Die Max Joseph war eines der ersten Dampfschiffe, die auf dem Bodensee verkehrten. Es erhielt nach einem Zwischenfall in Überlingen den Beinamen "Brandstifter".

Der Dampfer war laut Gustav Schwab mit "zwei Magazinen für Kaufmannsgüter usw., einer Cajüte für Reisende die sich am hinteren Bug befindet"[sic!] und einem Maschinen- und Kesselraum ausgestattet. Die auf drei Seiten mit Sitzbänken ausgestattete Kajüte bot für etwa 20 Personen Platz. Das Schiff war "mit einem eichenen Gerippe auf einem eichenen Kiel mit Hinter- und Vorderstämm" versehen und wurde nachträglich zusätzlich zu seiner Dampfmaschine von Fawcett und Littledales mit einer Stärke von 16 PS (so Schwab) auch noch mit Segeln ausgerüstet.

Geschichte
Johann Friedrich Cotta ließ den Glattdecker 1824 von Edward Church und dem Bootsbauer Mauriac aus Bordeaux in Friedrichshafen bauen, nachdem Carl Victor von Bonstetten König Wilhelm I. für die Idee begeistert hatte, auf dem Bodensee einen Dampfschiffverkehr einzurichten.

Das erste Schiff der Flotte war die ebenfalls von Church und Mauriac gebaute Wilhelm, die am 17. August 1824 vom Stapel lief und am 1. Dezember desselben Jahres den Kursverkehr aufnahm. Die etwas kleinere Max Joseph, die nach dem bayerischen König getauft und überwiegend von Cotta finanziert wurde, legte ihre erste Fahrt am 2. oder 3. Dezember 1824 von Friedrichshafen nach Lindau zurück und wurde in den Wochen danach für den Einsatz auf dem Untersee und dem Rhein getestet. Versuchsfahrten fanden am 5. Dezember 1824 und am 22. April 1825 statt. Dabei stellte sich allerdings heraus, dass die stufenweise Demontage des acht Meter hohen Schornsteins der Max Joseph, die zur Unterfahrung der Brücken in Konstanz, Stein am Rhein und Diessenhofen notwendig war, ausgesprochen umständlich war. Allerdings konnte die Max Joseph dann ohnehin nicht gleich auf dem vorgesehenen Kurs Lindau-Konstanz-Schaffhausen verkehren, weil sie ab Januar 1825 ersatzweise die Strecke Friedrichshafen-Rorschach befahren musste. Für den Einsatz auf dieser Strecke war die Wilhelm vorgesehen gewesen, die jedoch in einem winterlichen Sturm am 4. Januar 1825 ihren Schornstein eingebüßt hatte.

Gegenüber der Wilhelm stellte die Max Joseph bereits einen technischen Fortschritt dar: Sie besaß bewegliche Schaufelräder, die durch eine Exzentervorrichtung gesteuert werden konnten, und erreichte damit eine um 1 km/h höhere Geschwindigkeit als der sogenannte "Seeschneck".

Da die bayerischen Schifferzünfte sich massiv gegen die Einführung der Dampfschiffe einsetzten, verlegte Cotta die Max Joseph schon bald nach Konstanz. Bis 1829 verkehrte der Dampfer dann vorwiegend auf dem Überlinger See und dem Untersee. In Überlingen kam es einmal zu einem Zwischenfall, der dem Dampfer den Beinamen "Brandstifter" und eine Umgestaltung einbrachte: Während das Schiff in Überlingen lag und die Heizer neue Holzscheite auflegten, geriet durch den Funkenregen aus dem Schornstein ein Haus in Hafennähe in Brand. Daraufhin erhielt die Max Joseph einen gebogenen Kaminaufsatz, der den Dampferschornstein einem Ofenrohr ähneln ließ.

Nach fünfjährigem Einsatz waren die Holzrümpfe der beiden Dampfer Wilhelm und Max Joseph durch die Erschütterungen, die die einzylindrigen Maschinen hervorriefen, verbraucht. Während die Wilhelm einen neuen Rumpf aus Eichenholz, das im königlichen Forst in Bebenhausen geschlagen wurde, erhielt und weitere 17 Jahre ihren Dienst auf dem Bodensee versah, verzichtete Cotta auf ähnliche Maßnahmen für die Max Joseph, deren Betrieb durch die Dumpingpreise der konkurrierenden Schifferzünfte in Konstanz und Ludwigshafen ohnehin unrentabel war. Die Max Joseph lag bis 1830 noch in Friedrichshafen und wurde dann auf Abbruch verkauft.

Literatur
 Karl F. Fritz: Abenteuer Dampfschiffahrt auf dem Bodensee. 2. Auflage. Meersburg 1990, ISBN 3-927484-00-8, S. 11–17
 Gustav Schwab: Der Bodensee nebst dem Rheinthale von St. Luziensteig bis Rheinegg. Handbuch für Reisende und Freunde der Natur, Geschichte und Poesie. Stuttgart / Tübingen 1827, S. 309 und S. 521 ff. (Anhang)

Weblinks

 Schiffsdaten

Einzelnachweise

Passagierschiff (Bodensee)
Passagierschiff (Deutschland)
Radschiff
Dampfmaschinenschiff
Maximilian I. Joseph (Bayern) als Namensgeber
Schifffahrt (Lindau (Bodensee))
Binnenschiff (Deutschland)

Max Joseph (Schiff)


Schizochlamydaceae, porodica zelenih algi, dio reda Sphaeropleales. Sastoji se od dva priznata roda s ukupno pet vrsta.

Rodovi
 Planktosphaeria G.M.Smith, 2
 Schizochlamys Braun ex Kützing, 3

Izvori

Vanjske poveznice

Porodice Sphaeropleales

Schizochlamydaceae


Angajare de clovn este o piesă de teatru de Matei Vișniec. A fost scrisă în 1986, înainte de plecarea dramaturgului din România.

Prezentare

Nicollo, Filippo si Peppino sunt trei clovni în vârstă care se regăsesc în fața unui anunț de angajare. Ei sunt gata să dea totul pentru ultimul truc peste care poate cădea cea din urmă cortină. Însă trupul le joacă feste, dar mintea vibrează, amintirea gloriei trecute transformă lumea întreagă într-o feerie, într-un decor suprarealist. În 1991 a primit Premiul UNITER pentru cea mai bună piesă românească a anului 1990.

Personaje
 Nicollo
 Filippo
 Peppino
 Artiști de circ
 Amfitrioni muzicali
 Figurație

Reprezentații
Prima reprezentație românească a avut loc în 1991 la Teatrul Național "Vasile Alecsandri" din Iași, cu actorii Adrian Tuca, Petre Ciubotaru și Florin Mircea.

 Angajare de clovn, Teatrul Maria Filotti, Brăila, regia Radu Nichifor
 Angajare de clown, Teatrul de Nord, Satu Mare, regia Ana Ciobanu
 Bufonii, adaptare după piesa Angajare de clovn, regia Serghei Chiriac
 Angajare de clovn, Teatrul Național București, regia Ion Caramitru (data premierei: 8 ianuarie 2017)

Teatru radiofonic
 Regia artistică Gavriil Pinte, cu actorii Mircea Albulescu, Constantin Codrescu, Constantin Drăgănescu și Dan Aștilean.

Ecranizări

Referințe și note

Bibliografie

Legături externe

Vezi și
 Listă de piese de teatru românești

Matei Vișniec
Piese de teatru de Matei Vișniec
Piese de teatru românești
Piese de teatru în 2 acte

Angajare de clovn


I Love Pinochet es un documental chileno de 2001, dirigido por Marcela Said, que muestra el fenómeno del pinochetismo tras el arresto del exdictador Augusto Pinochet en Londres.

En el documental aparecen figuras públicas abiertamente adherentes al régimen de Pinochet como Joaquín Lavín, Cristián Labbé, Raúl Hasbún, Patricia Maldonado, Francisco Javier Cuadra, Hermógenes Pérez de Arce, entre otros, además de mostrar a pinochetistas anónimos de distintas clases sociales. El filme intenta reducir al mínimo los análisis críticos al pinochetismo, que se concentran fundamentalmente en la opinión del historiador Alfredo Jocelyn-Holt y a la locución en off de la propia directora.

El documental fue exhibido en la televisión francesa, suiza, australiana e inglesa. Participó en los festivales de cine de Biarritz y Valparaíso, en este último obtuvo el "premio Santiaguillo" en septiembre de 2002.

Premios
 Premio Santiaguillo 2002 del VI Festival Internacional de Cine de Valparaíso
 Festival Internacional de Documentales de Santiago
 Premio Altazor 2003, categoría dirección de documental

Referencias

Documentales de Chile
Películas sobre la dictadura militar de Chile
Augusto Pinochet

I Love Pinochet


فلاديمير تتلن (بالروسية: Владимир Евграфович Татлин ؛ بالإنجليزية: Vladimir Tatlin) معماري وفنان روسي (1885-1953)، من رواد المدرسة البنائية الروسية. أقام مع الفنان الروسي كاسمير مالفيتش أول معرض للفن المستقبلي الروسي في سانت بطرسبيرغ في 1915.

حياته المهنية
عمل وتنقل بين خاركوف، وبينزا، وموسكو، وسانت بطرسبيرغ، وكييف. دَرَسَ في معهد موسكو للتصوير والنحت والعمارة، وفي المعهد الفني في بينزا، وشارك في معارض عدة: «ذيل الحمار» في عام 1912، و«عالم الفن» (1913)، و«شاب الديناري» (1913)، و«اتحاد الشباب» (1911-1914)، و«ترامواي» (1915)، و«دُكّان» (1916)؛ أصبح رئيس تجمع الاتحاد اليساري لفناني موسكو، وتجمع الاتجاهات الجديدة في عام 1920.

وفي عام 1913 زار برلين وباريس وفيها تعرّف ببيكاسو، وتأثّر بتجاربه وبناءاته التي كان يقوم بتنفيذها بتقانة التلصيق collage والتجميع مستخدماً مواد معدنية وخشبية. وفور عودته إلى روسية، أنتج أعمالاً هي بناءات من الخشب والمعدن والورق المقوى إضافة إلى مستويات مغطاة بمادتي الجبس والزجاج وسماها (بروز وبروز مضاد).

في عام 1922 أُنشئ المعهد الوطني للثقافة الفنية في سانت بطرسبيرغ، وتوجه حماس فناني المعهد إلى: التركيبة الفراغية، من مبدأ إعادة التشكيل في الطبيعة، وترأس أقسام المعهد تاتلين وماليفيتش، وكانا قد أسهما معاً في عروضٍ مشتركة: و«ترامواي B» و«ذيل الحمار». وانضم إل ليسيتزكي (لازار) إلى بنائية تاتلين بعد عودته من الدراسة، وعملا معاً في المعهد العالي التقني ـ الفني في موسكو، في كلية تصنيع الخشب والمعدن.

أعماله

من أعمال تاتلين بالغة الأعمية في هذا السياق، تصميمه في العام 1919 للنصب التذكاري لذكرى المؤتمر الاشتراكي العالمي الثالث الذي كان على هيئة برج معدني ضخم بارتفاع يعادل ضعف ارتفاع الإمباير ستيت في نيويورك، بارتفاع 400 م يتكون من لولبين حلزونيين بداخلهما أربع حجوم أساسية من المفترض أن تحوي كل منها على قاعة مخصصة لاجتماعات مجالس ولجان معينة. وكان من المفترض أن تدور كل منها حول محور مستقل لكل منها، بحيث تتم كل قاعة دورة كاملة في فترة زمنية تتناسب ومواعيد الاجتماعات والنشاطات. لم يتم تنفيذ هذا التصميم لكن عندما تم عرض المجسم الخشبي المصغر لهذا التصميم الطموح لأول مرة عام 1920 إعتلته راية من قماش كتب عليها «المهندسون يصنعون الأشكال الجديدة». وكانت هذه إشارة صريحة إلى نزعة حداثية لتمجيد الآلة والإنجازات التكنلوجية للعصر الصناعي، كما في النزعات المستقبلية الإيطالية.

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص من خاركيف
أشخاص من غوبرنيه موسكو
أشخاص من موسكو
بنائية (فنون)
رسامون أوكرانيون في القرن 20
رسامون ذكور أوكرانيون
رسامون روس
رسامون روس في القرن 20
رسامون سوفيت
رسامون ورسامات روس
روس من أصل أوكراني
فنانون ذكور روس في القرن 20
فنانون ذكور في القرن 20
فنانون من موسكو
مدفونون بمقبرة نوفوديفيتشي
معماريون أوكرانيون
معماريون روس
معماريون سوفيت
معماريون من موسكو
مهندسو الإمبراطورية الروسية
مواليد 1885
مواليد في موسكو
نحاتون أوكرانيون
نحاتون ذكور أوكرانيون
نحاتون ونحاتات روس
وفيات 1953
وفيات في موسكو

فلاديمير تاتلين


Muránska Huta este o comună slovacă, aflată în districtul Revúca din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 192 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Muránska Huta este atestată documentar din 1691.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Muránska Huta


Le bakso est un type de boulette de viande, une spécialité culinaire indonésienne, consistant en un mélange de bœuf haché et de farine de tapioca. Il existe également des bakso à base de poisson, de crevettes ou même de viande de buffle, généralement servis chauds avec un bouillon de bœuf clair, mélangés à des nouilles, des vermicelles, des germes de soja, du tofu, parfois des œufs puis saupoudrés d'oignons frits et de céleri.

On peut trouver des bakso dans toute l'Indonésie, des vendeurs de rue aux restaurants haut de gamme. Il est l'un des aliments de rue les plus populaires en Indonésie. Aujourd'hui, différents types de bakso prêts à cuire sont également disponibles sous forme de produits surgelés vendus dans les supermarchés en Indonésie.

Ingrédients, contenu et portions
Le bakso est généralement fabriqué à partir de bœuf haché finement avec une petite quantité de farine de tapioca et de sel, cependant il peut également être élaboré à partir d'autres ingrédients, comme le poulet, le porc, le poisson ou les crevettes.

Étant donné que la plupart des Indonésiens sont des musulmans qui observent la loi alimentaire halal, le bakso est généralement fabriqué à partir de bœuf, de poulet ou d'un mélange de bœuf et de poulet. Dans les zones à majorité non musulmane, comme les quartiers chinois des grandes villes et l'île de Bali à majorité hindoue, on peut trouver du bakso au porc.

Traditionnellement, la pâte à surimi de bœuf est façonnée à la main en boulettes et bouillie dans de l'eau chaude. Une fois la viande cuite, les boulettes sont séchées et servies ou réfrigérées pour une utilisation ultérieure. Les bakso précuits sont généralement exposés dans les vitrines des chariots des vendeurs de rue.

Origine
Le nom bakso provient de bak-so (肉酥, pe̍h-ōe-jī : bah-so͘), la prononciation hokkien pour « viande moelleuse » ou « viande hachée », ce qui suggère que le bakso a une origine de cuisine chinoise indonésienne

En effet, la texture du bakso est assez similaire à celle des boulettes de bœuf chinoises, qui sont assez moelleuses et ont une texture homogène. Bien que le nom du bakso soit d'origine chinoise hokkien, les experts culinaires suggèrent qu'il est probable que le bakso soit le mélange d'influences culinaires de l'époque coloniale des Indes orientales néerlandaises.

Malgré sa possible origine chinoise, le bakso a, semble-t-il, subi une localisation, notamment dans la cuisine chinoise indonésienne et javanaise. Aujourd'hui, la plupart des vendeurs de bakso sont des Javanais natifs de Wonogiri (une ville près de Solo) et de Malang. Le bakso Solo et le bakso Malang sont les variantes les plus populaires ; le nom vient de la ville d'où il provient, Solo dans le centre de Java et Malang dans l'est de Java. Le bakso Solo est généralement servi avec des nouilles jaunes et des vermicelles de riz dans un bouillon de bœuf, tandis que le bakso Malang est généralement enrichi de tofu et de wonton frits croustillants. À Malang, le bakso bakar (bakso grillé) est également populaire.

Variations
L'Indonésie a développé de nombreuses variantes de bakso, qui diffèrent généralement par leur forme, leur taille, leur texture, leurs ingrédients et leur garniture.

 Bakso aci : bakso avec plus de tapioca.
 Bakso ayam : bakso au poulet.
 Bakso babi : bakso de viande de porc.
 Bakso bakar : bakso grillé et en brochettes, préparé de manière similaire au sate.
 Bakso beranak : bakso rempli de petites boulettes de viande.
 Bakso bola tenis : bakso de la taille d'une balle de tennis, soit farci d'un œuf dur comme le bakso telur, soit rempli de tetelan, qui comprend des morceaux de viande et de graisse de bœuf ou d'urat (tendon).
 Bakso cuanki : très connu à Bandung, dans l'ouest de Java.
 Bakso gepeng : bakso de bœuf plat, il a généralement une texture plus fine et plus homogène.
 Bakso goreng : bakso frit avec une texture plutôt dure, généralement consommé uniquement comme snack ou mélangé dans un bol dans le cadre du bakso Malang ou du bakso cuanki.
 Bakso ikan : bakso de poisson (boule de poisson).

[[Fichier:Bakso bakar malang.jpg|vignette|188x188px|Bakso bakar.]]

 Bakso keju : variante moderne du bakso, rempli de fromage cheddar ou mozarella.
 Bakso kotak : bakso en forme de cube.
 Bakso Malang : bakso de la ville de Malang, dans l'est de Java, accompagné de nouilles, de tofu, de siomay et de wonton frits.
 Bakso mercon : bakso « craquelin de feu », très épicé, rempli de sambal.
 Bakso tahu : pâte de viande bakso fourrée au tofu.
 Bakso telur : bakso de la taille d'une balle de tennis avec un œuf dur placé à l'intérieur.
 Bakso udang : bakso aux crevettes, de couleur légèrement rose.
 Bakso urat : bakso rempli de tendons et de viande grossière.

 Condiments
Les étals de bakso fournissent généralement des bouteilles de sauces, de condiments, d'ajouts et de garnitures. Les clients peuvent assaisonner leur plat en fonction de leurs préférences personnelles. Les condiments et accompagnements suivants sont souvent ajoutés à un bol de bakso.

 Bawang goreng, échalote frite croquante saupoudrée sur le bakso.
 Kecap manis ou sauce soja sucrée.
 Sambal, pâte de piment.
 Sauce piquante en bouteille
 Ketchup
 Vinaigre de riz pour ajouter de l'acidité.
 Tongcay''

Notes et références

Boulette de viande
Cuisine indonésienne

Bakso


Sandra Rioboó, política argentina.
 Grupo Riobóo, empresa mexicana de ingeniería civil propiedad de José Ma. Riobóo.

Rioboó


În lingvistică, termenul regionalism sau provincialism denumește un fapt de limbă caracteristic unei sau unor anumite varietăți regionale a(le) unei limbi (dialect, grai), deci limitat la o anumită regiune. Regionalismul se identifică prin diferența pe care o prezintă față de ceea ce prevăd normele limbii standard.

Tipuri de regionalisme

Există regionalisme în toate aspectele limbii, deși nu în proporții egale. Cele mai frecvente sunt de natură lexicală și fonetică, dar există și regionalisme frazeologice, precum și gramaticale (morfologice și sintactice).

Regionalisme lexicale

Cuvintele regionale sunt de mai multe feluri. Cele propriu-zise sunt alte cuvinte decât corespunzătoarele lor din limba standard, sau care nici nu au corespondent în aceasta. Exemple în câteva limbi:  curechi (în graiul moldovenesc) "varză",  chigner (în Antile) vs. pleurnicher "a se smiorcăi",  pityóka (în Transilvania) vs. burgonya "cartof".

Alte cuvinte regionale există și în limba standard, dar cu sens diferit:  ginere (în graiul muntenesc) "mire",  jardin în Antile "câmp, ogor", în standard "grădină",  bogár în Transdanubia "muscă", în standard "gâză".

În fine, alte cuvinte diferă de corespondentele lor din standard numai prin formă, fără a fi vorba de variante fonetice sau morfologice, de exemplu  buha vs. bolha "purice".

Regionalismele lexicale se află cu deosebire în atenția lexicografilor care elaborează dicționare de regionalisme (vezi mai jos secțiunea Bibliografie suplimentară).

Regionalisme frazeologice

În varietățile regionale se găsesc și unități frazeologice care nu se folosesc în limba comună, de exemplu  a umbla lela (în Moldova) "a umbla fără rost",  farine de pluie (literal "făină de ploaie", în Réunion) vs. pluie fine et intermittante "ploaie fină și intermitentă".

Regionalisme fonetice

Acestea sunt particularități care constau, față de fonemele din standard, în variante fonologice sau fonetice care apar sistematic cel puțin în anumite contexte fonetice. Astfel este, de exemplu, în română, pronunțarea apropiată de frace, în graiul bănățean, a cuvântului "frate". Un exemplu din franceză este pronunțarea [w] în Antile, în loc de [ʁ] din standard înaintea vocalelor posterioare: parole [pawɔl] vs. [paʁɔl] "vorbire, cuvânt". Referitor la limba maghiară este, de exemplu, caracteristică pentru Transdanubia pronunțarea scurtă ([u], [y] și [i]) a vocalelor ú, ű și í, care în standard sunt lungi: kut vs. kút "fântână", tüz vs. tűz "foc", viz vs. víz "apă".

Regionalisme gramaticale

Structura gramaticală a varietăților regionale diferă de cea standard în primul rând prin unele trăsături morfologice, precum în  lipsa sufixului la conjugarea I, indicativ prezent: (eu) lucru (în Crișana) "lucrez". În  se întâlnește, bunăoară, în varietatea din Réunion, folosirea verbului auxiliar avoir "a avea" în locul lui être "a fi", în cazul unor verbe: j'ai descendu vs. je suis descendu "am coborât". În , una din particularitățile morfologice ale dialectelor secuiești este folosirea la condițional prezent a altor terminații decât în standard: tudnók vs. tudnánk "am ști".

Cele mai puțin frecvente sunt regionalismele sintactice. În  se poate aminti construcția restrictivă cu decât folosită în graiul muntenesc fără cuvântul negativ nu: am decât două mere "n-am decât două mere". În  din Réunion se practică, de pildă, folosirea cuvântului negativ pas împreună cu alt cuvânt negativ secundar, ceea ce nu este acceptat de standardul limbii franceze: j'ai pas vu personne vs. je n'ai vu personne "n-am văzut pe nimeni". În  standard, verbul kell "a trebui" se construiește cu infinitivul altui verb (ex. el kell mennem "trebuie să plec"), dar în Transilvania se folosește o construcție cu imperativ-conjunctivul, el kell menjek, sub influența românei.

Regionalismele și alte varietăți de limbă decât cele regionale

Limba este în continuă evoluție și aceasta se manifestă și prin trecerea unor fapte de limbă dintr-o varietate a ei în alta. Aceasta privește și regionalismele, care îmbogățesc varietățile neregionale.

Regionalismele și limba comună

Regionalismele trec cel mai ușor în limba comună (înțeleasă ca aspect actual al limbii, bazat pe o cât mai mare uniformitate cerută de practica comunicării, însușit de întreaga colectivitate, indiferent de apartenența dialectală a vorbitorilor). Un aspect al acestui fenomen este cel al regionalismelor care se păstrează în limba comună vorbită în regiunea respectivă. Este vorba mai ales de regionalisme fonetice și eventual de alte tipuri de regionalisme care nu afectează în ansamblu caracterul comun al limbii. În acest sens, unii lingviști vorbesc despre limbi comune regionale.

Alt aspect este trecerea unor regionalisme în limba comună a tuturor vorbitorilor acelei limbi. Cazul cel mai frecvent este cel al împrumuturilor lexicale între limbi învecinate, care trec mai întâi într-un dialect sau în dialecte ale limbii primitoare, apoi în varietatea comună a acesteia. Astfel sunt cuvintele și sufixele lexicale românești de origine maghiară, precum belșug, a cheltui, a făgădui, gazdă, -șag (ex. în furtișag), -eș (ex. în trupeș), de origine săsească (a căptuși, roabă) sau șvăbească (chiflă, șnur). Este și cazul cuvintelor maghiare împrumutate din română: áfonya < "afină", ficsúr (cu sensul de "tânăr spilcuit") < "fecior", furulya < "fluier" (instrumentul muzical), málé "(prăjitură de) mălai; nătăfleț" < "mălai", mokány (cu sensul "înfipt, încăpățânat") < "mocan", pakura < "păcură", palacsinta (cu sensul de "clătită") < "plăcintă", tokány < "tocană". Construcția de tipul el kell menjek "trebuie să plec", tot din română, mai întâi transilvanism în maghiară, a fost mult timp considerată incorectă de cei ce se ocupau de cultivarea limbii, dar în prezent este acceptată.

Regionalismele și limba literară

Altă varietate a limbii aflată în raport cu regionalismele este limba literară, în sensul de limbă a literaturii artistice. Pe de o parte, ele au avut un rol important în formarea limbii literare. Înainte de a se putea vorbi de limbi literare unitare, s-au format varietăți literare ale unor dialecte. Astfel, în limba română au coexistat în secolul al XVIII-lea patru dialecte literare, dintre care s-a impus cel muntenesc, cu aporturi și din celelalte, moldovenesc, ardelenesc și bănățean, iar limba literară unică astfel formată a continuat să se îmbogățească cu elemente devenite regionalisme.

Este analog cazul limbii literare franceze. După ce au existat literaturi în mai multe idiomuri oïl, precum cel picard sau cel valon, până la urmă dintre ele a rămas vivace literatura în idiomul numit françois, vorbit la Paris și în regiunea acestuia, care, cu aporturi din celelalte, a devenit până la urmă limba franceză cu varietatea ei literară. Limba literară maghiară s-a format pornind de la cea scrisă în dialectele din est, dar aporturile din alte dialecte au îmbogățit-o continuu încă din perioada ei de formare. În timpul mișcării numite de "înnoire a limbii" (aproximativ 1790–1820), îmbogățirea ei cu cuvinte regionale s-a făcut în mod conștient de către cărturarii participanți la ea.

Și cu mult după formarea limbii literare a continuat pătrunderea de regionalisme cu funcție stilistică în limba literaturii artistice, fenomen inclusiv actual atunci când scriitorii doresc să dea culoare locală operelor a căror acțiune se petrece în mediul rural dintr-o anumită regiune. Sunt notorii moldovenismele din opera lui Ion Creangă sau transilvanismele scriitorilor maghiari din România, precum Sütő András. În literatura franceză sunt caracteristice regionalismele unor scriitori mai ales din afara Franței europene, precum Antonine Maillet din Canada sau Simone Schwartz-Bart din Guadelupa.

Regionalismele și limba standard

Ceea ce este valabil pentru regionalisme în limba comună unitară date mai sus, este valabil și pentru limba literară, dar și pentru limba standard, care inițial se confunda cu limba literară.

Alt aspect al fenomenului este cel din limbile care au mai mult de o varietate standard. Este vorba de limbile care sunt oficiale în mai multe țări, cum este franceza. Aceasta este o limbă unitară în esență, dar în unele țări există în standard elemente care sunt regionalisme din punctul de vedere al standardului din Franța. De exemplu, în Belgia și în Elveția, lui soixante-dix "șaizeci" din Franța îi corespunde septante. În Québec, standardul admite mult mai puține împrumuturi din engleză decât cel din Franța. De exemplu, în Franța se folosește cuvântul parking "parcare", căruia în Québec îi corespunde parc de stationnement sau stationnement, iar în Belgia și Elveția se recomandă aire de parcage. Astfel sunt și denumirile unor instituții. De exemplu, "liceului" din România îi corespund lycée în Franța, athénée în Belgia, gymnase în Elveția și cégep în Québec.

Referințe

Surse bibliografice

  Bokor, József, Szókészlettan (Lexicologie), A. Jászó, Anna (coord.) A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 164–196 (accesat la 3 februarie 2018)
 Brâncuș, Grigore, Introducere în istoria limbii române I, ediția a II-a, București, Editura Fundației România de Mâine, 2005, ISBN 973-725-219-5 (accesat la 3 februarie 2018)
 Călinescu, George, Istoria literaturii române. Compendiu, București, 1945; online: Istoria literaturii române. Compendiu , București – Chișinău, Litera Internațional, 2001, ISBN 973-99869-1-9 (accesat la 3 februarie 2018)
 Constantinescu-Dobridor, Gheorghe, Dicționar de termeni lingvistici, București, Teora, 1998; online: Dexonline (DTL) (accesat la 3 februarie 2018)
  Dubois, Jean et al., Dictionnaire de linguistique (Dicționar de lingvistică), Paris, Larousse-Bordas/VUEF, 2002
  Gerstner, Károly, 16. fejezet – A magyar nyelv szókészlete (Capitolul 16 – Lexicul limbii maghiare), Kiefer, Ferenc (coord.), Magyar nyelv (Limba maghiară), Budapesta, Akadémiai Kiadó, 2006, ISBN 963-05-8324-0, pp. 305–334 (accesat la 22 decembrie 2022)
 Ivănescu, Gheorghe, Problemele capitale ale vechii române literare, ediția a II-a (după ediția I din 1948), Iași, Editura Universității "A. I. Cuza", 2012, ISBN 978-973-703-770-1
  Kálmánné Bors, Irén și A. Jászó, Anna, Az egyszerű mondat (Propoziția simplă), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 345–436 (accesat la 3 februarie 2018)
  Király, Lajos, A mai magyar nyelvjárások (Dialectele maghiare de azi), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 641–686 (accesat la 3 februarie 2018)
  Kiss, Jenő, 18. fejezet – Nyelvjárások, regionális nyelvváltozatok (Capitolul 18 – Dialecte, varietăți de limbă regionale), Kiefer, Ferenc (coord.), Magyar nyelv Magyar nyelv, (Limba maghiară), Budapesta, Akadémiai Kiadó, 2006, ISBN 9630583240, pp. 358–379 (accesat la 22 decembrie 2022)
  Le grand dictionnaire terminologique (Marele dicționar terminologic), Office québécois de la langue française (GDT) (accesat la 3 februarie 2018)
 Mocanu, Aura, "Polemica G. Ivănescu – Ion Gheție cu privire la limba română literară", Anuar de lingvistică și istorie literară, tom LIII, 2013, pp. 169–173 (accesat la 3 februarie 2018)
  Picoche, Jacqueline și Marchello-Nizia, Christiane, Histoire de la langue française (Istoria limbii franceze), ediția a III-a, Paris, Nathan, 1999
 Sala, Marius (coord.), Enciclopedia limbilor romanice, București, Editura Științifică și Enciclopedică, 1989, ISBN 973-29-0043-1
  Thibault, André, Francophonie et variété des français (Francofonia și varietatea limbii franceze), cursuri universitare, Universitatea Paris-Sorbonne (Paris IV), 2014 (accesat la 3 februarie 2018)
  Trésor de la langue française informatisé (Tezaurul limbii franceze informatizat) (TLFi) (accesat la 3 februarie 2018)

Bibliografie suplimentară

 Bulgăr, Gheorghe și Constantinescu-Dobridor, Gheorghe, Dicționar de arhaisme și regionalisme, vol. I–II, București, Saeculum, 2013, ISBN 973-85648-2-4
 Marin, Mihaela și Nedelcu, Carmen, Dicționar de regionalisme, București, All, 2002 (DAR)
 Mihai, Nicoleta, Dicționar de regionalisme de uz școlar, București, Lucman, 2007, ISBN 973-723-241-0
 Regionalisme.ro (accesat la 19 aprilie 2021)
 Ștef, Dorin, Dicționar de regionalisme și arhaisme din Maramureș, ediția a II-a, Baia Mare, Editura Ethnologica, seria Cultura tradiționalǎ, 2015, ISBN 978-606-8213-34-7 (accesat la 19 aprilie 2021)

Vezi și

 Dialect
 Grai
 Varietate (lingvistică)

Lingvistică

Regionalism (lingvistică)


Nick Savrinn, Frank Grillo'nun Prison Break dizisinde canlandırdığı karakterin ismidir.

Dış bağlantılar
 Nick Savrinn biyografisi - Fox.com

Büyük Kaçış karakterleri

Nick Savrinn


Replicant es un fork de software libre de Android, en el que se han eliminado componentes y APIs propietarios del SDK de Google. Intenta reemplazar los controladores (drivers) propietarios de hardware,  requeridos en algunos teléfonos,  por controladores cuyo código es libre.

Su nombre es un juego de palabras al aludir, por un lado, al hecho de replicar el sistema Android de Google y, por otro, a los replicantes, un tipo de androides de la novela de Philip K. Dick, ¿Sueñan los androides con ovejas eléctricas?.

Historia

El proyecto Replicant comenzó a mediados de 2010,  con la finalidad de lograr un derivado de Android sin aplicaciones o controladores propietarios,   es decir,  plenamente libre,  para el HTC Dream . El equipo inicial estaba formado por Bradley M. Kuhn , Aaron Williamson, Graziano Sorbaioli y Denis ' GNUtoo ' Çarıklı .

El proyecto llevó rápidamente a la escritura de código de reemplazo de las partes no libres necesarias para el HTC Dream funcionara. Replicant originalmente tuvo su propio repositorio de aplicaciones de software libre,  que más tarde fue sustituido por F-Droid .

El software encargado de manejar la comunicación con el módem (lo que se denomina Radio Interface Layer - RIL ) fue reemplazado por uno de código libre. A continuación, se utilizó una biblioteca de manejo del GPS,  que era una adaptación de código libre del que fue escrito originalmente para otro teléfono y que permitió que el HTC Dream trabajase con Replicant.

Las primeras versiones de Replicant se basaron en el código de Android Open Source Project , mientras que las versiones actuales,  a partir de la 2.2 (Abril 2011),  utilizan CyanogenMod  como base, a fin de que el soporte para dispositivos sea más sencillo.

A medida que continuaba el desarrollo, muchos de los miembros del equipo de Replicant originales se retiraron del proyecto, por lo que ' GNUtoo ' Denis Çarıklı fue el único miembro que quedaba del equipo original,  trabajando activamente en el proyecto.

En abril de 2011 , Paul Kocialkowski decidió involucrarse con el proyecto y se convirtió gradualmente en el principal desarrollador de Replicant , después de trasladar con éxito a Replicant a los dispositivos Nexus S y Galaxy S .

El 3 de enero de 2013, el proyecto lanzó la versión 4.0 de su SDK totalmente libre, en parte como respuesta a las preocupaciones sobre la actualización de la licencia de Google para los complementos, bajo un acuerdo de propiedad.

El 22 de enero se lanza la versión 4.2,  con compatibilidad para dispositivos anteriores.

Replicant está patrocinado y apoyado por la Free Software Foundation .

Dispositivos

Véase también
 Android
 APK
 CyanogenMod
 MIUI
 Manejador de dispositivo

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Tabla comparativa de compatibilidad con alternativas a Android
 Wiki de Replicant
 Free Your Android / Libera Tu Android.
 F-Droid, market alternativo de software libre
 SHR

Android
Distribuciones Linux embebido
Plataformas de desarrollo para Java
Sistemas operativos libres
Teléfonos inteligentes
Seguridad del sistema operativo
Sistemas operativos móviles
Software móvil libre
Linux móvil

Replicant (sistema operativo)


Dritëro Agolli (d. 1931-ö. 3 Şubat 2017), Arnavut şair ve romancı.

Agolli Arnavutluk'un Görice kenti yakınındaki Menkulas köyünde doğdu. Orta öğrenimini 1952'de Ergiri'de tamamladıktan sonra 1957'de Leningrad Üniversitesi'nden mezun oldu. O dönemde sosyalist rejimle yönetilen Arnavutluk'a dönerek Zëri i Popullit (Halkın Sesi) gazetesinde yazmaya başladı. Aynı zamanda Tiran Üniversitesi'nde ders de veriyordu. 1973-1992 arasında Arnavutluk Yazarlar ve Sanatçılar Birliği'nin başkanlık görevini de yürüttü.

Agolli, toplumcu gerçekçilik akımının öncülerinden olarak bilinir. Türkçeye de çevrilen Komiser Memo adlı romanıyla Türkiye'deki sosyalist grupları etkilemiştir.

Agolli şiirlerinde kendine özgü bir uyak anlayışı geliştirmiştir ve imgelere bol yer verir. Şiirlerinin temasını insan yaşantıları, sorunları ve doğa oluşturur.
Şair ve romancı Dritëro Agolli 3 Şubat 2017'de 85 yaşında ölmüştür.

Yapıtları
 Yolumdan Ayrıldım (Në Udhë Dola, 1958)
 Asfalt Yolda Adımlarım (Hapat E Mija Në Asfalt, 1961)
 Dağ Yolları ve Kaldırımlar (Shtigje malesh dhe trotuare, 1965)
 Komiser Memo (Komisari Memo, 1970)
 Yoldaş Zylo'nun Yükselişi ve Düşüşü (Shkëlqimi Dhe Rënja E Shokut Zylo, 1973)
 Silahlı Adam (Njeriu Me Top, 1975)
 Geciken Gezgin (Pelegrini i Vonuar, 1993)
 Zaman Dilencisi (Lypësi i Kohës, 1995)
 Çılgın İnsanlar (Njerëz Të Krisur, 1995)
 Atalarımızın Ruhu (Shpirti i Gjyshërve,1996)
 Yabancı Yaklaşıyor (Vjen Njeriu İ Çuditshëm,1996)
 Çıplak At Binicisi (Kalorësi Lakuriq, 1996)
 Babam ve Kendim İçin Baladlar Baladë për tim atë dhe për vete, 1997)
 Şeytan Kutusu (Arka e Djallit, 1997)
 Geceyarısı Defteri (Fletorka e mesnatës,1998)
 Ağır Çan (Kambana e Largët, 1998)

1931 doğumlular
Görice doğumlular
2017 yılında ölenler
Arnavut şairler
Arnavut roman yazarları

Dritëro Agolli


La sanidina es una mineral perteneciente a la clase de los tectosilicatos, y dentro de esta al grupo de los feldespatos alcalinos. Fue descubierta en 1808 en la montaña Drachenfels cerca de Königswinter, en el estado de Renania del Norte-Westfalia (Alemania), siendo nombrada así derivado de las palabras griegas "sanis" tableta e "idos" ver, en alusión a su hábito tabular. Sinónimos poco usados son: gränzerita, rhyacolita o riacolita.

Características químicas
Corresponde una variedad formada a alta temperatura de feldespato potásico, siendo un alumino-tecto-silicato de potasio y sodio, sin aniones adicionales. Normalmente desordenada estructuralmente y muy fracturada. Se considera un polimorfismo tipo orden-desorden del feldespato potásico.

Forma una serie de solución sólida con la albita (NaAlSi3O8), en la que la sustitución gradual del potasio por sodio va dando los distintos minerales de la serie.

Además de los elementos de su fórmula, suele llevar como impurezas: hierro, calcio, sodio y agua.

Formación y yacimientos
La sanidina es un mineral muy común en forma de cristales incoloros o blancos en rocas volcánicas de tipo ácido.

Muy común en rocas volcánicas félsicas de tipo efusivo y rocas hipoabisales como riolitas, fonolitas o traquitas, así como esferulitas en vidrio volcánico. También puede encontrarse en rocas de metamorfismo de contacto de alta temperatura ricas en potasio -facies sanidinita- y en rocas alteradas hidrotermalmente.

Se ha encontrado en nódulos de eclogita en kimberlitas.

Además de los elementos de su fórmula, suele llevar como impurezas: cuarzo, plagioclasa sódica, moscovita, biotita, hornblenda y magnetita.

Referencias

 Sanidina , uned.es.
 Sanidina, mindat.org.
 Sanidina, webmineral.com.
 Manual de sanidina, Mineral Data Publishing.

Enlaces externos

Tectosilicatos
Minerales de potasio
Minerales de sodio
Sistema monoclínico
Minerales descubiertos en Alemania en el siglo XIX
Minerales descubiertos en 1808
Alemania en 1808
Renania del Norte-Westfalia

Sanidina


Leslie Ash (born 19 February 1960) is an English actress. She is best known for her roles in C.A.T.S. Eyes (1985–1987), the BBC sitcom Men Behaving Badly (1992–1998), ITV drama Where the Heart Is (2000–2003), and BBC medical drama Holby City (2009–2010).  Her book  My Life Behaving Badly: The Autobiography was published in 2007.

Early career
Ash was born in Henley-on-Thames, Oxfordshire, and first appeared on British television in 1964 at the age of four asking "Mummy, why are your hands so soft?" in an advertisement for the washing-up product Fairy Liquid. She was educated at the independent Italia Conti Academy stage school and then started a career as a fashion model, appearing on the cover of a number of teen magazines, including Pink, and Jackie, for which she was photographed by David Bailey.

Having appeared with her sister Debbie in the 1978 British slapstick comedy Rosie Dixon – Night Nurse; her first major film role was playing the romantic lead in Quadrophenia in 1979. In 1980, Ash appeared in the Iron Maiden music video, "Women in Uniform" and one of the two Dire Straits music videos of "Tunnel of Love". In 1982, she played the role of a fast food chef in the fifth series of Shelley entitled "When the Chip hits the Fan", and appeared opposite Joan Collins in the film Nutcracker. In 1983 she had the starring role in The Balance of Nature, a film about a Cockney girl from a tower block with aspirations to win the Miss United Kingdom competition. The same year, she played Julie Morgan, alias Juletta Shane, in Curse of the Pink Panther, and also appeared opposite Nicky Henson as Nancy in the ITV situation comedy The Happy Apple playing a secretary whose opinions successfully reflected public opinion. She then played a regular role in crime series C.A.T.S. Eyes. From 1983 until 1987 she was a co-presenter on the Channel 4 music programme The Tube alongside Jools Holland and Paula Yates. In 1984 she appeared opposite Roger Daltrey and former Quadrophenia co-star Toyah Willcox in the thriller Murder: Ultimate Grounds for Divorce and played Carol Landau in the 1985 comedy film Shadey, directed by Philip Saville.

In 1987, Ash appeared in the first episode of the third series of the ITV comedy series Home to Roost, entitled Human Interest, where she played the role of the flamboyant cleaner, Susie Perkins.

Ash is perhaps best known
for playing Deborah (Debs), the upstairs tenant and love interest for Neil Morrissey in the situation comedy Men Behaving Badly. One of the four regulars, she continued in the role for six seasons. She subsequently acted in BBC police drama Merseybeat and the ITV drama Where the Heart Is.

In 1996, during her time on Men Behaving Badly, Leslie released a single "Tell Him" with co-star Caroline Quentin, under the name of "Quentin & Ash". It reached number 25 in the UK singles chart.

Later work
Ash appeared in BBC Radio 4's comic radio series, Vent (2007), alongside Neil Pearson, Fiona Allen and Josie Lawrence.

In May 2008, Ash worked with Transparent Television to make a documentary about the unregulated cosmetic beauty industry whilst exploring her own experiences. The programme, Leslie Ash: Face to Face was broadcast on ITV on 23 September 2008.

In 2009, Ash appeared on daytime TV panel programme Loose Women to discuss her new role in Holby City and her previous health problems. Leslie reappeared on Loose Women on 17 February 2012 where she discussed her on stage tour of All the Single Ladies.

In 2014, Leslie was a contestant on the BBC programme, Celebrity Masterchef. In 2020, she appeared opposite many of her Quadrophenia co-stars in the unofficial semi-sequel To Be Someone. In 2021, it was announced that she would be reprising her role as Vanessa Lytton in an episode of Holby Citys sister series Casualty. In the same year, she also appeared in an episode of the BBC soap opera Doctors as Mary McRae.

Personal life
Ash is married to former footballer Lee Chapman, and they have two sons. Her sister is former Hot Gossip dancer Debbie Ash. They appeared together as sisters in Rosie Dixon – Night Nurse.

Health
Ash contracted toxoplasmosis two months into her pregnancy while in France, where it is more common than in the United Kingdom. She told the BBC that she wished to raise awareness of the issue in Britain.

Ash was hospitalised at the Chelsea and Westminster Hospital in April 2004 after suffering two cracked ribs. She was discharged after a few days, but was readmitted after losing all feeling in her legs. In June 2004 while she was still in hospital, it was announced that a Staphylococcus aureus infection might have rendered her permanently unable to walk.

In January 2007 Ash confirmed she was suing the hospital. Papers lodged at the High Court asserted that Ash would never return to active TV roles. The hospital admitted breach of duty over part of her treatment but denied responsibility for the extent of her injuries and in January 2008 paid out a record £5m compensation in an out-of-court settlement. Steve Walker, chief executive of the NHS Litigation Authority, said the payout set a new record for compensation following a hospital-acquired infection. The previous highest amount was £500,000. The payment was justified by the NHS compensation body as being "because of the amount Leslie was earning at the time she fell ill and takes into account how much she might have earned in the future".

Lip implants
In her 30s, Ash had a collagen injection to 'plump up' her lips. When she was 40 she decided to repeat the procedure with the same plastic surgeon, the mother of a Venezuelan friend. In the second procedure, liquid silicone was injected resulting in extreme swelling of her lips, a condition dubbed as "trout pout" in the press. Subsequent medical analysis showed that the silicone had set and the condition is permanent. During this time Ash starred in a series of advertisements for the DIY chain Homebase (again, with Neil Morrissey) and starred in Merseybeat, which evoked further ridicule from the media about her appearance.

Ash has since spoken out about the press ridicule she received as a result of her botched implants, commenting: "If I'd lost a leg in a car crash, people wouldn't have felt able to take the mickey out of me so mercilessly ... People don't laugh at Heather Mills because she lost a leg."

News of the World legal action

Ash and Chapman sued the News of the World for breach of privacy over suspicions that their voicemails, and those of their two sons, were illegally accessed by private investigator Glenn Mulcaire. They wrote to the police over their suspicions, and the police informed them that there were four pieces of paper referring to Ash in Mulcaire's notebooks, and five items relating to Chapman. There were further items relating to their children.

In August 2011, Ash and Chapman settled a claim against the paper and Mulcaire for an undisclosed sum and received an apology. They planned to take action against other newspapers.

References

External links

1960 births
Living people
Actresses from Oxfordshire
Alumni of the Italia Conti Academy of Theatre Arts
English film actresses
English television actresses
People from Henley-on-Thames

Leslie Ash


Filbert Bayi Sanka (born June 23, 1953) is a Tanzanian former middle-distance runner who competed throughout the 1970s. He set the world records for 1500 metres in 1974 and the mile in 1975. His world record in the 1500 m was also the Commonwealth Games record until 2022.

Running career
Born in a small village of Karatu, near Arusha, Tanzania, he had to run eight miles every day to and from school as a boy. His greatest moment was arguably the 1500 m final at the 1974 Commonwealth Games in Christchurch, New Zealand, when he won the gold medal ahead of New Zealand runner John Walker and Kenyan Ben Jipcho. Bayi set a new world record of 3 min 32.16 s, ratified by the IAAF as 3:32.2, and Walker went under the old world record set by Jim Ryun as well. Third place Jipcho, fourth place Rod Dixon, and fifth place Graham Crouch also ran the fourth, fifth, and seventh fastest 1500 m times to that date.  It is still classed as one of the greatest 1500 m races of all time.  There was no jockeying for position in the race; Bayi led from the beginning in a fast pace and was 20 metres ahead at 800 metres, the other runners strung out in a line behind him.

In 1975, Bayi broke Ryun's eight-year-old mile record by clocking 3:51.0 in Kingston, Jamaica on 17 May. The record was short-lived as Walker became history's first sub-3:50 miler on 12 August of the same year, running 3:49.4 at Gothenburg.

It was hoped that the Bayi-Walker clash would continue but, because Tanzania boycotted the 1976 Summer Olympics in Montreal, it never materialized. However, since Bayi was suffering from a bout of malaria shortly before the Olympics, he may not have been able to challenge Walker even had there been no boycott.

Bayi won a silver medal in the 3000 m steeplechase at the 1980 Summer Olympics in Moscow. He ran 8:12.5 behind Bronisław Malinowski.

He won the 1500 m race at the 1973 All-Africa Games, with Kipchoge Keino gaining silver. Bayi successfully defended his title at the 1978 All-Africa Games.

Later life
After retirement Bayi has spent much effort in setting up the Filbert Bayi Foundation which aims to guide young sporting talent in Tanzania. It is based in Mkuza, about 50 km from Dar es Salaam. The complex also aims to educate young people about HIV and AIDS, plus ways of getting out of poverty. The foundation started in 2003. Bayi has also opened a Primary and Nursery school based in Kimara, as well as the Secondary school which is based in Kibaha. The schools have been partnered with Barlby High School as part of the Dreams and Teams project set up by the British Council/Youth Sport Trust. The school hosted students from Barlby High School in January and February 2008.  Bayi is also a member of the IAAF Technical Committee and is Secretary-General of the Tanzanian Olympic Committee.

International competitions

References

External links

 Filbert Bayi Schools – Homepage

People from Arusha Region
1953 births
Living people
Tanzanian male middle-distance runners
Tanzanian steeplechase runners
Olympic athletes for Tanzania
Athletes (track and field) at the 1972 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1980 Summer Olympics
Olympic silver medalists for Tanzania
Medalists at the 1980 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1974 British Commonwealth Games
Athletes (track and field) at the 1978 Commonwealth Games
Commonwealth Games gold medallists for Tanzania
Commonwealth Games silver medallists for Tanzania
World record setters in athletics (track and field)
People from Karatu District
Olympic silver medalists in athletics (track and field)
Commonwealth Games medallists in athletics
African Games gold medalists for Tanzania
African Games medalists in athletics (track and field)
Athletes (track and field) at the 1978 All-Africa Games
Athletes (track and field) at the 1973 All-Africa Games
Medallists at the 1974 British Commonwealth Games
Medallists at the 1978 Commonwealth Games

Filbert Bayi


معاهدة الصداقة المغربية الأمريكية هي معاهدة وقعت من طرف سلطان المغرب محمد الثالث بن عبد الله والرئيس الثالث للولايات المتحدة الأمريكية توماس جفرسون سنة 1786.

آثار فترة حكم محمد الثالث في المغرب كانت كبيرة، حيث تمتع الشعب المغربي بالاستقرار والأمن والرفاهية. كانت آثار المعاهدة على مدى السنوات الـ222 التالية مهمة حيث جنى كل من الولايات المتحدة والمغرب فوائد من الاتفاقية التي أدت إلى زيادة الواردات والصادرات وحدوث قدر كبير من الرخاء الاقتصادي للبلدين. كان السلام والصداقة بين البلدين مثالا للأمم الأخرى تبين الفوائد الهامة للدبلوماسية الدولية.

خلفية
في 20 من دجنبر سنة 1777 أعلن السلطان محمد الثالث بن عبد الله أن جميع السفن التي تبحر تحت العلم الأمريكي يمكن أن تدخل بحرية الموانئ المغربية، هذا العمل، وفي ظل الممارسة الدبلوماسية للمغرب في نهاية القرن الثامن عشر، وضع الولايات المتحدة على قدم المساواة مع جميع الدول الأخرى التي أبرم السلطان معاهدات معها. بإصدار هذا الإعلان، أصبح المغرب من أوائل الدول التي اعترفت علناً باستقلال الجمهورية الأمريكية.

المراجع

وصلات خارجية

 نص المعاهدة من مكتبة الكونغريس (باللغة الإنجليزية)

إفريقيا في 1786
الولايات المتحدة في 1786
العلاقات الأمريكية المغربية
المغرب في القرن 18
تاريخ المغرب
حروب البربر
سياسة المغرب
معاهدات في 1786
معاهدات المغرب
معاهدات الولايات المتحدة
القانون الأمريكي في 1786

معاهدة الصداقة المغربية الأمريكية


Der Colt aus Gringo's Hand (Originaltitel: Un hombre y un colt) ist eine spanisch-italienische Western-Koproduktion, die Tulio Demicheli 1966 inszenierte. Der Film erschien, auch in gekürzter Version in deutschsprachigen Kinos, erstmals am 23. Januar 1968, und trägt den Alternativtitel Der erbarmungslose Colt.

Handlung
Nachdem er sich tapfer gegen die Bande des mexikanischen Outlaws Pedro zur Wehr gesetzt hat und zwei von dessen Leuten, die sein Pferd gestohlen hatten, empfindlich bestraft hat, erscheint der Revolvermann "Dakota Joe" beim reichen Grundbesitzer Don Carlos, der ihn engagiert, um Dr. García Gómez zu erschießen. Bei den Vorbereitungen zur Durchführung merkt "Joe", dass Don Carlos ein skrupelloser Ausbeuter und der Doktor ein Unterstützer Emiliano Zapatas ist. Von dessen Ermordung würde vor allem Gracian, Carlos' Bruder, profitieren, der auch mit dem Liebespaar Pablo und Carmencita über Kreuz ist, das sich außerdem mit dem Fremden aus den Staaten befreundet hat.

"Dakota Joe" wechselt aufgrund seiner gewonnenen Eindrücke von den Grausamkeiten der Herrschenden die Seiten und überlässt dem Arzt die für ihn vorgesehene Kugel. Das ohnehin gespannte Verhältnis zwischen den armen Bauern und dem diktatorischen Don Carlos spitzt sich zu, als der sich während einer Fiesta an Carmencita vergreifende Gracian durch den seine Liebste beschützenden Pablo erschossen wird. "Dakota Joe" wird aufgrund einer Anschuldigung der in Wirklichkeit eifersüchtigen Beatrice – Gattin des Großgrundbesitzers – gefangen genommen. Pedro, inzwischen in der privaten Polizei-Truppe des Dons angestellt, hilft bei der Befreiung des Amerikaners. Bei einem nächtlichen Einstieg der beiden in die Villa des Peinigers wird dessen Tresor geleert und Beatrice getötet; später auf der Flucht durch eine Wüste erinnert sich Pedro wieder seines Banditenlebens und nimmt dem überraschten Amerikaner das gestohlene Geld ab. Dem Verdursten durch die Hilfe von Carmencita entkommen, nimmt der "Gringo" in einem Saloon endgültig Rache am mexikanischen Schuft, indem er drei seiner Gefolgsmänner und dann ihn selbst erschießt; das Geld überlässt er den zu neuen Taten ausreitenden Revolutionären um Pablo.

Kritik
Die "durchschnittliche Inszenierung" wurde kaum wahrgenommen. Meist wird die hölzerne Darstellung Undaris kritisiert, der Film als billige Kopie erfolgreicher Vorbilder angesehen.

Bemerkungen
Der italienische Titel lautet Un uomo e una colt. Der Western wird in italienischen Quellen als italienisch-spanischer, in spanischen Quellen als spanisch-italienischer Film geführt. Die offizielle Seite "Archivio del Cinema Italiano" führt ihn unter dem hier gewählten Originaltitel.

Synchronisation
Die Hermes Synchron besetzte
 Claudio Undari: Rainer Brandt
 Fernando Sancho: Alexander Welbat
 Mirko Ellis: Martin Hirthe
 Marta Reves: Uta Hallant
 Gloria Milland: Renate Küster
 Paco Mórán: Herbert Stass
 Jacinto Martín: Friedrich Wilhelm Bauschulte
 Felix Dafauce: Klaus Miedel
sowie Paul Wagner, Franz Otto Krüger, Klaus Sonnenschein, Gerd Holtenau, Ingo Osterloh, Toni Herbert, Thomas Danneberg, Claus Jurichs, Hans Walter Clasen und Christian Brückner.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1967
Spanischer Film
Italienischer Film
Italowestern

Der Colt aus Gringo’s Hand


Jadranka Fatur (Zagreb, 1949.), hrvatska akademska slikarica i esejistica. Najdosljednija je predstavnica hiperrealizma u Hrvatskoj.

Životopis
Rodila se je u Zagrebu 1949. godine. 1969. je godine završila Školu primijenjenih umjetnosti. Slikarstvo je studirala od 1969. do 1974. na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu u klasi Miljenka Stančića. Prvi je put izlagala svoja djela 1972. godine. Surađivala je od 1973. do 1977. u majstorskoj radionici Krste Hegedušića odnosno poslije Ljube Ivančića. Bila je stipendisticom francuske vlade na sveučilištu École nationale supérieure des Beaux-Arts u Parizu. Studijski je putovala u Italiji, Francuskoj, SAD-u, Meksiku, Grčkoj, Nizozemskoj, Austriji, Njemačkoj, Mađarskoj i Argentini. Od 1978. zajedno sa suprugom Ratkom Petrićem, kiparom, radi u atelijeru u dvorcu Jakovlje u Hrvatskom zagorju. Zaposlila se 2004. na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu, gdje se i poslije umirovila. Ukupno je izlagala na više od dvjesta skupnih i 24 samostalne izložbe u zemlji i inozemstvu. Djela su joj u muzejima i galerijama te u privatnim zbirkama diljem svijeta.

Višestruko je nagrađivana slikarica. Uz slikarski, ima i književni opus nadahnut mjestašcem Rudinom na Hvaru, odakle je njena mati. Književni opus čini joj pet prozno-esejističkih knjiga.

Izložbe:

 Vidljive, MSU, Zagreb, 18. svibnja - 1. listopada, 2023.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski slikari
Hrvatski esejisti

Jadranka Fatur


Un Pittsburgh toilet (littéralement « toilette de Pittsburgh »), ou Pittsburgh potty, est un élément courant dans les maisons d'avant la Seconde Guerre mondiale construites à Pittsburgh et dans la région environnante, aux États-Unis. Il se compose d'une toilette à chasse d'eau ordinaire installée au sous-sol, sans murs d'enceinte. La plupart de ces toilettes sont associées à un appareil de douche sommaire et à un grand lavabo, toujours au sous-sol.

Comme l'ouest de la Pennsylvanie est une zone topographique escarpée, de nombreux sous-sols ont leur propre entrée, permettant aux propriétaires d'entrer depuis leur cour ou leur garage, et de se laver dans leur sous-sol avant de monter les escaliers et rejoindre leur maison, propre. C'est d'autant plus important que la région de Pittsburgh est connue pour son industrie, notamment minière.

Notes et références

Toilettes
Culture à Pittsburgh

Pittsburgh toilet


Ebrac El Beyt Kuleleri, Mekke, Suudi Arabistan'da Osmanlı mirası Ecyad Kalesi yıkılıp yerine inşa edilen binalar kompleksidir. 601 metre yüksekliği ile de Suudi Arabistan'ın en yüksek binası, Dünyanın en yüksek ve en büyük otelidir.

Yapının yeri Kabe'yi içine alan Mescid-i Haram'ın yanındadır. Sonuçta, Abraj Al Bait Kuleleri'nde yaklaşık 4.000 kişi kapasiteli büyük bir mescit bulunacaktır. Her yıl 2 milyon hacı adayı'nın konaklayabileceği bir 5 yıldızlı otele sahip olacaktır.

Dahası, Abraj Al bait Kuleleri'nde 4 katlı alışveriş merkezi ve 800 araç kapasiteli otoparkı bulunacaktır. Konut kuleleri, iki helikopter alanı, ve iş seyahatçilerinin yerleşebileceği konferans salonu bulunacaktır. Toplam 65.000 insan kulelerin içinde oturacaktır.

Mimarlık otoritelerince kitsch olarak nitelendirilmiştir.

Kuleler
 Otel Kulesi 595 m (2008)
 Al-Faisaliah Merkezi 267 m (2000)
 Hacer 260 m (2007)
 ZemZem 260 m (2006)
 Kıble 240 m (2008)
 Sarah 240 m (2008)
 Merve 240 m (2006)
 Safa 240 m (2007)

Dış bağlantılar

 /www.abrajal-bait.com  - Resmi Website

Mekke'deki yapılar
350 metrenin üzerindeki gökdelenler

Ebrac el-Beyt


AIO, Aio or AiO may refer to:

Adapt, Improvise, Overcome

Arts, entertainment, and media
Adventures in Odyssey, an Evangelical Christian-themed radio drama/comedy series
Äio, a 2010 folk-metal album from Estonian folk-metal group Metsatöll
Aio, a character in the 2005 drama fantasy action TV series Darna (2005 TV series)
Mio Aio, Takumi Aio, and/or Yūji Aio, characters from the Japanese novel and film Be with You
Aio, the fictional world of the video game Rise of Nations: Rise of Legends

Businesses and organizations
Aio Wireless, former subsidiary unit of AT&T Inc. that provided prepaid wireless service
Anthropological Index Online, international indexing service for anthropology

Computing
AIO Robotics, an American 3D Printer company
Asynchronous I/O
All-in-one (closed-loop), a liquid cooling system for a CPU
All-in-one computer

People
 Aio (monk), a fabricated monk of Crowland Abbey in Lincolnshire, England
 Aio of Friuli (9th century), probable Duke of Friuli, northeast Italy
 AiO (Ai Ōtsuka), a J-pop singer
 Aiō, an alternate spelling for Ay-O, the Japanese rainbow painter from Fluxus

Other uses
Aio, Yamaguchi, a town in Yamaguchi Prefecture, Japan
AIO variables (Activity, Interest, Opinion), a type of psychographics measure
Atlantic Municipal Airport (IATA/FAA code AIO)

See also
All in One (disambiguation), with various specific meanings

AIO


Francisco Sacco Landi (São Paulo, Brazil, 14. srpnja 1907. – São Paulo, Brazil, 7. lipnja 1989.) poznatiji kao Chico Landi je bio brazilski vozač automobilističkih utrka. U povijesti je ostao upisan kao prvi Brazilac koji je nastupao na Svjetskom automobilističkom prvenstvu Formule 1, te prvi Brazilac koji je osvojio bodove u Formuli 1. Od 1935. do 1950. pobijedio je na 30-ak utrka, među kojima su najznačajnije pobjede na Velikoj nagradi Gávee, Velikoj nagradi Rio de Janeira, Velikoj nagradi São Paula, Velikoj nagradi Belo Horizontea i Velikoj nagradi Barija. U Formuli 1 je debitirao na Velikoj nagradi Italije 1951., nakon što se prethodnu utrku u Njemačkoj nije pojavio. Na Velikoj nagradi Argentine 1956. je osvojio četvrto mjesto, kada je dijelio Maserati s Gerinom Gerinijem. Godine 1961. pobijedio je na utrci 24 sata Interlagosa sa suvozačem Christianom Heinsom, a 1968. na utrci 500 km Porta Alegre sa suvozačem Janom Balderom u bolidu BMW 2000 TI.

Izvori

Vanjske poveznice
Chico Landi - Stats F1
Chico Landi - Driver Database
Chico Landi - Racing Sports Cars

Brazilski vozači Formule 1

Chico Landi


Jørgen Gry (født 19. maj 1915 i København, død 18. juli 1993 i Egebæksvang Sogn) var en dansk hockeyspiller, der deltog på det danske landshold ved OL 1936 i Berlin. Jørgen Gry spillede for Orient og opnåede i alt 4 landskampe i perioden 1932-1936.

Ved OL i 1936 blev Danmark delt nummer syv blandt de elleve deltagende hold efter nederlag i indledende runde til Tyskland og uafgjort mod Afghanistan samt nederlag i to placeringskampe mod henholdsvis Schweiz og Japan. Gry spillede i placeringskampen mod Schweiz.

Gry var direktør i ekviperingsbranchen.

Referencer

Hockeyspillere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1936

Jørgen Gry


An Stereochilus pachyphyllus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Cavestro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni William Cavestro. An Stereochilus pachyphyllus in nahilalakip ha genus nga Stereochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stereochilus (Orchidaceae)

Stereochilus pachyphyllus


Bag om fremviseren er en kortfilm instrueret af Lars Christiansen efter manuskript af ham selv og Flemming Jarlskov.

Handling
Leif er i halvtredserne, han er filmentusiast med forkærlighed for gamle danske filmklassikere. Nu lever han som filmoperatør og leder af biografen i den lille stationsby, hvor Solvej der er et par år yngre har boet hele sit liv. En ung kvinde i jobtræning i biografen og en forelsket kommunalpolitiker bringer kaos og jalousi ind i Solvej og Leifs forhold. Efter mange forviklinger og en kaotisk forestilling hvor alt går galt, overtager Leif filmens handling fra scenen og endelig lykkes det for ham som filmens helt at erklære Solvej sin kærlighed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Kortfilm fra Danmark

Bag om fremviseren


Når livet går sin vej er en børnefilm fra 1996 instrueret af Karsten Kiilerich efter manuskript af Stefan Fjeldmark.

Handling
Børn har mange forestillinger om, hvad døden er. Nogle børn har selv oplevet at miste nogen, som stod dem nær: en lillebror, en bedstefar, en hund. I denne tegnefilm fortæller børn om deres oplevelser med døden, og de enkle tegninger er inspireret af børns egne tegninger. Det er en film med forsigtig humor og mange nuancer, og det anbefales at børn ser den sammen med voksne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Når livet går sin vej


Mexiko nahm an den Olympischen Winterspielen 1994 im norwegischen Lillehammer mit nur einem Athleten teil.

Einziger Sportler war Hubertus von Hohenlohe, der im Alpinen Skilauf an den Start ging.

Teilnehmer nach Sportarten

Ski Alpin
Männer
 Hubertus von Hohenlohe
 Abfahrt: → 48. (+ 7,62 s)

Weblinks

Mexiko
Winterspiele 1994
Wintersport (Mexiko)

Olympische Winterspiele 1994/Teilnehmer (Mexiko)


Antonietta Paule Pepin Fitzpatrick (San Pedro y Miquelón, 9 de abril de 1908 - Buenos Aires, 14 de noviembre de 1990), apodada Nenette, fue una compositora, pianista y letrista francesa, esposa del cantautor argentino Atahualpa Yupanqui (1908-1992). En sus composiciones, firmó como Pablo del Cerro.

Biografía

Nació en la isla de San Pedro y Miquelón (Saint-Pierre-et-Miquelon), territorio francés de ultramar ubicado en la costa atlántica de Canadá. Por ser una colonia del imperio francés, Nenette tuvo toda la vida la ciudadanía francesa. Su padre, Emmanuel Victor Pepín, era francés, y su madre, Henriette Fitzpatrick, era canadiense de origen irlandés. Desde pequeña, su familia la llamó cariñosamente Nenette (diminutivo de Antonietta).

En su infancia, durante la Primera Guerra Mundial (1914-1918), se mudó a la Francia metropolitana con sus padres y su hermana mayor Jeanne Henriette. En 1926, Jeanne terminó sus estudios secundarios, y se embarcó junto a una compañía de danza rumbo a Buenos Aires. Allí conoció a quien sería su primer esposo, y se quedó a vivir en Argentina.
Cuando dos años después Antonietta terminó la escuela secundaria, Jeanne la invitó a ella y a su padre a emigrar también a la Argentina.
Viajaron en 1928 y se instalaron en la localidad de Villa Ballester, cerca de Buenos Aires. Allí prosiguió sus estudios de piano, ya avanzados, en el Conservatorio Nacional de Música. Fueron sus profesores en composición y armonía Juan José Castro y Pascual de Rogatis. Estudió también con la investigadora folclórica Isabel Aretz.
Antonietta viajaba frecuentemente a ciudades importantes de Argentina para presentarse como concertista de piano de música clásica. En 1942 llegó a Tucumán, donde después de un concierto fue llevada por los organizadores a escuchar música folklórica del norte argentino.

Así conoció al cantautor argentino Atahualpa Yupanqui (Héctor Roberto Chavero, 1908-1992), hijo de un santiagueño y una vasca. Mantuvieron un vínculo amoroso por correspondencia, y cuatro años después (1946) empezaron a convivir.

Ese mismo año, tuvo su único hijo, Roberto Koya Chavero.
Nenette abandonó su carrera de pianista y se puso al servicio de la obra de su marido. En tiempo de las persecuciones a las que fue sometido Yupanqui, se dedicó a componer canciones junto a él y a la atención de su hijo Roberto.

Fue coautora de algunos de los temas más conocidos de Yupanqui, que dada la tradición machista de la época, publicó bajo el seudónimo de Pablo del Cerro.
Eligió ese seudónimo por su nombre (Paule) y por su lugar amado, Cerro Colorado (en la provincia de Córdoba).
Nacieron al piano las melodías de «Luna tucumana», «El arriero va», «El alazán», «Indiecito dormido», «Chacarera de las piedras», «Vidalita tucumana», «Zamba del otoño», «Guitarra dímelo tú», y tantas otras que hoy son famosas en el mundo.

En 1961 ―a los 53 años― regresó a Francia después de unas vacaciones con su hijo Roberto (15). Luego, cuando Yupanqui empezó a viajar con frecuencia al exterior, lo acompañaba hasta París y allí lo aguardaba en un departamento pequeño que habían alquilado.

Tuvo tres nietos: Paula, Muriel y Emiliano.

Falleció de un paro cardíaco en Buenos Aires el 14 de noviembre de 1990. Solicitó que sus cenizas fueran echadas al mar, en las costas de su tierra natal, San Pedro y Miquelón, en el Atlántico norte.

A pesar de ser una de las compositoras más importantes de Argentina, nunca renunció a su nacionalidad franco-canadiense.

Canciones

Se encuentran registradas 65 canciones a su nombre, la mayoría de ellas junto a Atahualpa Yupanqui, pero no todas, ya que algunas fueron solo de su autoría o coescrita con otros autores.

Véase también

 Mujeres en la música

Referencias

Compositores de Argentina
Compositores de Francia
Pianistas de Francia
Mujeres pianistas
Emigrantes franceses hacia Argentina
San Pedro y Miquelón
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Pianistas de folclore de Argentina
Pianistas de música clásica de Argentina
Fallecidos en Buenos Aires
Francesas del siglo XX

Nenette Pepin Fitzpatrick


Eastern March () may refer to:

 any frontier region (march) that is positioned towards the East
 Eastern March (Austria), a medieval march on the Danube river
 Eastern March (Saxony), a medieval march to the east of the Elbe river
 Eastern March (Scotland), a medieval march on Scottish border with England

See also
 Ostmark (disambiguation)
 German Eastern Marches Society

Eastern March


بلدية عَينة أو (نقحرة: أين) (بالإسبانية: Aýna) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة قشتالة والمنشف وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية عينة 806 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية عينة
  السياحة في بلدية عينة

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في البسيط
بلديات البسيط

أين (البسيط)


Baron Clwyd, of Abergele in the County of Denbigh, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1919 for the Liberal politician Sir John Roberts, 1st Baronet, who had previously represented Denbighshire West in the House of Commons. He had already been created a Baronet, of Brynwenallt in the parish of Abergele in the County of Denbigh, in the Baronetage of the United Kingdom in 1908. Lord Clwyd's father John Roberts had earlier been  Member of Parliament for Flint from 1878 to 1892.  the titles are held by his great-grandson, the fourth Baron, who succeeded his father in 2006.

The title of the barony, Clwyd, is pronounced "Cloo-id".

Barons Clwyd (1919)

John Herbert Roberts, 1st Baron Clwyd (1863–1955)
(John) Trevor Roberts, 2nd Baron Clwyd (1900–1987)
(John) Anthony Roberts, 3rd Baron Clwyd (1935–2006)
John Murray Roberts, 4th Baron Clwyd (born 1971)

The heir apparent is the present holder's son Hon. John David Roberts (born 2006).

Line of Succession

  John Herbert Roberts, 1st Baron Clwyd (1863–1955)
  John Trevor Roberts, 2nd Baron Clwyd (1900–1987)
  John Anthony Roberts, 3rd Baron Clwyd (1935–2006)
  John Murray Roberts, 4th Baron Clwyd (born 1971)
 (1) Hon. John David Roberts (b. 2006)
 (2) Hon. Jeremy Trevor Roberts (b. 1973)
 (3) Hon. Hugh Gerald Arthur Roberts (b. 1977)
 Hon. David Stowell Roberts (1900–1956)
 (4) Hugh Martin Roberts (b. 1941)
 (5) Thomas Owen Roberts (b. 1973)
 (6) Peter Gareth Roberts (b. 1947)
 (7) Matthew Lewis Roberts (b. 1984)

References

Attribution

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1919
Noble titles created for UK MPs

Baron Clwyd


BitTorrent Open Source License es una licencia derivada de la Jabber Open Source License, que es una licencia aprobada por la Open Source Initiative (OSI). Versiones anteriores del cliente BitTorrent (anteriores de 6.0) y piezas relacionadas de software están licenciadas bajo esta licencia.

Un aspecto notable de la licencia es que no concede licencia de marcas comerciales. La marca "BitTorrent" es propiedad de la empresa BitTorrent, Inc. y está regida por las Directrices para Uso de Marcas.

Problemas de la licencia
Aunque la licencia es derivada de una licencia aprobada por la OSI, esta licencia no ha sido aprobada por la OSI. Además, la versión aprobada de la licencia Jabber ya no es usada o ya no es recomendada por sus autores.

La Free Software Foundation la considera una licencia free software, aunque es incompatible con la GNU General Public License.

Referencias

Enlaces externos
 Licencia oficial almacenada en el sitio web de BitTorrent
 Sitio donde se originalmente se almacenaba la licencia (Internet Archive)

BitTorrent
Licencias de software libre

BitTorrent Open Source License


Isla de Nisida (en italiano: Isola di Nisida) es una isla volcánica del archipiélago de las Islas Flégreas , en el sur de Italia. Se encuentra a una distancia muy corta del Cabo Posillipo, justo al norte de Nápoles, que ahora está conectada al continente por un puente de piedra. El islote es casi circular, con un cráter inundado que forma la bahía de Porto Paone en la costa suroeste. Tiene un diámetro de cerca de 0,5 kilómetros y una altitud máxima de 105 m.

El nombre de la isla proviene del griego para "islote" (pequeña isla), νησίς, por lo que fue latinizada como nesida.

La isla ha cobrado fama históricamente como lugar de reclusión: primero como lazareto, luego empleado por la dinastía borbónica como mazmorras, transformadas en el  en colonia penal y, durante la época fascista, rebautizada como casa de reeducación (un reformatorio para trescientos cincuenta jóvenes inaugurado en 1935). Actualmente sigue utilizándose como establecimiento correccional de menores —uno de los diecinueve centros de este tipo existentes en Italia— bajo el nombre de Istituto Penale Minorile di Nisida.

Véase también
 Geografía de Italia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos

Nisida
Antiguas prisiones de Italia
Centros de detención de menores

Isla de Nisida


اليوم العالمي لرفض تشويه الأعضاء التناسلية للإناث (ختان الإناث) هو يوم توعية عالمي ترعاه اليونيسف في 6 فبراير من كل عام. الفكرة أتت من ستيلا أوباسانجو في مؤتمر اللجنة الأفريقية الدولية المعنية بالممارسات التقليدية التي تؤثر في صحة المرأة والطفل، وذلك في مايو 2005 ثم الأمم المتحدة يصوبها، وذلك بالسعي لجعل العالم يعي مدى خطورة ختان الإناث وتعزيز القضاء على ممارسة هذه العادة الضارة والخطيرة التي تتعرض لها فتاة كل 15 ثانية في مناطق مختلفة من العالم.

التاريخ
يُقِر أحد المعتقدات الداعمة لهذا اليوم بأنّ الثقافة في حالة تغير مستمر، ويجب أن يكون إلغاء هذه الممارسات فوريًا، نظرًا لكون المخاوف المولّدة لهذه الممارسة عالية الخطورة. تهتم هذه حركة بحقوق النساء وأجسادهن، فضلًا عن حماية صحتهن الجسدية، والتي يمكن أن تتأثر بشكل كبير في وقت لاحق من الحياة. تصب هذه الجهود في صالح الإجراءات الهادفة لمكافحة العنف ضد النساء والفتيات ككل. أفادت حركة «كل امرأة كل طفل» (حركة عالمية): «على الرغم من تمركز هذه الممارسة بشكل أساسي في 29 دولة في أفريقيا والشرق الأوسط، إلّا أنّ تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية مشكلة عالمية، ويحدث أيضًا في بعض بلدان آسيا وأمريكا اللاتينية. لا يزال تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية مستمرًا بين السكان المهاجرين الذين يعيشون في أوروبا الغربية وأمريكا الشمالية وأستراليا ونيوزيلندا». تضاعفت في التقارير الأخيرة أعداد النساء والفتيات الصغيرات المتضررات من هذه الممارسة إلى ثلاثة أضعاف مقارنةً بالأعداد السابقة في تقارير عام 1990، وذلك في الولايات المتحدة الأمريكية وحدها. خضع نحو 120-140 مليون امرأة لتشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية على مر السنين، وحاليًا هناك ما لا يقل عن 3 ملايين فتاة معرضة للخطر في كل عام، وذلك وفقًا للبيانات المقدمة من منظمة الصحة العالمية (WHO). هذه المناسبة ما هي إلّا محاولة لتوعية العالم حول ختان الإناث وتعزيز اجتثاثه. قالت منظمة الصحة العالمية: «على الرغم من استمرار هذه الممارسة لأكثر من ألف عام، تشير الأدلة البرمجية إلى أنّ تشويه/قطع الأعضاء التناسلية الأنثوية (الختان) يمكن أن ينتهي في جيل واحد.»

العمل الناشط
كانت قد خصّصت اليونيسف في عام 1993 ميزانية سنوية قدرها 100000 دولار أمريكي للجهود المكافحة لتشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية، ولكن ذلك لم يكن كافيًا لأنّ عدد الفتيات المتضررات من هذه الممارسة تجاوز 100 مليون فتاة في ذلك الوقت. أطلقت شبكة دولية تدعى «المساواة الآن» حملة عالمية تدعو إلى زيادة التمويل، وهي شبكة تتألف من محامين ونشطاء وداعمين، تهدف إلى تحميل الحكومات مسؤولية إنهاء ختان الإناث والأزمة العالمية الأخرى، واستجابةً لذلك، زادت اليونيسف ميزانيتها حتى 91 مليون دولار تقريبًا للجهود الهادفة لإنهاء تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية.

قامت ستيلا أوباسانجو السيدة الأولى لنيجيريا والمتحدثة الرسمية باسم حملة مناهضة تشويه الأعضاء التناسلية للإناث في 6 شباط/فبراير 2003، بالإعلان الرسمي عن «عدم التسامح المطلق تجاه تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية» في أفريقيا خلال مؤتمر نظمته اللجنة الأفريقية الدولية المعنية بالممارسات التقليدية التي تؤثر في صحة المرأة والطفل، ثم اعتمدت لجنة حقوق الإنسان الفرعية التابعة للأمم المتحدة هذا اليوم باعتباره يومًا عالميًا للتوعية حول ذلك.

الناشطون: استخدمت طالبات شابات من إنتغريت بريستول مواردهم وصوتهم للاحتجاج ضد ختان الإناث في بلدانهم. إذ قامت الفتيات بإجراءاتٍ واجهوا فيها من يقوم بهذا الفعل مباشرةً، كما تصدّوا للأولياء والسلطات، وقاموا بتقديم عريضة باستخدام منصات مثل Change.Org. انخرطت الأمم المتحدة في هذا الحدث الناشط جنبًا إلى جنب مع الطلاب، وبذلت جهودًا لتحقيق اعترافًا وإعلانًا دائمين بعدم التسامح المطلق مع استمرار وباء تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية.

قامت في عام 2014 طالبة بريستول فاهمة محمد -البالغة من العمر 17 عامًا- بإنشاء عريضة على الإنترنت مع Change.org في اليوم الدولي لعدم التسامح المطلق مع تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية، طلبت فيها من مايكل غوف -وزير التعليم في المملكة المتحدة آنذاك- مراسلة مسؤولي جميع المدارس الابتدائية والثانوية في المملكة المتحدة، وتشجيعهم على أن يكونوا يقظين لأخطار تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية. أيّد العريضة أكثر من 230000 شخص، وكانت أحد أسرع العرائض البريطانية نموًا على Change.org. التقى مايكل غوف بفاهمة محمد وأعضاء آخرين من إنتغريت بريستول الذين لعبوا أيضًا دورًا رئيسيًا في زيادة الوعي بتشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية، كما بعث برسالةٍ إلى جميع مدراء المدارس في إنجلترا، يُبلِغُهم فيها بمبادئٍ توجيهيةٍ جديدةٍ حول سلامة الأطفال، بما في ذلك الإرشاد حول تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية. هذه الإرشادات الجديدة هي المرة الأولى التي يُشار فيها إلى تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية بصفة خاصّة، ويُحَث عبرها المعلمين على الحذر من هذه الممارسة.

حقوق الإنسان
أشارت كارول بلامي -المديرة التنفيذية لوكالة الأمم المتحدة للطفولة (اليونيسيف)- إلى أنّ «تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية وقطعها، يشكلان انتهاكًا لحقوق النساء والفتيات الأساسية»، وأنّه «إجراء خطير غير عكوس يؤثر سلبًا على الصحة العامة للفتيات والنساء، وعلى قدرتهن على الإنجاب، وعلى فرصهن التعليمية.»
لم يكن تخصيص هذا اليوم لأسبابٍ طبيةٍ فحسب، وإنّما استُخدِم كوسيلةٍ للاحتجاج على كراهية النساء، وهذا الأمر يظهر بشكل غير مباشر في المقالات التثقيفية حول تشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية المكتوبة من قبل حركة«كل امرأة كل طفل» التي أطلقها الأمين العام للأمم المتحدة بان كي مون.

البيان المشترك
وافقت منظمة الصحة العالمية ومنظمة الأمم المتحدة للطفولة وصندوق الأمم المتحدة للسكان بشكل جماعي على لاإنسانية هذه الممارسة، وقد استند هذا الإجماع إلى المخاطر الصحية والإهانة البشرية المصاحبة لتشويه الأعضاء التناسلية الأنثوية. ذكر موقع صندوق الأمم المتحدة للسكان في مقال مكتوب (في 6 شباط/فبراير 2016): «يقود صندوق الأمم المتحدة للسكان واليونيسيف معًا أكبر برنامج عالمي لتسريع الإحجام عن تشويه الأعضاء التناسلية للإناث.»

انظر أيضًا
 ختان الإناث.
 معدل انتشار ختان الإناث حسب الدولة.

المراجع

أيام الأمم المتحدة
أيام التوعية الصحية
استحداثات 2003
ختان الإناث
عنف ضد المرأة
مناسبات فبراير

اليوم العالمي لرفض ختان الإناث


Wind River may refer to:

Places

Canada
Wind River (Yukon)

United States
Wind River (Yukon–Koyukuk Census Area, Alaska), a designated National Wild and Scenic River
Wind River (Colorado)
Wind River (Oregon)
Wind River (Washington)
Wind River (Wisconsin)
Wind River (Wyoming)
Wind River Basin, a semi-arid intermontane foreland basin in central Wyoming
Wind River Canyon, a canyon made from tectonic plate shifting in Wyoming
Wind River Indian Reservation in Wyoming
Wind River Range of Wyoming
Wind River Peak

Films
Wind River (film), a 2017 film by Taylor Sheridan
Wind River, a 2000 film about Elijah Nicholas Wilson

Other uses
Wind River Experimental Forest in Washington
Wind River Systems, an embedded systems software company

Wind River


Annika Berg (født 1987) er en dansk filminstruktør.

Filmografi
Team Hurricane (2017)
SIA (2015)
Mikro (2015)

Eksterne henvisninger

Kvindelige filminstruktører fra Danmark

Annika Berg


Gary Stuart Hocking (Caerleon, Vels, Ujedinjeno Kraljevstvo, 30. rujna 1937. − Durban, Južnoafrička Republika, 21. prosinca 1962.) je bivši rodezijski vozač motociklističkih i automobilističkih utrka.

Iako je rođen u Ujedinjenom Kraljevstvu, Hocking je odrastao u Rodeziji. Godine 1958. napustio je Rodeziju kako bi se utrkivao u Europi. Iste sezone osvojio je treće mjesto na motociklu Norton na stazi Nürburgring, iza pobjednika Johna Surteesa i drugoplasiranog Johna Hartlea u motociklima MV Augusta. Sljedeće 1959. pobijedio je na Velikoj nagradi Švedske i Velikoj nagradi Ulstera, te osvojio titulu viceprvaka u klasi 250cc iza prvaka Carla Ubbialija. Godine 1960. osvaja tri titule viceprvaka u klasama 125cc, 250cc i 350cc na motociklu MV Augusta. Sljedeće 1961. osvaja dva naslova prvaka u klasi 500cc i klasi 350cc, pobijedivši na ukupno 11 od 13 utrka. Godinu 1962. započeo je pobjedom na utrci Isle of Man TT. No nakon smrti prijatelja i motociklista Toma Phillisa, najavio je povlačenje iz motociklističkih utrka i vratio se u Rodeziju, smatrajući kako su motociklističke utrke preopasne.

Iste godine počeo je nastupati na neprvenstvenim utrkama Formule 1, gdje je na Velikoj nagradi Danske osvojio četvrto mjesto. Prvi nastup na prvenstvenoj utrci Formule 1 je trebao imati 29. prosinca 1962. na Velikoj nagradi Južne Afrike, gdje je trebao nastupati za momčad Rob Walker Racing Team u bolidu Lotus 24-Climax umjesto Mauricea Trintignanta. No tjedan dana prije utrke, Hocking je poginuo u kvalifikacijama za neprvenstvenu utrku Formule 1, Veliku nagradu Natala.

Izvori

Vanjske poveznice
Gary Hocking Stats F1

Športski motociklisti
Vozači Formule 1
Zimbabveanski športaši

Gary Hocking


Satanik je talijanski strip čiji je žanr kombinacija kriminalističkog, ljubavnog, pustolovnog i znanstveno-fantastičnog.

O stripu
Marny Bannister bila je vrlo inteligentna profesorica kemije ali njezino je lice krasio veliki ožiljak, zbog čega je nijedan muškarac nije htio. Željna ljubavi kao žena a ne samo kao kolegica, sljedeći upustva ludog alkemičara izumi napitak koji je pretvara u neodoljivu i fatalnu mladu crvenokosu ljepoticu. Međutim, napitak ima i nuspojavu - pretvara Marny u ženu željnu novca, slave i užitka, koja je spremna i ubiti kako bi ostvarila svoje ciljeve. U početnim epizodama djelovanje napitka je ograničeno a kasnije je trajno.

Marny uzima ime Satanik i počinje putovati diljem SAD-a i svijeta kako bi upoznala bogate muškarce i izvukla novac iz njih. Njezino najveće oružje bit će upravo njen atraktivan izgled. Glavni neprijatelj Satanik je poručnik Trent, suprug njezine sestre Lidije koju ubija u šestoj epizodi. Nakon toga Trent će završiti u ludnici na liječenju jer je ispričao sve o Satanik i njezinu napitku, ali kasnije postaje policijski kapetan i koristi svoje ovlasti kako bi Satanik pripremio raznovrsne klopke.

Likovi
Satanik, profesorica kemija, inteligentna i sposobna ljepotica: cilj joj je steći što više novaca.

Inspiracija
Moguća, iz romana Alraune gdje je glavna junakinja prelijepa žena koja poput vampira ubija ljude s kojima dolazi u dodir ili spava s njima. Također joj je na meti i dobri znanstvenik.

Izvori

 Talijanski strip

Satanik


හොඳම කාන්තා ප්‍රවිෂ්ටය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය (මින් පෙර හැඳින්වූයේ "ලක්ස් වසරේ නවක මුහුණ සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය" ලෙසයි) යනු ෆිල්ම්ෆෙයාර් වෙතින් එහි වාර්ෂික හින්දි චිත්‍රපට ඇගයීමේ ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ අංගයක් ලෙස පළමු රංගනයෙහි විශිෂ්ට නිළියන් අගයනු වස් පිරිනැමෙන සම්මානයකි.

2019 වන විට, ප්‍රියංකා චොප්රා සහ පරිනීති චොප්රා යන නිළියන් දෙපළ මෙම සම්මානය ලබාගත් එකම ඥාති සොයුරියන් දෙපළ වූ අතර, මෙම සම්මානය ලද සාරා අලි ඛාන් සහ අභිමන්‍යු දසානි යන නළු නිළි දෙපළගේ දෙමාපියන් (පිළිවෙලින් සයිෆ් අලි ඛාන් සහ භාග්‍යශ්‍රී) ද  ෆිල්ම්ෆෙයාර් රංගන ප්‍රවිෂ්ට සම්මානලාභීන් වීම විශේෂත්වයකි.

මෙම සම්මාන ලාභී නිළියන් අතුරින් ජූහි චව්ලා, ප්‍රීටි සින්ටා, කරීනා කපූර්, ප්‍රියංකා චොප්රා, විද්‍යා බාලන්, කංගනා රාණාවත් සහ දීපිකා පඩුකෝන් යන සියලුදෙනා හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය ලබා ඇති අතර, ඉන් බාලන් එම සම්මානය සිව්වරක් ද පඩුකෝන් දෙවරක් ද දිනා ඇත.

තබූ, කරීනා කපූර්, ප්‍රියංකා චොප්රා, සහ කංගනා රාණාවත් යන නිළියන් හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය (තබූ 4 වරක් සහ කපූර් 2 වරක්) සහ හොඳම සහාය නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය ජයග්‍රහණය කොට ඇත. නමුත් විද්‍යා බාලන් මින් පළමුව සඳහන් කළ සම්මානය එක් වරක් ජයග්‍රහණය කොට තිබේ.

1997, 2010 සහ 2018 යන වර්ෂවල මෙම ප්‍රවර්ගය සඳහා සම්මාන ප්‍රදානය නොකෙරිණි.

ජයග්‍රාහිකාවන් ලැයිස්තුව

මේවාත් බලන්න
 ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන
 බොලිවුඩ්
 ඉන්දියාවේ සිනමාව
බොලිවුඩ් නිළියන් ලැයිස්තුව

කරුණු
මෙය මින් පෙර "ලක්ස් වසරේ නවක මුහුණ සම්මානය" ලෙස හැඳින්විණි.
ලාබාලතම සම්මානලාභිනිය වන්නේ රවීනා ටන්ඩන් ය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

 Filmfare Nominees and Winners
Filmfare Awards Best Female Debut

කාන්තා ප්‍රවිෂ්‍ටය
ප්‍රවිෂ්ට නිළිය සඳහා චිත්‍රපට සම්මාන


Feldegg steht für:

 Feldegg (Gemeinde Pram), Ortschaft der Gemeinde Pram, Bezirk Grieskirchen, Oberösterreich
 Schloss Feldegg, Schloss in Pram in Oberösterreich

Feldegg ist der Familienname folgender Personen:
 Christoph Rudolf Fellner von Feldegg (1662–1738), österreichischer Offizier
 Christoph Fellner von Feldegg (1789–1845), österreichischer Offizier
 Ferdinand von Fellner-Feldegg (1855–1936), österreichischer Autor und Architekt

Siehe auch:
 Feldeck

Feldegg


Neódým er frumefni með efnatáknið Nd og sætistöluna 60. Neódým er í flokki lantaníða og telst til sjaldgæfra jarðmálma. Það er harður, lítið sveigjanlegur silfurgrár málmur sem tærist auðveldlega í súrefni og raka. Þegar neódým oxast myndar það bleikar, fjólubláar og gular sameindir í oxunarstigum +2, +3 og +4.

Neódým var uppgötvað árið 1885 af austurríska efnafræðingnum Carl Auer von Welsbach. Það var fyrst notað til að lita gler. Það er notað í varanlega segla og í leysigeisla.

Lantaníð

Neódým


iPhone XS și iPhone XS Max ("X" se pronunță "zece") - sunt smartphone-urile Apple care folosesc procesorul Apple A12 Bionic și sistemul de operare iOS 12, prezentate pe 12 septembrie 2018 împreună cu iPhone XR.

Caracteristici
XS este evaluat la IP68 pentru rezistența la praf și apă, adică poate fi scufundat la 2 metri sub apă timp de până la 30 de minute. Aceasta este o îmbunătățire a rezistenței la apă pentru iPhone 8 și X.  Apple a efectuat teste în diferite lichide, inclusiv apă clorată, apă sărată, ceai, vin, bere și sucuri.

Datorită lansării modelelor XS, XS Max si XR, X-ul a fost întrerupt, ceea ce înseamnă ca a avut cea mai scurta poziție în istoria iPhone-ului cu un termen de valabilitate de doar 10 luni.

La nivel internațional, XS și XS Max vor susține dual SIM-uri printr-un Nano-SIM și un eSIM. În China, Hong Kong și Macau, XS Max va veni cu un dual Nano-SIM (și fără eSIM), în timp ce XS va susține un singur Nano-SIM. Deoarece XS nu are un dublu Nano-SIM, eSIM este suportat numai în Hong Kong și Macao, dar nu și în China.

Bobina de încărcare fără fir este acum realizată din cupru pentru a reduce timpul de încărcare.

Funcții noi

Noile caracteristici ale iPhone XS și iPhone XS Max:

 Afișare super-retină
 Cod de identificare avansată
 A12 Bionic Chip
 Certificat IP68 (rezistență la praf, apă și zgârieturi)

Camera

Dispozitivul este dotat cu două obiective responsabile pentru imagini: un obiectiv cu unghi larg cu o diafragmă ƒ / 1,8 și un obiectiv teleobiectiv cu o deschidere de ƒ / 2,4. Rezoluția ambelor - 12 MP.

Numărul de pixeli a crescut, dar, în general, camera iPhone XS a păstrat configurația predecesorului său. Calitatea imaginilor s-a îmbunătățit datorită sistemului A12 Bionic și a sistemului Neural Engine. În primul rând, în mod prestabilit, aparatul foto filmează în modul Smart HDR. Lățimea intervalului dinamic se realizează prin crearea instantanee a mai multor fotografii și combinarea acestora în una singură cu părți întunecate bine dezvoltate ale imaginii și fără lumină supraexpusă.

Specificații:

 12MP ƒ/1,8 diafragmă largă
 Stabilizare dublă optică a imaginii
 Senzor mai rapid
 Pixeli mai mari, mai adânci
 Quad-LED Flash True Tone
 Senzorul de detectare a flickerului
 12MP ƒ/2,4 lentilă teleobiectiv
 2x zoom optic
 Smart HDR
 Modul portret
 Video 4K până la 60fps
 Înregistrare stereo
 Controlul adâncimii

Complectație

Set clasic de profiluri mici al Apple. Smartphone, documentație, autocolante, clip, Lightning-cablu, EarPods, adaptor cu un singur amper. A pierdut adaptorul de la Lightning la mini-jack pentru căști.

Design și ergonomie

Carcasa iPhone XS este fabricată din oțel chirurgical, aluminiu și sticlă, pe care Apple îl numește "cel mai durabil".

iPhone XS este disponibil în trei culori: Silver, Space Gray și Gold.

Nu există aproape nici o diferență externă între mini-versiunea iPhone XS și iPhone X. Noul model are două linii noi de antene în partea de jos și superioară, modulul camerei a fost ușor modificat.

XS Max are o dimensiune identică cu iPhone 8 Plus - versiunea este concepută pentru cei care sunt obișnuiți cu un iPhone mare.

Greutatea iPhone XS este aproape identică cu greutatea iPhone-lui X, iar greutatea iPhone XS Max este coincide cu cea a iPhone-ului 8 Plus.  Versiunea XS Max a noului iPhone scoate în evidență cadrele fără ramă, însă clasicul XS este greu de distins de predecesorul X, tip, dimensiune, greutate - toate la fel.

Ecran și sunet

În noile modele, același ecran OLED: Super Retina HD cu o densitate de 458 pixeli pe inch.

Ecranele diferă în funcție de mărime: XS are un afișaj de 5,8 inch cu o rezoluție de 2 436 × 1 125 pixeli, XS Max - 6,5 inch cu o rezoluție de 2 688 × 1 242 pixeli. Acesta din urmă este cel mai mare ecran din istoria iPhone-ului. Sunetul a devenit puțin mai voluminos.

Critică
IPhone XS Max are un ecran diagonal de 6,5, care este cu 0,7 mai mult decât versiunile XS și X. O astfel de dimensiune a carcasei permite plasarea a unei baterii mai capabilă și o creștere de viață a bateriei cu aproximativ o oră. Dar datorită creșterii ecranului, greutatea, dimensiunile și ergonomia sunt în creștere. Utilizatorii se plâng că iPhone XS Max nu este atât de confortabil în mână, iar pentru persoanele cu palmă mică este dificil să ajungeți la vârful ecranului cu degetul. În versiunea Max există o opțiune "acces convenabil", care permite scăderea ecranului la un nivel inferior, dar atunci când este folosit, această funcție este evaluată de utilizatori ca fiind incomodă și enervantă .

Ecranul XS și XS Max are un afișaj OLED similar de la Samsung, ca și în iPhone X. Acesta diferă de versiunea X a gamei extinse dinamice cu 60%. Lipsa opțiunii ecranului Always On Display a dezamăgit utilizatorii când au fost afișate informații pe ecran care au fost dezactivate, cum ar fi: ora curentă, numărul de notificări, controlul jucătorului și altele .

În toamna anului 2018, mulți proprietari XS și Max au observat că dispozitivele lor nu se încarcă atunci când sunt conectate. Problema a fost rezolvată atunci când au fost efectuate manipulări cu smartphone-ul, imediat după conectarea la încărcare. Această eroare a fost rezolvată în actualizarea pentru iOS 12.1. Apoi, unii utilizatori ai operatorului american Verizon s-au plâns că, cu un nivel scăzut al semnalului, viteza conexiunii LTE scade între ei .

Note

Legături externe

 – website oficial

Vezi și
iPhone XR
List of iOS devices

IPhone

IPhone XS


Hajnaldija (hajnaldia, laćenica; lat. Dasypyrum), rod jednogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice trava. Postoje dvije priznate vrste koje rastu od Mediterana do središnje Azije

Ime roda došlo je po po madžarskom nadbiskupu i botaničaru Lajosu Haynaldu; 1816–91). U Hrvatskoj raste vlasnata hajnaldija

Vrste
 Dasypyrum hordeaceum (Hack.) P.Candargy
 Dasypyrum villosum (L.) Borbás

Izvori

Vanjske poveznice

Triticinae

Hajnaldija


Le Boulanger de l'empereur (Císařův pekař a pekařův císař) est un film tchécoslovaque réalisé en 1951. Il a été tourné en couleur, rareté pour les films tchécoslovaques de l'époque. Sa sortie internationale en a fait l'un des films les plus connus de Jan Werich, qui joue le double rôle de l'empereur Rodolphe et du boulanger Matěj.

Résumé
Rodolphe II est un empereur vieillissant et très excentrique, dont l'unique obsession est de trouver le Golem. Il refuse d'entendre ses conseillers de Cour et tombe peu à peu dans des crises autodestructrices. Plus tard, il accueille avec enthousiasme le savant Edward Kelley au château de Prague, qui lui montre son laboratoire d'alchimiste. Pensant que tous les alchimistes sont soit des charlatans, soit des imbéciles, l'empereur souhaite que son hôte lui fasse un élixir de jeunesse, ce qui le pousse à accomplir un rituel magique la nuit venue. En effectuant le rituel, ils tombent accidentellement sur le Golem, mais ce dernier ne peut être réveillé sans un petit parchemin appelée shem. Selon les explications données, le Golem réveillé obéira exclusivement à la personne qui lui aura mis le shem dans la tête.

Pendant ce temps, le boulanger Matěj est confronté à une foule en colère qui exige des petits pains sans pouvoir les acheter, car ces derniers sont réservés à la maison de l'empereur. Lorsque le chef corrompu de la boulangerie quitte le bâtiment, Matěj distribue les petits pains aux pauvres, ce qui le conduit plus tard à être mis au cachot. Au même moment, Kelley révèle avec beaucoup de solennité son homoncule baptisé Sirael, à qui l'Empereur souhaite tout enseigner y compris l'amour. Cependant, Rodolphe ignore qu'en réalité Sirael est une simple fille de la campagne, Kateřina, agissant sous la contrainte hypnotique de Kelley. Par un concours de circonstances, Matěj et Kateřina conversent ensemble par des évents, conduits d'aération situés entre la chambre de Kelley et les donjons. Ils finissent par tomber amoureux sans s'être vus.

Dans son laboratoire, le faux alchimiste concocte un élixir de jeunesse qui est en fait un mélange de boissons alcoolisées fortes et de morphium, alors que Matěj s'échappe des donjons. De son côté, l'empereur boit la décoction et s'endort aussitôt, avant que le boulanger ne se retrouve dans sa chambre. Les serviteurs trouvent le fugitif, qui ressemble remarquablement à l'empereur dans sa jeunesse. Croyant que l'élixir a fonctionné, ils le prennent pour le véritable empereur et l'habillent en conséquence. Après s'être réveillé, Rodolphe voit Matěj et le prend pour son jeune moi dans le miroir. Exaltés par sa prétendue vigueur nouvelle, Rodolphe et son vieux serviteur loyal montent seuls dans une voiture pour un parcours à la campagne afin de revivre les péchés de leur jeunesse. La maîtresse attitrée de l'empereur, la comtesse Strada, croit également que le rajeunissement a fonctionné et boit les restes du philtre. Elle embarrasse Matěj par ses avances, puis s'endort. Le faux empereur est horrifié et confus et la met sur un lit de deux étages mais décide de jouer son rôle afin de pouvoir trouver Kateřina. Il congédie l'astrologue impérial et minimise les dépenses extravagantes de la Cour en écoutant les avis avisés de ses conseillers.

Tout en recherchant Kateřina, il tente également de gouverner équitablement son royaume et trouve que Kelley est dangereux pour sa position, car ce dernier sait que son élixir n'a pas pu fonctionner et donc que Matěj n'est pas le véritable empereur. Pendant ce temps, la nouvelle façon d'agir du faux Rodolphe est perçue par certains courtisans comme de la faiblesse voire de la sénilité. Ils décident donc de le renverser avec l'aide de Kelley, afin d'obtenir le pouvoir pour eux-mêmes. Ils veulent utiliser le Golem mais doivent trouver le shem afin de l'utiliser. C'est finalement Matěj lui-même qui le découvre. Kelley fait alors pression sur Kateřina pour qu'elle tue l'empereur mais Matěj révèle à tous qu'il n'est pas Rodolphe. On tente alors de le capturer, lui et Kateřina.

Une bagarre générale éclate entre tous les membres de la Cour et lorsque l'astrologue déchu obtient le shem de Matěj, il réveille le Golem. Après quelques meurtres, le Golem finit par ne plus obéir à personne, car l'astrologue meurt dans la bagarre, dans laquelle Matěj est quant à lui capturé. Alors que le palais est en train d'être détruit par le géant de pierre, le véritable empereur revient pour constater les dégâts. Finalement, avec l'aide des habitants de la ville, Matěj réussit à arrêter le Golem et à enlever le shem. Rodolphe est par lsuite remis sur le trône après que Matěj l'a convaincu de donner le Golem au peuple plutôt que de l'utiliser pour ses propres fins.

Finalement, le Golem est installé dans la boulangerie et son pouvoir est utilisé pour faire plus de petits pains pour tout le monde.

Fiche technique
 Titre : Le Boulanger de l'empereur
 Titre original : Císařův pekař a pekařův císař
 Réalisation : Martin Frič
 Scénario : Jan Werich et Jiří Brdečka
 Production : Jan Stallich
 Musique : Julius Kalaš
 Société de production : Československý státní film
 Pays d'origine : Tchécoslovaquie
 Langue originale : tchèque
 Distribué par : Rozdělovna filmů Československého státního filmu
 Genre : Comédie / Fantasy
 Durées : 2h30
 Dates de sortie : 4 janvier 1952

Distribution
 Jan Werich : l'empereur Rodolphe II / Baker Matěj Kotrba
 Marie Vášová : la comtesse Catherina Strada
 Nataša Gollová : Kateřina alias Sirael
 Bohuš Záhorský : le chambellan Filip Lang
 Jiří Plachý : Edward Kelley
 Zdeněk Štěpánek : Marshall Bernard Russworm
 František Filipovský : l'astrologue de la cour
 František Černý : l'alchimiste Jeroným Alessandro Scotta
 Václav Trégl : le serviteur personnel de l'empereur
 Vladimír Leraus : le délégué hongrois
 Miloš Nedbal : le médecin de la cour
 Bohuš Hradil : Tycho Brahe
 František Holar : le commandant de la Garde

Production
Jan Werich et Jiří Voskovec tentent une adaptation cinématographique basée sur leur pièce de théâtre Golem dans les années 1930. Ce film est finalement devenu Le Golem, réalisé par Julien Duvivier, qui a considérablement réécrit le scénario et l'a transformé en un film d'horreur.

Werich revient sur ce thème dans les années 1950 et co-écrit un scénario avec Jiří Brdečka. Le film est réalisé à l'origine par Jiří Krejčík mais après des différends avec Werich, Krejčík est remplacé par Martin Frič. Tout le film est tourné dans les Studios Barrandov. Ce troisième long métrage en couleur tchécoslovaque (après Warriors of Faith et Temno) est tourné sur du matériel Eastmancolor et Agfacolor. Les costumes sont confectionnés sur des dessins de Jiří Trnka. Le budget du film est de  couronnes tchèques.

Versions
Différentes versions du film variant sur la durée existent et ont été projetées. Lors de la première le 4 janvier 1952, le film est montré en deux parties, d'une durée de 155 minutes. Pour la version internationale, le film est diffusé en une seule partie de 112 minutes dans de nombreux pays, dont l'Italie, l'Allemagne de l'Ouest, l'Allemagne de l'Est, la Suède, les États-Unis, le Royaume-Uni, la Finlande, la France, la Belgique et l'Argentine.

Notes et références

Articles connexes
 Cinéma tchèque
 Paraphrase de Sem

Liens externes

Film tchécoslovaque sorti en 1951
Film historique tchécoslovaque
Film de fantasy tchécoslovaque
Film en tchèque
Film se déroulant au XVIe siècle
Film se déroulant dans le Saint-Empire romain germanique
Adaptation d'un conte au cinéma
Film mettant en scène un golem

Le Boulanger de l'empereur


Singapores Grand Prix er et Formel 1-løb, der siden  er blevet kørt på gadebanen Marina Bay Street Circuit i Singapore. Løbet var det første som er blevet afholdt i tusmørke, og det første gadeløb i Asien.

Vindere af Singapores Grand Prix
Løb som ikke var en del af Formel 1-verdensmesterskabet er markeret med rødt.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Singapores Grand Prixs officielle hjemmeside

Singapores Grand Prix


Jens Ingebret Evensen (5 November 1917 – 15 February 2004) was a Norwegian lawyer, judge, politician (for the Labour Party), trade minister, international offshore rights expert, member of the International Law Commission and judge at the International Court of Justice in The Hague.

He negotiated Norway's trading deal with European Economic Community in 1972 as minister of commerce in which he served in the governments of both Trygve Bratteli and Odvar Nordli. He then served as maritime law minister until 1979. He worked to secure government income from Norwegian oil discoveries. The UN's oceans treaty (1982) is greatly fundamental based on Evensen's work. Former Labour Party politician and head of Norwegian Broadcasting Corporation (NRK) Einar Førde called Jens Evensen "one of the great Norwegians of the last century".

Early life
Evensen grew up in a labour environment in Oslo (called Kristiania until 1925). He was the son Jens Evensen (1877–1957) and Hanna Marie Victoria Bjerkås (1885–1958). His father was a successful butcher in Grønland. His father routinely gave out meat and sausages to the underprivileged on the east side of Oslo and Evensen himself helped out to support those who had no work or food. Evensen was originally to take over his father's butcher business

In 1936 Evensen enrolled in the University of Oslo Law School. His first job after he graduated was at the law firm Folkvard Bugge. The firm specialized in helping tenants to enforce their legal right to buy the apartments they lived in. Evensen helped the tenants, many of whom were illiterate, and explained the rights they had.

During the German occupation of Norway, Evensen volunteered in the Norwegian resistance movement, helping, among other things, to create false identity papers. After World War II, he was appointed attorney in fact and prosecutor a number of treasons trials the Norwegian government brought against collaborators during the post-war legal purge. Here he began the extensive work of finding what collaborationist leader Vidkun Quisling and his subordinates had stolen during the war. Nonetheless, Evensen distanced himself from the death penalty eventually handed to Quisling.

In 1947, he went to the United States to further his education. He was granted a scholarship by John D. Rockefeller Jr. and began his study at Harvard University. This was an international environment where he got to know and befriend many people from the oil business.

Career
Evensen led the Norwegian Foreign Ministry's legal department from 1961 to 1973. Norway was unprepared when representatives from Phillips Petroleum in the US came to Norway in 1962 to request oil exploration rights in the North Sea. Evensen took up the challenge, and proceeded to develop the foundation for the country's legal claims to the Norwegian continental shelf. Former prime ministers Odvar Nordli and Kaare Willoch praised Evensen's work on securing Norway's rights to offshore resources, which, in turn, spawned the country's oil industry.

He later became a politician, campaigning against joining the European Economic Community. He also served as trade minister for the Labour Party. He was both respected and controversial and angered fellow Labour Party officials when he agreed to shared management of fishing resources in the Barents Sea with the Soviet Union.

His top aide, Arne Treholt, was later convicted of spying for the Soviet Union, and Evensen reportedly never got over the shock and disappointment.

Evensen also came into conflict with foreign minister Knut Frydenlund in 1980, when he supported a nuclear-free zone in the Nordic Countries.

Later life
He remained an international expert on offshore rights and contributed to the creation of economic zones extending  out to sea. He later became a judge at the international court in The Hague, sitting until 1993.

He died in February 2004.

Honors
Swedish Order of the Polar Star
Commander of the Royal Norwegian Order of St. Olav
 honorary Doctorate from Heriot-Watt University in 1974.

References

Other sources
Berit Ruud Retzer (1999) Jens Evensen: Makten, myten og mennesket : en uautorisert biografi (Oslo] : BBG Forl.)

External links
"Norway mourns death of Jens Evensen", Aftenposten, 17 February 2004.

1917 births
2004 deaths
Lawyers from Oslo
Ministers of Trade and Shipping of Norway
University of Oslo alumni
Harvard University alumni
International Court of Justice judges
Labour Party (Norway) politicians
Politicians from Oslo
 Recipients of the St. Olav's Medal
Knights of the Order of the Polar Star
Norwegian officials of the United Nations
Norwegian judges of United Nations courts and tribunals

Jens Evensen