The 2004 European Parliament election was held between 10 and 13 June 2004 in the 25 member states of the European Union, using varying election days according to local custom. The European Parliamental parties could not be voted for, but elected national parties aggregated in European Parliamental parties after the elections.

Votes were counted as the polls closed, but results were not announced until 13 and 14 June so results from one country would not influence voters in another where polls were still open; however, the Netherlands, voting on Thursday 10, announced nearly complete provisional results as soon as they were counted, on the evening of its election day, a move heavily criticized by the European Commission.

342 million people were eligible to vote, the second-largest democratic electorate in the world after India. It was the biggest transnational direct election in history, and the 10 new member states elected MEPs for the first time. The new (6th) Parliament consisted of 732 Members of the European Parliament (MEPs).

Results showed a general defeat of governing parties and an increase in representatives from eurosceptic parties. No majority was achieved. The balance of power in the Parliament remained the same (largest party EPP-ED, second largest PES) despite the 10 new member states.

Final results

Statistics

Results by country
The national results as at 21 July 2004 are as follows:

Results by EU party (2004 estimated result)

The estimated votes by EU party are as follows:

Registered voters: 353,460,958  (est.)
Votes cast: 154,317,718 (43.66%) (est.)
Total seats: 732

Results by EU party (2007 national result)

The notional results by EU party as at 8 January 2007 are as follows:

Registered voters: 378,106,633  (est.)
Votes cast: 168,317,718 (44.49%) (est.)
Total seats: 785 (+53)

New parties in the 2004 election

 In the United Kingdom, RESPECT The Unity Coalition was established to fight this election with the intention to use it as a springboard for a campaign against Tony Blair's government. The English Democrats Party appeared in England for the first time in 5 of the 9 English Constituencies, campaigning for an English Parliament and against English 'European' regions.
 A European Union-wide political party, the European Greens, was established in Rome on 21 February 2004 to contest this election.
 Swedish Junilistan (the June list) formed early in the year, meant to provide social democratic and right wing voters an EU sceptic alternative.
 In the Netherlands Europa Transparant of Paul van Buitenen got two seats.
 In Austria the Liste Hans-Peter Martin obtained two seats.

New inclusion

Gibraltar participated as a result of the judgement in Matthews v. United Kingdom

Political group reshuffle after the 2004 election

 Liberals: The European Liberal Democrat and Reform Party created a new grouping by allying with MEPs from the French party Union for French Democracy (previously part of the EPP-ED), the Margherita Party (Italy) (previously part of the EPP-ED), other Italian members, the Lithuanian Labour Party and the Belgian MR-MCC (previously EPP-ED). The new allies formed the EDP and a new combined group, between the ELDR and the EDP, was formed with the name ALDE: the Alliance of Liberals and Democrats for Europe.
 Eurosceptics: Sweden's Junilistan, the anti-abortion League of Polish Families, and the French Combats Souverainistes joined the existing Europe of Democracies and Diversities group, which already included the UK Independence Party (UKIP). The group renamed itself Independence and Democracy (ID).

Other elections
The elections coincided with legislative elections in Luxembourg and presidential elections in Lithuania. They also coincided with local and regional elections in England and Wales, Irish local elections, regional elections in Belgium, local or regional elections in most of Italy, and state parliament elections in the German state of Thuringia.

See also
List of members of the European Parliament (2004–2009)

References

External links
 European Union's site for the European Parliament election, covering all of the European Union
 National Information offices and national election web sites
 European Election News by European Election Law Association (Eurela)
 Election days in the 25 countries
 Czech Republic and the European Parliament elections 2004
 Evaluation of the European Parliament Elections (2004)

Results
BBC News: EU-wide results
Guardian: results in the United Kingdom
Irish results from RTE
Polish official results
Full Danish official results
Predicting the Future: the next European Parliament (pre-election prediction)

European Election information sites
 Ireland: European Parliament Office in Ireland election information
 Information from the Finnish Justice Ministry on the election
 attendance and voting records; software patents (see article software patent) and environmental issues (see articles green/environmental issues) collect data on how MEPs voted, in order that the electorate may have a better idea on how to vote on them.
 European Election Studies www.europeanelectionstudies.net

Candidates
 Belgium
 France
 Netherlands
 Sweden
 UK
 See German version of this article for the German and Austrian candidates

2004 European Parliament election


Armijska grupa Kummer (njem. Armeegruppe Kummer) je bila vojna formacija austrougarske vojske u Prvom svjetskom ratu. Tijekom Prvog svjetskog rata djelovala je na Istočnom bojištu.

Povijest
Armijska grupa Kummer formirana je u kolovozu 1914. godine. Njezinim zapovjednikom imenovan je general konjice Heinrich Kummer. Armijska grupa raspoređena je na Istočno bojište gdje je držala dio bojišta na krajnjem lijevom (zapadnom) dijelu austrougarskog rasporeda.
U sastav armijske grupe ušli su 7. konjička divizija, 95. landšturmska pješačka divizija i 106. landšturmska pješačka divizija.

Armijska grupa Kummer je u sklopu austrougarskog ratnog plana imala zadatak da prodre u Poljsku i izazove ustanak Poljaka protiv Rusa. Na početku rata 16. kolovoza 1914. armijska grupa dostiže liniju Nowe Brzesko-Miechow, te uspostavlja kontakt s Landverskim korpusom pod zapovjedništvom Remusa von Woyrscha. Nakon toga tijekom Bitci kod Krasnika (23. – 25. kolovoza 1914.) armijska grupa podržava napredovanje jedinica 1. armije pod zapovjedništvom Viktora Dankla. Potom armijska grupa sudjeluje u suzbijanju ruskog protunapada iz smjera Lublina.

Nakon austrougarskog poraza u Galicijskoj bitci i gubitka Lemberga, Armijska grupa Kummer je 16. rujna 1914. godine rasformirana.

Zapovjednici
Heinrich Kummer (kolovoz 1914. – 16. rujna 1914)

Bitke
Bitka kod Krasnika (23. kolovoza – 25. kolovoza 1914.)
Galicijska bitka (23. kolovoza – 11. rujna 1914.)

Sastav
kolovoz 1914.: 7. konjička divizija, 95. landšturmska pješačka divizija, 106. landšturmska pješačka divizija

Vojni raspored Armijske grupe Kummer u kolovozu 1914.
Zapovjednik: general konjice Heinrich Kummer

Divizije:
7. konjička divizija (podmrš. Korda)
95. landšturmska pješačka divizija (genboj. Richard-Rostoczil)
106. landšturmska pješačka divizija (genboj. Czapp)

Literatura
 Edmund Glaise-Horstenau, Osterreich-Ungarns Letzter Krieg, 1914-1918, Austrian Militarwissenschaftlichen Mitteilungen, Beč, 1931.
 John Ellis, Michael Cox, The World War I Databook, Aurum Press Ltd. 2001.
 Pétér Jung, The Austro-Hungarian Forces in World War I (1) 1914-16, Osprey Publishing Ltd, 2003.
 Pétér Jung, The Austro-Hungarian Forces in World War I (2) 1916-18, Osprey Publishing Ltd, 2003.

Vanjske poveznice
     Armijska grupa Kummer na stranici Austrianphilately.com
     Armijska grupa Kummer na stranici Austro-Hungarian-Army.co.uk
     Armijska grupa Kummer na stranici Valka.cz

Kummer

Armijska grupa Kummer


Waleri Walerjewitsch Fjodorow (; * 11. September 1974 in Kalinin) ist ein russischer Politologe.

Seit 2003 leitet er das staatliche Meinungsforschungsinstitut WZIOM.

Weblinks
 Biographie, russisch

Politikwissenschaftler
Person (Twer)
Träger des Ordens der Freundschaft
Russe
Geboren 1974
Mann

Waleri Walerjewitsch Fjodorow


A19, A-19, etc. may refer to:

 A19, one of the Encyclopaedia of Chess Openings codes for the English Opening
 A19, a 2002 album by the Battlefield Band
 "A19", a song by Maxïmo Park from the Missing Songs album
 A19 light bulb, a common household bulb
 A19 road, a code used to identify a particular road in several countries
 122 mm gun M1931/37 (A-19), a Soviet field gun
 Aero A.19, a 1923 Czech fighter aircraft design
 Arrows A19, a Formula One car
 British NVC community A19 (Ranunculus aquatilis community), a plant community
 HLA-A19, a human serotype
 Saro A.19 Cloud, a 1930 British flying boat
 Subfamily A19, a rhodopsin-like receptors subfamily
 Vultee A-19, a 1939 American attack aircraft

A19


هاجن كلاينرت  أستاذ الفيزياء النظرية في جامعة برلين الحرة بألمانيا الإتحادية (منذ عام 1968). وهو أستاذ فخري في الجامعة القيرغيزية الروسية السلافية, وعضو فخري في [الأكاديمية الروسية للرواد المبتكرين]. وقد منح جائزة وميدالية ماكس بورن لعام 2008 من أجل مساهماته في مجال فيزياء الحالة الصلبة وفيزياء الجسيمات الأولية.

كلاينرت نشر ما يربو عن 370 (ثلاثمائة وسبعون) ورقة علمية في الفيزياء الرياضية وفيزياء الجسيمات الأولية والفيزياء النووية وفيزياء الحالة الصلبة وفيزياء البللورات السائلة وفيزياء الأغشية الحيوية وفيزياء المستحلبات المايكروية وفيزياء البوليميرات وأخيرا في نظرية الأسواق المالية. وقد ألف عددا من الكتب في الفيزياء النظرية. نشرت منذ سنة 1990 أشهرها كتاب «تكاملات المسار في ميكانيك الكم، والإحصاء، وفيزياء البوليميرات والأسواق المالية». الطبعتان الأخيرتان تضمتا فصولا إضافية في تطبيق تكاملات المسار في الأسواق المالية. وقد لاقى هذا الكتاب العديد من المراجعات الرصينة;.

بعد أن أنهى كلاينرت عامه الدراسي الأول في جامعة هانوفر وفي معهد جورجيا للتكنولوجيا تلفي علومه في مجال النسبية العامة على يد جورج جاموف، أحد الآباء المؤسسين لنظرية الانفجار العظيم. وقد زار كلاينرت عندما كان لايزال أستاذا شابا معهد كالتيك وقد حظي هناك باهتمام الفيزيائي الأمريكي الشهير ريتشارد فاينمان. اكتشف كلاينرت طريقة استخدام تكاملات المسار التي ابتدعها ريتشارد فاينمان في حل تكامل المسار لذرة الهيدروجين.

قاد هذا الاكتشاف إلى مدى واسع من التطبيقات لتكاملات المسار. لاحقاٌٌ تعاون ''كلاينرت مع فاينمان في تأليف ونشر عدد من آخر ما نشره فاينمان قبيل وفاته;. وقد قادت كل هذه الجهود العلمية الرائدة إلى التوصل إلى طريقة رياضية لتحويل متسلسلات القوى الأسية الضعيفة الترابط المتشتته إلى متسلسلات قوى أسية لكنهت قوية الترابط ومتجمعه. يطلق على هذا اسم نظرية الاضطرابات المتغيرة. وقد أدى هذا إلى ما أصبح حاليا يعرف بالنظرية الأدق لدراسة الأسس الحرجة المرافقة لتحول الطوري الثنائي الدرجة
كما لوحظ في التحولات في سائل الهيليوم الفائق في تجربة أجريت على متن قمر اصطناعي;.

وتوصل كلاينرت من خلال نظربات الحقل الكمومي أيضا إلى الأصل; الذي يرجع اليه جبر متبقيات ريجيه المقرح من قبل نيكولا كابيبي، ول. هورفيتس، ويوفال نويمان (انظرصفحة 232 من ).

بالتعاون مع ك. ماكيي تمكن كلاينارت في توضيح تركيب الأيكوزاهيدرال (مجموعة لها درجة ستينية من التدويرات المتناسقة) لأشباه البللورات.

اكتشف كلاينرت عام 1982 النقطة الثلاثية في مخطط التحولات الطورية بين النوعين الأول والثاني لأشباه الموصلات، حيث تنقلب درجة التحول الطوري بين الأولى والثانية. هذا الاكتشاف تم تأكيده في عام 2002 من خلال محاكاة حاسوبية تستعمل تقنيه المونت كارلو.

النظرية المعتمدة على نظرية المجال الغير منتظم والتي طورها كلاينرت في كتبه عن المجالات المعايرة في المادة المكثفة (المجالات المعايرة يقصد بها في الفيزياء المجالات الجاجية أي التي لا تتغير عند تحويل تناسقها إما محليا أو شموليا) يتم وصف الخواص الإحصائية، الدوامات المتذبذبة أو الخطوط المعيبة كإثارات أولية تكون تكاملاتها الفاينمانية صورا لخطوط. نظرية المجال الغير منتظم هي النسخة التوأم من نظرية المجال الغير منتظم التي اقترحها ليف د. لانداو للتحولات الطورية.

في مدرسة إيريتشه الصيفية في عام 1978 اقترح كلاينارت وجود تناظر فائق مكسور في النوى الذرية. وقد تم بالفعل البرهنة على وجودها لاحقا.

نظريته عن الحقل الكمومي التجميعية وعن عملية هدرنة النظريات الكواركية كانتا رائدتين لعدد كبير جدا من التطورات التي طرأت على نظرية المادة المكثفة وفيزياء الجسيمات الأولية والفيزياء النووية.

عام 1986 أدخل كلاينارت; تدعيما على نظرية الأوتار، والتي عادة ما تمتلك وترا وحيدا. من خلال هذه الطريقة تم الحصول على تطوير فائق للخواص الفيزيائية للأوتار. ولأن الفيزيائي الروسي الشهير أليكساندر بولياكوف اقترح مستقلا نفس هذا التطوير أصبحت تعرف هذه النظرية باسم أوتار كلاينارت بولياكوف.

بالتعاون مع أ. تشيرفياكوف طور كلاينارت نظرية التوزيعات من الأبعاد الخطية إلى أشباه مجموعات بواسطة تعريف مضروباتها فقط (في النظرية الرياضية، فقط التركيبات الخطية هي التي تعرف). وقد أصبح هذا التطوير ممكنا بواسطة المتطلبات الفيزيائية التي تجعل من التكاملات الخطية غير متأثرة بتغيير المحاور; هذه الخاصية مهمة وضرورية لمساواة الصور التكاملية الخطية بنظرية شرودنجر.

كمقابل لنظرية الأوتار استخدم كلاينارت محاكاة كاملة بين الهندسة الغير إقليدية وهندسة البللورات المعيبة من أجل تركيب نموذج للكون يطلق عليه اسم البللورة الكونية أو بللورة بلانك وكلاينارت والتي لها أبعاد بلانكية. وهي نظرية مختلفة تماما عن نظرية الأوتار. في هذا النموذج تولد المادة عيوبا في الزمان والأبعاد المكانية. هذه العيوب هي المسئولة عن توليد الانحناءات وعن كل التاثيرات التي تصفها نظرية النسبية العامة. اسم هذه النظرية مستوحى من الفنانة الإيطالية لاورا بيسي لتحويل الزجاج إلى هياكل تعرف بالعوالم البللورية. (انظر إلى النهاية اليسري لهذه الصفحة).

كلاينرت هو عضو في مشروع كلية الدولية للفيزياء الكونية النسبية (IRAP) والذي تكون شبكة دولية من العلماء العاملين في مجال الفيزياء الكونية. وكذلك كان كلاينرت مشاركا في الاتحاد الأوربي للعلوم وبالتحديد في مشروعه المعروف ب «علوم الكون المعملية».

مراجع

الكتب
 Gauge Fields in Condensed Matter, Vol. I, " SUPERFLOW AND VORTEX LINES", pp. 1–742, Vol. II, "STRESSES AND DEFECTS", pp. 743–1456, World Scientific (Singapore, 1989); Paperback ISBN 9971-5-0210-0  (also available online: Vol. I and Vol. II)
 Critical Properties of ?4-Theories, World Scientific (Singapore, 2001); Paperback ISBN 981-02-4658-7 (also available online)
 Path Integrals in Quantum Mechanics, Statistics, Polymer Physics, and Financial Markets, 5th edition, World Scientific (Singapore, 2006) (also available online)
 Multivalued Fields in in Condensed Matter, Electrodynamics, and Gravitation, World Scientific (Singapore, 2008) (also available online)

وصلات خارجية

 صفحة هاغين كلاينيرت

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس جامعة برلين الحرة
خريجو جامعة هانوفر
خريجو معهد جورجيا التقني
فيزيائيون ألمان
فيزيائيون ألمان في القرن 20
فيزيائيون ألمان في القرن 21
مواليد 1941

هاغين كلاينيرت


හොදමුණි ඉයන් ඇලෝසියස් ද සොයිසා ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෙකි.

1952 දෙවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂය නියෝජනය කරමින් ද සොයිසා අම්බලන්ගොඩ - බලපිටිය ආසනයේ නියෝජිතයන් දෙදෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙස තේරී පත් විය. ඔහු නැවතත් 1956 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වූ අතර, මෙවර ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් වූ නමුත් ඔහුගේ ආසනය රඳවා ගැනීමට නොහැකි විය.

පසුව අම්බලන්ගොඩ-බලපිටිය මැතිවරණ කොට්ඨාශය කේවල ආසන දෙකකට බෙදී 1960 මාර්තු මස පැවති 4 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ද සොයිසා අලුතින් නිර්මාණය කරන ලද බලපිටිය ආසනයට නැවතත් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය නියෝජනය කරමින් ඉදිරිපත් විය. ඔහු තේරී පත් වීමට අසමත් වූ අතර ලබා ගත්තේ 24.2% ක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් පමණි.

යොමු කිරීම්

Date of birth missing

ඉයන් ද සොයිසා


In biology, an effector is a general term that can refer to several types of molecules or cells depending on the context:

Small molecule effectors

 A small molecule that selectively binds to a protein to regulate its biological activity can be called an effector. In this manner, effector molecules act as ligands that can increase or decrease enzyme activity, gene expression, influence cell signaling, or other protein functions. An example of such an effector is oxygen, which is an allosteric effector of hemoglobin - oxygen binding to one of the four hemoglobin subunits greatly increases the affinity of the rest of the subunits to oxygen. Certain drug molecules also fall into this category - for example the antibiotic rifampicin used in the treatment of tuberculosis binds the initiation σ factor subunit of the bacterial RNA polymerase, preventing the transcription of bacterial genes.
 The term can also be used to describe small molecules that can directly bind to and regulate the expression of mRNAs. One example for such an effector is guanine, which can be recognised by specific sequences (known as riboswitches) found on mRNAs, and its binding to those sequences prevents the translation of the mRNA into a protein. See also: purine riboswitch.

Protein effectors

 An effector can also be used to refer to a protein that is involved in cellular signal transduction cascades. Such an example are RAS effector proteins, which are all able to bind RAS.GTP, but trigger different cell pathways upon doing so - such as the Ras-Raf-MEK-ERK pathway, the PI3K pathway or several others.
 An effector hormone is a hormone that acts on a particular tissue - an example of such a hormone is thyroxine (T4), which regulates metabolism in many tissues throughout the body.
 Antibody Effectors are effectors involved with the production and secretion of molecules involved in pathogen defense, such as Immunoglobulin. Many antibodies then act as effector molecules for the immune system of the organism, typically as enzyme activators.
 Bacterial effector proteins are proteins injected by (usually pathogenic) bacterial cells into the cells of their host. The injected proteins serve different functions dependent on the bacteria of origin, but typically serve the purpose of inhibiting the host cells immune response. An example of these are the Transcription activator-like effector (TALE) proteins secreted by bacteria from the genus Xanthomonas.
 Fungal effectors are secreted by pathogenic or beneficial fungi into and around host cells by invasive hyphae to disable defense components or facilitate colonization. Protein secretion systems in fungi involve the Spitzenkörper.

RNA effectors

 Certain plant pathogens, such as Botrytis cinerea, secrete small RNAs (sRNAs) into the host cells and downregulate plant proteins involved in the immune response by RNA interference.

Effector cells

 In immunology, effector cells are cells of either the innate or the adaptive immune system that mediate the immune response.
 Effector neurons can be used to refer to population of neurons in the nervous system, which are responsible for a certain brain function. An example are the neurons in the mesopontine tegmental anesthesia area (MPTA) of the brainstem, which have been mapped as the region of the brain that is responsive to anaesthetics in a rodent model.

Types
 Enzyme activator
 Enzyme inhibitor

References

Biochemistry terminology
Cells by function

Effector (biology)


Davide Ghiotto, né le  à Vicence, est un patineur de vitesse italien spécialiste du fond.

Biographie
Davide Ghiotto est le fils du coureur cycliste Federico Ghiotto, compétiteur dans les années 80 et 90. Il a été formé à l'Université de Trente, où il est diplômé en philosophie avec une thèse intitulée Éthique et suicide.

Il commencé sa carrière sportive en roller de vitesse, une discipline pratique depuis l'âge de sept ans. Depuis 2013, il se consacre au patinage de vitesse sur glace avec comme entraîneur par Maurizio Marchetto au club de Noale.

Il remporte la médaille d'or du 5000 et du 10000 mètres aux Universiades d'hiver d'Almaty 2017. Il intègre la sélection italienne aux Jeux olympiques d'hiver de Pyeongchang en 2018 , terminant dix-neuvième au 5000 mètres et douzième au 10 000 mètres.

En 2022, il est médaillé de bronze en poursuite par équipe avec Andrea Giovannini et Michele Malfatti. Aux Jeux de Pékin en 2022, il décroche une médaille de bronze au 10 000 m, terminant la course à 15 secondes du  Suédois Nils van der Poel, détenteur d'un nouveau record du monde.

Palmarès

Jeux olympiques
 2018 à Pyeongchang : 12 sur , 19 sur
 2022 à Pékin :  médaille de bronze sur , 8 sur

Championnats du monde
Championnats du monde simple distance de patinage de vitesse
2017 à Gangwon: 5 sur
2019 à Inzell: 6 sur , 11 sur
2021 à Heerenveen: 6 sur , 7 sur

Records personnels
 : 38,32 sec. (30 octobre 2015 à Inzell)
 : 1:15,36 min. (22 février 2015 à Inzell)
 : 1:50,67 min. (25 novembre 2017 à Calgary)
 : 3:45,39 min. (14 octobre 2018 à Inzell)
 : 6:10,91 min. (8 février 2020 à Calgary)
 : 12:53,63 min. (19 novembre 2017 à Stavanger)

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1993
Patineur de vitesse italien
Patineur de vitesse aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Patineur de vitesse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé de bronze olympique italien
Médaillé aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance à Vicence

Davide Ghiotto


G. Bond ist ein Einschlagkrater auf der nordöstlichen Mondvorderseite.
Er liegt südlich des Kraters Hall am südlichen Rand des Lacus Somniorum.
Westlich und südlich verläuft die Mondrille Rima G. Bond.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem amerikanischen Astronomen George Phillips Bond offiziell benannt.

Weblinks

 G. Bond auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

G. Bond


Anti-Obscenity Enforcement Act er en kontroversiel amerikansk lov der forbyder salget af sexlegetøj i staten Alabama. Loven blev vedtaget i 1998 og har sidenhen været mål for adskillige retssager.

Eksterne henvisningers

Alabama
USA's love

Anti-Obscenity Enforcement Act


Norma Discini de Campos (Laranjal Paulista, 4 de novembro de 1945) é uma linguista e semioticista brasileira conhecida por seus trabalhos sobre a semiótica greimasiana e a noção de estilo. É professora livre-docente no Departamento de Linguística (DL) da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo.

Bibliografia selecionada
Livros

 O Estilo nos Textos (2003)
 Intertextualidade e conto maravilhoso (2004)
 A comunicação nos textos (2005)
 Corpo e estilo (2015)

Artigos e capítulos

 "Carnavalização" (2006)
 "Ethos e estilo" (2008)
 "Semiótica: da imanência à transcendência (questões sobre o estilo)" (2009)
 "Da presença sensível" (2010)
 "Para o estilo de um gênero" (2012)

Alunos da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
Professores da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
Semióticos
Mulheres linguistas
Naturais de Laranjal Paulista

Norma Discini


Antônio Carlos y Jocáfi son un dúo de cantautores brasileros, nacidos en Bahía, compuesto por Antônio Carlos Marques Pinto y José Carlos Figueiredo. Comenzaron su carrera en 1969 en el Festival Internacional de la Canción y tuvieron éxito en los años setenta. El dúo está

Antonio Carlos fue guitarrista de la orquesta del maestro Carlos Lacerda. En el dúo hace voces, guitarra y banjo. Jocafi estudió Derecho hasta el tercer año. Obtuvo reconocimiento en su ciudad como joven cantautor. Creó su seudónimo mediante la reducción de su nombre (José Carlos Figueiredo) a JoCaFi. En el dúo toca ukelele, banjo, guitarra y voz.

Biografía
Antonio Carlos y Jocáfi se conocieron en 1968. Hicieron su primera aparición en público en 1969 cuando se inscribieron en el V Festival de Música Popular Brasilera, con la canción «Catendé» (de Antônio Carlos, Jocafi e Ildásio Tavares), que fue cantada por María Creuza. Al año siguiente, el dúo participó con la misma música en un festival en el noreste brasileño. María Creuza se casó con Antonio Carlos, y los tres se mudaron a Río de Janeiro.

En 1971, María Creuza grabó "Catendê", con gran éxito. Ese mismo año el dúo apareció en el VI Festival Internacional de la Canción, con la composición «Desacato» ('desprecio'), que recibió el segundo lugar. Poco después el dúo firmaron contrato con RCA, lanzando con éxito el LP Mudei de idéia ('cambié de idea'), que incluía los temas «Mudei de idéia», «Desacato», y «Você abusou». Las canciones tuvieron un enorme éxito, recibiendo numerosos cóvers, entre ellos el de Maysa.

En ese momento, el dúo fue contratado con frecuencia para hacer bandas sonoras para cine y televisión. Entre las telenovelas de Globo musicalizaron O primeiro amor, para la cual compusieron el clásico infantil «Shazam e Xerife». Más tarde, esta composición dio lugar a la serie del mismo nombre, así como Super-Manuela.

En 1972 la canción «Catendê» fue incluida en el LP Eu sei que vou te amar ('Yo sé que te voy a amar'), de María Creuza, Toquinho y Vinicius de Moraes. A partir de ahí, el dúo se ha presentado en muchos festivales y giras por Brasil y el exterior. En 1974, el dúo ha logrado con la composición «Toró de lágrimas» (con Vevé Calazans) y «Dona Flor e seus dois maridos» ('Doña Flor y sus dos maridos'). En el mismo año, ganaron el segundo lugar en el primer Festival Mundial de la Canción Popular, en Tokio (Japón), con la canción «Diacho de dor» ('infierno de dolor'). En 1978 participaron del Proyecto Pixinguinha, una gira por el noreste con Paulo Moura, Roberto Silva y Julio São Paio. Al año siguiente lanzó el álbum Trabalho de base, editado por RCA Víctor. En 1984 el dúo lanzó el álbum Pássaro fugido, por Polydor, disco en el que el dúo firmó seis composiciones con el arreglador y guitarrista Júlio São Paio. En este registro, se destacó «Estrela amante», que más tarde sería regrabada por la cantante Peninha.

En 1986, los dos lanzaron el LP Feitiço moleque, que incluía, entre otras, «Aventurero» (de Antonio Carlos, Jocafi e Júlio São Paio), que se convirtió en el tema de la telenovela de la Globo Sinhá-Moça, que se exhibió en el extranjero, divulgando la composición en más de 20 países. Al año siguiente (1987), el grupo Banda do Forró Forrado grabó "Forrobodó" (canción de Antonio Carlos, Jocafi y Julio São Paio).

En 1994 grabaron el álbum Samba, prazer e mistério, que incluyó las canciones «Vá brincando» y «Negócio de cumadre». Al año siguiente, BMG lanzó el disco Grandes autores: Antonio Carlos & Jocafi.
En 2002 el dúo tocó en el piano bar Vinicius (en Ipanema, Río de Janeiro).
En 2006 se presentaron en el bar Brahma en Sao Paulo y en el Vinicius Piano Bar.

En 2010, la ciudad de Salvador de Bahía honró al dúo en la Escuela Bahiana del Canto Popular, en el Teatro Solar Boa Vista, con el espectáculo Kabaluerê, celebrando sus 40 años de actividades artísticas.

En 2011 el dúo volvió a los escenarios en el Vinicius Piano Bar (en Ipanema).

Uno de sus mayores éxitos fue la gran canción «Catendê», en colaboración con el poeta bahiano Ildásio Tavares, que registrada por el trío de Toquinho, Vinicius y María Creuza.

Su mayor éxito, sin embargo, sigue siendo la canción «Você abusou» (en español: "Usted Abusó"), que desde 1973 se ha convertido en un éxito internacional, especialmente en Francia, cuya versión fue renombrada como "Fais comme l'oiseau", realizada por Michel Fugain, que se convirtió en el himno del Partido Socialista francés. El cantautor francés firmó como el autor de la música y el dúo tuvo que acudir a los tribunales, ganando estos últimos la causa. Sin embargo la mayor parte de los franceses creen que la composición es de Michel Fugain. La misma canción cuenta también con versiones en español y japonés, así como grabaciones de Celia Cruz (junto a Willie Colón, en la legendaria grabación "Only They Could Have Made This Album" ("Sólo ellos pudieron hacer éste Álbum") del sello Fania Records; Sergio Mendes y Stevie Wonder.

Entre los intérpretes de Antonio Carlos y Jocafi se destacan Luiz Gonzaga, Elis Regina y Gilberto Gil.

Otros éxitos:
 "Jesuíno Galo-Doido"
 "Dona Flor e seus dois maridos"
 "Desacato"
 "Toró de lágrimas"
 "Mas que doidice"

Discografía

 1971: Mudei de idéia, RCA Víctor, LP
 1972: Cada segundo, RCA Víctor, LP
 1973: Antonio Carlos & Jocafi, RCA Víctor, LP
 1974: Definitivamente, RCA Víctor, LP
 1975: Ossos do ofício, RCA Víctor, LP
 1977: Louvado seja, RCA Víctor, LP
 1978: Elas por elas, RCA Víctor, LP
 1980: Trabalho de Base, RCA Víctor, LP
 1984: Pássaro fugido, Lança/Polygram, LP
 1986: Feitiço moleque, Continental, LP
 1994: Samba, prazer e mistério, RCA/BMG, -LP/CD
 1995: Grandes autores: Antônio Carlos e Jocáfi, BMG, CD

Notas

Músicos de Brasil
Cantantes de bossa nova
Samba
Nacidos en Salvador

Antônio Carlos y Jocáfi


Eduard Wilhelm Hans von Liebert (Rendsburg, 16. travnja 1850. – Tscheidt, 14. studenog 1934.) je bio njemački političar, general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 15. pričuvnom divizijom i LIV. korpusom na Zapadnom bojištu.

Vojna karijera
Eduard von Liebert je rođen 16. travnja 1850. u Rendsburgu. Sin je Friedricha Wilhelma Lieberta, inače bojnika u pruskoj vojsci, i Friederike Karoline Schindler. U prusku vojsku stupio je u lipnju 1866. služeći u 3. posenskoj pješačkoj pukovniji. Služeći u navedenoj pukovniji sudjeluje u Austrijsko-pruskom ratu i to u bitkama kod Nachoda, Skalitza i Königgrätza, te potom kod Schweinschädela i Gradlitza. Od srpnja 1870. sudjeluje u Prusko-francuskom ratu tijekom kojeg je i lakše ranjen u Bitci kod Wörtha. Osim u navedenoj, tijekom tog rata sudjeluje i u bitkama kod Mont Valériena, Malmaisona i Garchesa. Za hrabrost koju je pokazao u predmetnom ratu odlikovan je i Željeznim križem.

Nakon završetka rata od lipnja 1872. služi kao pobočnik u 20. pješačkoj brigadi u Posenu, te pohađa Prusku vojnu akademiju. Tijekom školovanja nalazi se na službi u 20. pukovniji poljskog topništva, te je u srpnju 1872. promaknut u čin poručnika. Od siječnja 1876. služi kao instruktor u vojnoj školi u Hannoveru, da bi u siječnju 1877. bio premješten u 1. hannoversku ulansku pukovniju. U kolovozu 1878. je ponovno premješten i to u 1. westfalijsku pješačku pukovniju, da bi potom idućeg mjeseca, u rujnu, bio unaprijeđen u čin satnika.

S činom satnika od siječnja 1879. služi u 73. hannoverskoj pukovniji, nakon čega je premješten na službu u Glavni stožer tijekom koje službe radi kao predavač u vojnoj školi u Metzu. Od travnja 1882. služi u stožeru III. korpusa, a istodobno je i član Visokog vojnog povjerenstva za vojnu naobrazbu. U prosincu 1884. premješten je u 2. hanseansku pješačku pukovniju gdje zapovijeda satnijom, nakon čega se od prosinca 1885. nalazi na službi u stožeru 12. pješačke divizije. Iduće, 1886. godine u veljači, promaknut je u čin bojnika, da bi u rujnu 1887. ponovno služio u Glavnom stožeru, a istodobno predaje i u Pruskoj vojnoj akademiji. Tijekom rujna i listopada 1889. vodi diplomatsko izaslanstvo kod sultana Zanzibara, nakon čega je u travnju 1890. imenovan zamjenikom carskog povjerenika za Istočnu Afriku. U veljači 1891. imenovan je prvim stožernim časnikom u stožeru X. korpusa koji je imao sjedište u Hannoveru. U navedenom korpusu je u srpnju 1892. postao načelnikom stožera. U međuvremenu je, u svibnju 1891., unaprijeđen u čin potpukovnika. U svibnju 1894. imenovan je zapovjednikom 2. brandenburške grenadirske pukovnije "Prinz Karl von Prussen", te je istodobno promaknut u čin pukovnika.

U prosincu 1896. imenovan je u stožer njemačkih kolonijalnih snaga u Njemačkoj Istočnoj Africi. Od veljače 1897. zapovijeda njemačkim kolonijalnim snagama, da bi u prosincu te iste godine bio imenovan guvernerom Njemačke Istočne Afrike. Kao guverner bio je nepopularan zbog visokih poreza koje je nametao što je i dovelo do njege smjene na mjestu guvernera 1901. godine. U međuvremenu je, u srpnju 1897., unaprijeđen u čin general bojnika, te mu je siječnju 1900. dodijeljena plemićka titula.

Po povratku u Njemačku, u travnju 1901. imenovan je zapovjednikom 5. pješačke divizije u Brandenburgu, da bi idućeg mjeseca, u svibnju, bio promaknut u čin general poručnika. Petom pješačkom divizijom zapovijedao je do travnja 1904. kada je na vlastiti zahtjev umirovljen, te premješten u pričuvu. Nakon umirovljenja počeo se baviti politikom. u kojoj je zastupao izrazito konzervativna stajalište, posebice rasne teorije. Osnivač je i prvi predsjednik Njemačkog udruženja protiv socijaldemokracije. Također, bio je članom predsjedništva Pan-Njemačke lige, te članom upravnog odbora Njemačkog kolonijalnog društva. Od 1907., pa sve do početka Prvog svjetskog rata poslanik je u Reichstagu kao član Carske slobodne konzervativne stranke.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata Liebert je reaktiviran, te imenovan vojnim guvernerom Lodza. Navedenu dužnost obnaša do siječnja 1915. kada preuzima zapovjedništvo nad 15. pričuvnom divizijom. Navedena divizija nalazila se na Zapadnom bojištu, te zapovijedajući istom sudjeluje u Prvoj bitci u Champagni. Krajem listopada 1915. divizija je premještena na položaje duž rijeke Aisne, da bi tijekom 1916. sudjelovala u Bitci na Sommi.

U veljači 1917. promaknut je u čin generala pješaštva, te je istodobno imenovan zapovjednikom LIV. korpusa kojim je do tada zapovijedao Richard von Kraewel. Zapovijedajući navedenim korpusom u sastavu 7. armije sudjeluje u uspješnom zaustavljanju francuskog napada u Drugoj bitci na Aisnei. Za uspješno zapovijedanje u navedenoj bitci 6. lipnja 1917. odlikovan je ordenom Pour le Mérite, nakon čega je 17. lipnja 1917. premješten u pričuvu.

Poslije rata
Nakon umirovljenja Liebert je bio član Pruskom doma lordova sve do njegova raspuštanja 1918. godine. Bavio se pisanjem o vojnoj povijesti pod pseudonimom Samarticus, te je, između ostalog, autor biografija Augusta von Gneisenaua i Helmutha von Moltkea starijeg. Godine 1929. pristupa Nacionalsocijalističkoj stranci, te je član iste sve do svoje smrti.

Preminuo je 14. studenog 1934. godine u 85. godini života u Tscheidtu. Od travnja 1876. je bio oženjen s Helene Dittmer s kojom je imao jednu kćer. Nakon smrti Helene, 1899. oženio se drugi puta i to za njezinu sestru Mariu Charlotte.

Vanjske poveznice
     Eduard von Liebert na stranici Prussianmachine.com
     Eduard von Liebert na stranici Deutsche-biographie.de
     Eduard von Liebert na stranici Deutsche-kriegsgeschichte.de

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Eduard von Liebert


Trematocarpus,  je rod crvenih algi iz porodice Sarcodiaceae, dio reda Plocamiales. Taksonomski je priznat kao zaseban rod. Postoji devet priznatih vrsta

Tipična vrsta je Trematocarpus dichotomus čiji je tipski lokalitet obala Perua.

Vrste
 Trematocarpus acicularis (J.Agardh) Kylin
 Trematocarpus affinis (J.Agardh) De Toni
 Trematocarpus antarcticus (Hariot) Fredericq & R.L.Moe
 Trematocarpus concinnus (R.Brown ex Turner) De Toni
 Trematocarpus dichotomus Kützing  - tip
 Trematocarpus flabellatus (J.Agardh) De Toni
 Trematocarpus fragilis (C.Agardh) De Toni
 Trematocarpus papenfussii Searles
 Trematocarpus pygmaeus Yendo

Izvori

Plocamiales

Trematocarpus


عقد 1450 هو عقد امتد بين 1 يناير 1450 و31 ديسمبر 1459 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1440 ولحقه عقد 1460.

أحداث

 فتح القسطنطينية (1453)
 معركة سانت ألبانز الأولى (1455)
 معركة المياه البيضاء (1457)
 معركة جسر لودفورد (1459)
 معركة بلور هيث (1459)

مواليد

 جون كابوت (1450)
 أمريكو فسبوتشي (1454)
 كمال ريس (1451)
 أنجلو بوليزيانو (1454)
 ماري ستيوارت، كونتيسة أران (1451)
 إيزابيلا الأولى ملكة قشتالة (1451)
 بارتولوميو دياز (1451)
 جيمس الثالث ملك اسكتلندا (1451)
 أبراهام زاكوتو (1450)
 توماس غري (1451)
 أحمد بن أبي سعيد ميرزا (1451)

وفيات

 سيجونغ العظيم ملك جوسون (1450)
 هنري السادس عشر، دوق بافاريا (1450)
 عبد الله بن إبراهيم بن شاه رخ (1451)
 باربرا دي تسليه (1451)
 إليزابيث، دوقة لوكسمبورغ (1451)
 شاه العقيق بابا (1451)
 أماديو الثامن، دوق سافوي (1451)
 حسن الألوباطلي (1453)
 قسطنطين الحادي عشر (1453)
 جون دانستابل (1453)
 أبو عبد الله محمد العاشر (1454)
 شرف الدين علي يزدي (1454)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1450 ابتداءً من

عقد 1450


69. breddegrad kan henvise til:

 69. nordlige breddekreds
 69. sydlige breddekreds

69. breddegrad


Umbilicus Urbis Romae (în română: "buricul orașului Roma") este un mic monument care marca centrul teoretic și simbolic al Romei, fiind situat în Forumul Roman. Este posibil ca Umbilicus Urbis și Mundus să fie două nume care desemnau același monument, denumirea de Umbilicus Urbis Romae neapărând decât târziu.

Localizare
Identificarea monumentului rămâne incertă și subiect de dezbatere. O primă ipoteză propune să se identifice monumentul cu Miliarium Aureum, argumentând că pare neverosimil să fi putut exista două centre diferite pentru orașul Roma și pentru Imperiu, a cărei capitală era. Conform celei de a doua ipoteze, propusă de arheologul italian Filippo Coarelli, monumentul este același cu Mundus, un altar dedicat divinităților infernale Dis Pater / Dispater și Proserpina. Umbilicus Urbis s-ar situa, în acest caz, în proximitatea Rostrelor imperiale, a Miliariumului Aureum și a Arcul lui Septimius  Severus, adiacent la altarul lui Saturn.

Funcție
Mundus roman corespunde une fose circulare săpate de către Romulus la fondarea Romei, marcând centrul orașului. Această zonă era considerată drept un portal care permitea lumii infernale să comunice cu suprafața. Conform autorilor antici, era locul unor diverea ceremonii. Marcat de un altar sau de un mic monument (Umbilicus Urbis) care ascundea săpătura subterană, accesul era permis de trei ori pe an (Mundus patet) în zilele considerate nefaste și riscate, întrucât divinitățile infernale ar putea să acceadă în lumea de la suprafață. Tot în această zonă viitorii cetățeni romani veneau să depună un pumn de țărână din locul lor de origine și ofereau primele fructe ale anului.

Descriere
Dacă identificarea făcută de Coarelli este corectă, vestigiile monumentului corespund unei structuri circulare de cărămidă, cu diametrul de  la bază, înălțându-se pe trei etaje pentru a atinge diametrul de  în vârf. În epoca romană, structura de cărămidă era acoperită cu marmură. O mică intrare, care nu era folosită decât în rare ocazii, dată fiind strâmtimea sa, permitea accesul în interiorul edificiului.

Construcția este datată din epoca severiană, cu ocazia reamenajării zonei provocate de construirea Arcului lui Septimius Severus, și o restaurarare de la începutul secolului al IV-lea, dar după 303. Este o reconstrucție a unui monument mai vechi, care reutilizează elemente cum sunt baza de travertin și cornișa sa circulară, care, probabil, avea deasupra o piatră care imita forma unui Omphalos grec, care a fost botezat Umbilicus de către izvoarele antice târzii ale secolului al IV-lea.

Note

Izvoare
 Plutarh, Vieți Paralele, traducere, notă introductivă, notițe introductive și note de prof.univ. N.I.Barbu, Editura Științifică, București (1960-1971)

Bibliografie

Clădiri și structuri din Roma
Forum Romanum
Temple din Roma antică

Umbilicus Urbis Romae


Günter Hoog (* 27. Mai 1932 in Hamburg; † 19. November 2010) war ein deutscher Rechtswissenschaftler.

Leben

Hoog studiert Politik- und Rechtswissenschaft an der Universität Hamburg. 1957 legte er das erste Staatsexamen ab und 1967 vor dem Hanseatischen Oberlandesgericht Hamburg auch das 2. Staatsexamen ab. Er wurde Assistent an der Forschungsstelle für Völkerrecht und Ausländisches Öffentliches Recht. Er war ab 1964 dort Referent für Internationales Öffentliches Seerecht. 1973 wurde die Forschungsstelle mit dem Institut für Auswärtige Politik zum Institut für Internationale Angelegenheiten der Universität Hamburg zusammengefasst. Von 1964 bis 1971 war Hoog auch geschäftsführender Referent sowohl des Instituts für Auswärtige Politik, als auch der Forschungsstelle für Völkerrecht und Ausländisches Öffentliches Recht. 1985 wurde er Referent für vergleichendes Verfassungsrecht.

Er war als Dozent an der Universität Hamburg tätig.

Hoog war von 1969 bis 1978 Mitglied des Fachbereichsrates Rechtswissenschaft an der Universität Hamburg und von 1988 bis 1994 Mitglied des Personalrates für das Wissenschaftliche Personal der Universität Hamburg.  Hoog war seit 1959 Mitglied des Kirchenvorstandes der evangelisch-lutherischen Kirchengemeinde St. Gertrud in Hamburg-Uhlenhorst und wurde 1995 Schatzmeister der Luthergesellschaft.

Werk

Hoog veröffentlichte auf den Gebieten des Völker-, Verfassungs-, See- und zum evangelischen Kirchenrecht. Sein Werk zum Deutschen Flaggenrecht gilt als Standardwerk.

Günter Hoog wurde 1982 Redaktionssekretär des Archivs für Völkerrecht und war in dieser Position 29 Jahre tätig. Faktisch aber war er ein Herausgeber dieser Fachzeitschrift.

Veröffentlichungen
 Günter Hoog, Hamburgs Verfassung, Nomos Verlag, Baden-Baden 2004, ISBN 3-8329-0931-1.
 Günter Hoog, Deutsches Flaggenrecht, Metzner Verlag, Frankfurt am Main 1982, ISBN 3-7875-2137-2.
 Günter Hoog/Heidi Schröder-Schüler, Französische Kernwaffenversuche im Südpazifik, Forschungsstelle für Völkerrecht und Ausländisches Öffentliches Recht, 1973, ISBN 3-7875-2122-4.

Literatur
 Philip Kunig,  Nachruf Günter Hoog (1932–2010), Archiv für Völkerrecht Band 49 (2011), S. 1–3

Weblinks

Einzelnachweise

Völkerrechtler (21. Jahrhundert)
Völkerrechtler (20. Jahrhundert)
Kirchenrechtler (21. Jahrhundert)
Sachbuchautor (Rechtswissenschaften)
Absolvent der Universität Hamburg
Deutscher
Geboren 1932
Gestorben 2010
Mann

Günter Hoog


Teyemmüm, suyun bulunmaması veya zorunluluk nedeniyle kullanılamaması hâlinde abdest veya boy abdesti yerine yapılan bir fiziksel nötrleşme ve ibadete hazırlık faaliyetidir.

Hangi maksatla teyemmüm edeceğine niyet edip ellerini toprak veya toprak cinsinden bir şeye iki defa vurarak, birincide yüz, ikincide dirseklere kadar eller meshedilerek yapılır.

Namaz kılmak için abdest yerine bazı durumlarda teyemmüm (Arapça: التيمّم) yapılabilir. Ayrıca teyemmüm, hastalık, yolculuk, su bulamama/suyun olmaması veya erişilememesi gibi durumlarda boy abdesti yerine de yapılır.

Köken bilimi
Teyemmüm (Arapça: التيمّم) sözcüğü TDK sözlüğüne göre Arapça kökenli olmakla beraber kökeninin Arapça olmadığına dair iddialar mevcuttur . Kur'an'da teyemmüm yapmak için türâb تراب (toprak) sözcüğü kullanılmaz, bunun yerine said صعيد sözcüğü kullanılır ki bu sözcük "toz, toprak, taş vs." anlamına gelmektedir.

Ayet ve hadisler
Abdest ile ilgili olan Mâide Sûresi, 6. ayetinde kullanılan vücûhe küm (vecihleriniz, Arapça: وجوه كم) ibaresi, başın ön yanı için kullanılır, bu yüzden başta saçların döküldüğü ön kısım, yüz, boyun altı demektir.
Baş sıvazlanırken, ayette sınır koymadığı için, baş adlı organın başın ön yanı dışındaki her yanı, kulaklar, ense, boyun sıvazlanır.

Bir gün peygamberin eşi Meymûne kabir azabına sebep olacak günahları ve yanlışları sorduğunda Muhammed cevap olarak: (Kabir azabının yegâne sebebi) idrar kalıntısıdır. Her kime (idrar serpintilerinden) bir şey isabet ederse onu yıkasın, eğer onu (yıkayacak imkân) bulamazsa onu toprağa (sürterek) meshetsin buyurmuştur.

Kaynakça

Namaz
İslam terimleri

Teyemmüm


Pontonska marina je vrsta plutajućeg objekta, po Pravilniku o plutajućim objektima, odnosno Pomorskom zakoniku RH. Namjena mu nije plovidba, nego služi kao marina. Predstavlja niz međusobno povezanih pontona, posebno usidrenih i privezanih, opremljenih opremom za vez i opskrbu drugih plovila posebice plovila za šport i razonodu.

Izvori

Plovila

Pontonska marina


Cennetin Ejderleri ya da özgün adıyla Dragons of Eden: Speculations on the Evolution of Human Intelligence, Carl Sagan'ın 1977 yılında yayımlanan kitabı. Yazar kitapta antropoloji, evrim, biyoloji, psikoloji ve bilgisayar bilimini bir arada ele alarak, insan zekasının gelişimi hakkında iyi bir bakış açısı sunar.

Kitabın ilginç taraflarından biri, zekanın ölçümünde niceliksel yolların incelenmesidir. Sagan, beyin ağırlığı ile vücut ağırlığı oranının iyi bir gösterge olduğunu belirterek, insanların en yüksek orana, yunusların da ikinci yüksek orana sahip olduklarını paylaşır.
Kitapta ayrıca insan beynin birbirinden bağımsız 3 ayrı bölümden oluşan bir sisteme sahip olduğu yazılıdır.
Kitapta zeka, insanın kullanabileceği zihinsel kapasiteyi ifade eder.

Sagan, Cennetin Ejderleri yapıtı ile 1978 yılında kurgusal olmayan kitaplar kategorisinde Pulitzer Ödülü'ne layık görülmüştür.

1977 kitapları
Bilim kitapları
Carl Sagan eserleri
Pulitzer Ödülü alan kitaplar
İngilizce kitaplar
Amerikan kitapları

Cennetin Ejderleri


1924 Anayasası, 20 Nisan 1924'te yürürlüğe girdi, 1921 tarihli Teşkîlât-ı Esâsiye Kanunu'nu yürürlükten kaldırmıştır. Atatürk ilkeleri de denilen altı ilkenin eklenmesi, devletin dininin İslam olduğuna dair ibarenin kaldırılması ve kadınlara milletvekili seçme ve seçilme hakkının verilmesi gibi birkaç önemli değişiklikle 1961'e dek yürürlükte kalmıştır. 10 Ocak 1945'te içeriği değiştirilmeden, dili Türkçeleştirilerek yeniden kabul edilmiştir. 27 Mayıs 1960 ihtilalinin ardından, yeni bir anayasa hazırlanarak 1961'de kabul edilmiş ve 1924 Anayasası yürürlükten kalkmıştır.

 Madde: Devletin yönetim şekli Cumhuriyettir.
 Madde: Türk Devleti'nin dili Türkçe, başkenti Ankara'dır. (13 Ekim 1923'te başkent olmuştur.)
 Madde: Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir. Bu egemenliğin tek temsilcisi TBMM'dir.

Hükümet sistemi yerine kabine sistemi getirilmiştir.

1928 yılında "Devletin dini İslam'dır." ibaresi çıkarılmıştır.

1930 yılında seçme ve seçilme hakkı kadınlara da tanınmıştır.

1937 yılında laiklik ilkesi anayasaya girmiştir.

1945 yılında Anayasa dili sadeleştirildi.

1947 Tek dereceli seçim sistemine geçildi. Böylece halk doğrudan kendini yönetecek kişileri seçti.

1950 Açık oy gizli sayım yerine gizli oy açık sayım ilkesi kabul edildi.

Temel özellikleri
Cumhuriyet İlkesi: 1924 Anayasası Cumhuriyet ilkesini temel almıştır. Nitekim anayasanın 1. maddesi "Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir" demektedir. Bu hükümle devletin yönetim şeklinin "cumhuriyet rejimi olduğu" belirtilerek, ülkeyi idare edeceklerin ancak seçim yoluyla bu hakkı elde edebilecekleri kabul edilmiştir.

Millî Egemenlik İlkesi: 1924 Anayasası 3. maddesinde "hâkimiyet kayıtsız milletindir" denilmektedir. Bu hükümle anayasa millet egemenliğini kabul etmiştir. Bu hüküm aynı zamanda demokratik bir devlet düzeninin ilk hareket noktası olmuştur. Türk Milleti, egemenliğinin sahibi olduğunu verdiği Millî Mücadele ile bütün dünyaya kabul ettirmiştir. Bu egemenlikte artık hiçbir kişinin veya dini inanç ve kurumun ilişkisi yoktur. Millet egemenliğinin sahibidir. Bu egemenlik Türkiye Büyük Millet Meclisi aracılığıyla kullanılır. Türkiye Büyük Millet Meclisi, milletin tek ve gerçek temsilcisi olup millet adına egemenlik hakkını kullanmaya yetkili tek organdır.

Güçlerin Birliği ve Büyük Millet Meclisinin Üstünlüğü: 1924 Anayasası da güçler birliği sistemini kabul etmiştir. Anayasanın 5. maddesi "yasama yetkisi ve yürütme gücü Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde belirir ve toplanır" demektedir. Bu anayasada da kuvvetler ayrılığı ilkesi benimsenmemiştir.

Büyük Millet Meclisinin üstünlüğü vardır. Meclisin üstünde bir kuvvet yoktur. Bu nedenle meclis ancak kendini feshedebilir. Türkiye Büyük Millet Meclisi devletin organları içinde en üst organdır. Milletin tek temsilcisidir, yasama yetkisini meclis doğrudan kendisi kullanır. Yürütme yetkisini kendisi tarafından seçilecek bir cumhurbaşkanı ve onun atayacağı bakanlar kurulu aracılığıyla kullanır.

1924 Anayasası'nın 2. maddesinde; Türkiye Devleti'nin dininin İslam olduğu ibaresi yer almış, Türkiye Devleti'nin dilinin Türkçe olduğu ve devlet merkezinin Ankara olduğu açıklanmıştır. Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren gerçekleştirilen köklü atılım ve devrimlerle Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin sosyal ve ekonomik karakteri de ortaya konmuş ve bunlar 1937'de Anayasa'nın 2. maddesinde yapılan değişikliklerle anayasaya dahil edilmiştir. Böylece Türkiye Devleti'nin "Cumhuriyetçi, milliyetçi, laik, halkçı, devletçi ve inkılâpçı" bir devlet olduğu anayasayla da belirtilmiştir. Bu özellikleri ile Türkiye, hukuksal olarak çağdaş ve modern bir devlet olmuştur.

1924 Anayasası'na göre yasama organı Türkiye Büyük Millet Meclisidir. Meclis egemenliği millet adına kullanacak olan tek yetkili organdır. Meclis yasama görevini doğrudan kendisi yapmaktadır. Bu görevler arasında; "Kanun koymak, tefsir etmek, kanunları değiştirmek, kaldırmak, devletlerle sözleşmeler yapmak, barış yapmak, savaş ilan etmek, devlet bütçesini incelemek, para basmak, genel ve özel af çıkarmak, idam kararlarını onaylamak" gibi yasama görevleri bulunmaktadır.

Türkiye Büyük Millet Meclisi Anayasa'yı, üyelerinden 1/3'nün teklifi ile 2/3'nün çoğunluk oyuyla değiştirebiliyordu. Ayrıca yürütme meclisi feshedemiyordu.

1924 Anayasası'nın beşinci maddesi ile yürütme kudreti Türkiye Büyük Millet Meclisinde toplanmıştır. Ancak Meclis bu görevini kendisi tarafından seçilen bir Cumhurbaşkanı ve onun tayin edeceği İcra Vekilleri Heyeti (Bakanlar Kurulu) aracılığıyla kullanmaktadır. Yürütmenin en üst organı olarak Cumhurbaşkanı öngörülmüş ve yürütme görevini yapacak organ olarak bugünkü anlamda bir Başbakan ve onun belirlediği bakanlardan oluşan Bakanlar Kurulu olarak belirtilmiştir. Bakanlar, Başbakan tarafından belirlenir, Cumhurbaşkanınca tasdik edilir ve meclisin onayına sunulurdu. Türkiye Büyük Millet Meclisi her zaman hükûmeti denetleyebilir ve düşürebilirdi.

1924 Anayasası yargı yetkisini bağımsız mahkemelere vermiştir. Anayasa yargı organlarının verdiği kararların, Türkiye Büyük Millet Meclisi ile İcra Vekilleri Heyeti'nce değiştirilemeyeceğini ve yerine getirilmesine mani olunamayacağını hüküm altına alarak, yargı kararlarına hem teminat hem de bağımsızlık getirmiştir. 1924 Anayasası, 1921 Anayasası'nın aksine yargı kuvvetini Meclis'e vermemiş, bağımsız mahkemelere bırakmıştır.

1924 Anayasası'nda yapılan değişiklikler
1924 Anayasası'nda 1924'ten 1960'a kadar bazı değişiklikler yapılmıştır. Bu değişiklikler şunlardır:

10 Nisan 1928 tarihinde yapılan değişiklikle Anayasa'nın 2 maddesinde yer alan "Türkiye Devleti'nin dini İslam'dır" hükmü çıkarılmıştır. Ayrıca milletvekillerinin yeminlerindeki vallahi kelimesi "namusum üzerine söz veririm" ifadesiyle değiştirilmiştir. Yine Meclisin görevleri arasında yer alan "ahkam-ı şer'iyenin tenfizi" (şeri hükümlerin yerine getirilmesi) hükmü anayasadan çıkarılmıştır.

Bu değişikliklerle Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin laik bir devlet olması amaçlanmış ve laik devlet anlayışına yönelinmiştir.

5 Aralık 1934'te yapılan değişikliklerle kadınlara milletvekili seçme ve seçilebilme hakkı verilmiş ve seçmen yaşı 18'den 22'ye yükseltilmiştir.

5 Şubat 1937'de aslında Cumhuriyet Halk Partisi'nin ilkeleri olan "Cumhuriyetçilik, milliyetçilik, halkçılık, devletçilik, laiklik ve inkılâpçılık" Anayasanın 2. maddesine dahil edilerek Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin temel nitelikleri olarak belirtilmiştir.

10 Ocak 1945'te ve 24 Aralık 1952'de yapılan düzenlemelerle Anayasa'nın dili üzerinde değişikliklere gidilmiştir.

1982 Anayasası'ndan sonra Türkiye Cumhuriyeti'nin en uzun süre yürürlükte kalan anayasası niteliğindeki 1924 Anayasası, 27 Mayıs 1960 darbesine kadar yürürlükte kalmış ve 1961'de yeni anayasının yürürlüğe girmesiyle yürürlükten kalkmıştır.

Modern hukuk kurallarını benimsemek durumunda olan genç Cumhuriyet, aynı zamanda laiklik ilkesini hukuk alanına da uygulamak ve kanun koyarken dini esaslara bağlı kalmadan, kanunları, modern çağın gereklerine dayandırmak zorundaydı.

Kaynakça

1924'te Türkiye
Türkiye anayasaları
Yürürlükten kaldırılmış anayasalar

Teşkîlât-ı Esâsiye Kanunu (1924)


Volodîmîr Oleksandrovici Zelenski, scris adesea Volodimir Zelenski (în ; )  un fost comediant, scenarist, producător de filme și actual politician care, începând cu 20 mai 2019, ocupă funcția de președinte în exercițiu al Ucrainei. Este fondator, director artistic și lider al Studiia Kvartal-95, companie de producție de emisiuni de televiziune și concerte.

A candidat pentru funcția de președinte al Ucrainei în alegerile încheiate pe 21 aprilie 2019. A câștigat în primul tur care a avut loc pe 31 martie 2019, obținând aproximativ 30% din voturi, ceea ce i-a adus calificarea pentru participarea la al doilea scrutin. Trei săptămâni mai târziu, Volodîmîr Zelenski a câștigat fulminant alegerile prezidențiale în fața oponentului său, Petro Poroșenko, obținând circa 70% din voturi, în acest mod devenind cel de-al șaselea președinte al Ucrainei.

Acesta a preluat oficial funcția la 20 mai 2019.

Biografie

Origine și educație
S-a născut într-o familie de evrei așkenazi. Tatăl său, Oleksandr Zelenski (n. 1947, în Krivoi Rog), este doctor inginer, profesor universitar și conduce departamentul de informatică și software aplicat la Institutul de Economie din Krivoi Rog. Mama sa, Rymma Zelenskaia (n. Osipova) este inginer, în prezent pensionară. Bunicul său, Semyon Ivanovych Zelenski a luptat în Armata Roșie în al doilea război mondial, ajungând la gradul de colonel. În copilărie, Volodimir a trăit pentru patru ani în Mongolia, în Erdenet, când tatăl său, profesor de cibernetică, a lucrat acolo. Volodimir a terminat clasa întâi în Erdenet, dar din  clasa doua a mers la Școala nr. 95 din Krivoi Rog. Volodimir a terminat liceul în anul 1995. La vârsta de 16 ani a trecut testul TOEFL (pentru cunoașterea limbii engleze). Volodîmîr Zelenski a studiat dreptul la Universitatea Națională de Economie din Kiev, a absolvit dreptul în anul 2000, dar nu a lucrat ca avocat.

Activitatea profesională
În timpul studiilor, a interpretat ca amator în spectacole de școală. La mijlocul anilor 1990, s-a alăturat unui grup de cabaret local care a participat la competiții sub  (popular în țările din fosta competiție de cabaret a URSS). În curând a fost invitat în echipa de KVN "Zaporijjea-Krivoi Rog-Transit". În 1997 a cofondat echipa "95-îi kvartal" (sau "Kvartal 95", din rusă "Cartierul 95" -numele unui cartier din Krivoi Rog). A preluat rolul de căpitan al echipei, el a fost și autorul majorității schițelor prezentate. În anii 1998-2003, echipa a participat în liga superioară a KVN și, de asemenea, a apărut regulat în țările post-sovietice.

Volodîmîr Zelenski a devenit în 2003 coproprietar al companiei de producție Studiia Kvartal-95, care a cooperat mai întâi cu televiziunea 1 + 1, apoi cu canalul de televiziune Inter. El a fost inițiatorul, regizorul și prezentatorul programului de televiziune Vecirniî kvartal. În 2006 a câștigat prima ediție a programului de dans Tanți z zirkami. În anii 2010-2012, a fost producător general al canalului de televiziune Inter.. Ca actor, a apărut în comediile romantice de limbă rusă, cum ar fi Liubov v bolșom gorode (2009), precum și alte două filme din această serie din 2010 și 2014, comediile romantice Primele 8 întâlniri (2012) și 8 noi întâlniri (2015). De asemenea a apărut în filmul Rjevski versus Napoleon (2012), o farsă istorică. În 2015, el a devenit actorul principal al serialului de televiziune satiric Slujitorul poporului, unde a jucat rolul unui profesor de istorie, Vasil Holoborodko, care și-a asumat funcția de președinte al Ucrainei.

Activitatea politică
În decembrie 2017, colegii săi au solicitat înregistrarea oficială a unui partid politic cu același nume ca al serialului Slujitorul poporului. În 2018, Volodîmîr Zełenski a început să apară în alegerile prezidențiale, observând o susținere tot mai mare. La 31 decembrie 2018, el a anunțat oficial candidatura sa în alegerile prezidențiale programate pentru martie 2019, după care și-a înregistrat candidatura.

Pe 31 martie 2019 a avut loc primul tur al alegerilor prezidențiale din Ucraina. În ciuda lipsei experienței la guvernare, actorul s-a clasat pe primul loc, obținând aproximativ 30% din voturi, aproape de două ori mai mult decât voturile pentru președintele în funcție Petro Poroșenko. Astfel el s-a calificat împreună cu Petro Poroșenko în al doilea tur de scrutin ce a avut loc pe 21 aprilie. La 19 aprilie 2019 candidații s-au întâlnit pentru o dezbatere electorală pe Stadionul Olimpic din Kiev. Dezbaterea electorală a fost un triumf pentru Zelenski. La cel de al doilea tur al alegerilor prezidențiale, novicele în politică Volodîmîr Zelenski a fost votat de 73,22% dintre alegători (13,5 milioane de voturi ale alegătorilor), devenind astfel noul președinte al Ucrainei.

Viața privată
Este căsătorit din 2003 cu Olena (n. Kiașko) care a studiat arhitectura la universitatea din Krivoi Rog, cu care are o fiică Oleksandra (n. 2005)  și un fiu Kirilo (n. 2013). Cei doi copii au fost botezați în rit ortodox.

Note

Legături externe

 Kvartal 95

 Volodimir Zelenski dă asigurări că Ucraina se îndreaptă spre UE, 21 mai 2019, rador.ro
 Noul președinte al Ucrainei a cerut SUA să înăsprească sancțiunile împotriva Rusiei, 21 mai 2019, dcnews.ro
 Михалков о Зеленском: «Хороший мужик, он сможет все уладить»

Nașteri în 1978
Nașteri pe 25 ianuarie
Evrei ucraineni
Umoriști ucraineni
Prezentatori de televiziune din Ucraina
Actori ucraineni
Proeuropenism
Președinți ai Ucrainei
Critici ai Uniunii Europene
Politicieni ucraineni
Juriști ucraineni
Oameni în viață

Volodîmîr Zelenski


Die Greece International 2006, die offenen internationalen Meisterschaften von Griechenland im Badminton, fanden vom 19. bis zum 23. Dezember 2006 statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=E89687B2-65D5-4A8E-8D81-F7FEADF09E0E

2006
Badminton 2006

Greece International 2006


Michael Dennis Denner er en dansk heavy metal-guitarist, som især er kendt for sine år i Mercyful Fate og King Diamond. Han har siden 2014  været aktiv i heavy metal-bandet Denner/Shermann, hvor han spiller sammen med Hank Shermann, ligeledes tidligere medlem af Mercufyl Fate, og er samtidig indehaver af pladebutikken Beat Bop i København.

Karriere
Michael Denner medvirkede første gang på en udgivelse, da punk-bandet Brats i 1980 udgav deres debutplade 1980. Brats udvikledes i 1981 til Mercyful Fate, som skulle blive et af de største danske heavy metal-bands. Da Mercyful Fate blev opløst i 1985 - for senere at blive gendannet i 1992 - indgik Denner i bandet King Diamond, men udtrådte i 1987.
Han har siden medvirket i bands som Force of Evil og Denner's Trickbag, men også som gæstemusiker på udgivelser af bl.a. Saturnus, Artillery og Volbeat.

Inspiration
Denner er stor fan af Led Zeppelin og Judas Priest, og nævner selv bl.a. Jimi Hendrix, Ritchie Blackmore, Michael Schenker, Django Reinhardt og Jørgen Ingmann som inspirationskilder.

Diskografi

Med Mercyful Fate
 Melissa (1983)
 Don't Break the Oath (1984)
 The Beginning (1987)
 Return of the Vampire (1992)
 In the Shadows (1993)
 Time (1994)
 Into the Unknown (1996)
 Dead Again (1998)
 9 (1999)

Med King Diamond
 Fatal Portrait (1986)
 Abigail (1987)

Med Force of Evil
 Force of Evil (2003)
 Black Empire (2005)

Med Denner/Shermann
 Satan's Tomb (2015)
 Master of Evil (2016)

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra København
Heavy metal-musikere fra Danmark
Mercyful Fate

Michael Denner


Mallory Diane "Mal" Pugh (født 29. april 1998) er en amerikansk fodboldspiller, der spiller for Washington Spirit i National Women's Soccer League og for .

I 2015 modtog hun to priser: U.S. Soccer Young Female Player of the Year og Gatorade National Girls Soccer Player of the Year. I januar 2016 blev hun den yngste kvindelige spiller, der blev udtaget og spillede for USA's kvindelandshold under en olympisk kvalifikationsturnering.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra USA

Mallory Pugh


පිටි කිරීමකින් තොරව ඇට ලෙස ආහාරයට ගැනීමට යෝදාගන්නා තිරිඟු විශේෂ තුනක ධාන්‍ය පොදුවේ ෆැරෝ ලෙස හැඳින්වේ. එය තම්බා සරල ලෙස අනුභව කිරීමට හෝ  සලාද, සුප් සහ වෙනත් කෑම වර්ගවල අමුද්‍රව්‍යයක් ලෙසද භාවිතා කරයි.

තිරිඟු

ෆැරෝ


Das Stelzenhaus ist ein Industriedenkmal in Leipzig an einer Biegung des Karl-Heine-Kanals. Das 1937 bis 1939 vom Architekten Hermann Böttcher für die Wellblechfabrik Grohmann & Frosch in der Weißenfelser Straße 65 (heute Hausnummern 65a–h) im Stadtteil Plagwitz erbaute Gebäude zählt heute zu den bekanntesten Leipziger Industriebauten der 1930er Jahre.

Geschichte

Die am 18. Dezember 1888 von Wilhelm Frosch und Rudolph Grohmann gegründete Firma Grohmann & Frosch erbaute 1889 auf einem kleinen trichterförmigen Grundstück direkt am Karl-Heine-Kanal die ersten kleineren Produktionshallen für ein Wellblechwalzwerk und eine Verzinkerei. Das Grundstück zwischen dem Karl-Heine-Kanal, der Ladestelle I und dem Fabrikgelände der Landmaschinenfabrik Rudolph Sack hatte zwar einen privaten Gleisanschluss, jedoch keine Anbindung an die Straße. Um eine Zufahrt von der Weißenfelser Straße aus zu ermöglichen, erwarben Grohmann & Frosch zusätzlich noch das Restgrundstück an der Uferböschung des Kanals.

Etwa 1914 war das Betriebsgelände zu fast zwei Dritteln bebaut. Zur Gewinnung weiteren Baulands entschloss man sich zum Zukauf der Uferböschung. Um den Raum optimal auszunutzen, wurde vor dem Zweiten Weltkrieg ein Baukörper auf Stützen ("Stelzen") errichtet; nach ihnen erhielt das Gebäude später seinen Namen.

Nach 1945 wurde das Stelzenhaus vom Nachfolger der Firma Rudolph Sack, dem VEB Bodenbearbeitungsgerätewerk, genutzt. Nach 1990 stand es leer. Nach umfassender Restaurierung konnte es am 15. Mai 2003 mit Ateliers, Wohnungen und Büroräumen wieder eröffnet werden.

Architektur

Da die Baugenehmigung nur unter Verzicht auf eine Böschungsmauer am Kanal und nur auf Widerruf erteilt wurde, musste der ursprüngliche Entwurf von Hermann Böttcher überarbeitet werden. Als wesentlichste Veränderung stellte er eine Plattform samt Baukörper in der Art eines Pfahlbaus auf über 100 massive im Raster angeordnete Betonstützen, die hoch über die ansteigende Böschung und zum Teil ins Wasser hinein ragen. Böttcher entwarf je eine ein- und eine zweigeschossige Lagerhalle. Zwischen beiden lag ein überdachter Gleiskopf. Außerdem sollte eine offene Plattform als Lagerfläche dienen.

Weil das Reichsverkehrsministerium Ausbaupläne für den Karl-Heine-Kanal zugunsten einer Fahrwasserverbreiterung für die Schifffahrt offenhalten wollte, hatten Hafenamt, Stadtplanung und Baupolizei Bedenken gegen den Bau. Trotz der Einwände genehmigte der damalige Oberbürgermeister Rudolf Haake im September 1937 den Bau, da die Fabrik für die Rüstung produzierte. Grohmann & Frosch und deren nach 1920 entstandenes Tochterunternehmen Eisenhochbau Grohmann & Frosch in Lindenau stellten Rumpfbleche für den U-Boot- und Flugzeugbau sowie Hindernispfähle und Wellbleche für Unterstände und Baracken sowie Munitionskästen und Ähnliches her. Die Geschäftsführung begründete den Bau in einem Schreiben vom 22. April 1938 wie folgt: "Die […] Neubauten dienen dazu, die bereits vorliegenden Aufträge der Wehrmacht, bezw. die zu erwartenden Mob-Aufträge auszuführen."

Die markante Erscheinung des Stelzenhauses, die es heute so sehenswert macht, resultiert u. a. aus den Forderungen des Luftschutzes zur Erbauungszeit. Die enormen Querschnitte der Betonpfeiler von 1 × 1 Meter rühren aus statischen Berechnungen, in die jeweils 1000 Kilogramm "für evtl. Trümmerlasten" eingingen. Außerdem wurden unter der Fußbodensohle fensterlose Luftschutzräume für 90 Personen eingerichtet; sie sind bis heute gut zu erkennen. Der Raum zwischen den Betonpfeilern diente ebenfalls Luftschutzzwecken: "Durch die Ausführung des Plateau's über der Kanalböschung wird auch eine Zufluchtsmöglichkeit für solche Volksgenossen, welche nicht zu den Gefolgschaftsmitgliedern gehören, geschaffen."

Beim Bau wurden Backstein und Beton in der Nachfolge der Klassischen Moderne auf eine rein funktionale Weise eingesetzt. Die Kanalfassade wurde als Schauseite gestaltet, an ihr lassen sich die Funktionen der Gebäudeteile gut ablesen. Die Betonstürze über den Fenstern sind in eisensparender Bauweise ausgeführt, so wie es die Durchführungsbestimmungen zum Vierjahresplan forderten. Die großen Fenster der Halle 1 sowie des Gleiskopfes ersetzten das fehlende Oberlicht.

Restaurierung

Die mit einem Aus- und Umbau des Stelzenhauses verbundene Restaurierung plante das Leipziger Architekturbüro Weis & Volkmann. Sie wurde von 2001 bis 2003 realisiert. Bei der behutsamen und denkmalgerechten Instandsetzung wurde der originale Eindruck des Bauwerks gewahrt. Äußerlich blieb der bauliche Bestand erhalten, die Klinkerfassaden und alle Betonteile wurden gereinigt und ausgebessert, und die historische Dachkonstruktion wurde saniert. Die originale Fensteraufteilung wurde nach dem Einbau neuer Fenster beibehalten, nur die großen Fensterflächen zur Wasserseite hin wurden für mehr Lichteinfall um ein Drittel tiefer herabgezogen. Die ehemals offene Gleishalle wurde geschlossen. Bei der Innenraumgestaltung bezog man die alte Stahlkonstruktion sichtbar ein.

Die Architekten Weis & Volkmann haben im Gebäude ihr Büro eingerichtet. Daneben gibt es weitere Ateliers, in der ehemaligen Halle 1 entstanden vier Wohneinheiten. Unterhalb der Erdgeschosszone des Baukörpers wurde zwischen die Stelzen ein durchlaufender "gläserner Kasten" gehängt, der Büroräume beherbergt. Er hebt den Eindruck eines schwebenden Gebäudes hervor. Ein ebensolcher "gläserner Kasten" befindet sich unterhalb der nicht bebauten ehemaligen Lagerplattform. In seinem Inneren befinden sich ebenso Büroräume, aktuell genutzt durch die Firma fairforce.one.

Auszeichnungen
 2003: Architekturpreis der Stadt Leipzig (Lobende Erwähnung)
 2004: Sächsischer Staatspreis für Baukunst
 2004: Hieronymus-Lotter-Preis der Kulturstiftung Leipzig
 2004: Deutscher Umbaupreis (Lobende Anerkennung)

Literatur
 Wellblechfabrik und Verzinkerei Grohmann & Frosch (Stelzenhaus) Weißenfelser Straße 65. In: Peter Leonhardt, Volker Rodekamp (Hrsg.): Totalitär, Leipzig 1933–1945. Städtebau und Architektur im Nationalsozialismus. Anlässlich der Ausstellung vom 10. September bis 9. November 2008 (thema.M, Heft 10), Stadtgeschichtliches Museum, Leipzig 2008, ISBN 978-3-910034-05-1, S. 51.
 Wolfgang Kil: Noch ein Leuchtturm. Das Stelzenhaus in Plagwitz. In: Leipziger Blätter. Heft 42, Frühjahr 2003, S. 11, .
 Anna Dolezalova: Das Stelzenhaus. In: Leipziger Blätter. Sonderheft Leipzig – den Wandel zeigen. Mai 2000, S. 46 f., .
 50 Jahre 1889–1939 Grohmann & Frosch und Eisenhochbau Grohmann & Frosch Leipzig. Festschrift, Leipzig 1939.

Weblinks

 Hanna Hilger: Schwebende Halle der Moderne. Stelzenhaus in Leipzig. In: Monumente Online, Januar 2006

Einzelnachweise

Architektur im Nationalsozialismus
Industriebauwerk in Leipzig
Kulturdenkmal in Leipzig
Industriedenkmal in Sachsen
Erbaut in den 1930er Jahren
Technisches Denkmal in Sachsen
Bauwerk aus Beton
Backsteinarchitektur
Bauwerk der Moderne in Leipzig
Umgenutztes Bauwerk in Leipzig

Stelzenhaus


Ziggurat (Akatça ziqqurrat, zaqā "yükselmiş yere kurmak"), Antik Mezopotamya vadisinde ve İran'da terası bulunan piramitlere benzeyen tapınak kulesidir.

Zigguratlar eski Mezopotamya'da Sümerlerde, Babillerde ve Asurlarda bir çeşit tapınaktır. En eski ziggurat örnekleri basit yükselti platformları iken Ubaid döneminde MÖ 4000'li yıllara aitti. En sonuncusu da MÖ 6. yüzyıldadır. Piramitlerin aksine zigguratların üstü düzdür. Basamak piramidi tarzı ilk krallık dönemleri sonunda olmuştur. Dikdörtgen, oval ya da kare platformlar üzerinde kurulan zigguratların pramitsel tasarımı mevcuttu. Güneşte ısıtılmış tuğlalar zigguratların dışındaki görüntüsünü yaratmıştır. Bu tuğlalar genelde astrolojik anlamlarından dolayı değişik renklere sahipti. Kat sayısı 2 ila 7 arasındaydı ve tepesinde ya bir tapınak ya da türbe bulunurdu. Türbeye ulaşmak için bir tarafında rampalar yapılır ve bu rampa en aşağısından en yükseğine kadar uzanırdı. Tanınmış örnekleri arasında Nasiriye'da bulunan Büyük Ur Zigguradı bulunur.

Mezopotamya zigguratları sadece halkın ibadet ettiği ya da seremoni yaptığı yerler değildi. Bu yerlerde tanrıların bulunduğuna inanılırdı. Zigguratlar sayesinde tanrıların insanlara yakın olduğuna inanılırdı. Her şehrin kendi tanrısı mevcuttu. Sadece rahipler zigguratın içerisindeki odalara girebilirdi ve onların sorumluluğu altında tanrıların gereksinimleri karşılanırdı. Bu vesile ile, zigguratların içerisinde tanrılarla yüz yüze karşılaştıklarını ve diyalog kurabildiklerini iddia eden rahipler böylece Sümer halkının en güçlü üyelerinden olmuştur.

Bilinen 32 ziggurat vardır. Bunlardan 4'ü İran'da, gerisi Irak'tadır.En son keşfedilen ziggurat İran'ın merkezi Tepe Sialk'ta bulunmuştur.

Günümüzde eski halini en iyi koruyan zigguratlardan biri de İran'ın batısında Koka Zanbil'dedir; İran-Irak Savaşında birçok arkeolojik yer yokolsa da burası ayakta kalmıştır. Tepe Sialk ise günümüzde mevcut olan en eski ziggurat olduğu tahmin edilmektedir ve MÖ 3000'li yıllardan kalmaktadır. Ziggurat tasarımları basit bir tepe üzerine oturulmuş mimariden, matematiği ve inşaatın mucizesine kadar ulaşabilen birçok çeşittedir.

Basit bir ziggurata örnek, Sümerler döneminden kalan Uruk'taki Beyaz Tapınak'dır. Ziggurat kendiliğinden Beyaz Tapınağın bulunduğu yerdir. Amacı da ne kadar gökyüzüne yakın olursa, tanrılara ulaşımın o kadar kolay olduğuna inanılırdı.

Bilinen en büyük ziggurat ise, Babil'den kalma Marduk zigguratıdır (ya da Etemenanki). Bu tapınağın tabanından bile kalıntısı fazla kalmamıştır, ancak arkeolojik araştırmalar ve tarihsel kayıtlar sayesinde bu zigguratın renkli 7 katlı, ve tepesinde de dev bir tapınaığın bulunduğu gösterir. Tapınağının renginin indigo (mora yakın) olduğu düşünülmekte, ve en üst katlarda da bu renk kullanılmaktadır. Tapınağın üstüne giden 3 merdivenin bulunduğu bilinir, ve bunlardan ikisi zigguratın yarısına kadar ulaşır.

Bu zigguratın diğer ismi Etemenanki,Sümerce'de "Cennet ve Dünya'nın kuruluşu" manasına gelir. Hammurabi tarafından inşa edildiğine inanılır, ve bu zigguratın içinde bulunanlar bundan daha önce bulunan zigguratlarda da bulunur. En üst katı 15 metre uzunluğunda tuğla gelişimiyle Kral Nabukadnezzar tarafından yapılmıştır.

Anlatımı ve manası

Herodot'a göre, her zigguratın tepesi bir türbe idi,ancak bu türbelerden hiçbiri günümüzde mevcut değildir. Buranın pratik bir kullanımı da, zigguratların yüksek bir yer olması sayesinde rahiplerin yükselen sulardan ve sellerden kaçabilmesini sağlıyordu (Misal olarak 1985 seli). Başka bir pratik kullanımı da güvenlik açısındandı. Türbenin sadece 3 yoldan ulaşılabilir olması rahip olmayanların geçmesini engelleyebiiliyordu. Yapılan ritüeller arasında kurban edilen etin pişirilmesi ve yenmesinin de mevcut olduğu tahmin edilmektedir. Zigguratın yüksekliği,çıkan dumanın şehirdeki binaların üzerine düşmesini engelliyordu. Her zigguratın içinde detaylı bir tapınak bulunurdu ve burada ana bahçe, depolar ve yaşam yerleri bulunurdu ve etrafına da şehir kurulur idi.

İncil'de bahsi geçen Babil Kulesi hikâyesi Mezopotamya'daki zigguratlardan bahseder, büyük bir ihtimalle de bu ziggurat Etemenanki (Marduk) dur.

Günümüz mimarisinde ziggurat

Ziggurat tarzı ve mimarisi günümüzde bile Dünya'nın birçok yerinde kullanılır. Örnek olarak :

 University of Tennessee Hodges Kütüphanesi, Knoxville, Tennessee.
 Irmak Zigguratı, Sakramento, Kaliforniya.
 University of East Anglia yurt binası.
 SIS (ya da MI6) binası, İngiliz Gizli Servisi'nin karargahı.
 Solomon R. Guggenheim Müzesi, New York

Video oyunlarında ziggurat

 Xenosaga'da Ziggurat 8 ya da Ziggy oyunun protagonistlerinden ve oynanabilen bir karakterdir.
 Warcraft 3'te ölümsüzler ırkında birçok binadan biridir. Ayrıca World of Warcraft'da "Eastern Plaguelands" da bulunur.
 Blizzard'ın Starcraft oyunundaki Nexus Protoss ırkının ana binası ziggurat şeklindedir.
 City of Heroes'da Ziggurat Brickstown'daki büyük bir hapishanedir.
 Quake'de Ziggurat Vertigo bölümü mevcuttur.
 Alex Kidd: The Lost Stars'da Ziggurat mevcuttur.
 Serious Sam: The Second Encounter'da Ziggurat isimli bir bölüm vardır.
 Age of Empires'daki Babil medeniyetindeki tapınaklar ve harikalar zigguratlar hakkındadır.
 Rise Of Kingdoms'daki KVK (Kingdoms vs Kingdoms) savaşlarının bulunduğu haritanın ortasında bulunan ve en son safhada ulaşabilen krallığın kazandığı bir oyun modu mevcuttur.

Filmlerde Ziggurat

 Metropolis çizgi filminde Ziggurat bir kulenin ismidir.
 Ziggurat Blade: Trinity filminde görülmektedir.
 Ziggurat Ghostbusters filminde Gozer'in diğer boyuta geçmesi için kurulur.

Kaynakça

 T. Busink, "L´origine et évolution de la ziggurat babylonienne". Jaarbericht van het Vooraziatisch-Egyptisch Genootschap Ex Oriente Lux 21 (1970), 91-141.
 R. Chadwick, "Calendars, Ziggurats, and the Stars". The Canadian Society for Mesopotamian Studies Bulletin (Toronto) 24 (Nov. 1992), 7-24.
 R.G. Killick, "Ziggurat". The Dictionary of Art (ed. J. Turner, New York & London: Macmillan), vol. 33, 675-676.
 H.J. Lenzen, Die Entwicklung der Zikurrat von ihren Anfängen bis zur Zeit der III. Dynastie von Ur (Leipzig 1942).
 M. Roaf, Cultural Atlas of Mesopotamia and the Ancient Near East (New York 1990), 104-107.
 E.C. Stone, "Ziggurat". The Oxford Encyclopedia of Archaeology in the Near East (ed. E.M. Meyers, New York & Oxford 2007
), vol. 5, 390-391.

 J.A. Black & A. Green, "Ziggurat". Dictionary of the Ancient Near East (eds. P. Bienkowski & A. Millard, London: British Museum), 327-328.
 Harriet Crawford, Sumer and the Sumerians, Cambridge University Press, (New York 1993), ISBN 0-521-38850-3.
 A. Leo Oppenheim, Ancient Mesopotamia, University of Chicago Press, (Chicago 1977), ISBN 0-226-63187-7.

Dış bağlantılar

 Choqa Zanbil Zigguratı
 Sialk Zigguratı
 Sayha | Kentin Gizemi

Babil
Piramitler
Sümer
Bereketli Hilal
Antik Yakın Doğu mitolojisi

Ziggurat


An Bromus berteroanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Luigi Aloysius Colla. An Bromus berteroanus in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: B. b. excelsus.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromus

Bromus berteroanus


Ateş, yüksek sıcaklık ve çoğunlukla alev veren hızlı yanma olayıdır. Eski Türkçe od ve Farsça nâr sözcüğü de zaman zaman aynı anlamda kullanılır. Ateş, insan yaşamının vazgeçilmez unsurlarındandır ve kontrol altına alınması, medeniyetin ortaya çıkmasına olanak sağlamıştır.

Tarihçe

İnsanoğlunun ilk defa ateşle tanışmasının binlerce yıl önce yıldırım düşmesi sonucu ile başladığı düşünülmektedir ve buna benzer tesadüfi nedenlerle oluşmuş yangınlar, çok uzun bir süre dünyadaki tek ateş kaynağı oldu. Uzun yıllar boyunca, yaklaşık 500 bin yıl önce yaşamış olan ve Pekin adamı denen ilkel insan, ateşi bilinçli olarak kullanan ilk kişi olarak bilindi; ancak 1981 yılında Kenya'da ve 1988'de Güney Afrika'da bulunan kalıntılar hominid denen ilkel insanların bundan 1,42 milyon yıl önce ateşi kontrollü olarak kullandığını ortaya koydu. İnsanoğlu MÖ 7000 yıllarına kadar verimli ateş yakma tekniklerini bilmiyordu. Neolitik insan, testere ve matkap hareketleriyle ve çakmak taşı-pirit ile ateş yakmayı biliyordu. Bununla birlikte, bu dönemde ateşi yanar durumda muhafaza etmek, yeniden ateş yakmaktan daha avantajlıydı.

Ateş yakma düşüncesinin, çakmak taşını piritlere sürterken mi, yoksa ağaç içinde delik açmaya çalışırken mi ortaya çıktığı bilinmemektedir. Avrupa'daki Neolitik yerleşim bölgelerinde çakmak taşı ve piritlerin yanı sıra alev delgileri de bulunmuştur. İlkel toplumlarda en yaygın ateş yakma yöntemi sürtmeydi. Bambudan yapılmış küçük bir tüp içindeki havanın sıkıştırılmasıyla ısı ve alev üreten ateş pistonu Güneydoğu Asya, Endonezya ve Filipinler'de geliştirilip kullanılan karmaşık bir aygıttı. Bundan tümüyle bağımsız olarak 1800'lerde Avrupa'da da metalden bir ateş pistonu geliştirildi.

İngiliz kimyacı John Walker, içinde fosfor sülfat bulunan ve sürtülünce yanan kibriti 1827'de icat etti. Modern teknoloji ve bilim tarihi, büyük ölçüde, ateşten elde edilerek insanoğlunun kullanımına sunulan enerji toplamındaki sürekli artış olarak nitelenebilir. Enerji üretimindeki artışın büyük bölümü hem miktar hem çeşit bakımından ateş kullanımının artmasıyla sağlanmıştır. Atom enerjisinin denetim altına alınması, ateş kullanımında atılan son adım sayılabilir.

Oluşumu
Ateşin meydana gelebilmesi için yanabilen bir maddenin tutuşma sıcaklığında oksijen ile temas etmesi gerekir. Yakıt ve oksijen devamlı mevcut ve temas halinde ise sürekli yanma olur. Bir alevin söndürülmesi, yanmaya sebep olan unsurlardan oksijenin veya yakıtın yok edilmesi, sıcaklığın düşürülmesi ile mümkündür.

Herhangi bir maddenin yanabilirliği kimyasal bileşime ve fiziksel duruma bağlıdır. Ola ki oksijen kaynağı hava ise, herhangi bir yanıcı gazın molekülleri hava içine girer ve havadaki oksijen moleküllerine temas eder. Tutuşma sıcaklığına erişince de bu gaz yanar.

Bir yanıcı sıvı ilk önce buharlaştırılmalı ve tutuşma sıcaklığındaki bu buhar oksijen ile karıştırılmalı ki, yanma olabilsin. Katıların yanması için ise sıvılaştırılmalı veya buharlaştırılmalı veya hiç olmazsa geniş bir yanma yüzeyi meydana getirmek için küçük taneciklere ayrılmalıdır. Fakat katı, gözenekli ise öğütme zaruri değildir. Bütün katılar, mümkün olan en küçük taneciklere ayrılırsa, oksijen ile temas eden toplam katı yüzeyi çok olacağından şiddetli yanar.

Çok şiddetli alevler, yanabilen tozların (zerreciklerin) hava ile karışımından elde edilir: Örneğin kömür ve metal tozlarının yanması gibi. Magnezyum tozları gerekli oranda hava ile karıştırılıp tutuşma sıcaklığına getirilirse, göz kamaştırıcı parlak bir alevle yanar.

Maddeler tutuşma sıcaklığının altında oksitlenir. Fakat maddelerin yanabilmesi için tutuşma sıcaklığına yükseltilmesi gerekir. Bu sıcaklığın üzerinde oksidasyon ısısı yeteri kadar hızlı yayılmaz ve yanmamış yakıtta oksidasyonun olduğu bölgeye yakın alanı yanma sıcaklığına yükseltir. Çok ince parçalara ayrılmış maddeler hariç olmak üzere, katıların yanma sıcaklığı sıvılarınkinden daha yüksektir. Genellikle sıvılar kaynama noktasının düşüklüğü nispetinde parlayıcıdırlar.

Od, etrafındaki havayı ısıtır ve onun genişleyerek yükselmesini sağlar. Bunun sonucu olarak da uzaklardan buraya soğuk hava akımı başlar. Bu meydana gelen akım sebebiyle devamlı ve yeni oksijen temin edilmektedir. Böylece alevin yanması sürekli olur. Hatta od, büyük şehir veya orman yangını halindeyse, bu hava akımı önemli hızda yel bile meydana getirir.

Patlayıcı madde ateşi ile yanıcı madde ateşi arasındaki fark
Patlayıcı maddelerin yanması ile örneğin bir kömürün yanması farklı bir reaksiyon ile gerçekleşir. Kömürün yanması için havadaki oksijene ihtiyaç vardır fakat patlayıcı maddelerin reaksiyona girip aleve dönüşmesi için havadaki oksijene ihtiyaç duyulmaz. Çünkü patlayıcı maddeler kendi bileşimindeki oksijene ihtiyaç duyar. Örneğin ANFO'nun yapımında kullanılan Fuel Oil yanıcı, Amonyum Nitrat ise oksitleyicidir yani Fuel Oil bu oksitleyici sayesinde çok hızlı yanıp söner. Bu yanma kömürün yanması gibi değil, ani ve çok hızlı gerçekleşen bir ateş reaksiyonudur. Fuel Oil ağır ağır yanar ancak Amonyum Nitrat ile desteklendiğinde çok çabuk yanar ve anında söner. Fuel Oil'in yanması ile sönmesi daha uzun sürede gerçekleşir. Patlayıcı maddeler bu mantıkla yapılır. Ve patlayıcı maddelerin şiddeti yanma süresine göre hesaplanır. Ne kadar çok hızlı yanarsa tahrip gücü o kadar artar. Ağır çekim ile görüntüsü izlenen bir patlamanın neredeyse sanki normal ateş gibi yandığı görülebilir.

Folklor ve Mitolojide ateş
Ateş pek çok kültürde kutsal sayılırken, ezoterik öğretilerde insanla özdeşleştirilmiş hatta ışığının bedeni ısısının ise ruhu olduğu düşünülmüştür. Ateşe tapınmanın güneş kültünün devamı ya da bir parçası olduğu da yaygın kanaattir. Anadolu'da sabahleyin başkasına ateş verenin ocağının söneceğine, ateş verenin evinin bereketinin alana geçeceğine inanılmaktadır. Ateş çeşitli uygarlıklarda tanrılaştırılmış olup, Bybloslu Phlo'nun Fenike yaratılış söylencesinde Genos ve Genea'nın üç çocuğundan birisi olarak görülmüştür.

Kaynakça

Yangın
Kimyasal reaksiyonlar

Ateş


Lesodacha  es un posiólok del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la orilla izquierda del río Kubán, 19 km al este de Gulkévichi y 158 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 505 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Ventsy-Zariá.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Лесодача (Краснодарский край).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar

Lesodacha


Ferdinand Hüdepohl (* 26. März 1902 in Straßburg, Reichsland Elsaß-Lothringen; † 2. Juni 1980 in Berlin) war ein deutscher Urologe und Chirurg, Professor und Chefarzt.

Leben
Hüdepohl war der Sohn eines Professors für Altphilologie und Germanistik und wuchs mehrsprachig auf. Er studierte an der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn und der Albertus-Universität Königsberg Medizin. Nachdem er 1926 das Staatsexamen bestanden hatte, wurde er 1927 approbiert und 1933 in Bonn promoviert. Anschließend war er Volontärassistent in Berlin bei Alexander von Lichtenberg, der die urologische Abteilung des St. Hedwig-Krankenhauses mit 250 Betten zur größten und modernsten ihrer Art in Europa ausgebaut hatte. 1936 wurde Lichtenberg seiner Ämter enthoben und aus Deutschland vertrieben. Als Lichtenbergs Nachfolger Wilhelm Heckenbach 1939 starb, wurde Hüdepohl – Offizier der Luftwaffe und SS-Mitglied – Oberarzt und kurz darauf Chefarzt der Urologie im Hedwig-Krankenhaus. Die fruchtbarste Schaffensperiode Hüdepohls lag in den 1950er Jahren. In diese Zeit fallen über ein Dutzend  Veröffentlichungen und Vorträge, die der Urologie auf dem Weg zum Spezialgebiet wichtige Impulse verliehen.

Bedeutung
Hüdepohls besonderes wissenschaftliches Verdienst liegt neben der Bearbeitung der Urologie für ein mehrbändiges chirurgisches Lehrbuch in seinen Beiträgen zu den urologischen Tumoren, zu den Zusammenhängen zwischen Fokalinfektionen und Urogenitaltrakt und nicht zuletzt in den heute wieder an Bedeutung gewinnenden Darstellungen zur Urogenitaltuberkulose. Seit 1947 begann seine Lehrtätigkeit an der Berliner Charité, diese gipfelte 1951 in der Berufung zum Professor für Urologie mit vollem Lehrauftrag. Die Antrittsvorlesung am 22. Januar 1952 befasste sich mit "Fokalinfektion und Urogenitalsystem". Dieses Ordinariat wurde 1961 durch den Bau der Berliner Mauer beendet. Ab 1962 bis zu seiner Pensionierung 1972 war Hüdepohl Chefarzt der urologischen Abteilung des Franziskus Krankenhauses. Bis zu seinem Tod praktizierte er in seiner Privatpraxis.

Ferdinand Hüdepohl starb Anfang Juni 1980 im Alter von 78 Jahren in West-Berlin. Sein Grab befindet sich auf dem landeseigenen Friedhof Heerstraße in Berlin-Westend (Grablage: II-W12a-4).

Veröffentlichungen
 Frühdiagnose der Urogenitaltuberkulose, Z Tbc 95 (1950) H1-2, 12-17
 Fokalinfektion und Urogenitalsystem.Vortrag gehalten vor der medizinischen Gesellschaft und der Gesellschaft für Urologie, Berlin 1951.
 Das Carzinom des Urogenitalsystems. Seine Diagnose und die verschiedenen Behandlungsverfahren. Vortrag gehalten auf der Krebs-Arbeitstagung am 13. Oktober 1951 in Berlin.
 Chirurgische Erkrankungen der Harn- und Geschlechtsorgane. Wullstein, L. und M. Wilms: Lehrbuch der Chirurgie. 10. Auflage Jena 1951, Bd.1, 773-938.
 Das Carzinom des Urogenitalsystems. Dtsch Med J 3 (1952) H 5-6: 100-106.
 Fokalinfektion und Urogenitalsystem, Z Urol 45 (1952) H 6_7 425-433 (Habilitationsschrift)
 Regulation chronischer Harnstauung.Vortrag gehalten auf der 59. Tagung der Deutschen Gesellschaft für innere Medizin. Wiesbaden 1953. Vgl. Münch Med Wo.schr.20 (1953): 592
 Regulation chronischer Harnstauung. Verhandlungen der Deutschen Gesellschaft für innere Medizin (1953), 107-109
 Die bösartigen Tumoren des Urogenitalsystems.In: Held, F.: Frühdiagnose des Krebses. Berlin 1953, 207-236.
 Entzündliche chirurgische Nierenerkrankungen. Vortrag gehalten vor der 10. Tagung der Medizinisch-wissenschaftlichen Gesellschaft für Chirurgie, Urologie, Röntgenologie und Orthopädie am 14. November 1953 in Leipzig.Vgl.: Das deutsche Gesundheitswesen 9 (1954), H 16: 514 und Z Chirurg 79 (1954) H11: 456
 Rezension zu Keller, J.: Urologie, ein Leitfaden für den Urologen und den urologisch interessierten Praktiker. Medizinische Praxis 37 (1954), o. O. u. S. 1954.
 Das Prostata-Carzinom. Probleme der Krebsbekämpfung II 1965 o.O.u.S.

Literatur
 Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender 1966, S. 1015.
 Geschichte der Urologie 33 (1993), S. 104-107: Die Urologische Abteilung im St.Hedwig Krankenhaus zu Berlin
 Welt am Sonntag, 28. März 1976, Nr.13, S.57: Furtwängler und Brecht waren Prof. Hüdepohls Patienten. Er gehört zur Nobelgarde der Berliner Medizin.

Einzelnachweise

Urologe
Mediziner (20. Jahrhundert)
Militärperson (Luftwaffe der Wehrmacht)
SS-Mitglied
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1980
Mann

Ferdinand Hüdepohl


إدريس هوسيتش ، من مواليد 17 فبراير 1944 ، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا الغربية
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من برييدور
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا الغربية
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو إم إس فاو دويسبورغ
لاعبو بارتيزان بلغراد
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو كايزرسلوترن
لاعبو كرة قدم بوسنيون
لاعبو كرة قدم بوسنيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية بوسنيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو ويستفاليا هيرني
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1944
مواليد في برييدور

إدريس هوسيتش


සදර්න් ඇග්රේරියන්ස් (ට්වෙල්ව් සදර්නර්ස්, වැන්ඩබිල්ට් ඇග්රේරියන්ස්, නෑෂ්විල් ඇග්රේරියන්ස්, ටෙනසි ඇග්රේරියන්ස්, හෝ ෆියුජිටිව් ඇග්රේරියන්ස් යනුවෙන්ද හැඳින්වෙති) යනු දක්ෂිණ-පක්ෂ ගොවිජන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයක්වූ , 1930දී එළිදැක්වුනු  අල් ටේක් මයි ස්ටෑන්ඩ්: ද සවුත් ඇන්ඩ් ද ඇග්රේරියන් ට්‍රැඩිෂන් නම්වූ රචනා එකතුව ලිවීම සඳහා එක්රැස්වූ  දකුණෙහි මුල සම්භවය සහිතවූ, ඇමරිකානු ලේඛකයෝ, කවියෝ, රචකයෝ හා නවකතාකරුවෝ දොළොස්දෙනෙකුගෙන් සමන්විත කණ්ඩායමක් වූහ.   1920 ගණන් හා1930 ගණන් වලදී සිදුවූ  දක්ෂිණ පුනරුදය ලෙසින් හැඳින්වෙන දක්ෂිණ සාහිත්‍යයෙහි පුනරුත්ථාපනයට මොවුහූ ප්‍රධාන දායකයන් වූහ.

ආශ්‍රිත

සදර්න් ඇග්රේරියන්ස්


La, rod moljaca iz porodice Crambidae, dio natporodice Pyraloidea. Na popisu su četiri vrste, tri iz Južne i jedna iz Sjeverne Amerike

Vrste
 La benepunctalis Hampson, 1919
 La cerveza Landry, 1995
 La cucaracha Bleszynski, 1966
 La paloma Bleszynski, 1966

Izvori

Pyraloidea

La (rod moljaca)


is a major interchange railway station which straddles Tokyo's Chiyoda, Shinjuku and Bunkyō wards. It was originally built as Iidamachi Station (albeit in a slightly different location), terminus of the then Kōbu Railway, precursor to today's Chūō Line. The Ōedo Line addition to the station in 2000 was designed by architect Makoto Sei Watanabe.

Lines
Iidabashi Station is served by the following above-ground and subway lines.

Above ground
 Chūō-Sōbu Line (JB16)

Subway lines
 Tokyo Metro Tōzai Line (T-06)
 Tokyo Metro Yūrakuchō Line (Y-13)
 Tokyo Metro Namboku Line (N-10)
 Toei Ōedo Line (E-06)

Station layout
The JR East station has one island platform, serving the up and down local lines; there is no platform for the parallel rapid double track (for longer-distance commuter and express Chūō Line trains). The station is located on the inside of the Outer Moat. It is elevated over Mejiro-dori, a major thoroughfare from the Imperial Palace towards Ikebukuro.

JR East

Tokyo Metro

Toei

History
The present-day JR East station opened on 15 November 1928.

The station facilities of the Tozai, Namboku and Yurakucho Lines were inherited by Tokyo Metro after the privatization of the Teito Rapid Transit Authority (TRTA) in 2004.

In 2014, it was announced that the JR East platforms were to be moved and rebuilt approximately 200 m southwest to reduce platform gaps on a sharply curved section of the platform. The new platforms, along with a new west station building, opened on July 12, 2020. In 2022, a large-scale renovation and redevelopment of the station and its environs was launched. With completion scheduled for 2026, the "Iidabashi Station East Area Redevelopment Project" will add a 24-floor mixed-use building to the station complex, containing residential, commercial, and shopping space as well as restaurants.

Passenger statistics
In fiscal 2013, the JR East station was used by an average of 91,196 passengers daily (boarding passengers only), making it the 46th-busiest JR East station. Over the same fiscal year, the Tokyo Metro station was used by an average of 173,224 passengers daily (exiting and entering passengers), making it the twelfth-busiest station operated by Tokyo Metro. In fiscal 2013, the Toei station was used by an average of 14,577 passengers daily (boarding passengers only). The average daily passenger figures for JR East and Tokyo Metro in previous years are as shown below.

 Note that JR East figures are for boarding passengers only.

Surrounding area
Koishikawa Kōrakuen Garden can be reached by walking from this station.
The Iidabashi district extends south and west of the station, and the Kagurazaka extends north and east. The station spans the Kanda River, which separates these two neighborhoods and at this point runs from the southwest towards the northeast.

See also

 List of railway stations in Japan

References

External links

 Iidabashi Station information (JR East)
 Iidabashi Station information (Tokyo Metro)
 Iidabashi Station information (Toei)
 Refurbishment Design concept

Chūō-Sōbu Line
Chūō Main Line
Tokyo Metro Tozai Line
Tokyo Metro Yurakucho Line
Tokyo Metro Namboku Line
Toei Ōedo Line
Stations of East Japan Railway Company
Stations of Tokyo Metro
Stations of Tokyo Metropolitan Bureau of Transportation
Railway stations in Tokyo
Railway stations in Japan opened in 1928

Iidabashi Station


Evert Jacob van Wachendorff (auch: Everhardus Jacobus, Eberhard Jakob van Wachendorf; * 2. November 1703 in Utrecht; † 22. Dezember 1758 ebenda) war ein niederländischer Mediziner, Botaniker und Chemiker.

Leben
Evert Jacob war der Sohn des Arztes Alexander Carel Philip van Wachendorff (* 12. Juli 1665 in Cleve; † 27. Januar 1757 in Utrecht)
und dessen Frau Gerharda van Sypesteyn (* 19. April 1672 in Utrecht; † 14. November 1742 ebenda), Tochter des Everard van Sypesteyn und der Catharina van den Woerd. Er nahm 1723 ein Studium der Medizin an der Universität Utrecht auf und promovierte unter Josephus Serrurier am 21. September 1724 mit der Abhandlung De natura solidorum et fluidorum, eorumque mutua actione in variis aetatibus zum Doktor der Medizin. Danach betätigte er sich als praktischer Arzt und Privatdozent in Utrecht.

Am 22. Juli 1743 beriefen ihn die Kuratoren der Utrechter Hochschule zum Professor der Medizin, Botanik und Chemie, welches Amt er am 26. September 1743 mit der Rede botanico-medica de plantis, inmensitatis intellectus divini testibus locupletissimis antrat. In dieser Eigenschaft beteiligte er sich auch an den organisatorischen Aufgaben der Hochschule und war 1747/48 Rektor der Alma Mater, zu welcher Gelegenheit er die Rede Ex principiis corpus humanum constituentibus medicum chemiae peritum huius ignaro esse praestantiorem hielt. Verdienste hatte er sich erworben, als er den Hortus Botanicus Ultraiectini Academicum in Utrecht neu ordnete und 1747 einen Index aller dortigen Pflanzen herausgab. Zudem hatte er die Anatomie des Auges untersucht und 1740 die erste Beschreibung der Membrana pupillaris veröffentlicht. Da er bereits jung verstarb, konnte er keine weitere herausragende Leistung vollbringen.

Wachendorff war drei Mal verheiratet. Seine erste Ehe schloss er am 6. September 1734 in Utrecht mit Louise van Wachendorff (* 6. Januar 1706 in Utrecht; † 17. Juli 1735 ebenda), die Tochter des Cornelis Anthonie van Wachendorff (1667–1730) und dessen Frau Aletta van Sypesteyn (1669–1752). Seine zweite Ehe am 20. Juni 1736 in Den Haag mit Johanna Margaretha Snevens (~ 9. Juni 1698 in Den Haag; † 1748) die Tochter des Johan Reinhout Snevens und dessen Frau Perpetua Rijklofsdr van Goens. Seine dritte Ehe ging er am 16. September 1749 in Utrecht mit Maria Amelia Hoffmann († 1770) ein. Alle Ehen verliefen unglücklich und er blieb kinderlos.

Literatur
 Römer: WACHENDORFF (Evert Jacob van). In: Philipp Christiaan Molhuysen, Petrus Johannes Blok: Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek. (NNBW), Band 5, Verlag A.W. Sijthoff's Uitgevers-Maatschappij, Leiden 1918, Sp. 1083. (niederländisch)
 August Hirsch: Biographisches Lexikon der hervorragenden Aerzte aller Zeiten und Völker. Band 6, Verlag Urban & Schwarzenberg, Wien/ Leipzig 1888, S. 159.

Weblinks
 Catalogus Professorum Academiae Rheno-Traiectinae
 Genealogische Angaben

Einzelnachweise

Mediziner (18. Jahrhundert)
Botaniker (18. Jahrhundert)
Chemiker (18. Jahrhundert)
Rektor (Universität Utrecht)
Niederländer
Geboren 1703
Gestorben 1758
Mann

Evert Jacob van Wachendorff


Abdulmejid al II-lea (în , în ; ) a fost ultimul calif al islamului din 1922 până în 1924.

Note

Nașteri în 1868
Decese în 1944

Abdul Medjid al II-lea


Charlie Cairoli (* 15. Februar 1910 in Affori bei Mailand; † 17. Februar 1980 in Blackpool), eigentlich: Hubert Jean Charles Cairol, war ein italienischstämmiger englischer Clown, Imitator und Musiker. Neben zahlreichen Auftritten in Fernsehserien ist Cairoli durch sein fast 40-jähriges Engagement am Blackpool Tower Circus bekannt geworden.

Leben
Der im Mailänder Vorort Affori geborene Cairoli gehörte einer fahrenden Zirkusfamilie an, die aus Frankreich stammt. Bereits mit sieben Jahren hatte er seine ersten Auftritte. Zusammen mit seiner späteren Frau Violetta Fratellini trat er 1934 im Cirque Medrano am Pariser Montmartre auf. Anfang 1939 trat er in einer speziellen Vorstellung für Adolf Hitler im Münchener Circus Krone auf, der ihm nach seinem Auftritt eine Uhr schenkte. Nach Ausbruch des Zweiten Weltkriegs – Cairoli spielte erstmals im Tower Circus in Blackpool – warf er diese Uhr in die Irische See und beschloss, für den Rest seines Lebens in Blackpool zu bleiben.

1943 spielte er in der Filmkomödie Happidrome mit, die auf die gleichnamige Radiosendung zurückging. 1952 folgte eine Rolle im Kriminalfilm The Secret People. Am 11. und 25. November 1962 trat er in der berühmten US-amerikanischen Unterhaltungsfernsehsendung The Ed Sullivan Show auf.

Cairoli zeichnete sich in seinen Aufführungen durch seine rote Clownsnase aus und trug in Anlehnung an Charlie Chaplin eine Melone und ein Chaplin-Kostüm. Der aufgesetzte Schnauzbart war allerdings deutlich ausgeprägter als der von Chaplin. Vor allem in den 1970er Jahren erlangte er durch zahlreiche Fernsehauftritte im britischen Fernsehen einen großen Bekanntheitsgrad. Am 25. Februar 1970 wurde er in der Dokumentarreihe This is Your Life als "König der Clowne" vorgestellte.

Im Tower Circus wirkte er fast 40 Jahre und trat darüber hinaus im Grand Theatre in Leeds und im Alhambra in Bradford auf. Im Juni 1979 musste er krankheitsbedingt sein Engagement im Zirkus aufgeben. Im Februar 1980 verstarb er zwei Tage nach seinem 70. Geburtstag.

Charlie Cairoli war mit Violetta Cairoli verheiratet, mit der er drei Kinder hatte.

Rezeption
Charlie Cairoli wurde auf einer Briefmarke aus Gibraltar mit einem Wert von 54 Penny geehrt. Die Briefmarke ist Teil einer Serie der berühmtesten Clowns und ehrt unter anderem auch Joseph Grimaldi und den Schweizer Clown Grock. Die 30 × 40 Millimeter große Briefmarke erschien am 3. April 2002 im Vierfarbdruck.

Weblinks

 circopedia.org: Charlie Cairoli – Biografie (englisch)
 Blackpool Tower Circus – Charlie Cairoli – Bilder von Charlie Cairoli
 The Life and Times of Charlie Cairoli…an extremely potted biography (englisch)

Einzelnachweise

Clown
Brite
Geboren 1910
Gestorben 1980
Mann

Charlie Cairoli


El Campeonato de Fútbol de 1974, fue la edición número 55 de Liga Superior de Costa Rica en disputarse, organizada por la FEDEFUTBOL.

El Deportivo Saprissa vuelve a retiene el título y logra el primer tricampeonato de su historia.

Los dos primeros lugares clasificaron a la Copa de Campeones de la Concacaf 1975 y al Torneo Fraternidad.

Equipos participantes

Formato del Torneo

El torneo se jugó en dos etapas de dos vueltas todos contra todos, en cada etapa clasificarían dos equipos para jugar una serie de 3 partidos, No hubo descenso.

Tabla General

Planilla del Campeón: Juan Gutiérrez, Fernando Solano, Guillermo Hernández, Heriberto Rojas, Wilberth Barquero, Fernando Hernández, Hernán Morales, Francisco Hernández, Asdrúbal Paniagua, Carlos Solano, Gerardo Solano, Marco Rojas, Edgar Marín, Javier Masís, Carlos Losilla, Jorge Pacheco, Luis González, Carlos Santana, Jorge Catalán.

Goleadores

Descenso

Torneos

Referencias

Gerado Coto. "1974: El regreso de los académicos". http://espanol.groups.yahoo.com/group/unafut/message/1210 . Consultado en marzo de 2012.

1974
Costa Rica en 1974
Fútbol en 1974

Campeonato de Fútbol de Costa Rica 1974


جامعة سوسة هي جامعة تونسية تضم المؤسسات العليا الموجودة بولاية سوسة.

تاريخها
قبل بعث جامعة سوسة كانت المؤسسات العليا بولايات سوسة والمنستير والمهدية تابعة إلى جامعة الوسط التي بعثت عام 1999. أما جامعة سوسة فقد بعثت طبقا للأمر عدد 2115-2004 المؤرخ في 2 سبتمبر 2004، بالتزامن مع جامعتي قفصة والقيروان والمنستير.

لمحة
 تغطي جامعة سوسة اختصاصات شتى من الحقوق والآداب والعلوم الإنسانية والاقتصادية والتصرف إلى التكنولوجيا والعلوم الطبية وشبه الطبية والفلاحة...
 وتضم خلال السنة الجامعية 2007 - 2008 ما مجموعه: 32921 طالبا و2021 مدرسا.
 البحث العلمي: تضم جامعة سوسة 63 وحدة بحث و05 وحدات مصالح مشتركة للبحث و04 مدارس دكتوراه.

مؤسساتها
تضم جامعة سوسة 3 كليات و10 معاهد و3 مدارس أي ما مجموعه 16 مؤسسة عليا:
 كلية الحقوق والعلوم الاقتصادية والسياسية بسوسة
 كلية الطب بسوسة
 كلية الآداب والعلوم الإنسانية بسوسة
 معهد الدراسات العليا التجارية بسوسة
 المعهد العالي للمالية والجباية بسوسة
 المعهد العالي للفنون الجميلة بسوسة
 المعهد العالي للتصرف بسوسة
 المعهد العالي للإعلامية وتقنيات الاتصال بحمام سوسة
 المعهد العالي للموسيقى بسوسة
 المعهد العالي للعلوم التطبيقية والتكنولوجيا بسوسة
 المعهد العالي للنقل وخدمات الاتصال بسوسة
 المدرسة الوطنية للمهندسين بسوسة
 المدرسة العليا للعلوم والتكنولوجيا بحمام سوسة

كما تشترك في الإشراف على 3 مؤسسات هي:
 المعهد العالي للعلوم الفلاحية بشط مريم، مع وزارة الفلاحة
 المدرسة العليا لعلوم وتقنيات الصحة بسوسة، مع وزارة الصحة العمومية
 المعهد العالي لعلوم التمريض بسوسة، مع وزارة الصحة العمومية.

أبرز الخريجين
 سمير ديلو: وزير حقوق الإنسان والعدالة الانتقالية والناطق باسم الحكومة في حكومة حمادي الجبالي، والناطق الرسمي في حكومة علي العريض
 سليم عمامو، ناشط في حرية الإنترنت ومؤسس حزب القراصنة وكاتب دولة للشباب والرياضة في حكومتي محمد الغنوشي والباجي قائد السبسي.
 سليم بن حميدان، وزير أملاك الدولة والشؤون العقارية في حكومتي محمد الجبالي وعلي العريض
 عدنان منصر، رئيس مكتب رئيس الجمهورية التونسية المنصف المرزوقي والناطق الرسمي باسمه وعميد كلية الآداب والعلوم الإنسانية بسوسة سابقا

وصلة خارجية
موقع جامعة سوسة

مراجع

اتحاد الجامعات المتوسطية
تأسيسات سنة 2004 في تونس
سوسة
هيئات تعليمية أسست في 2004

جامعة سوسة


De dragoste are Romanian popular love songs and poetic. More specifically, De dragoste is a special musical category played in the south of Walachia, in the Danube Plain.

Romanian music

De dragoste


An Paspalidium jubiflorum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dorothy Kate Hughes. An Paspalidium jubiflorum in nahilalakip ha genus nga Paspalidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalidium

Paspalidium jubiflorum