Baden Württemberg Güneybatı Almanya'da bir eyalettir. Nüfusa ve alana göre üçüncüdür. Başkenti Stuttgart'tır. Diğer önemli kentleri ise Konstanz, Freiburg, Karlsruhe, Mannheim, Tübingen ve Heidelberg'dir. Almanya'nın en zengin eyaletlerinden birisidir ve işsizlik oranı %5'in altındadır. Almanya'nın otomobil endüstrisinin büyük bir bölümünü oluşturan firmalar bu eyalette bulunmaktadırlar. Ayrıca eğitim kalitesinin en yüksek olduğu eyaletlerden biridir. Yoğun şivenin konuşulduğu bir eyalettir. Özellikle, Badisch ve Schwäbisch konuşulur. Eyalet batıda Fransa ve Renanya-Palatina, güneyde İsviçre, kuzeyde Hessen, doğuda ise Bavyera ile komşudur. Kara Orman (Schwarzwald) ilin ana ormanını teşkil etmektedir.

Baden-Württemberg, özellikle otomobil imalatı, elektrik mühendisliği, makine mühendisliği, hizmet sektörü ve daha fazlası olan çeşitli endüstrilerdeki güçlü ekonomisiyle tanınır.

Almanya'da üçüncü en yüksek brüt bölgesel ürün (GRP) sahibidir. "Avrupa için Dört Motor"'un parçası en büyük Alman şirketlerinin bazılarının merkezi Baden-Württemberg'dedir, bunlara Mercedes-Benz Group, Schwarz Group, Porsche, Bosch ve SAP dahildir.

Coğrafya
Baden-Württemberg, Rheinland-Pfalz, Hesse ve Bavyera Alman eyaletleriyle sınır komşusudur ve ayrıca Fransa (Grand Est bölgesi) ve İsviçre (Basel-Landschaft, Basel-Stadt, Aargau, Zürih, Schaffhausen kantonları ve Thurgau) ile de komşudur.

Baden-Württemberg'in büyük şehirlerinin çoğu, Tübingen, Stuttgart, Heilbronn, Heidelberg ve Mannheim eyaletinden geçerek aşağı yönde (güneybatıdan merkeze, sonra kuzeybatıya) akan Neckar Nehri kıyılarındadır.

Ren batı sınırını ve güney sınırının büyük bölümlerini oluşturur. Eyaletin merkezi sıradağları olan Kara Orman (Schwarzwald), Yukarı Ren vadisi'nin doğusunda yükselir. Neckar, Kara Orman ve Tuna arasındaki Swabian Alb yüksek platosu, önemli bir Avrupa havzasıdır.

Baden-Württemberg, Konstanz Gölü'nü (Bodensee, bölgesel olarak Swabian Denizi olarak da bilinir) İsviçre, Avusturya ve Bavyera ile paylaşır, sularındaki uluslararası sınırlar açıkça tanımlanmamıştır.

Alp'lerin (Allgäu olarak bilinir) eteklerini Bavyera ve Avusturya Vorarlberg ile paylaşır ancak Baden-Württemberg'in Avusturya ile anakarada sınırı yoktur.

Tuna'nın geleneksel olarak Brigach ve Breg nehrinin Donaueschingen'in hemen doğusunda birleşmesiyle oluştuğu kabul edilir.
Donaueschingen'de Tuna'ya akan Donaubach'ın kaynağı genellikle "Tuna'nın kaynağı" (Donauquelle) olarak anılır. Hidrolojik olarak, Tuna'nın kaynağı, Furtwangen yakınında yükselen iki biçimlendirici nehirden daha büyük olan Breg'in kaynağıdır.

Eğitim
Baden-Württemberg Almanya'daki Freiburg, Heidelberg ve Tübingen gibi birçok eski, prestijli ve meşhur üniversitelerin merkezidir.

Diğer üniversiteler Konstanz, Karlsruhe, Mannheim ve Ulm şehirlerinde bulunur. Ayrıca başkent eyalet olan Stuttgart da iki üniversite bulunur. Bunlar, Hohenheim Üniversitesi ve Stuttgart Üniversitesi. Ludwigsburg meşhur ulusal film okulu Filmakademie Baden-Württembergin merkezidir.

Dil

Baden-Württemberg'in çoğu yerlerinde, Svabya dilinin farklı lehçesi (Schwäbisch) ve 'Badisch'/Allemanic kullanılır. Fakat kuzey Almanların çoğu bu lehçeleri anlayamaz. Bu lehçeler kırsal kesimlerde daha yoğun kullanılır.

Din

Politika

Devlet Baden-Württemberg parlamentosu, eyalet meclisidir (Almanca: Landtag).

Baden-Württemberg'in seçmeni komşusu Bavyera gibi muhafazakârdır.
Baden-Württemberg siyasetine geleneksel olarak, Nisan 1952'de devletin kuruluşundan bu yana 2011'e kadar tek bir hükûmet dışında hepsini yöneten  başkanlar muhafazakar Hristiyan Demokrat Birliği üyesiydi.

27 Mart 2011'de yapılan "eyalet meclisi" seçimlerde, seçmenler Hristiyan Demokratlar ve merkez sağ Hür Demokratlar koalisyonunun yerine eyalet parlamentosunda dört sandalyeli çoğunluğu kazanan Yeşiller ve Sosyal Demokratlar'ı seçti. Yeşiller şaşırtıcı şekilde Sosyal Demokratların 35 sandalyesinden bir tane daha fazla olan 36 sandalye kazandığından Yeşiller liderliğinde hükümet kuruldu. Winfried Kretschmann, Almanya genelinde Yeşiller üyesi ilk eyalet başkanı oldu.

2016'da Yeşiller, Winfried Kretschmann ile seçmenlerce seçildi ve en iyi sonuçla Alman tarihinde ilk kez birinciliği kazandı. Ancak Sosyal Demokratların ağır kayıplar vermesi yüzünden Hıristiyan Demokrat hasımları ile büyük bir koalisyon hükümeti kurmak zorunda kaldılar.

1992'den 2001'e kadar, Cumhuriyetçi partinin Eyalet meclisinde sandalyeleri vardı.

En son seçim sonuçları

Yönetim

Baden-Württemberg 35 ilçeye (Landkreise) ve 9 bağımsız şehre (Stadtkreise), ayrıca her biri Freiburg, Karlsruhe, Stuttgart ve Tübingen olmak üzere dört Yönetimsel Bölgede Regierungsbezirk) gruplanmıştır.

 Map
Map

Baden-Württemberg'te herhangi bir bölgeye ait olmayan şu dokuz bağımsız şehir vardır:
 Baden-Baden
 Freiburg
 Heidelberg
 Heilbronn
 Karlsruhe
 Mannheim
 Pforzheim
 Stuttgart
 Ulm

Diğer devlet kurumları
Baden-Württemberg Genel Denetleme Ofisi, kamu dairelerinin kamu fonlarını doğru şekilde kullandığını denetlemek için bağımsız bir organ olarak hareket eder.

Başlıca kentleri
 Stuttgart
 Mannheim
 Karlsruhe
 Freiburg
 Heidelberg
 Heilbronn
 Ulm
 Pforzheim
 Reutlingen
 Esslingen a.N.
 Ludwigsburg
 Tübingen
 Konstanz
 Villingen-Schwenningen

Baden-Württemberg başkanlarının listesi
 1952 - 1953: Reinhold Maier (Hür Demokrat Parti Liberaller)
 1953 - 1958: Gebhard Müller (CDU)
 1958 - 1966: Kurt Georg Kiesinger (CDU)
 1966 - 1978: Hans Karl Filbinger (CDU)
 1978 - 1991: Lothar Späth (CDU)
 1991 - 2005: Erwin Teufel (CDU)
 2005 - 2010: Günther Oettinger (CDU)
 2010 - 2011: Stefan Mappus (CDU)
 2011 itibarıyla: Winfried Kretschmann (Yeşiller)

Ekonomi

Baden-Württemberg, Almanya'nın diğer bölgelerine kıyasla nispeten az doğal kaynağı olmasına rağmen, eyalet tarihsel olarak genelde az işsizlik oranıyla Avrupa'nın en müreffeh ve en zengin bölgelerindendir.

Eyaletin ekonomik performansı, gelişmiş altyapısından yararlanır. Berlin, Bremen ve Hamburg şehir devletlerinin yanı sıra Baden-Württemberg tüm Alman eyaletleri arasında ortalama tren ve otobüs güzergahlarının en kısa dördüncüsü geçer.

Baden-Württemberg, en yüksek ihracata (2019) ve üçüncü en yüksek ithalata (2020), %4.3 ile ikinci en düşük işsizlik oranına (Mart 2021), kişi başına en fazla bekleyen patente (2020), "gizli şampiyonlar" olarak kabul edilen en yüksek ikinci mutlak ve en yüksek nisbi şirket sayısına, ve Almanya'daki tüm eyaletler arasında en yüksek mutlak ve nisbi araştırma ve geliştirme harcamasına (2017) ve en yüksek ölçülen inovasyon endeksine (2012) GRP'ye göre (Kuzey Ren-Vestfalya ve Bavyera'nın arkasından) 524,325 milyar Euro (yaklaşık 636,268 milyar ABD Doları) ile üçüncü en yüksek Gayri safi yurt içi hasılaya (GRP) (2019 itibarıyla) sahiptir.

2018 itibarıyla, Baden-Württemberg tüm Alman eyaletleri arasında otomotiv sanayinde en çok çalışana (233,296), ve tüm Alman eyaletlerinin en çok üçüncü motorlu taşıt sayısına sahiptir (2020). Baden-Württemberg egemen bir ülke olsaydı (2020), nominal gayri safi yurtiçi hasıla (GSYİH) açısından İsveç'inki ile karşılaştırılabilir bir ekonomisi olurdu.

Bir dizi tanınmış şirketin merkezi, örneğin Mercedes-Benz Group, Porsche, Robert Bosch GmbH (otomobil sanayi), Carl Zeiss AG (optik), SAP (Avrupa'nın en değerli markası ve en büyük Amerikan olmayan yazılım kuruluşu) ve Heidelberger Druckmaschinen AG (hassas makine mühendisliği) bu eyalettedir. Buna rağmen, Baden-Württemberg ekonomisine küçük ve orta ölçekli işletmeler hakimdir. İşlenebilir doğal kaynaklar (önceden kurşun, çinko, demir, gümüş, bakır ve tuzlar) açısından fakir ve birçok alanda hala kırsal olmasına rağmen, bölge yoğun bir şekilde sanayileşmiştir.

2003 yılında 20'den fazla çalışanı olan yaklaşık 8,800 imalat işletmesi vardı ancak sadece 384'ünün 500'den fazla çalışanı vardı. Baden-Württemberg kurumsal ailesinde toplamda 1,000-5,000 çalışanı olan 3,779 şirket vardır.

İkinci kategori, sektörde istihdam edilen 1.2 milyon kişinin %43'ünü oluşturur. Orta ölçekli şirketler, Baden-Württemberg ekonomisinin bel kemiğidir. Orta ölçekli işletmeler ve farklı endüstriyel sektörlere dallanma geleneği, geniş bir yelpazede uzmanlaşmayı sağlamıştır. "Eski" Federal Cumhuriyet'in endüstriyel brüt katma değerinin beşte biri Baden-Württemberg tarafından üretilir.

2003 yılında imalat cirosu, %43'ü ihracattan geldi ve 240,000 milyonu aştı. Bölge ekonomisinin büyük uyum kabiliyeti genelde krizlere yardımcı olmasına rağmen, bölge bir dereceye kadar küresel ekonomik gelişmelere bağlıdır. İmalat sanayinde çalışanların yarısı makine ve elektrik mühendisliği ve otomobil yapımında çalışmaktadır. Burası aynı zamanda en büyük işletmelerin bulunduğu yerdir. Hassas mekanik endüstrisinin önemi, optik, saat yapımı, oyuncak, metalurji ve elektronik sanayii gibi bölge sınırlarının ötesine de uzanır. Eskiden bölgenin çoğuna hakim olan tekstil endüstrisi, Baden-Württemberg'den kayboldu.

Araştırma ve geliştirme (Ar-Ge) Devlet ve sanayi tarafından ortaklaşa finanse edilir. 2001 yılında, Almanya'da Ar-Ge alanında çalışan 100,000'den fazla kişinin beşte birinden fazlası Baden-Württemberg'deydi ve bunların çoğu Stuttgart bölgesindeydi.

Baden-Württemberg aynı zamanda en yüksek GSYİH'ye sahip bölgedir.

2007'de "Initiative for New Social Market Economy" (Almanca: Initiative Neue Soziale Marktwirtschaft) (INSM)) adlı halkla ilişkiler kampanyası ve  Wirtschaftswoche, 16 eyalet arasında "ekonomik açıdan en başarılı ve en dinamik eyalet" olduğu için Baden-Württemberg'i ödüllendirdi.

İşsizlik oranı Ekim 2018'de %3 seviyesindeydi ve Almanya'da yalnızca Bavyera'nın ardından en az ikinci ve Avrupa Birliği'nde ise en azıydı.

Turizm

Baden-Württemberg popüler bir tatil yeridir. Şehir mimarisi ve atmosferi (meşhur şehir parkları ve tarihi Wilhelma hayvanat bahçesi) ile aynı zamanda hem modern hem de tarihi başkent, en büyük şehir Stuttgart, kaleler (Solitude  sarayı gibi), araba ve sanat müzelerinin yanı sıra zengin kültürel program (tiyatro, opera), Stuttgart-Bad Cannstatt'taki mineral kaynağı hamamlar ve Almanya'daki kentsel bir bölgede üzüm bağları olan tek büyük şehir (aynı zamanda Roma tapınak yeri) olan Kastra görülecek yerler arasındadır.

Ludwigsburg ve Karlsruhe (saray) kasabaları, lüks Baden-Baden kaplıcaları ve kumarhaneleri, Orta Çağ mimarisiyle ünlü Ulm (Ulm Katedrali dünyanın en yüksek kilisesidir), yukarıdan Neckar Nehri'ne bakan eski kaleler, canlı, genç ama geleneksel Heidelberg ve Tübingen üniversite kasabaları popüler küçük kasabalardır. Reichenau Adası ve Maulbronn (her ikisi de Dünya Mirası alan'larıdır) hem de Bebenhausen manastırı gibi eski manastırların yerleri bulunabilir.

Baden-Württemberg ayrıca Biberach, Esslingen am Neckar, Heilbronn, Ravensburg, Reutlingen, Künzelsau, Schwäbisch Hall ve Aalen ile Almanya'nın en güneyinde ve en güneşli şehri Freiburg gibi Alsace ve İsviçre'ye yakın, geleneksel köyleri ve Güney Baden'in Ren vadisi'ndeki şarap ülkesiyle yakındaki Kara Ormanın (örneğin, kışın kayak için veya yazın yürüyüş için) yükseklerini keşfetmek için ideal üs olan zengin eski Özgür İmparatorluk Şehirleri'ne sahiptir.

Yemyeşil Yukarı Neckar vadisinin kırsalı (Fastnacht karnavalıyla ünlü Rottweil'ın olduğu) ve bozulmamış Tuna vadisinin Svabya Alpleri (Hohenzollern Kalesi ve Sigmaringen kalesi ile) ayrıca bakir Swabian ormanı, Yukarı Ren vadisi ve her türlü su sporunun popüler olduğu Konstanz Gölü, eski İmparatorluk bugün sınır kasabası Konstanz (Konstanz Konseyi'nin yapıldığı yer), Unteruhldingen'deki Cilalı Taş Devri ve Tunç Çağı köyü, çiçek adası Mainau ve Zeplin, Friedrichshafen a.o.'nun memleketi yaz aylarında açık hava etkinlikleri için özellikle popülerdir.

İlkbahar ve sonbaharda (nisan/mayıs ve eylül/ekim), Stuttgart'taki Cannstatter Wasen'da bira festivalleri (eğlence fuarları) düzenlenir. Sonbaharda düzenlenen Cannstatter Volksfest, Münih'ten Oktoberfest sonra dünyanın bu türdeki en büyük ikinci festivalidir. Kasım sonu ve aralık başında Noel pazarı tüm büyük şehirlerde turist mıknatısı haline gelir ve en büyüğü Noel'den önceki üç hafta boyunca Stuttgart'ta olur.

Bertha Benz Hatıra Yolu, Bertha Benz'in Ağustos 1888'de otomobille yaptığı dünyanın ilk uzun mesafe seyahatine adını veren Mannheim'dan Heidelberg ve Wiesloch üzerinden Pforzheim'a ve oradan geri dönen 194 km'lik tabelalarla işaretli manzaralı bir rotadır.

Baden-Württemberg ayrıca Rust'daki Almanya'daki en büyük tema parkını ve Disneyland Paris'ten sonra Avrupa'daki en popüler ikinci tema parkı Europa-Park'ı kapsar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Baden-Wuerttemberg İçişleri Bakanlığı (Almanca)

 Resmi web sitesi

Baden-Württemberg


Loðblágresi (fræðiheiti: Geranium molle) er lágvaxin jurt af blágresisætt. Hún er ættuð frá Evrópu og N-Afríku og er slæðingur víða annarsstaðar.

Tilvísanir

Blágresisætt

Loðblágresi


Bourgeois puede hacer referencia a:
Burgués, en lengua francesa, muy utilizado directamente en otros idiomas (especialmente en inglés)

Apellido

 Albéric Bourgeois (1876 – 1962), cómico canadiense
 Brent Bourgeois, músico estadounidense
 Charles-Arthur Bourgeois (1838-1886), escultor francés
 Charles Guillaume Alexandre Bourgeois (1759 -1832), pintor y físico francés
 Constant Bourgeois, pintor francés
 Dana Bourgeois, luthier
 Derek Bourgeois (1941–2017), músico inglés
 Diane Bourgeois (1949), político canadiense
 Douglas Bourgeois (1951), pintor y escultor estadounidense
 Francis Bourgeois (1756–1811), pintor de corte de Jorge III
 Geert Bourgeois (1951), político belga
 Jeanne Bourgeois, (1875 - 1956), nombre artístico Mistinguett
 Joël Bourgeois (1971), atleta guayano-canadiense
 Léon Bourgeois (1851–1925), político francés
 Louis Bourgeois (arquitecto) (1856–1930)
 Louise Bourgeois (1911–2010), pintora y escultora
 Loys Bourgeois (hacia 1510 o 1515 – después de 1559), músico
 Paulette Bourgeois (1951), escritora infantil canadiense
 Roy Bourgeois (Father), activista por los derechos humanos
 Siméon Bourgeois (1815–1887), oficial naval francés
 Victor Bourgeois (1897-1962), arquitecto belga

Forma "Bourgois"
 Christian Bourgois (1933-2007}}), editor francés
 Étienne Bourgois, hijo del anterior
 Irénée Bourgois (1926-1989), político francés
 Mathieu Bourgois (1972), fotógrafo francés.
 Michel-Hubert Bourgois, pintor y decorador francés del siglo XVII
 Philippe Bourgois, antropólogo

Otros usos
Cru Bourgeois, vinos de alta calidad de Burdeos
Le Bourgeois gentilhomme, de Moliére
Les Bourgeois de Calais, de Rodin
Les Bourgeois, álbum de Jacques Brel -:en:Les Bourgeois-

Bourgeois


"Lobby" é uma canção da cantora brasileira Anitta e da rapper estadunidense Missy Eliott, gravada para a edição deluxe do quinto álbum de estúdio de Anitta, Versions of Me (2022). A canção foi lançada para download digital e streaming como o oitavo e último single do álbum em 18 de agosto de 2022, através da Warner Records.

Antecedentes e lançamento
Em maio de 2022, um mês após o lançamento do álbum, Anitta anunciou que o mesmo ganharia uma versão deluxe e que seria lançada no final do mês de junho. No dia 31 de julho, ela lançou uma votação em suas redes sociais para escolher o primeiro single da versão deluxe, nas quais "Lobby", "Gata" (lançada na versão padrão) e "El Que Espera" com a participação de Maluma foram as selecionadas. A música foi a terceira votada e no dia 16 de agosto, foi anunciada oficialmente tendo no dia seguinte ao anúncio, um teaser de 14 segundos do videoclipe oficial com um trecho da canção disponibilizado nas redes digitais. A canção foi lançada oficialmente em 18 de agosto de 2022, uma semana após a parceria anterior.

Vídeo musical
Dirigido pela própria Anitta e Arrad, o videoclipe mostra as cantoras se hospedando em uma espécie de hotel, com imagens das mesmas em um fundo colorido.

Apresentações ao vivo
Anitta apresentou "Lobby" pela primeira vez no MTV Video Music Awards de 2022 em 28 de agosto em um medley das canções "Envovler", "Movimento da Sanfoninha", "Vai Malandra" e "Bola Rebola". No dia 20 de novembro, a cantora performou a música no American Music Awards 2022, com participação de Missy, além de performar Envolver.

Faixas e formatos

Singles de 2022
Canções de 2022
Canções gravadas por Anitta
Canções gravadas por Missy Elliott
Canções compostas por Anitta
Singles lançados pela Warner Bros. Records

Lobby (canção)


كفر النخلة إحدى قرى مركز طوخ التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

السكان
بلغ عدد سكان كفر النخلة 2,981 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى طوخ

كفر النخلة


فريد رفيق زكريا  (بالهندية: फरीद जकारिया) (ولد في 20 يناير 1964) هو صحفي ومؤلف أميركي. يعمل مقدماً لبرنامج فريد زكريا جي بي إس الأسبوعي على قناة سي إن إن، ويكتب في صحف واشنطن بوست ونيوزويك وهو محرر طبعتها الدولية، ومحرر بارز في مجلة التايم. نشر أول كتاب له عام 2003 وكان بعنوان «مستقبل الحرية: الديموقراطية اللاليبرالية في الوطن والخارج»، وعالم ما بعد أميركا (2008)، وفي الدفاع عن التعليم الليبرالي (2015) وغيرها.

حياته
ولد زكريا في مومباي بالهند لوالدين مسلمين عملا وارتبطا بالسياسة طوال حياتهما، حيث كان والده رفيق زكريا من السياسيين المرتبطين بالمؤتمر الوطني الهندي، كما عملت والدتة فاطمة زكريا كمحررة في الصانداي تايمز الهندية لفترة من الفترات. التحق زكريا بمدرسة وكاتيدرائية جون كونن في مومباي، وكان دوماً من الطلاب المتميزين. حصل زكريا على ماجستير من جامعة ييل، حيث كان رئيساً للإتحاد الطلابي السياسي بالجامعة، وعضواً في حزب اليمين. التحق زكريا بجامعة هارفارد للحصول على درجة الدكتوراه في العلوم السياسية، تتلمذ وقتها على يد كل من ستانلي هوفمن وصامويل هنتجتون.

مهنته
في بداية حياته المهنية، أدار زكريا أحد المشروعات البحثية وتدعى: السياسة الخارجية الأميريكية، بعدها عمل لفترة كمدير تحرير لمجلة الشؤون الخارجية، وذلك قبل أن ينضم لنيوزويك. درّس زكريا مناهج العلاقات الدولية والفلسفة السياسية، وذلك بجامعات هارفارد، كولومبيا وكايس ويسترن. نشرت مقالاته في العديد من الصحف الرائدة مثل: نيويورك تايمز، وال ستريت جورنال، نيويوركر ونيوريبابلك. ويكتب مقال رأي أسبوعي في الواشنطن بوست.

مواقفه السياسية
يعرف زكريا عن نفسه بأنه «وسطي»، برغم أنه وصف من غيره بأنه ليبرالي وفق ما يعنيه ذلك في الولايات المتحدة اليوم، وصف أنه محافظ كذلك ووسطي راديكالي. كتب زكريا في فبراير 2008 أن «المحافظة نمت بقوة في السبعينيات والثمانينيات لأنها قدمت حلولاً مناسبة لمشاكل العصر، ولكن العالم الجديد يتطلب تفكيراً تجديداً».

مؤلفاته المترجمة للعربية
 من الثروة إلى القوة: الجذور الفريدة لدور أمريكا العالمي، (ترجمة: رضا خليفة) مركز الأهرام للترجمة والنشر، 1999
 مستقبل الحرية؛ الديمقراطية الضيقة الآفاق في الداخل والخارج، الشركة العالمية للكتاب، 2003
 ملفات أمريكية ساخنة السعودية وحزب الله، (بالاشتراك مع: مايكل دوران ودانييل بومان)، (ترجمة: يوسف الجهماني) دار حوران للطباعة والنشر، 2005
 مستقبل الحرية: الديمقراطية غير الليبرالية في الوطن والخارج، (ترجمة: رضا خليفة) مركز الأهرام للترجمة والنشر، 2006
 عالم ما بعد أميركا، الدار العربية للعلوم ناشرون (بالإشتراك مع: مؤسسة محمد بن راشد آل مكتوم)، 2009
 عشرة دروس لعالم ما بعد الوباء، (ترجمة: إسماعيل كاظم) الدار العربية للعلوم ناشرون، 2020

اقرأ أيضًا
 عالم ما بعد أميركا

مرجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي
 مقالات فريد زكريا في الواشنطن بوست
 مقالات فريد زكريا في نيوزويك
 حوار مع زكريا بلوس أنجلوس تايمز

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة نيويورك
باحثون في العلاقات الدولية
خريجو جامعة هارفارد
خريجو جامعة ييل
خريجو كاتدرائية ومدرسة جون كونون
صحفيو تايم
صحفيو سي إن إن
صحفيون أمريكيون
صحفيون أمريكيون في القرن 20
صحفيون أمريكيون في القرن 21
صحفيون أمريكيون من أصل هندي
صحفيون من مدينة نيويورك
صحفيون وصحفيات أمريكيون
صحفيون وصحفيات أمريكيون من أصل هندي
علماء سياسة أمريكيون
كتاب سياسة أمريكيون
كتاب عمود أمريكيون
كتاب مقالات أمريكيون
كتاب من مومباي
كتاب وكاتبات أمريكيون من أصل هندي
كتاب وكاتبات مقالات أمريكيون
مجلس العلاقات الخارجية
محررو مجلات أمريكيون
مراسلو تلفزيون أمريكيون
مسلمون أمريكيون
مسلمون كونكانيون
مسلمون هنود
مواليد 1383 هـ
مواليد 1964
مواليد في مومباي
مؤلفون أمريكيون عن السياسة الخارجية الأمريكية
نقاد سياسيون
نقاد سياسيون أمريكيون
هنود مهاجرون إلى الولايات المتحدة

فريد زكريا


Spottorno es un apellido que puede referirse a:

 Soledad Ortega Spottorno (1914-2007), intelectual española e impulsora de la Fundación Ortega y Gasset; fue hija de José Ortega y Gasset.
 José Ortega Spottorno (1918-2002), ingeniero agrónomo, memorialista y editor español; fue hijo de José Ortega y Gasset.
 Rafael Spottorno (1945), diplomático español que desempeñó el cargo de Jefe de la Casa del Rey.

Spottorno


An Ehrharta longiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni James Edward Smith. An Ehrharta longiflora in nahilalakip ha genus nga Ehrharta, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ehrharta

Ehrharta longiflora


මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි  යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සිටි ප්‍රවීන ජනප්‍රිය ගායකයෙකි.  ජනප්‍රිය ගායක රනිල් මල්ලවආරච්චි මිල්ටන්ගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයායි.

මිල්ටන් කෝට්ටේ ආනන්ද ශාස්ත්‍රාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලබා ඇත.

ලා සිලනියන්ස් සංගීත කණ්ඩායමේ ගායකයෙකුවි සිටියෙදී ප්‍රවීන නිෂ්පාදක පැට්‍රික් කොරේරාගේ අවධානයට යොමුවූ මිල්ටන් 1969 දී ඔරුවක පාවෙන රූගන අඳුරේ ගීතයෙන් ප්‍රසිද්ධ විය.

ඔහු කරුණාරත්න අබේසේකර, චිත්‍රානන්ද අබේසේකර, ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් , කේ. ඩී. කේ. ධර්මවර්ධන, ධර්මසිරි ගමගේ, අජන්තා රණසිංහ, ක්ලැරන්ස් විජේවර්ධන වැනි ප්‍රවීන ගීතරචකයන් රචිත කල ගීත බොහෝ ගායනා කර ඇත.

කරුණාරත්න අබේසේකර රචිත ඈත එපිට දුර ආකාසේ... ස්වර්ණ වර්න තරුවක් විලසේ ගීතය මිල්ටන් ඔහුගේ බිරිඳ ස්වර්ණා වෙනුවෙන් ගයන ලදී.

ආශ්‍රිත

 මිල්ටන් මල්ලවආරච්චිගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1945 උපත්
1998 මරණ

මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි


Margi Geerlinks (nascida em 1970) é uma fotógrafa holandesa.

Nascida em Kampen, Overijssel, Geerlinks vive e trabalha em Roterdão. Ela formou-se na Rietveld Academy em 1991, na Art Academy Constantyn Huygens em 1995 e no Programa de Mestrado do Sandberg Institute em 1997. O seu trabalho é descrito como "preocupado com as formas como a espécie humana, cria uma identidade para si mesma e as forças que parecem governar esse processo", e ela manipula digitalmente as suas fotografias para obter o efeito desejado.

Um trabalho de 1999 de Geerlinks, Untitled, é de propriedade do Mint Museum. A sua fotografia Eve II foi doada ao Museu Nacional das Mulheres nas Artes por Heather e Tony Podesta. O museu também possui a obra Living Dolls, de 2001, que anteriormente fazia parte da coleção da Corcoran Gallery of Art.

Pessoas vivas
Nascidos em 1970
Artistas dos Países Baixos

Margi Geerlinks


Dieu a-t-il quitté l'Afrique? es una película del año 2008.

Sinopsis
Agosto de 1999, Bruselas. Encuentran a dos adolescentes guineanos muertos en el tren de aterrizaje de un avión procedente de Conakry. Miles de jóvenes arriesgan su vida cada año para huir del continente africano. Profundamente conmovido por la noticia, el realizador senegalés Musa Dieng Kala decide regresar a Dakar para intentar entender qué empuja a esos chicos. Filma a cinco jóvenes adultos decididos a emigrar a Occidente cueste lo que cueste. El documental muestra la indiferencia internacional, la despreocupación de los líderes africanos y una sociedad sin recursos.

Premios
 Fespaco (Uagadugú) 2009
 Rendez-vous du cinéma québécois 2009

Referencias

Películas rodadas en Senegal

Dieu a-t-il quitté l’Afrique?


Hippeastrum aulicum é uma espécie de planta bulbosa pertencente à família das amarilidáceas. Distribui-se desde o Brasil ao Paraguai .

Descrição
É uma planta bulbosa epífita que cresce sobre as rochas e árvores de grande tamanho em seu ambiente nativo. É uma espécie muito gratificante para cultivar pela suas flores.

Taxonomia

Hippeastrum aulicum foi descrita por (Ker Gawl.) Herb. e publicado em The Gardeners' Chronicle, new séries 2: 38, no ano 1883.

 Etimologia

Hippeastrum: nome genérico que deriva do grego e significa "estrela do cabavaleiro", foi eleito pelo reverendo William Herbert em 1821 para descrever à primeira espécie do género, Hippeastrum reginae. A etimologia não parece ser neste caso de muita ajuda para descrever alguma característica particular da espécie ou do género em questão. A conexão "equina" na denominação deste género foi realizada pela primeira vez pelo botânico sueco Carlos Linneo quem denominou "Amaryllis equestris" a uma espécie que hoje chamamos Hippeastrum, já que a via sumamente parecida às espécies africanas do género Amaryllis. Que é o que pensou Linneo quando denominou "amarylis do cavalo" a esta espécie quiçá nunca saber-se-á, não obstante, uma nota na descrição da mesma numa revista de botânica de 1795 pode arrojar alguma luz sobre o tema. William Curtis nessa revista, ao descrever as duas partes da espata que cobrem os pimpolhos comentou que os mesmos "se levantam num verdadeiro período da floração da planta, como se fossem orelhas, dando a toda a flor um grande parecido com a cabeça de um cavalo". Aparentemente Linneo esteve totalmente de acordo com a observação de Curtis quando decidiu batizar à espécie.
Anos depois, o Dean William Herbert, um botânico e clérigo do século XIX que foi uma autoridade nas amarilidáceas, se deu conta de que —apesar de que são superficialmente similares— estas plantas sulamericanas não estavam estreitamente relacionadas com as açucenas de janeiro ou açucenas do Cabo (Amaryllis belladonna). Por esta razão, Herbert separou-as do género Amaryllis e alcunhou um novo nome genérico que mantinha a conexão equestre de Linneo, apesar de que de um modo um tanto complicado. Herbert escreveu em 1821: "Denominei-as Hippeastrum ou Lírio estrela do cavaleiro, continuando com a ideia que deu origem ao nome equestris". Não obstante o esforço de Herbert em distinguir ambos géneros, a maioria dos amadores das plantas ornamentais continuam denominando amarilis tanto às plantas do Velho como às do Novo Mundo.

aulicum: epíteto latim  que significa "principesco".

 Sinonímia

 Amaryllis aulica Ker Gawl.
 Amaryllis aulica var. platypetala Lindl.
 Amaryllis heuseriana (H.karst.) Ravenna
 Amaryllis heuseriana f. campanulata Ravenna
 Amaryllis robusta Otto & A.dietr. [Illegitimate]
 Amaryllis rougieri Carrière
 Amaryllis tettanii auct.
 Aulica latifolia Raf.
 Aulica platypetala (Lindl.) Raf.
 Aulica striata Raf.
 Hippeastrum aulicum var. platypetalum (Lindl.) Herb.
 Hippeastrum aulicum f. robustum (A.dietr. ex Walp.) Voss
 Hippeastrum heuserianum H.karst.
 Hippeastrum robustum A.dietr. ex Walp.
 Hippeastrum tweedianum Herb.
 Omphalissa aulica (Ker Gawl.) Salisb.
 Trisacarpis rubra Raf.

Referências

Ligações externas

 Appendix 31.  1821
 : H. aulicum.

aulicum
Flora do Brasil
Plantas descritas em 1883

Hippeastrum aulicum


Le square Patrice Lumumba  est une grande place centrale à Bamako, au Mali.

Histoire

Description
La place a une statue grandeur nature de son homonyme, le leader de l'indépendance congolaise Patrice Lumumba, un parc avec des fontaines et un drapeau. Autour de la place Lumumba se trouvent diverses entreprises, ambassades, dont l'ambassade de France, et la plus grande banque de Bamako.

Notes et références

Bamako
Patrice Lumumba

Square Patrice-Lumumba (Bamako)


Ivona Juka (Zagreb, 28. ožujka 1975.), hrvatska je i crnogorska filmska redateljica, glumica i scenaristica. Članica je Europske filmske akademije.

Svojim kratkim filmovima Smeće i Editing bila je uvrštena u natjecateljske programe više američkih filmskih festivala, a i Europska filmska akademija bila ju je uvrstila među 5 izabranih studenata čiji su radovi prikazani na svečanosti dodjele nagrada za obećavajuće europske redatelje u Berlinu.

Poznata je po drami u međunarodnoj koprodukciji Ti mene nosiš, koji se premijerno prikazao na Filmskom festivalu u Karlovim Varima) te osvojio 6 nagrada na Pulskom, 4 na Crnogorskom filmskom festivalu (između ostalog i Nagradu za najboljeg redatelja) i Grand Prix Zadarskog filmskog festivala. Dobila je i Zlatnu mimozu na najboljeg redatelja na festivalu u Herceg Novom te Nagradu Mirko Kovač za najbolji scenarij 2015. godine.

Izvori

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski filmski redatelji
Hrvatski filmski scenaristi
Crnogorski filmski glumci
Crnogorski filmski umjetnici
Filmski scenaristi
Filmski redatelji
Dobitnici nagrade Vladimir Nazor

Ivona Juka


Eurométropole Tour 2016 var den 76. udgave af cykelløbet Eurométropole Tour. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 2. oktober 2016. Løbet blev vundet af Dylan Groenewegen fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Lars Bak kørte for
 Michael Mørkøv kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

Eurométropole Tour
UCI Europe Tour 2016

Eurométropole Tour 2016


Planeta surprizelor este un film românesc din 1971 regizat de Iulian Hermeneanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1971 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1971

Planeta surprizelor


Oniate (Oniatë, Oniaten, Oniatän, Oniatä, Oniata, Onyate, O'nya:te:, O'nya:ten; Dry Fingers, Dry Hand), Oniate, Suhi prsti ili Suha ruka, bestjelesna je mumificirana ruka irokeškog (osobito Seneca i Cayuga) folklora. U nekim pričama Dry Fingers je čist bauk, pojavljuje se u napuštenim područjima kako bi terorizirao ljude koji prolaze. Ali u drugim pričama Suhi prsti su osvetoljubiva pojava koja kažnjava samo loše ponašanje ljudi, posebno one koji govore zlo o mrtvima, siju razdor ili se petljaju u tuđe poslove. Ruka može letjeti, a svaka osoba koju dotakne njen usahli, osušeni prst biva ubijena, zaražena bolešću ili oslijepljena.

Oniate se ne smije brkati s Onatah, irokeškim duhom kukuruza i božicom plodnosti. Postojala je i heroina po imenu Oniata u jednoj od narodnih priča koju je ispričao poglavica Seneca, Cornplanter, koja nije povezana sa Suhim prstima (iako se oba imena ponekad pišu isto na engleskom). Oniatë doslovno znači "suhi prsti" u Cayuga i Seneka (onya znači "prsti" i të znači "osušeni"); Imena božice kukuruza i heroine narodne priče dolaze od riječi za "kukuruz", oneo.

Izvori

Indijanska mitologija (čudovišta)
Indijanska mitologija (duhovi)
Irokeška mitologija

Oniate


Le Lynx est un jeu de société dont le but est de retrouver des images sur un tablier avant ses adversaires. Ce jeu a été édité pour la première fois en 1993 par Educa Borras. Il doit son nom au lynx, animal réputé pour sa bonne vision.

Principe du jeu
Le Lynx est un jeu de société essentiellement pour jeune public faisant appel à une l'observation. Une partie se joue de 2 à 6 joueurs.

Préparation du jeu
Le jeu doit d'abord être monté de toutes pièces. Dans les versions classiques, le plateau est construit à partir d'une pièce circulaire, au centre, avec laquelle on peut emboîter le reste des pièces à la manière d'un puzzle. La pioche doit aussi être construite en emboîtant le socle plastique et le carton de forme hexagonale disposé dans la boîte de jeu.

Une fois le tout construit, les cartes illustrées doivent être placées dans la pioche.

Après cela, chaque joueur se munit de 3 jetons de même couleur. Dès lors, le jeu peut commencer.

Déroulement
La partie commence. Les joueurs piochent 3 images qu'ils devront rechercher sur le tablier. Dès lors, à un signal donné, tous les joueurs peuvent commencer leurs recherches afin de repérer les images qui leur ont été attribuées. Une fois qu'un joueur a trouvé ses 3 images, il stoppe les recherches des autres participants et met fin à la manche. Chaque participant gagne 1 point par image trouvée jusqu'à l'interruption. Une fois qu'un des participants réunit 25 points, il gagne la partie.

Erreurs et tricheries
Si l'un des joueurs empêche à plusieurs reprises ses adversaires de voir le plateau ou encore, s'il commet une erreur en plaçant un jeton sur une image qui n'est pas la sienne, il devra céder un de ses points aux autres joueurs.

Variantes et extensions

Master Lynx Édition Famille
Master Lynx est une édition spéciale créée en exclusivité pour fêter les 20 ans de Fnac Éveil et jeux. Le jeu comporte 500 images soit 200 de plus que la version initiale.

Le Lynx Go !
Adaptation dans un format de jeu de cartes transportable facilement.

Les règles varient : après avoir disposé cinq cartes aux dessins différents, on place une sixième carte au centre de la table. Le premier joueur qui touche la carte comportant le dessin de la carte au centre, remporte la carte.

Le Lynx nomade
Adaptation avec un tablier en polyester qui se plie et s'ouvre à la manière d'un pop-up. Pour être transporté facilement, les tuiles peuvent être rangées dans le sac de rangement du plateau.

Le Lynx géant
Adaptation avec au lieu du tablier classique, un tapis en mousse posé sur le sol. Le tapis en mousse du Lynx géant possède un diamètre de 91 cm. Il résiste à l'eau et peut donc être utilisé à l'intérieur comme à l'extérieur.

Mon premier Lynx
Adaptation pour les enfants de 2 à 4 ans.

Le petit Lynx
Adaptation pour les enfants avec seulement 36 images.

Le Lynx Disney
Adaptation avec des images reprenant le monde de Disney.

Variantes éducatives
Ce jeu a été repris de nombreuses fois sous des formes éducatives par des orthophonistes notamment.

Liens Externes

Notice du jeu

 Notice du jeu Le Lynx classique
 Notice du jeu Le Lynx Disney

Publicités

 Publicité télévisée du jeu Le Lynx 400 images
 Publicité du jeu Le Lynx

Références

Jeu de société

Le Lynx (jeu de société)


Biserica de lemn din Butimanu este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Butimanu, comuna Butimanu.

Note

Butimanu

Monumente istorice din județul Dâmbovița

Biserica de lemn din Butimanu


Maria Papayanni (, * 1964 in Larisa) ist eine griechische Autorin.

Leben und Werk
Maria Papayanni studierte in Thessaloniki griechische Literatur. Nachdem sie nach Athen gekommen war, arbeitete als Journalistin für Radio, TV und verschiedene Zeitschriften. In den vergangenen Jahren konzentrierte sie sich mehr auf das Schreiben von Büchern für Kinder und Jugendliche und übersetzte auch Bücher ins Griechische. In Griechenland wurde sie für ihre Bücher mehrfach ausgezeichnet. Sie schrieb auch Theaterstücke für Kinder, Puppentheater Werke und Texte für musikalische Analogie. 2012 war sie Jurymitglied der Auszeichnung Das außergewöhnliche Buch des Kinder- und Jugendprogramms des Internationalen Literaturfestivals Berlin.
Maria Papayanni lebt und arbeitet in Athen.

Bibliografie (Auswahl)
 2001:  / Kalinychta, mama (Gute Nacht, Mama), Text: Maria Papayanni, Illustration: Daniela Stamatiadi,  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-0229-5
 2003:  / Mia peripetia gia to Romeo (Ein Abenteuer für Romeo),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-0714-6
 2003:  / Agie Vasili, tha mou kanis mia chari? (Santa, tust du mir einen Gefallen?),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-0880-8
 2004:  / Pios ine o archigos? (Wer ist verantwortlich?),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-1095-5
 2005:  / Tris palames oli i gi (Morgen wird die Erde wachsen),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-1680-3
 2005:  / Protos! (Klassenbester),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-1657-5
 2005:  / Panda; (Immer?),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-1446-5
 2006:  / Os dia magias (Wie durch Magie),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-2201-9, in Auszügen übersetzt von Doris Wille für Maria Papayannis Teilnahme am Kinder- und Jugendprogramm des 12. internationalen literaturfestivals berlin
 2006:  / I kleftra ton oniron (Die Traumräuberin),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-2207-1
 2006:  / Vivliofagos kata… lathos! (Der versehentliche Bücherwurm!),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-1931-6
 2006:  / Ston pinaka! (Geh an die Tafel!),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-2254-5
 2007:  / Paraxeno den ine? To chrysoflidaki tis gis,
 2008:  / Christougenna, keros gia thavmata (Weihnachten: Zeit für Wunder),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-2934-6
 2008:  / Me lene Magia (Meine Name ist Maya),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-2952-0
 2008:  / Epistrofi sto scholio (Zurück in die Schule),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-2877-6
 2009:  / O gyros tou kosmou me to podilato (Um die Welt auf einem Fahrrad),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-3508-8
 2009:  / Mikres agapes, Lagoudaki,  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-3091-5
 2010:  / To dendro to monacho, (Der magische Baum),  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-3599-6, in Auszügen übersetzt von Doris Wille für Maria Papayannis Teilnahme am Kinder- und Jugendprogramm des 12. internationalen literaturfestivals berlin
 2012:  / I Elli sto fengari,  (Patakis), Athen, ISBN 978-960-16-3069-4

Festivalteilnahmen
 2012: Einladung ins Kinder- und Jugendprogramm des 12. internationalen literaturfestivals berlin

Weblinks

 Website des griechischen Verlegers der Autorin
 Portraits: internationales literaturfestival berlin

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Neugriechisch)
Kinder- und Jugendliteratur
Grieche
Geboren 1964
Frau

Maria Papayanni


Gizem Güven (d. 31 Aralık 1993, İstanbul) Türk dizi oyuncusudur.

Hayatı
31 Aralık 1993 tarihinde İstanbul'da doğdu. 3 yaşından itibaren reklam filmlerinde rol almış, ayrıca sinema filmi dublajı yapmıştır. Televizyonda ise ilk olarak Temiz Aile Temiz Gelecek adlı dizide 20 bölüm oynamıştır. Bu projenin ardından 2002 yılında yayına başlayan İki Arada dizisinde Özge karakterini canlandırmıştır. Bu yıllarda reklam çalışmalarına da devam etmiş ve Akbank, Melodi, Bugün ve Şampiyon gazete ekinin reklamlarında oynamıştır. 5 yaşından 17 yaşına kadar LC Waikiki giyim markasının mankenliğini yapmıştır.

2003 yılında başlayan Sihirli Annem dizisinde Ceren karakteri ile uzun yıllar devam etmiş, geniş kitlelerce tanınmıştır. 2006 yılında Sihirli Annem dizisinin bitmesinin ardından Selena dizisinde Leyla karakterini canlandırmıştır. (2006-2009) İlköğretim eğitimini Özel Koza Kolejinde tamamlayıp Özel Beykent Koleji Sosyal Bilimler Lisesini kazanarak lise eğitimine burada devam etmiştir (2012-2013). Lise yıllarında Sihirli Annem dizisinin tekrar başlamasıyla Ceren karakteriyle ekranlarda bulunmaya devam etmiştir (2011-2012). Bu dizinin bitmesinin ardından okuluna ağırlık vererek üniversite sınavlarına hazırlanmaya başlamış, kısa bir dönem çizim eğitimi almıştır. Ayrıca bu süre içerisinde dublaj yapmaya da devam etmiştir. Beykent Üniversitesi Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölümünü yüzde yüz başarı bursu ile kazanmıştır. Üniversitede ilk yılını başarı ile tamamlayan Güven, eğitimine devam etmektedir. Yeni projesi Yedikule Hayat Yokuşu dizisinde Ayfer karakterini canlandırarak ekranlara geri dönmüştür. 2015 yılında Ne Münasebet adlı dizide Ayça karakterini canlandırmıştır.

Filmografisi

Reklamları

Ödüller

Kaynakça

Dış bağlantılar

 YouTube'da  Gizem Güven kanalı

 Diziler.com'da Gizem Güven

1993 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın oyuncular
Türk kadın dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar

Gizem Güven


භෞතික විද්‍යාවේ, අවකාශ කාලය ඕනෑම ගණිතමය ආකෘතියක් එය අවකාශයේ මාන සහ කාලමාන බහුවිධයකට ඒකාබද්ධ කරයි. විවිධ නිරීක්ෂකයින් සිදුවීම් සිදුවන්නේ කොතැනද සහ කවදාද යන්න වෙනස් ලෙස වටහා ගන්නේ මන්ද වැනි සාපේක්ෂතාවාදී බලපෑම් දෘශ්‍යමාන කිරීමට අවකාශ කාල රූප සටහන් භාවිත කළ හැක. 20 වැනි ශතවර්ෂය වන තුරුම, විශ්වයේ ත්‍රිමාන ජ්‍යාමිතිය (ඛණ්ඩාංක, දුර සහ දිශාවන් අනුව එහි අවකාශීය ප්‍රකාශනය) ඒකමාන කාලයකින් ස්වාධීන වූ බව උපකල්පනය කරන ලදී.

භෞතික විද්‍යාඥ ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් ඔහුගේ සාපේක්‍ෂතා න්‍යායේ කොටසක් ලෙස අවකාශ කාලය පිළිබඳ අදහස වර්ධනය කිරීමට උදවු කළේය. ඔහුගේ පුරෝගාමී කාර්යයට පෙර, භෞතික සංසිද්ධි පැහැදිලි කිරීමට විද්‍යාඥයින්ට වෙනම න්‍යායන් දෙකක් තිබුණි: අයිසැක් නිව්ටන් ගේ භෞතික විද්‍යා නියමයන් දැවැන්ත වස්තූන්ගේ චලිතය විස්තර කළ අතර ජේම්ස් ක්ලර්ක් මැක්ස්වෙල් ගේ විද්‍යුත් චුම්භක ආකෘති ආලෝකයේ ගුණ පැහැදිලි කළේය. කෙසේ වෙතත්, 1905 දී, අයින්ස්ටයින් උපකල්පන දෙකක් මත විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය පිළිබඳ කෘතියක් පදනම් කර ගෙන ඇත:

 භෞතික විද්යාව පිළිබඳ නීති සියලු අවස්ථිති පද්ධතීන් (වේගවත් නොවන සමුද්දේශ රාමු වලදී) හි නොවෙනස් වේ.
 රික්තයක් තුළ ආලෝකයේ වේගය නොතකා ආලෝක ප්රභවයක චලනය, සියලු නිරීක්ෂනයන් හා සමාන වේ.

මෙම උපකල්පන එකට ගෙන යාමේ තාර්කික ප්‍රතිවිපාකය නම්, මෙතෙක් ස්වාධීන යැයි උපකල්පනය කරන ලද මාන හතරේ වෙන් කළ නොහැකි ලෙස අවකාශය හා කාලය සම්බන්ධ වීමයි. නමුත් බොහෝ ගැටලුකාරී තත්ව මෙහිදී මතු වේ: ආලෝක ප්රභවයක් චලිතයෙන් ස්වාධීන වීමට අමතරව, ආලෝකයේ වේගය, එය මනිනු ලබන සමුද්දේශ රාමුවද නොතකා නියතයක් වේ. විවිධ අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමු වලින් මනින විට සිදුවීම් යුගලවල දුර සහ තාවකාලික අනුපිළිවෙල පවා වෙනස් වේ (මෙය සමගාමීත්වයේ සාපේක්ෂතාවයයි); එසේම ප්‍රවේගවල රේඛීය ආකලන තවදුරටත් සත්‍ය නොවේ.

අයින්ස්ටයින් ඔහුගේ න්‍යාය සකස් කළේ චලන විද්‍යාව (චලනය වන ශරීර පිළිබඳ අධ්‍යයනය) අනුවය. ඔහුගේ න්‍යාය ලොරෙන්ට්ස්ගේ 1904 විද්‍යුත් චුම්භක සංසිද්ධි න්‍යාය සහ පොයින්කරේගේ විද්‍යුත් ගතික න්‍යායට වඩා දියුණුවක් විය. මෙම න්‍යායන් තුළ අයින්ස්ටයින් හඳුන්වා දුන් (එනම්, ලොරෙන්ට්ස් පරිවර්තනය) සමාන සමීකරණ ඇතුළත් වුවද, ඒවා අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම ප්‍රසිද්ධ මයිකල්සන්-මෝර්ලි ඉන්ටර්ෆෙරෝමීටර අත්හදා බැලීම ඇතුළු විවිධ අත්හදා බැලීම්වල ප්‍රතිඵල පැහැදිලි කිරීමට යෝජිත තාවකාලික ආකෘතීන් විය.

1908 දී, වරක් සූරිච් හී තරුණ අයින්ස්ටයින්ගේ ගණිත මහාචාර්යවරයකු වූ හර්මන් මින්කොව්ස්කි, විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය පිළිබඳ ජ්‍යාමිතික අර්ථ නිරූපණයක් ඉදිරිපත් කරන ලද අතර එම කාලය සහ අවකාශයේ අවකාශීය මානයන් තුනම දැන් මින්කොව්ස්කි අවකාශය  ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මෙම අර්ථකථනයේ ප්‍රධාන ලක්ෂණයක් වන්නේ අවකාශ-කාල පරතරය පිළිබඳ විධිමත් අර්ථ දැක්වීමයි.
සිදුවීම් අතර දුර සහ කාලය මැනීම විවිධ සමුද්දේශ රාමු වල කරන ලද මිනුම් සඳහා වෙනස් වුවද, අවකාශ කාල පරතරය ඒවා වාර්තා කර ඇති අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමුවෙන් ස්වාධීන වේ.

මින්කොව්ස්කිගේ සාපේක්ෂතාවාදය පිළිබඳ ජ්‍යාමිතික අර්ථකථනය වූයේ අයින්ස්ටයින් විසින් ඔහුගේ 1915 සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදයේ වර්ධනයට අත්‍යවශ්‍ය බව ඔප්පු කිරීමයි, එහිදී ඔහු ස්කන්ධ සහ ශක්තිය පැතලි අවකාශ කාලය ව්‍යාජ-රීමානියානු බහුවිධයකට වක්‍රවන ආකාරය පෙන්වා දුන්නේය.

ආශ්‍රිත

 Basic introduction to the mathematics of curved spacetime
 Complex spacetime
 Einstein's thought experiments
 Four-dimensionalism
 Global spacetime structure
 Metric space
 Philosophy of space and time
 Present

සටහන්

අමතර තොරතුරු

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Albert Einstein on space–time 13th edition Encyclopædia Britannica Historical: Albert Einstein's 1926 article
Encyclopedia of Space–time and gravitation Scholarpedia Expert articles
Stanford Encyclopedia of Philosophy: "Space and Time: Inertial Frames" by Robert DiSalle.

අවකාශ කාලය
භෞතික විද්‍යාව තුළ සංකල්ප
සෛද්ධාන්තික භෞතික විද්‍යාව
සාපේක්ෂතාවාදය
කාලය
භෞතික විද්‍යාව තුළ කාලය
සංකල්පික ආකෘති

අවකාශ කාලය


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 24 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Goldbach

|}

Unterafferbach

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Goldbach (Unterfranken)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Goldbach
!Liste

Liste der Baudenkmäler in Goldbach (Unterfranken)


I Walked with a Zombie (conocida como Yo anduve con un zombie en España y Yo dormí con un fantasma en Hispanoamérica) es una película estadounidense de terror de 1943 basada en parte en un artículo escrito por Inez Wallace y publicado en la revista The American Weekly y en la novela de Charlotte Brontë Jane Eyre.

La película fue dirigida por Jacques Tourneur y producida por Val Lewton. Vudú, zombis y magia negra se combinan en una isla misteriosa en este clásico de terror de serie B. El director se apropia del vudú haitiano, que se ve reducido a unas extrañas prácticas mediante las cuales los brujos serían capaces de matar un individuo y luego reanimarlo hasta un estado de muerto viviente. La idea tendría éxito.

Sinopsis
Betsy Connell (Frances Dee), una enfermera canadiense, es contratada por el Sr. Holllan (Tom Conway), un terrateniente de una plantación azucarera en la isla antillana de San Sebastián, para que cuide a su esposa, Jessica. Una vez allí, Betsy comprueba que la enferma está en una especie de estado catatónico; los habitantes del lugar dicen que es una zombi...

Reparto

 Tom Conway: Paul Holland.
 Frances Dee: la enfermera Betsy Connell (personaje que en principio iba a representar la actriz Anna Lee)
 James Ellison: Wesley Rand
 Edith Barrett: Sra. Rand.
 Christine Gordon: Jessica Holland
 James Bell: Dr. Maxwell
 Theresa Harris: Alma
 Sir Lancelot: un cantante de calipso
 Darby Jones: Carre-Four
 Jeni Le Gon: bailarín

Referencias

Enlaces externos

 Guion de la película.
 Texto inglés.

Películas basadas en novelas
Películas de Estados Unidos
Películas de terror
Películas dirigidas por Jacques Tourneur
Películas de RKO Pictures
Brujería en cine y televisión
Cine de terror de los años 1940

I Walked with a Zombie


Léonce Pelloutier est un avocat et journaliste français né le  à Nantes et mort le  dans la même ville.

Biographie
Ulrich Charles Léonce Pelloutier est le fils d'Ulrich Auguste Pelloutier, indienneur et négociant-armateur, consul général de Prusse à Nantes, chevalier de l'ordre de l'Aigle rouge, et de Madeleine Perrine Bloyet. Marié à Rose Benjamine Marthe Jaud, il est le grand-père de Maurice et Fernand Pelloutier.

Impliqué dans le mouvement carbonariste, il crée une section locale de la Société des droits de l'homme à Nantes en 1833. Ayant la réputation de l'un des propagandistes communistes et « un des républicains les plus exaltés de Nantes », il est remarquer par des propos séditieux tenus dans les auberges fréquentées par les ouvriers du port de Nantes en 1835.

Rédacteur au National de l'Ouest, il essaye de fonder un nouveau journal, L'Alliance libérale, avec pour rédaction en chef à Auguste Blanqui qui lui donne une réponse favorable, mais le tentative échoue.

Réalisant divers voyages, il réside un temps à Paris, où il est en relations avec Raspail.

En 1844, il est poursuivi devant le tribunal correctionnel de Rennes pour abus de confiance, sans que l'affaire puisse être mise en rapport direct avec son activité comme rédacteur du National de l'Ouest. Avec son frère Ange, il essaye à nouveau de fonder un journal politique, nommé La Vendée, à La Roche-sur-Yon.

En mars 1848, il est nommé commissaire du Gouvernement provisoire dans la Loire-Inférieure. Par la suite, il est reçu avocat au barreau de Nantes.

Il ruine sa fortune en faisant creuser à travers des terrains lui appartenant dans la Prairie-au-Duc, un canal (Canal Pelloutier) permettant aux navires d'accéder plus facilement aux prairies d'Aval, d'Amont et de Biesse.

Il publie divers brochures sur le canal de Vendée et Nantes.

Publications
Considérations sur le canal de la Vendée (1842)
Alliance libérale. Journal quotidien politique, commercial, industriel et agricole, courrier de la Vendée (1867)
Entrepôts réels et fictifs de Nantes. Propriété communale (1872)

Annexes

Sources
Jeanne Gilmore, La République clandestine, 1818-1848, 1997

Liens externes

Naissance en juillet 1808
Naissance à Nantes
Journaliste français du XIXe siècle
Avocat français du XIXe siècle
Carbonaro
Avocat au barreau de Nantes
Décès en août 1879
Décès à Nantes
Décès à 71 ans

Léonce Pelloutier


يعتبر مارفيل واين أحد الأجنحة الخلفية القوية والحديثة التي تتوق إلى الهجوم في كل مناسبة، وهو برز على الساحة الأمريكية مثل النيزك «واين» البالغ من العمر 23 عاما هو ابن لاعب أميركي محترف سابق للعبة البيسبول وهو يتمتع ببنية جسدية قوية، وخيار فعال بوب برادلي مدرب منتخب الولايات المتحدة الأمريكية.

مسيرته الكروية

بدأ مسيرته الكروية مع فريق نيويورك ريد بولز عام 2006 ولعب معه 28 مباراة. «واين» المدافع القوي نضج بسرعة وانتقل إلى صفوف تورنتو عام 2007 وتعلم الكثير هناك. سجل هدفين في 53 مباراة، وبسرعة أصبح أحد اللاعبين المفضلين في كندا.

كانت البدايات الأولى ل«واين» في المنتخبات الأميركية عندما اختير ضمن برنامج اللاعبين الشباب، حيث لعب في كأس العالم للشباب تحت 20 سنة في هولندا. أول مباراة دولية مع منتخب الكبار كانت في كوبا أمريكا عام 2007، عندما تمت دعوة الولايات المتحدة الأمريكية للعب في كوبا أمريكا.وفي الآونة الأخيرة، كان هذا المدافع القوي نجما في صفوف منتخب بلاده خلال مشاركته في مسابقة كرة القدم في دورة الألعاب الأولمبيةفي بكين عام 2008 عندما ودع الأميركيون المسابقة من الدور الأول.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من باواي (كاليفورنيا)
رياضيون أمريكيون مغتربون في كندا
رياضيون من بيتسبرغ
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو سان خوزيه إيرثكويكس
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة قدم أفارقة أمريكيون
لاعبو كرة قدم أمريكيون
لاعبو كرة قدم أمريكيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم أمريكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية أمريكيون
لاعبو كرة قدم رجالية أمريكيون أفارقة
لاعبو كرة قدم رجالية أمريكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم من بيتسبرغ
لاعبو كرة قدم من كاليفورنيا
لاعبو كرة قدم من مقاطعة سان دييغو (كاليفورنيا)
لاعبو كوبا أمريكا 2007
لاعبو كولورادو رابيدز
لاعبو منتخب الولايات المتحدة لكرة القدم
لاعبو منتخب الولايات المتحدة لكرة القدم للرجال تحت 20 سنة
لاعبو منتخب الولايات المتحدة لكرة القدم للرجال تحت 23 سنة
لاعبو نادي تورونتو
لاعبو نادي نيويورك ريدبولز
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1986
مواليد في بيتسبرغ (بنسيلفانيا)

مارفيل واين


Đelac – hazarder u smokingu je biografska knjiga o Anđelku Herjavcu autora Alena Matušina.

Vizualni identitet knjige kreirao je Luka Šalamun, a objavljena je 2020. godine u izdanju varaždinskog internetskog portala eVaraždin. Bavi se životom i djelom hrvatskog gospodarstvenika i nogometnog menadžera koji je 2001. godine stradao u prometnoj nesreći.

Anđelko Herjavec, poznat i pod nadimkom Đelac, 1990-ih bio je direktor hrvatske podružnice Levi'sa u Novom Marofu, generalni direktor Varteksa u Varaždinu, predsjednik varaždinskog Nogometnog kluba Varteks, član Izvršnog odbora Hrvatskog nogometnog saveza, predsjednik Nadzornog odbora Varaždinske banke i član predsjedništva Hrvatske demokratske zajednice.

Pisanje i razvoj
Knjiga je nastala u sklopu projekta portala eVaraždin kojemu je bio cilj po prvi put sustavno istražiti te u formi biografske knjige i dokumentarnog filma strukturirati Herjavčev život, djelovanje i ostavštinu. Iako je u trenutku pokretanja projekta od Herjavečeve smrti prošlo 17 godina, do nastanka ove knjige i dokumentarnoga filma "Đelac"(2020.) o Anđelku Herjavcu mogli su se pronaći tek fragmentarni medijski prikazi ili prigodne objave povodom obljetnica njegove smrti. Uočena je, stoga, opasnost da bi s još većim protekom vremena i nedostatkom živih svjedoka adekvatan prikaz života i djelovanja Anđelka Herjavca mogao biti posve nemoguć.

U svrhu nastanka knjige snimljeno je više desetaka sati intervjua s Herjavčevim suradnicima, obitelji, te sudionicima ili stručnjacima za danas povijesna zbivanja na području tekstilne industrije, sporta i sportskog biznisa, politike i bankarstva. Pregledano je više od 50 sati arhivskog video materijala te je proučena arhiva različitih novinskih izdanja u razdoblju od kraja 1970-ih do početka 2000-ih godina.

Sadržaj
Niti koje povezuju knjigu su dvije vrlo izražene karakterne osobine Anđelka Herjavca: ambicioznost i sklonost riziku. Otuda i podnaslov knjige "hazarder u smokingu", koji je i povijesno referentan, odnosno po prvi put je u kontekstu osobnosti Anđelka Herjavca upotrijebljen u magazinu Glorija 2000. godine.

Knjiga po prvi put govori o ključnim i često vrlo rizičnim potezima koje je Herjavec povlačio od trenutka kada je kao pripravnik u Varteksu direktorici rekao da joj namjerava postati šef – do trenutka kada se povezao s Amanciom Ortegom, osnivačem Zare, u namjeri da stvori svjetski modni brend. Od dana kada je bio doživljavan s podsmijehom zbog rečenice da će u Varaždinu igrati Manchester United – do dana kada je u svojem stanu ugostio cijelu momčad Palma de Mallorce, nakon što je Nogometni klub Varteks 18 godina prije Dinama uspio izboriti "europsko proljeće".

U knjizi je riječ i o kontroverzama koje su pratile Anđelka Herjavca, o njegovom političkom angažmanu u HDZ-u, kao i specifičnom odnosu koji je imao s prvim hrvatskim predsjednikom Franjom Tuđmanom. Rekonstruirana su i posljednja 24 sata Herjavčeva života, a njegov suputnik u trenutku nesreće za knjigu je otkrio što se događalo u vozilu neposredno prije kobnoga sudara u kojemu je Anđelko Herjavec izgubio život.

Poznate osobe u knjizi

Franjo Tuđman – prvi hrvatski predsjednik s kojim je Anđelko Herjavec dijelio strast prema nogometu, iz čega su proizašle brojne anegdote s tribina maksimirskog stadiona.

Zlatko Dalić – izbornik hrvatske nogometne reprezentacije, jedan od Anđelku Herjavcu najbližih igrača koji je za vrijeme njegovog mandata na čelu kluba započeo svoju trenersku karijeru.

Branko Ivanković – hrvatski nogometni trener i jedan od najbližih suradnika Anđelka Herjavca krajem 1980-ih i početkom 1990-ih godina, kada su Nogometni klub Varteks pretvarali u sportsko-poslovni sustav.

Davor Štern – bivši hrvatski ministar gospodarstva koji je 1990-ih svjedočio sastancima Anđelka Herjavca s Hrvatskom vladom.

Povijesni kontekst
Grad Varaždin – kao direktor najveće varaždinske tvrtke, predsjednik popularnog nogometnog kluba i političar, Anđelko Herjavec je 1990-ih godina utjecao na ključne tijekove zbivanja u gradu Varaždinu. Životopis Anđelka Herjavca stoga je na određeni način i povijest grada Varaždina u istom razdoblju.

Tvornica Varteks d.d. – knjiga otkriva dramatične situacije u kojoj se našla desetljećima najveća hrvatska tvornica tekstila. Zanimljivost iz knjige je da se jedan od ključnih poslovnih sastanaka 1990-ih odigrao u bazenu.

Nogometni klub Varteks – knjiga otkriva okolnosti i proces pretvaranja dotada trećeligaškog nogometnog kluba u treći po snazi hrvatski sportsko-poslovni sustav s hvaljenom nogometnom školom.

Levi's Novi Marof – knjiga po prvi put govori o povijesti hrvatske podružnice Levi's osnovane 1983. godine u Novom Marofu, kao reakcija na odlazak građana Jugoslavije u Trst po traperice.

Stručni kontekst
Knjigu "Đelac – hazarder u smokingu" može se sagledavati iz više aspekata. Riječ je ponajprije o životopisu poznatog hrvatskog gospodarstvenika i sportskog djelatnika, iz koje se, s obzirom na njegov društveno-politički utjecaj, djelomično iščitava i povijest grada Varaždina i Republike Hrvatske u tranzicijskom vremenu.

Knjiga je zanimljiva studentima ekonomije i menadžementa – ekonomistima, poduzetnicima i menadžerima jer na plastičan način opisuje suočavanje s graničnim situacijama u velikom poslovnom sustavu i razvoj leadershipa. Djelatnicima u PR-u ili medijima izdanje na konkretnim primjerima dočarava krizno komuniciranje i strategije komunikacija kada je riječ o upravljanju ljudskim resursima.

Recepcija

Izdanje je doživjelo veliki interes javnosti u Herjavčevu rodnom Varaždinu, a zbog prepoznatljivosti osobe o kojoj se piše i otkrivanja detalja dotada poznatih tek uskom krugu ljudi, izdanje je zapaženo i širom Hrvatske. Ulomci iz knjige u tri nastavka objavljeni su u Sportskim novostima.

"Čovjek koji je istovremeno bio veliki gospodarski i sportski menadžer, a koketirao s politikom i estradom, prije svega je bio iznimno vješt PR-ovac. U vrijeme kada je taj termin na ovim prostorima bio gotovo nepoznat, Đelac se, kako su ga zvali, znao odlično "prodati". Od samog je sebe stvorio brend pa potom i od onih kojima se bavi. Nije čudno da je takav, a pritom šarmantan i nepredvidiv, intrigantan lik za knjigu i film." - Višnja Gotal, "Đelac - Vizionar koji je otišao prerano", Jutarnji list, 03.2020.

Izvori

Knjige

Đelac – Hazarder u smokingu (biografija)


Giulio Antonio Averoldi est un antiquaire du  et du  siècle

Biographie
Giulio Antonio Averoldi naquit à Venise, le 6 janvier 1651. Après avoir été reçu docteur en droit à Padoue, il se livra à l'étude des antiquités, et se forma une riche collection de livres, d'inscriptions et de médailles. Son goût le porta à traduire en italien le Discours sur douze médailles des jeux séculaires de l'empereur Domitien, écrit en français par Rainssant, de Reims, médecin et antiquaire du roi de France. La traduction d'Averoldi parut à Brescia, 1687, in-8°. Il eut aussi de grandes connaissances et un goût très-exercé en peinture. Il en donne la preuve dans le Scelte Pitture di Brescia additate al forestiere, Brescia, 1700, in-4°. Il n'y traite pas seulement de la peinture, il y parle aussi des antiquités et des monuments remarquables que renferme Brescia ; il rétablit quarante inscriptions qui avaient été publiées d'une manière incorrecte par Rossi et Vinaccesi. Averoldi mourut à Brescia, le 5 juin 1717. Outre les deux ouvrages cités, il a laissé un grand nombre de mémoires sur des objets curieux conservés en manuscrit dans sa famille.

Notes et références

Notes
Cet article est une copie fidèle et complète de l'entrée Averoldi p.113, troisième tome, de Biographie universelle ancienne et moderne de Louis-Gabriel Michaud, ouvrage cité en bibliographie. Lire en ligne .

Références

Bibliographie

Liens externes

Antiquaire (sens ancien)
Naissance en janvier 1651
Décès en juin 1717
Naissance à Brescia
Décès à Brescia
Étudiant de l'université de Padoue
Décès à 66 ans

Giulio Antonio Averoldi


Ove Christensen (født 30. marts 1944, død 16. marts 2015) var en dansk politiassistent, politiker og senere borgmester i Frederikshavn Kommune for Socialdemokratiet fra 1986 til 1994.

Ove Christensen startede i lokalpolitik som borgmester i 1986. I 1994 trådte han tilbage som borgmester, og var fra 1994 til 2003 menigt byrådsmedlem i Frederikshavn Kommune. Han har også været bestyrelsesmedlem i Kommunernes Landsforening og formand for Kommunernes Pensionsforsikring. Ove Christensen fik ødelagt sit højre knæ ved en faldulykke i oktober 2000 og blev invalid. På grund af skaden trak han sig helt fra politik i 2003.

Referencer

Borgmestre fra Socialdemokraterne
Tidligere borgmestre fra Danmark
Personer fra Frederikshavn
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Politifolk fra Danmark

Ove Christensen (borgmester)


Carcharocles auriculatus (sinónimo Otodus auriculatus) es una especie extinta de tiburón incluida en el género Carcharocles, cercanamente relacionada con el mejor conocido Carcharocles megalodon.

Tamaño
La longitud de los dientes de C.auriculatus es relativamente grande - de 25 a 114 milímetros. Sin embargo, es menor que la de C. megalodon y Carcharocles angustidens; la longitud dental de C. megalodon es 38–178 mm y en C. angustidens 25–117 mm.

Distribución
Muchos de los dientes de C. auriculatus provienen de Carolina del Sur, Estados Unidos. Sin embargo, se conocen hallazgos adicionales de dientes del Eoceno en la meseta Khouribga, en Marruecos.

Evolución
Carcharocles auriculatus es el miembro más primitivo del género Carcharocles.

Evolución de Carcharocles
Esquema de acuerdo a J.Cocke.

Cretolamna appendiculata
↓
Otodus obliquus
↓
Otodus aksuaticus
↓
Carcharocles auriculatus
↓                                    ↓
Carcharocles angustidens Carcharocles sokolovi
↓
Carcharocles chubutensis
↓
Carcharocles megalodon

Referencias

Enlaces externos
Carcharocles auriculatus en Paleobiology Database(en inglés)

Tiburones fósiles
Lamnidae
Fósiles del Eoceno
Fósiles del Oligoceno

Carcharocles auriculatus


نادي بوهانغ ستيلرز لكرة القدم (بالهانغل: 포항 스틸러스 FC) هو نادي رياضي كوري جنوبي لكرة القدم من بوهانغ. وأحد فرق الدوري الكوري. ويعتبر من الأندية الشهيرة في قارة آسيا

نبذة
تأسس النادي في عام 1973 من قبل مجموعة شركة بوهانغ للحديد والصلب تحت اسم (بوسكو - POSCO) وبعد تحول النادي إلى هيئة أكثر احترافية في عام 1984 تم تغيير اسم النادي إلى بوسكو دولفينز - POSCO Dolphins وتم تعديله في عام 1985 ليصبح بوسكو اتومز. وفي عام 1986 حقق الفريق أول لقب للدوري. قام النادي بإنشاء أول ملعب لكرة القدم وافتتحه في عام 1990، ليصيح بذلك أول ناد كوري يقوم باللعب على ملعبه الخاص. في عام 1995 تم تغيير اسم النادي مرة أخرى إلى بوهانغ اتومز نسبة لمدينة بوهانغ مقر النادي. ليتم تعديل اسم النادي للمرة الأخيرة في عام 1997 إلى الاسم الحالي للفريق بوهانغ ستيلرز.

حقق الفريق بطولة الأندية الآسيوية لكرة القدم في عام 1997 وعام 1998 وعانى الفريق في بدايات الألفية الجديدة من مصاعب فنية وانحدر إلى فرق القاع في الدوري الكوري. إلا أنه عاد مرة أخرى إلى فرق الطليعة في موسم 2004. يتمكن من استعادة أمجاده بفوزه في دوري أبطال آسيا للمرة الثالثة عام 2009 على حساب اتحاد جدة السعودي.

الإنجازات
 محليًا
 بطولة الدوري الكوري في أعوام 1986، 1988، 1992، 2007
 كأس الاتحاد الكوري 1996، 2008
 كأس الرئيس 1974
 كأس الدوري الكوري 1993، 2009
 قاريًا
 بطل دوري أبطال آسيا 1997، 1998، 2009، 2021 (الوصيف)

اللاعبون

مصادر

أندية كرة قدم أسست في 1973
أندية كرة قدم في مقاطعة غيونغسانغ الشمالية
أندية كي ليغ كلاسيك
بوسكو (شركة)
بوهانغ
تأسيسات سنة 1973 في كوريا الجنوبية

بوهانغ ستيلرز


Metsatöll (úr eistnesku – 'skógur' og töll – 'fjórfætt vera', notað í vestur Eistlandi um "úlf" eða "varúlfur") er eistnesk þjóðlagaþungarokkshljómsveit stofnuð 1999. Hljómsveitin hefur verið undir áhrifum frá mörgum öðrum, t.d. Garmarna, Stille Volk og Veljo Tormis. Mikið af efni þeirra er byggt á sjálfstæðisbáráttu Eistlendinga á 13du og 14du öld.

Meðlimir

Current members
 Markus "Rabapagan" Teeäär – söngur, rythma gítar (1999–nú)
 Lauri "Varulven" Õunapuu – gítar, söngur, þjóðleg hljóðfæri (1999–nú)
 Raivo "KuriRaivo" Piirsalu – bassi, bakraddir, kontrabassi (2000–nú)
 Tõnis Noevere – trommur, bakraddir (2017–nú)

Fyrrum meðlimir
 Silver "Factor" Rattasepp – trommur, bakraddir (1999–2004)
 Andrus Tins – bassi, bakraddir (1999–2000)
 Marko Atso – trommur, bakraddir (2004–2017)

Tónlistarútgáfa

Stúdíó albúm
 Hiiekoda (2004)
 Terast Mis Hangund Me Hinge 10218 (2005)
 Iivakivi (2008)
 Äio (2010)
 Ulg (2011)
 Karjajuht (2014)
 Vana Jutuvestja Laulud (2016) (16 track compilation)
 Katk Kutsariks (2019)

Tilvísanir

Tenglar

 Official Site
 Metsatöll discography at MusicBrainz

Eistneskar þungarokkshljómsveitir
Þjóðlagarokk

Metsatöll


54. breddegrad kan henvise til:

 54. nordlige breddekreds
 54. sydlige breddekreds

54. breddegrad


Gustavo Alfonso Dulanto Sanguinetti (Lima, 9 de maio de 1995), conhecido como Gustavo Dulanto ou Sanguinetti, é um futebolista peruano que atua como zagueiro.

Carreira
Atualmente joga pelo . Em janeiro de 2022, após o clube moldavo fazer uma boa campanha na fase de grupos da UEFA Champions League, foi fortemente especulada sua contratação pelo Palmeiras. Entretanto, ela não ocorreu de fato.

Vida pessoal
Ele é filho do ex-jogador Alfonso Dulanto.

Títulos
 Universitario
 Torneo Descentralizado: 2016 (Apertura)

 Sheriff Tiraspol
 Campeonato Moldavo: 2020-21

Ligações externas

Naturais de Lima
Nascidos em 1995

Gustavo Dulanto


USS Silversides (SS/AGSS-236) is a Gato-class submarine, the first ship of the United States Navy to be named for the silversides.

Silversides was one of the most successful submarines in the Pacific Theater of World War II, with 23 confirmed sinkings, totalling more than  of shipping.  She received a Presidential Unit Citation for cumulative action over four patrols, and twelve battle stars. She presently serves as a museum ship in Muskegon, Michigan, and is a National Historic Landmark.

Construction
Her keel was laid down on 4 November 1940, by the Mare Island Navy Yard in Vallejo, California. She was launched on 26 August 1941, sponsored by Mrs. Elizabeth H. Hogan, and commissioned on 15 December 1941, with Lieutenant Commander Creed C. Burlingame in command.

Service in World War II

First patrol: April–June 1942
After shakedown off the California coast, Silversides set course for Hawaii, arriving at Pearl Harbor on 4 April 1942. Departing Pearl Harbor on 30 April, Silversides headed for the Japanese home islands, in the area of Kii Suido, for the first of her many successful war patrols. On 10 May, just after 8:00 local time, the submarine used her  gun to heavily damage the Japanese guard boat Ebisu Maru No.5. During this 75-minute action, an enemy machine-gun bullet killed one of her deck gunners, Torpedoman's Mate Third Class Mike Harbin of Oklahoma, the only man lost in action aboard Silversides during World War II. Harbin was buried at sea later that evening. On 13 May, Silversides fired torpedoes at an enemy submarine; although explosions were heard, a definite sinking could not be confirmed.

On 17 May, while maneuvering through an enemy fishing fleet and approaching her targets, Silversides''' periscope became entangled in a fishnet marked by Japanese flags held aloft on bamboo poles. The sub continued her approach, fishnet and all, and fired three torpedoes at the first ship, a 4,000-ton cargo ship. Two hits tore the victim's stern open. While that ship was sinking, the second cargo ship was also hit, but its fate could not be determined. Patrol boats were closing in as the submarine, probably the only American submarine to make an attack while flying the Japanese flag, quickly left the vicinity. After damaging a freighter and tanker in the same area, Silversides terminated her first war patrol at Pearl Harbor on 21 June.

 Second and third patrols: July–November 1942 Silversidess second war patrol was also conducted in the area of Kii Suido, from 15 July to 8 September. On 28 July, she sank a 4,000-ton transport, followed by the sinking of the passenger/cargo ship Nikkei Maru on 8 August.  She scored damaging hits on a large tanker on the night of 14 August and, on 31 August, sank two enemy trawlers before returning to Pearl Harbor.

Her third war patrol, conducted in the Caroline Islands, did not result in any sinkings, although severe damage was done to a large cargo ship and there were two observed torpedo hits on a Japanese destroyer or light minelayer, which did an undetermined level of damage. She terminated her third patrol at Brisbane, Australia, on 25 November.

 Fourth patrol: December 1942 – January 1943 Silversides departed Brisbane on 17 December 1942 and set course for New Ireland for her fourth war patrol. While far out at sea on the night of 22 December, the submarine's medical orderly, Pharmacist's Mate First Class Thomas Moore, performed a successful emergency appendectomy on Fireman Second Class George Platter, using ether as anesthesia and rudimentary tools primarily fashioned from kitchen utensils. With the operation over at 3:00 on 23 December, the submarine surfaced only to be immediately forced down by a Japanese destroyer and compelled to endure a severe depth charge attack. Thinking herself safe, Silversides surfaced only to find the destroyer still there. Additionally, a Japanese airplane had arrived on the scene and proceeded to drop three bombs on the submarine, severely damaging her bow planes and causing them to lock on full dive. Silversides managed to level off just short of crush depth and eventually evaded the enemy ship before surfacing to recharge her batteries and effect emergency repairs.

While off Truk on 18 January 1943, Silversides torpedoed and sank her largest target of the war, the 10,022 ton oil tanker Toei Maru. Two days later, the submarine had one of her most productive days of the war.  After paralleling a convoy throughout the daylight hours, she moved on ahead at sundown and lay in wait (an end around position). As the targets moved into range, Silversides fired torpedoes at overlapping targets and sank three enemy ships—the cargo ships Surabaya Maru, Somedono Maru, and Meiu Maru. The attack had scarcely abated when it was discovered that an armed torpedo was stuck in a forward torpedo tube. Since it was impossible to disarm the torpedo, the commanding officer decided to attempt to refire it, an extremely dangerous maneuver. The submarine moved in reverse at top speed and fired. The torpedo shot safely from the tube, disappearing as it moved toward the horizon.

When a serious oil leak was discovered later that night, the submarine left the patrol area two days ahead of schedule and returned to Pearl Harbor on 31 January for a major overhaul.

 Fifth and sixth patrols: May–September 1943 Silversidess fifth war patrol commenced on 17 May and was conducted in the Solomon Islands area. Enroute the patrol area on 28 May, one of the more unusual moments of the war occurred. Stated in the 5th war patrol report as follows:

Proceeded on surface toward assigned position. On the 28th a frigate bird made a high level bombing attack, scoring a direct hit on the bare head and beard of the OOD, Lt. Bienia. No indication by radar prior to attack.

Continuing on, the submarine's primary mission for this patrol was to lay a minefield in Steffan Strait, between New Hanover and New Ireland, but she did not neglect enemy shipping. On the night of 10 – 11 June, she sank the 5,256-ton cargo ship Hide Maru; for her efforts, Silversides was forced to endure a severe depth charging.  She returned to Brisbane for refit on 16 July.

For her sixth war patrol, under newly assigned Lt. Commander John S. "Jack" Coye, Jr., from 21 July to 4 September, Silversides patrolled between the Solomons and the Carolines. Since she was plagued with malfunctioning torpedoes and a scarcity of targets, she returned to Brisbane empty-handed.

 Seventh and eighth patrols: October 1943 – January 1944 Silversides set sail on 5 October for her seventh war patrol, in which she sank four enemy ships in waters ranging from the Solomon Islands to the coast of New Guinea. On 18 October, she torpedoed and sank the cargo ship Tairin Maru, and, on 24 October, made a series of daring attacks to send the cargo ships Tennan Maru and Kazan Maru and the passenger/cargo ship Johore Maru to the bottom. She returned to Pearl Harbor for refit on 8 November.Silversides patrolled off the Palau Islands for her eighth war patrol, where, on 29 December 1943, she brought havoc to an enemy convoy of cargo ships, sinking Tenposan Maru, Shichisei Maru, and Ryuto Maru. She terminated her eighth patrol at Pearl Harbor on 15 January 1944.

 Ninth and tenth patrols: February–June 1944
For her ninth war patrol, Silversides departed Pearl Harbor on 15 February and set course for waters west of the Marianas Islands. On 16 March, she sank the cargo ship Kofuku Maru. The remainder of the patrol was devoid of worthwhile targets, so the submarine returned to Fremantle on 8 April.

While on her tenth war patrol, again off the Marianas Islands, Silversides destroyed six enemy vessels for a total of over 14,000 tons. On 10 May, she torpedoed and sank the cargo ship Okinawa Maru, followed up with the passenger/cargo ship Mikage Maru; and then sent the converted gunboat Choan Maru Number Two beneath the waves. Ten days later, she added to her score when she sank another converted gunboat, the 998-ton Shosei Maru. On 29 May, the submarine torpedoed and sank the cargo ships Shoken Maru and Horaizan Maru; and then headed for Pearl Harbor, arriving on 11 June. Two days later, she got underway for Mare Island Navy Yard for overhaul, returning to Pearl Harbor on 12 September.

 Eleventh and twelfth patrol: September 1944 – February 1945 Silversides cleared Pearl Harbor on 24 September for her eleventh war patrol, conducted off Kyūshū, Japan. Although this patrol was unproductive, she aided in the rescue of a stricken sister submarine.  had been badly damaged in a severe depth charging and was forced to surface and try to escape while fighting enemy escorts in a gun battle, a task for which a submarine is badly outmatched.  The gunfire flashes brought Silversides to the scene. She deliberately drew the attention of some of the escorts, then quickly dove to escape the gunfire. Soon, submarines  and  joined in helping Silversides to guard Salmon, and in escorting the stricken submarine back to Saipan, arriving on 3 November. Silversides terminated her eleventh patrol at Midway Island on 23 November.Silversides' twelfth war patrol commenced on 22 December 1944, and was spent in the East China Sea. Despite aggressive searching, she found few worthwhile targets.  However, when an opportunity did come her way, Silversides took full advantage. On 25 January 1945, she torpedoed the 4,556-ton cargo ship Malay Maru. She returned to Midway Island on 12 February.

 Thirteenth and fourteenth patrols: March–July 1945
During her thirteenth war patrol, Silversides was a member of a coordinated attack group with submarines  and , patrolling off Kyūshū. Although she again found few worthwhile targets, the submarine did manage to damage a large freighter and to sink a trawler before returning to Pearl Harbor on 29 April.Silversidess fourteenth and final war patrol began with a departure from Pearl Harbor on 30 May. This patrol was spent on lifeguard station in support of airstrikes on Honshu, Japan. On 22 July, she rescued a downed fighter pilot from the light aircraft carrier , and two days later recovered a downed United States Army Air Forces airman. She ended this patrol at Apra Harbor, Guam, on 30 July. The submarine was undergoing refit there when the hostilities with Japan ended on 15 August.

 Post-war service: 1945–1969 Silversides transited the Panama Canal on 15 September 1945, arriving at New York City on 21 September. After shifting to New London, Connecticut, she was decommissioned on 17 April 1946 and placed in reserve until 15 October 1947, when she was placed in service as a training ship for Naval Reservists at Chicago, Illinois. After a 1949 overhaul, she remained at Chicago in support of Naval Reserve training as a stationary training vessel for the rest of her service.

The last time Silversides was dry-docked was in 1949, when the submarine went into the reserve fleet and her solid brass propellers were removed.

On 6 November 1962, Silversides was reclassified as an auxiliary submarine with hull classification symbol AGSS-236, and on 30 June 1969, her name was struck from the Naval Vessel Register. The South Chicago Chamber of Commerce promptly applied to the United States Department of the Navy for custody of Silversides to preserve her as a memorial.

 1973–present Silversides became a part of the Combined Great Lakes Navy Association in Chicago, Illinois, behind Chicago's Naval Armory on 24 May 1973. For years, the submarine was tended by a small crew of dedicated volunteers, drawn to her illustrious history and technical marvels. They donated tens of thousands of man-hours to restore her, maintained her at their own expense, and served as docents and chaperones. When association volunteers first stepped on board, they faced a musty, mildewed sub with paint peeling off in sheets inside and out, and junk scattered everywhere. After many years, the refrigeration compartment had produced a growth so thick, it could be measured in multiple inches instead of millimeters. Evidence of water damage prevailed in the forward compartments but the aft end was in reasonably good condition. Topside, the decking was weathered and worn in spots and some areas of the superstructure were rusted and in need of replacement.

Volunteers quickly took steps to stop the decay. Rotted lines were replaced and the boat re-secured to the pier, the bilges were pumped dry, electric power and heat were brought on board and a leak in the No. 3 torpedo tube sealed off. The first major renovation completed was stripping, undercoating and repainting the hull to the waterline. The job took several months, with a break over the winter, but once completed, the Silversides looked nearly new. Below decks, the boat was cleaned and general restoration got underway. Considerable rewiring was done to bring light to all areas of the boat, the plumbing underwent investigation for leaks sprung in once-frozen pipes and a crew set about surveying the Fairbanks Morse 38D8  nine-cylinder, , opposed-piston engines. The seven-cylinder auxiliary engine was brought back to life in 1975.

She was moved to Navy Pier in 1979. That July, the first main engine, No. 3, was brought back to life for the first time since 1946. The No. 4 engine was restored in time for the 1984 US Submarine Veterans of World War II convention. In 1987, the submarine was moved to Muskegon, Michigan, to serve as the centerpiece of the new Great Lakes Naval Memorial & Museum.

Normally, United States Navy submarines are dry-docked every five years while on active duty. If permanently moored in freshwater the maintenance interval can be extended to 25 years. In 2004, 55 years after Silversidess last dry-docking, the museum and two submarine veterans organizations formed a "Save the Silversides" fund and began soliciting tax-deductible donations through veterans groups and military publications.  They based their plans on the dry-dock overhaul of , a memorial in Manitowoc, Wisconsin, which cost US$500,000 in 1996.

 Gallery

 Film production Silversides was used for exterior scenes in the 2002 film Below to depict the fictional USS Tiger Shark. She was towed in Lake Michigan for filming.

 Awards Silversides received twelve battle stars for World War II service, and was awarded one Presidential Unit Citation for cumulative action over four patrols. She is officially credited with sinking 23 ships, the third-most of any allied World War II submarine, behind only the  and , according to JANAC figures. The tonnage of the ships sunk by Silversides amounted to 90,080 tons, ranking among the top five for tonnage sunk by an American submarine during the war. Judged by the Joint Army-Navy Assessment Committee (JANAC), Silversides has the most prolific combat record of any still-extant American submarine.

Other sources state that Silversides sank 31 ships totaling 100,685 tons during World War II.''U.S. Submarine Attacks During World War II book by John Alden U.S Naval Institute Press 1989

 USS Silversides Submarine Museum

Originally opened as the Great Lakes Naval Memorial & Museum, the museum is now known as the USS Silversides Submarine Museum, which also includes  (a United States Coast Guard cutter) and a museum building.

The museum staff starts the USS Silversides'' Fairbanks Morse engines up to six times per year in order to keep the engines healthy.

See also
 List of maritime museums in the United States

References

Combined Great Lakes Navy Association Inc., press kit, late 1970s.

External links

 USS Silversides Submarine Museum

 hazegray.org: USS Silversides

 First 13 War Patrol Reports on Microfilm
 14th War Patrol Report on Microfilm

Gato-class submarines
World War II submarines of the United States
Museum ships in Michigan
History of Chicago
Buildings and structures in Muskegon, Michigan
National Historic Landmarks in Michigan
National Historic Landmarks in Illinois
Ships built in Vallejo, California
1941 ships
Museums in Muskegon County, Michigan
Ships on the National Register of Historic Places in Michigan
World War II on the National Register of Historic Places
National Register of Historic Places in Muskegon County, Michigan

USS Silversides (SS-236)


Joan Brownlow Hanham, Baroness Hanham, CBE (née Spark; born 23 September 1939) is a former member of the House of Lords. She sat as a Conservative.

She was Parliamentary Under Secretary of State at the Department for Communities and Local Government from 2010 to 2013, and was leader of the Kensington and Chelsea London Borough Council from 1989. She was succeeded by Cllr Merrick Cockell, who became leader in April 2000.

She was made a Life peer as Baroness Hanham, of Kensington in the Royal Borough of Kensington and Chelsea on 15 July 1999. That same year, Hanham was a candidate for the re-run Conservative nomination to be Mayor of London, losing to Steve Norris. She retired from the House of Lords on 22 July 2020.

National Health Service

The daughter of Alfred Spark and Mary Mitchell, she married, in 1964, Dr Ian (or Iain) William Fergusson Hanham, a respected oncologist and also a member of the Kensington and Chelsea London Borough Council from 2002 until his death on 12 April 2011.

Hanham was Chairman of St. Mary's Hospital NHS Trust from 2000 to 2007 and of Westminster Primary Care Trust. She became a Freeman of the City of London in 1984 and became a CBE in 1997. She was Parliamentary Under Secretary of State in the Department for Communities and Local Government from 2010 until 2013. She was awarded the Freedom of the Royal Borough of Kensington and Chelsea on 19 January 2011. In January 2014 she was appointed as the interim chair of health sector regulator Monitor.

References

External links
Announcement of her introduction at the House of Lords House of Lords minutes of proceedings, 27 July 1999
Biography Department for Communities and Local Government
Profile at New Statesman

1939 births
Living people
Councillors in the Royal Borough of Kensington and Chelsea
Conservative Party (UK) life peers
Commanders of the Order of the British Empire
Life peeresses created by Elizabeth II
Women councillors in England
Peers retired under the House of Lords Reform Act 2014

Joan Hanham, Baroness Hanham


is a district located in Kagawa Prefecture, Japan.

The district was formed on 1 April 1899 under the Districts Act which came into force at that time. Its area consisted of 19 villages that made up the former districts of Miki and Yamada.

During the 20th century, the villages underwent a series of mergers, whilst others merged into the neighbouring city of Takamatsu. Following the most recent merger on 10 January 2006, only the town of Miki remained within the district.

As of January 2016, the district has an estimated population of 27,835 and a total area of 75.78 km2.

Current towns and villages
Miki

History of mergers
On January 10, 2006 the towns of Aji and Mure, along with the towns of Kagawa and Kōnan, both from Kagawa District, and the town of Kokubunji, from Ayauta District, merged into the expanded city of Takamatsu.

References

Districts in Kagawa Prefecture

Kita District, Kagawa


Ernst Damzog, né le  à Strasbourg et décédé le  à Halle-sur-Saale, est un policier allemand, membre des SS de l'Allemagne nazie et ayant servi dans la Gestapo. Il prit une part active aux meurtres de masses de Polonais et de Juifs commis sur le territoire de la Pologne occupée pendant la Seconde Guerre mondiale.

Invasion de la Pologne
En septembre 1939, lors de l'invasion de la Pologne, Damzog sert comme colonel (SS-Standartenführer) de lEinsatzgruppe 5 (EG V-Allenstein), déployé avec la 3 armée dans le Reichsgau Wartheland, terres polonaises annexées par l'Allemagne nazie. Il est responsable des exécutions massives de citoyens polonais à la suite de la bataille victorieuse de Grudziądz, éradiquant pratiquement toute la population juive de la ville. Il contrôle également l'exécution de patients médicaux afin de vider les hôpitaux publics, qu'il confia à son officier subalterne Herbert Lange. Après l'annexion de la Pologne occidentale, Damzog sert à Poznań occupée en tant qu'inspecteur de police à la fois pour la Sicherheitspolizei (SiPo) et la Sicherheitsdienst (SD), sous le commandement du SS-Obergruppenführer Wilhelm Koppe envoyé à Posen le 30 septembre 1939.

Pendant son service à Poznań, Damzog est activement impliqué dans les expulsions massives de Polonais du Reichsgau Wartheland vers le Gouvernement général, y compris après l'attaque allemande de 1941 à travers la zone d'occupation soviétique. Il selectionne personnellement le personnel du centre d'extermination du camp d'extermination de Chełmno et superviséeson fonctionnement quotidien. Il déporte les premières victimes (originaires de villages locaux) à Chełmno, et les massacres à l'aide de camionnettes à gaz à compter du 8 décembre 1941.

C'était le précurseur de la Solution Finale, car l'idée d'un génocide systématique par gazage des valides n'était pas encore pleinement explorée. Damzog aurait raconté ses « expériences » à la fois à Wilhelm Koppe et à Arthur Greiser.

Damzog stationne dans le Gau jusqu'en 1945, et est promu au grade de SS-Brigadeführer ainsi que Generalmajor en 1944 pour ses actions policières anti-polonaise et anti-juives. Damzog est transféré en Allemagne avant l'offensive soviétique et meurt à Halle, en Saxe-Anhalt après la fin de la guerre en juillet 1945.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Opération Tannenberg
 Intelligenzaktion
 AB-Aktion allemande en Pologne
 Crimes de guerre en Pologne occupée pendant la Seconde Guerre mondiale

Bibliographie
 Michael Wildt: Generation des Unbedingten. Das Führungskorps des Reichssicherheitshauptamtes. Hamburger Edition HIS Verlagsgesellschaft mbH, 2002,
 Shlomo Aronson: Heydrich und die Anfänge des SD und der Gestapo. 1931-1935, S. 217.
 Hansjürgen Koehler: Inside the Gestapo, 1940 S. 36.

Militaire allemand tué durant la Seconde Guerre mondiale
Naissance à Strasbourg
SS-Brigadeführer
Criminel de guerre nazi
Membre de la Gestapo
Naissance en octobre 1882
Décès en juillet 1945
Décès à Halle-sur-Saale
Décès à 62 ans

Ernst Damzog


Written in Waters je debitantski i jedini studijski album norveškog avangardnog black metal-sastava Ved Buens Ende. Album je u listopadu 1995. godine objavila diskografska kuća Misanthropy Records.

O albumu
Written in Waters je specifičan album po tome što se sastoji od mnogih elemenata preuzetih iz raznih žanrova (primjerice, pjesma "Autumn Leaves", za razliku od ostalih pjesama na albumu, ne sadrži distorzirani zvuk gitare niti grube vokale); od uobičajenog norveškog black metala (uočljivog pri završetku pjesme "Coiled in Wings") do disonatnih rifova inspiriranih jazzom. Vokali su također raznovrsni; na nekim su mjestima prisutni Vicotnikovi grubi vokali, dok se na drugim pojavljuju naričući vokali Carla-Michaela Eidea (popraćeni glasom Kristine Stensrud). Tekstovi pjesama na albumu su nekonvencionalni te se bave tematikama fantazije i snova.

Pjesme "You, That May Wither" i "Carrier of Wounds" izvorno su se pojavile pod drugačijim nazivima ("You That May Wither" i "The Carrier of Wounds") na demouratku Those Who Caress the Pale.

Popis pjesama

Recenzije
William York, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica te je izjavio: "Jedini studijski album Ved Buens Endea, Written in Waters, album je ezoteričnog, eksperimentalnog black metala koji još uvijek ne zvuči poput ničeg drugog [iako je prošlo mnogo] godina od njegove objave. Ono što se [na albumu] nalazi nadilazi ono što se tipično misli o black metalu -- primjerice [...] Eidevo labavo bubnjanje koje je gotovo u stilu jazza, Skollovi gmižući, neritmični naglasci na bas-gitari te Vicotnikov učestali gitaristički rad čistih tonova (koji je često bio uspoređivan s post-rockerima Slint). Zajedno trio međusobno djeluje više kao džezistička art rock skupina nego kao metal sastav. Eideov je stil pjevanja također neobičan, ne samo za black metal već i za bilo kakvu vrstu glazbe, spadajući negdje između pjevušenja i neke vrste gotičkog skandiranja. Ovaj je način pjevanja znao biti kritiziran te je za njega potrebno steći ukus, ali je uglavnom dobro izveden i odgovara hladnoj, mističnoj, sablasnoj atmosferi glazbe. Kad smo već kod toga, pjesme su uglavnom dugačke -- traju u prosjeku po oko osam minuta -- te se kreću bez žurbe unutar i izvan tihih, gitarističkih instrumentalnih dionica, labavih i ljuljajućih dijelova umjerenog tempa te malo tipičnijih black metal sekcija koje se sastoje od blast beat stila bubnjanja i grubih vokala. Vrhunske pjesme albuma, među kojima izdvajam "I Sang for the Swans" i "Coiled in Wings", savršeno povezuju svoja različita raspoloženja i sekcije te stvaraju jasan osjećaj atmosfere dok su u isto vrijeme vrlo žestoke. Nekoliko ostalih pjesama se baš i ne izdvajaju, ali je većinom vremena ovo snažno djelo sastava koje je radilo stvari po svom nahođenju i uspjevalo u tome većinu vremena".

Osoblje

Ved Buens Ende
 Carl-Michael Eide – vokali, bubnjevi
 Vicotnik – vokali, gitara
 Skoll – dodatni vokali (na pjesmi 3), bas-gitara, klavijature

Dodatni glazbenici
 Lill Kathrine Stensrud – vokali
Ostalo osoblje
 Lise – naslovnica
 Pål – miksanje

Izvori

Albumi iz 1995.
Norveški glazbeni albumi

Written in Waters


Christopher West, ugledan je američki publicist i predavač spolnoga morala i teologije tijela na prestižnim učilištima u Americi i Australiji. Vrlo je tražen javni govornik i djelatan je član Instituta teologije tijela, neprofitne ustanove s ciljem širenja i razumijevanja učenja teologije tijela diljem svijeta. Njegove knjige o braku i spolnosti postale su katolički bestseleri. Najpoznatiji je popularizator teologije tijela, nauk koji je osmislio papa Ivan Pavao II. Djela: Što je teologija tijela i kako može promijeniti , Pitanje kontracepcije - brošura , Otvoreno o seksualnosti i braku, Teologija tijela za početnike.

Izvori

Američki znanstvenici
Američki publicisti
Rimokatolički teolozi

Christopher West


Oturum başlatma Protokolü (SIP), ses, video ve mesajlaşma uygulamalarını içeren gerçek zamanlı oturumları başlatmak, sürdürmek ve sonlandırmak için kullanılan bir sinyal protokolüdür. VoIP gibi IP üzerinden üzerinden ses, görüntü ve anlık mesaj iletişimi yanı sıra LTE (VoLTE) üzerinden cep telefonu araması için multimedya iletişim oturumlarını sinyalize etmek ve kontrol etmek için kullanılır. Günümüz IP Telefonlarının çoğunluğu SIP Protokolü ile çalışmaktadır. Cisco gibi bazı üreticiler SIP kullanmakla beraber bazı telefon modellerinde SCCP tercih etmektedir.

Protokol, değiştirilen mesajların belirli biçimini ve katılımcıların işbirliği için iletişim sırasını tanımlar. SIP, köprü metni aktarım Protokolü'nün (HTTP) ve basit posta aktarım Protokolü'nün (SMTP) birçok öğesini içeren metin tabanlı bir protokoldür. SIP ile kurulan bir çağrı birden fazla medya akışından oluşabilir, ancak kısa mesaj gibi uygulamalar için ayrı bir akış gerekmez, bu da SIP mesajında veri yükü olarak veri alışverişi yapar.

SIP, oturum medyasını belirten ve taşıyan diğer birkaç protokolle birlikte çalışır. En yaygın olarak, ortam türü ve parametre Anlaşması ve ortam kurulumu, SIP iletilerinde yük olarak taşınan oturum Açıklama Protokolü (SDP) ile gerçekleştirilir. SIP, temel aktarım katmanı protokolünden bağımsız olacak şekilde tasarlanmıştır ve kullanıcı Datagram Protokolü (UDP), iletim kontrol Protokolü (TCP) ve akış kontrol iletim Protokolü (SCTP) ile kullanılabilir. Güvenli olmayan ağ bağlantıları üzerinden SIP iletilerinin güvenli iletimi için, protokol aktarım katmanı güvenliği (TLS) ile şifrelenebilir. Medya akışlarının (ses, video) iletimi için SIP mesajlarında taşınan SDP yükü tipik olarak gerçek zamanlı Aktarım Protokolü (RTP) veya güvenli gerçek zamanlı Aktarım Protokolü (SRTP) kullanır.

SIP, uygulama katmanında çalışır ve HTTP protokolüne çok benzer düz metin bir protokoldür. Oturum açar, oturum parametrelerini değiştirir, oturumu sonlandırır. Oturumlar IP telefon çağrıları, multimedya sunumlar veya konferans şeklinde olabilir.Aynı zamanda mevcut bir oturuma kullanıcı çağırabilir. Mevcut oturuma medya ekleyebilir, çıkarabilir.

SIP'in bir oturum kurmak için ve sonlandırmak için gerçekleştirdiği 5 fonksiyon vardır:

 Kullanıcı konumunu belirlemek.
 Bağlantıya katılacak kullanıcıları tespit etmek.
 Uçların kapasitelerini tespit edip o şekilde medya parametrelerini ayarlamak.
 Çağrı yapma ve iki uçtaki çağrı parametrelerini ayarlamak.
 Oturum yönetmek.

SIP'in kendisi bir veri taşıma protokolu değildir. SIP veriyi RTP gibi bir protokolle gerçek zamanlı taşıyabilir.

HTTP'ye çok benzer. Aşağıdaki gibi bir mesaj yapısı vardır:

 SIP/2.0 200 OK
 To: "1379"
 From: "13579" ;tag=4448294d
 Via: SIP/2.0/UDP 10.0.0.11:9186;branch=z9hG4bK-c87542-804015279-1--c87542-;rport
 Call-ID: c63d1e7d5f3e1c29
 CSeq: 1 REGISTER
 Contact:
 Expires: 3600
 Max-Forwards: 69
 User-agent: eyeBeam release 3002s stamp 15131
 Content-Length: 0

SIP'te özel görevleri olan metotlar vardır. "Register" bunların en önemlisidir. "Register" komutunu kabul eden ve kullanıcı kayıtlarını tutan sunuculara registrar denir. Konuşmak isteyen uçlar bir registrar'a kayıt olur. "Register" iki uç arasında bağlantı kurar. "Invite" metodu, diyalog başlatmak için tek yoldur.

Tarihi
SIP, 1996 yılında Mark Handley, Henning Schulzrinne, Eve Schooler ve Jonathan Rosenberg tarafından tasarlandı. Protokol, 1999 yılında RFC [rfc:2543 2543] olarak standartlaştırılmıştır. Kasım 2000'de SIP, 3GPP sinyal protokolü ve hücresel ağlarda IP tabanlı akışlı multimedya hizmetleri için IP multimedya alt sistemi (IMS) mimarisinin kalıcı unsuru olarak kabul edildi. Haziran 2002'de şartname RFC [rfc:3261 3261]'de revize edildi[3] ve o zamandan beri çeşitli uzantılar ve açıklamalar yayınlandı.

SIP, yeni multimedya uygulamalarını destekleme vizyonu ile genel anahtarlamalı telefon şebekesinde (PSTN) bulunan çağrı işleme işlevlerini ve özelliklerini destekleyen IP tabanlı iletişim için bir sinyal ve çağrı kurulum protokolü sağlamak üzere tasarlanmıştır. Video konferans, akış medya dağıtımı, anlık mesajlaşma, durum bilgileri, dosya aktarımı, İnternet faksı ve çevrimiçi oyunlar için genişletildi.

SIP, telekomünikasyon endüstrisinden ziyade internet topluluğunda kökleri olduğu için savunucuları tarafından ayırt edilir. SIP, öncelikle IETF tarafından standartlaştırılırken, H. 323 gibi diğer protokoller geleneksel olarak uluslararası Telekomünikasyon Birliği (ITU) ile ilişkilendirilmiştir.

Protokol Çalışma Yapısı
SIP, yalnızca bir medya iletişim oturumunun sinyalizasyon kısmında yer alır ve sesli veya görüntülü çağrıları kurmak ve sonlandırmak için kullanılır. SIP, iki taraf (tek noktaya yayın) veya çok partili (çok noktaya yayın) oturumları oluşturmak için kullanılabilir. Ayrıca mevcut aramaların transfer edilmesine (yönlendirilmesine) de izin verir.

SIP, taşınacak/iletilecek medya biçimini ve kodlamayı belirten diğer birkaç protokol ile birlikte çalışır. Çağrı kurulumu için, ortam biçimini, codec türünü ve medya iletişim protokolünü belirten bir oturum Açıklama Protokolü (SDP) veri birimi içerir. Ses ve video medya akışları genellikle Gerçek Zamanlı Aktarım Protokolü (RTP) veya Güvenli Gerçek Zamanlı Aktarım Protokolü (SRTP) kullanılarak terminaller arasında taşınır.

SIP, HTTP istek ve yanıt işlem modeline benzer tasarım öğeleri kullanır. Her işlem, sunucuda belirli bir yöntemi veya işlevi çağıran bir istemci isteğinden ve en az bir yanıttan oluşur. SIP, başlık alanlarının çoğunu, http kodlama kurallarını ve durum kodlarını yeniden kullanır ve okunabilir bir metin tabanlı format sağlar.

SIP, iletim kontrol Protokolü (TCP), kullanıcı Datagram Protokolü (UDP) ve akış kontrol iletim Protokolü (SCTP) dahil olmak üzere çeşitli aktarım katmanı protokolleri tarafından taşınabilir. SIP istemcileri genellikle sunuculara ve diğer uç noktalara SIP trafiği için 5060 veya 5061 numaralı bağlantı noktalarında TCP veya UDP kullanır. Bağlantı noktası 5060, şifrelenmemiş sinyal trafiği için yaygın olarak kullanılırken, bağlantı noktası 5061 genellikle aktarım katmanı güvenliği (TLS) ile şifrelenmiş trafik için kullanılır.

SIP Mesajları
SIP, HTTP'ye benzer sözdizimine sahip metin tabanlı bir protokoldür. İki farklı SIP mesajı türü vardır: talepler ve yanıtlar. Bir talebin ilk satırında, isteğin niteliğini tanımlayan bir yöntem ve isteğin nereye gönderilmesi gerektiğini belirten bir "Request-URI" bulunur. Yanıtın ise ilk satırında bir yanıt kodu vardır.

Talepler
Talepler, protokolün işlevselliğini başlatır. Bir kullanıcı Aracısı istemcisi tarafından sunucuya gönderilir ve işlemin sonuç kodunu döndüren ve genellikle işlemin başarısını, başarısızlığını veya diğer durumunu gösteren bir veya daha fazla SIP yanıtıyla yanıtlanır.

Cevaplar
Yanıtlar, alınan bir isteğin sonucunu gösteren paketlerdir. Daha anlaşılabilir ve hızlı okunabilmesi için 3 haneli numaralar ile sınıflara ayrılmıştır. 4xx, 4 ile başlayan cevap paketi anlamına gelmektedir. Örneğin 404.

 1xx: Taleplere verilen geçici yanıtlardır. Talebin geçerli olduğunu ve işlenmekte olduğunu gösterir.
 2xx: Talebin başarıyla tamamlanması anlamına gelir. Bir talebe yanıt olarak, bir çağrının kurulduğunu gösterir. En yaygın kod, niteliksiz bir başarı raporu olan 200'dür.
 3xx: Çağrı yönlendirme isteği tamamlanması için gereklidir. Talebin yeni bir hedef ile tamamlanması gerekir.
 4xx: Talep çeşitli hatalar nedeniyle gerçekleştirilemediğinde gelen cevaplardır.
 5xx: Sunucu üzerinde gerçekleşen hatalar için bu mesajlar gönderilir.
 6xx: Talep herhangi bir sunucuda yerine getirilemez. Hedef tarafından çağrı reddi de dahil olmak üzere genel bir başarısızlığı gösterir.

Ayrıca bakınız
 voip
 İnternet Telefonu

Kaynakça

Telekomünikasyon
Video mesajlaşma
VoIP protokolleri

SIP


Die Kirche Hl. Apostel Peter und Paul (serbokroatisch: Црква Светих апостола Петра и Павла/ Crkva Svetih apostola Petra i Pavla) ist eine serbisch-orthodoxe Kirche in der Zentralbosnischen Stadt Kakanj.

Die den heiligen Aposteln Peter und Paul geweihte Kirche, wurde von 1925 bis 1927 erbaut. Die Kirche gehört zur Metropolie von Dabrobosnien der Serbisch-orthodoxen Kirche.

Lage
Die Peter-und-Paul-Kirche steht in der Straße, Ulica Alije Izetbegovića (benannt nach dem ersten bosnischen Präsidenten Alija Izetbegović) im Stadtzentrum. Die Kirche steht nicht weit entfernt vom Fluss Zgošća, die in Kakanj in den Fluss Bosna mündet.

Geschichte
Die Kirche Hl. Apostel Peter und Paul in Kakanj wurde von 1925 bis 1927 erbaut. Sie wurde mit Spenden der orthodoxen Gläubigen der Stadt und dem Fleiß des damaligen Priesters Sava Ristić erbaut. Geweiht wurde die Kirche 1927 vom damaligen Metropoliten Petar (Zimonjić) von Dabrobosnien.

Metropolit Petar Zimonjić wurde während des Zweiten Weltkriegs von Angehörigen der Ustaša ermordet. 1998 wurde er vom Heiligen Synod der Serbisch-orthodoxen Kirche, als Hl. Priestermärtyrer Petar Mitropolit Dabrobosanski zu einem Heiligen der Serbisch-orthodoxen Kirche erklärt.

Nach Sava Ristić war Vojislav Mijatović von 1928 bis 1941 Priester der Kirche. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche, von der deutschen Wehrmacht geschlossen, sowie demoliert und schwerst beschädigt. 1945, nach dem Ende des Krieges, kam Priester Sava Ristić aus Serbien zurück und blieb Priester der Pfarrei bis 1952. Zu dieser Zeit wurde das Gotteshaus nach den Zerstörungen im Krieg renoviert. Dies sollte die einzige größere Umbauung der Kirche, nach ihrer Erbauung bleiben.

Nach ihm dienten in der Pfarrei von Kakanj die Priester Miloš T. Minić von 1953 bis 1955, Tomo Vukasović von 1955 bis 1973, Vojislav Čarkić von 1973 bis 1974 und Ljubomir Đureinović von 1974 bis 1992.

Im Bosnienkrieg, der von 1992 bis 1995 dauerte, war Kakanj nicht von Zerstörungen betroffen, sodass es keine Beschädigungen der Kirche gab. Während aber zu der Zeit regelmäßig Gottesdienste in der Römisch-katholischen Kirche stattfanden, war die Serbisch-orthodoxe Kirche bis 1996 geschlossen worden. Denn die gesamte serbische Bevölkerung der Opština Kakanj (Gemeinde Kakanj), war im Krieg aus der Gemeinde entweder geflohen oder vertrieben worden. Mit der Rückkehr der serbischen Bevölkerung in die Gemeinde, wurde auch die Kirche wieder geöffnet.

Seit 1999 ist Boris Banduka Priester der Pfarrei Kakanj und der Kirche Hl. Apostel Peter und Paul, zuerst nur gelegentlich und ab 2001 dauerhaft. Er war auch Priester in der Serbisch-orthodoxen Kirche Hl. Großmärtyrer Prokopios in Breza von 1999 bis 2001.

Architektur
Die Peter-und-Paul-Kirche ist eine einschiffige Kirche, mit einer Altar-Apsis im Osten und einem kleinen Kirchturm im Westen. Auffällig ist die dunkelrot-gelbe Fassade. Die Kirche besitzt für orthodoxe Kirchen typisch, eine Ikonostase mit Ikonen.

Weblinks
 Artikel über die Kirche auf der Seite Sto godina Kaknja.info, (serbisch)

Kakanj
Kakanj
Kakanj
Kakanj
Kakanj

Kirche Hl. Apostel Peter und Paul (Kakanj)