Die Millionärin ist eine britische Liebeskomödie aus dem Jahr 1960, mit Sophia Loren und Peter Sellers in den Hauptrollen. Es ist die Literaturverfilmung des gleichnamigen Theaterstücks aus dem Jahr 1936 von George Bernard Shaw.

Handlung
Epifania Parerga wird nach dem Tode ihres Vaters als Erbin seiner Firma die reichste Frau der Welt. Sein Letzter Wille macht für Epifanias Heirat allerdings zur Bedingung, dass der Bräutigam die Summe von 500 Pfund binnen drei Monaten zu 15.000 Pfund vermehren muss. Sie heiratet mit einem Trick den Tennisspieler Alastair, indem sie ihm erst 500 Pfund für Aktien leiht und diese dann für 15.000 zurückkauft; die Ehe scheitert jedoch bald wegen Alastairs Affäre mit Polly Smith.
Daraufhin versucht Epifania, sich in der Themse zu ertränken, sie wird aber von dem gutmütigen Arzt Dr. Ahmed El Kabir gerettet. Sie fasst nun den Entschluss, den Doktor zu heiraten, dieser sorgt sich jedoch nur um seine Patienten, die er in einer schlecht ausgestatteten und heruntergekommenen Praxis behandelt. Nach mehreren gescheiterten Versuchen, den Doktor für sich zu gewinnen, eröffnet dieser Epifania den Letzten Willen seiner Mutter: die künftige Ehefrau muss drei Monate lang mit lediglich 35 Schilling auskommen. Sollten nun beide in der Lage sein, den letzten Willen ihres jeweiligen Erblassers zu erfüllen, wollen sie heiraten.

Die Millionärin lässt sich in einer italienischen Nudelmanufaktur anstellen und macht aus ihr nach drei Monaten tatsächlich ein erfolgreiches Geschäft (sie kauft sie schlussendlich sogar). Dr. Kabir jedoch ist bestrebt, die 500 Pfund loszuwerden, und er schafft dies auch, indem er sie verschenkt, woraufhin Epifania verzweifelt droht, den gesamten Vorstand ihrer Firma zu entlassen und in ein tibetanisches Kloster zu ziehen. Ihr Direktor Juliues Sagamore versucht, seinen Posten zu retten, indem er Dr. Kabir von einer Heirat überzeugt und für 15.000 Pfund einige Papiere mit Wundermitteln aus Dr. Kabirs Praxis aufkauft. Am Ende drücken sich beide gegenseitig ihre Liebe aus und küssen sich.

Rezeption
"Die Millionärin" erhielt eher durchwachsene Kritiken und erzielte auf Rotten Tomatoes eine Zuschauer-Bewertung von 51 % positiven Stimmen; seine imdb-Bewertung liegt bei 5,3 von 10 Punkten. 1961 wurde er beim britischen BAFTA Award für das Beste Drehbuch nominiert.

Bosley Crowther von der New York Times kritisierte, dass dem Witz von Bernard Shaws Buch das eindimensionale Spiel von Sophia Loren und Peter Sellers gegenüberstehe.

Trivia
Regisseur Vittorio de Sica übernahm die Nebenrolle des Joe; 1965 drehte er mit Peter Sellers zusammen die Komödie Jagt den Fuchs!

Die beiden Hauptdarsteller nahmen zur Bewerbung des Films zusammen den Song "Goodness Gracious Me!" auf.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1960
Britischer Film
Liebesfilm
Filmkomödie
George-Bernard-Shaw-Verfilmung
Anthony Asquith

Die Millionärin


Rifaat Garrana (Mohamed Garrana Rifaat) (født 29. januar 1924 i Kairo, Egypten) er en egyptisk komponist, trompetist og tv-producent.

Garrana studerede tidligt trompet som 12 årig på Institute for Dramatic Music. Han studerede så komposition privat hos den tyske komponist og musikolog Hans Hickmann i Kairo.

Han har skrevet 2 symfonier, orkesterværker, koncertmusik, instrumentalværker, kammermusik etc.

Garrana inkorporerede arabiske instrumenter i sine symfoniske værker som en af de første i Mellemøsten.

Udvalgte værker

 Sjette Oktober-symfoni (poetisk symfoni) - for orkester
 Port Said-symfoni (poetisk symfoni) -for orkester
 Thougats fra Nubien – for orkester
 Qanun – for orkester
 Nilen (Symfonisk digtning) - for orkester
 Orientalsk dans - for fløjte og strygeorkester

Kilde
 Om Rifaat Garrana på Snipview.com

Komponister fra Egypten
Trompetister
Producenter
Personer fra Kairo

Rifaat Garrana


An Geodorum laxiflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Griffiths. An Geodorum laxiflorum in nahilalakip ha genus nga Geodorum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Geodorum

Geodorum laxiflorum


Çeltik, Konya ilinin bir ilçesidir.

Konya il merkezine uzaklığı 220 km olup Türkiye'de il merkezine en uzak 2.(Anamur'dan sonra; 239 km) ilçe konumunda bulunmaktadır. Ayrıca Konya ilinin bir ilçesi olmakla birlikte Afyon, Eskişehir, Ankara'ya sınırı bulunmaktadır.

İlçenin kuruluşu 11. ve 12. yüzyıla kadar uzanmaktadır. İbrahim Hakkı Konyalı'nın "Konya Tarihi" adlı eserine göre Çeltik'in geçmişi Karaman Eyaletine bağlı Akçaşehir'e dayanmaktadır.Çeltik yakınlarındaki İbanın Kuyusu denilen yerde kurulan Akçaşehir 1902'de ilçe kimliği kazanmış, ancak bataklığı ve sivrisinek çokluğu sebebiyle ilçe sıfatıyla önce Hatırlı'ya verilmiş, Daha sonra da Cihanbeyli'ye aktarılmış ve 1990 yılında ilçe olmuştur.

Konya'nın kuzey batısında yer alan Çeltik, Doğuda Polatlı, batıda Emirdağ, Güneyde Yunak, Kuzeyde ise Sivrihisar ile çevrilidir. İç Batı Anadolu üzerinde kurulmuş Çeltik'te karasal iklim hüküm sürmekte, yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve kar yağışlı geçmektedir. Çeltik 2 kasaba ile 7 köye sahip bulunmaktadır.

Tarihçe

Bizanslılar devri: Bizanslılar devrinde Akçaşehir olarak görülür Polathisar ve Sarıkayaoyla mağaraları buranın önemli bir merkez olduğunu ispatlar akça şehir o devirde İpek Yolu (altın yolu üzerinde bir ticaret merkezi idi) Akçaşehir II. Beyazıt zamanına kadar tarihte görülmektedir. İbrahim hakkı Konyalı'nın Konya tarihi eserinin 113. ve 115. sayfasında 1490 yılında yapılan Karaman eyaletinin kazalarını sayarken Akçaşehir'in Konya'ya bağlı bir kaza olduğu belirtilir, aynı eserin 976. sayfasında vakıflar ve imaretten bahsediliyor ve II. Selim'in 1566 da yaptırdığı bir tarihte Çeltik 'in Turgut kazasına bağlı olduğu söyleniyor, buna göre Akçaşehir'den Çeltik köyüne geçiş meydana çıkıyor.

Kültür
Sosyal yönden ilçe halkı köy yaşantısıyla şehir yaşantısı arasında geçiş safhasındadır. Konutlaşmada bu durum özellikle dikkat çekmektedir. İlçe nüfusunun % 30'a yakını Trabzon, Afyon, Malatya, Elazığ Emirdağ ve Konya Doğanhisar gibi yerleşim birimlerinden gelen ailelerle karışık bir toplum oluşturmaktadır. İlçe nüfusu Türk, Kürt ve Müslüman'dır. Çoğunluğu Hanefi Mezhebinden olmakla, Şafi Mezhebinden de mevcuttur.

Gökpınar'ın nüfusunu, çoğunlukla aslen Aydın'lı olan Honamlı yörükleri ve az sayıda Horzum yörükleri oluşturmaktadır. Kayı boyuna mensup Honamlılar, 1948 yılında Gökpınar çiftliği denilen yere iskan olunmuşlardır. Kasabanın ilk adı "Honamlı" iken, sonradan "Gökpınar" olarak değiştirilmiştir. Türkiye'de devlet eliyle yerleştirilen tek yörük kasabasıdır, sebebine gelince Honamlılar, Antep'i Fransızlar işgal edince, Fransızları Antep'ten atmışlardır. Devlet tarafından "çete vesikası" verilen Honamlılar, düzensiz birlikler olarak Antep savunmasında çok önemli rol oynamaları nedeniyle Devlet eliyle ödüllendirilerek buraya yerleştirilmişlerdir. Bu boyun erkekleri vatan müdafaasına yapmış oldukları katkıdan dolayı 1920 ve 1938 yılları arasında askerlikten muaf tutulmuşlardır.

İlçe merkezi başta olmak üzere Küçükhasan Kasabası ve İshakuşağı Köyünde Avrupa ülkelerinde çalışanların sayıları fazla olup, yetişen gençleri iş sahibi yapmak için akraba evlilikleri olmaktadır.

Avrupa'da çalışan işçilerin ilçeye fazla bir yatırım yaptıkları söylenemez, gayrimenkul satın almak gibi uzun vadeli yatırımlar yapılmakta olup, çoğunlukla Eskişehir, Polatlı ve Akşehir gibi büyük şehirlere yatırım yapıldığı görülmektedir. Geçimlerini genellikle tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadırlar.

Nüfus

Kaynakça

Çeltik, Konya


é uma série de anime original produzida pelo estúdio Madhouse. A série é dirigida por Atsuko Ishizuka, escrita por Jukki Hanada e apresenta desenhos de personagens de Takahiro Yoshimatsu. Foi ao ar no Japão entre janeiro e março de 2018 e foi coproduzido e distribuído internacionalmente pela Crunchyroll.

Recepção
Em 2019, a Crunchyroll incluiu o anime em sua lista dos "25 melhores animes de 2010", descrevendo-o como uma "série sincera sobre perseguir sonhos, aprender a romper limites auto-impostos e viver uma vida cheia de aventura". IGN também o listou entre os melhores animes da década de 2010.

Ligações externas

 Pagina oficial em português (Crunchyroll)

Mangás de 2017
Mangás publicados pela Media Factory
Animes e mangás de aventura
Animes e mangás de comédia
Animes e mangás de drama
Séries de televisão de anime de 2018
Animes de 2018
Animés produzidos com guiões originais
Seinen
Madhouse (estúdio)
Antártida na ficção
!Artigos com texto em japonês

Sora yori mo Tooi Basho


Marcel André Heizmann (* 23. August 1977 in Berlin) ist ein deutscher Schauspieler, Sänger und Drehbuchautor.

Leben
Marcel André Heizmann wuchs in Berlin-Schöneberg auf. 1993 drehte er als 15-Jähriger mit Sönke Wortmann einen Werbeclip und spielte 1993 bei Gute Zeiten, schlechte Zeiten über mehrere Folgen hinweg einen Schulschreck namens Olaf Rambo Rahming. Seit 2003 besuchte er für sieben Semester die theakademie in seiner Heimatstadt Berlin (Theater/Film). Er hatte unter anderem Unterricht bei den Theaterregisseuren Jörg Lehmann, Carlos Medina und Nikša Eterović. In dem Kinofilm Connected by time (Die Verbindung der Zeiten/Sviaz Vremen/Связь времен) spielte er den jungen Hypnotiseur Günter Mühlhausen in Moskau und Minsk. Der Film wurde von über 20 Millionen Menschen im 1. Programm Russlands gesehen. Er spielte zudem in über 20 Kurzfilmen mit, die weltweit auf Festivals liefen. Seit 2010 lebt er auch in Hamburg, sowie auf Ibiza. 2016/17 spielte er die Hauptrolle im Film Hase und Katze stehlen mir die Show. Seit 2020 ist er die Synchronstimme von Wade Barrett.

Sein letzter Theaterauftritt war 2009, als er die Rolle des Krankenpflegers Robin in Charlotte Roches Feuchtgebiete, inszeniert von Edda Wood, spielte.

Filmografie (Auswahl)
 2018: Hase und Katze stehlen mir die Show – Spielfilm, Regie: Sharon On
 2016: Dexit – Spielfilm, Regie: Lars Jordan
 2014: Daimonion – Spielfilm, Regie: Fabian Barth
 2013: Hi, Fonyód! – Spielfilm, Regie: Adrian Goiginger
 2013: Roulette – Spielfilm, Regie: Julian Schöneich
 2013: Brief von Alex – Spielfilm, Regie: Anna Migge
 2011: Connected by time/ Связь времен/ Sviaz Vremen/ Die Verbindung der Zeiten – Spielfilm, Regie: Alexey Kolmogorov

Weblinks
 Marcel Heizmann Homepage

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Sänger
Deutscher
Geboren 1977
Mann

Marcel André Heizmann


El Puente de Sánchez Fabrés es un puente que cruza el río Tormes a su paso por Salamanca. El puente fue terminado de construir en el año 1973 e inaugurado por el ministro de Obras Públicas de España, Gonzalo Fernández de la Mora el 19 de noviembre de ese año, y fue conocido inicialmente como Puente de las Salas Bajas. Fue el tercer puente construido sobre el Tormes en Salamanca para la circulación de vehículos automóviles, tras el puente romano y el de Enrique Estevan y actualmente, uno de los seis puentes que enlazan la orilla derecha del Tormes, donde está el núcleo de la ciudad, con el margen izquierdo.

El Ingeniero de Caminos fue Manuel Sánchez Fabrés.

Referencias

Véase también
 Puente romano de Salamanca
 Puente de Enrique Estevan

Sanchez Fabres
Río Tormes
Puentes de Castilla y León del siglo XX
Puentes inaugurados en 1973
Arquitectura de España de 1973

Puente de Sánchez Fabrés


Papa Klement VIII. za vrijeme svoga pontifikata (1592. – 1605.) održao je 6 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 53 kardinala.

Konzistorij 17. rujna 1593. (I.)

 Lucio Sassi, bilježnik Njegove Svetosti
 Francisco de Toledo Herrera, S.J.
 Pietro Aldobrandini, nećak Njegove Svetosti
 Cinzio Passeri Aldobrandini, nećak Njegove Svetosti

Konzistorij 5. lipnja 1596. (II.)

 Silvio Savelli, carigradski naslovni patrijarh
 Lorenzo Priuli, mletački patrijarh
 Francesco Maria Tarugi, Orat., avinjonski nadbiskup, Francuska
 Ottavio Bandini, fermski nadbiskup
 Francesco Cornaro, mlađi, treviški biskup, klerik Apostolske komore
 Anne d'Escars de Givry, O.S.B., biskup Lisieuxa, Francuska
 Gian Francesco Biandrate di San Giorgio Aldobrandini, akvijski biskup
 Camillo Borghese, saslušatelj Apostolske komore
 Cesare Baronio, Orat., apostolski protonotar de numero participantium
 Lorenzo Bianchetti, saslušatelj Svete Rimske rote
 Francisco de Ávila, toledski arhiđakon, Španjolska
 Fernando Nino de Guevara, granadski predsjednik
 Bartolomeo Cesi, glavni blagajnik Apostolske komore
 Francesco Mantica, saslušatelj Svete Rimske rote
 Pompeio Arrigoni, saslušatelj Svete Rimske rote
 Andrea Baroni Peretti Montalto, apostolski protonotar

Konzistorij 18. prosinca 1596. (III.)
 Philipp Wilhelm von Bayern, regensburški izabrani biskup, Bavarska

Konzistorij 3. ožujka 1599. (IV.)

 Bonifazio Bevilacqua, carigradski naslovni patrijarh
 Bernardo de Rojas y Sandoval, biskup Jaéna, Španjolska
 Alfonso Visconti, biskup Cervije
 Domenico Toschi, tivolijski biskup
 Arnaud d'Ossat, biskup Rennesa, Francuska
 Paolo Emilio Zacchia
 Franz Seraph von Dietrichstein
 Silvio Antoniano
 Robert Bellarmino, S.J.
 Bonviso Bonvisi, klerik Apostolske komore
 François d'Escoubleau de Sourdis
 Alessandro d'Este, brat modenskoga vojvode
 Giovanni Battista Deti

Konzistorij 17. rujna 1603. (V.)
 Silvestro Aldobrandini, prior Reda sv. Ivana Jeruzalemskoga, pranećak Njegove Svetosti

Konzistorij 9. lipnja 1604. (VI.)

 Séraphin Olivier-Razali, aleksandrijski naslovni patrijarh, saslušatelj Svete Rimske rote
 Domenico Ginnasi, manfredonijski nadbiskup
 Antonio Zapata y Cisneros, nadbiskup Burgosa, Španjolska
 Filippo Spinelli, rodijski naslovni nadbiskup, polikastarski biskup, klerik Apostolske komore
 Carlo Conti, jakinski biskup
 Bernard Maciejowski, krakovski biskup, Poljska
 Carlo Gaudenzio Madruzzo, trentski biskup
 Jacques Davy Du Perron, biskup Évreuxa, Francuska
 Innocenzo del Bufalo-Cancellieri, kamerinski biskup, nuncij u Francuskoj
 Giovanni Delfino, biskup Vicenze
 Giacomo Sannesio, apostolski protonotar
 Erminio Valenti
 Girolamo Agucchi, preceptor bolnice Duha Svetoga in Sassia, Rim
 Girolamo Pamphilj, dekan Svete Rimske rote
 Ferdinando Taverna, referent Sudišta Apostolske signature pravde i milosti, rimski guverner
 Anselmo Marzato, O.F.M.Cap.
 Giovanni Doria
 Carlo Emmanuele Pio, stariji

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Klement 8
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Klementa VIII.


කලා සූරි කලා කීර්ති ආචාර්ය කෙසෙල්ගස්පේ මනතුංග ජයලත් මනෝරත්න (උපත 1948 ජූනි 12 - විපත 2020 ජනවාරි 12), හෙවත් ජයලත් මනෝරත්න, යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. ඔහු වෘත්තියෙන් කථිකාචාර්යවරයකු මෙන්ම අධ්‍යක්ෂවරයකු සහ නිෂ්පාදකවරයකු ද විය. නාට්‍යයේ සිට හාස්‍යය දක්වා අති බහුකාර්ය නළුවෙකු වන මනෝරත්න OCIC (සිනමා සහ ශ්‍රව්‍ය දෘශ්‍ය සඳහා ජාත්‍යන්තර කතෝලික සංවිධානය), ජනාධිපති, සරසවිය, රයිගම් ටෙලීස්, සුමති සහ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය හා නාට්‍ය උළෙලවලදී විවිධ සම්මාන දිනා ඇත. සොක්‍රටීස් සහ ද්විත්ව වේදිකා නාට්‍යහි රංගනය වෙනුවෙන් ඔහු 1991 සහ 1992 දී හොඳම වේදිකා නළුවා විය. ඔහු ශ්‍රී ලාංකේය වේදිකාවේ ආධිපත්‍යය දැරූ නළුවන් පස් දෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙස විචාරකයන් විසින් සලකනු ලැබේ.

ඔහු 2020 ජනවාරි 12 වන දින වයස අවුරුදු 71 දී පිළිකාවක් සඳහා ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටියදී මිය ගියේය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
මනෝරත්න 1948 ජුනි 12 වන දින දෙහිපේ, නුවරඑළිය හි දරුවන් හය දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලේ බාල පුත්‍රයා ලෙස උපත ලැබීය. ඔහුගේ කුඩා කාලය ඉතා සතුටින්, අම්මා තාත්තාගේ පමණක් නොව අයියලා අක්කලාගේ අසීමිත ආදරයට වගේ ම අවධානට ලක් ව ගෙවුනා වූ සුන්දර ළමාවියකි. ඉතා අලංකාර කඳුවැටි අතරේ පිහිටි නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ දෙහිපේ නම් සුන්දර ග්‍රාමයේ උපත ලද මෙතුමා වචනයේ පරිසමාප්තයෙන්ම ගැමියෙකි. ඔහුගේ පියා කෙසෙල්ගස්පේ මනතුංග පෙරේරා ලොරි රථ රියදුරෙකු වූ අතර මව අගලකොටුව හේරත් මුදියන්සේලාගේ ලීලා කුමාරි ගෘහණියකි. ඔවුන්ගේ ජීවනෝපාය වූයේ ගොවිතැන යි. ඔහු දෙහිපේ ප්‍රාථමික විද්‍යාලයෙන් සහ පොරමඩුල්ල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය හැදෑරුවා. ජයලත්ට මනතුංග සෙනෙවිරත්න, මනතුංග විජේරත්න සහ මනතුංග ආරියරත්න යන සහෝදරයන් තිදෙනෙකු ද ඉන්ද්‍රා කුමාරි සහ මල්ලිකා කුමාරි යන සහෝදරියන් දෙදෙනකු ද සිටිති.

කුඩා කාලයේදීම ඔහුගේ සංගීත ගුරුවරයා වූ සුනිල් ශ්‍රියානන්ද ඔහුගේ හැකියාවන් හඳුනාගෙන රංගනයට සහ ගායනයට යොමු වීමට ඔහුව දිරිමත් කළේය. ඔහුගේ පාසල් කාලය තුළ ඔහු සිංහල සාහිත්‍ය සංගමයේ ලේකම් (1965), රංග ශාලාවේ සභාපති (1966), සිංහල සංගමයේ සභාපති (1967-68) සහ කමිටු සාමාජික වැනි අධ්‍යාපනික මෙන්ම විෂය බාහිර ක්‍රියාකාරකම් කිහිපයකම නිරත විය. නාට්‍ය මණ්ඩලය සහ ගාන්ධර්ව සභාව (1969). මනෝරත්න 1965-66 කාලයේ පිරිමි නේවාසිකාගාරයේ ශිෂ්‍ය නායකයා විය. 1966 දී ඔහු විද්‍යාලීය අන්තර් මලල ක්‍රීඩා ශූරතාවලියේ ජ්‍යෙෂ්ඨතම වටිනාම ක්‍රීඩකයා බවට පත් විය. සොකරි, කිඳුරු නාට්‍ය ගමේ අතිප්‍රචලිත වූ අතර එකළ සමවයසේ මිතුරන් සමඟ මෙතුමා එම නාට්‍ය රසවිඳ ඇත. ඉන්පසු ඒවා අනුගමනය කිරීමෙන් නිවසේ නාට්‍ය රඟදැක්වීම ඔහුගේ විනෝදාංශය විය. එය ඔහුගේ නාට්‍ය කලාවේ ආරම්භය යි. පොරමඩුල්ල මධ්‍ය මහාවිද්‍යාලයේ උගත් සමය ජීවිතේ ලද වටිනාම අත්දැකීම් හා හෙන්රි ජයසේන මහතාගේ හමුවීම සිදුවිය.

අ.පො.ස උසස් පෙළ සඳහා භූගෝල විද්‍යාව, සිංහල හා බෞද්ධ ශිෂ්ටාචාරය සමඟ ද්විතීයික අධ්‍යාපනය නිම කිරීමෙන් පසු ඔහු පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය වෙත ඇතුළත් වූ අතර, එහිදී ඔහු මහාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රගේ මගපෙන්වීම යටතේ නාට්‍ය කලාව හැදෑරීය. එය එතුමාගේ ජීවිතයේ හැරවුම් ලක්ෂයක් බවට පත්විය. සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ මුණගැසීම සිදුවන්නේ මෙහිදී වන අතර එවකට පේරාදෙණියේ රඟදැක් වූ සෑම නාට්‍ය නිර්මාණයක් ම නැරඹූ මෙතුමා ඒවා තම නිර්මාණ ශක්තිය වැඩි කර ගැනීමට භාවිත කළේය. මනෝරත්න ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයෙන් සිය ශාස්ත්‍රපති උපාධිය සම්පූර්ණ කළ අතර, ආචාර්ය උපාධියක්ද ලබා ගත්තේය. 1995 දී පළමු පන්තියේ උපාධියක් ලබා ගත් එකම පශ්චාත් උපාධිධාරියා ඔහු විය. 2013 දී ඔහු පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ගෞරව ආචාර්ය උපාධියක් ලබා ගත්තේය. 1981 දී ඔහු කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ග්‍රාමීය සංවර්ධනය පිළිබඳ බාහිර ඩිප්ලෝමාවක් සම්පූර්ණ කළේය. විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතය හමාර කළ මෙතුමා හඟුරන්කෙත පිරිවෙනක ගුරුවරයෙක් ලෙස කටයුතු කළ අතර කෙටි කලකින් රජයේ ලිපිකරු පත්වීමක් ලැබ නුවරඑළියේ සේවයට වාර්තා කරන ලදී. එහි සේවය කරන අතරතුර විශ්ව විද්‍යාලයේ ඔහුගේ හොඳ ම මිතුරා වූ නිශ්ශංක දිද්දෙණිය මහතා නැවතත් මුණ ගැසුණි.

ඔහු 1979දී තමරා ජයන්ති සමඟ විවාහ විය. මෙම යුවළට උත්පලා ඉන්දීවරී නම් එක් දියණියක් සහ භානුක ප්‍රබුද්ධ නම් පුතෙක් සිටී. උත්පලා විවාහ වී සිටින්නේ ශිවංක පෙරේරා සමඟ වන අතර භානුක විවාහ වී සිටින්නේ හිරන්‍යා දුලාෂිනී ගමආරිය සමඟයි.

වේදිකා නාට්‍ය ජීවිතය
මුල් ම වතාවට පාසල් වේදිකාවේ නාට්‍යයකට එතුමා සම්බන්ධ වන්නේ පාසලේ නාට්‍ය ගුරුතුමා වුණ සුනිල් ශ්‍රියානන්දයන්ගේ අස්ප ගුඩුන්
 ගුඩුන් නම් පාසල් වේදිකා නාට්‍යයෙනි. පළාත් මට්ටමින් පැවැත්වුණු නාට්‍යය තරගාවලියේ දී අස්ප ගුඩුන් නාට්‍යයට මධ්‍යම පළාතේ ප්‍රථම ස්ථානයට පත්විය. අවසන් තරගය පැවැතියේ කොළඹ ලුම්බිනියේ ය.

මුලින් සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ මඟපෙන්වීම යටතේ මනමේ, සිංහබාහු වැනි නාට්‍යවල සුළු චරිත රඟපාමින්, මනෝරත්න ප්‍රධාන ධාරාවේ රංගන ජීවිතයට අවතීර්ණ වූයේ, "උද්දල බමුණා" චරිතයෙන් ප්‍රේමතෝ ජයති සෝකෝ ඔපෙරා නාට්‍යයෙන් ආරම්භ කරමිනි. මෙම නාට්‍යයේ රඟපාමින් සිටියදී ඔහුට තම අනාගත බිරිඳ තමරා ජයන්ති මුණ ගැසුණි. මනෝරත්න රැකියාවක් සඳහා නුවරඑළිය කච්චේරියට ගිය අතර එකල ඔහු සරච්චන්ද්‍රගේ රත්තරං සහ එලොව ගොස් මෙලොව ආවා නාට්‍යවල ප්‍රතිනිර්මාණ නිෂ්පාදනය කළේය. එතැන් පටන් ඔහුගේ වෙස්සන්තර, මහාසාර, කදාවළලූ ආවා වගේ නාට්‍යය කිහිපයක රඟපැමට මෙතුමාට අවස්ථාව ලැබුණි. මනෝරත්න මහතාගේ රංගන හැකියාවන් ගැන හොඳින් දන්නා නිශ්ශංක දිද්දෙණිය මහතා රැකියාවේ ස්ථාන මාරුවීමක් ගෙන කොළඹට'විත් හෙන්රි ජයසේනයන්ගේ චිත්‍රසේන කලායතනයට සම්බන්ධ වන ලෙස ඔහුට ආරාධනා කරන ලදී. ඒ අනුව ඔහු රැකියාවේ ස්ථාන මාරුවීමක් ලබාගත්තේ ය. ඉන්පසු ඔහු හෙන්රි ජයසේනයන්ගේ සති අන්ත පාඨමාලාවලට සම්බන්ධ වෙමින් රැකියාව ද හොඳින් කරගෙන ගියේ ය. සරච්චන්ද්‍ර, සුගතපාල ද සිල්වා, දයානන්ද ගුණවර්ධන, ගුණසේන ගලප්පත්තිමාටින්
 සහ හෙන්රි ජයසේන යන ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ ප්‍රධාන වේදිකා නාට්‍ය අධ්‍යක්ෂවරුන් පස්දෙනා යටතේම ඔහු රගපා ඇත.

1980 දී ඔහු සිය මංගල නාට්‍ය මහගිරි දඹ නිෂ්පාදනය කළේය. නාට්‍ය නිෂ්පාදනය කරන නිෂ්පාදකවරයකුගේ දියණිය ප්‍රධාන නිළියට ගත යුතුය කියන අදහසේ සිටින අයකු සමඟ වැඩ කරන අධ්‍යක්ෂවරයකු අතර ඇතිවන ගැටුමක් ඇසුරෙන් නිර්මාණය වී ඇති මේ නාට්‍යයේ රඟපෑ නළු නිළියන් අතර අද කලා ලෝකයේ දක්ෂ රංගන ශිල්පීන් රැසක් සිටියා. හේමසිරි ලියනගේ, විජේරත්න වරකාගොඩ, චිත්‍රා වරකාගොඩ, සුනිලා අබේසේකර, නිශ්ශංක දිද්දෙණිය, ජය ශ්‍රී චන්ද්‍රජිත්, ලාල් කුලරත්න, සෝමපාල පතිරගේ, සුවිනීතා පෙරේරා ඒ අතර සිටි කිහිප දෙනෙක්. මෙහි සංගීතය නිර්මාණය කළේ ප්‍රවීණ සංගීතඥයකු වූ ඔස්ටින් මුණසිංහයි. ස්වත්‍රන්ත්‍ර නාට්‍යය නිර්මාණයක් වූ මෙහි ඔහු රඟපාන ලද්දේ "ගුරුජි" නම් ප්‍රධාන චරිතයයි.

ඔහුගේ එකම පරිවර්තන නාට්‍යය 1985 දී නිෂ්පාදනය කරන ලද පුත්‍ර සමාගම හරහා පැමිණියේය. එය ඇලෙක්සැන්ඩර් වැම්පිලොව්ගේ "වැඩිහිටි පුත්‍රයා" රුසියානු නාට්‍යයේ අනුවර්තනයකි. මෙහි මුලින්ම රඟපාන ලද්දේ අජිත් ජිනදාස, ශ්‍රියන්ත මෙන්ඩිස්, රත්නා ලාලනී ජයකොඩි, චාන්දනී සෙනෙවිරත්න, සම්පත් කෙන්නකෝන්, ජය ශ්‍රී චන්ද්‍රජිත් යන පිරිසයි. මෙහි සංගීතය නිර්මාණය කරන ලද්දේ ලක්ෂමන් විජේසේකරයි. මෙහිත් ප්‍රධාන චරිතය රඟපාන ලද්දේ ද මනෝරත්නම ය. මේ නාට්‍යයට රාජ්‍ය නාට්‍ය උලෙළේදී හොඳම නළුවා ලෙස ජයලත් මනෝරත්නටත්, හොඳම සහය නළුවා ලෙස ජය ශ්‍රී චන්ද්‍රජිටත් සම්මාන හිමි වූහ. 1988 දී ඔහු ජනප්‍රිය තලමල පිපිලා නාට්‍ය නිෂ්පාදනය කළ අතර එහි සංගීතය නිර්මාණය කරන ලදදේ ප්‍රවීණ සංගීත අධ්‍යක්ෂ රෝහණ වීරසිංහයි. මනෝරත්නගේ ගමේ පරිසරය අලළා නිර්මාණය වුණු වේ නාට්‍ය යේ මුලින්ම රඟපාන ලද්දේ මනෝරත්න ඇතුළු රත්නා ලාලනී, ලාල් කුලරත්න, සම්පත් තෙන්න‍කෝන්, සරත් චන්ද්‍රසිරි, බණ්ඩාර ඇහැලියගොඩ, ජගත් බෙනරගම ඇතුළු නළු නිළි පිරිසයි.

1993 දී අන්දරේලා නිෂ්පාදනය කළේය. මනෝරත්නගේ පළමු වාර්තාමය භූමිකාවද ගෙන එන්නේ අන්දරේලා නාට්‍යය හරහාය. හාස්‍යෝත්පාදක චරිතයක් වූ අන්දරේගේ චරිතය අලළා නිර්මාණය වුණු අන්රේලා නාට්‍යය රාජ්‍ය පාලකයා ඇතුළු රාජ්‍ය තන්ත්‍රයේ යම් යම් කටයුතු හාස්‍යයට ලක් කරමින් කළ නිර්මාණයකි. 1995 වසරේ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන උලෙළේ හොඳම පිටපත ලෙස ද, හොඳම සංගීතය ලෙස රෝහණ බැද්දගේට ද සම්මාන හිමි වෙයි. 1996 දී ඔහු ගුරු තරුව සහ 1998 දී සඳ ගිර නිෂ්පාදනය කළේය. ගුරු තරුව නාට්‍යය සඳහා 1997 වසරේ රාජ්‍ය නාට්‍ය සම්මානය හිමිවිය. ඒ වගේම හොඳම සංගීතය ලෙස ප්‍රවීණ සංගීත අධ්‍යක්ෂ රංජිත් බාලසූරිය‍ටත්, හොඳම රචනයටත් ඒ වසරේම සම්මාන හිමිකර ගැනිණි. එහි "සාහිත්‍ය ගුරුතුමා" ලෙස මනෝරත්න රඟපෑ අතර සුමින්ද සිරිසේන, ලාල් කුලරත්න, ධර්මප්‍රිය ඩයස්, සරත් චන්ද්‍රසිරි, සම්පත් තෙන්නකෝන්, දයාදේව එදිරිසිංහ, ජගත් පද්මසිරි, ප්‍රියන්ත සෙනෙවිරත්න, සෝමපාල පතිරගේ, රත්නා ලාලනී ජයකොඩි, ජගත් බෙනරගම, ආදි නළු නිළි පිරිස රඟපෑමෙහි නිරත වූහ.

ඉන් අනතුරුව කනේරු මල් (2000), ලෝකය තනි යායක් (2005), මකරා ප්‍රතිනිර්මාණය (2007), සුදු රතු හොරු (2008), බුරුවා මහත්තයා (2012), සෙල්ලම් නිරිඳු (2013) සහ හඳ නිහඬ (2016) ඇතුළු බොහෝ ශානරවල නාට්‍ය ඔහු අඛණ්ඩව නිෂ්පාදනය කළේය. ලෝකය තනි යායක් මහගමසේකරගේ ප්‍රබුද්ධ කාව්‍ය සංග්‍රහය ඇසුරෙන් මනෝරත්න නිර්මාණය කරන ලද මෙහි මාදනී මල්වත්ත හා මනෝරත්න ඇතුළු අවශේෂ නළු නිළියෝ රැසක් රංගනයෙන් සහභාගි වූහ. මෙහි සංගීතය නිර්මාණය කරන ලද්දේ ප්‍රවීණ සංගීතඥ නවරත්න ගමගේයි. 1980 සිට 2016 දක්වා අඛණ්ඩව වසර 26 තුළ ඔහු නාට්‍ය 15කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් නිර්මාණය කළේය. එක්දහස් නවසිය තිස් ගණන්වල සිදු වුණු සංගීත ශිල්පීන් පිළිබඳ කියැවෙන හඬ නිහඬ නාට්‍යයේ රෝද පුටුවකට වී කාලය ගත කරන සංගීත ශිල්පියකුගේ ජීවිතයේ අවසානය ගැන කියැවෙන්නක්. ඔහු නිර්මාණය කරන ලද අවසාන නාට්‍යය වන මෙහි ඩබ්ලිව්. ජයසිරි, ලක්ෂ්මන් මෙන්ඩිස්, සංජීව දිසානායක, රවීන්ද්‍ර යසස්, ලංකා බණ්ඩාරනායක, ෆර්නි රෝෂිනී, ගංගා පරණවිතාන යන නළු නිළියන් රඟපෑමෙන් සහය වෙති.

එතැන් පටන් මනෝරත්න නාට්‍ය 80කට අධික සංඛ්‍යාවක රඟපෑ අතර ඔහුගේම නාට්‍ය එකොළහක් අධ්‍යක්ෂණය කළේය. ඔහුගේ අන්දරේලා නාට්‍යයට 1995 වසරේ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානය හිමි වූ අතර ඉන්පසුව ''ගුරු තරුව'' 1996 වසරේ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබීය.

2014 දී මනෝරත්න විසින් "දවස් පහලොස් දහ" නමින් නාට්‍ය උළෙලක රඟ පෑ අතර එය විවිධ කාල පරිච්ඡේද සහ ගැටළු නියෝජනය කරමින් මනෝරත්න විසින්ම නිෂ්පාදනය කරන ලද නාට්‍ය අටක එකතුවක් ප්‍රදර්ශනය කළේය. ලෝකය තනි යායක්, සෙල්ලම් නිරිඳු, තලමල පිපිලා, බූරුවා මහත්තයා, ගුරු තරුව, අන්දරේලා, පුත්‍ර සමාගම එම වේදිකා නාට්‍ය අටයි.

රූපවාහිනී වෘත්තිය
මනෝරත්න සිය රූපවාහිනී ජීවිතය ආරම්භ කළේ පරාක්‍රම නිරිඇල්ලගේ ඇබැද්දිය නාට්‍යයෙන්. ඉන්පසුව දූ දරුවෝ, සින්දුයි බින්දුයි, ගම්පෙරළිය වැනි මාලා රැසක් හරහා ඔහු තම හැකියාව ප්‍රදර්ශනය කළේය. දූ දරුවෝ ටෙලිනාට්‍යයේ "පුන්සිරි" ලෙස ඔහු කළ රංගනය අතිශයින් ජනප්‍රිය විය. ඔහු බෝඩිම ටෙලිනාට්‍යයේ සහ "රම්‍ය සුරම්‍ය" ටෙලිනාට්‍යයේ කළ හාස්‍ය චරිත අතිශයින් ජනප්‍රිය විය. 2005 දී මනෝරත්න ශ්‍රී ලාංකේය ටෙලිනාට්‍ය ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට ත්‍රිත්ව චරිත නිරූපණය කළේ ඔහු විසින්ම අධ්‍යක්ෂණය කර තිර රචනය කරන ලද තුන්පත් රටාවක ලස්සන නම් වූ කුඩා නාට්‍යයක සමගය. 2006 දී ඔහු මගේ කවිය මට දෙන්න කතා මාලාව අධ්‍යක්ෂණය කළේය.

රංගනයට අමතරව සෙක්කු ගෙදර, රන්සිරිගේ සංග්‍රාමය, මගේ කවිය මට දෙන්න, ඊයේ අද සහ හෙට වැනි රූපවාහිනී කතාමාලා රැසක් ද මනෝරත්න අධ්‍යක්ෂණය කළේය. මේ අතරම තාත්තේ අපි ආවා, බාප්පගේ පැමිණිම, ඇගේ අවුරුද්ද, රජ තුන් කට්ටුව, නිදහස, සීට්ටුව, දෙන්න දෙමල්ලෝ, සතුරු මිතුරු, දුප්පතුන්ද ආදරය කරති, සන්තාපය සහ බුද්ධ පුත්‍ර වැනි ඒකාංගික ටෙලිනාට්‍ය ද අධ්‍යක්ෂණය කළේය.

චිත්‍රපටකරණය
1979 වසරේ තිලකා සහ තිලකා චිත්‍රපටයේ සුළු චරිතයකින් සිය සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කළ මනෝරත්න ඉන්පසුව වෘත්තීය සිනමා රංගනයට පිවිසියේ 1979 වසරේ ටයිටස් තොටවත්ත අධ්‍යක්ෂණය කළ හඳයා චිත්‍රපටිය හරහාය. එතැන් සිට, ඔහු නාට්‍ය, ආදර, ත්‍රාසජනක සහ හාස්‍යජනක ප්‍රභේද ගණනාවක් හරහා චිත්‍රපට 30 කට වැඩි ගණනක රඟපා ඇත. නාට්‍ය ජීවිතයට ඔහු කළ දැවැන්ත දායකත්වය නිසාම ඔහු කලාසුරි සහ කලා කීර්ති සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබූවෙකි. ඔහුගේ කැපී පෙනෙන චිත්‍රපට අතරට සූරිය අරණ, හෝ ගානා පොකුණ, භේරුන්ඩ පක්ෂියා සහ වලාපටල ඇතුළත් වේ, එහිදී ඔහු බොහෝ උත්සවවලදී හොඳම නළුවා සහ හොඳම සහාය නළුවා ලෙස මනෝරත්නයන් සම්මාන ලැබීය.

අසනීපය සහ මරණය
මනෝරත්න කලක සිට මොළයේ පිළිකාවකින් පීඩා වින්දේය. 2018 නොවැම්බර් 13 වන දින, ඔහු කොළඹ පෞද්ගලික රෝහලකට පස්වරු 2.00 ට ඇතුළත් කර මොළයේ ගෙඩියක් සඳහා ශල්‍යකර්මයකට භාජනය කරන ලදී. ශල්‍යකර්මයෙන් පසුව අසනීප තත්ත්වය උත්සන්න වූ විට කෙටි කාලයක් නාට්‍යවල වැඩ කළා. ඔහු 2019 මැද භාගයේ සිට මහරගම අපේක්ෂා පිළිකා රෝහලෙන් දිගටම වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා ගත්තේය. 2020 ජනවාරි 12 වන දින ඔහු රෝහලේ ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටියදී මිය ගියේය. අවසන් කටයුතු 2020 ජනවාරි 15 වන දින සිදු කර බොරලැස්ගමුවේදී ආදාහනය කරන ලදී.

රංගන කුසලතා

කැපී පෙනෙන වේදිකා නාට්‍ය

අහස් මාලිගා
අන්දරේලා
අන්දිරාලේ නාඩගම
අංගාර ගඟ ගලා බසී
අපේ පාන්ති කාමරය
අපි ගෙවන්නේ නෑ
අසාත මන්තරේ
ඇස්ෆා ගුඩුං
බුරුව මහත්තයා
චිත්‍රගේ ප්‍රේම කතාව
දෙබිඩ්ඩෝ
දිවෙස් හෙළනු මැන
දොන් ජුවාන්
දුන්න දුනු ගමුවේ
ද්විත්ව
එලොව ගිහින් මෙලොව ආවා
ගජමන් පුවත
ගුරු තරුව
හඳ නිහඬ
හිරු නැති ලොව
හොරු සමඟ හෙළුවෙන්
ජසයා සහ ලෙන්චිනා
කනේරු මල්
ලෝකය තනි යායක්
ලුසින්ඩේ
මල වළලු
මා වනි බිලින්ද
මධුර ජවනිකා
මධුර පුර
මඟුල් ප්‍රස්ථාව
මහා ගිරි දඹ
මහේ හේනේ කතාව
මහ හේනේ රීරි යකා
මහාසාර
මකරා
මනමේ
මායාදේවි
මේඝා
මෝදර මොල
නාග ගුරුලා
නරි බෑනා
නරිය සහ කේජු
නෙළුම් පොකුණ
ඔත්තුකාරයා
පේමතො ජායති සෝකෝ
පෙරහර එනවෝ
පොකුරු වැස්ස
පුත්‍ර සමාගම
රාස්ස සහ පරස්ස
රත්තරන් ප්‍රතිනිර්මාණය
රටු හට්ටකාරි
රයිනෝසිරස්
සහතික නොකල මරණයක්
සඳ ගිර
සපිරිවර මතින්
සත සහ සතා
සතුරු මිතුරු
සෙල්ලම් නිරිඳු
සේරාදේ සීතා
සිහින සප්පුව
සිංහබාහු
සිරි සඟබෝ
සොක්‍රටීස්
සුභසාධක''සුභ සහ යසසුද්දෙක් ඔබ අමතයිසුදු රෙදි හොරුතාරාවෝ ඉගිලෙතිතවත් උදේසනක්තල මල පිපිලාඋක්දඬු ගින්න'වාසුදේව'වෙස්සන්තරයාත්‍රාතෝරාගත් රූපවාහිනී කතාමාලා

 ඇබැද්දිය අරුංගල්බෝඩිමබුමුතුරුණු'දෙයියෝ සාක්කි'
 දෙවෙනි යුද්ධය දෙවෙනි ගමන දූ දරුවෝ දොරටු රකින්නෝ දුම්රිය අන්දරයඊයේ අද සහ හෙට'
ගල් පිළිමය සහ බොල් පිළිමය
 ගජමන් නෝනා
ගම්පෙරළිය
ගංගා සහ නිශ්ශංක
හත් පන
 හිරු සඳු හමුවේ
'හිරුට මුවාවෙන්'
ඉරට හඬන මල් 2
 ජීවිතය දකින්න
කන්දේ ගෙදර
මඩොල් දූව
 මගේ කවිය මට දෙන්න
මැණික් නදිය ගලා බසී
මන් නැතිදා
 මිනිස්සු
මොරගිරි කන්ද"නොමැරෙනා මිනිත්තුනොපිපෙන මල් පස්සේ ගෙනා මනමාලි (1989)පටීලගේ කතාව පවර මෙනුවරපුංචි පැටවු රම්‍ය සුරම්‍යරන්කැටි දෝණි රෝද හතරේ මනමාලයාසබඳ එළියස්සකිසඳ එළියස්සමනලී සඳ අමාවකයිසඳර වන්දනාසසර සඳසරදියෙල් සෙදෝනාසෙනෙහසට අමන්ත්‍රානායකසිඳුයි බින්දුයිසූරිය කුසුම තුන්පත් රටක ලස්සන උතුවන්කන්දේ සූර සරදියෙල් වීදුරු මල් විනිවිඳිමිවිසිතුන්වෙනි හෝරාව වලාකුළු වනබිමේ සිරකරුවෝ වර්ණවැටත් නියරත් වැටෙන් එහාගුවන්විදුලි නාට්‍යයන්
  තරුවංසරණයි
  බෂ්මන්තර

කතුවරයකු ලෙසදොළොස් මහේ පහනදවස තවමත් තරුණයිමිනිහට නින්ද යන්ඩ ඇතිපියදාස සහ කුමාරියසිඳු බිංදුසිංහල නාට්‍යයේ ප්‍රසංගික කලාත්මක වර්ධනයවහි එනතුරුචිත්‍රපට

සම්මාන
ඔහු දේශීය වේදිකා නාට්‍ය උළෙලවල් සහ රූපවාහිනී උත්සවවලදී රංගනය සහ අධ්‍යක්ෂණය යන දෙඅංශයෙන්ම සම්මාන කිහිපයක් දිනාගෙන ඇත.
 රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන - ඔහුගේ "අන්දරේලා" සහ "ගුරු තරුව" කෘති දෙක සඳහා
 මනෝරත්නගේ ''තලමල පිපිලා'' පිටපත අ.පො.ස. සා.පෙළ විෂය නිර්දේශය සඳහා නියම කර ඇත.

රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන

|-
|| 1974 ||| රතු හැට්ටකාරි || හොඳම නළුවා ||
|-
|| 1985 ||| පුත්‍ර සමාගම || හොඳම නළුවා ||
|-
|| 1988 ||| තලමල පිපිලා || හොඳම නළුවා ||
|-
|| 1988 ||| තලමල පිපිලා || හොඳම අධ්‍යක්ෂණය ||
|-
|| 1988 ||| තලමල පිපිලා || හොඳම පිටපත ||
|-
|| 1990 ||| සොක්‍රටීස් || හොඳම නළුවා ||
|-
|| 1991 ||| ද්විත්ව || හොඳම නළුවා ||
|-
|| 1993 ||| අන්දරේලා || හොඳම පිටපත ||
|-
|| 1995 ||| අන්දරේලා || හොඳම නාට්‍ය ||
|-
|| 1996 ||| ගුරු තරුව || හොඳම පිටපත ||
|-
|| 1996 ||| ගුරු තරුව || හොඳම නාට්‍ය ||

සරසවිය සම්මාන

|-
|| 1988 ||| මංගල තෑග්ග || හොඳම සහය නළුවා ||
|-
|| 2004 ||| සුදු කළුවර || හොඳම සහය නළුවා ||
|-
|| 2007 ||| භේරුණ්ඩ පක්ෂියා || හොඳම සහය නළුවා ||
|-
|| 2015 ||| හෝ ගානා පොකුණ || හොඳම සහය නළුවා ||

රයිගම් ටෙලීස්

|-
|| 2009 ||| අරුන්ගල් || හොඳම නළුවා ||
|-
|| 2013 ||| කලාවට කල සේවය || ප්‍රතිභා ප්‍රභා සම්මානය ||

සුමති සම්මාන

|-
|| 2002 ||| සඳ අමාවකයි || හොඳම නළුවා ||
|-
|| 2004 ||| රම්‍යා සුරම්‍යා || හොඳම පිටපත ||

හිරු රන් සිනමා සම්මානය

|-
|| 2016 ||| හෝ ගානා පොකුණ || හොඳම විකට නළුවා ||

දෙරණ සිනමා සම්මාන

|-
|| 2016 ||| හෝ ගානා පොකුණ || හොඳම සහය නළුවා ||

සිග්නීස් සම්මාන

|-
|| 1988 ||| මංගල තෑග්ග || හොඳම සහය නළුවා ||
|-
|| 2016 ||| හෝ ගානා පොකුණ || හොඳම සහය නළුවා ||

ජනාධිපති සිනමා සම්මාන

|-
|| 2006 ||| භේරුණ්ඩ පක්ෂියා || හොඳම සහය නළුවා ||
|-
|| 2017 ||| හෝ ගානා පොකුණ'' || හොඳම සහය නළුවා ||

යොමුව

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යක්ෂවරු
සිංහල ජනයා

ජයලත් මනෝරත්න


Ospitalierii Sfântului Spirit sunt membrii unui ordin călugăresc catolic înființat în evul mediu, cu scopul îngrijirii bolnavilor și nevoiașilor. Idealul ordinului a avut  de la început în vedere ajutorarea săracilor, orfanilor și bolnavilor. Ospitalierii au găzduit în spitalele lor și pe călătorii pelerini.

Istoric
Ordinul a luat naștere între anii 1170-1175 la Montpellier. Frăția ospitalieră a lui Guido de Montpellier, dedicată îngirjirii bolnavilor și nevoiașilor, a fost confirmată în anul 1198 de papa Inocențiu al III-lea și recunoscută ca ordin. Cel târziu în anul 1204 comunitatea a adoptat regula sfântului Augustin. Papa a transferat acestui ordin o biserică din Roma, cunoscută în prezent ca Santo Spirito in Sassia.

Ordinul a inclus în statutele sale unele elemente specifice ordinelor ospitaliere cavalerești. Frații ospitalieri își asumau printr-un vot (jurământ) special serviciul spitalicesc.

În anul 1298 ospitalierii Sf. Spirit au deschis Spitalul Sf. Spirit din Sibiu, primul spital de pe teritoriul actual al României.

Note

Ordine religioase
Istoria medicinei

Ospitalierii Sfântului Spirit


Beidenfleth er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Wilstermarsch i den sydvestlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Beidenfleth ligger i Metropolregion Hamburg, omkring fire kilometer nordøst for Elben i Wilstermarsken, på vestbredden af floden Stör, og der er en lystbådehavn, Beidenflether Hafen. Vandløbene Altenfelder Wettern og Groß-Kampen-Wettern løber gennem kommunen og munder ud i Stör.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Beidenfleth


Cards Against Humanity er et selskabsspil, som er udgivet i flere engelsksprogede versioner. Det består af sorte spørgsmålskort og hvide svarkort. Spillet går ud på, at spillerne ved brug af de hvide kort skal finde det mest passende svar på det stillede spørgsmål. Spillet indeholder:
90 sorte spørgsmålskort
460 hvide svarkort
et sæt spilleregler

Flere spil, herunder det danske Det dårlige selskab, er inspireret af Cards Against Humanity.

Hawaii 2
Hawaii 2, også kendt under navnet Birch Island, er en privat ø i søen St. George Lake nær byen Liberty, Maine i USA. Den blev købt i oktober 2014 af firmaet bag Cards Against Humanity.

Spil og lege

Cards Against Humanity


Papilio echerioides est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente dans la plus grande partie de l'Afrique subsaharienne : Cameroun, Guinée équatoriale, Angola, République démocratique du Congo, Soudan, Éthiopie, Ouganda, Rwanda, Kenya, Tanzanie, Malawi, Zambie, Mozambique, Zimbabwe, Afrique du Sud et Eswatini. Elle vit dans les forêts de montagnes, de 250 à 2400 m d'altitude.

Description

Imago
Il y a un fort dimorphisme sexuel. Chez les deux sexes l'envergure est d'environ 7 cm.

À l'avers les ailes du mâle sont noires. Les ailes antérieures portent une bande blanche morcelée qui s'amincit vers l'apex et parfois quelques macules blanches à l'apex. Les ailes postérieures sont arrondies, sans queues. Elles portent une large bande blanche dans la région discale et une série de petites macules blanches marginales. Au revers les ailes sont marron foncé. Les ailes antérieures portent la même bande blanche qu'à l'avers mais celle-ci est plus estompée à l'apex. Les ailes postérieures ont des motifs similaires à ceux de l'avers, mais la bande discale est en partie estompée, les veines noires sont plus visibles, et l'aire basale est orangée avec quelques macules noires.La femelle imite à l'avers Amauris echeria, un papillon immangeable, mais lorsqu'elle est au repos, avec les ailes refermées, elle ressemble à Acraea aganice, une autre espèce au goût désagréable pour les prédateurs. Il s'agit d'un exemple remarquable de double mimétisme.

À l'avers les ailes sont noires ou marron foncé. Les ailes antérieures portent trois macules blanches, une dans la cellule, une au-dessus de la cellule et une dans la partie discale, ainsi que des macules blanches arrondies submarginales. Les ailes postérieures sont arrondies, sans queues. Elles portent une large macule crème dans la partie discale, des macules blanches, petites et arrondies, submarginales et des macules blanches marginales. Au revers les ailes sont marron foncé. Les motifs des ailes antérieures sont les mêmes, mais les ailes sont légèrement plus claires à l'apex. Les motifs des ailes postérieures sont similaires à ceux de l'avers, mais la macules crème est estompée et les ailes sont orangée dans l'aire basale, avec quelques macules noires.

Juvéniles
Chez la sous-espèce echerioides les œufs sont sphéroïdes, avec une base aplatie. Ils sont jaune pâle avec quelques points brun rouge et mesurent 1,2 mm de diamètre pour 1 mm de haut. Les chenilles éclosent au bout de cinq jours.

Les chenilles mesurent 3 mm de long lors de l'éclosion, elles sont alors noires avec les 1er et 2ème segments blancs et portent des épines. Au 2ème et 3ème stade elles sont marron clair et les épines sont plus courtes. Au 4ème stade elles deviennent verdâtre, verruqueuses, avec des marques blanches qui les font ressembler à des fientes d'oiseaux. Les épines ont disparues sauf une paire de courtes cornes à l'arrière du corps et une autre sur la tête. Au stade final les chenilles atteignent 32 mm de long. Elles deviennent vertes mais le dessous du corps et les flancs sont brunâtre. La partie brunâtre se prolonge vers le haut à deux endroits, vers l'avant du corps et vers le milieu. La chenille porte une courte paire de cornes sur la tête. L'osmeterium est rose vif.

La chrysalide est fixée à son support par son crémaster et maintenue tête en haut par une ceinture de soie. Elle est très arquée, avec une paire de protubérances pointues sur la tête. Sa couleur dépend du lieu de la nymphose et lui permet de se camoufler.

Écologie
La femelle pond ses œufs isolément sur la plante-hôte, au revers des feuilles. Les plantes-hôte connues pour cette espèces sont Clausena anisata, Vepris lanceolata, Zanthoxylum asiatica, Zanthoxylum capense et les espèces des genres Citrus et Teclea.

Les chenilles se nourrissent des feuilles de la plante-hôte. Comme toutes les espèces de Papilionides elles portent derrière la tête un osmeterium, organe fourchu qu'elles déploient pour faire fuir les prédateurs. Le stade larvaire dure 35 jours et comprend cinq stades. La chrysalide est fixée à son support par son crémaster et maintenue tête en haut par une ceinture de soie. L'imago émerge au bout de deux semaines environ.

Le vol paraît faible comparé à d'autres Papilionides, spécialement chez la femelle. Les deux sexes volent bas, rarement à plus de deux mètres de haut. Les femelles restent dans les sous-bois sombres et les mâles patrouillent à la lisière des forêts. Les deux sexes se nourrissent du nectar des fleurs, particulièrement des fleurs d'Impatiens et les mâles boivent parfois dans les mares de boue. Les mâles sont également attirés par le crottin et les bouses de vaches.

Chez P. echerioides echerioides les adultes sont présents de septembre à avril, avec un pic d'émergence en septembre et octobre. Dans la province du Cap-Oriental il y a deux générations, une en novembre et une de janvier à mars.

Habitat et répartition
Papilio echerioides est présent dans la plus grande partie de l'Afrique subsaharienne : Cameroun, Guinée équatoriale, Angola, République démocratique du Congo, Soudan, Éthiopie, Ouganda, Rwanda, Kenya, Tanzanie, Malawi, Zambie, Mozambique, Zimbabwe, Afrique du Sud et Eswatini. L'espèce vit dans les forêts de montagnes, de 250 à 2400 m d'altitude.

Systématique
L'espèce Papilio echerioides a été décrite pour la première fois en 1868 par l'entomologiste Roland Trimen dans Transactions of the Entomological Society of London. Elle est l'espèce type d'un groupe de quatre espèces de Papilio d'Afrique subsaharienne. Les autres espèces du groupe sont P. fuelleborni, P. sjoestedti et P. jacksoni.

Sous-espèces

 P. echerioides echerioides : Afrique du Sud (Limpopo, Mpumalanga, KwaZulu-Natal, Cap-Oriental), Eswatini
 P. echerioides ambangulu : Tanzanie
 P. echerioides chirindanus : Mozambique (Mont Gorongosa); Zimbabwe (est)
 P. echerioides homeyeri : Angola, République démocratique du Congo (Lomami, Shaba, Lualaba, Tanganyka), Tanzanie (sud-ouest), Zambie (nord)
 P. echerioides joiceyi : Soudan (sud), Ouganda, Kenya (ouest), Tanzanie (ouest), Rwanda, République démocratique du Congo (Nord-Kivu).
 P. echerioides kiellandi : Kenya (sud), Tanzanie (nord).
 P. echerioides leucospilus : Éthiopie (montagnes au south-est de la Vallée du Grand-Rift).
 P. echerioides nioka : République démocratique du Congo (Ituri)
 P. echerioides nyiro : Kenya (nord-ouest)
 P. echerioides oscari : Éthiopie (montagnes à l'ouest de la Vallée du Grand-Rift).
 P. echerioides pseudowertheri : Tanzanie (est et sud-est).
 P. echerioides shirensis : Malawi (sud – hauts plateaux de la Shire), Mozambique
 P. echerioides wertheri : Kenya (est); Tanzanie (est and nord)
 P. echerioides zoroastres : Cameroun, Guinée équatoriale (Bioko), République démocratique du Congo

Papilio echerioides et l'Homme

Nom vernaculaire
L'espèce est appelée en anglais "White-banded Sash" et "White-Banded swallowtail".

Menaces et conservation
Papilio echerioides est considéré comme non menacé par l'UICN. Son aire de répartition est vaste. L'espèce est inégalement répartie, mais de nombreuses sous-populations sont importantes et se semblent pas menacées.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Afrique
Lépidoptère décrit au XIXe siècle
Faune d'Afrique australe
Faune d'Afrique de l'Est
Faune d'Afrique centrale
Faune d'Afrique de l'Ouest

Papilio echerioides


Amédée Denault (né le 14 septembre 1870 à Saint-Timothée et décédé le 22 avril 1939 à Québec), était un journaliste, poète et homme de lettres canadien-français.

Il signait parfois J.-M.-A. Denault, et employait divers pseudonymes : Jules Saint-Elme (le plus fréquent), Jehan Dutaillis et Marc Hassin.

Rédacteur à La Minerve de Montréal, il a aussi été directeur d'importants périodiques du Québec dont Le Monde illustré et Le Pionnier de Sherbrooke. De même, il a fondé et édité L'Ami du colon, devenu le Le Pionnier de Nominingue. On lui doit le recueil de poésie Lueurs d'aurore, publié à Montréal en 1894.

En 1902, l'équipe du journal Les Débats signale qu'elle avait vécu des frictions avec Denault et son collègue Louis-Gaspard Robillard, qui auraient vraisemblablement contribué à la disparition du Pionnier de Sherbrooke.

Des liens entre Amédée Denault et l'antisémitisme ont parfois été effectués, celui-ci ayant soutenu les combats des journaux contre les juïfs et ayant assisté à des évènements antisémites. Cet antisémitisme serait attribuable à sa connivence avec la droite religieuse catholique. Denault aurait par ailleurs fait du Pionnier de Nominingue un organe de propagande de l'Action sociale catholique, que le Congrès juif canadien a déjà qualifié de « réseau antisémitique très dangereux ».

Références

Journaliste québécois
Naissance en septembre 1870
Décès en avril 1939
Décès à 68 ans

Amédée Denault


قائمة بالأبطال في بطولة 1969 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

 رود لافر هزم  توني روتشي 7-9 6-1 6-3 6-2

فردي سيدات

 مارغريت كورت هزم  نانسي ريتشي 6-2 6-2

زوجي رجال

 كين روزوال و فريد ستول هزم  تشارلي باساريل و دينيس رالستن 2-6 7-5 13-11 6-3

زوجي سيدات

 فرانسيس دور و دارلين هارد هزم  مارغريت كورت و فيرجينا ويد 0-6 6-4 6-4

زوجي مختلط

 مارتي رايسن و مارغريت كورت هزم  دينيس رالستن و فرانسيس دور 7-5 6-3

الشباب

فردي أولاد
بدأت هذه البطولة في 1973

فردي بنات
بدأت هذه البطولة في 1974

زوجي أولاد
بدأت هذه البطولة في 1987

زوجي بنات
بدأت هذه البطولة في 1987

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1969
ولاية نيويورك في 1969
أحداث أغسطس 1969 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1969 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
كرة المضرب في 1969
كرة مضرب أمريكية في 1969

أمريكا المفتوحة 1969


Das Zollamt Rotersand in Lehe (Bremerhaven) steht an der Franziusstraße 1, am Ende der Rickmersstraße und der Bürgermeister-Smidt-Straße (der früheren Kaiserstraße). Es war die Haupteinfahrt zum Kaiserhafen und zum Nordhafen. Der Güterverkehr wird heute über Speckenbüttel geleitet. Benannt ist das Amt nach dem Leuchtturm Roter Sand. Die städtische Straßenbahn fuhr am Amt eine eingleisige Kurve von der Rickmersstraße in die Bürger (siehe nebenstehenden Gleisplan).
>
Das Bauwerk wurde 2009 unter Bremer Denkmalschutz gestellt.

Gebäude

Von 1935 bis 1936 wurde das Zollamt Rotersand gebaut. Der Grund waren die Olympischen Spiele in Berlin, zu denen viele ausländische Gäste per Schiff erwartet wurden. "Das Tor zur Welt", wie Bremerhaven auch genannt wurde, war schon zuvor für Millionen Menschen vor der Auswanderung nach Amerika die letzte Station in Deutschland.

Das zweigeschossige, repräsentative, rotsteinsichtige Gebäude am Eingang zum Zollbezirk der damaligen Kaiserhäfen, hatte eine große Schalterhalle im Inneren. Ein Wandgemälde zeigte die Stadtsilhouette von Bremen. Auch die modernen Einbauten aus jüngerer Zeit bewahren den ursprünglichen Gesamteindruck.

Die Architektur ist typisch für die Bauten in Hafenstädten der 1920er und 1930er Jahre. Das Zollamt Rotersand als Funktionsbau zeigt eine Reihe von modernen Gestaltungsmerkmalen der Zwischenkriegszeit. Modern und zeitgemäß ist die halbrunde Ausbildung eines Erkers an der Ecke zur Rickmersstraße oder die Zusammenfassung der Obergeschossfenster zur Franziusstraße durch eine horizontale Gliederung der Ausmauerung des Verblendmauerwerks. Das Gebäude ist mit einem damals üblichen, konservativen Walmdach versehen worden. Am Eingang von der Hafenseite zur Schalterhalle befindet sich an der Ecke die Keramik eines rechts blickenden Reichsadlers mit der Jahreszahl 1936. 2010 wurde der äußere Bereich der Zollabfertigung wegen häufiger Staus umgebaut.

Zollanschluss

Bremerhaven war wie Bremen nach der Gründung 1827 als unabhängiger Staat vom Zoll verschont. Die Unterweser war Zollausland. Auch nach dem 1833 gegründeten Deutschen Zollverein  des  Deutschen Bundes bildeten die Städte Hamburg und Bremen sowie Bremerhaven und Geestemünde ein Zollausschlussgebiet. Erst 1888 wurden diese Bereiche durch ein Reichsgesetz an das Zollinland des Reiches angeschlossen. Der vier Meter hohe Bretterzaun zwischen Bremerhaven und Lehe verschwand. Die Bremerhavener Häfen blieben weiterhin als Freihafengebiet Zollausland mit einer überwachten Zollgrenze und Zollämtern.

Literatur
 Harry Gabcke, Renate Gabcke, Herbert Körtge und Manfred Ernst: Bremerhaven in zwei Jahrhunderten; Band I bis III von 1827 bis 1991. Nordwestdeutsche Verlagsgesellschaft, Bremerhaven 1989/1991, ISBN 3-927857-00-9,  ISBN 3-927857-37-8, ISBN 3-927857-22-X.
 Nils Aschenbeck und Dirk Peters: Zeit – Räume. Industriearchitektur zwischen Elbe und Weser 1840–1970. Bremerhaven 1997.

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Bremerhaven
Erbaut in den 1930er Jahren
Umgenutztes Bauwerk in Bremerhaven
Lehe (Bremerhaven)
Backsteinarchitektur
Architektur im Nationalsozialismus
Zollgeschichte

Zollamt Rotersand


An Nervilia apiculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Nervilia apiculata in nahilalakip ha genus nga Nervilia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nervilia

Nervilia apiculata


معركة برايتنفلد جرت في 17 سبتمبر 1631، بالقرب من مدينة لايبزش الساكسونية، في إطار المرحلة السويدية من حرب الثلاثين عاما. ألحقت فيها القوات البروتستانتية تحت قيادة غوستاف أدولف ملك السويد هزيمة حاسمة بالجيش الكاثوليكي بقيادة الكونت تيلي. أكد هذا الانتصار مهارة ملك السويد التكتيكية الكبيرة، وقاد العديد من الدول البروتستانتية الألمانية إلى التحالف مع السويد ضد الرابطة الكاثوليكية والإمبراطور.

مراجع

أوروبا في 1631
الإمبراطورية الرومانية المقدسة في 1631
ساكسونيا في القرن 17
تاريخ لايبزيغ
غوستاف الثاني أدولف
معارك الإمبراطورية الرومانية المقدسة
معارك السويد
معارك تشمل ساكسونيا
برايتنفلد
معارك في ساكسونيا
نزاعات في 1631

معركة برايتنفلد


307P/LINEAR je periodični komet iz Jupiterove obitelji kometa.

Izvori

Kometi

307P/LINEAR


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Žitavce enthält die fünf nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Žitavce im Okres Nitra.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Zitavce


Aceasta este o listă de edituri de literatură științifico-fantastică, de literatură fantastică, de ficțiune speculativă, studii, eseuri și enciclopedii dedicate domeniului:

Vezi și
 Listă de edituri de literatură fantastică
 Listă de edituri de literatură de groază

Științifico-fantastic
 *
Liste de edituri

Listă de edituri de literatură științifico-fantastică


الحمورية بفتح الحاء ومد الميم مع تشديدها. هو أحد أنواع التمور التونسية، يكون بسره أحمر وتمره أسود، ويعتبر من الرطب وينضج في شهر أكتوبر.

تمور تونسية
نخيل

الحمورية


Marija Angelović Antunović (Subotica, 15. veljače 1954.), vojvođanska džudašica, zaslužna športašica Jugoslavije. Članica džudo kluba Spartak.

Životopis
Rođena u Subotici u hrvatskoj obitelji, kći Sándora i Roze rođ. Evetović. Diplomirala srednju školu u Subotici. Članica džudo kluba Spartak, 13 godina, od 1970. godine. Za jugoslavensku reprezentaciju nastupala od 1974. do 1981. godine. Od prestanka aktivne borilačke karijere 1983. bavi se treniranjem džudaša. Članica JKSZ. Natjecala se u kategoriji od 61 kilograma i bila državna prvakinja 1967., 1977., 1978., 1979., 1980., 1981. i 1982. godine, a od 1978. do 1981. godine bila je nepobjediva u državi. Sudjelovala na dva europska prvenstva, 1976. i 1981. na kojima je osvojila srebrne medalje. Marija je govorila da svoj uspjeh duguje svojim trenerima Milošu Ignjatoviću i Slavku Bašiću.

U svibnju 2007. godine dobila je nagradu Ključevi Subotice, zajedno s ostalim subotičkim športskim velikanima. Dobitnica pokrajinske Nagrade Jovan Mikić Spartak i Zlatne značke SOFK Jugoslavije.

Izvori

Hrvatski džudaši
Vojvođanski Hrvati
Životopisi, Subotica

Marija Angelović Antunović


A number of military citadels are known to have been constructed underground in central London, dating mostly from the Second World War and the Cold War. Unlike traditional above-ground citadels, these sites are primarily secure centres for defence coordination.

A large network of tunnels exists below London for a variety of communications, civil defence and military purposes; however, it is unclear how these tunnels, and the various facilities linked to them, fit together, if at all. Even the number and nature of these facilities is unclear; only a few have been officially admitted to.

Pindar
The most important military citadel in central London is Pindar, or the Defence Crisis Management Centre. The bunker is deep beneath the Ministry of Defence on Whitehall. Construction took ten years and cost £126.3 million. Pindar became operational in 1992, two years before construction was complete. Computer equipment was much more expensive to install than originally estimated as there was very little physical access to the site.

Pindar's main function is to be a crisis management and communications centre, principally between the MOD headquarters and the actual centre of military operations, the Permanent Joint Headquarters in Northwood. It is reported to be connected to Downing Street and the Cabinet Office by a tunnel under Whitehall. Despite rumours, Armed Forces Minister Jeremy Hanley told the House of Commons on 29 April 1994 that "the facility is not connected to any transport system".

Although the facility is not open to the public, it has had some public exposure. In Fighting the War, a BBC documentary on the Iraq conflict broadcast in 2003, BBC cameras were allowed into the facility to film a small part of a teleconference between ministers and military commanders. Also, in 2008 the British photographer David Moore published his series of photographs The Last Things, widely believed to be an extensive photographic survey of Pindar. His photographs show that it has stores including toothpaste, toothbrushes, and mouthwashes. It has bunks for up to 100 military officers, politicians and civilians as well as communication facilities, a medical centre and maps.

The name Pindar is taken from the ancient Greek poet, whose house alone was left standing after Thebes was razed in 335 BC.

Admiralty Citadel

The Admiralty Citadel, London's most visible military citadel, is located just behind the Admiralty building on Horse Guards Parade. It was constructed in 1940–1941 as a bomb-proof operations centre for the Admiralty, with foundations  deep and a  thick concrete roof. It is also linked by tunnels to government buildings in Whitehall.

Sir Winston Churchill described it in his memoirs as a "vast monstrosity which weighs upon the Horse Guards Parade" – and Boston ivy has been encouraged to cover it in an apparent attempt to soften its harsh appearance. Its brutal functionality speaks of a very practical purpose; in the event of a German invasion, it was intended that the building would become a fortress, with loopholed firing positions provided to fend off attackers.

In 1992 the Admiralty communications centre was established here as the stone frigate HMS St Vincent, which became MARCOMM COMCEN (St Vincent) in 1998. The Admiralty Citadel is still used today by the Ministry of Defence.

Cabinet War Rooms

The only central London citadel currently open to the public is the Cabinet War Rooms, located in Horse Guards Road in the basement of what is now HM Treasury. This was not a purpose-built citadel but was instead a reinforced adaptation of an existing basement built many years before.

The War Rooms were constructed in 1938 and were regularly used by Winston Churchill during World War II. However, the Cabinet War Rooms were vulnerable to a direct hit and were abandoned not long after the war. The Cabinet War Rooms were a secret to all civilians until their opening to the public in 1984. They are now a popular tourist attraction maintained by the Imperial War Museum.

The section of the War Rooms open to the public is in fact only a portion of a much larger facility. They originally covered three acres (1.2 hectares) and housed a staff of up to 528 people, with facilities including a canteen, hospital, shooting range and dormitories. The centrepiece of the War Rooms is the Cabinet Room itself, where Churchill's War Cabinet met.

The Map Room is adjacent, from where the course of the war was directed. It is still in much the same condition as when it was abandoned, with the original maps still on the walls and telephones and other original artefacts on the desks. Churchill slept in a small bedroom nearby. There is a small telephone room (disguised as a toilet) down the corridor that provided a direct line to the White House in Washington DC, via a special scrambler in an annexe basement of Selfridges department store in Oxford Street.

Q-Whitehall
Q-Whitehall is the name given to a communications facility under Whitehall.

The facility was built in a 12 ft (3.7 m) diameter tunnel during World War II, and extends under Whitehall. A similar facility was constructed in a tunnel that ran parallel to the Aldwych branch of the Piccadilly Line and was known as Trunks Kingsway (Kingsway Telephone Exchange). The project was known as 'Post Office scheme 2845'. A detailed description, with photographs, was published just after the war in the January 1946 edition of The Post Office Electrical Engineers' Journal.

Sites equipped with unusual amounts of GPO/BT telecommunications plant are given a BT site engineering code. This site's code was L/QWHI.

The site provided protected accommodation for the lines and terminal equipment serving the most important government departments, civil and military, to ensure the command and control of the war could continue despite heavy bombing of London.

At the northern end, a tunnel connects to a shaft up to the former Trafalgar Square tube station (now merged with Charing Cross station), and to the BT deep level cable tunnels which were built under much of London during the Cold War. At the southern end, an 8 ft (2.4 m) diameter extension (Scheme 2845A) connects to a shaft under Court 6 of the Treasury Building: this provided the protected route from the Cabinet War Room. This was known as Y-Whitehall. The  tunnel was further extended (Scheme 2845B) to the Marsham Street Rotundas. This extension housed the 'Federal' telephone exchange which had a dialling code of 333 from the public network. In the 1980s it housed Horseferry Tandem which provided a unified communications system for all government departments as well as the Palace of Westminster.

Access to the tunnel is gained via an 8 ft (2.4 m) lateral tunnel and a lift shaft in the nearby Whitehall telephone exchange in Craig's Court. A further entrance is via the deep level portion of the Admiralty.

Spur tunnels, 5 ft (1.5 m) in diameter, were built to provide protected cable routes to the major service buildings either side of Whitehall.

The Whitehall tunnels appear to have been extended in the early 1950s. Some official documents refer to a Scheme 3245: this is the only numbered tunnel scheme that has never been officially revealed or located by researchers. Files in the National Archives which may relate to this have been closed for 75 years and will not be opened until the 2020s.

The journalist Duncan Campbell managed to get into the BT deep level cable tunnels below London, and described his adventure in a New Statesman article in 1980. He found a (closed) entrance to Q-Whitehall below Trafalgar Square, and created a number of tunnel maps based on his investigation.

See also
 Fortifications of London
 Central Government War Headquarters
 Subterranean London
 Civil defence centres in London
 Paddock (war rooms)

References

External links
 Churchill War Rooms on the Imperial War Museum website

Infrastructure in London
Local government in London
Subterranean London
Buildings and structures in the City of Westminster
Military installations of the United Kingdom
Fortifications of London
United Kingdom nuclear command and control
Military command and control installations

Military citadels under London


The Suwannee River (also spelled Suwanee River) is a river that runs through south Georgia southward into Florida in the Southern United States. It is a wild blackwater river, about  long. The Suwannee River is the site of the prehistoric Suwanee Straits that separated the Florida peninsula from the Florida panhandle and the rest of the continent.

Geography
The headwaters of the Suwannee River are in the Okefenokee Swamp in the town of Fargo, Georgia. The river runs southwestward into the Florida Panhandle, then drops in elevation through limestone layers into a rare Florida whitewater rapid. Past the rapid, the Suwanee turns west near the town of White Springs, Florida, then connects to the confluences of the Alapaha River and Withlacoochee River.

The confluences of these three rivers form the southern borderline of Hamilton County, Florida. The Suwanee then bends southward near the town of Ellaville, followed by Luraville, then joins together with the Santa Fe River from the east, south of the town of Branford.

The river ends and drains into the Gulf of Mexico on the outskirts of Suwannee.

Etymology
The Spanish recorded the native Timucua name of Guacara for the river that would later become known as the Suwannee. Different etymologies have been suggested for the modern name.
 San Juan: D.G. Brinton first suggested in his 1859 Notes on the Floridian Peninsula that Suwannee was a corruption of the Spanish San Juan. This theory is supported by Jerald Milanich, who states that "Suwannee" developed through "San Juan-ee" from the 17th century Spanish mission of San Juan de Guacara, located on the Suwannee River.
 Shawnee: The migrations of the Shawnee (Shawnee: Shaawanwaki; Muscogee: Sawanoke) throughout the South have also been connected to the name Suwannee. As early as 1820, the Indian agent John Johnson said "the 'Suwaney' river was doubtless named after the Shawanoese [Shawnee], Suwaney being a corruption of Shawanoese." However, the primary southern Shawnee settlements were along the Savannah River, with only the village of Ephippeck on the Apalachicola River being securely identified in Florida, casting doubt on this etymology.
 "Echo": In 1884, Albert S. Gatschet claimed that Suwannee derives from the Creek word sawani, meaning "echo", rejecting the earlier Shawnee theory.  Stephen Boyd's 1885 Indian Local Names with Their Interpretation  and Henry Gannett's 1905 work The Origin of Certain Place Names in the United States repeat this interpretation, calling sawani an "Indian word" for "echo river". Gatschet's etymology also survives in more recent publications, often mistaking the language of translation. For example, a University of South Florida website states that the "Timucuan Indian word Suwani means Echo River ... River of Reeds, Deep Water, or Crooked Black Water". In 2004, William Bright repeats it again, now attributing the name "Suwanee" to a Cherokee village of Sawani, which is unlikely as the Cherokee never lived in Florida or south Georgia. This etymology is now considered doubtful: 2004's A Dictionary of Creek Muscogee does not include the river as a place-name derived from Muscogee, and also lacks entries for "echo" and for words such as svwane, sawane, or svwvne, which would correspond to the anglicization "Suwannee".

History

The Suwannee River area has been inhabited by humans for thousands of years. During the first millennium it was inhabited by the people of the Weedon Island culture, and around the year 900 a derivative local culture known as the Suwanee River Valley culture developed.

By the 16th century, the river was inhabited by two closely related Timuca-speaking peoples: the Yustaga, who lived on the west side of the river; and the Northern Utina, who lived on the east side. By 1633, the Spanish had established the missions of San Juan de Guacara, San Francisco de Chuaquin, and San Augustin de Urihica along the Suwannee to convert these western Timucua peoples.

In the 18th century, Seminoles lived by the river.

The steamboat Madison operated on the river before the Civil War, and the sulphur springs at White Springs became popular as a health resort, with 14 hotels in operation in the late 19th century.

Recreation

According to the U.S. Fish & Wildlife Service, "The Lower Suwannee National Wildlife Refuge is unlike other refuges in that it was not established for the protection of a specific species, but in order to protect the high water quality of the historic Suwannee River."

The Suwannee River Wilderness Trail is "a connected web of Florida State Parks, preserves and wilderness areas" that stretches more than 170 miles (274 kilometers), from Stephen Foster Folk Culture Center State Park to the Gulf of Mexico.

The Lower Suwannee National Wildlife Refuge offers bird and wildlife observation, wildlife photography, fishing, canoeing, hunting, and interpretive walks. Facilities include foot trails, boardwalks, paddling trails, wildlife drives, archaeological sites, observation decks and fishing piers.

Crossings

See also
List of Florida rivers
List of Georgia rivers
 South Atlantic-Gulf Water Resource Region
 Swanee

Notes

References
Milanich, Jerald T. (2006). Laboring in the Fields of the Lord: Spanish Missions and Southeastern Indians. University Press of Florida.

External links

 USF page with history
 EPA info on Suwannee basin
 Suwannee River Wilderness State Trail
  Info on the Suwannee River and surrounding areas from SRWMD
 Suwanee River Watershed - Florida DEP

Further reading
Light, H.M., et al. (2002). Hydrology, vegetation, and soils of riverine and tidal floodplain forests of the lower Suwannee River, Florida, and potential impacts of flow reductions [U.S. Geological Survey Professional Paper 1656A]. Denver: U.S. Department of the Interior, U.S. Geological Survey.

Rivers of Florida
Rivers of Georgia (U.S. state)
Drainage basins of the Gulf of Mexico
Outstanding Florida Waters
Bodies of water of Suwannee County, Florida
Bodies of water of Gilchrist County, Florida
Bodies of water of Hamilton County, Florida
Rivers of Charlton County, Georgia
Rivers of Clinch County, Georgia
Rivers of Echols County, Georgia
Rivers of Ware County, Georgia
North Florida

Suwannee River


මහාචාර්ය ජයවීරගේ සමන්ත  (කෙටියෙන් - ජයවීරගේ සමන්ත) (ඉංග්‍රීසි: Jayaweerage Samantha) යනු  ජාත්‍යන්තර විශ්ව විද්‍යාලය සෙන්ට් පීටර්ස්බර්ග් රුසියාව මහාචාර්ය  වරයායි.

ජයවීරගේ සමන්ත  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු මහාචාර්ය වරුන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
මහාචාර්යවරු - ශ්‍රී ලංකා

ජීවගේ සමන්ත


නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ හඟුරන්කෙත ප්‍රාදේශිය ලේකම් කොට්ඨාශය වර්ග කිලෝමිටර්........... හා ............ක ජනගහනයකින් සමන්විත..ඉතා සුන්දර ප්‍රදේශයිකි.
මෙහි ප්‍රධාන ආර්ථික කටයුත්ත ගොවිතැන් වන අතර. එයින් වී ගොවිතැන ප්‍රධාන ස්ථානයක් ගනි.

ප්‍රාදේශිය ලේකම් කාර්යාලය හඟුරන්කෙත


Georg Maximilian Trenz (* 1962 in München) ist ein deutscher Foto- und Lichtkünstler.

Leben
Georg Trenz wurde 1962 in München geboren. Zwischen 1982 und 1986 studierte er an der Fachhochschule künstlerisch-ästhetisches Kommunikationsdesign und anschließend bis 1994 war er Meisterschüler bei Gerhard Berger an .der Akademie der Bildenden Künste in München. Dort wurde er ab 1997, ebenso wie an der Meisterschule für das gestalterische Handwerk sowie an verschiedenen städtischen Meister- und Technikerschulen, als Dozent für Gestaltungsgrundlagen tätig. Seit 1994 ist er als Lichtkünstler freischaffend tätig. Der Schwerpunkt der Tätigkeit liegt auf innovativer Arbeit im Bereich der Wort – Bild Beziehung.

Seit 1996 ist er Teil des Künstlerduos Hartung und Trenz.

Preise
 2000 Tassilo-Preisträger der Süddeutschen Zeitung
 1997 Kunstpreis des Landkreises Fürstenfeldbruck
 1997 Förderpreis der Jürgen Ponto-Stiftung
 1995 Förderpreis des Landkreises Fürstenfeldbruck

Ausstellungen (in Auswahl),  Projekte (* mit Detlef Hartung)
 2014, 130 Jahre Pfarrei St. Emmeram Moosinning, Pfarrkirche, ZEIT-RAUM-ST.EMMERAM
 2011, Seensucht, Schloss Hartmannsberg, Mensch Ludwig!, *
 2011, Schauspiel, Kloster Fürstenfeld, *
 2011, Himmel, Karmeliterkirche München, zur Eröffnung der Ausstellung Kultraum – Kulturraum, *
 2011, caroussel, Institut français, Köln, *
 2010, Ein & Alles, Ökumenischer Kirchentag, München, Matthäuskirche, *
 2010, Maboneng – Place of Light, Johannesburg, *
 2010, Das Innere des Äußeren, Lange Nacht der Kultur, Fürstenfeldbruck
 2010, Metamorphosen, Lange Nacht der Museen München, St. Ursula, *
 2010, Tranquilitas Animi, Kunstwerk 2010, Tegernsee
 2019, Voliere, Lange Nacht der Museen Köln, neues kunstforum Köln, *
 2010, Ach, Narracje Lichtkunstfestival, Günter Grass Galerie, Danzig, *
 2009, Einleuchten, Alte Schule, Kunstkreis Gräfelfing
 2009, SwitchOn, Kunstpreis Licht 2009, 1. Preis, *
 2009, Licht:Sprache, Katholische Akademie Bayern, München, *
 2009, Kontinuum – oder Sprache in der Gummifabrik, Halle 10, Cloth–Werke, Köln, *
 2009, Wortschatz – Lebenszeichen, Textprojektion auf den Loreleyfelsen, * (im Rahmen von rheinpartie)
 2009, Stabilitas Loci — I9 m Gegenlicht, Stadtsaalinnenhof Kloster Fürstenfeld, Fürstenfeld im Licht 2009, *I
 2009, Im Wandel, Installation zur Brucker Kulturnacht Landratsamt Fürstenfeldbruck
 2009, Hoffnungsträger, Karmeliterkirche München
 2009, Lange Nacht der Musik München, *
 2008, Lange Nacht der Musik München
 2008, Allerheiligenhofkirche und St. Paul, *
 2008, 12 im Focus, städtische Galerie Rosenheim
 2008, "Leuchtzeichen", Architekturprojektion, Literaturhaus Frankfurt, Luminale 2008, *
 2007, Bibelnacht, Christkönigkirche, Rosenheim
 2007, Adventsmarkt, Kloster Fürstenfeld
 2007, Blick Halten, Galerie Seippel, Köln, *
 2007, Ora et labora, Kloster Fürstenfeld, im Rahmen von Son et Lumiève, *
 2007, 100 Jahre Eichenau, Jubiläumsfeier Rathaushof, *
 2007, LUX.US Lichtkunstpreis 2007, städt. Galerie Lüdenscheid , *
 2007, SHINING, Medienkunstfestival und elektronische Musik, Felden Chiemsee, *
 2007, Kulturnacht Fürstenfeldbruck
 2006 EIN–BLICK, Kunst am Bau, Künstlerhof Rosenheim
 2006, St. Paul, München, Lange Nacht der Musik
 2006, Die Kultur der Industrie – Der Industrie die Kultur, Nordwolle Delmenhorst, Nordwestdeutsches Museum für Industriekultur,
 2005, Kunsthalle Tallinn, Estland
 2005, Kulturnacht FFB, Stadtbibliothek Fürstenfeldbruck
 2005, Barocke Bibliothek Polling, im Auftrag der Osram GmbH
 2005, Galerie Seippel–Wachs, Berlin, *
 2005, Jahrhundertschritt 05, Oldenburg, Wettbewerb Leuchtzeichen, *
 2005, Finissage Jahrhundertschritt 05, Oldenburg und Delmenhorst, *
 2004, Black Box, Galerie Seippel Köln, *
 2004, Bread & Butter, Camel Active, *
 2004, talking frames, Internationale Filmschule Köln, *
 2003, Installation am Literaturhaus München, im Auftrag von Vodafone Pilotentwicklung
 2003, Luitpold–Lounge München
 2003, Kulturnacht FFB, Energiemuseum Fürstenfeld
 2003, Stiftung Kunst:Raum Sylt–Quelle, Licht–Rauminstallation, *
 2002, Internationaler Automobilsalon Brüssel, Daimler Chrysler, *
 2002, Kulturnacht FFB, Bauernhofmuseum Jexhof
 2002, Swiss Re, Unterföhring – München, *
 2002, Internationale Filmschule Köln, *
 2002, 2. Mozartwoche Mannheim, *
 2001, Mozartwoche Mannheim, Schloss und Oper, *
 2001, Zeit der Zeitung, Projektion im Gutenberg–Pavillon, Mainz
 2001, BioTech–Unternehmen, Martinsried, High–Tech–Tage, Bayern
 2001, Installation für MPE, Ottobrunn
 2000, Eröffnungsgala, Messe Light & Building FFM, *
 2000, Kunstnacht Passau, Scharfrichterhaus, Passau, *
 2000, Belle Etage, Open Art 2000, München
 2000, Erlöserkirche, München Schwabing
 2000, Kunst am Bau für das Staatliche Hochbauamt in München
 1999, Trailer im Kunstforum Maximiliamstr., München Literaturhaus München
 1998, Bundespreisverleihung Jugend forscht, Mediale Raumkonzeption und künstlerische Regie TU Garching, *
 1989, Rauminstallation, Dresdner Bank, Saarbrücken
 1998, Artionale, Kreuzkirche, München
 1997, QUIT, Künstlerwerkstatt Lothringerstraße, München
 1997, OHNE ENDE, Galerie der Künstler, BBK, München
 1997, Förderpreisausstellung der Jürgen Ponto-Stiftung
 1997, Frankfurter Kunstverein
 1996, Galerie Carol Johnssen, München

Weblinks
 Auszeichnung für Georg Trenz, aufgerufen am 19. Februar 2012
 Zeitungsbericht, aufgerufen am 19. Februar 2012
 persönliche Webseite

Literatur
 Mosebach, Ursula, in: Hejo Busley, Angelika Schuster-Fox, Michael Gumtau (Hrsg.): Geschichte im Schatten einer Großstadt. Eichenau 1907–2007. Herbert Utz Verlag, München 2007, ISBN 978-3-8316-0717-4, S. 242.

Einzelnachweise

Fotokünstler
Designer
Deutscher
Geboren 1962
Mann

Georg Maximilian Trenz


Jana Koščak (19. svibnja 2006.) je hrvatska atletičarka.

Sestra Klara je također atletičarka i državna rekorderka. Trener joj je otac Patrik.

Karijera
Jana Koščak osvojila je zlatnu medalju u sedmoboju na Eurospkom mlađejuniorskom prvenstvu 2022. godine, odražnom u Izraelu.  Najbolja je bila na 100 m, u skoku u vis i u skoku u dalj, treća u bacanju kugle, peta na 800 m, deveta na 200 m i u bacanju koplja te sa 6106 bodova postavila najbolji rezultat godine do 18 godina u svijetu i novi državni mlađejuniorski rekord.

U svom prvom seniorskom nastupu u višeboju, u veljači 2023. u petoboju, kao 16-godišnjakinja skupila je 4432 boda i za više od 550 bodova srušila hrvatski seniorski rekord koji je stajao od 2014. godine. Time je postala prva hrvatska atletičarka koja je u petoboju skupila barem 4000 bodova. Na putu do tog rezultata u skoku u dalj je sa 6,34 metra srušila i hrvatski seniorski dvoranski rekord.
4432 boda u petoboju je rezultat kakav do tada nije ostvarila nijedna mlađa juniorka u povijesti. Najbolji mlađejuniorski (U-18) rezultat svih vremena u petoboju, s nižim preponama (76,2 cm) i lakšom kuglom (3 kg) u tom trenutku bio je 4414 bodova, postavljen tri godine ranije. Dakle, ona je u seniorskom petoboju, s višim preponama (84 cm) i težom kuglom (4 kg) osvojila više bodova od tog rezultata.

Krajem veljače 2023. na Prvenstvu Hrvatske u višebojima sa 4585 bodova postavila je najbolji rezultat svih vremena u mlađejuniorskom petoboju i srušila prije navedeni rezultat.

U prvom seniorskom sedmoboju u karijeri, krajem svibnja 2023., na najprestižnijem svjetskom višebojskom mitingu u austrijskom Götzisu, ostvarila je 6293 boda. To je najbolji rezultat u povijesti jedne mlađe juniorke (U-18) u seniorskom sedmoboju, neslužbeni svjetski rekord. Tim rezultatom je za više od 600 bodova srušila hrvatski seniorski (i juniorski) rekord koji je dotad držala njezina starija sestra Klara i postala je prva hrvatska atletičarka koja je probila granicu od 6000 bodova u sedmoboju.

Izvori

Životopisi, Varaždin
Hrvatski atletičari

Jana Koščak


An Aristida engleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Aristida engleri in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Namibia. Nag-uusahan nga subspecies: A. e. ramosissima.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aristida

Aristida engleri


Aegisuchus es un género extinto de crocodiliforme eusuquio gigante de cabeza aplanada, miembro de la familia Aegyptosuchidae. Vivió en lo que ahora es Marruecos durante la edad del Cenomaniense (inicio del Cretácico Superior). La especie tipo Aegisuchus witmeri fue nombrada en 2012 por los paleontólogos Casey Holliday y Nicholas Gardner, quienes lo apodaron «cocodrilo escudo» por la forma de escudo de su cráneo. A. witmeri es conocido a partir de un único resto parcial del cráneo, procedente de la Formación Kem Kem, en el sureste de Marruecos.

Descripción

Aegisuchus es conocido únicamente a partir de un resto parcial del neurocráneo, que conserva la bóveda craneana y las regiones parietal y occipital, catalogado como ROM 54530. Está diagnosticado por varias autapomorfias, o características únicas. Sobre el hueso parietal, en el centro de la parte superior plana del cráneo, se erige una protuberancia circular de superficie rugosa, rodeada por una fosa somera. A ambos lados de esta protuberancia hay sendos orificios (fenestras dorsotemporales), y el hueso circundante es relativamente liso. El hueso cuadrado, en la región temporal del cráneo, tiene una proyección rectangular (tubérculo aductor), el cual servía como zona de inserción para los músculos que cerraban la mandíbula. En el frente del cráneo sobresalen a cada lado los procesos capitados, unas proyecciones óseas sobre los huesos lateroesfenoides. Esta característica también se aprecia en los cráneos de los actuales gaviales, pero se desarrollaron independientemente en ambos grupos. También en la superficie frontal hay fenestras dorsotemporales, dos orificios que atraviesan el cráneo y se abren en la superficie del mismo. Sobre la superficie frontal se presenta un borde óseo o torus en el margen lateral de cada fenestra. La parte posterior del cráneo es ancha, con grandes proyecciones sobre los huesos exoccipitales que pudieron haber sostenido grandes músculos epaxiales en la parte superior del cuello.

Tamaño
El neurocráneo de Aegisuchus, de 40 centímetros cúbicos, posee un volumen mucho mayor que el de cualquier otro crocodiliforme. Basándose en la proporción del neurocráneo sobre la longitud total del cráneo en otros crocodilianos, se estima que la longitud total del cráneo de Aegisuchus pudo ser entre 2.08 a 2.86 metros de largo. Una proporción similar entre el neurocráneo y la longitud corporal sitúa a Aegisuchus en el rango de 15 a 21 metros de largo basándose en las proporciones de los gaviales de hocico alargado, o 16 a 22 metros de largo si las proporciones se basan en cocodrilos de hocicos más cortos. Aegisuchus casi con certeza no alcanzaba las máximas longitudes, pero podría ser mucho más largo que los mayores crocodiliformes, incluyendo a Deinosuchus, Gryposuchus, Purussaurus y Sarcosuchus. Siendo un crocodiliforme "rostro de pato", Aegisuchus puede haber tenido un hocico mucho más largo con respecto a su longitud corporal que los crocodilianos actuales.

Tejidos

La protuberancia circular de hueso rugoso sobre el cráneo es una de las características más inusuales de Aegisuchus. Como en muchos crocodilianos, la región con superficie rugosa estaba probablemente cubierta con una piel gruesa firmemente adherida al cráneo. Rodeando la protuberancia, la zona con superficie más suave tenía varios canales paralelos profundos para alojar los vasos sanguíneos, lo que sugiere que esta parte estaba cubierta por una piel gruesa y compleja. Esta vascularización no ha sido vista en ningún otro crocodiliano, y puede haber sido única de Aegisuchus. Dado que los canales de los vasos sanguíneos se dirigían al neurocráneo, el tejido vascularizado pudo haber tenido una función de termorregulación al calentar la sangre que iba hacia el cerebro y los ojos. La protuberancia central puede haber servido como órgano de despliegue durante el apareamiento, simulando ser un ocelo. Los crocodilianos modernos elevan sus cabezas por fuera del agua como un signo social en sus despliegues de apareamiento; siendo un pariente cercano a los crocodilianos, Aegisuchus probablemente pudo haber tenido rituales de apareamiento similares.

Musculatura

La forma aplanada del cráneo de Aegisuchus sugiere que era un depredador de emboscada que acechaba en la superficie de agua. Aunque sólo se conoce la parte posterior del cráneo, otras características pueden ser inferidas de su pariente cercano Aegyptosuchus. Aegisuchus probablemente tenía ojos dirigidos directamente hacia arriba, sin elevados bordes alrededor de las cuencas oculares. La barra postorbital, un puntal óseo que suele estar orientado de forma vertical en muchos crocodilianos, se presenta en Aegisuchus casi horizontal. El cráneo aplanado de Aegisuchus requirió seguramente de una significativa alteración de los músculos mandibulares. Los músculos aductores, que controlan el cierre de la mandíbula, se desplazaron a una orientación más vertical en Aegisuchus. Músculos como el aductor mandibular externo medial, adquirió más importancia para la función de cerrar la mandíbula y su tamaño es mayor que el de la mayoría de los crocodilianos. La amplia superficie de la región occipital en la parte posterior proveía de una gran área de sujeción para el músculo esplenio del cuello. Con un largo hocico aplanado, Aegisuchus pudo haber tenido grandes dificultades para elevar su cabeza y abrir su boca si no hubiera tenido grandes músculos en el cuello. Una región deprimida en la parte baja de la zona posterior del cráneo sugieren que sus músculos aductores eran también grandes, facilitando la abertura de la boca. Un mecanismo similar para subir la cabeza y abrir las mandíbulas también ha sido visto en el anfibio del Triásico Superior Gerrothorax. Aegisuchus tenía una articulación muy flexible entre el cráneo y la columna vertebral, permitiéndole un mayor ángulo de elevación que en otros crocodilianos.

Clasificación

Paleoambiente

Durante el Cretácico Superior, el norte de África era una región húmeda cercana al mar de Tetis, una vía marítima entre los continentes australes de Gondwana y las masas terrestres boreales de Laurasia. En esta época, los sedimentos de la Formación Kem Kem de Marruecos fueron depositados en un sistema de delta de agua dulce. Aegisuchus vivió en este delta junto a peces, tortugas, serpientes y lagartos varánidos, pterosaurios y dinosaurios saurópodos y terópodos. Los estomatosúquidos también han aparecido en la Formación Kem Kem, y probablemente compartían un nicho ecológico cercano con Aegisuchus como depredadores ribereños.

Con su cráneo aplanado, Aegisuchus era probablemente un depredador de emboscada. Sus posibles presas incluían celacantos, peces pulmonados y bichires, de todos los cuales han sido hallados fósiles en las capas de Kem Kem. Como un depredador oportunista, Aegisuchus pudo haber depredado también vertebrados terrestres.

Biogeografía
El Cretácico Superior fue una época importante en la evolución de los crocodilianos debido a que muchas masas terrestres se estaban separando. Lo que ahora es Europa y Asia se estaba alejando de África formando así el mar de Tetis, mientras que Norteamérica continuaba separándose del resto de Laurasia, a medida que el océano Atlántico se ampliaba. Debido a la presencia de varios crocodilianos basales como Borealosuchus, se había considerado frecuentemente que Norteamérica fue el continente originario de Crocodylia. Sin embargo, la presencia de egiptosúquidos como Aegisuchus en el norte de África sugiere que la evolución inicial de los crocodilianos estuvo centrada alrededor de la cuenca del mar de Tetis. Los egiptosúquidos representan una rama altamente especializada y endémica de crocodiliformes en una época en la que la diversidad y la distribución geográfica de los crocodilianos estaban aumentando.

Referencias

Crocodylomorpha
Crocodilomorfos del Cretácico
Crocodilomorfos extintos de África

Aegisuchus


مقاطعة أنترم هي إحدى مقاطعات أيرلندا الشمالية الستة.

أعلام
 وليام باترسون
 ميخائيل لينوكس
 سام إنجلش
 ستيفن غيلبرت
 تيرينس أونيل
 واين بويد

روابط إضافية
 County Antrim in 1900
 Castle FM - County Antrim Radio Station
 The Northern Ireland Guide: For information and reviews for locals and tourists alike
 Local Antrim Guide

مراجع

أولستر
مقاطعات أيرلندا الشمالية

مقاطعة أنترم


Glušinja, Dvije tradicijske kuće, prizemna drvena stambena kuća u mjestu Glušinja i općini Žumberak, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kuće su locirane na zajedničkoj okućnici u staroj seoskoj aglomeraciji, paralelno sa slijepim prilaznim putem, unutar Parka prirode Žumberak - Samoborsko gorje. Kuća broj 13, građena sredinom 19. st., drvena je prizemnica izvedena masivnim planjkama i kamenom u dijelu kuće gdje se nalazi peć, locirana na kosom terenu. Nagib terena je iskorišten za izvedbu podruma "zidanice" koji je djelomično ukopan, a zidan je kamenom i ožbukan. Uz duže dvorišno pročelje i uže pročelje iznad podruma je drveni natkriveni trijem s dekoriranom drvenom ogradom. Kuća broj 14 građena je u prvoj polovici 20. st., locirana u neposrednoj blizini starije kuće na br. 13. Drvena prizemnica izvedena je masivnim planjkama, djelomično zidana. Smještena je na kosom terenu čiji je nagib korišten za izvedbu podruma koji je zidan kamenom i ožbukan.

Zaštita
Pod oznakom Z-7226 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Žumberak
Zaštićene stambene građevine u Zagrebačkoj županiji

Tradicijske kuće (Glušnja)


Events
Wolfgang Amadeus Mozart composes his opera Idomeneo at Munich.
The Danish royal anthem, "Kong Christian", is first sung.
Carl Philipp Emanuel Bach's Versuch über die wahre Art das Clavier zu spielen goes into its third edition.
1780–1782 Emanuel Bach revises his Magnificat Wq 215 (H 772) (Hamburg version).

Classical music
Carl Friedrich Abel – 6 String Trios, Op. 16
Carl Philipp Emanuel Bach
Keyboard Sonata in F major, H.269
Keyboard Sonata in A major, H.270
Rondo in G major, H.271
Geistliche Gesänge, Book 1 H.749
Johann Christian Bach
6 Sonatas for Keyboard and Violin or Flute, Op.16 (W.B 10-15a)
6 Keyboard Sonatas, Op. 17
2 Keyboard Quintets, Op. 22
Jean-Jacques Beauvarlet-Charpentier – 12 Noëls avec un Carillon des morts
Franz Benda – Violin Sonata in C minor, L3.9
Friedrich Wilhelm Heinrich Benda
Viola Concerto in F major, LorB 314
3 Sonatas, Op. 3
Georg Benda – Sammlung Vermischter Stücke
Luigi Boccherini
6 String Sextets, G.454-459 (Op. 23)
Musica notturna delle strade di Madrid (Op. 30)
6 String Quintets, G.325-330 (Op.31)
6 String Quartets, G.201-206 (Op.32)
Giuseppe Maria Cambini – 6 Trios for 2 Violins and Cello, Op. 15
Luigi Cherubini – 6 Harpsichord Sonatas
Muzio Clementi – 5 Piano Sonatas and a Duet, Op.1a
Carl Ditters von Dittersdorf – Job (oratorio)
Fedele Fenaroli – 9 Harpsichord Sonatas
Joseph Haydn
Symphony No.62 in D major, Hob.I:62
Symphony No.74 in E-flat major, Hob.I:74
Keyboard Sonata in C major, Hob.XVI:35
Keyboard Sonata in D major, Hob.XVI:37
Keyboard Sonata in E-flat major, Hob.XVI:38
Keyboard Sonata in G major, Hob.XVI:39
Leopold Kozeluch
3 Keyboard Sonatas, Opp. 1-2
3 Sonatas for Keyboard and Violin, Op. 17
Franziska Lebrun – 6 Violin Sonatas, Opp. 1-2
Wolfgang Amadeus Mozart
Symphony No. 34 in C major, K.338
3 Minuets, K. 363
Josef Myslivecek – 6 Divertimenti
Antonio Rosetti
Symphony in D major, M.A12
Oboe Concerto in C major, M.C30
Friedrich Schwindl – 6 Quintets or Trios, Op. 10
Carl Stamitz
Flute Concerto in G major, Op. 29
Clarinet Concerto No. 4 in B-flat major
Johann Franz Xaver Sterkel – Sonata for Violin and Keyboard in B-flat major, StWV 194
Luigi Tomasini – 3 String Quartets, Op. 8
Johann Baptist Wanhal – 6 String Trios, Op. 17

Opera
Domenico Cimarosa
Caio Mario
Le donne rivali
Il falegname
I finti nobili
Franz Danzi – Cleopatra
André Grétry – Aucassin et Nicolette
Franz Joseph Haydn – La Fedeltà premiata, Hob.XXVIII:10
Wolfgang Amadeus Mozart – Zaide (unfinished)
Josef Myslivecek – Antigono
Giovanni Paisiello – Il Barbiere di Siviglia
Niccolò Piccinni – Atys
Bernardo Porta – La Principessa d'Amalfi
Joseph Bologne Saint-Georges – L'Amant anonime (premiered March 8)

Methods and theory writings

 Anonymous – ABCDario Musico (Bath: printed for the Authors, and sold at the Rooms, 1780.)
 Salvatore Bertezen – Principi della musica
Fedele Fenaroli – Regole musicali per i principianti di cembalo
 Johann Adam Hiller – Anweisung zum musikalisch-zierlichen Gesange (Leipzig: Johann Friedrich Junius, 1780)
 Georg Caspar Hodermann – Kurzer Unterricht für Musik-Anfänger
 Louis-Francois Henri Lefebure – Nouveau solfége

Births
January 14 – François-Joseph Dizi, harpist
February 2 – Ananias Davisson, shape-note advocate (died 1857)
February 8
Walenty Karol Kratzer, composer
Franz Anton Morgenroth, composer (died 1847)
March 10 – Juan José Landaeta, composer
May 22 – Jan Emmanuel Dulezalek, composer
May 28 – Joseph Frohlich, composer
June 18 – Michael Henkel, composer (died 1851)
July 25 – Christian Theodor Weinlig, composer
November 2 – Alexandrine-Caroline Branchu, soprano
November 3 – Victor Dourlen, composer
November 9 – Carl Borromäus von Miltitz, composer (died 1845)
November 16 – Robert Archibald Smith, composer
November 17 – Franz Clement, composer (died 1842)
November 22 – Conradin Kreutzer, composer and conductor (died 1849)
December 18 – Johann Martin Friedrich Nisle, composer (died c. 1861)
date unknown
Ferdinand Gasse, French composer (died 1840)
Franciszek Lessel, Polish composer (died 1838)

Deaths
January 1 – Johann Ludwig Krebs, German composer (born 1713)
January 4 – Hedvig Wigert, opera singer (b. 1748)
January 10 – Francesco Antonio Vallotti, organist, composer and music theorist (b. 1697)
February 1 – Johann Ludwig Krebs, composer (b. 1713)
April 21 – Ferdinand Zellbell, composer
May 9 – Francisco Hernández Illana, Spanish composer (c.1700)
May 14 – Pierre Montan Berton, Father of Henri-Montan Berton and composer (born 1727)
August 19 – Bernhard Haltenberger, composer
September 6 – George Alexander Stevens, songwriter (b. 1710)
December 14 – Ignatius Sancho, composer and actor (b. c. 1729)
date unknown – Martin Nürenbach, dancer

References

18th century in music
Music by year

1780 in music


Sin final es un drama psico-político de producción polaca dirigido por Krzysztof Kieślowski en 1985.

Sinopsis
Es el año 1982 cuando Polonia se encuentra en estado de guerra. Urszula Zyro siente la presencia del recién marido muerto, el abogado Antoni. El fantasma de Antoni de manera metafísica influye en la realidad.
Joanna, la esposa de uno de los clientes del abogado, viene a la casa de Urszula. Su marido, Dariusz Stach es el obrero que dirigía la manifestación aunque no es el miembro de ¨Solidarność¨. A pesar de ello está en la cárcel esperando la decisión judicial. Joanna también apoya la actividad oposicionista. Urszula le recomienda a Joanna que el abogado Labrador se encargue del asunto de su marido. Labrador decide defender a Stach, aunque durante los treinta últimos años no ha trabajado en procesos políticos.
Al principio Stach no está conforme con la forma de defensa propuesta por el abogado, pero luego decide aceptarlo y le condenan a una pena menor. Se salva a costa de sus ideales.
Urszula no se encuentra bien tras la muerte de su marido, se da cuenta de cuánto significaba para ella. Intenta vivir normalmente, pero no lo consigue. Un día, durante la visita de un hipnotizador, la mujer se contacta con su marido. En la escena final, Urszula se suicida y se encuentra con su marido.

Realización
Sin final es la primera película en la que el director Krzysztof Kieślowski colaboró con el abogado y guionista Krzysztof Piesiewicz. Todas las películas posteriores fueron rodajes de guiones de Piesiewicz. En la película se cita un fragmento de la poesía de Ernest Bryll ¨E incluso no sé, como pasó esto...¨

Reparto

Véase también
 El Decálogo (película)
 No matarás
 No amarás
 La doble vida de Verónica
 Krzysztof Kieślowski

Enlaces externos
 Sin final, IMdb. (inglés) http://www.imdb.com/title/tt0086961/

Bibliografía

 Kickasola, Joseph G. The films of Kieślowski Kieślowski: the liminal image. The Continuum International Publishing Group Inc. New York, 2006

Películas dirigidas por Krzysztof Kieślowski
Películas de Polonia
Películas dramáticas
Películas en polaco

Sin final


Die Neun Chöre der Engel sind eine auf das Frühmittelalter zurückgehende, christliche Einteilung der biblischen Engelwesen in neun abgestufte Ordnungen. Damit wurden die in den Schriften des Alten und Neuen Testaments oft ohne klar erkennbares Profil genannten Engel und himmlischen Mächte gegeneinander abgegrenzt und in ein hierarchisches System gebracht.

Bezeichnungen und hierarchische Gliederung
In lateinischer Sprache heißen die Ordnungen (aufsteigend): angeli, archangeli, virtutes, potestates, principatus, dominationes, throni, cherubim, seraphim.

Im Deutschen werden die Bezeichnungen meist mit Engel, Erzengel, Mächte, Gewalten, Fürsten(tümer), Herrschaften, Throne, Cherubim und Seraphim wiedergegeben.

Schon Pseudo-Dionysius Areopagita teilte die neun Ordnungen in drei hierarchische Stufen ein:

Erste (oberste) Hierarchie
 Seraphim (griechisch und lateinisch seraphin)
 Cherubim (griechisch und lateinisch cherubim)
 Throne (griechisch thronoi, lateinisch throni)

Zweite Hierarchie
 Herrschaften (gr. kyriotetes, lat. dominationes)
 Mächte (gr. dynameis, lat. virtutes)
 Gewalten (gr. exusiai, lat. potestates)

Dritte Hierarchie
 Fürsten (gr. archai, lat. principatus)
 Erzengel (gr. archangeloi, lat. archangeli)
 Engel (gr. angeloi, lat. angeli)

Bei Gregor und anderen Autoren finden sich leichte Abwandlungen dieser Hierarchien; die Reihenfolge und Rangordnung der Engelschöre war im Mittelalter Gegenstand gelehrter Diskussionen.

Überlieferungsgeschichte
Die erste überlieferte Erwähnung der neun Ordnungen findet sich im 6. Jahrhundert bei Pseudo-Dionysius Areopagita in seiner Schrift Über die himmlische Hierarchie. Pseudo-Dionysius teilt die neun Ordnungen in drei hierarchische Stufen ein: die höchste umfasst seraphim, cherubim, throni, die mittlere dominationes, virtutes, potestates und die unterste principes, archangeli, angeli.

Von Gregor dem Großen wurden diese neun Ordnungen übernommen, mit leichter Abwandlung der Hierarchien. Gregor beruft sich auf die Heilige Schrift: Von den Engeln und Erzengeln zeuge fast jede Seite, von den Cherubim und Seraphim die Propheten. Vier weitere zähle Paulus im Epheserbrief auf: supra omnem principatum et potestatem et virtutem et dominationem ; deutsch: hoch über alle Fürsten und Gewalten, Mächte und Herrschaften . Die Throne finden sich – gemeinsam mit anderen Ordnungen – im Kolosserbrief: sive throni sive dominationes sive principatus sive potestates ; deutsch: Throne und Herrschaften, Mächte und Gewalten .

Ab dem 7. Jahrhundert verbreitete sich die Lehre vor allem durch Isidor von Sevilla, der ein Kapitel seiner Etymologiae den Engeln widmet.

Im 9. Jahrhundert übersetzte Johannes Scottus Eriugena die Schriften des Pseudo-Dionysius ins Lateinische und überreichte sie Karl dem Kahlen. In der Folge erlangte die Lehre von den himmlischen Hierarchien eine außerordentlich große Verbreitung und wurde von zahlreichen Autoren behandelt, beispielsweise von Petrus Lombardus, Hugo von St. Viktor, Alanus ab Insulis und Thomas von Aquin.

Auch in der mittelalterlichen Lyrik werden die Engelshierarchien behandelt, so bei Rabanus Maurus, in den Sequenzen des Notker Balbulus und bei Hildegard von Bingen. Im Canto XXVIII des Paradiso in Dantes Göttlicher Komödie erläutert Beatrice die neun Ordnungen der Engel.

Liturgie
Im Missale Romanum werden verschiedene Engelschöre im Text der Präfationen benannt.

Patrozinien
"Zu den neun Chören der Engel" ist ein seltenes Patrozinium katholischer Kirchen. Am bekanntesten ist die Kirche am Hof in Wien.

Die Thematik wurde in der Zahlensymbolik im Mittelalter baulich aufgegriffen, beispielsweise in der Michaeliskirche Hildesheim oder in der Klosterkirche Fredelsloh.

Einzelnachweise

Literatur
 Gunilla Iverson: "O vos angeli". Hildegard's lyrical and visionary texts on the celestial hierarchies in the context of her time. In: "Im Angesicht Gottes suche der Mensch sich selbst". Hildegard von Bingen (1098–1179). Herausgegeben von Rainer Berndt S.J., Akademie Verlag 2001, ISBN 3-05-003568-4.
 Mieke Mosmuller: Über die Hierarchien der Engel – Die dritte Hierarchie. Occident Verlag, Baarle-Nassau 2017, ISBN 978-3-946699-06-4.
 Mieke Mosmuller: Über die Hierarchien der Engel – Die zweite Hierarchie. Occident Verlag, Baarle-Nassau 2018, ISBN 978-3-946699-09-5.
 Mieke Mosmuller: Über die Hierarchien der Engel – Die erste Hierarchie. Occident Verlag, Baarle-Nassau 2019, ISBN 978-3-946699-12-5.

Engel (Christentum)
Biblisches Thema
Stoffe und Motive (Neues Testament)

bg:Ангелски рангове
fi:Enkelihierarkia
gl:Coro celestial
hr:Hijerarhija anđela
it:Gerarchia degli angeli
ja:天使の一覧#天使の階級
ru:Ангельская иерархия
ta:நவ விலாச வானதூதர்கள்
th:เทวดาตามคติความเชื่อของศาสนาคริสต์
zh:天使等级

Neun Chöre der Engel


Potenza (italian for "Power") may also refer to:

Places
Italy
Potenza, a town in southern Italy
Province of Potenza, a province of Basilicata
Potenza Picena, a comune in the Province of Macerata, Marche
Porto Potenza Picena, a civil parish of Potenza Picena, Marche
Vietri di Potenza, a town and comune in the Province of Potenza, Basilicata
Potentia (ancient city)

Geographical features
Potenza (river), a river in Marche, Italy

People
Alessandro Potenza (1984 - ), an Italian football player
Christian Potenza (1972 - ), a Canadian actor
Frank Potenza (1933 - 2011), an American police officer associated with Jimmy Kimmel Live!
Frank Potenza (guitarist) (1950 -), an American jazz guitarist
Gianmaria Potenza (1936 -), Italian artist
Marc Potenza (1965 - ), an American psychiatrist

Automotive
Potenza Sports Cars, owners of British car manufacturers Westfield Sportscars and GTM Cars
Bridgestone Potenza, a line of performance tires manufactured by Bridgestone

Potenza (disambiguation)


Jéssica Annais de la Peña Camargo (Nueva York, 13 de noviembre de 1977) es una presentadora y periodista colombo - estadounidense .Actualmente presenta la emisión del mediodía de Noticias RCN de RCN Televisión.

Biografía
Jéssica de la Peña nació en Nueva York, y a la edad de cinco años emigró a Barranquilla con sus padres Ricardo de la Peña y Cecilia Camargo, y su hermana. Realizó sus estudios académicos en el Colegio El Buen Consejo de Barranquilla, y se graduó de Comunicación social y Periodismo en la Universidad del Norte, de la misma ciudad.

A los 20 años, mientras cursaba segundo semestre de su carrera universitaria, realizó un casting para ingresar a un programa de su universidad, pero gracias a su excelente registro en cámaras, ingresó al canal regional Telecaribe, donde primero presentó un programa de variedades llamado La Noche y luego el noticiero Televista.
Un año después, fue contratada por Noticias RCN como presentadora de las ediciones de los fines de semana, labor que alternó durante siete meses con sus estudios universitarios y trabajo en Telecaribe. Luego de ese lapso de tiempo, se asentó por completo en Bogotá, donde pasó a presentar emisiones entre semana del noticiero. Trasladó sus carrera a la Universidad Javeriana para no atrasar sus estudios en el último semestre.

En 2016 dejó la presentación de Noticias RCN y se mudó a Nueva York, desde donde fungió como corresponsal de dicho medio. En abril de 2017 regresó como presentadora de la emisión del mediodía, junto a Margarita Ortega y Yamit Palacio. Actualmente, es la presentadora de la emisión central del noticiero, rol que comparte con Inés María Zabaraín.

Vida personal

La presentadora sostuvo una relación sentimental con el cantautor de música vallenata Peter Manjarrés entre 2008 y 2010. Ese mismo año, la presentadora comenzó una nueva relación esta vez con el ingeniero bogotano Andrés Jaramillo. En marzo de 2017 se casó con el empresario Ernesto Chalela. El 19 de septiembre de 2017 anunció a través de Instagram el nacimiento de su primera hija. En julio de 2020 dio a conocer que tendrá su segundo bebé, un varón y se llamará Sebastián.

Trayectoria
 La Noche, de Telecaribe (1997)
 Noticiero Televista, de Telecaribe (1997-1998)
 Noticias RCN (1998- )
 El desayuno (2018 - 2020)

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Jéssica de la Peña en Colarte

Personas de Nueva York (estado)
Periodistas de Colombia
Presentadores de televisión de Colombia
Presentadores de RCN Noticias
Alumnado de la Universidad del Norte (Colombia)
Alumnado de la Pontificia Universidad Javeriana

Jéssica de la Peña


Bi Kun (en ), né le  à Jinzhou (Liaoning), est un skipper chinois. Il a remporté la médaille de bronze olympique en RS:X en 2020.

Palmarès
 Jeux olympiques de 2020 :
  Médaille de bronze en RS:X

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Skipper chinois
Skipper aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé de bronze olympique chinois
Naissance en novembre 1995

Bi Kun


Es un aceite fijo extraído por presión de las semillas de camelina.

Este aceite es amarillo como el aceite de colza; su densidad es de 0,926 y no se solidifica hasta 150 bajo cero. Estos dos caracteres bastan para distinguirlo del aceite de colza y para reconocer la mezcla de ambos aceites. Con todo añadiremos otro que es muy característico: el aceite de cameiina, en efecto, tratado con dos por ciento de ácido sulfúrico, como para la clarificación, toma un color rojo lo que no sucede con los demás aceites. Agitado con agua pasa a amarillo, el agua posada queda lechosa y el poso es de un gris sucio y también hay un poco de materia breosa entre el agua y el aceite.

El aceite de camelina sufre muy bien la clarificación. Arde con llama rojiza y tizna las torcidas, propiedades que comunica al aceite de colza que él falsifica. En el comercio y en la industria, sirve para los mismos usos que el aceite de colza, solamente que, como aceite caliente, es preferible a éste en invierno para la fabricación de los jabones blandos. Se añade también con ventaja, bajo este respecto, a los aceites clarificados para reverbero, para prevenir los inconvenientes de la helada. Este aceite es secante como todos los aceites calientes. El aceite de camelina llegó a servir de alimento pero sobre todo era empleado para el alumbrado, después de haberlo depurado de su mucílago; sirve en la pintura, etc.

Referencias
Diccionario de materia mercantil, industrial y agrícola, 1851

Aceites vegetales

Aceite de camelina


Nogometni turnir "Zagreb '91" je bio jedan od turnira i neslužbenih natjecanja koji su organizirali nogometni klubovi s područja Zagreba u jesen 1991., kada je zbog velikosrpske agresije na Hrvatsku te zbog odlaska brojnih igrača u redove Hrvatske vojske bilo onemogućeno uobičajeno odigravanje nogometnih natjecanja.

Turnir je igran od 28. rujna do 4. studenoga 1991., uz sudjelovanje osam klubova (bilo je prijavljeno 10), raspoređenih u dvjema skupinama.
Natjecanje je osvojio "INKER" iz Zaprešića.

Konačni poredak

Povezani članci
 Turnir "Slobodna Hrvatska" 1991.

Izvori
 Kerhin, Ico; Rede, Miroslav: Platinasti jubilej Zagrebačkog nogometnog saveza : 1919 - 1994, Zagreb, 1995., str. 183

Zagreb 91

Nogometni turnir "Zagreb '91"


Через все времена (Através de Todos os Tempos) é o décimo segundo álbum de estúdio da banda russa de metal Aria, lançado em 25 de novembro de 2014 pela М2БА.

Faixas

Clipes
Beco sem Saída (2015)

Funcinários

Aria
Mikhail Zhitnyakov – vocais
Vladimir Holstinin – guitarra
Sergey Popov – guitarra
Vitaly Dubinin – baixo
Maxim Udalov – bateria

Outros
Vasily Filatov – produtor, mixagem, masterização
Margarita Pushkina – letras
Igor Lobanov – letras, arte da capa
Alexander Yelin – letra

Álbuns de 2014

Cherez vse Vremena


حيد وسط المحيط أو ظهر المحيط أو أعراف منتصف المحيط أو حافة وسط المحيط  هي عبارة عن سلسلة جبال مرتفعة في قاع المحيط وفي منتصفه وتمتد بطوله وترتفع حوالي ثلاثة كيلومترات عن قاع المحيط ويصل عرضها إلى أكثر من 2000 كم.
كما يوجد الوادي المتصدع  نتيجة تأثير قوى شد أفقية عمودية على محور الحيد التي تتسبب في حدوث الزلازل عن مركز الحيد وبطوله.

أمثلة
ومن أحسن الأمثلة لحيود منتصف المحيط نذكر حيد وسط المحيط الأطلسي ، الذي يمتد من المحيط المتجمد الشمالي ويمر في منتصف الأطلنطي بطوله ثم يمر حول الطرف الجنوبي بقارة أفريقيا متجها إلى المحيط الهندي حيث يتفرع إلى فرعين يمتد أحدهما شرقا إلى المنطقة الواقعة جنوب أستراليا حتى يصل إلى المحيط الهادي. أما الفرع الأخر فيمتد داخل المحيط الهندي حتى يصل إلى خليج عدن والبحر الأحمر. ويمثل البحر الأحمر محيطاً في طور التكون .

معرض صور

انظر أيضاً
 بركان غائص
 تمدد قاع البحر

مراجع

بازلت
تضاريس بركانية
تضاريس ساحلية ومحيطية
تكتونيات الصفائح
علم المحيطات الفيزيائي
عمليات جيولوجية
مصطلحات علم المحيطات

حيد وسط محيط