Angela Martinez (born January 9, 1971) is an American radio personality, podcaster, entrepreneur, former rapper, and actress. Nicknamed "The Voice of New York", she was prominently known for her twenty-eight year run at New York City station Hot 97 (WQHT). She left the station in 2014 to join crosstown competitor Power 105.1 (WWPR).

As a rapper, she received attention for her appearance on the remix for Lil' Kim's "Not Tonight". She later released two albums, Up Close and Personal (2001) and Animal House (2002), before retiring in 2003 to pursue her radio and entrepreneurial careers.

Birth
On January 9, 1971, Martinez was born in Brooklyn, a borough of New York City.

Radio career
Martinez got her first break in FM broadcasting in 1986, at the age of 16, answering hotlines at the urban radio station WQHT, known publicly as Hot 97. While there, she met popular DJ Funkmaster Flex, and began working as his protégé. Martinez quickly picked up on the craft of running a successful radio program. She hosted the Afternoon Drive weekdays, alongside fellow comrade DJ Enuff, where she interviewed the biggest names in music such as Jay-Z, DMX, and Mariah Carey. She resigned from Hot 97 on June 18, 2014, but confirmed that she was on good terms with former comrades Ebro Darden, Funkmaster Flex and Cipha Sounds. Shortly thereafter, it was announced that she had signed on with Hot 97's main New York radio competitor, Power 105.1 (WWPR-FM) on June 19, 2014.

In November 2014, Martinez was signed to a management deal with Jay-Z's Roc Nation.

Martinez won the National Association of Broadcasters (NAB) Marconi Radio Award for "Major Market Personality of the Year" in 2018, and was inducted into the Radio Hall of Fame in 2020.

Acting
As an actress, Martinez received a small role in the independent hip hop film, Blood Is Thicker Than Water. In 2002, Martinez appeared in a cameo on the Damon Dash-directed comedy, Paper Soldiers, which starred Kevin Hart. That October, she appeared in Brown Sugar, starring Taye Diggs, Queen Latifah and Sanaa Lathan. Martinez was also noticed in an uncredited appearance as a drug dealer's car girl in the film, Paid in Full. The film itself was based on the 1980s crack epidemic in New York City and its war on drugs, as well as the partnership between Azie Faison, Rich Porter and Alpo Martinez. In 2005, Martinez reunited with Dash for State Property 2, the sequel to the 2002 film, which starred rapper Beanie Sigel.

She also appeared in Video Girl, with actress Meagan Good in 2011 and Generation Um... in 2012, respectively. Martinez was one of the few Hot 97 personnel to appear on the VH1 reality docu-comedy television series, This Is Hot 97, which premiered in 2014, but was later cancelled after one season. The show was produced by Mona Scott-Young, co-founder of Violator Management, founder of Monami Productions and creator of Love & Hip Hop.

Music career
In 1996, Martinez was encouraged to give rapping a shot by friend KRS-One. She appeared on his track, "Heartbeat", from his 1997 album I Got Next. After the song gained a strong fan following, another friend, Lil' Kim, offered her a spot on the "Ladies Night" remix of her song, "Not Tonight" for the soundtrack to the action buddy comedy-drama film, Nothing to Lose. Along with Missy Elliott, Lisa "Left Eye" Lopes and Da Brat, the performers enjoyed one of the most successful singles of 1997. It peaked on the Billboard Hot 100 chart at number six, reached number three on the Hot R&B/Hip-Hop Songs and number two on the Hot Rap Songs charts respectively. The single sold over one million copies and was certified platinum by the Recording Industry Association of America that November. All four artists were invited to perform the song live at the MTV Video Music Awards. The song was also nominated for a 40th Annual Grammy Award for Grammy Award for Best Rap Performance by a Duo or Group in 1998.

A major label battle began to sign Martinez to a recording contract. Her appearance on other rapper's material was in high demand. She recorded songs with yet another close friend, singer Mary J. Blige ("Christmas in the City"), as well as Cuban Link ("Freak Out"), N.O.R.E. ("Oh No" remix), Beenie Man ("Tell Me" remix) and Funkmaster Flex & Big Kap's compilation album The Tunnel ("Wow"). She also recorded interludes for mixtapes by Kid Capri, DJ Clue and DJ Kayslay. In 2001, she appeared in the music video for Jay-Z and R. Kelly's single, "Guilty Until Proven Innocent".

On April 17, 2001, she released her debut studio album, Up Close and Personal. The album included production by Salaam Remi, Knobody, Rockwilder and the Neptunes, as well as featured guest appearances by Jay-Z, Snoop Dogg, Mary J. Blige, Wyclef Jean, Busta Rhymes, The Lox, Fat Joe, Prodigy and Kool G. Rap among others. The first single, "Dem Thangz" was produced by the Neptunes, and featured background vocals by Neptunes member Pharrell Williams and former Tribe Called Quest rapper Q-Tip. The album debuted at number thirty-two on the Billboard 200, and number seven on the Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums chart, selling 69,000 its first week. The second single, "Coast 2 Coast (Suavamente)" featuring rapper Wyclef Jean, re-sparked interest in the album. She promoted the album with magazine posters, in-store signings, club appearances and television appearances with MTV and BET.

Following her first album's release, Martinez began work on a second record, 2002's Animal House. In order to build anticipation for the record, she appeared on BET's Rap City and began a nationwide radio tour. She recorded a verse for the remix to her artist Sacario record "Live Big". It became the number one record in the tri-state area and coincidentally coincided with the release of Martinez's first single from her second album, "If I Could Go" which also featured Sacario and singer Lil' Mo. "If I Could Go" became a huge crossover hit on pop radio, climbing into the top twenty of the Billboard Hot 100 at number fifteen. It became the most-played song on urban radio in the summer of 2002. Martinez's sophomore studio album, Animal House (named after Martinez's own production company and recording posse), was released on August 21, 2002. It entered the Billboard 200 at number eleven, and the Top R&B/Hip-Hop Albums chart at number six, selling 92,000 units in its first week. The follow-up single, "Take You Home" featuring R&B singer Kelis, became a minor hit reaching the bottom end of the Billboard Hot 100. Despite its moderate commercial performance, the album was more strongly received by critics and fans. Following the release of the album, she was featured on a remix for former Elektra Records labelmate Lil' Mo's track, "Gangsta
", and Nina Sky's single "Time to Go". Following this, in 2003, she announced she was retiring from the recording industry to concentrate on her time as a radio personality and other ventures.

She appeared in the music video for Ja Rule's single, "New York", which became controversial due to the guest appearances of Fat Joe and Lox member Jadakiss, in the midst of Ja Rule's feud with rapper 50 Cent, who responded to the track with "Piggy Bank". Luckily, Martinez was not named negatively throughout the track. She also appeared in an album intro with La La Anthony for R&B musician Babyface's album, Girls Night Out, which was released in October 2022.

Other ventures
In 2002, Martinez was hired to be a judge on the second season of American Idol, but quit after a few days of auditions, citing discomfort with crushing the dreams of auditioners.

In 2008, she became the opening speaker for then-president of the United States, Barack Obama. In 2022, she attended a summit with his wife and ex-first lady, Michelle, whom she invited on her radio show later on.

In June 2016, she released an autobiographical novel titled My Voice: A Memoir.

In May 2018, to further promote and support rapper J. Cole's album, KOD, Martinez conducted an in-house interview with him in producer Salaam Remi's house in Miami. It had received over four million views on YouTube, as of September 2023.

Then, in 2019, she hosted a We TV interview series called the Untold Stories of Hip-Hop, but in 2020, the show was cancelled.

On March 4, 2020, Martinez received a degree for honorary doctor of fine arts at Rutgers University–Newark.

In June 2023, in celebration of the fifieth anniversary of the foundation of hip hop music, she hosted an ABC special titled Soul of a Nation: Hip Hop at 50; she is also the executive producer of the project.

Podcasting
In 2022, it was announced that Martinez would launch a podcast on iHeartRadio, Apple Music and YouTube called IRL. It has been conductive in interviews with Lauren London, Kim Kardashian, Taraji P. Henson, Kelly Rowland, Mary J. Blige and Janelle Monáe, among others. The podcast is currently set for release of upcoming interviews with SZA, Ciara, Skylar Diggins-Smith and Cardi B.

Charity work
In 2014, Martinez ran the 2014 New York City Marathon in support of CC Sabathia's charity, the PitCCh In Foundation.

Personal life
Martinez's father is Puerto Rican and her mother is of Puerto Rican, Cuban and Dominican descent.

She has a son, Niko Ruffin, born in a New York City hospital in June 2003. Her son's biological father is Tamir Ruffin, better known as Nokio the N-Tity, the founder and bandleader of R&B boy band Dru Hill.

Martinez's close friend is singer Mary J. Blige, who coincidentally was born two days after her, and is also the godmother of Martinez's son, Niko.

Car accident
In late 2019, it was revealed that she had sustained major injuries, including a fractured lumbar and shattered vertebrae, in a serious car accident.

Awards and nominations

|-
|1998
|"Not Tonight"
|Grammy Award for Best Rap Performance by a Duo or Group
|
|-
|2002
|
|BET Award for Best Female Hip-Hop Artist
|
|-
|2018
|Major Market
|NAB Marconi Radio Award for Personality of the Year
|
|-
|Radio Hall of Fame
|2020 Inductee
|
|
|}

Discography

Studio albums

Singles

See also
 Dominican American
 Mami (hip hop)
 Nuyorican
 Puerto Ricans in New York City

References

External links

 Angie Martinez's official website (archived)
 Angie Martinez's page at Hot97.com (archived)
 Angie Martinez on YouTube

1971 births
Living people
Actresses from New York City
American female models
American women singers
American film actresses
American actresses of Puerto Rican descent
American people of Dominican Republic descent
American people of Cuban descent
American radio personalities
American women rappers
Elektra Records artists
Hispanic and Latino American rappers
Musicians from Brooklyn
People from the Bronx
Rappers from Brooklyn
John Dewey High School alumni
Cuban women rappers
21st-century American rappers
21st-century American women musicians
21st-century women rappers

Angie Martinez


Oxazolul este un compus heterociclic din clasa azolilor, care conține un atom de oxigen în heterociclu,  separat sau nu de un atom de carbon de atomul de azot (1,3-oxazol).

Oxazolii sunt compușii derivați de la oxazol. Aceștia au caracter aromatic, dar mai slab decât al tiazolilor. Oxazolul este o bază slabă, iar acidul său conjugat are un pKa de 0,8, în comparație cu pKa=7 al imidazolului.

Obținere

Proprietăți

Vezi și
 Furan
 Pirol
 Tiazol
 Imidazol
 Izoxazol

Referințe

Bibliografie
 C. D. Nenițescu, Chimie Organică, vol. II, ediția a VIII-a, Editura Didactică și Pedagogică, 1980

Oxazol


Hyalideae, tribus glavočika iz potporodice Stifftioideae. Postoje četiri roda, dva iz Azije i dva iz Južne Amerike.

Rodovi
 Hyalis D. Don ex Hook. & Arn. (2 spp.)
 Ianthopappus Roque & D. J. N. Hind (1 sp.)
 Nouelia Franch. (1 sp.)
 Leucomeris D. Don (2 spp.)

Izvori

Stifftioideae

Hyalideae


La cariatide Townley est une cariatide en marbre du Pentélique de 2,25 m de haut, représentant une femme habillée pour participer à des rites religieux (peut-être des rites de fertilité liés à Déméter ou à Cérès, en raison des motifs céréaliers sur sa coiffe). Elle est conservée au British Museum de Londres.

Histoire
Elle date de l'époque romaine, entre 140 et 160 , et est de style néo-attique adapté de la fabrication athénienne du  Elle fait partie d'un groupe de cinq cariatides survivantes trouvées sur le même site, disposées pour former une colonnade dans un sanctuaire religieux construit sur un terrain donnant sur la Via Appia appartenant à Regilla, épouse du magnat et philosophe grec Hérode Atticus. Ce sanctuaire était probablement dédié à Déméter. Une cariatide fragmentaire de la série, maintenant à la Villa Albani, à Rome, est signée par les sculpteurs athéniens autrement inconnus Kriton et Nikolaos.

Elle a été acquise avec d'autres achats de la Villa Montalto en 1787 par Charles Townley, qui l'a légué au British Museum en 1805. Elle était jusqu'à récemment exposée dans la galerie 84, mais se trouve maintenant dans l'escalier principal, remplaçant le Discobole Townley.

Références

Sculpture de la Rome antique
Sculpture en marbre
Sculpture du IIe siècle
Histoire de la sculpture
Objet conservé au British Museum

Cariatide Townley


Valta kuuluu kansalle (sigle VKK, en , en ) est un parti politique en Finlande.

Histoire
Le VKK est fondé en  et inscrit au registre des partis en .
Le parti a été fondé par Ano Turtiainen, un député venant des Vrais Finlandais.
Le VKK a collecté les  cartes de partisans nécessaires pour s'inscrire en tant que parti en une seule journée d'.

Positions politiques

Kansan Uutiset, l'organe de presse de l'Alliance de gauche, classe le parti comme d'extrême droite. Il rejoint par le Keskipohjanmaa, selon qui les idées exprimées par le parti peuvent être décrites comme étant  et similaires à celles des partis d'extrême droite ou des partis populistes les plus radicaux.

Références

Liens externes

 Site parlementaire du VKK
 .

Articles connexes
 Élections départementales finlandaises de 2022

Parti politique en Finlande
Parti politique fondé en 2021
Parti politique d'extrême droite en Europe
Parti politique de droite en Europe
Opposition à l'immigration
Extrême droite en Finlande

Le pouvoir appartient au peuple


Las relaciones chino-británicas (), conocidas también como relaciones anglo-chinas y relaciones sino-británicas, se refieren a las relaciones internacionales entre China (con sus distintos gobiernos a lo largo de la historia) y el Reino Unido. Aunque estuvieron en lados opuestos de la Guerra Fría, ambos países fueron aliados durante la Segunda Guerra Mundial, y son miembros permanentes del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas. Debido a la Guerra Fría, La Primera y Segunda guerra del opio, y el estatus de Hong Kong, y otros temas, las relaciones entre China y Reino Unido en algunos momentos de la historia han sido complicadas, siendo mejores en otros momentos.

Entre 2008 y 2010, la República Popular de China y el Reino Unido disfrutaban de una relación amistosa, cercana y cooperativa. Sin embargo, la relación entre los dos países se ha deteriorado en el 2020 debido a la Ley de Seguridad Nacional de Hong Kong, aprobada por China el 30 de junio de ese mismo año.

Cronología

Entre 1280 y 1290
Rabban Bar Sauma de China visitó Francia y se reunió con el rey Eduardo I en Gascuña.

Entre Inglaterra y la Dinastía Ming (1638-1644)

 En la década de 1620, los barcos ingleses llegaron a Macao, que fueron arrendados por China a Portugal. «El Unicornio», un barco mercante inglés, naufragó cerca de Macao y los portugueses sacaron los sakers (cañones) de los barcos y los vendieron a China alrededor de 1620, donde se reprodujeron como Hongyi-po.
27 de junio de 1637: Cuatro barcos fuertemente armados al mando del capitán John Weddell, llegaron a Macao en un intento de abrir el comercio entre Inglaterra y China. No estaban respaldados por la Compañía Británica de las Indias Orientales, sino más bien por un grupo privado dirigido por Sir William Courteen, que incluía el interés personal del rey Carlos I de 10.000 libras esterlinas. Se opusieron a las autoridades portuguesas en Macao (como exigían sus acuerdos con China) y rápidamente enfurecieron a las autoridades Ming. Más tarde, en el verano, capturaron fácilmente uno de los fuertes de Bogue, y pasaron varias semanas enfrascados en luchas de bajo nivel y al contrabando. Tras verse obligados a pedir ayuda a Portugal para liberar a tres rehenes, abandonaron el río de las Perlas el 27 de diciembre. No está claro si volvieron a casa.

Entre Gran Bretaña y la dinastía Qing (1644-1911)

 1685: Michael Shen Fu-Tsung visita Gran Bretaña y se encuentra con el rey Jacobo II.
 1793: George Macartney,  Conde Macartney dirigió la Embajada de Macartney en Pekín (Beijing)
1816: William Pitt Amherst, primer conde Amherst dirigió la Embajada de Amherst en China.
 ca. 1820-1830: Los comerciantes británicos convirtieron la isla de Lintin en el estuario del río de las Perlas en un centro de comercio de opio.
1833-35: Cuando Londres puso fin al monopolio de la Compañía Británica de las Indias Orientales sobre el comercio con China, tanto los gobiernos conservadores como los whig trataron de mantener la paz y las buenas relaciones comerciales. Sin embargo, el barón William Napier quería provocar una revolución en China que abriera el comercio. El Ministerio de Relaciones Exteriores, dirigido por Lord Palmerston, se opuso y buscó la paz.
 1839-42: Primera Guerra del Opio, una victoria británica decisiva. El objetivo británico era hacer cumplir la igualdad y el respeto diplomáticos. La posición dominante británica fue reflejada por el biógrafo del ministro de Asuntos Exteriores Lord Palmerston:

1841: Se firma la Convención de Chuenpi, destinada a poner fin a la guerra y a ceder la isla de Hong Kong a los británicos, pero nunca se ratifica.
 29 de agosto de 1842: El Tratado de Nankín pone fin a la guerra. Incluye la cesión de la isla de Hong Kong a los británicos y la apertura de cinco puertos abiertos al comercio internacional.
 Octubre de 1843: El Tratado del Bogue complementa el Tratado de Nankín al conceder la extraterritorialidad a los súbditos británicos en China y el estatus de nación más favorecida a Gran Bretaña.
1845-1863: Se establece la Concesión Británica en Shanghái, y poco después la Concesión Internacional de Shanghái (1863-1943) sustituye a la anterior.

 1856-60: Segunda Guerra del Opio.
 Junio de 1858: Lord Elgin firma el Tratado de Tianjin.
 Octubre de 1860: El saqueo y la destrucción del Antiguo Palacio de Verano por las victoriosas tropas británicas y francesas.
 Octubre de 1860: La Convención de Pekín pone fin a la guerra. La península de Kowloon es cedida a Gran Bretaña.
 26 de marzo de 1861: De acuerdo con los tratados, se abre una legación británica en Pekín. En los años siguientes se abren consulados en todo el Imperio, incluidos Hankou (Wuhan), Takao (Kaohsiung), Tamsui (cerca de Taipéi), Shanghái y Xiamen.
 1868: El motín de Yangzhou contra los misioneros cristianos.
1875: El asunto Margary.
 1877: Se abre una legación china en Londres bajo el mando de Guo Songtao (Kuo Sung-t'ao).
1877-1881: Gran Bretaña asesora en la crisis de Ili.
1886: Después de que Gran Bretaña se hiciera con el control de Birmania, mantuvo el envío de tributos a China, situándose en un estatus inferior al de sus relaciones anteriores. En la convención de Birmania de 1886 se acordó que China reconocería la ocupación británica de la Alta Birmania mientras Gran Bretaña continuara con el pago de tributos birmanos cada diez años a Pekín.
 1888: Guerra en Sikkim entre británicos y tibetanos. Por el Tratado de Calcuta (1890), China reconoce la soberanía británica sobre el norte de Sikkim.
17 de marzo de 1890: Convenio entre Gran Bretaña y China relativo a Sikkim y Tíbet, fija la frontera entre Sikkim y Tíbet.
 1896: Sun Yat-sen es detenido en la legación china en Londres. Bajo la presión de la opinión pública británica, el Ministerio de Asuntos Exteriores consigue su liberación.
9 de junio de 1898: Convención para la Extensión del Territorio de Hong Kong (Segunda Convención de Pekín): Los Nuevos Territorios son arrendados a Gran Bretaña por 99 años y se incorporan a Hong Kong.
1898: Los británicos obtienen un contrato de arrendamiento del puerto de Weihai, en Shandong, por el mismo tiempo que los rusos alquilan Port Arthur. (La referencia a los rusos fue sustituida por una a los japoneses después de 1905). En diciembre de 1898 se produce un incidente en el que barcos de vapor llegaron a Shanghái y dejaron a «cuatro jóvenes inglesas».
 1900-1901: Inicia el Levantamiento de los bóxers.
 1901: Se firma el tratado conocido como el Protocolo Bóxer.
1906: Tratado anglo-chino sobre el Tíbet, que Londres interpreta como la limitación de China a la soberanía sobre la región.
 1909: El gobierno japonés reclama consulados extranjeros en Taiwán; los consulados británicos en Tamsui y Takoa cierran al año siguiente.

Entre el RU y la República de China (1912-presente)

 1916: El Cuerpo de Trabajo de China recluta trabajadores chinos para ayudar a los británicos durante la Primera Guerra Mundial.
 14 de agosto de 1917: China se une a Gran Bretaña como parte de los Aliados de la Primera Guerra Mundial.
 4 de mayo de 1919: Comienza el Movimiento Antiimperialista del Cuatro de Mayo en respuesta al fracaso del gobierno de Beiyang para asegurar una parte del botín de la victoria de las principales potencias aliadas, después de que Gran Bretaña se pusiera del lado de su aliado en el tratado, Japón, en el problema de Shandong. A partir de este punto, los dirigentes de la República de China se alejan de los modelos occidentales y se acercan a la Unión Soviética.
 Noviembre de 1921-febrero de 1922: En la conferencia de desarme naval de Washington persistieron las rivalidades en torno a China. el Tratado de las Nueve Potencias reconoció oficialmente la soberanía china. Japón devolvió el control de la provincia de Shandong, del problema de Shandong, a China.
 1922-1929: Estados Unidos, Japón y Gran Bretaña apoyaron a diferentes señores de la guerra. EE. UU. y Gran Bretaña fueron hostiles al gobierno revolucionario nacionalista en Guangzhou (Cantón) y apoyaron la rebelión de Chen Jiongming. Las reacciones chinas llevaron a la Expedición al Norte (1926-27) que finalmente unificó a China bajo Chiang-Kai-Shek.
 30 de mayo de 1925: Los oficiales de la Policía Municipal de Shanghái, bajo ls dirección británica, matan a nueve personas mientras intentan defender una comisaría de los manifestantes chinos, provocando la campaña anti-británica conocida como el Movimiento del 30 de Mayo.
 19 de febrero de 1927: Luego de los disturbios en las calles de Hankow (Wuhan), se firma el Acuerdo de Chen-O'Malley para proporcionar la mano de la zona de Concesión Británica a las autoridades chinas.
 1929-1931: La clave para la soberanía china era conseguir el control de las tasas arancelarias, que las potencias occidentales habían establecido en un 5% bajo, y para poner fin a la territorialidad extra por la cual Gran Bretaña y otros controlaban a Shanghái y otros puertos de tratados. Estos objetivos fueron finalmente logrados en 1928-1931.
 1930: El puerto de Weihai regresó a China.
 17 de mayo de 1935: Tras décadas de quejas chinas sobre el bajo rango de los diplomáticos occidentales, la legación británica en Beijing se convierte en una embajada.
1936-37: La embajada británica se traslada a Nankín (Nankín), siguiendo la transferencia anterior allí de la capital china.
1937-41: La opinión pública y oficial británica está a favor de China en su guerra contra Japón, pero Gran Bretaña se enfoca en defender a Singapur y el Imperio y puede dar poca ayuda. Proporciona capacitación en la India para las divisiones de infantería chinas, al igual que bases aéreas en territorio indio utilizadas por los estadounidenses para enviar suministros y aviones de combate a China.
1941-45: Chinos y británicos luchan lado a lado contra Japón en la Segunda Guerra Mundial. Los británicos entrenan a las tropas chinas en la India y las usan en la campaña de Birmania.
6 de enero de 1950: El Gobierno de Su Majestad (HMG por sus siglas en inglés) elimina su reconocimiento hacia la República de China. La embajada de Nankín es luego retirada. El Consulado de Tamsui se mantuvo abierto con el pretexto de servir de enlace con el Gobierno Provincial de Taiwán.
 13 de marzo de 1972: El Consulado de Tamsui es cerrado.
Febrero de 1976: El Comité de Comercio de Anglo Taiwán es creado para promover el comercio entre Gran Bretaña y Taiwán.

 30 de junio de 1980: Las autoridades de la República de China confiscan el Fuerte de Santo Domingo como pago de un alquiler impagado.
 1989: El Comité de Comercio Anglo-Taiwán comienza a emitir visas británicas en Taipéi.
 1993: Apertura de la Oficina de Comercio y Cultura Británica en Taipéi.
 Octubre de 2020: Taiwán (RC) dona una serie de máscaras médicas al Reino Unido para ayudar a combatir la pandemia de COVID-19. Las mascarillas donadas fueron transferidas a la NHS para su distribución. Las máscaras se encuentran entre 7 millones donados a países europeos.

Entre el Reino Unido y la República Popular de China (1949-presente)
El Reino Unido y el Gobierno Nacional de la República de China fueron aliados durante la Segunda Guerra Mundial. Gran Bretaña buscó la estabilidad en China después de la guerra para proteger sus más de £ 300 millones en inversiones, mucho más que las de Estados Unidos. En el Acuerdo de Moscú de 1945 acordó no interferir en los asuntos chinos, pero simpatizó con los nacionalistas, que hasta 1947 estaban ganando la guerra civil china contra el Partido Comunista de China.

Sin embargo, en agosto de 1948, la victoria de los comunistas hicieron que el gobierno británico comenzara a prepararse para una toma comunista del país. Mantuvo abiertos los consulados en áreas controladas por los comunistas y rechazó las solicitudes de los nacionalistas de que los ciudadanos británicos ayudaran en la defensa de Shanghái. En diciembre, el gobierno concluyó que aunque la propiedad británica en China probablemente sería nacionalizada, los comerciantes británicos se beneficiarían a largo plazo de una China comunista industrializada y estable. Mantener Hong Kong fue especialmente importante; aunque los comunistas prometieron no interferir con su gobierno, Gran Bretaña reforzó la guarnición de Hong Kong durante 1949. Cuando el gobierno comunista victorioso declaró el 1 de octubre de 1949 que intercambiaría diplomáticos con cualquier país que pusiera fin a las relaciones con los nacionalistas, Gran Bretaña —después de conversaciones con otros miembros de la Commonwealth y países europeos— reconoció formalmente a la República Popular China en enero de 1950.

 20 de abril de 1949: El Ejército Popular de Liberación ataca al HMS Amethyst que viajaba a la embajada británica en Nankín en el incidente del Amethyst, así realizándose una misión de rescate. Los comunistas chinos no reconocen los Tratados Desiguales y protestan por el derecho del barco a navegar por el Yangtsé.
 6 de enero de 1950: El Reino Unido reconoce a la República Popular China como el gobierno de China y envía un encargado de negocios interino en Beijing (Pekín). Los británicos esperan un rápido intercambio de embajadores. No obstante, la República Popular exige concesiones sobre la sede china en la ONU y los activos extranjeros de la República de China.
c. 1950: Las empresas británicas que buscan comerciar con la República Popular China forman el Grupo de los 48 (ahora Consejo Empresarial China-Gran Bretaña).
1950: Las fuerzas británicas de la Commonwealth en Corea defienden con éxito la colina 282 contra las fuerzas chinas y norcoreanas en la Batalla de Pakchon, parte de la guerra de Corea.
1950: El Ejército Popular de Voluntarios Chino derrota a las fuerzas de la ONU, incluido a los británicos en la batalla del embalse de Chosin, parte de la Guerra de Corea.
1951: Las fuerzas chinas se enfrentan con las de la ONU, incluyendo las británicas, en la batalla del río Imjin.
1951: Las fuerzas chinas que atacan superadas en número a las fuerzas de la Commonwealth británica, son retenidas en la batalla de Kapyong.
1951: Las fuerzas de la Commonwealth británica capturan con éxito la colina 317 de las fuerzas chinas en la batalla de Maryang San.
1953: Las fuerzas británicas superadas en número, defienden exitosamente Yong Dong contra las fuerzas chinas en la tercera batalla del Hook.
1954: Se crea el Comité de Comercio Sino-Británico como organismo comercial semi-oficial (luego se fusionó con el Grupo de los 48).
1954: Una delegación del Partido Laborista Británico que incluye a Clement Attlee, visita China por invitación del entonces ministro de Relaciones Exteriores, Zhou Enlai. Attlee se convirtió en el primer político occidental de alto rango en conocer a Mao Zedong.
 17 de junio de 1954: Tras las conversaciones en la Conferencia de Ginebra, la República Popular China acuerda destinar un encargado de negocios en Londres. Las mismas conversaciones dieron como resultado un acuerdo para reabrir una oficina británica en Shanghái y la concesión de visas de salida a varios empresarios británicos confinados al continente desde 1951.
1961: El Reino Unido comienza a votar en la Asamblea General a favor del ingreso de la República Popular China en las Naciones Unidas. Se ha abstenido en las votaciones desde 1950.
 Junio de 1967: Los Guardias rojos irrumpen en la legación británica en Pekín y asaltan a tres diplomáticos y a un secretario. Las autoridades de la República Popular China se niegan a condenar la acción. Los funcionarios británicos en Shanghái fueron atacados en un incidente separado, cuando las autoridades de la RPC intentaron cerrar la oficina allí.
 Junio-agosto de 1967: Empiezan los disturbios en Hong Kong en 1967. El comandante de la Región Militar de Guangzhou, Huang Yongsheng, sugiere en secreto invadir Hong Kong, pero su plan es vetado por Zhou Enlai.
Julio de 1967: Siguen los disturbios en Hong Kong, las tropas del Ejército Popular de Liberación chino, armados, disparan contra la Policía Británica de Hong Kong, matando a 5 de ellos.
23 de agosto de 1967: Una turba de la Guardia Roja saquea la legación británica de Beijing, hiriendo levemente al encargado de negocios y a otros miembros del personal, en respuesta a los arrestos británicos de agentes comunistas en Hong Kong. Un corresponsal de Reuters, Anthony Gray, también fue encarcelado por las autoridades del gobierno popular.
 29 de agosto de 1967: Diplomáticos chinos armados atacan a la policía británica que custodiaba la legación china en Londres.
 13 de marzo de 1972: La República Popular le otorga pleno reconocimiento al gobierno del Reino Unido, lo que permite el intercambio de embajadores. El Reino Unido reconoce la posición de la RPC sobre Taiwán sin aceptarla.
 1982: Durante las negociaciones con Margaret Thatcher sobre la devolución de Hong Kong, Deng Xiaoping le dice que China puede simplemente invadir Hong Kong. Tres décadas después (2007) se revela que tales planes existieron efectivamente.
1984: Se firma la Declaración Conjunta Sino-británica entre el Reino Unido, Irlanda del Norte y la RPC.
12-18 de octubre de 1986: La reina Isabel II realiza una visita de Estado a la República Popular, convirtiéndose en la primera monarca británica que visita China.
30 de junio-1 de julio de 1997: Comienza la transferencia de soberanía sobre Hong Kong del Reino Unido a China.
 1997: China y Gran Bretaña forjan una asociación estratégica.
 21 de enero de 2005: Las relaciones sino-británicas entran en un período de madurez.
24 de agosto de 2008: El alcalde de Pekín, Guo Jinlong, le entrega la bandera olímpica al alcalde de Londres, Boris Johnson, para los Juegos Olímpicos de verano de 2012 en Londres.
 29 de octubre de 2008: El Reino Unido reconoce al Tíbet como parte integral de la República Popular China. Anteriormente, solo había reconocido la soberanía china sobre la región.
29 de diciembre de 2009: Las relaciones entre China y Gran Bretaña se tensan después de la ejecución de Akmal Shaikh, un ciudadano británico que fue detenido por tráfico de drogas. Debido a que se decía que tenía una enfermedad mental, se le pidió a la Corte China en revisar su sentencia.
26 de junio de 2010: El líder supremo de China, Hu Jintao, invita al primer ministro británico, David Cameron, a mantener conversaciones en Beijing, de lo que parece ser un nuevo inicio para las dos naciones.
 5 de julio de 2010: Ambos países se comprometen a una cooperación militar más estrecha.
 8 de noviembre de 2010: Se cumplió con la promesa en las conversaciones entre el vice primer ministro chino Li Keqiang, y el ministro de hacienda del Reino Unido, George Osborne, para una mayor cooperación, cuando asistieron a la tercera China-UK Economic and Financial Dialogue en Pekín.
 9 de noviembre de 2010: Los lazos entre China y el Reino Unido, se encuentran para entonces «en buen momento».
 10 de noviembre de 2010: Las dos naciones acuerdan colaborar entre ellas de una manera más cercana.

 25 de noviembre de 2010: Altos mandos militares se reunieron en Pekín para discutir la cooperación militar, entre ellos el subjefe del Estado Mayor del Ejército Popular de Liberación, y el jefe del Estado Mayor del ejército británico.
 9 de enero de 2011: Entre China y Reino Unido, las relaciones han tenido un buen comienzo.
 12 de enero de 2011: China y Gran Bretaña planean intensificar su asociación estratégica.
 26 de junio de 2011: El primer ministro chino, Wen Jiabao, visita Londres con el fin de planificar el comercio entre los dos países, que ascienden a un valor de miles de millones de libras.

Diplomacia

Del Reino Unido

 Pekín (Embajada)
 Chongqing (Consulado general)
 Cantón (Consulado general)
 Hong Kong (Consulado general)
 Shanghái (Consulado general)
 Wuhan (Consulado general)

De China

 Londres (Embajada)
 Belfast (Consulado general)
 Edimburgo (Consulado general)
 Mánchester (Consulado general)

Afiliaciones en común

Financieras
 Banco Asiático de Desarrollo
Banco Asiático de Inversión en Infraestructura
Banco Mundial
Banco de Pagos Internacionales
Grupo de Acción Financiera Internacional

Organizaciones
 Agencia Internacional de la Energía
 Agencia Internacional de las Energías Renovables
 Cámara de Comercio Internacional
 Comisión Electrotécnica Internacional
 Comité Olímpico Internacional
Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas
 Corte Internacional de Justicia
 Fondo Monetario Internacional
 Organismo Internacional de Energía Atómica
 Organización Hidrográfica Internacional
Organización Internacional de Policía Criminal
 Organización Marítima Internacional
Organización Meteorológica Mundial
Organización Mundial de Aduanas
Organización Mundial del Comercio
Organización Mundial de la Salud
Organización Mundial del Turismo
Organización de las Naciones Unidas
 Organización de las Naciones Unidas para la Alimentación y la Agricultura
Organización de las Naciones Unidas para la Educación, la Ciencia y la Cultura
Unión Internacional de Telecomunicaciones
Unión Postal Universal

Políticas
 Grupo de los 20

Convenios y tratados

 Ejercicios RIMPAC

 Tratado de No Proliferación Nuclear

Transporte

Transporte aéreo
Las tres principales aerolíneas chinas, Air China, China Eastern y China Southern, vuelan entre el Reino Unido y China, principalmente entre Londres-Heathrow y los tres principales centros aéreos de Pekín, Shanghái y Guangzhou. China Southern también vuela entre Heathrow y Wuhan. Entre otras compañías aéreas de China, Hainan Airlines vuela entre Mánchester y Beijing (Pekín), Beijing Capital Airlines ofrece vuelos de Heathrow a Qingdao, mientras que Tianjin Airlines ofrece vuelos entre Tianjin, Chongqing y Xi'an a Londres-Gatwick. La aerolínea de bandera de Hong Kong, Cathay Pacific, también vuela entre Hong Kong a Heathrow, Gatwick y Mánchester. La aerolínea de bandera británica British Airways vuela a solo a tres destinos en China; Beijing, Shanghái y Hong Kong, y en el pasado Chengdu. Su rival Virgin Atlantic vuela entre Heathrow a Shanghái y Hong Kong. British Airways ha mencionado que está interesada en arrendar el COMAC C919 de China en su grupo de aviones de Boeing y Airbus.

Transporte ferroviario
En enero de 2017, China Railway y DB Cargo pusieron en marcha la línea ferroviaria Yiwu-Londres que conecta la ciudad de Yiwu y el distrito londinense de Barking, creando la línea ferroviaria de mercancías más larga del mundo. La MTR de Hong Kong opera el servicio TfL Rail de Londres y tiene una participación del 30% en South Western Railway. Ese mismo año, el fabricante de trenes CRRC obtuvo un contrato para construir 71 vagones de ingeniería para el metro de Londres. Esta es la primera vez que un fabricante chino gana un contrato ferroviario.

Británicos en China

Estadistas
 Sir Robert Hart fue un estadista escocés-irlandés que sirvió al gobierno imperial chino como inspector general de la Aduana Marítima desde 1863 hasta 1907.
 George Ernest Morrison, corresponsal residente del periódico The Times, Londres, en Pekín en 1897, y asesor político del presidente de China desde 1912 hasta 1920.

Diplomáticos

 Sir Thomas Wade (primer profesor de chino en la Universidad de Cambridge)
 Herbert Giles (segundo profesor de chino en la Universidad de Cambridge)
 Harry Parkes
 Sir Claude MacDonald
 Sir Ernest Satow (se desempeñó como ministro en China, desde 1900 hasta 1906)
 John Newell Jordan (le siguió a Satow)
 Sir Christopher Hum
 Augustus Raymond Margary

Empresarios
 Lancelot Dent
 Keswick family
 William Jardine

Militares
 Charles George Gordon

Misioneros
 Robert Morrison
 Hudson Taylor
 Griffith John
 Cambridge Seven
 Eric Liddell
 Gladys Aylward

Académicos
 Frederick W. Baller
 James Legge (primer profesor de chino en la Universidad de Oxford)
 Joseph Needham
 Jonathan Spence

Estadistas chinos
 Li Hongzhang
 Zhang Zhidong

Referencias

Bibliografía
 Pratt, JT. China and Britain (Collins, 1944).
 Gerson, JJ. Horatio Nelson Lay and Sino-British relations. (Harvard University Press, 1972)
 Ruxton, Ian (ed.), The Diaries of Sir Ernest Satow, British Envoy in Peking (1900-06) in two volumes, Lulu Press Inc., April 2006 ISBN 978-1-4116-8804-9 (Volume One ); ISBN 978-1-4116-8805-6 (Volume Two)
 Winchester, Simon. The Man Who Loved China: The Fantastic Story of the Eccentric Scientist Who Unlocked the Mysteries of the Middle Kingdom. Harper (May 6, 2008). ISBN 978-0-06-088459-8

Enlaces externos
 Erik Ringmar, Fury of the Europeans: Liberal Barbarism and the Destruction of the Emperor's Summer Palace (en inglés)
 Backgrounder: Sino-British Relations (en inglés)

Relaciones China-Reino Unido
Relaciones bilaterales de China
Relaciones bilaterales del Reino Unido

Relaciones China-Reino Unido


Eclipsa de Lună din 16 iulie 2019 a fost o eclipsă parțială de Lună.

De la această eclipsă au trecut .

Vizibilitate
Această eclipsă a fost vizibilă de pe cea mai mare parte a Asiei, din Australia, Africa, Europa și America de Sud.

Galerie de imagini

Note

Vezi și

 2019 în astronomie
   Informații detaliate pe site-ul l'IMCCE

 2019
16 iulie
Iulie 2019
2019 în astronomie
Secolul al XXI-lea în astronomie

Eclipsa de Lună din 16 iulie 2019


An Poa ragonesei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elisa G. Nicora. An Poa ragonesei in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa ragonesei


Beauty Generation () est un cheval de course pur-sang anglais, né en 2012, spécialiste des courses de plat. Exporté à Hong Kong après une première carrière en Australie, il est devenu l'un des plus grands champions de l'histoire des courses de la péninsule.

Carrière de courses
Né au haras Highden Stud à Palmerston North en Nouvelle-Zélande, ce poulain bai à quatre balzanes passe sur le ring des ventes de yearlings où il est repéré par Kylie Bax, une ancienne actrice et mannequin bien connue aux antipodes et reconvertie dans le courtage de chevaux. Acquis pour NZ$  par un groupe de propriétaires australiens menés par l'entraîneur Anthony Cummings le poulain est nommé Montaigne, castré, et débute à 3 ans le 7 janvier 2016 sur l'hippodrome de Warwick Farm, dans la banlieue de Sydney. Après plusieurs victoires monte au niveau des courses de groupe quelques semaines plus tard où il figure bien, sans toutefois passer le poteau en tête, glanant des accessits dans un groupe 2 et surtout les Rosehill Guineas, un groupe 1. À la fin de la saison australe, au printemps 2017, Montaigne est vendu au Hong-kongais Patrick Kwok Ho Chuen pour deux millions de dollars australiens (environ 1,2 million d'euros). Rebaptisé Beauty Generation, entraîné par John Moore et monté la plupart du temps par Zac Putron, le cheval s'apprête à régner sur le mile de Sha Tin, le seul hippodrome sur lequel il se produira désormais.

Mais avant de briller au plus haut niveau, Beauty Generation passe par le circuit des handicaps avant de participer aux trois épreuves de la triple couronne des 4 ans remportée cette année-là par celui qui sera élu cheval de l'année à Hong Kong, Rapper Dragon. Il y obtient une bonne troisième place dans le Hong Kong Derby, mais manque encore de régularité. Pour sa deuxième saison, qu'il débute en octobre 2017 (une saison dans l'hémisphère sud se déroulant de l'automne au printemps), Beauty Generation s'impose dans un groupe 3 disputé selon la formule handicap, la Celebration Cup et s'installe dans l'élite des milers hong kongais. Il remporte un premier grand succès international en décembre dans le Hong Kong Mile. Plus irrégulier par la suite, il alterne le bon et le moins bon mais remporte tout de même deux autres groupe 1, la Queen's Silver Jubilee Cup et le Champions Mile qui lui vaut un rating FIAH de 126, sixième rating mondial en 2018 et meilleur rating pour une course sur le mile, ce qui fait de lui officieusement le meilleur miler au monde cette année-là.

La troisième saison de Beauty Generation est parfaite : huit courses, huit victoires dont un doublé dans le Hong Kong Mile et un autre dans le Champions Mile, gratifiée d'un rating FIAH de 127, finalement le quatrième meilleur rating mondial en 2019, ce qui permet au champion de conserver son titre officieux de meilleur miler mondial. La saison 2019/2020 semble partir sur les mêmes bases et commence comme les précédentes, par une nouvelle victoire dans la Celebration Cup. Mais la série de victoires s'arrête à la sortie suivante, lorsqu'il se classe troisième du Sha Tin Trophy, un groupe 2. Par la suite, Beauty Generation se montre très régulier, ne quittant jamais le podium et ajoutant à son palmarès des victoires dans la Queen's Silver Jubilee Cup et le Chairman's Trophy (Gr.2), qui sera son ultime succès.

Durant la trêve estival, Beauty Generation change d'entraîneur, John Moore ayant pris sa retraite, et rejoint les boxes de David Hayes. Mais le cheval prend de l'âge et son entraîneur, jouant la carte de la fraîcheur, décide de faire courir le champion seulement deux fois avant le Hong Kong Mile pour une deuxième place dans la Celebration Cup et une sixième dans le Sha Tin Trophy. À chaque fois, le vainqueur s'appelle Golden Sixty, la nouvelle star de la Péninsule. Dans le Hong Kong Mile, il ne peut faire mieux que cinquième tandis que Golden Sixty s'impose et continue à le déposséder un à un de tous ses records. Et Beauty Generation, qui termine ainsi une riche carrière marquée par huit victoires de groupe 1, en a possédé plus d'un : record de gains, un record de victoires à Hong Kong (18, à égalité avec le sprinter Silent Witness) et le plus haut rating jamais obtenu par un cheval entraîné à Hong Kong.

Résumé de carrière

Origines
Beauty Generation est un fils de l'Australien Road to Rock, double vainqueur de groupe 1 mais qui n'a pas vraiment réussi au haras. La famille maternelle remonte à la jument-base Eulogy, né en 1911, une poulinière britannique exportée en Nouvelle-Zélande où elle est l'ancêtre commun d'un grand nombre de champions océaniens.

Pedigree

Références

Cheval de course
Animal né en 2012
Cheval de course né en 2012
Famille 22-b

Beauty Generation


Fjallablálilja (fræðiheiti: Pseudomertensia primuloides) er fjölær jurt sem er ættuð frá Himalajafjöllum. Hún verður 10 til 15 sm há. Blöðin lensulaga til aflöng. Blómin eru lítil, blá og bjöllulaga. Hún hefur verið notuð í görðum hérlendis.

Tilvísanir

Munablómaætt
Garðplöntur

Fjallablálilja


Ross C. Clark (n. 1940) es un botánico estadounidense que se especializó en la familia de fanerógamas Aquifoliacea.

Algunas publicaciones

Libros
 . 2008. Annotated catalog and atlas of Kentucky woody plants. Nº 3 de Occasional papers in Eastern botany. Editor Southern Appalachian Bot. Soc. 114 pp.

 ---------------------. 1988. Keys to the trees of the Chicago region: native and cultivated. Editor Morton Arboretum, 72 pp.

 ---------------------, . 1976. Vascular plants of Spartanburg County, South Carolina. Nº 1 de Museum bulletin. Editor South Carolina Museum Commission. 34 pp.

 ---------------------. 1969. A distributional study of the woody plants of Alabama. Editor Univ. of North Carolina at Chapel Hill, 538 pp.

Honores

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Estados Unidos
Curadores de Estados Unidos

Ross C. Clark


Filip Krajinović (Sombor, Srbija, 27. rujna 1992.) profesionalni je srbijanski tenisač.

Životopis
Filip Krajinović rođen je u Somboru. Podrijetlom je Hrvat iz Sombora (otac Stjepan, majka Vera, brat Damir, sestra Katarina). Prve teniske korake napravio je u TK ŽAK. Tenis igra od 5 godine. S 13 godina otišao na Floridu na akademiju IMG Bollettieri gdje je ostao do 19 godine. Trenirao je s Mariom Ančićem i njegovim bratom Ivom 2009. i 2010. godine. Bio je velika nada srpskog tenisa. Svojedobno je bio peti junior svijeta, sudionik poluzavršnice Wimbledona i US Opena 2008. Dobio je nadimak Agassi iz Sombora, jer je poznati teniski trener Nick Bollettieri za Krajinovića svojedobno rekao da ga po stilu igre podsjeća na slavnog američkog tenisača Andrea Agassija. Kao mlađi senior imao je zavidne uspjehe. Na Touru mu je najveći uspjeh bio poluzavršnica ATP turnira u Beogradu. Imao je i sreće, zbog bolesti Novak Đoković mu je predao susret u četvrtzavršnici. Sa 17 godina bio je peti član srbijanske reprezentacije u Davisovu kupu na gostovanju u Španjolskoj. Prve mečeve za Srbiju odigrao je 2010. godine na Svjetskom kupu u Düsseldorfu protiv Njemačke i Argentine.

Dok mu je trebalo radi lakših procedura oko dobivanja viza, jer vizni režim za hrvatsku putovnicu bitno je olakšan u odnosu na putovnicu Srbije, sjetio se hrvatskih korijena i 2011. godine izjavio je da je htio uzeti hrvatsku putovnicu. Riješio je sve što je trebalo. Zbog toga se u Hrvatskoj i Srbiji pojavila priča da će 19-godišnji Krajinović prijeći pod hrvatsku zastavu. 2015. godine zaigrao je u Davisovu kupu za Srbiju protiv Hrvatske. Danas putuje sa srpskom putovnicom, i po pisanju beogradskoga lista Večernjih novosti "ističe za sebe da je Srbenda od glave do pete, i da mu nikada ne bi na pamet palo da zaigra za drugu zemlju".

Član je TK ŽAK.

Nagrade
 Po izboru Sportskog saveza grada Sombora, dobio je nagradu za seniorski vrhunski športski rezultat u 2014. godini.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil na stranici ATP World Tour
 Profil na stranici ITF Tennis
  Profil na stranici Tennis Explorer

Srbijanski tenisači
Životopisi, Sombor

Filip Krajinović


144633 Georgecarroll este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
144633 Georgecarroll este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stony Ridge la Observatorul Stony Ridge. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 12,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 144001-145000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

144633 Georgecarroll


كوكبة الشبكة  هي كوكبة في سماء الجزء الجنوبي من الكرة الأرضية إلى الجنوب من سحابة ماجلان الكبرى.

مراجع

اكتشافات نيكولاس لويس دو لكيل
الأبراج الشرقية
الكوكبات الجنوبية
كوكبة الشبكة

الشبكة (كوكبة)


Agnes Christine Dahl (født 23. februar 1861, død 27. september 1950) var en dansk harpist.

Hun var datter af Balduin Dahl og Flora Marie Louise Bagger. Hun var en dygtig harpist, der fra 1886 til 1907 var ansat i Det Kongelige Kapel efter i nogle år at have spillet i faderens orkester i Tivoli.

Kilder

Personer i Dansk Biografisk Leksikon
Kongelige kapelmusici fra Danmark
Harpenister fra Danmark
Personer med tilknytning til Tivoli
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet

Agnes Christine Dahl


Natokinaza este o enzimă () extrasă și purificată dintr-o mâncare Japoneză numită nattō. Nattō este făcut din boabe de soia fermentate și se mănâncă în Japonia de aproximativ o mie de ani. Nattō este produs de fermentație prin adăugarea bacteriei Bacillus natto la boabele de soia fierte. Natokinaza este produsă de bacteria care acționează asupra boabelor de soia. În timp ce alte alimente din soia conțin enzime, doar preparatul nattō conține această enzimă.

În ciuda numelui său, natokinaza nu este o kinază (enzimă) ci este o serin-protează din familia subtilizină. Acesta prezintă o puternică activitate fibrinolitică. Natokinaza pot fi acum produsă prin mijloace de recombinare sau culturi în masă, în loc să fie extrasă din Nattō.

Există trei producatori bine cunoscuți în întreaga lume, inclusiv Contek Life Science Co., Ltd, Daiwa Pharmaceutical Co., Ltd și Asociația Japoneză pentru Natokinază organizată de Japan Bio Science Laboratory Co., Ltd.

A se vedea, de asemenea,
 Protează

Referințe

Link-uri externe
 Asociația Japoneză De Cercetare a Alimentelor Funcționale
Enzime
Bucătăria japoneză

Natokinază


Rudolf Cvek (Novi Marof, 17. listopada 1946. – Zagreb, 28. studenog 2005.) bio je hrvatski nogometaš i reprezentativac.

Klupska karijera
Karijeru je počeo u rodnom Varaždinu, igrajući za mlađe momčadi, a potom i seniore Varteksa. Kao 19-godišnjak prelazi u Dinamo, gdje je do kraja karijere bio njegov važan član, u čije vrijeme je Dinamo osvojio i Kup velesajamskih gradova 1966./67. Karijeru je zbog povrede prekinuo već u 23 godini.

Reprezentativna karijera
Za jugoslavensku nogometnu reprezentaciju odigrao je šest utakmica, a nastupao je za amatersku i za mlađe reprezentacije.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Jugoslavenski nogometni reprezentativci
Nogometaši NK Varteksa
Nogometaši Dinama
Životopisi, Novi Marof

Rudolf Cvek


Torx er et varemærke ejet af Acument Intellectual Properties for en type skruehoved, der er karakteriseret ved et 6-kantet stjerneformet mønster, patenteret af Camcar Textron i 1971. Det officielle generiske navn, standardiseret af International Organization for Standardization som ISO 10664, er hexalobular interne.

Egenskaber
Torx-fordybningen er designet til at skruetrækkeren ikke kammer over ved overspænding, derfor tillader den et højere drejningsmoment modsat Phillips-skruetypen, hvor Phillipskærven er designet til at kamme over for at forhindre overspænding. Udviklingen af bedre drejningsmoment-begrænsende automatiske skruetrækkere til brug i fabrikker muliggør derfor brugen af Torxskruer i stedet for at stole på at værktøjet glider ud af skruehovedet. Producenten hævder at denne kombination kan øge værktøjsbittens liv med ti gange eller mere.

Varianter

Kilder

Varemærker

Skruetrækkere

ISO-standarder

Torx


Sağırlar, Adana ilinin Ceyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Sağırlar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.

Nüfus

Kaynakça

Ceyhan'ın mahalleleri
Evrifaessa Bot tarafından oluşturulan mahalle maddeleri

Sağırlar, Ceyhan


Romanus (Latin for "Roman"), hellenized as Romanos (Ῥωμανός) was a Roman cognomen and may refer to:

People
Adrianus Romanus, Flemish mathematician (1561–1615)
Aquila Romanus, Latin grammarian
Giles of Rome, Aegidius Romanus, medieval philosopher
Gabriel Romanus (born 1939), Swedish politician
Pope John XIX, whose given name was Romanus
Pope Romanus
Richard Romanus (born 1945), American actor and writer
Romanus (bishop of Rochester)
Romanus (exarch), Exarch of Ravenna
The hypothetical Petrus Romanus, a figure mentioned in the Prophecy of the Popes
Sven Romanus (1906–2005), Swedish civil servant

Saints
Romanus of Nepi, Bishop and martyr of Nepi (1st century), feast day 24 August
Romanus Ostiarius, (died 	c. 258), feast day August 9
Romanus of Caesarea, Martyr (c. 303), feast day November 18
Romanus of Blaye (fl. 4th – 5th century), feast day November 24
Romanus of Condat, Abbot, Hermit (c. 460), feast day February 28
Romanus of Subiaco, Monk, (c. 550), feast day May 22
Romanos the Melodist, (c. 556), feast day October 1
Romanus of Rouen, Bishop, (c. 640), feast day October 23

Byzantine emperors
Romanos I Lekapenos, ruled 920–944
Romanos II, ruled 959–963
Romanos III Argyros, ruled 1028–1034
Romanos IV Diogenes, ruled 1068–1071

Places
Romanos, Aragon, a municipality in Aragon, Spain
Romanos, Ioannina, a village in the municipal unit of Lakka Souliou, Greece
Romanos, Messenia, a village in Messenia, Greece

See also
Roman (disambiguation)
Romana (disambiguation)
Romano (disambiguation)
Romanos (disambiguation)

Romanus


Un objeto cisneptuniano es, literalmente, un cuerpo astronómico localizado dentro de la órbita de Neptuno. Sin embargo el término suele emplearse para referirse a todos aquellos pequeños objetos distantes diferentes de los objetos transneptunianos; es decir, todos los cuerpos de tamaño subplanetario orbitando a Sol "en" o "dentro de" la distancia a la que lo hace Neptuno, pero "fuera" de la órbita de Júpiter, esto incluye los planetas menores helados conocidos como centauros y los troyanos de Neptuno.

Los centauros orbitan el Sol entre Júpiter y Neptuno, a menudo cruzan las órbitas de los grandes planetas. Hay una creciente sensación de que los centauros pueden ser simplemente objetos similares a objetos del disco disperso que se daban hacia el interior del cinturón de Kuiper en lugar de hacia el exterior, haciéndolso objetos cisneptunianos en lugar de transneptunianos del Disco disperso.

Los troyanos de Neptuno, llamados en analogía a los asteroides troyanos de Júpiter, son una reserva estable de pequeños cuerpos que comparten la órbita de Neptuno. En agosto de 2010, todos los troyanos de Neptuno conocidos, excepto uno, se encuentran en una región alargada en torno al L4 60.º por delante de Neptuno.

Referencias

Cuerpos menores del sistema solar
Asteroides

Objeto cisneptuniano


Bob Marley: One Love é um futuro filme estadunidense dos gêneros biografia, drama e musical, dirigido por Reinaldo Marcus Green, sobre a vida e carreira do cantor de reggae jamaicano Bob Marley. Com roteiro escrito por Zach Baylin, Frank E. Flowers e Terence Winter, será estrelado por Kingsley Ben-Adir.

O filme está agendado para ser lançado nos Estados Unidos em 11 de janeiro de 2024, pela Paramount Pictures.

Elenco

 Kingsley Ben-Adir como Bob Marley
 Lashana Lynch como Rita Marley
 Michael Gandolfini
 Nadine Marshall
 James Norton
 Anthony Welsh

Produção

Desenvolvimento
Em 6 de junho de 2018, foi anunciado que a Paramount Pictures produziria uma cinebiografia sobre o cantor de reggae, Bob Marley, que teria o seu filho, Ziggy Marley, como produtor.

Em março de 2021, Reinaldo Marcus Green foi anunciado como diretor do filme, com Rita Marley, Cedella Marley e Robert Teitel adicionados como produtores.

Em fevereiro de 2022, Kingsley Ben-Adir foi escalado como Marley. Também foi anunciado que Zach Baylin, Frank E. Flowers e Terence Winter seriam os roteiristas do filme. Em agosto, Lashana Lynch se juntou ao elenco interpretando a esposa de Bob, Rita Marley.

Em fevereiro de 2023, Michael Gandolfini, Nadine Marshall, James Norton e Anthony Welsh se juntaram ao elenco como papéis não revelados.

Filmagens
As filmagens começaram em dezembro de 2022, em Londres.

Lançamento
O filme está agendado para ser lançado em 12 de janeiro de 2024 nos Estados Unidos, pela Paramount Pictures.

No Brasil, o filme está agendado para ser lançado em 11 de janeiro de 2024.

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 2024
Filmes em língua inglesa
Filmes dos Estados Unidos
Filmes de drama biográfico dos Estados Unidos
Filmes biográficos dos Estados Unidos
Filmes de ficção histórica dos Estados Unidos
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes musicais dos Estados Unidos
Filmes sobre música
Filmes ambientados na década de 1970
Filmes de drama biográfico da década de 2020
Filmes biográficos da década de 2020
Filmes de ficção histórica da década de 2020
Filmes de drama da década de 2020
Filmes musicais da década de 2020
Cinebiografias de cantores
Filmes da Paramount Pictures
Bob Marley

Bob Marley: One Love


Au Cameroun, un conseil régional est l'organe délibérant de la région. Il gère les affaires de la région.

Textes réglementaires
La décentralisation est institutionnalisée au Cameroun par la constitution du . Plusieurs textes seront ensuite votés pour en donner plus de précisions. Voici quelques-uns de ces textes :

 la loi /017 du  portant orientation de la décentralisation ;
 la loi /019 du  fixant les règles applicables aux régions ;
 la loi /010 du  modifiant les complétant certaines dispositions de la loi /002 du 14 août 1992 ;
 la loi /004 du  fixant le mode d'élection des conseillers régionaux ;
 la loi /011 du  portant création, organisation et fonctionnement d'"Élections au Cameroun" (ELECAM) ;
 le décret /372 du  fixant les modalités d'application de certaines dispositions de la loi /011 du 29 décembre 2006 ;
 le décret /376 du  portant organisation administrative de la République du Cameroun ;
 la loi /011 du  portant régime financier des collectivités territoriales décentralisées ;
 le décret /248 du  portant sur les modalités d'évaluation et de répartition de la dotation générale de la décentralisation ;
 la loi /019 du  portant fiscalité locale.

Système électoral
Les 900 conseillers régionaux camerounais sont élus pour cinq ans à raison de 90 conseillers pour chacune des dix régions du Cameroun. Dans chaque région, 70 conseillers sont élus par un collège électoral composés de délégués élus par les conseillers municipaux de chaque départements, et 20 conseillers élus par les chefs traditionnels en leur sein.

Chaque département forme le plus souvent une circonscription électorale, mais peut être divisé en plusieurs en fonction de sa population. Les conseillers élus par les conseillers municipaux le sont au scrutin majoritaire plurinominal à un tour avec liste fermées et prime majoritaire. La liste qui obtient la majorité absolue des suffrages exprimés dans la circonscription remporte la totalité des sièges à pourvoir. Si aucune liste n'obtient cette majorité, la liste arrivée en tête obtient la moitié des sièges, arrondi à l'entier supérieur, et l'autre moitié est répartie entre toutes les listes  à la proportionnelle selon la méthode du plus fort reste. Si le département ne compte qu'un seul siège à pourvoir, l'élection prend la forme d'un scrutin uninominal majoritaire à un tour. En cas d'égalité parfaite des voix entre deux listes, celle ayant la moyenne d'âge la plus élevée l'emporte.

Les représentants des chefs traditionnels sont élus au scrutin majoritaire plurinominal à un tour avec liste fermées par les chefs traditionnels de , et  degrés. S'ils sont également conseillers municipaux, les chefs traditionnels ne peuvent voter que dans un seul des deux collèges électoraux. La liste de candidats arrivée en tête remporte tous les sièges. Les circonscriptions peuvent également n'avoir qu'un seul siège à pourvoir, auquel cas l'élection prend aussi la forme d'un scrutin uninominal majoritaire à un tour.

Composition
Il est constitué de délégués départementaux et de chefs traditionnels du territoire circonscrit ladite collectivité territoriale décentralisée.

Fonctionnement

Rôles et responsabilités
Le conseil régional délibère sur les matières prévues dans la loi d'orientation de la décentralisation, ainsi que sur celles prévues dans la loi n° 2004/019 du 22 juillet 2004 fixant les règles applicables aux régions.

Liste des conseils régionaux
Chaque region est dotée d'un conseil régional. La liste est:

 le conseil régional de l'Extrême-Nord
 le conseil régional du Nord
 le conseil régional de l'Adamaoua
 le conseil régional de L'Est
 le conseil régional du Sud
 le South West regional Assembly bureau
 le North West regional assembly bureau
 le conseil régional de L'Ouest
 le conseil régional du Littoral
 le conseil régional du Centre

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Régions du Cameroun
 Subdivisions du Cameroun

Bibliographie

 Loi /010 du 29 décembre 2006 modifiant et complétant certaines dispositions de la loi /002 du 14 août 1992
 Loi /011 du 10 juillet 2009 portant régime financier des Collectivités territoriales décentralisées.
 Jean-Claude Eko'O Akouafane, La décentralisation administrative au Cameroun, L'Harmattan, 2009, 310 p.
 Hilaire Kouomegne Noubissi, Décentralisation et centralisation au Cameroun : la répartition des compétences entre l'État et les collectivités locales, L'Harmattan, 2013, 495 p.
  Paul Ntungwe Ndue, Decentralization and local government in Cameroon, Friedrich-Ebert-Foundation, Yaoundé, 1994, 54 p.
 Observatoire de la Décentralisation, État de la décentralisation en Afrique, Karthala, Paris, 2009, 168 p.
 Joseph Owona, La décentralisation camerounaise, L'Harmattan, 2011, 172 p.
 André Tassou, Urbanisation et décentralisation au Cameroun: essai d'analyse historique de la gestion urbaine : 1900-2012, L'Harmattan, 2013, 213 p.

Institution au Cameroun

Conseil régional (Cameroun)


بلدية موليدو ، هي إحدى بلديات منطقة كانتابريا, المصنفة على أنها مقاطعة أيضاً، في شمال إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.884 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 فيديريكو سايز

مراجع

أماكن مأهولة في كانتابريا
بلديات كانتابريا

موليدو


Türk mitolojisi, tarihi Türk halklarının inanmış oldukları mitolojik bütüne verilen isimdir. Eski efsaneler, Türk halklarının eski ortak inancı Tengricilikten ögeler taşımaktan çok sosyal ve kültürel temalarla doludur. Bunların bazıları sonradan İslâmî ögeler ile değiştirilmiştir. Dünyanın en eski edebi belgelerinden biri olarak geçen Dede Korkut destanlarının orijinal yapıtları, Vatikan ve Dresden kütüphanelerinde bulunmaktadır. Ege ve Anadolu Uygarlığı mitolojisi ile benzerlikler bulundurmaktadır.

Türk mitolojisi, birçok araştırmacıya göre aynı Tengricilik'te de olduğu gibi tektanrıcı bir temelden, zamanla çoktanrıcı bir biçime doğru gelişmiştir. Ayrıca tarihi Türk halklarının temasa geçtikleri Zerdüştlük, Mani dini ve Budizm de Türkler'in mitolojisinden izler devralmıştır. Bu yüzden genel bir tanım olan Türk mitolojisine, inançtaki farklı ögeler göz önünde tutulursa "Türk Mitolojileri" demek daha doğru olabilir.

Türklerin eski dinî inancı

Alâ'ed-Dîn Cüveynî'nin anlatımına göre eski Türkler kendi dinî liderlerine "Tuyuk" , dinlerine ise Arapçada kullanılan "Namus" ve "En-Nevâmis-i İlâhiye" kelimesinin ilk kökü olan "Nom" ismini vermişlerdi. Yunancaya "Numus – Havus" şeklinde geçen bu kelime sonsuz güç ve irade anlamında, Sanskrit dilinde ise "Tanrı" kelimesinin karşılığı olarak kullanılıyordu. Türkler kendi ruhanilerine "Tüyun/Tuyon," kâhin ve büyücülerine ise "Kam" adını veriyorlardı. Ayrıca Türkler, dinî kitaplarına da "Nom", Tüyunlara da "Nomiler" derlerdi. İslâmiyet'ten sonra ise Oğuzlar Kamlarına "Ozan" adını verdiler. "Şâmân" kelimesi ise bunun Avrupalılar aracılığıyla kullanılan biçimi idi. Şâmânlar, toplumda "doktorluk," "büyücülük" ve "kâhinlik" olmak üzere üç ayrı mesleği birlikte yapmaktaydılar. Türk düşünürü Ziya Gökalp'e göre Avrupalılar aracılığıyla yanlış olarak "Şamanizm" olarak adlandırılan Türkler'in eski dinlerinin asıl doğru isminin "Tuyonizm" olması gerekir. Yine Ziya Gökalp'in savunduğu fikirlere göre, Türkler'in dini başlangıçta her ne kadar "Natüralizm" olarak algılanmaktaysa da gerçekte bu bazı gizli anlamı olan sözlerden olan ve birtakım simgelere tapınılan "Sembolizm" anlamına gelir. Farklı koşullar altında yaşayan toplumlar arasına yayılmış olan bu inanç sisteminde din ile sihri birbirinden ayıracak olursak, bir tarafta bir çeşit Animizm'den türemiş "Şamanizm", diğer tarafta da tanrılar ve evreni kontrol eden bir "Tuyonizm" görülür.

İkili tanrı inancı
Gökyüzünün en yüksek katında evreni yöneten en ulu tanrı "Kayra Han" ile yeraltını yöneten kötülük tanrısı "Erlik" adındaki iki büyük tanrıya inanılıyordu. Yeryüzü düzenini sağlayan ve bütün Türk oymaklarını yöneten "Yer – Su İlâhları" adı verilen daha birtakım tanrılara da inanılmaktaydı.

Türk kozmogonisi

"Altay Türkleri" gökyüzünün on yedi tabakadan oluştuğuna ve en üst katın bütün tanrıların babası sayılan "Kayra Han"ın yaşadığına inanırlardı. Bu tanrıdan üç farklı tanrı ortaya çıkmıştı. Bu tanrıların ilki göğün on altıncı tabakasında altın bir taht üzerinde oturan "Ülgen" idi. İkincisi dokuzuncu katta yaşayan "Kızagan" ve üçüncüsü de yedinci katı kendine yurt edinmiş olan "Mergen " di. Ayrıca bu tabakada yeri ve göğü aydınlatan "Gün Ana" adındaki "Ay Ata" da yaşamaktaydı. Beşinci tabakada ise "Yaratanlar Yaratanı" olarak adlandırılan "Katay Han" yaşıyordu.

Diğer tanrılar
Türk mitolojisinde Gök Tanrı asıl yaratıcı güçtür, Kayra Han'ın babasıdır. Şeytan Erlik Han yeraltının hakimidir. Ülgen ise gökyüzünün 16. katında oturur, Kayra Han'ın oğludur. "Barak Ata" Moğol ve Türk Mitolojilerinde Moğollar'ın türediği varsayılan köpek başlı yaratığa verilen addır, "Nokay Eçege" olarak da bilinir. "Umay" doğurganlığı ve bereketi simgeler. Üç boynuzu vardır, beyazlar içindedir ve doğacak çocukları o seçer. Ülgen, Umay ve Barak Ata daha sonraları tanrılaştırılmışlardır. Kuyaş Türk toplumlarında Güneş tanrısı düşüncesini simgeler.
Maygıl ise suların tanrısıdır. Savaş tanrısı ise Elbis'tir

Türk mistisizmi

Kökleri Orta Asya Şamanlığına kadar dayanmaktadır. Şamanizm Grönland'dan Doğu Sibirya'ya kadar yayılan geniş bir alan üzerinde yaşayan birçok Türk-Moğol kavimleri, hattâ Laponlar ve Eskimolar arasında yaygın olan ortak bir "sihrî dîn" sistemidir. İslâmiyet ve Hristiyanlığın tam olarak nüfuz etmeyi başaramadığı yörelerde halâ hâkim olan bu din, onların sonradan girdiği bölgelerde bile ikinci plânda yaşamaktadır.
Sekizinci yüzyıldan beri Türkler arasında yayılmaya başlayan Budizm, Maniheizm, İslâm ve Hristiyanlık etkilerine rağmen Şamanizm, yabancı inançları bünyesine toplayabilmesi nedeniyle gücünden pek bir şey kaybetmemiştir. Bu nedenle de Şamanizm'e "Türk paganizmi" adı da verilebilir. Onda en belirgin surette görünen nitelik gök tabakaları, Âhiret ve tanrılar âlemi ile zenginleştirilen bir "Çok – Tanrıcılık" yanında, yine aynı zenginliğe hâiz olan bir Natürizm'in süregelmesidir.
Gerek sihir gerekse dîn şeklinde Türk mistisizminin izlerinine aşağıda yeniden gözden geçirilen Türk inançlarında da rastlamak mümkündür:
 Yakutlar insanın ölümünden sonraki kaderi hakkında belirsiz bir fikre sahiptir. Cennet ve cehennem hakkında herhangi bir fikre sahip değillerdir. Ölümden sonra yaşam ile ilgili görüşleri Yunan veya Arap mitolojisindeki gibi "réel – şe'ni" ve mahsus unsurlardan oluşmaktadır. Aralarından çoğu Âhiret hayâtını bile düşünmezler.
 Bütün Animistler gibi ruhların tekrar yaşadıkları eski topraklar etrafında dolaştığına ve insanları rahatsız edeceğine inanırlar. Ruh hakkındaki tasavvurları tamamıyla maddî ve mahsus eşya tasavvuruna bağlıdır. Ruh, insandan ayrı olup ağırlığa ve mekâna sahip olan bir mevcudattır. Bu ferdî ruhların üstünde yukarı ve aşağı göklerde büyük cetlerin mâbutlaşmış olan ruhları vardır. Onlar da her şeyden önce maddî bir varlığa sahiptir. Yerler, içerler, kızarlar ve tüm beşerî ihriraslara sahiptirler. Onlarla insanlar arasında bazen dostça bazen de düşmanca ilişkiler mevcuttur.

Şamanlar
Şamanlar hayatlarını mağara ve gizli hücrelerde tek başına geçiren, büyü ve sağlık konusunda yeteneklere sahip olan ve toplumda "büyücülük – doktorluk" görevlerini üstlenen kişilerdir. Görünmez ruhlarla iletişim kurabildiklerini iddia eden şamanlar; titreme, bayılma, kendinden geçme şekillerinde kendini dışa vuran bu yetenekleri sayesinde gizli büyücülük güçlerini kazanmaktaydılar. Şamanlar bu yeteneklerini çok yorucu ve uzun süren dini ayinler sayesinde edinirler. Bu ayinler esnasında kendinden geçen, ihtilâç hâlinde köpürerek suratı kararan ve bitâp düşünceye kadar dönen, nihâyetinde de kendinden geçen şamanın eşya ve gerçek evren ile olan tüm ilişkisi kaybolmaktadır.
Samoyedler ve Hantılarda kalıtsal özel bir yeteneğe bağlı olan bu görev Tunguzlar, Yakutlar ve Altaylar'da yarı ırsî, yarı kazanılmış bir niteliktir. Tıpkı Eski Yunan ve Eski Roma'da olduğu gibi aşağı ve yukarı âlemler arasında elçilik görevi üstlenen "illuminé adamlar" yani "kâhinler" için kullanılan Şâmân tâbiri çeşitli yörelerde değişik adlar almaktadır. Görevleri hemen hemen birbirinin ayni olan bu Şâmânlara, Sibir Türkleri'nde Soyok, Eskimolar'da Angakok, Laponlar'da Noïde, Samoyetler'de Tadibca, diğer bazı Türk kâvimleri arasındaysa "Kam" ismi verilir. "Oğuzlar" ise İslâmiyet'in kabulünden sonra kendi Kam'larına Ozan adını vermişlerdir. Tabiî âlemle olan temasları sayesinde diğer insanlardan farklılaşan, yüksek bir ruh haline sahip olmaları nedeniyle de son derece kuvvetli ve diğer insanlar arasında hâkimiyet elde etmiş olan Şâmânlar, umumî ve adak kurban törenlerinde hazır bulunmakla yükümlüdürler.

Şaman ayinleri
Bazen soydan gelen ve bazen de sonradan edinilerek sürdürülen Şamanlık müessesesinin yürüttüğü âyinler açıklanması karmaşık olan bazı kurallar içermekteydi. "Şamanlar, sihirbaz ve kahin oldukları gibi aynı zamanda hastalıkları tedavi eden doktorlardı. Bunlardan başka Türkler arasında "Otacı" ve "Atasagon" adı verilen, maddî tedavi yöntemleriyle hastalıkları iyileştiren bir sınıf da mevcuttu. Şaman şiir ve mûsiki eşliğinde dans edip, kendi özel merasim elbisesini giymekte ve birtakım çıngırdaklar takınmaktaydı. Kadınların katılmadığı bu âyinler genellikle "Hoş Ağacı" ile dolu olan bir ormanlıkta kurulan yurtlarda yapılmaktaydı. "Üveysî" adı verilen tarikât şeyhlerine çok benzeyen ve aslen sinir hastalıklarına yakalanmış "nevrozlu adamlar" vehbî Şamanlık için en yetenekli insanlardı. Günümüzde hala "Uçak" olarak adlandırılan bazı ailelerin bütün aile üyelerinin tedavi etme yeteneklerine ait i'tikatlar ile vehbî Şâmânîlik arasında tam bir benzerlik vardır. Âyinlerde istiğrak halinde yapılan duaları ise Kamlardan başka kimsenin anlaması mümkün değildir.
Şâmânlar için birer "Miraç" anlamına gelen vecd âyinleri esnasında tam bir "ulvî sarhoşluk" içine düşen Şamanların, bazen bu âyinler esnasında oluşan aşırı taşkınlıklar sonucu öldükleri bile olmuştur. Şâmânların vecd ve istiğrak halinde yukarı âlemlerle kurdukları iletişim Eski Yunan'daki Elefsis Gizemleriini anımsatmaktadır.
Akdeniz mistisizminin temeli olarak gösterilen bu Eski Yunan gizemleri gibi Şâmânların "Miraç Âyinleri" de "Orta Asya" Mistisizminin gelişimindeki temel yapı taşını oluşturmuştur. Âyin esnasında taşkınlığı arttıran en önemli araç davuldur. Davulların üzerine Şâmânları gökyüzüne çıkaran hayvanların ve sandalların resimleri ile mâbudların timsalleri yapılmıştır. Şamanların "Barak" adını verdiği hayvan ile İslamiyet'teki Miraç hayvanı olan "Burak" arasındaki benzerlik kayda değerdir. İslamiyet'in kabulünden sonra da Türkler "Miraç" hâdisesi ile ilgili yaptıkları minyatürlerde benzer resimleri çizmeye devam ettiler.

Doğu kaynaklarına göre Şamanîzm
İslâm kaynaklarında Şamanizm Şemen'îyye (Semenniye) şeklinde geçmektedir. İbn-i Nedim El-Fihrist kitabında Maveraünnehir halkının çoğunluğunun Semeniyye dininde olduğunu kaydediyor. Daha ayrıntılı bilgi ise El-Birunî'nin Kitâb-ı Malil'Hind adlı eserinde verilmektedir. El-Bîrûnî'ye göre bu kitabında "Budasef" olarak bahsettiği Budizm, Hindistan'dan çıkma olup, ondan önceki din ise "Şemânîlik" idi. Horasanlılar'da kendi dinlerine "Şemenan" adını vermekteydiler. Budizm'in kabulünden önce ise Cengiz Han'ın resmî dini de Şamanizm idi. Orada Kamlar büyük bir nüfuz sahibiydiler.
Kazvinî'ye göre "Cem" âyininin kaynağı ilkel "Şamanlık" ve "Kam" merasimidir. Şamanlıkta görülen ilkel mistisizm ile Anadolu tarikât ve mezheplerindeki ilkel mistisizm arasında bazı benzerlikler mevcuttur. Örneğin, Kızılbaşlar'daki "Sahip ve Musâhip Âyini" ilkel topluluklardaki "Dühûl" merasiminin devamıdır. İmâm Câ'fer Menâkıbi'ne göre: "Eğer tâlip günahını saklarsa, Tarikât-ı Âliyye'de kezzâptır. Yol haini ve imân uğrusu olur. Aman kardeş gühahını saklamayıp derdini söyle. Karanlık kabre koma, burada söyle."
Alevîlerin kendilerinde bulunduğunu kabul ettikleri üç çeşit ruh, Yakutlar'ın "İşşi," "Çor" ve "Kut" adını verdikleri ruhları çağrıştırmaktadır. Alevîler'e göre yatırların bulunduğu dağ, tepe ve ormanlar kutsaldır. Eski Başkırtlar'da rüzgâr, ağaç, dağ, nehir gibi şeyler birer tanrı olarak addedilirdi. Başkırtlar'ın bir kısmı balıklara, turna kuşlarına, bir kısmı da odun parçalarına taparlardı. Günümüzde Sibirya Şamanizminde ayı kutsal bir hayvan olarak kabul edilmektedir. Aynı şekilde, Anadolu Alevîliği'nde de ağaç ve ayı kutsal addedilmektedir. Anadolu Alevîliği; eski Anadolu toplumu, İslâm ve Antik İran kaynaklı çeşitli etkiler altında kalmıştır. "Pir Divânı", "Cem Âyini" ve "Erenler Meydânı" bu mistik tesirlerin sonucu olup, doğrudan doğruya "Şamanizm" ile mukayese edilmesi mümkün değildir. Bütün bu karşılaştırmalar, eski Türk dininde mevcut olan ilkel mistisizmin İslâm sonrasında da gizli tarikat ve mezhepler halinde yaşamakta olduğunu göstermektedir. Bedr'ed-Dîn Mahmud Aynî, "Kamlar" ile "Aybek Baba," "Burak Baba" ve "Geyikli Baba" gibi bazı Alevî babaları hakkında karşılaştırmalar yapılmasına yardımcı olacak ayrıntılı bilgi vermektedir.

En eski kalıntılar
Türk mitolojisinin en eski kalıntıları ancak diğer halkların yazılı belgeleriyle kanıtlanabilir. En önemli kanıtlar eski Çin yazılarında bulunur. Örneğin MÖ 330 yılından kalan bir yazıda Türk mitolojisinin en önemli efsanelerinden olan Asena destanı ile karşılaşılır.

Tanınmış destanlar

Gökbörü Destanı

Bilinen en eski Türk efsanelerinden biridir. Tüm Türk halklarında çeşitli şekilde yaygındır. Efsaneye göre Türkler düşmanları tarafından tamamen yok edilirler. Sadece iki çocuk sağ kalır. Tengri'nin gönderdiği kutsal bir dişi kurt çocukları besler büyütür ve korur. Kurt, bir çocuktan gebe kalır ve on yavru doğurur. Bu on çocuk gelecek Türk toplulukların hükümdarlarıdır.

Ergenekon destanı

Türkler büyük bir yenilgiye uğradıktan sonra çadırlarını toplayıp göç ederler. Tengri'nin gönderdiği kutsal bir kurt Türklere kılavuzluk eder ve onları verimli toprakları olan, etrafı dağlarla çevrili büyük bir ovaya götürür. Birkaç kuşak sonra Türkler bu ovaya sığmaz olurlar. Bu kez bir kurt onlara etraflarını çeviren dağlardan birisinin madenden oluştuğunu gösterir ve demirciler bu dağı eritirler. Halk ovadan çıkar ve tekrar bozkırların egemenliğini ele geçirdiklerini tüm bozkır halklarına duyururlar.

Oğuz Destanı

Bu destan Türklerin atası olarak bilinen Oğuz Kağan'ın hayatını anlatır. Doğumundan ölümüne ve devleti oğullarına pay edişine kadar geçen destanda, Oğuz'un eşleriyle tanışması, oğullarının doğumu ve savaşlar da bulunmaktadır.

Manas Destanı

Dünya'nın en uzun destanı olan Manas destanı'nda, daha küçük yaştan kahraman olacağı bilinen Kırgız Manas'ın hikâyesi anlatılmaktadır. Manas'ın dostları tarafından ihanete uğratılıp öldürüldüğü söylenir. Mezarı başında ağlayan hayvanlar Manas'a ağıt yakarlar ve Göktanrı acıyarak Manas'ı diriltir. Manas da kendisine ihanet eden dostlarının peşine düşer.

Alp Er Tunga Destanı

Alp Er Tunga'nın hayatı savaşlarla geçmiştir. Uzun süre mücadele ettiği İranlı Medlerin hükümdarı Keyhusrev'in davetinde hile ile öldürülmüştür.

Diğer Destanlar
 Göç Destanı
 Kırk Kız Destanı
 Yaratılış Destanı
 Şu Destanı
 Türeyiş Destanı
 Edigey Destanı
 Köroğlu Destanı
 Davut Aziz Baytekin Destanı

Kabile'nin türeyişini anlatan efsaneler
Türk mitolojisinin en mühim özelliklerinden birisi her kabilenin, ne kadar ufak da olsa şahsi bir türeyiş efsanesine sahip olmasıdır. Örneğin Oğuzname'de her sözü edilen kabilenin ilk önce türeyiş efsanesi anlatılır.

En önemli ve en tanınmış efsane Türklerin ortak türeyiş destanıdır. Bu efsane neredeyse her Türk topluluğunda tanınır ve en eski Türk hükümdarlarının, Tengri'nin gönderdiği bir kurt ile çiftleşmesinden türediğini anlatır. Bazı versiyonlarda bir dişi kurdun en son Türk olarak kalmış bir erkek çocuğu ile, diğer versiyonlarda ise Gök Tanrı'nın bir erkek kurt kılığında hükümdarın kızı ile çiftleştiği anlatılır.

Diğer iyi tanılan bir türeyiş efsanesi Kırgız halkının türeyiş efsanesidir. Bu efsaneye göre kutsal bir gölün suyundan gebe kalan kırk kız ilk Kırgızları oluşturur.

Türk mitolojisinin Avrupa'daki izleri
Avrupa'ya göç etmiş olan antik Türk halklarından dolayı, Avrupa'da da Türk mitolojisinin izlerini bulmak mümkündür. Özellikle Hunlar ve Ön Bulgarlar destanlara konu olmuşlardır. Alman mitolojisinin en tanınmış destanı Hunlara ve ejderhalara karşı savaşan Alman kahraman Siegfried'in destanıdır. Bu destanda Atilla'nın adı "Etzel"dir.

Ön Bulgarların Balkanlara getirmiş olduğu Han Asparuh (İşbara Han) destanını Bulgaristan'da henüz birinci sınıfta okuyan her Bulgar çocuğu ezbere bilir. Ayrıca yine Ön Bulgarlar'ın getirmiş oldukları ilkbahar bayramı "Mart enizi"nde (Mart annesi) ilkokul çocukları Han Asparuh destanının bazı bölümlerini canlandırırlar. Canlandırılan bölümde, Han Asparuh ilk Bulgar devletini kurmuş ve bunu kutlamak için Gök Tanrı Tangra'ya adak vermek ister. Adak vermeden önce bir demet dereotunu kutsal ateşte yakması gerekir ama hiçbir yerde dereotu bulamaz. Bu yüzden çok üzülür. Çok uzaklarda Volga kıyılarında kalmış olan kız kardeşi, Asparuh'un derdini hisseder ve bir şahinin ayağına bir demet dereotu bağlayıp gönderir.Macarlarda da çok uzun bir Atilla ve eski Türk destanları bulunmaktadır.

Prof. Sven Laagarbring "Bizim atalarımız Oden'in yoldaşları Türklerdir. Bu konuda elimizde yeterli belge var. Onları Traklar ya da Getler olarak göstermek isteyenler var. Eleştirme gereği duymuyorum. Benim vardığım sonuçlar değişmiyor. Çünkü bunlar da aslında Türklerle bir serüveni olan halklardır. Liderlerimiz rahatlıkla, atalarımızı Türkler ve Göçerler olarak gösteriyorlar." İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri Hakkında Müsteşar ve Şövalye Bay Johan Ihre'ye Mektup kitabını, tarih kitabını yazmadan 5 yıl önce yazmış ve Oden ve yanındakilerin Türk olduklarını Snorre Sturlesson'un yazılarına, Kuzey söylencelerine, masallarına ve destanlarına dayanarak kanıtlamak istemiştir. Daha da ileri giderek İsveççe ile Türkçe arasındaki benzerlikleri incelemiştir.

Budist Türk mitolojisi

9. yüzyılda Uygur Türkleri'nin Budizm dinini kabul etmiş ve bu dinin temeli üstünde ilk büyük yerleşik Türk kültürünü geliştirmişlerdir. Uygur rahiplerin bu dönemde binlerce Budist yazıyı, Sanskritçe ve Çince'den Türkçeye çevirmiş oldukları bilinmektedir. Bunların arasında birçok yabancı efsane de Türkçeye çevrilmiş, ama eski Türk destanları ve tarihi de yazıya alınmıştır. Hotan kentinde zamanının en büyük kütüphanesini oluşturmuşlar, ama Kırgızların bir saldırısında bu kütüphane tamamen yanmıştır. Günümüze sadece ufak tefek sayfa parçaları kalmıştır, ama bu sayfa parçalarının bazılarının üzerinde görünen sayfa sayıları (sayfa 500- sayfa 600) bu kitapların ne kadar geniş kapsamlı ve ayrıntılı olduklarını kanıtlamaktadır.

Bu az sayıdaki kalıntının arasında manastırlara yeni rahipler kazandırmak için tasarlanmış efsaneler de bulunmaktadır. Örneğin birisinde maddi hayatın kötü ve iğrenç olduğunu vurgulamak için korkunç bir hikâye anlatılmaktadır (Eski Türkçe):

körüp ince sakıntı. Bo menin yutuzum bo tep içgerü kirip ülüg birle yattı... Yeme esrökin biligsizin üçün ölügüg kuçup uluvsuz bilig sürüp ol ölügke katıltı küçedükinte ötrü ölüg yarıltı... ol yarsinçıg et'özinteki kan irin arıgsız yablak taşıltı tökülti... yeme ol tözün är kamag özi tonı baştan adakka tegü kanka irinke örgenip uvutsuz biligin üçün esrükin ögsüz bolup könülina anıg ögrünçülük boltum tep sakıntı... ançagınçagan yarın yarudı kün tugdı... ol tözün er esröki adıntı usınta uduntı birök başın yokarı kötürüp körti supurgan icre yatukın koyınta ölüg yatur irin kan tökülür tüze yıdıyor kenti özün körtü kop kanka bulganmış arıgsızka ürgenmişin körüp ötrü belinledi anıg korkutı ulug ünün manradı terkin tul tonka taşıkıp tezdi nece yügürür erti anca kusar yarsıyur erti ol munca arıg ton kedsimişin antak terkin butarlayu üze bice yırtıp taşgaru kemişti ancak yügürtü bardı.. bir toş boşına tegti.. ötrü özin ol toş başına kemişti yuntı arıtıntı ol..

Yukarıda bir alıntısı gösterilen hikâyede, karısını kaybeden çaresiz bir adam, üzüntüsünden çok feci sarhoş olana kadar içki içer, ölmüş karısının mezarına gider, mezarı açar ve karısının cesedi ile cinsel ilişkiye girişir. Ceset ile öyle şiddetli sevişir ki çürümüş beden kollarının arasında çatlamaya başlar. Adam baştan aşağı çürük kana ve cerahata bulanır. Nihayet gün ağarır, adam başını kaldırır ve görür ki mezarın içinde karısının cesedinin yanında yatıyor, cesetten kan dökülüyor. Kendini görür; üstü başı kan ve cerahata bulanmıştır. Aniden yaptığı canavarlığı anlar, kendinden tiksinir, kıyafetlerini yırtmaya başlar, içini bir korku sarar ve paniğe kapılır. Adam mezardan çıkar ve koşmaya başlar. Bir yandan bağırarak ağlar, bir yandan kusar. Bu tip Budist hikâyelerde hep olduğu gibi adam sonunda bir manastıra gider ve tüm maddi dünyadan uzak bir şekilde hayatını Buda'ya adar.

Geyik Avı
Bazı hikâyelerde Buda'nın başka bedenlerde tekrar doğmuş varlığı konu olarak ele alınır. Hikâyelerin birisinde dengesiz bir Hint hükümdar yüzlerce adamı ile birlikte ava çıkar ve binlerce ceylanı öldürür. Ceylanların başı olan altın renginde bir ceylan, Buda'nın reenkarnasyonudur. Altın ceylan hükümdarı uyarır ve can almayı bırakmasını buyurur, ama hükümdar onu dinlemez. Altın ceylan sonunda hepsini feci şekilde cezalandırır.

Sibirya Türk mitolojisi
Sibirya'nın Türk halkları, Türk mitolojisini günümüze kadar en canlı, en renkli tutmuş ve muhafaza etmiş olanlarıdır. Günümüze kadar Tengricilik'in kutsal varlıklarına hala ibadet edip eski Türklerin destan anlatma geleneğini ayakta tutmaya devam etmektedirler.

Örneğin, sayıları çok azalmış olan Dolganlar'da çok eski bir mitoloji bulunmaktadır. Sibirya'nın çok kuzeyinde bulunan Tundra ikliminde yaşayan Dolganlar, göçebeliklerinde ara sıra buzları 10.000 yıldır çözülmemiş, yarısı topraktan dışarı dikilen Mamut cesetlerine rastlarlar. Dolganlar, yeraltı aleminin efendisi Erlik Han'ın, mamutları yeraltı alemine aldığını ve onları kendine hizmet ettirdiğine inanırlar. İnançlarına göre, mamutlar yeraltı aleminde tutsaktır. Eğer yeryüzüne çıkmaya çalışırlarsa ceza olarak derhal buz tutarlar. Radlof'a göre Dolganlar canlı olarak hiç görmedikleri bu dev hayvanların, yarı yere gömük, yarı dışarı çıkmış hali ve donmuş olmalarını bu şekilde açıklamışlardır.

Altaylılar, Yakutlar ve diğer Sibirya Türklerinde de dünyalarında olup biten çoğu şeyin sorumlusu, iyi ve kötü ruhlar ve kutsal varlıklardır. Dua edip kurbanlar vererek, bereketin kesilmemesi için onları hoş tutmaya çalışırlar.

Anadolu Türklerinin mitolojisi
Türkler, 10. yüzyıldan itibaren Anadolu'ya akın etmeleri sırasında Orta Asya'dan birçok destan ve hikâyeyi de beraberlerinde getirmişlerdir. 11. yüzyılda Akkoyunlu devletinde, Orta Asya'dan yeni gelmiş Türk boylarının anlattıkları hikâyeler tanınmayan bir yazar tarafından "Dede Korkut masalları" olarak kaleme alınmıştır. Ancak Türklerin Anadolu'ya gelmelerinden önce de Anadolu'da bulunan birçok mit var olmuştur. Bu mitler Anadolu Türkleri'nin mitolojisinde iz bırakmıştır.

Örneğin Pamukkale hakkındaki eski bir Yunan efsanesi günümüzde hala anlatılmaktadır. Bu efsaneye göre çirkin bir kız dışlanmaktan usanıp hayatına son vermek ister. Kendini Pamukkale'nin tepelerinden aşağıya atar ve kaynak suyu dolu bir terasın içine düşer. Ava çıkmış bir prens bu olayı görür ve hemen oraya koşar. Bir bakar ki kollarında kendine gelen kız adeta bir dünyalar güzeli. Meğer Pamukkale'nin şifalı kaynak suyu kızı güzelleştirmiştir. Sonra ikisi evlenir ve mutlu olurlar.

Dede Korkut hikâyeleri

Dresden yazması kısa bir giriş ve 12 öyküden oluşur. Öyküler sırasıyla:
 Dirse Han Oğlu Boğaç Han
 Salur Kazan'ın Evi Yağmalanması
 Kam Büre Bey Oğlu Bamsı Beyrek
 Kazan Bey Oğlu Uruz'un Tutsak Olması
 Duha Koca Oğlu Deli Dumrul
 Kanlı Koca Oğlu Kanturalı
 Kazılık Koca Oğlu Yegenek
 Basat'ın Tepegöz'ü Öldürmesi
 Begin Oğlu Emren
 Uşun Koca Oğlu Segrek
 Salur Kazanın Tutsak Olup Oğlu Uruz'un Çıkarması
 İç Oğuz'a Taş Oğuz Asi Olup Beyrek Öldüğü

Vatikan yazmasında kısa bir giriş ve altı öykü vardır:
 Hikayet-i Han Oğlu Boğaç Han
 Hikayet-i Bamsı Beyrek
 Hikayet-i Salur Kazan'ın Evi Yağmalanduğudur
 Hikayet-i Kazan Begün Oğlu Uruz Han Tutsak Olduğudur
 Hikayet-i Kazılık Koca Oğlu Yegenek Bey
 Hikayet-i Taş Oğuz İç Oğuz'a Asi Olup Beyrek Vefatı

Osmanlılarda mitoloji
Osmanlılar'ın en bilindik efsanesi, imparatorluğun kurulmasından önce Osman Bey'in bir rüya görmesi ve bu rüyanın Şeyh Edebali tarafından açıklanmasıdır. Şeyh Edebali, Osman Bey'in gördüğü rüyanın, Osman Bey'in bir cihan devleti kuracağının alameti olduğunu açıklar.

Ayrıca bakınız
 Türk mitolojisinde denizler
Aydın Ata

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Beydili, Celal (2005) Türk Mitolojisi Ansiklopedik Sözlük, İstanbul:Yurt Kitap-Yayın ISBN 9759025051
 Dilek, İbrahim (2013) Türk Mitoloji Sözlüğü (Altay-Yakut),  İstanbul:Gazi Kitabevi. ISBN 6053440352
 Dilçin, Cem (1983) Örneklerle Türk Şiir Bilgisi, Ankara:Türk Dil Kurumu Yayınları ISBN 9789751604897
Çoban, Ramazan Volkan. (2012). Türk Mitolojisinde Kötülük Tanrısı Erlik'in İnanıştaki Yeri, Tasviri ve Kökeni.  Simitçay Dergisi, Sayı 2, 1-6. Kaynak
Çoban, Ramazan Volkan. (2013). Türk Mitolojisinde İyilik Tanrısı Ülgen'in İnanıştaki Yeri, Tasviri ve Kökeni. Bilim ve Kültür Dergisi, Sayı 1, 192-198. Kaynak
Çoban, Ramazan Volkan. (2019). Türk Mitolojisinin Karanlık ve Aydınlık Yüzleri Ülgen Erlik Aktüel Arkeoloji Dergisi, Aktüel Arkeoloji, Sayı 70, 34-43. Kaynak
 Orkun, Hüseyin Namık (1943) Türk Efsaneleri, İstanbul:Çınar Yayınları
 Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt, Türkiye, 2011 (OTRS: CC BY-SA 3.0)
 Uraz, Murat (2001), Türk Mitolojisi, İstanbul: Düşünen Adam Yayınları ISBN 9759792359

Dış bağlantılar

 Yetiş, Kâzım (1994) "Destan", Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. c.9 say.202-205 Online:
 Ögel, Bahaeddin (1971 4.bas. 2003), Türk Mitolojisi (Kaynakları ve Açıklamaları ile Destanlar), Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları
 Uysal Walker, Türk Öyküleri Sandığı (Uysal-Walker Archive of Turkish Oral Narrative), (2008-2009), Lubbock, Texas: Special Collections Library Texas Tech University, Online: (Erişim:12.5.2017)
 Çoban, Ramazan Volkan. Türk Mitolojisinde Kötülük Tanrısı Erlik'in İnanıştaki Yeri, Tasviri ve Kökeni Online:   (Erişim:12.5.2017)
 Turkish Mythology Dictionary - Multilingual
 Bilig - Türk Dünyası Halk Bilimleri Dergisi, Ahmet Yesevi Üniversitesi Yayınları, E-Dergi.
 Turklib - Turkistan Library

Türk mitolojisi


The  was a -diameter torpedo of the Imperial Japanese Navy (IJN), launched from surface ships. It is commonly referred to as the Long Lance by most modern English-language naval historians, a nickname given to it after the war by Samuel Eliot Morison,  the chief historian of the U.S. Navy, who spent much of the war in the Pacific Theater. In Japanese references, the term  is also used, in reference to its propulsion system. It was the most advanced naval torpedo in the world at the time.

History and development
The Type 93's development (in parallel with a submarine-launched model, the Type 95) began in Japan in 1928, under the auspices of Rear Admiral Kaneji Kishimoto and Captain Toshihide Asakuma. The torpedo design was inspired by the British oxygen-enriched torpedoes used on the s. At the time, the most powerful potential enemy of the Japanese Navy was the United States Navy's Pacific Fleet. The U.S. Navy's doctrine, presuming an invasion by Japan of the Philippines (an American commonwealth at that time), called for the battle line to fight its way across the Pacific Ocean, relieve or recapture the Philippines, and destroy the Japanese fleet. Since the IJN had fewer battleships than the U.S. Navy, it planned to use light forces (light cruisers, destroyers, and submarines) to whittle down the U.S. Navy's fleet in a succession of minor battles, mostly at night. After the number of American warships was sufficiently reduced, the IJN would commit its own presumably fresh and undamaged battleships to finish off the U.S. remnants in one huge climactic battle. (This was essentially what the U.S. Navy's "War Plan Orange" expected.)

The Japanese Navy invested heavily in developing a large, heavy, and long-range torpedo, the Type 93. Torpedoes were the only weapon that gave small warships, such as destroyers, the potential to cripple or sink battleships. The IJN's torpedo research and development focused on using highly compressed oxygen instead of compressed air as the fuel oxidizer in the torpedo's propulsion system. These torpedoes used an otherwise normal wet-heater engine burning a fuel such as Kerosene. Since air is only 21% oxygen (and 78% nitrogen), pure oxygen provides nearly five times as much oxidizer in the same tank volume, thereby increasing torpedo range. In addition, the absence of the inert nitrogen resulted in the emission of significantly less exhaust gas, comprising only carbon dioxide, which is significantly soluble in water, and water vapor, thus greatly reducing tell-tale bubble trails.

Compressed oxygen is dangerous to handle and required lengthy research and development, not to mention additional training for the warship's torpedomen, for safe operational use. Eventually, the IJN's weapons development engineers found that by starting the torpedo's engine with compressed air, and then gradually switching to pure oxygen, they were able to overcome the problem of explosions that had hampered it before. To conceal the use of pure oxygen from the ship's crew and any potential enemy, the oxygen tank was named the secondary air tank. The pure oxygen torpedo was first deployed by the IJN in 1935.

Specification
Some specification examples of ranges by speed:
  at
  at
  at

However, the IJN announced officially the maximum performance of the Type 93 was  at .

The stated range of over  was effective when the targeted warship steamed straight for more than a few minutes while the torpedo approached. This sometimes occurred when USN cruisers chased IJN destroyers breaking away from the scene of the battle at high speed during the night, or when American fleet carriers, engaged in flight operations, were targeted by IJN submarines in the South Pacific in 1942–43.

The Type 93 weighed about , with a high explosive warhead of about  of Shimose powder type 97, explosive, which was about 7% more powerful than straight TNT.

Rear Admiral Jungo Rai explained this weapon in the chapter "Torpedo", in collective work The Full Particulars of Secret Weapons (秘密兵器の全貌), first published by Koyo-sha, Japan, in 1952.

The Type 93 torpedo had a main chamber filled with pure compressed oxygen, a joint regulator valve preventing reverse flow, and a small (approximately 13-liter) high-pressure air tank. First, compressed air was  mixed with fuel, and the mixture was supplied to a heat starter. Ignition started gently, with the mixture burning steadily in the engine (if oxygen was used at this stage, explosions were common). As the compressed air was consumed and lost pressure, high-pressure oxygen was supplied from the main chamber through the joint valve into the compressed air tank. Soon the air tank was filled with pure oxygen, and combustion continued in the engine.

The torpedo needed careful maintenance. Warships equipped with Type 93 torpedo launchers required an oxygen generator system to use this type of torpedo.

Development of Kaiten from the Type 93

The rotational speed of the gyrocompass was increased to 20,000 rpm for the Kaiten manned torpedo. The warhead of the Type 93 torpedo was  (the same as the 1-ton  gun of an Imperial Japanese battleship), increased to 1.6 tons for Kaiten.

The Type 93 torpedo is  long and weighs about three tons, while the Kaiten was  long and weighed eight tons. The maximum speed of the Type 93 was  and range . The Kaiten had a range of  at , and  at . The Kaiten had a stable slow cruising capability just beneath the surface.

Operational history
The Type 93 had a maximum range of  at  with a  high explosive warhead. Its long range, high speed, and heavy warheads provided a formidable punch in surface battles. In contrast, the U.S. Navy's standard surface-launched torpedo of World War II, the  Mark 15, had a maximum range of  at , or  at , with a significantly smaller  warhead; torpedoes of other Allied nations did not have longer range. The Type 93 was launched from  torpedo tubes mounted on the decks of IJN destroyers and cruisers; some Japanese destroyers, unlike ships of other navies, mounted their banks of torpedo tubes in turrets offering protection against splinters, and had tube loaders. The IJN armed nearly all of its cruisers with Type 93 torpedoes.

In the early surface battles of 1942–43, Japanese destroyers and cruisers were able to launch their torpedoes from about  at the unsuspecting Allied warships attempting to close to gun range. The Allied warships expected that, if torpedoes were used, they would be fired from not more than , their own typical torpedo range. The many torpedo hits suffered by Allied warships in such engagements led their officers to believe torpedoes had been fired by undetected Japanese submarines operating in concert with the surface warships. On rare occasions, stray Type 93s struck ships at a much longer range than their intended targets, leading the Allies on occasion to suspect their ships had been mined. The capabilities of the Type 93 went mostly unrecognized by the Allies until examples were captured intact in 1943.

A  version, the Type 97, was later developed for midget submarines, but was not a success, and was replaced operationally by Japan's standard aerial torpedo, the Type 91. A  version for use by a few IJN submarines was designated the Type 95, and it was ultimately successful.

A disadvantage of the Type 93 was that its Shimose explosive warhead was far more likely to detonate due to shock than a TNT-loaded torpedo. The explosion from one Type 93, with its heavy warhead, was usually enough to sink the destroyer, or heavily damage the cruiser, carrying it. As American air strikes against IJN ships became more common, captains of destroyers and cruisers under air attack had to decide whether or not to jettison torpedoes to prevent them from being detonated during the attack. In one instance, the heavy cruiser Chikuma jettisoned her Type 93s just before being hit by bombs from several USN dive bombers at the Battle of the Santa Cruz Islands. It was initially believed that during the Battle off Samar (in the eastern Philippines) a  shell from escort carrier USS White Plains struck the heavy cruiser Chōkai which detonated the cruiser's Type 93 torpedoes, causing damage that forced the ship to be scuttled; however the 2019 discovery by the RV Petrel of the wreck of the Chōkai with her torpedoes intact disproved this theory. The same Samar engagement saw the heavy cruiser Suzuya sunk by the detonation of her Type 93 torpedoes: a bomb near miss starboard amidships set off the torpedoes in the starboard tube mounts; the resultant fires propagated to other torpedoes nearby and beyond; the subsequent explosions damaged one of the boilers and the starboard engine rooms and eventually reached the main magazines.

Successes of the Type 93 torpedo

While the Type 93 torpedo was dangerous to its user as well as its intended target, the Imperial Japanese Navy felt that its effectiveness outweighed its risks. During the course of the war, 22 Allied warships were sunk after Type 93 hits: 10 cruisers, 11 destroyers, and one fleet aircraft carrier.  Thirteen of these had been fatally hit solely by the Type 93, with the rest succumbing to a combination of bombs, gunfire, and torpedoes.

Battle of Badung Strait:
 Dutch destroyer HNLMS Piet Hein 19 February 1942 by IJN destroyer Asashio
Battle of the Java Sea:
 Dutch cruiser HNLMS Java 27 February 1942 by IJN cruiser Nachi
 Dutch cruiser HNLMS De Ruyter 27 February 1942 by IJN cruiser Haguro
 Dutch destroyer HNLMS Kortenaer 27 February 1942 by IJN cruiser Haguro

 More specific: the so-called Second Battle of the Java Sea: and actions at Sunda Strait:
 British cruiser  1 March 1942 by IJN destroyer Inazuma
 Australian cruiser  1 March 1942 by IJN cruisers Mogami and Mikuma
 American cruiser  1 March 1942 by IJN cruisers Mogami and Mikuma

Battle of Savo Island:
 9 August 1942 by IJN cruisers Chōkai, Aoba, Kako, Kinugasa, and Furutaka:
 U.S. cruisers  and  9 August 1942

Battles of Solomons/Tassafaronga/Guadalcanal/Kolombangara/Ormoc Bay/Santa Cruz Islands/Vella Lavella:
 Destroyer  22 August 1942 by IJN destroyer Kawakaze
 Aircraft carrier  26 Oct 1942 by IJN destroyers Akigumo and Makigumo (scuttled)
 Cruiser  13 November 1942 by IJN destroyer Inazuma or  Ikazuchi
 Destroyer  13 November 1942 by IJN destroyer
 Destroyer  13 November 1942 by IJN destroyers
 Destroyer  14 November 1942 by IJN destroyers
 Destroyer  14 November 1942 by IJN destroyers; later scuttled by
 Cruiser  30 November 1942 by IJN destroyer Kawakaze
 Destroyer  5 July 1943 by IJN destroyer Niizuki
 Cruiser  5 July 1943 by IJN destroyers Suzukaze and Tanikaze
 Destroyer  12 July 1943 by IJN destroyer
 Destroyer  6 October 1943 by IJN destroyer Yugumo
 Destroyer  3 December 1944 probably by IJN destroyer Take

Surviving examples
Several examples are displayed in museums. This is an incomplete list:
 Imperial War Museum Duxford, England.
 Papua New Guinea National Museum, Waigani.
 USS Arizona Memorial, Pearl Harbor, Hawaii.
 U.S. Naval Academy, Annapolis, Maryland – displayed outside in small park in front of Dahlgren Hall. The torpedo flanks a pathway on the other side of which is a Type 91 Japanese air-launched torpedo.
 Yūshūkan museum, Tokyo, Japan.
 In store at Explosion Museum of Naval Firepower, part of the National Museum of the Royal Navy, Gosport, Hampshire, England
 Navy Yard, Washington D.C.

A number are also located within the war wrecks of Chuuk (Truk) Lagoon, specifically in the holds of the Heian Maru, San Francisco Maru and Seiko Maru.

See also
 List of weapons of the Japanese Navy
 Torpedo
 Type 91 torpedo
 War Plan Orange
Akya Torpedo, Turkey

Notes

References

Bibliography

Further reading

External links
 CombinedFleet info on torpedoes
 NavWeap's compilation of technical and development data

Torpedoes of Japan
World War II weapons of Japan
World War II naval weapons
Military equipment introduced in the 1930s

Type 93 torpedo


Indeo ilk olarak Intel tarafından geliştirilen ve şu an Ligos'un sahiplendiği görüntü çözücüdür. Televizyon kalitesinde görüntü sıkıştırması için DVI tabanlı sadece donanım çözücüsüdür. Özel lisansı sebebiyle (sürüm 4 ve 5) açık kaynak görüntü çözücüler tarafından desteklenmemektedir. 2. ve 3. sürümleri FFMpeg tarafından desteklenmektedir.

Ayrıca bakınız
 Görüntü çözücü

Dış bağlantılar
 Ligos sitesinin Indeo bölümü

Görüntü çözücüler

Indeo