhavahi eller Hollhavai; de enkelte atoller blev ikke navngivet.

De første europæere på Chagosøerne var portugisiske opdagelsesrejsende. Den portugisiske søfarer Pedro de Mascarenhas (1470 – 1555) angives at have opdaget øerne, men dette støttes imidlertid ikke af troværdige kilder. Portugiserne kaldte øerne Bassas de Chagas, hvor Chagas på portugisisk betyder "sår", efter Jesu sår ved korsfæstelsen. De portugisiske søfarere gav også flere af atollerne navne, herunder atollerne Diego Garcia og Peros Banhos, nævnt som 'Pedro dos Banhos' i 1513 af Afonso de Albuquerque. Portugiserne havde dog ingen væsentlig interesse i den fjerne og isolerede øgruppe, der ikke havde et økonomisk eller politisk potentiale, og øerne blev derfor aldrig en del af Det portugisiske koloniimperium. Den første egentlige beskrivelse af Chagosøerne blev foretaget af af skibbrudne portugiser Manoel Rangel, der i 1556 stødte på grund med skibet Conceição på revet ud for Peros Banhos.

Franskmændene var de første, der gjorde territorielt krav på øerne. Franskmændene havde forinden i 1665 bosat sig på øen Réunion og i 1715 på Isle de France (i dag Mauritius). Franskmændene begyndte i 1770'erne at udstede licenser til virksomheder til etablering af plantager til dyrkning af kokosnødder. Den første succesfulde permanente beboelse blev grundlagt i 1793 på den største ø, Diego Garcia, og der blev herefter etableret flere kokosnødplantager på de øvrige atoller og øer. Franskmændene benyttede slaver til arbejdet i plantagerne.

Den 27. april 1786 gjorde Storbritannien krav på Chagosøerne. Storbritannien fik dog først overhøjhed over øerne i 1814 efter Napoleons nederlag til Storbritannien under Napoleonskrigene. Chagosøerne blev regeret fra Mauritius, der også var blevet overtaget af briterne som en britisk koloni. Slaveriet på øerne blev ophævet i 1840. Slavernes efterkommere benævnes 'Ilois' (fransk-creolsk for 'øboere')

Øerne blev for første gang opmålt med præcision af briterne i 1838.

1900-tallet

Den 31. august 1903 blev Chagosøerne af Storbritannien overført fra Seychellerne til Mauritius.

I november 1965 købte Storbritannien Chagosøerne fra den daværende selvstyrende koloni Mauritius for 3 millioner pund i forbindelse med etableringen af British Indian Ocean Territory (BIOT), formålet var at nedlægge øernes plantager og i stedet udlægge øerne til base for det amerikanske militær. Den 30. december 1966 indgik USA og Storbritannien en aftale, der gav USA's våbnede styrker ret til at benytte øerne til militære formål i 50 år indtil december 2016 med en option til USA på at forlænge bruge i yderligere 20 år (til 2036). Pr. 2019 er det alene atollen Diego Garcia, der er blevet omdannet til militærbase.

I 1967 købte den britiske regering samtlige aktiver tilhørende på seychelleanske selskab 'Chagos Agalega Company', der ejede alle øerne i BIOT, for en pris på £660.000, hvorefter aktiver (herunder bygninger) blev administreret af den britiske regering. Formålet var at drive virksomhed på øerne indtil den amerikanske overtagelse, men det viste sig, at driften af plantagerne var underskudsgivende, bl.a. som følge af nye olie- og smøringsprodukter på markedet og som følge af konkurrence fra nye kokosnødplantager i bl.a. Filippinerne.

I perioden fra 1967 til 1973 blev øernes befolkning løbende forflyttet for at gøre plads til en ny militærbase på Diego Garcia. Plantagearbejderne og deres familier blev først flyttet til plantagerne på Peros Banhos Salomonøerne i den nordvestlige del af øgruppen; dem der protesterede blev flyttet direkte til Mauritius eller Seychellerne. Senere i perioden blev også befolkningen på de øvrige øer og atoller flyttet. Der blev ikke anvendt fysisk magt ved flytningen. Beboerne fik at vide, at selskabet, der drev plantagerne på øerne lukkede, og at der derfor ikke længere ville blive sendt forsyninger til øerne. Så med mindre beboerne flyttede, ville de ikke modtage forsyninger af mad m.v. De forflyttede beboere fik ringe forhold på Mauritius.

Amerikanske ingeniører påbegyndte byggearbejderne i 1971. I 1972 besluttede Storbritannien af lukke alle tilbagevørende plantager på Chagosøerne og de resterende lokale beboere blev forflyttet til Seychellerne eller Mauritius. På det tidspunkt havde Mauritius opnået uafhængighed, og østatens regering krævede økonomisk kompensation for at tage imod indbyggerne fra Chagosøerne, hvorfor Storbritannien i 1973 betalte yderligere £650.000 for at få forflyttet beboerne.

2000–i dag

Den britiske regering etablerede den 1. april 2010 verdens største naturbeskyttelsesområde i havet omkring Chagosøerne, kaldet Chagos Marine Protected Area. Området omfatter et areal på 640.000 km2 og er således større end Europas største land, Ukraine.

Mauritius protesterede imidlertid mod udlæggelsen af området som naturbeskyttelsesområde, da Mauritius mener at have ret til fiskeri og udnyttelse af naturressourcer, herunder olie, og indklagede den 20. december 2010 Storbritannien for Den Faste Voldgiftsret i Haag, der den 19. marts 2015 fastslog, at Storbritannien havde krænket folkeretten ved udlæggelsen..

Der har siden 2000 endvidere været debat om Storbritanniens forflyttelse af lokalbefolkningen. Spørgsmålet har været drøftet i FN, der anmodede Den Internationale Domstol (ICJ) om en vejledende udtalelse om øernes tilhørsforhold. ICJ konkluderede den 25. februar 2019 i sin udtalelse, at Storbritannien hurtigst muligt bør overgive øerne til Mauritius, og at øvrige medlemslande i FN har en pligt til i FN at medvirke til at bringe den (delvise) kolonisering af Mauritius til ophør. Baseret på ICJ's udtalelse vedtog FN's generalforsamling den 22. maj 2019 en resolution, der med stemmerne 116 mod 6 forlangte, at Storbritannien giver øerne tilbage til Mauritius. Vedtagelsen er dog ikke bindende for Storbritannien.

I 2004 anlagde i alt 1786 tidligere tvangsforflyttede beboere og efterkommerne af disse sag mod Storbritannien ved Den Europæiske Menneskerettighedsdomstol med påstand om, at deres menneskerettigheder var blevet krænket i forbindelse med forflyttelsen i 1967-73. Menneskerettighedsdomstolen afviste imidleretid sagen den 20. december 2012, da beboerne med retsforliget i 1975 og modtagelsen af økonomisk kompensation for krænkelserne havde fraskrevet sig retten til at gøre yderligere krav gældende.

Referencer

Øgrupper i Indiske Ocean
Kolonihistorie
Britiske oversøiske territorier
Omstridte områder

Chagosøerne


كفر دنيس هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء راشيا في محافظة البقاع. الديانات الرئيسية في القرية هي السنَّة والشيعة يليهم الموحدون الدروز والمسيحيين من الموارنة والروم الأرثوذكس.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء راشيا
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
تجمعات درزية في لبنان
تجمعات سنية في لبنان
تجمعات شيعية في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
مدن لبنان

كفر دنيس


Cubiculario puede referirse a:
 Cubicularius, título utilizado para designar a los chambelanes eunucos del palacio imperial en el Imperio romano tardío y en el Imperio bizantino.
 Real Cofradía de Caballeros Cubicularios de Zamora.

Cubiculario


HMS Ocelot (S17) is an  diesel-electric submarine which was operated by the Royal Navy.

Design and construction

The Oberon class was a direct follow-on of the Porpoise-class, with the same dimensions and external design, but updates to equipment and internal fittings, and a higher grade of steel used for fabrication of the pressure hull.

As designed for British service, the Oberon-class submarines were  in length between perpendiculars and  in length overall, with a beam of , and a draught of . Displacement was 1,610 tons standard, 2,030 tons full load when surfaced, and 2,410 tons full load when submerged. Propulsion machinery consisted of two Admiralty Standard Range 16 VMS diesel generators, and two  electric motors, each driving a  three-bladed propeller at up to 400 rpm. Top speed was  when submerged, and  on the surface. Eight  torpedo tubes were fitted (six facing forward, two aft), with a total payload of 24 torpedoes. The boats were fitted with Type 186 and Type 187 sonars, and an I-band surface search radar. The standard complement was 68: 6 officers and 62 sailors.

Ocelot was laid down by Chatham Dockyard on 17 November 1960, and launched on 5 May 1962. The boat was commissioned into the Royal Navy on 31 January 1964. Ocelot was the last submarine built for the Royal Navy at Chatham Dockyard, although three more Oberons; Ojibwa, Onondaga and Okanagan—were built for the Royal Canadian Navy.

Operational history
After commissioning, Ocelot was assigned to the 3rd Submarine Squadron, based at HMNB Clyde, in Faslane, serving there for three years.

During the 1960s, Ocelot took part in clandestine missions. Ocelot attended the 1977 Silver Jubilee Fleet Review off Spithead when she was part of the Submarine Flotilla.

Decommissioning and fate

HMS Ocelot was paid off in August 1991 as the conventional submarine fleet of the RN began to decline, making way for the nuclear fleet. She was sold in 1992 and preserved as a fully tourable museum in Chatham Historic Dockyard.

In November 2013 the interior of HMS Ocelot was added to Google Street View by Google Business Photos Agency, CInsideMedia Ltd.

References

Publications

Gallery

External links

 Google Streetview

Oberon-class submarines of the Royal Navy
Ships built in Chatham
1962 ships
Cold War submarines of the United Kingdom
Museum ships in the United Kingdom
Ships and vessels on the National Register of Historic Vessels

HMS Ocelot (S17)


Aderus bogotensis é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1907.

Distribuição geográfica
Habita na Colômbia.

Referências

bogotensis
Insetos descritos em 1907
Coleópteros da Colômbia
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus bogotensis


Lhermittes tegn eller Lhermittes symptom er en følelse af en elektrisk strøm, der løber ned langs columna og i varierende grad ud i ekstremiteterne. Symptomet opstår ved strækning af medulla spinalis hos patienten med plaques i den cervikale del af medulla og ses også ved andre sgydomme, der påvirker medulla cervicalis.

Det kan udløses ved foroverbøjning af hovedet. Det forekommer oftest i forbindelse i forbindelse med Multipel sklerose, men der kan også være andre årsager.

Lhermittes tegn er opkaldt efter den franske neurolog Jacques Jean Lhermitte (1877–1959).

Diagnostik

Lhermittes tegn


An Telipogon mendiolae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson ngan David Edward Bennett. An Telipogon mendiolae in nahilalakip ha genus nga Telipogon, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Telipogon

Telipogon mendiolae


A Última Prostituta é um filme do género drama e ficção-documentário, escrito e realizado por Licínio Azevedo.

A Última Prostituta


De entre las varias óperas que llevan por título Ifigenia en Áulide, basadas en la famosa tragedia homónima de Eurípides, destacan las siguientes:

Óperas en italiano
Óperas en francés

Ifigenia en Áulide (ópera)


An Hippeophyllum sulense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Hippeophyllum sulense in nahilalakip ha genus nga Hippeophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hippeophyllum

Hippeophyllum sulense


«Mirror, mirror» es el principio de una conocida frase del cuento de hadas Blancanieves, «Mirror, mirror on the wall, who is the fairest of them all?» («Espejito, espejito en la pared, ¿quién es la más bella de todas?»). A partir de ello puede referirse a:
 Mirror, Mirror (1969), es el título original del cuarto episodio de la segunda temporada de Star Trek, la serie original
 Mirror, Mirror, película de 1979.
 «Mirror Mirror» (1981), canción de Diana Ross;
 «Mirror Mirror» (1998), canción de Blind Guardian;
 Mirror Mirror (2003), novela de Gregory Maguire; o a
 Mirror Mirror, película de 2006.
 Mirror Mirror (2012), película dirigida por Tarsem Singh.
 Mirror, Mirror (2017), novela escrita por Cara Delevingne.

Mirror Mirror


බූඩිකා (ම. ක්‍රිව 60 හෝ 61) යනු බ්‍රිතාන්‍ය කෙල්ටික අයිසිනයි ගෝත්‍රයෙහි රැජිණක වූ අතර රෝමානු අධිරාජ්‍යයෙහි අධිවාසී හමුදාවන්ට එරෙහිව කැරැල්ලක් මෙහෙයවීය.

බූඩිකාගේ ස්වාමිපුරුෂයාවූ  ප්‍රැස්සටෙගුස් විසින් රෝමයේ නාමික වශයෙන් ස්වාධීන මිත්‍රපාක්ෂිකයෙකු වශයෙන් පාලනය ගෙන ගොස් ඔහුගේ අන්තිම කැමති පත්‍රයෙහිදී ඔහුගේ රාජධානිය පවරාදුන්නේ ඔහුගේ දියණියන්ට රෝමානු අධිරාජ්‍යයාට හවුල් වශයෙන් භුක්ති විඳිය හැකි ආකාරයෙනි.

බූඩිකා