كانت معركة العلمين الأولى (1-27 يوليو 1942) معركة ضمن حملة الصحراء الغربية في الحرب العالمية الثانية، والتي نشبَت في مصر بين دول المحور (ألمانيا وإيطاليا) وجيش بانزر إفريقيا (والذي ضم الفيلق الإفريقي بقيادة المشير (جنرال فيلد مارشال) إرفين رومل) وقوات الحلفاء (الإمبراطورية البريطانية والكومنولث) (بريطانيا والهند البريطانية وأستراليا وجنوب إفريقيا ونيوزيلندا) من الجيش الثامن (المشير السير كلود أوكنلك).

منع البريطانيون تقدمًا ثانيًا لدول المحور في مصر. كانت مواقع دول المحور قرب العلمين، على بعد 66 ميلًا (106 كيلومترًا) فقط عن الإسكندرية، قريبة إلى حد خطر من موانئ مصر ومدنها، والمنشآت الأساسية لقوات الكومنولث وقناة السويس. مع ذلك، كانت قوات المحور بعيدة عن قاعدتها في طرابلس الليبية بعدًا يمنعها من البقاء في العلمين إلى أجلٍ غير مسمى، ما قاد كلا الطرفين إلى حشد الإمدادات من أجل شن المزيد من الهجمات، في مواجهة قيود الزمن والمسافة.

تحظى المعركة والمواجهة اللاحقة لها والتي تحمل الاسم نفسه بتقدير كبير في بعض الدول التي شاركت فيها. في نيوزيلندا، يرجع هذا إلى مساهمة البلاد الجسيمة في الدفاع عن العلمين، ولا سيما الدور الكبير الذي لعبته كتيبة الماوري. حمل أفراد هذه الكتيبة لقب أبطال حرب منذ ذاك الوقت، مثل الآمر فريدريك بيكر، وجيمس هيناري وإرويرا تي ويتي أو رونغوماي لاف، وقد قُتل آخرهم في المعركة.

خلفية

التراجع من عين غزالة
بعد هزيمته في معركة عين الغزالة في شرق ليبيا في يونيو 1942، تراجع الجيش البريطاني الثامن، بقيادة الفريق نيل ريتشي، ناحية الشرق من خط عين الغزالة إلى شمال غرب مصر حتى بلغ مرسى مطروح، ما يقرب 100 ميل (160 كم) داخل الحدود. كان ريتشي قد قرر ألا يقيم الدفاعات على الحدود المصرية، لأن الخطة الدفاعية كانت أن يحافظ المشاة على المواقع المحمية ويبقوا قوة مدرعة قوية خلفهم للتصدي لأي محاولات لاختراق الدفاعات الثابتة أو الالتفاف عليها.

نظرًا لأن الفريق ريتشي لم يكن لديه تقريبًا أي وحدات مدرعة باقية صالحة للقتال، فإن مواقع المشاة ستُهزم بالتفصيل. تضمنت خطة الدفاع عن المرسى احتياطيًا مدرعًا أيضًا، لكن في غيابها اعتقد ريتشي أنه قادر على تنظيم مشاته لتغطية حقول الألغام بين النواحي المحمية لمنع مهندسي المحور من الوصول بدون عائق.

للدفاع عن خط مرسى مطروح، وضع ريتشي فرقة المشاة الهندية العاشرة (في مرسى مطروح نفسها) وفرقة المشاة النورثمبرية الخمسين (على بعد نحو 15 ميلًا (24 كم) باتجاه الساحل عند غراولة) تحت قيادة مقر الفيلق العاشر الواصل حديثًا من سوريا. باتجاه الداخل من الفيلق العاشر كانت القوة الصحراوية الغربية مع فرقة المشاة الهندية الخامسة (بصحبة سرية مشاة واحدة فقط، هي السرية الهندية التاسعة والعشرين، وفوجي مدفعية) حول سيدي حمزة البعيدة نحو 20 ميلًا (32 كم) ناحية الداخل، والفرقة النيوزيلندية الثانية الواصلة حديثًا (تنقصها سرية واحدة، هي السادسة، والتي تُركت خارج القتال في حال أُسرت الفرقة واحتيجت السرية لتكون بمثابة نواة فرقة جديدة) في منقار قايم (على الجرف البعيد 30 ميلًا (48 كم) إلى الداخل) والفرقة المدرعة الأولى في الصحراء المفتوحة إلى الجنوب. استولت الفرقة المدرعة الأولى على الألوية المدرعة الرابعة والثانية والعشرين من الفرقة المدرعة السابعة التي كانت تمتلك في ذلك الوقت ثلاثة أفواج دبابات فقط (كتائب) فيما بينها.

الخلفية التاريخية
 طوال حملة شمال أفريقيا في الحرب العالمية الثانية كانت جزيرة مالطة (التي كانت تحت السيادة البريطانية) تشكل عائقاً أمام وصول الإمدادات إلى قوات المحور في شمال أفريقيا، إذ يغير منها المغاوير على السفن التي تحمل الإمدادات إلى قوات المحور، ولا تتراجع هجمات أولئك المغاوير إلاّ في حالة القصف الجوي المركز لتلك الجزيرة.
 في نهاية أبريل 1942 (قبل معركة عين الغزالة) عقد مؤتمر في أوبرسالزبورج في مقر قيادة الزعيم الألماني أدولف هتلر المسمى وكر الذئب (و يقع في غابة قرب قرية فورست غورليتز في بروسيا الشرقية وحالياً في بولندا) حضره هتلر شخصياً إضافة إلى الزعيم الإيطالي بينيتو موسوليني، ورئيس الأركان الإيطالي أوغو كافاليرو، وقائد القوات الألمانية في جبهة البحر المتوسط ألبرت كسلرنغ، وقام هتلر بإبلاغهم بأن إرفين رومل (قائد قوات المحور في شمال أفريقيا) سيقوم بالهجوم الجديد في برقة بدون أن يحتل مالطة، على أن يتم احتلالها بعد احتلال طبرق.
 قام كافاليرو بتحديد الخطوط العامة للحملة المرتقبة في عدة نقاط منها:«لايجب أن تستمر العمليات بعد 20 يونيو [1942]، وبحلول ذلك التاريخ يجب سحب الوحدات الجوية والبحرية المساعدة...يجب أن تستأنف العمليات في الخريف»، وهذا الموقف هو تأكيد لموقف سابق له الذي بينه في رسالة لكسلرنغ بتاريخ 3 مارس 1942 إذ قال:«لا يجب أن يكون هناك أي تقدم على الإطلاق بعد الاستيلاء على طبرق».
 بدأ رومل في 26 مايو شن هجومه في برقة الذي عرف باسم معركة عين الغزالة، واجهت قواته صعوبات أثناء المعركة، منها نقص الوقود، كادت أن تفشل هجومه، لكن إصراره وإدارته الجيدة للمعركة مكنه من دحر قوات الجيش الثامن البريطاني، الذي أبقى فرقة من جنوب أفريقيا في طبرق، وتراجع إلى مصر، وربما كان الجميع يتعقد أن حامية طبرق ستصمد إلى يستأنف الجيش الثامن هجومه ويحررها، أو على الأقل تصمد لوقت طويل نوعاً ما.
 لكن طبرق سقطت في يد قوات المحور بعد حصار قصير في 21 يونيو، وقام المشير كسلرنغ بالمجيء جواً إلى أفريقيا لغرض مقابلة رومل وعندما تقابل القائدان احتدم النقاش بينهما، ففي حين كان كسلرنغ مصراً على تطبيق الخطة الأصلية (التوقف بعد احتلال طبرق)، كان رأي رومل وجوب التقدم فوراً قبل أن يعيد البريطانيون تنظيم قواتهم من جديد (ومن ثم الهجوم على ليبيا مرة أخرى)، وكانت وجهة نظر كسلرنغ أن التقدم إلى مصر، مع وجود قاعدة مالطة في يد البريطانيين، لا ينجح إلا بمعاونة سلاح الطيران، ولأن الطيران سينشغل بمعاونة القوات البرية، فلن يستطيع متابعة عملياته ضد مالطة، وبالتالي فإن خطوط إمدادات قوات المحور تصبح مهددة.
 لم يصل القائدان إلى نتيجة، وفي النهاية وضع رومل كل من كسلرنغ، وكافاليرو أمام الأمر الواقع وأمر قواته بالتقدم إلى مصر، وكان هتلر يؤيده في ذلك.

معركة مرسى مطروح
 في 22 يونيو بدأت قوات رومل التحرك، وفي اليوم التالي كانت قد عبرت الحدود الليبية المصرية.
 في يوم 24 يونيو توقفت قوات المحور لوقت قصير بسبب نقص الوقود، ثم تم استئناف التقدم بعد الاستيلاء على مخزن وقود بريطاني في محطة سكة حديدية، وفي اليوم التالي كان قوات المحور قد وصلت إلى نقطة تقع إلى الغرب من مرسى مطروح بمقدار 30 ميلاً (48 كم).
 كان هدف رومل عندما اقترب من مرسى مطروح أن يقوم بعزل حاميتها بحركة التفافية من الصحراء، لكن القائد البريطاني كلود أوكنلك (قائد القوات البريطانية في الشرق الأوسط) قام بعزل نيل ريتشي (قائد الجيش الثامن منذ نوفمبر 1941، والذي كان يدير العمليات الحربية بشكل مباشر منذ ذلك التاريخ)، وتولى بنفسه قيادة ذلك الجيش، وأصدر أمراً بسحب القوات إلى الشرق، واستطاع بذلك إنقاذ القسم الأكبر من قواته من الوقوع في الأسر.
 في 26 يونيو قام الطيران البريطاني بضرب قول إداري لقوات المحور أدّى إلى نقص الوقود لديها وبالتالي إلى إبطاء تقدمها، ثم وصلت إلى نقطة تبعد 16 ميلاً (25 كم) غرب مطروح. وفي نفس اليوم تم تطويقها.
 من 26 إلى ليلة 28-29 يونيو دارت معركة كبيرة بين ما تبقى من القوات النيوزيلندية والهندية في مرسى مطروح، واستطاع رومل أن يعلن سقوطها يوم 29 يونيو وأنه لا يبعد سوى 125 ميلاً (200 كم) عن الإسكندرية.
 كان سقوط مرسى مطروح انتصاراً كبيراً لرومل، إذ أسر 7،000 جندي، إضافة إلى غنائم كثيرة من التموين والعتاد الحربي.
 في 29 يونيو وصلت قوات المحور إلى نقطة تقع إلى الغرب من الضبعة بستة أميال (10 كم)، وفي اليوم التالي اجتازت الضبعة، وقرر رومل ذلك اليوم أن موقع العلمين (112 كم غرب الإسكندرية، و592 كم شرق طبرق) ستتم مهاجمته في الساعة الثالثة من فجر 1 يوليو 1942.
 كان أوكنلك قد نشر قواته على مدى 40 ميلاً (64 كم) ما بين قرية العلمين على ساحل البحر، وبين منخفض القطارة الذي لا تستطيع المركبات الآلية عبوره، وبالتالي على رومل أن يقهر جميع هذه القوات ليصل إلى الإسكندرية.

مقدمة

دفاعات العلمين
العلمين نفسها كانت محطة سكة حديد غير مهمة على الساحل. حوالي  إلى الجنوب توجد سلسلة جبال الرويسات، وهي بروز صخري منخفض أعطى ملاحظة ممتازة لأميال عديدة فوق الصحراء المحيطة؛  إلى الجنوب كان منخفض القطارة. يمتد الخط الذي اختار البريطانيون للدفاع عنه بين البحر والكساد، مما يعني أن روميل لا يمكنه الالتفاف عليه إلا من خلال اتخاذ منعطف كبير إلى الجنوب وعبور الصحراء الكبرى. أدرك الجيش البريطاني في مصر ذلك قبل الحرب، فبدأ الجيش الثامن ببناء عدة "صناديق" (مواقع محفورة ومحاطة بحقول ألغام وأسلاك شائكة) أكثرها تطورًا حول محطة القطارات في العلمين.  كان معظم "الخط" مفتوحًا وصحراء فارغة.  قام اللفتنانت جنرال وليام نوري الضابط العام قائد [GOC] الفيلق 30 (المملكة المتحدة) بتنظيم الموقف وبدأ في بناء ثلاثة "صناديق" للدفاع. الأول والأقوى، في العلمين على الساحل، تم ربطه جزئيًا بالأسلاك والتعدين بواسطة الفرقة الأولى لجنوب إفريقيا. صندوق باب القطارة - حوالي  من الساحل و  جنوب غرب سلسلة جبال الرويسات - تم حفرها ولكن لم يتم تسليحها أو تعدينها، بينما كانت في صندوق نقش أبو دويس (على حافة منخفض القطارة)،  من الساحل، لم يتم إنجاز سوى القليل جدًا من العمل.

كان الموقف البريطاني في مصر يائسًا، فقد تسبب الهزيمة من مرسى مطروح في حالة من الذعر في المقر البريطاني في القاهرة، وهو ما أطلق عليه لاحقًا اسم "الرفرفة". حول ما أطلق عليه اسم "أربعاء الرماد"، في المقر البريطاني ووحدات القيادة الخلفية والسفارة البريطانية، أحرقت الأوراق على عجل تحسبا لسقوط المدينة. شعر أوشينليك - على الرغم من اعتقاده أنه يستطيع إيقاف روميل في العلمين - أنه لا يستطيع تجاهل احتمالية أن يتم التغلب عليه مرة أخرى أو التفوق عليه. للحفاظ على جيشه، يجب وضع خطط لإمكانية تراجع إضافي مع الحفاظ على الروح المعنوية والاحتفاظ بدعم وتعاون المصريين. شيدت مواقع دفاعية غرب الإسكندرية وعلى مداخل القاهرة بينما غمرت المياه مناطق كبيرة في دلتا النيل.  كان المحور أيضًا يعتقد أن الاستيلاء على مصر كان وشيكًا. الزعيم الإيطالي بينيتو موسوليني - مستشعرا بذلك لحظة تاريخية - سافر إلى ليبيا للتحضير لدخوله المنتصر إلى القاهرة.

أدى تشتت الفيلق 30 في مرسى مطروح إلى تعطيل خطة أوشينليك لاحتلال دفاعات العلمين. في 29 يونيو، أمر الفيلق 30 - 5 فرق من جنوب أفريقيا، و10 فرق هندية - بأخذ القطاع الساحلي على يمين الجبهة والفيلق الثالث عشر - الفرقة النيوزيلندية الثانية والفرقة الهندية الرابعة - لتكون على اليسار. تم الاحتفاظ بقايا الفرقة المدرعة الأولى والفرقة المدرعة السابعة كاحتياطي متحرك للجيش.  كان نيته أن تقوم المواقع الدفاعية الثابتة بتوجيه وتعطيل تقدم العدو بينما تهاجم الوحدات المتنقلة أجنحتها ومؤخرتها.

في 30 يونيو، اقترب روميل بانزرارمي أفريكا من موقع العلمين. كانت قوى المحور منهكة وقوة. دفعهم روميل إلى الأمام بلا رحمة، واثقًا من أنه، شريطة أن يضرب بسرعة قبل أن يتمكن الجيش الثامن من الاستقرار، فإن زخمه سيأخذه عبر موقع العلمين ويمكنه بعد ذلك التقدم إلى النيل مع القليل من المعارضة. ظلت الإمدادات تمثل مشكلة لأن موظفي المحور كانوا يتوقعون في الأصل توقفًا لمدة ستة أسابيع بعد الاستيلاء على طبرق. كانت الوحدات الجوية الألمانية مستنفدة أيضًا ولم تقدم سوى القليل من المساعدة ضد هجوم سلاح الجو الملكي البريطاني الشامل على خطوط إمداد المحور والتي، مع وصول قاذفات القنابل الثقيلة التابعة للقوات الجوية الأمريكية (USAAF)، يمكن أن تصل إلى بنغازي.  على الرغم من أن الإمدادات التي تم الاستيلاء عليها أثبتت فائدتها، إلا أن المياه والذخيرة كانت تعاني من نقص مستمر، بينما أدى نقص النقل إلى إعاقة توزيع الإمدادات التي كانت تمتلكها قوات المحور.

خطة محور الهجوم
كانت خطة روميل لفرقة الضوء 90 وفرقة بانزر 15 و 21 من أفريكا كوربس لاختراق خطوط الجيش الثامن بين صندوق العلمين ودير الأبيض (التي كان يعتقد أنه تم الدفاع عنها). بعد ذلك، كانت فرقة الضوء 90 تنحرف شمالًا لقطع الطريق الساحلي واحتجاز المدافعين عن صندوق العلمين (الذي اعتقد رومل أنه احتلته بقايا فرقة المشاة الخمسين) وأن تنحرف أفريكا كوربس إلى اليمين لمهاجمة الجزء الخلفي من الثالث عشر. فيلق.

مشاكل الإمدادات
 بقدر ما كان ابتعاد قوات المحور عن 592 كم عن طبرق يعتبر نصراً، لكنه في نفس الوقت مثل مشكلة إذ أن عليها أن تقوم بإيصال الإمدادات عبر تلك المسافة، ولأن الطاقة الاستيعابية لميناء طبرق لم تكن كافية، كانت بعض الإمدادات تصل عن طريق بنغازي، التي تبعد حوالي 1050 كم عن الجبهة، مما يتطلب قدراً كبيراً من الوقود لإيصال تلك الإمدادات. في نفس الوقت لم يكن ميناء السويس، ميناء الإمدادات الرئيسي للبريطانيين، يبعد عن الجبهة سوى 215 ميلاً (344 كم).
 ظلت قوات رومل تعاني من تلك المشكلة طوال الأشهر الأربعة اللاحقة.

معركة العلمين

على مدى حوالي أربعة أسابيع من شهر يوليو 1942 وقعت مجموعة من المعارك في منطقة العلمين، وسميت مجموع تلك المعارك باسم معركة العلمين الأولى. وقد تمثل السياق العام لتلك المعارك بتركيز قوات الجيش الثامن البريطاني هجومها على الوحدات الإيطالية من قوات مما أدّى إلى انهيار الأخيرة، وكاد يؤدي انهيارها إلى انهيار الجبهة بكاملها لولا التدخل الألماني الذي أوقف هجمات الجيش الثامن بصعوبة.

المعركة الأولى 1-3 يوليو
 بدأت قوات المحور هجومها في الساعات الأولى من يوم 1 يوليو، وقد لقيت الفرقة 21 بانزر (التابعة لفيلق أفريقيا مقاومة قوية من وحدات هندية في دير الشين (جنوب العلمين)، وتوقف تقدم هذه الفرقة بسبب حقول الألغام الكبيرة التي واجهتها. ثم استأنفت هذه الفرقة هجومها في وقت لاحق، واستطاعت احتلال الجزء الأكبر من دير الشين في الساعة (16.00) من نفس اليوم.
 أما الفرقة الألمانية 90 الخفيفة، فكانت قد بدأت هجومها في الساعة (3.20) من فجر يوم 1 يوليو، ثم توقفت الساعة (7.00) أمام خط العلمين القوي. ثم استأنفت هجومها في الساعة (16.00) من نفس اليوم، حيث لقيت قصفاً بريطانياً مركزاً، إلى درجة طلبها النجدة من قيادة جيش المحور لعجز مدفعيتها عن فعل أي شيء. وتلقت هذه الفرقة مجموعة قتالية مساندة، لكن القصف البريطاني أجبرها على التوقف مرة أخرى.
 في يومي 2 و3 يوليو كان الموقف مشابهاً للقوات الألمانية، حيث كان القصف المركز للجانب البريطاني يجبرها على التوقف.
 في 3 يوليو تعرضت فرقة أريتي الإيطالية لهجوم نيوزلندي أدّى إلى انهيارها، وبالكاد استطاعت القوات الألمانية صد هذا الهجوم.
 في ضوء هذه الظروف اضطر رومل إلى إيقاف هجومه عدة أيام.
 خلال تلك الأيام (4 إلى 8 يوليو) قام البريطانيون بهجمات محدودة تم صدها بنجاح.

المعركة الثانية 9-17 يوليو

 في صباح 9 يوليو هاجمت فرقة البانزر 21، وفرقة ليتوريو الإيطالية قارة العبد التي يحتلها النيوزلنديون، وتمكنوا من احتلالها.
 في الساعة (5.00) من صباح يوم 10 يوليو تعرضت فرقة سابراتا الإيطالية إلى هجوم كبير من الجيش الثامن أدّى إلى انهيارها، فاضطر رومل أيضاً إلى إرسال وحدات ألمانية لغرض إنقاذ الموقف كما حدث سابقاً.
 تكرر مشهد مشابه عندما هجم الجيش الثامن على فرقة تريستا الإيطالية، مما أدّى إلى انهيار جزء منها، واضطر رومل أيضاً إلى سحب قوات ألمانية لإيقاف الهجوم.
 شنت القوات الألمانية هجوماً جديداً يوم 13 يوليو، لكنه فشل أمام قصف عنيف من وحدات أسترالية. ثم استأنف الهجوم الألماني في اليوم التالي، واستمر القتال حتى الليل.
 في ليلة 14-15 يوليو هجم الجيش الثامن على على فرقة بريسكا الإيطالية، وتكرر نفس المشهد: انهيار إيطالي، اختراق بريطاني تم صده في النهاية بقوات ألمانية.
 في يوم 15 يوليو استولى الجيش البريطاني عل ى دير الشين، وفي اليوم التالي هجم على بقايا فرقة سابراتا الإيطالية، واستولى على كثير من جنودها.
 في صباح 17 يوليو هجم الأستراليون على وحدات إيطالية أخرى، واستطاعوا اختراقها وأسر عدد كبير من جنودها، لكن هجومه في المساء على فرقة ترينتو الإيطالية لم يلاق نفس النجاح إذ تمكنت مدفعية الفرقة من صده.
 ساد الهدوء على الجبهة من 18 إلى 21 يوليو.

المعركة الثالثة 21-22 يوليو
في ليلة 21-22 يوليو قام الجيش البريطاني بهجوم جديد حقق نجاحاً في البداية، لكن قوات المحور تمكنت من صده، كما تجدد الهجوم البريطاني حوالي الساعة (8.00) من صباح 22 يوليو، استطاعوا اختراق قوات المحور في دير الشين، لكن حدة الهجوم خفت مع مرور الوقت، ومع تعرض البريطانيين لخسائر في الدبابات بلغت تقريباً 140 دبابة، إلى أن توقف الهجوم.

المعركة الرابعة 26 يوليو
هجمت وحدات أسترالية بمساندة جوية بريطانية في ليلة 26 يوليو على مدق العلمين-أبو دويس، ونجحوا في اختراق قوات المحور بادئ الأمر، لكن قوات المحور صدت الهجوم في النهاية، ثم أجبرت القوات المهاجمة على التراجع.

ما بعد المعركة
 تكبد الطرفان في هذه المعركة خسائر كبيرة من الجنود والدبابات، لكن ليس المهم هو الخسائر وإنما ما تحقق من أهداف لكل طرف، فإن فشل أوكنلك في الوقت الحالي في طرد قوات المحور، لكنه نجح في إيقاف زحفهم، وأنقذ بذلك الإسكندرية، وقناة السويس من الوقوع في قبضتهم.
 ومع ذلك فإن رأي رئيس الوزراء البريطاني ونستون تشرشل كان على ما يبدو أن قوات المحور تقدمت أكثر مما يجب، وهو ما يُعتبر فشلاً يستوجب عزل أوكنلك في أغسطس 1942، واستبداله بقائدين جديدين هما هارولد ألكسندر وبرنارد مونتغمري.
 ساد الجبهة هدوء طوال شهر أغسطس تقريباًُ إلى أن قام رومل بشن هجومه الجديد المعروف باسم معركة علم حلفا في 31 أغسطس 1942. لكن هذا الهجوم فشل، فلم يجد رومل أمامه سوى انتظار هجوم مونتغمري الجديد وهو الهجوم المعروف باسم معركة العلمين الثانية في 23 أكتوبر 1942.

انظر أيضًا
 قائمة المعدات العسكرية الألمانية للحرب العالمية الثانية
 قائمة المعدات العسكرية البريطانية للحرب العالمية الثانية
 قائمة المعدات العسكرية الأسترالية للحرب العالمية الثانية
 الجدول الزمني لحملة شمال إفريقيا
 معركة علم الحلفا
 معركة العلمين الثانية
 نصب العلمين التذكاري

مصادر

 «مذكرات رومل»، ترجمة فتحي عبد الله النمر، مكتبة الأنجلو – مصرية، القاهرة، 1966.
 سليمان محمود سليمان، «رومل والفيلق الأفريقي»، الدار الجماهيرية للنشر والتوزيع والإعلان، 1998.
 Peter Young (ed.), Th"e History of World War II", 30 vols., Orbis Publication, 1984.
 ليدل هارت (ed.), "Purnell's History of the Second World War", 30 vols., Phoebus Publishing Company, London, 1980.

مصر في 1942
العلمين
أحداث يوليو 1942
إرفين رومل
حملة الصحراء الغربية
مصر في الحرب العالمية الثانية
معارك الحرب العالمية الثانية تشمل نيوزيلندا
معارك المملكة المتحدة البرية في الحرب العالمية الثانية
معارك أستراليا في الحرب العالمية الثانية
معارك ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
معارك إيطاليا في الحرب العالمية الثانية
معارك دبابات الحرب العالمية الثانية
معارك دبابات ساهمت فيها المملكة المتحدة
معارك دبابات ساهمت فيها ألمانيا
معارك دبابات ساهمت فيها إيطاليا
معارك وعمليات الحرب العالمية الثانية تشمل الهند
معارك وعمليات الحرب العالمية الثانية تشمل جنوب إفريقيا
نزاعات في 1942

معركة العلمين الأولى


Alexandru Târnăvean (n. 12 martie 1848, Suseni- d. 17 august  1935, Hodac) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Alexandru Târnăvean, născut în localitatea Suseni, județul Mureș, a urmat studiile la Facultatea de Teologie din Blaj. Este numit preot greco-catolic în Iernuțeni, Orșova și Hodac iar din anul 1907 este trecut în rangul de protopop de Pogăceaua. A fost membru al Despărțământului Reghin al Astrei și președinte al Despărțământului Râciu al Astrei. Ocupă și poziția de membru al Consiliului Național comitatens Mureș-Turda. După 1918 a fost membru al P.N.R., apoi al P.N.Ț. și membru de drept în consiliul comunal Pogăceaua. A decedat la data de 17 august 1935 la Hodac.

Activitatea politică
A fost ales ca delegat de drept al protopopiatului Pogăceaua, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1848
Decese în 1935
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Alexandru Târnăvean


هرانيتني (Гранітне) هي مدينة في أوبلاست دونيتسك في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3,355 نسمة.

مراجع

قرى في مقاطعة دونيتسك
مدن أوكرانيا

هرانيتني (دونيتسكا)


Aleksander Geljevítsj Dúgín (rússneska: Александр Гельевич Дугин; fæddur 7. janúar 1962) er rússneskur stjórnspekingur og stjórnmálaskýrandi sem þekktur fyrir fasískar skoðanir sínar.

Dúgín er fæddur inn í leyniþjónustufjölskyldu í Sovétríkjunum en var andstæðingur kommúnista á níunda áratugnum. Eftir upplausn Sovétríkjanna stofnaði Dúgín stjórnmálaflokk ásamt Eduard Limonov út frá hugmyndafræði þjóðernisbolsévíka, en Dúgín gekk síðar úr honum og starfsemi flokksins var bönnuð. Árið 1997 gaf hann út bókina Grundvöllur landfræðistjórnmála, þar sem hann lýsti heimsmynd sinni og kallaði eftir því að Rússland endurheimti fyrri áhrif sín með bandalögum og hernaði til að stemma stigu við áhrifum Vesturlanda í heiminum og þá sérstaklega Bandaríkjanna. Dúgín hélt áfram að þróa hugmyndafræði sína um Evrasíuisma, stofnaði Evrasíuflokkinn árið 2002 og skrifaði fleiri bækur, þar á meðal Fjórðu stjórnmálakenninguna (2009).

Umdeilt er hversu mikil áhrif Dúgín og kenningar hans hafa í rússneska stjórnkerfinu eða á Vladímír Pútín forseta. Hann hefur engin opinber tengsl við stjórnvöld, en hefur verið nefndur "heili Pútíns" eða "Raspútín Pútíns" af fjölmiðlum og sagður hafa mikil áhrif á mótun rússneskrar utanríkisstefnu. Aðrir halda því fram að raunveruleg áhrif Dúgíns séu verulega ýkt og að lítil tengsl séu á milli verka hans og rússneskrar utanríkisstefnu í framkvæmd.

Dóttir Dúgíns, sjónvarpskonan Darja Dúgína, var myrt fyrir framan hann þegar bílasprengja sprakk í bíl hennar nærri Moskvu þann 20. ágúst 2022. Talið er að Dúgín hafi verið skotmark árásarinnar. Rússneska leynilögreglan FSB sakaði úkraínsk stjórnvöld um að standa fyrir morðinu vegna stuðnings Dúgín-feðginanna við innrás Rússa í Úkraínu. Úkraínumenn hafa neitað sök.

Heimildir

Tenglar
 Öfgaheimur miðalda réttlæting innrásar Rússlands - RUV.is

Fólk fætt árið 1962
Rússneskir rithöfundar
Rússneskir stjórnmálamenn

Aleksandr Dúgín


Britisk minister for Skotland (engelsk: Her Majesty's Principal Secretary of State for Scotland, skotsk gælisk: Rùnaire Stàite na h-Alba, skotsk: Secretar o State for Scotland) er post, der blev oprettet i 1707. Ministerposten har været nedlagt flere gange, men posten er hver gang blevet genoprettet.

Ministre for Skotland
 Archibald Philip Primrose, 5. jarl af Rosebery (maj–juni 1945)
 sir Malcolm Rifkind (1986–1990)
 John Reid, baron Reid af Cardowan (1999–2001)
 Alistair Darling, baron Darling af Roulanish (2003–2006 )
 Jim Murphy (2008–2010 )
 Danny Alexander (maj 2010)
 Michael Moore (2010–2013)
 Alistair Carmichael (2013–2015)
 David Mundell (2015–2019)
 Alister Jack (2019– )

Etableret i 1707
Ministerielle departementer i Storbritannien
Skotland

Britisk minister for Skotland


Apollo 16 (16-27 Nisan 1972), NASA tarafından yönetilen Amerika Birleşik Devletleri Apollo programındaki onuncu mürettebatlı  ve sondan bir önceki Ay inişini gerçekleştiren beşinci görevdi. Ay yüzeyinde uzun süre kalma, bilime odaklanma ve Ay taşıtının (LRV) kullanıldığı Apollo "J görevlerinin" ikincisiydi. İniş ve keşif, bazı bilim adamlarının volkanik hareketle oluşan bir alan olmasını beklediği için tercih edilmiş bir yer olan Dekart Platosu'na yapıldı, ancak durumun böyle olmadığı kanıtlandı.

Görev, Komutan John W. Young, Ay modülü pilotu Charles Duke ve Komuta modülü pilotu Ken Mattingly tarafından gerçekleştirildi. 16 Nisan 1972'de Florida'daki Kennedy Uzay Merkezi'nden fırlatılan Apollo 16, Ay'a giderken bir dizi küçük aksaklık yaşadı. Bu sorunlar, uzay aracının ana motoruyla ilgili bir sorunla doruğa ulaştı ve NASA yöneticileri, sorunun üstesinden gelinebileceğine karar vermeden önce görevin iptal edilmesi ve Dünya'ya geri dönülmesini düşündükleri için Ay'a iniş altı saatlik bir gecikmeyle sonuçlandı. NASA, Ay'a inişe izin vermesine rağmen, astronotların planlanandan bir gün önce görevden dönmesini sağladı.

Young ve Duke, Ay yüzeyinde üç günün hemen altında 71 saat geçirdiler ve bu süre zarfında toplam 20 saat 14 dakika olmak üzere üç araç dışı aktivite (veya ay yürüyüşü) gerçekleştirdiler. İki astronot, Ay'da kullanılan ikinci ay taşıtını (LRV) toplam 26,7 kilometre boyunca sürdü. Young ve Duke, Apollo görevleri sırasında toplanan en büyük Ay taşı olan Big Muley de dahil olmak üzere, Dünya'ya getirmek için 95,8 kilogram ay numunesi topladılar. Bu süre zarfında Mattingly, komuta ve hizmet modülüyle (CSM) Ay yörüngesinde gözlemler yaptı, fotoğraflar çekti ve bilimsel aletleri çalıştırdı. Mattingly, 64 devir gerçekleştirerek 126 saat ay yörüngesinde kaldı. Young ve Duke, Ay yörüngesinde Mattingly'ye katıldıktan sonra, hizmet modülünden (SM) bir tali uyduyu serbest bıraktılar. Dönüş yolculuğu sırasında Mattingly, hizmet modülünün dışındaki kameralardan film almak için bir saatlik bir uzay yürüyüşü gerçekleştirdi. Apollo 16, 27 Nisan 1972'de güvenli bir şekilde Dünya'ya döndü.

Mürettebat

Galeri

Kaynakça

Mürettebatlı Ay görevleri
Apollo Projesi görevleri
Ay keşif araçları
Örnek getirme görevleri
1972'de Amerika Birleşik Devletleri

Apollo 16


Orguljaška ljetna škola se održava od 1994. neprekidno do danas u Šibeniku. U sklopu Orguljaške ljetne škole se odvija pet seminara u trajanju od 10 dana. Orguljašku školu vodi udruga Organum.

Program
Orguljaška škola svojim je obrazovnim sadržajima namijenjena širokom krugu polaznika, kojima nudi priliku za detaljnije upoznavanje odabranog orguljskog repertoara, razvoj vještina interpretacije i improvizacije na povijesnim i recentnim orguljama, te potpuniji uvid u konstrukciju takvih instrumenata. Ovakvim se komplementarnim pristupom mladim glazbenicima pruža mogućnost za razvijanje što kreativnijeg pristupa u interpretaciji glazbe, utemeljenim na dubljem razumijevanju skladateljskih principa pojedinih stilskih razdoblja. Jedan od važnih ciljeva Škole je i osposobljavanje mladih orguljaša za umijeće improvizacije, koje, premda danas u određenoj mjeri zapostavljeno, predstavlja za svakog orguljaša nužnost njegove profesije. Uz seminare za interpretaciju i improvizaciju, u ponudi Škole su i dvije radionice: organološka i arhivistička, koje nisu nužno namijenjene samo orguljašima, već i svim onim glazbenicima, muzikolozima, kao i amaterima.

Rad škole
Rad škole organiziran je u dva dijela: seminari se održavaju u prijepodnevnim satima, dok su poslijepodnevni termini rezervirani za vježbanje polaznika i tematska stručna predavanja predavača, a u večernjim satima predviđeni su koncerti. Želja je da polaznici dobiju uvid u rad drugih seminara koji teku paralelno s njihovim, što će se ostvariti jednim organiziranim posjetom svih polaznika svakom pojedinom seminaru.

Seminari u sklupu Orguljaške ljetne škole u Šibeniku
 Glazba renesanse i baroka
 Voditelj: Pavao Mašić
 Polaznici se usavršavaju u interpretaciji glazbe XVI.-XVIII. stoljeća.
 Orguljska glazba XIX.-XXI. stoljeća
 Voditelj: Natalija Imbrišak
 Polaznici se usavršavaju u interpretaciji recentne i hrvatske orguljske glazbe.
 Improvizacija
 Voditelj: Ante Knešaurek
 Cilj seminara je uvesti polaznike u zakonitosti improvizacijskih vještina, te pružiti svakom pojedinom polazniku metodu prakticiranja i studiranja improvizacije sukladno njegovom osobnom predznanju.
 Organološka radionica
 Voditelj: Emin Armano
 Polaznici se upoznaju s osnovama organologije i s tipovima orgulja od antike do danas. Praktični rad: proučavanje orgulja Domenica Moscatellija građenih za hvarsku katedralu 1786. (prikupljanje podataka za elaborat o instrumentalnom ustroju).
 Arhivistička radionica
 Voditelj: Snježana Miklaušić-Ćeran
 Teoretski pristup: značenje, prikupljanje, stručno sređivanje, čuvanje i korištenje arhivske građe. Praktični rad: nastavak sređivanja muzikalija katedrale (20. st.):
 pregledavanje notnih zapisa i tiskovina i kronološko razvrstavanje
 sadržajna analiza
 elektronička obrada podataka.

Instrumenti
Polaznicima je na raspolaganju osam instrumenata u najužem centru grada:

Povijesni instrumenti mletačko-dalmatinske graditeljske škole:
 Orgulje P. Nakića u crkvi sv. Frane (1762.)
 Orgulje F. Daccija u crkvi sv. Križa (cca. 1776.)
 Orgulje N. Lupinija u crkvi sv. Duha (1640.)
 Orgulje braće Giacobbi u Novoj crkvi (1859.)

Recentni instrumenti:
 Orgulje radionice Heferer u crkvi sv. Frane (1970.)
 Orgulje F. Jenka u Katedrali sv. Jakova (1968.)
 Orgulje F. Jenka u crkvi Gospe van grada (1958.)
 Orgulje braće Zupan u crkvi sv. Ivana (1908.)

Vanjske poveznice
Organološko društvo "Organum"
Orgulje Šibenske biskupije

Glazba u Šibeniku
Orguljarstvo u Hrvatskoj

Orguljaška ljetna škola


2MASS J05352184−0546085 (auch kurz 2M0535−05) ist ein bedeckungsveränderliches Doppelsystem, dessen beide Komponenten Braune Zwerge sind. Er ist das einzig bekannte System dieser Art und befindet sich im Orion-Nebel im gleichnamigen Sternbild in einer Entfernung von rund 1500 Lichtjahren. Die beiden Objekte umkreisen sich mit einer Umlaufperiode von 9,78 Tagen. Diese Konstellation erlaubt sehr genaue Messungen der Massen und Radien der Komponenten.

Quellen

Brauner Zwerg

2MASS J05352184−0546085


عبيه هي قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان. كانت مركز التنوخيين وامارة الغرب. لها تاريخ عريق في نشأة الإمارات العربية في لبنان مثل التنوخيين، البحتريين، المعنيين والشهابيين. وكانت منطلق الثقافة والتعليم حيث أسس العثمانيين والإرساليون الاجانب المعاهد والإرساليات فيها.

جغرافيتها
عبيه بلدة في قضاء عاليه – محافظة جبل لبنان- تبعد عن عاليه 15 كيلومتراً وعن بيروت 22 كيلومتراً وتعلو عن سطح البحر 800 متر. تقع بلدة عبيه على سفح جبل يعرف ب «المطير» تشرف على العاصمة بيروت وشاطئها، كما يقدر الناظر من جبل المطّير أن يشاهد الشاطئ الممتد من خليج عكار شمالاً حتى جبل الكرمل جنوباً وجبال جزيرة قبرص في اليوم الصافي، وينحدر سفح المطّير جنوباً نحو وادي الصفا (نهر الدامور) حيث يشرف على جبل الشوف.

التسمية
عبيه في معاجم اللغة العربية تعني«الكبر، والفخر، والمروءة» وربما لسكن الأمرآء التنوخيين بها تسمّت بهذا الاسم، لمبالغتهم في الفخر بقيمهم وأحسابهم وأنسابهم.

«عبيه» أو «إعبيه» أو «إعبي» لفظة ذات أصول سريانية وتعني الأرض الكثيفة الشجر. ولا تزال كلمة «عَبي» في اللهجة اللبنانية تعني الكثيف.

تاريخها
في النصف الثاني من القرن الثامن للميلاد استقر في «عبيه» عشائر تنوخية من بني فوارس وبني عبد الله وعمروها. وكان للتنوخيين في بيروت والمناطق الجبلية المحيطة بها أول إمارة عربية على الساحل الشامي باعتراف الخلافة العباسية في بغداد.

وبعد سقوط بيروت بيد الفرنجة عام 1110 م لتصبح بارونية تابعة لمملكة القدس، لاذ التنوخيون ال مناطقهم الجبلية وأعادوا تنظيم قواهم وعملوا للحفاظ على إمارتهم حيث اقطاعياتهم الوراثية وشنوا غارات على الفرنج في بيروت. ثم انتقلت الولاية إلى البحتريين. وعند قدوم السلطان صلاح الدين الايوبي بعد معركة حطين 1187 م لفتح بيروت، سانده التنوخيون مما دفعه وللاعتراف بسلتطتهم على غرب الجبل بما فيه عبيه والتي يمكن ان تعتبر النواة الأولى لإمارة اقطاعية مركزية قاعدتها عبيه.

بعد الفتح العثماني لبلاد الشام، تقلص نفوذ امارة الغرب بعد ظهور الأسرة المعنية في الشوف. اثر اعتقال فخر الدين في الإستانة عام 1633 هاجم الحزب اليمني بقيادة علي علم الدين عبيه وفتك بالأمراء آل بحتر كما قتل صغارهم. فانقرض فرع الامراء آل بحتر في عبيه. وآلت ممتلكات الامراء البحتريين إلى المعنيين بعد استعادتهم حكم البلاد ومن بعدهم إلى الامراء آل شهاب، حيث استقر في العهد الشهابي في عبيه محمد ملحم حيدر ثم ولده الأمير قعدان الشهابي فأصبحت عبيه في ايامه قاعدة المعارضة الشهابية للأمير بشير الثاني المعروف بالكبير.

في عام 1845 ومن ضمن ترتيبات شكيب افندي أسند مقاطعة الشحّار إلى قاسم بك نكد فانتقل أبناء حمود بك نكد من دير القمر واستقروا في عبيه.

ومع قيام متصرفية جبل لبنان أصبحت عبيه مركزاً لمديرية الشحار التابعة لقائمقامية الشوف. في عام 1925 الغيت المديريات واستبدلت بها القائمقاميات ضمن التقسيم الإداري الفرنسي لدولة لبنان الكبير فأصبحت عبيه تابعة لقائمقامية عاليه.

أعلامها
 صالح بن يحيى: الأمير الفارس الذي قاد القوة التنوخية التي شاركت المماليك في فتح جزيرة قبرص عام.
 حمزة بن شهاب الدين أحمد ابن سباط: الذي ترك تاريخاً هاماً بعنوان «صدق الأخبار» ضّمنه أخبار التنوخيين نقلاً عن صالح بن يحيى واضافات عن تاريخ امارة الغرب والشوف وترجمة للامير جمال الدين عبد الله «السيد» حتى توقفه عن الكتابة سنة 1520 م. حققه ونشره الدكتور عمر عبد السلام تدمري. كما حققت أخبار التنوخيين السيدة
 الأمير السيد عبد الله التنوخي: جمع حوله التلاميذ يدرسهم العلوم الدينية والصرف والنحو وعلوم الأبدان. وعندما تكاثروا حوله أخذ يختار من بلغ منهم شأناً وارسلهم إلى القرى لتعليم الأولاد صبياناً وبنات، فكانت عبيه في أيامه منارة علم وهدى. ولا يزال مقامه حتى اليوم قبلة للمؤمنين يزورونه للتبرك.
 الشيخ أمين الدين أحمد التنوخي: وهو سماحة شيخ عقل الطآئفة المتوفي سنة 1820 ميلادي واسمه: أحمد سيد أحمد أمين الدين التنوخي، وكان هذا الشيخ المبارك على درجة عالية من التقوى والزهادة والعقل والعلم حيث أنّ له علوم متداولة وشروحات للكتاب الكريم معروفة باسمه ومعروف لدى الجميع أنّ الوقف الدرزي بني على إرثه الكبير وإرث السيّد الأمير «ق» واجتمع في وفاته البشيرين الجنبلاطي والشهابي وحملا نعشه لما كانا يكنّا له من احترام وتقدير، وبعده إنقسمت مشيخة العقل إلى شيخي عقل يزبكي وجنبلاطي (عن كتاب آل عبد الله في لبنان) (أمان الدين).
 الشيخ أمين الدين عسّاف التنوخي: وهو الشيخ المتبتّل والناسك والنورانيّ عاش حياة زهد وورع وتقوى إعتزل الدنيا وإنكب على دراسة كتاب الله والانقطاع لخدمته وعرف عنه صلاحه وبركته وله مزار يُتبرّك به إلى يومنا هذا قرب مدافن مشايخ آل أمين الدين. ويرجع كلا الشيخين إلى سماحة شيخ مشايخ العقل في حينه الشيخ:
 '''الشيخ أمين الدين: بدر الدين التنوخي المعروف ب (العينداري): وهو الشيخ بدر الدين بن حسن بن الشيخ جمال الدين بن القاضي زين الدين بن القاضي أمين الدين، والشيخ بدر الدين هو جدّ أمين الدين في عبيه وكفرفاقود (راجع أل عبد الله التنوخيّون في لبنان«أمان الدين») وهو أيضا خال الأمير فخر الدين المعنيّ لأمّه نسب التنوخيّة، كان ساكنا عيندارة ولمّا إعتقل العثمانيّون الأمير فخر الدين المعنيّ إنتقل الشيخ بدر الدين إلى عبيه لمؤآساة أخته نسب ورعاية أبنآءها، وفي زيارته لعيندارة توفي بها وحمل إلى عبيه ودفن في جوار أنسبآئه الأمرآء التنوخيين سنة 1020
 الشيخ أبو حسين محمود فرج 1862 – 1952، علم من أعلام الزهد والتقوى والتصوف في وسط القرن الماضي، له مقام يزار للتبرك.
 المطران اغابيوس حداد مطران طرابلس المتوفي قبل 1870.
 البطريرك غريغوريوس حداد 1859 – 1928، انتخب لكرسي مطرانية طرابلس عام 1890 ثم انتدبه احبار الكرسي الإنطاكي بطريركاً عليهم سنة 1906. كان لموقفه المناهض للمشاريع الغربية ولمساندته الحكم العربي ان لقب ببطريرك العرب.
 الوزير فؤاد بك حمزة 1899 – 1951، الذي تبوأ على أعلى منصب طيلة ربع قرن ما بين 1926 – 1951 في المملكة العربية السعودية كوكيل وزارة الشؤون الخارجية، من ثم وزير ومستشار الملك عبد العزيز، كما ترك العديد من المؤلفات بعضها نشر والآخر لا يزال مخطوطاً. ومن كتبه: قلب جزيرة العرب، في بلاد عسير، البلاد العربية السعودية.
 الشيخ حليم أمين الدين أمين سرّ الأوقاف في الطآئفة الدرزيّة مقرّه في عبيه
 توفيق بك حمزة 1908 – 1993، مدير مكتب وكيل وزير الخارجية، ثم سفير في باريس وانقرة.
 العلامة عارف بك النكدي 1887 – 1975، من مآثره توليه الأوقاف لطائفة الموحدين الدروز اعادته احياء المدرسة الداودية كمدرسة ثانوية بعد أن وسع بناءها لثلاثة اضعاف مساحته، وانشأته لثلاث وثلاثين مدرسة ابتدائية تابعة لها، كما انشأ المدرسة المعنية في بيروت، ومن حسناته الجارية تأسيسه لمؤسسة بيت اليتيم في السويداء عام 1948 وعبيه عام 1955، ثم تأسيسه المدرسة التنوخية الوطنية في عبيه عام 1963.
 المطران غريغوار حداد مطران بيروت وجبيل للروم الكاثوليك ومؤسس الحركة الاجتماعية.
 أسد ملحم جمال (18 سبتمبر 1895 - 21 أبريل 1963) ضابط وسياسي وكاتب.
 عادل النكدي (1891 - 31 يوليو 1926)، محامي، وصحفي، وجندي، وكاتب لبناني.

معالم عبيه
 دير وميتم الآباء الكبوشيين: اتخذ الآباء الكبوشيين من عبيه مركزاً لأرساليتهم فأسسوا ديراً وميتماً كما اهتموا أيضاً بتعليم ذوي الحالات الصعبة. واخذ الدير والميتم يتوسع في عبيه وخاصة بعد قدوم راهبات البيزانسيون كما بدأ الكبوشيون من عبيه في افتتاح مدارس لهم في سائر المناطق اللبنانية.
 المدرسة العالية الأميركية وكلية اللاهوت: في النصف الأول من القرن التاسع عشر اتخذ المرسلون الأميركان من عبيه محطة لإرساليتهم وأسسوا سنة 1835 مدرسة ابتدائية وسنة 1839 مركز طبي، ثم اتفق العلامة كورنيلوس فانديك والمعلم بطرس البستاني مع نخبة من المثقفين الوطنيين ومنهم ابن عبيه المعلم طنوس الحداد على إنشاء مدرسة لإعداد المعلمين أو المدرسة العالية الأميركية. ان المدرسة العالية الأميركية هذه كانت نواة الكلية السورية الإنجيلية في بيروت التي أصبحت الجامعة الأميركية في بيروت التي تأسست عام 1866.
 المدرسة الداوودية: مع قيام نظام المتصرفية أسهم المتصرف داوود باشا مع أعيان الدروز في تأسيس المدرسة التي عرفت باسم المتصرف «الداوودية» بعد أن جمعت اوقاف الدروز العامة في وقف واحد سمي بوقف الداوودية لتأمين مستلزمات ونفقات المدرسة والتعليم فيها كمدرسة داخلية مجانية.
 دار العلم العثمانية: مدرسة معارف ابتدائية انشأتها متصرفية جبل لبنان سنة 1895 واستمرت حتى نشوب الحرب العالمية الأولى.
 مدرسة مار يوسف الظهور: مدرسة ابتدائية للبنات انشأتها الراهبات في اواخر القرن التاسع عشر، وكانت تعلم الفتيات فنون التطريز والخياطة.

أثار عبيه

أثار الفترة التنوخية
 طردلا هي موقع أثري فيه بقايا بيوت وتعرف حالياً بالخرايب وعين تسمى عين الضيعة كانت قاعدة التنوخيين قبل حارة عبيه.
 القصور المشرفة موقع اثري يعود للقرن الثامن للميلاد فيه بقايا اقبية عقود واطلال علالي كانت تسمى قديماً حارة إعبيه التنوخية.
 قاعة الأمير جمال الدين حجي وعلى مدخلها أقدم شعار لآل تنوخ تعود لأواخر القرن الثالث عشر.
 دارة الأمير سعد الدين خضر وإضافات ولده الأمير ناصر الدين الحسين هذا البناء آل إلى الأمير جمال الدين عبد الله «السيد» عن طريق الإرث لامة معروف ببيت الأمير السّيد.
 قاعة يعود بناؤها للأمير ناصر الدين الحسين. كانت مقعداً أو مجلساً للأمير السيد وهي كنيسة على اسم مار سركيس يعود تاريخ البناء إلى النصف الأول من القرن الرابع عشر.
 آثار حمام عربي بناه ناصر الدين الحسين سنة 725 هـ/1325 م.
 قناة المياه التي تصل من شاغور عبيه إلى عين الحمام تعود للأمير الحسين سنة 1317 ميلادي.
 مسجد وقبة تحولا بعد وفاة الأمير السّيد 884 هـ، ودفن جثمانه في المسجد، إلى مقام يزار من كافة المناطق للتبرك والصلاة عن روحه.
 مدفن التنوخيين بجوار المسجد.
 أيوان عبيه وهو بناء تنوخي يعود للقرن الخامس عشر واضافات أجراها الأمير قعدان شهاب عليه ويعرف في مديرية الآثار بقصر الأمير قعدان هو ملك ورثه الدكتور جميل كنعان وآل نعمه.
 سرايا معروفة بالنسبة للوحة التي تؤرخ بناءها باسم سرايا الأمير منذر بن علم الدين سليمان متولي بيروت في عهد الأمير فخر الدين وباني فيها الجامع المنسوب اليه والذي يعرف أيضاً بجامع النوفرة لكن هذه السرايا هي أقدم من الأمير منذر وقد تعود لجده سيف الدين شقيق السيدة نسب التنوخة، وقام هو في مطلع القرن السابع عشر بإجراء اضافات منها برج للحمام الزاجل (ملك الآباء الكبوشيين) ويشغل حالياً من قبل المركز الوطني للتنمية والتأهيل.
 مبنى تنوخي حيث أسس الكبوشيون ديرهم في القرن السابع عشر واضافاتهم عليه.
 المبنى التنوخي الذي أنشأ فيه المرسلون الأميركان المدرسة العالية الأميركية بعد إصلاح وترميم واضافات عليه.
 كنيسة مارجاورجيوس للروم الكاثوليك.
 قناة لجر المياة من سفح جبل المطير إلى مباني التنوخيين.
 بقايا قلعة رأس المطّير التي بناها الأمير بدر الدين حسين بن صدقة في أوخر القرن الخامس عشر.
'''''''''''''=== أثار الفترة الشهابية ===
 إضافات الأمير قعدان الشهابي على البناء التنوخي الذي سكنه.
 سبيل تورخ بلاطة فوق ميزابه 1210 هـ، من مآثر الأمير قعدان الشهابي.
 قنطرة عين المعروفة بعين علي التي انشأها عزالدين أمين الدين 1016 هـ.
 ضريح وقبة الشيخ أحمد امين الدين بناها الأمير بشير الشهابي.
* دار الشيخ أحمد أمين الدين اشترته الاوقاف العامة هو حالياً قاعة عامة للبلدة. 'ضريح وقبة الشيخ عساف أمين الدين
 دارة الشيخ امين الدين بن حسين امين الدين.'''' دارة الشيخ حسين امين الدين (ملك السفارة البريطانية).

* خلوة الشيخ أحمد امين الدين.

 قصر سليم نكد، وقصر سعيد حمود نكد، وقصر جيمل بشير نكد (المدرسة التنوخية الوطنية حالياً وتعود إلى سنة 1845.
 قصر منير حمزة وهو من أثار الفترة الشهابية

''''=== مبان تراثية أخرى ===

 المدرسة العالية الاميركية والكنيسة المدرسة الأنجيلية تم بناءهما سنة 1849 وهما من أقدم المباني الإنجيلية في الشرق الأوسط.
 المدرسة الداودية يعود بناؤها لعام 1862 مع إضافات تعود لعام 1932.
 سوق عبيه القديم.
 بيت سيادة البطريرك غريغوريوس حداد الذي يتألف من عقود وعلالي جميلة.

+أهم العائلات - أمين الدين. حمزة، ريدان، جمال، الخوري، فرج. وهبي، النكدي، كنعان، نصر، عبد الولي، نكد، غريّب، سركيس وحداد

المراجع
 الشيخ الدكتور بدري أمان الدين * "مختصر البيان "في ذكرآل عبد الله وبني فوارس التنوخيين في لبنان"
 د. نائلة تقي الدين قائدبيه، «تاريخ الدروز في آخر عهد المماليك».

أماكن مأهولة في قضاء عاليه
أماكن مأهولة في لبنان
قرى لبنان

عبيه


Anthony Ademu Adaji MSP (* 13. Oktober 1964 in Ukpaba) ist Bischof von Idah.

Leben
Anthony Ademu Adaji trat der Ordensgemeinschaft der Missionary Society of St. Paul of Nigeria bei, legte die Profess am 3. Dezember 1994 ab und empfing am 1. Juli 1995 die Priesterweihe. Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 28. Juni 2007 zum Weihbischof in Idah und Titularbischof von Turuda.

Der Apostolische Nuntius in Nigeria, Renzo Fratini, spendete ihm am 22. September desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Felix Alaba Adeosin Job, Erzbischof von Ibadan, und Ignatius Ayau Kaigama, Erzbischof von Jos.

Am 1. Juni 2009 wurde er zum Bischof von Idah ernannt.

Weblinks

Titularbischof
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Nigerianer
Ordensangehöriger (römisch-katholisch)
Geboren 1964
Mann

Anthony Ademu Adaji


تورتويز إس في إن  هو عميل سب فيرجن كامتداد لمايكروسوفت ويندوز شل؛ وهو برمجية حرة مرخصة تحت رخصة جنو العمومية الصغرى.

انظر أيضًا

 جنو بازار
 تورتويز جت

مراجع

وصلات خارجية

برمجيات 2003
برمجيات حرة
برمجيات حرة بلغة سي++

تورتويز إس في إن


Le cimetière du Grand Saint Jean est un cimetière paysager situé en périphérie d'Aix-en-Provence, à Puyricard.

Histoire et situation géographique
Le cimetière fut créé vers 1975, après que la ville d'Aix-en-Provence s'est retrouvée en manque de place pour ses morts.

La création de ce cimetière fut donc envisagée sur le domaine du Grand Saint Jean, légué par la famille d'Estienne de Saint Jean à la ville.

 furent réservés à cet usage, sur les 200 que comptait le terrain.

Renommée
Le cimetière est un cimetière "paysager", dans lequel des îlots traditionnels et des îlots paysagers se côtoient, dans le but de préserver au maximum les arbres de la forêt.

"Avec ses  et ses paysages d'une rare beauté, le cimetière du Grand Saint Jean est classé parmi les plus beaux cimetières d'Europe."

Ce grand espace situé en forêt provençale est un lieu calme, paisible et esthétique. Il est d'ailleurs parfois utilisé comme décors pour des séries ou des films.

Liste de productions audiovisuelles
Cette liste non exhaustive présente différents films ou séries dans lesquels apparaît ce cimetière :

 Imposture (2017), téléfilm franco-canadien réalisé par Julien Despaux

Notes et références

Cimetière dans les Bouches-du-Rhône
Aix-en-Provence

Cimetière du Grand Saint Jean


NGC 7436 (NGC 7436A) je eliptična galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7436
  Auke Slotegraaf: NGC 7436 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7436 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7400 - 7449

7436

NGC 7436


Ernst Walter Stummer (* 23. September 1938 in Wien) ist ein österreichischer Krimineller. Stummer war rund 30 Jahre inhaftiert und hat Österreich beim Europäischen Gerichtshof für Menschenrechte auf Pensionsmonate für seine Gefängnisarbeit geklagt.

Leben
Stummer, der den Beruf eines Bäckers erlernte, wuchs bei seiner Mutter in einem Döblinger Gemeindebau auf, kam dann in ein Jugendheim und wurde mit 15 Jahren erstmals inhaftiert. Mit 22 Jahren erhielt er seine erste größere Strafe, indem er zu sechs Monaten schwerem Kerker verurteilt wurde. 1976 wurde via Aktenzeichen XY … ungelöst nach ihm gefahndet. Seine letzte Haftstrafe, aus der er 2004 entlassen wurde, verbüßte er in der Justizanstalt Simmering.

Stummer publizierte das "Männermagazin Sewuz" und betrieb einen Hostessen-Service. 2009 veröffentlichte er seine Lebensgeschichte im Buch "Der Einbrecherkönig", das im V. F. Sammler-Verlag erschien. 2010 trat er gemeinsam mit dem Ex-Chef des Sicherheitsbüros Max Edelbacher auf der Kleinkunstbühne Kaisermühlner Werkl auf.

1999 beantragte Stummer die Frühpension. Diese wurde ihm verwehrt, weil er die notwendige Anzahl von 240 Versicherungsmonaten nicht hatte. Dies beeinspruchte er in allen Instanzen. Am 4. November 2002 klagte er Österreich über den Europäischen Gerichtshof für Menschenrechte (EGMR), dass die Zeit seiner Arbeit im Gefängnis auf seinen Pensionsanspruch anzurechnen sei (Application Nr. 37452/02). Dies wurde 2011 vom EGMR in öffentlicher Verhandlung abgewiesen.

Im Dezember 2012 wurde der mittlerweile 75-Jährige wegen Diebstahls am Landesgericht Wien erneut zu 18 Monaten unbedingter Haft verurteilt.

Stummer war zweimal verheiratet.

Einzelnachweise

Dieb
Kriminalfall (Zweite Republik Österreich)
Österreicher
Geboren 1938
Mann

Ernst Walter Stummer


Venezia Fotball Club S. r.l., cunoscut ca Venezia, este un club de fotbal italian din Veneția care joacă în Serie B.

Fondată printr-o fuziune în 1907, Venezia a petrecut o mare parte din istoria sa în Serie A și Serie B, primele două divizii din Italia.

Venezia a câștigat Coppa Italia în 1941.

Lot

Stadion
Actualul stadion al Veneziei, Pierluigi Penzo, este al doilea cel mai vechi stadion din Italia.

Note

Legături externe

Cluburi italiene de fotbal
Fondări în 1907

Venezia FC


Fresulfe Portekiz'de Vinhais belediyesine bağlı olan, 18,15 km2 yüzölçümüne sahip, 83 nüfuslu (2011) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vinhais'in bucakları

Fresulfe


Íslam í Finnlandi er iðkun íslams í Finnlandi, Íslam er minnihlutatrú í Finnlandi. Fyrstu múslimarnir voru Tatarar sem komu flestir á milli 1870 og 1920. Eftir það fækkaði fjölda innflytjenda í Finnlandi. Frá því seint á 20. öld hefur múslimum í Finnlandi fjölgað hratt vegna innflytjenda. Núna eru tugir íslamskra samfélaga í Finnlandi, en aðeins minnihluti múslima hefur gengið til liðs við þau. Miðað við gögn frá 2010, áætlaði Pew Research Center að 2016 væru um 2,7% af 5,5 milljón íbúum Finnlands múslimar. Ef mikil fólksfjölgun ætti sér stað í Finnlandi gætu múslimar í Finnlandi orðið 15% árið 2050 sem myndi jafngilda næstum milljón múslimum í Finnlandi.

Tengt efni
 Íslam
 Íslam í Evrópu
 Íslam á Íslandi
 Evrabía

Tilvísanir

Íslam í Evrópu

Íslam í Finnlandi


Rich Communication Services (RCS) ist ein Kommunikationsstandard im Mobilfunk und als Ersatz für den Kurznachrichtendienst SMS konzipiert. RCS ist keine Chat-App, sondern ein infrastrukturbasierter Dienst. Er ermöglicht u. a. Gruppen-Chats und Dateiübertragungen und soll so eine Alternative zu mobilen Instant-Messenger-Diensten wie WhatsApp, Line, Signal, Telegram, Threema, Apple iMessage und Facebook Messenger bieten. Ein wesentlicher Unterschied zu diesen Diensten besteht darin, dass RCS das Adressbuch des Anwenders nicht mit den übergeordneten Providern zum Datenabgleich teilt. Nicht alle RCS-Funktionen, die im Standard definiert sind, werden von jedem Netz und jedem Client angeboten; nur die Services, die zwei Kommunikationspartnern zur Verfügung stehen, werden auch im Client angeboten. Die Kosten für die Nutzung von RCS sind wie bei SMS, MMS und Telefonie anbieterabhängig.

Entwicklung und Historie

Die Entwicklung der ursprünglichen Rich Communication Suite begann 2008 auf Initiative Nokias und wird seither vom internationalen Branchenverband der GSM-Provider (GSMA) vorangetrieben. Nach 2011 wurde das Produkt in "Rich Communications Suite enhanced", abgekürzt RCS-e, umbenannt und der Markenname "joyn" eingeführt. Die europäischen Netze verwendeten ursprünglich den gemeinsamen Markennamen 'joyn', dies wurde jedoch in einem frühen Stadium wieder aufgegeben. Die gestiegene Bereitschaft der GSM-Mobilfunkunternehmen, in diese neue Technologie zu investieren, lag vor allem an den neuen Over-the-top-Messengern - der Netzbetreiber-Dienst SMS ist mit 160 Zeichen Text nicht mehr wettbewerbsfähig gegenüber multimediafähigen Diensten.

In Deutschland war die Einführung von der Deutschen Telekom, Vodafone und O2 ursprünglich für Ende 2011 geplant, verschob sich jedoch mehrmals. Die offizielle Premiere fand auf dem GSMA Mobile World Congress 2012 statt. Nachdem Vodafone den Dienst im April 2012 gelauncht hatte, folgte die Telekom Deutschland und bot den Dienst seit dem 5. März 2013 im Beta-Stadium an. Anfang April 2014 veröffentlichte die Telekom neue Apps für die Nutzung von Joyn, später folgte eine Umbenennung in message+. Bei O2 sollte Joyn ursprünglich bereits 2013 gestartet werden, eine App mit entsprechenden Funktionen erschien jedoch erst im August 2015 (im Beta-Stadium). E-Plus wollte anfänglich (noch vor der Übernahme durch O2) die Entwicklung abwarten, künftig soll die Nutzung der O2-App auch für E-Plus-Kunden möglich sein.

Im Juli 2015 wird RCS um eine Enriched-Calling-Funktionalität ergänzt. Enriched Calling ermöglicht es, RCS-Nachrichten in Verbindung mit einem Anruf zu verwenden, um zum Beispiel dem Angerufenen einen Anrufgrund zu übermitteln oder während des Gespräches ein Foto oder Dokument auszutauschen.

Mit dem Universal Profile 1.0 sollte 2016 eine vollständige Kompatibilität aller RCS-Implementierungen weltweit erreicht werden. Dies ist insbesondere wichtig, um RCS-Clients auf den verschiedenen Endgeräten kompatibel zu allen Netzen weltweit zu machen. U.a. wird hier das Chatprotokoll OMA-CPM als weltweiter Standard definiert, mit einer Übergangsphase für das in Europa verwendete SIP-Simple-Protokoll.

Bis 2015 wurden RCS-Dienste nur von wenigen Netzbetreibern angeboten, im deutschsprachigen Raum von der Deutschen Telekom und von Vodafone.

Seit der Übernahme von Jibe Mobile durch Google im Jahr 2015 stieg die Verbreitung von RCS weltweit. Google bietet mit seiner Kurznachrichten-App Messages eine Implementierung des RCS Universal Profile unter dem Label Chat (nicht zu verwechseln mit der App Google Chat, die Hangouts ablösen soll). Auch wenn RCS (und Googles Chat-Initiative) ein Dienst der Netzwerkanbieter bleibt, und besonders wegen fehlender Ende-zu-Ende-Verschlüsselung in der Kritik steht, bietet es mit der gewachsenen Unterstützung großer Plattformanbieter inzwischen eine ernstzunehmende Alternative zu proprietären Messaging-Diensten wie WhatsApp und iMessage mit ähnlichen Möglichkeiten. Seit 2021 bietet Google in der Kurznachrichten-App Messages unter bestimmten Bedingungen über die Chat-Funktion auch Ende-zu-Ende-Verschlüsselung an.

Eine weitere Neuerung, die mit dem Universal Profile 2.0 eingeführt wird, ist 'Messaging as a Platform' (MaaP). MaaP bietet Unternehmen die Möglichkeit, RCS als Kommunikationskanal mit ihren Kunden zu nutzen. Das Universal Profile 2.0 definiert die neuen Funktionen erstmals in 2017, erste Kampagnen werden zum Mobile World Congress in Barcelona im Februar 2018 vom US-amerikanischen Netzbetreiber Sprint und anderen erstmals präsentiert. Zum MWC 2019 wurden MaaP-Services und Demos von verschiedenen Netzbetreibern und Kunden aus Nordamerika, Europa und Asien präsentiert.

Seit 2017 führt die GSMA "RCS Business Messaging Labs" auf globaler Ebene durch, um für die Nutzung von Messaging as a Platform zu werben.

Swisscom hat den Start von RCS für 2019 angekündigt. Mit Stand April 2019 wird RCS von weltweit 76 Telekommunikationsunternehmen angeboten.

Bis heute (Stand Januar 2020) sind mehr als 360 Millionen Smartphones mit RCS aktiv. Die deutschen Netzbetreiber haben bislang keine Zahlen zu den RCS-Nutzern veröffentlicht, aber durch die native Implementierung auf allen Android-Smartphones dürfte die Marke von 10 Millionen aktiven RCS-Smartphones bereits überschritten sein.

Apps
RCS-Dienste können auf dem Smartphone genutzt werden, wenn eine RCS-fähige App installiert ist, der Netzbetreiber RCS-Dienste anbietet und für die Subskription freigeschaltet hat.

Alle Hersteller von Android-basierten Smartphones bieten heute RCS als Funktionalität der nativ integrierten "SMS/MMS"-, "Nachrichten"- oder "Messages"-App. Für Android-Geräte, die RCS nicht nativ unterstützen, bietet Google die App "Messages" im Playstore an, die inzwischen auch auf vielen Smartphones vorinstalliert ist und (wie Whatsapp) über ein optionales Web-Interface für die Bedienung am PC verfügt. Einige Netzbetreiber bieten zusätzlich RCS-Apps zum Download unter der Bezeichnung "message+" an.

In der Vergangenheit wurde RCS durch eigene Apps der Mobilfunkanbieter realisiert, die inzwischen aber weitgehend überflüssig geworden sind und teilweise eingestellt wurden. So unterstützte die Telekom den RCS-Standard mit der App "Telekom Message+ (RCS)" auf Android und iOS. Die Entwicklung wurde am 1. Januar 2019 eingestellt. Vodafone bot für iOS die App "Vodafone Message+" und für Android die App "Vodafone Call+ & Message+" an. Die Apple-Variante wurde am 18. April 2018 aus dem Apple Store entfernt. Auch die Android-App ist zwischenzeitlich nicht mehr im Google Play Store erhältlich. O2 bot seine App "o2 Message+Call" für iOS sowie in einer Beta-Version für Android an. Für O2-Kunden verschiedener Drillisch-Marken wurde dieser Dienst zum 1. Juli 2017 gekündigt.

Verfügbarkeit in Deutschland
In den Netzen von Telekom, Vodafone und O2 wird RCS in Deutschland unterstützt, wobei der Dienst nicht bei allen Resellern angeboten wird.

Wenn RCS nicht bei allen Kommunikationspartnern unterstützt wird, werden die Nachrichten stattdessen als SMS und/oder MMS übertragen.

Technische Merkmale
RCS greift auf bestehende Standards der 3GPP und Open Mobile Alliance (OMA) zurück. Die lizenzfreie Nutzung des GSM-Standards und die ständige Erweiterung um Zusatzfunktionen macht die Nutzung von RCS für Mobilfunknetze attraktiv.

Ein Gerät mit RCS-Fähigkeit muss zunächst vom Mobilfunknetz konfiguriert werden, bevor die RCS-Dienste zur Verfügung stehen. Dieser Prozess läuft automatisch ohne Interaktion mit dem Nutzer. Nach der Konfiguration stellt RCS dann fest, welche Kontakte in der Kontaktliste für Chat-Kommunikation zur Verfügung stehen, und welche RCS-Dienste an beiden Endpunkten der Kommunikation zur Verfügung stehen. Dabei wird aus Gründen von Datenschutz und -Sicherheit die Kontaktliste nicht auf einen zentralen Dienste-Server geladen, sondern verbleibt auf dem Gerät.

RCS-Dienste (wie beschrieben im Universal Profile 2.3)
 Provisionierung des Endgerätes
 Feststellung von Diensten und Verfügbarkeit der Kontakte
 Chat
 Dateiübertragung
 Group Chat
 Audio Messaging
 Messaging auf mehreren Endgeräten eines Nutzers
 Nutzung der Sprachtelefonie auf Endgeräten
 Nutzung von IP-Videotelefonie auf Endgeräten
 Enriched Calling
 Messaging as a Platform
 Sicherheit gegen Angriffe von Malware
 Verhalten des Endgerätes zur Verwendung von IP-Diensten, wenn Datendienste nutzerseitig deaktiviert wurden
 Nutzer-Settings für RCS
 Nutzung von Sprachtelefonie und IP-Videotelefonie auf mehreren Endgeräten eines Nutzers (ohne technische Spezifikation)
Trotz umfangreicher Erweiterungen gegenüber SMS/MMS fehlen RCS weiterhin Funktionen wie Profilbild, Status bzw. Stories oder Live-Standort, die in anderen Messengern häufig implementiert sind.

RCS setzt voraus, dass Mobildaten eingeschaltet sind. Je nach Anbieter kann das nur mit einem kostenpflichtigen Internetzugang erfolgen – oder auch kostenfrei (dann meist ohne sonstigen Internetzugang außer auf die anbietereigene Konfigurationsseite; oft "Cockpit" o. ä. genannt). Bei Dual-SIM Smartphones kann RCS jeweils nur mit jener SIM-Karte genutzt werden, die für Mobildaten voreingestellt und aktiviert sind; ebenso muss mit dieser SIM-Karte Sprachtelefonie oder SMS möglich sein. RCS funktioniert nicht mit reinen Daten-SIM-Karten oder wenn jeweils eine unterschiedliche SIM-Karte für Telefonie und Mobildaten ausgewählt wurde oder die SIM-Karte für Mobildaten hin- und hergewechselt wird.

Rich Business Messaging - Messaging as a Platform
Die RCS-Messaging-Funktionen sollen nicht nur Nutzern auf dem Smartphone zur Verfügung gestellt werden, sondern auch Geschäftskunden, die mit ihren Kunden kommunizieren möchten. Mit dem RCS Universal Profile 2.0 wurden speziell dafür neue Funktionen entwickelt und standardisiert, die in der GSMA-Spezifikation RCC.71 im Kapitel "Messaging as a Platform" dokumentiert sind und in den Folgeversionen der Spezifikation verfeinert wurden:

Chatbots

 Chatbot-Profil
 Chatbot-Verifikation
 Anonymisierung des Nutzers gegenüber dem Chatbot
 Chatbot-Verzeichnisse
 Deep Links
 Vermeidung von Spam und unangemessenen Inhalten
 Rich Cards und Karussell-Anordnung
 Antwortvorschläge und Aktionen/Chips

Während die Kommunikation zwischen Smartphones heute (Stand Januar 2020) weitgehend in Tarife eingebündelt ist (="SMS-Flat"), ist die gewerbliche Nutzung von Netzzugängen kostenpflichtig. Darüber hinaus hat sich ein Ökosystem gebildet:

 Netzbetreiber vermarkten den Netzzugang zu SMS und RCS
 RCS-Systemtechnikanbieter, die RCS-Produktionsplattformen für Netzbetreiber anbieten
 Aggregatoren, die den Versand in die verschiedenen Netze übernehmen, Kampagnen durchführen und an Geschäftskunden vermarkten
 RCS-Cliententwickler und Endgerätehersteller mit eigenen Clients

Einzelnachweise

Mobilfunk
Programmierung
Mobilfunktechnik
Telekommunikationsstandard
Short Message Service
Videokonferenz-Software

Rich Communication Services


Karina Maruyama (født 26. marts 1983) er en tidligere japansk fodboldspiller. Hun har tidligere spillet for Japans kvindefodboldlandshold.

Japans fodboldlandshold

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Japan

Karina Maruyama


GW-BASIC, bir programlama dilidir. 1980'li yıllarda Microsoft'un ilk çalışanlarından Greg Whitten tarafından yazılan bir DOS tabanlı BASIC lehçesidir.

QBasic, Turbo Basic gibi diller bu dilden türetilmiştir. Her satıra bir numara vermek ve program akışını GOTO deyimiyle değiştirmek bu dilin en temel özelliğidir.

 Örnek Program 1
 10 CLS
 20 PRINT "DENEME"

Satır numarası zorunluluğu vardır. Numaraların onar onar artmasının nedeni, daha sonradan araya satır ekleyebilmektir. Örnekteki program çalıştırıldığında önce ekrandaki önceki bilgiler temizlenir ve ekranın sol üst köşesine DENEME yazılır.

Ayrıca, yazılan program sonlandırıldıktan sonra "OK" diye belirterek, programın sonlandırıldığını belirtir.

Deyimler kılavuzu

CLS: Ekranı eski çıktılardan temizleyen deyimdir. Örneğin; yukarıdaki programa bakarsak, bu programda "cls" komutu kullanılmasa idi ne kadar programı çalıştırırsak çalıştıralım, o kadar "deneme" çıktısı alınacaktır.

END: Programın sona erdiğini belirten deyimdir. Programın sonuna koymaya gerek yoktur.

PRINT: Yukarıdaki programda verilen girdiyi çıktı olarak ekrana gelmesini sağlayan deyimdir.

LOCATE: "PRINT" deyimi ile ekrana çıkan çıktının koordinatlarını belirtir.

 Örnek program 2:
 10 CLS
 20 LOCATE 3,3
 30 PRINT "Deneme"
 40 END

COLOR: "PRINT" deyimi ile ekrana çıkan çıktının yazı ve zemin renklerini belirtir.

 Renk kodu:
 0)Siyah
 1)Mavi
 2)Yeşil
 3)Turkuaz
 4)Kırmızı
 5)Pembe
 6)Turuncu
 7)Açık Gri
 8)Gri
 9)Açık mavi
 10)Açık yeşil
 11)Açık turkuaz
 12)Açık kırmızı
 13)Açık pembe
 14)Sarı
 15)Beyaz

 Örnek Program 3:
 10 CLS
 20 COLOR 3,4
 30 PRINT "Deneme"
 40 END

Bu örnekte turkuaz yazılı kırmızı renkli "deneme" sözcüğünü göreceksiniz.

SCREEN: Ekran deyimidir. Bu komut ile grafik ekrana geçilebilir.

Dış bağlantılar

 c2 wiki'nin GwBasic makalesi  (İngilizce)

BASIC

GW-BASIC


NGC 7318B je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Pegazu.
Dio je Stephanova kvinteta.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7318
  Auke Slotegraaf: NGC 7318 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7318 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7300 - 7349

7318B
Stephanov kvintet

NGC 7318B


Der Stern des Bundes ist der Titel eines 1914 erschienenen zyklischen Gedichtbandes von Stefan George.

Gegenüber dem vielgestaltigen Siebenten Ring kehrt der Dichter zur Einheitlichkeit in Sprache, Aufbau und Thema zurück und legt mit genau tausend Versen sein homogenstes Werk vor, das als Gipfel seines Formwillens betrachtet werden kann.

Überwiegend auf Melodie und Reim verzichtend und stellenweise mit Beschwörungsformeln arbeitend, tritt George mit dem apodiktischen Anspruch des Mahners und Sehers auf, der zeitkritische Lehrsätze verkündet und Normen für seine Gefährten aufstellt. So bildet der Stern des Bundes die Verfassung und das Erziehungsprogramm des George-Kreises.

Inhalt

Der Band versammelt 100 Gedichte, die nicht in Strophen unterteilt sind, keine Überschriften haben und in streng geordneter Form präsentiert werden: Dem Eingang mit neun Vierzehnzeilern folgen drei Bücher mit jeweils 30 Gedichten, deren Länge zwischen sieben und vierzehn Zeilen beträgt und von denen jedes zehnte gereimt ist. Das hundertste Gedicht ist ein Schlusschor, der zur Beisetzung Georges vorgetragen wurde.

In feierlich-gehobener, parataktischer Sprache bekennt sich der Dichter zu seiner Sendung, zwischen Gott und Menschheit als Mittler zu fungieren. Hatte er im Siebenten Ring den Schüler Maximilian Kronberger idealisiert, zum Gott Maximin erhoben und auf diese Weise die Grundlage für den gleichnamigen Mythos geschaffen, feiert er ihn nun gleich mit dem ersten Gedicht als Herrn der Wende: "Du stets noch anfang uns und end und mitte / Auf deine bahn hienieden· Herr der Wende· / Dringt unser preis hinan zu deinem sterne."

Das zweite Gedicht beleuchtet Nietzsches Gedanken über das Verhältnis des Apollinischen und Dionysischen, dem er in der Geburt der Tragödie nachgegangen war. Der Widerspruch – "qual der zweiheit" – zwischen Rausch und Helle, Gefühl und Verstand ist in der "Doppel-Schöne" Maximins als "Eines zugleich und Anderes" aufgehoben.

Im ersten Buch schildert George zunächst seinen Weg von den frühesten Anfängen bis zur Gewissheit, erwählt zu sein, wendet sich den Auswüchsen seiner Zeit zu, indem er ihren Fortschrittsglauben geißelt – "Zehntausende muss die heilige seuche raffen" –, und rühmt am Ende die einstigen Gefährten.

Im zweiten Buch werden die Novizen in die Mysterien eingeführt, was in den ersten zwanzig Gedichten dialogisch gestaltet wird. In dieser intimen Gesprächssituation, die an den Dialog von Dichter und Engel im Teppich des Lebens und die Lieder von Traum und Tod erinnert, gesteht der Schüler etwa, nicht "tüchtig genug zu sein für die weitre weihe", und wird vom Meister getröstet. Das Gespräch kreist um Fragen der Pubertät und des Eros, der am Ende gefeiert wird. Während der Jüngere seine Zweifel überwindet, macht auch der Ältere eine Wandlung durch und ist auf seinen Schüler angewiesen.

Im dritten Buch wendet sich George dem Binnenverhältnis der Gemeinschaft zu, um den Umgang untereinander zu bestimmen. So legte er das Verhältnis zum Adel ebenso fest wie das zu Sozialisten und Frauen. Der Kreis soll nach außen hin abgeschlossen werden – "Hier schliesst das tor. schickt unbereite fort." –, während sein Inneres durch rituelle Beschwörungen gefestigt wird:
Wer je die flamme umschritt
Bleibe der flamme trabant!
Wie er auch wandert und kreist:
Wo noch ihr schein ihn erreicht
Irrt er zu weit nie vom ziel.
Nur wenn sein blick sie verlor
Eigener schimmer ihn trügt:
Fehlt ihm der mitte gesetz
Treibt er zerstiebend ins all.

Hintergrund
Nach Georges eigener Darstellung war das Werk zunächst für die "freunde des engern bezirks" gedacht. Die "sich überstürzenden welt-ereignisse" (gemeint ist der Erste Weltkrieg) hätten "die gemüter auch der weiteren schichten empfänglich gemacht für ein buch das noch jahrelang ein geheimnis hätte bleiben können".

Im Stern des Bundes, dessen ursprünglicher Titel Lieder an die heilige Schar lauten sollte, formulierte George sein pädagogisches Programm für eine Elite, die sich über die Verehrung für den Meister und die Freundschaft zwischen einem Älteren und einem Jüngeren definierte. Nach dem Siebenten Ring wurde ihm die erzieherische Aufgabe seiner Dichtung immer wichtiger. So richtete er seine Gedichte nun häufiger an einzelne Freunde, um ihnen Maßregeln zukommen zu lassen und sich über den Stand ihrer Entwicklung zu informieren.

Wollte sich aber jemand in den Versen wiedererkennen, belehrte George ihn, dass die besungene Person weniger wichtig sei als das Werk und die Gemeinschaft und er nicht nach bestimmten Personen oder sich selbst suchen sollte. Da die Einzelerlebnisse Teil der gemeinsamen Sphäre waren und Personen und Namen als Besitz des Kreises betrachtet wurden, sollte das Mitglied sich in die Gedichte vertiefen, nach höheren Wahrheiten suchen und Werte und Normen des Kreises verinnerlichen.

Während in den Gedichten des Siebenten Ringes der Abstand zwischen Dichter und gestaltetem Gott sichtbar bleibt, geht die Identifikation im Stern des Bundes so weit, dass es bisweilen schwer ist, die Stimmen zu unterscheiden. Wenn der Dichter spricht, meint man den Gott zu hören, der sich eines menschlichen Mundes bedient.

Rezeption
Der Stern des Bundes gehört zu den umstrittenen Werken des Dichters.

Claude David sprach von der Schmucklosigkeit und scheinbaren Nachlässigkeit des Zyklus, von seiner liturgischen Monotonie, dem Verzicht auf Preziosität und Pathos. Auffallend seien Gebet, Meditation und magische Beschwörungsformeln, welche die Sprache auf ihren Kern reduzierten. Indem sie das Wesentlichste bewahrt und sich von allem Zierrat befreit habe, sei sie reine Dichtung.

Der apologetische Bewunderer Friedrich Gundolf wertete Georges geschichtliche Aufgabe als "Wiedergeburt der deutschen Sprache und des Dichtertums" und stellte ihn neben Friedrich Nietzsche, indem er sie als die "beiden einzigen Menschen" bezeichnete, "die jenseits dieses ganzen Zeitalters … sich im Wort entladen, um ihren geschichtlichen Beruf der Erneuerung zu erfüllen".

Der Stern des Bundes enthalte die Ethik, die sich in Georges vorhergehenden Werken "als Lebens-gesicht, im Siebenten Ring als Weltgesicht" gezeigt habe. Er gebe keine spezifischen Regeln, sondern "magische Wunsch- und Wahlsprüche seines Willens oder Gesichte des Auf- und Untergangs welche die Ordnung wirkend darstellen". Werde im vielfarbigen Siebenten Ring "die Erscheinung des Mittlers selbst gefeiert", sei im Stern des Bundes die Durchdringung vollbracht, weswegen er farben- und reizlos sei.
Die göttliche Gestalt Maximins sei "Anfang End und Mitte auch dieses Werks, nicht mehr als geliebter Mensch, sondern als entrückter Herr der Wende". Das Werk wiederhole auf einer höheren Stufe die Magie des Jahres der Seele. "Die seit langem hohlen Zauber- und Schöpfungsworte" hätten durch George "wieder Gewalt, Gehalt und Gestalt bekommen: Schönheit, Größe, Mensch, Volk und Gott". Habe der Mensch sich seit Jahrhunderten entäußert und selbst verloren, vermochte George ihn in seinem einfachen Ursprung zu gründen: In dem "gotthaft gestaltige(n) SEIN".

Für Michael Titzmann gehört der Zyklus zu den fragwürdigsten Werken Georges, da viele der Texte kaum mehr als irrationalistische Ideologie seien. Indem George in der Vorrede fast bedauernd von der Breite der Rezeption des Sterns spreche, nehme er in Kauf, dass der Gültigkeitsanspruch auf eine kleine Gruppe reduziert werde. Die vorgelegte Zeitkritik werde damit zum Selbstwiderspruch, da sie die Menschen nicht zu erreichen suche. Man dürfe diese Art der Gruppenesoterik nicht mit der legitimen Dunkelheit moderner Lyrik verwechseln, wie sie etwa in der Dichtung Georg Trakls zum Ausdruck komme.
Einerseits postuliere George Geheimnisse, die es zu bewahren gelte, andererseits spreche er sie aus. Der religiös-mystische Kontext trage zur Stilisierung des lyrischen Ichs zum Propheten bei, der sich häufig mit seinem Gott zu verwechseln scheine.

Thomas Karlauf sieht im Stern des Bundes den "ungeheuerlichen Versuch, die Päderastie mit pädagogischem Eifer zur höchsten geistigen Daseinsform zu erklären". Wer diesen Umstand nicht habe sehen wollen, "musste die tausend Verse für inkommensurabel halten" oder, wie Walter Benjamin zitiert wird, für "das choreographische Arrangement des Veitstanzes". George habe eine erfolgreiche Strategie verfolgt, als er in die Öffentlichkeit ging, um sie als "sichersten Schutz" zu wählen. Nur wenige hätten zu fragen gewagt, wozu der Aufwand betrieben worden sei und worin der Unterschied zwischen "Geweihten" und "Ungeweihten" bestanden habe. So habe das "offene Geheimnis" entscheidend zur Elitebebildung beigetragen. An anderer Stelle beschreibt Karlauf, dass der Elite-Gedanke innerhalb des George-Kreises von einer stillschweigenden Einigung über das Wesen des pädagogischen Eros getragen sei: Die Liebe zu den jüngeren, schönen Mitgliedern musste platonischer Natur sein. Wegen fehlender Belege könne man nur darüber spekulieren, inwieweit es in einzelnen Fällen zu sexuellen Handlungen gekommen ist.

Auf Martin Buber wirkte der Zyklus so, "als ob ein geheimer Orden" seine "in dunklen und bedeutenden Worten gehaltene Regel" drucken und verkaufen lassen wolle. Gehöre das Geheimnis nicht vor die "Ohren des Marktes", solle man nicht von ihm reden. Man dürfe nicht befehlen, das Tor zu schließen und "den Schlüssel aus dem Schlüsselloch nehmen, damit die von draußen doch hereinschauen können".

Literatur

Textausgaben
 Stefan George: Der Stern des Bundes. Herausgegeben von Ute Oelmann. Klett-Cotta, Stuttgart 1993 (= Sämtliche Werke in 18 Bänden, Band VIII; derzeit maßgebliche Ausgabe).
 Stefan George: Der Stern des Bundes In: Stefan George, Werke, Ausgabe in zwei Bänden. Klett-Cotta, Stuttgart 1984 S. 345–394
 Stefan George: Der Stern des Bundes. Georg Bondi, Berlin 1914.

Sekundärliteratur
 Bernd Johannsen: Reich des Geistes. Stefan George und das Geheime Deutschland, Verlag Dr. Hut, München 2008
 Thomas Karlauf: Stefan George. Die Entdeckung des Charisma, Karl-Blessing-Verlag, München 2007, ISBN 3-89667-151-0
 Hansjürgen Linke: Das Kultische in der Dichtung Stefan Georges und seiner Schule, Helmut Küpper, München und Düsseldorf 1960
 Manfred Riedel: Geheimes Deutschland. Stefan George und die Brüder Stauffenberg, Böhlau Verlag, Köln 2006

Weblinks

 https://www.projekt-gutenberg.org/george/stern1/stern1.html

Einzelnachweise

Stefan George
Literarisches Werk
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Lyrik
Zyklisches Werk

Der Stern des Bundes


Mladen Nelević (Zenica, 13. siječnja 1957.), crnogorski filmski, televizijski i kazališni glumac rođen u Bosni i Hercegovini.

Filmografija

Televizijske uloge

 "Božićni ustanak " kao Todor (2015.)
 "Budva na pjeni od mora" kao Jovo Radmilović (2012. – 2015.)
 "Kriza" kao Salko (2014.)
 "Vojna akademija" kao Desimir Džaković (2012. – 2014.)
 "Lud, zbunjen, normalan" kao Žarko Gepek (2013.)
 "Montevideo, Bog te video!" kao Jovika (2013.)
 "Dva smo svijeta različita" kao Milun (2011.)
 "Naša mala klinika" kao Sreten Pejović - Pejo (2007. – 2011.)
 "Pare ili život" kao Rajko (2010.)
 "Selo gori, a baba se češlja" kao Krle (2008. – 2009.)
 "To toplo ljeto" kao Milivoje Šolaja (2008.)
 "Kafanica blizu SiS-a" kao Bonjo Mrsikić (2007. – 2008.)
 "Ljubav i mržnja " kao kum Aleksa (2007. – 2008.)
 "Agencija za SiS" kao Bonjo Mrsikić (2007.)
 "Ljubav, navika, panika" kao Katić (2006.)
 "M(j)ešoviti brak" kao Vojinov brat Milun (2003. – 2006)
 "Složna braća" kao Vukadin/Radojica (1996.)
 "Portret Ilije Pevca" kao Joviša (1988.)
 "Vuk Karadžić" kao vladika Petar Petrović Njegoš (1988.)
 "Vrijeme prošlo - vrijeme sadašnje" kao Anđa (1986.)
 "Misija majora Atertona" kao partizan bundžija (1986.)
 "Brisani prostor" kao Fil (1985.)

Filmske uloge

 "Vojna akademija 3" kao Desimir Džaković (2016.)
 "Dnevnik mašinovođe" kao Dragan Dizel (2016.)
 "Gorčilo - Jesi li to došao da me vidiš" kao Željo Cvrkota (2015.)
 "Atomski zdesna" kao Enver (2014.)
 "Vojna akademija 2" kao Desimir Džaković (2013.)
 "As pik" (2012.)
 "Parada" kao Boro (2011.)
 "Lokalni vampir" (2011.)
 " Kako su me ukrali Nijemci" kao Aleksov prijatelj (2011.)
 "Motel Nana" kao direktor škole (2010.)
 "Selo gori... i tako" kao Krle (2008.)
 "Osmrtnica za Eskobara" kao inspektor Savić (2008.)
 "Gledaj me" kao Jovan Petrović (2008.)
 "Promijeni me" kao inspektor Biković (2007.)
 "Klopka" kao Marko (2007.)
 "Guča!" kao Sačmo (2006.)
 "Sedam i po" kao Bure (2006.)
 "Ivkova slava" kao Todor (2005.)
 "Srećna mi nova godina" (2002.)
 "Suđenje generalu Vešoviću" (2001.)
 "Gorski vijenac" kao Vuk Mandušić (2000.)
 "U ime oca i sina" kao Milorad (1999.)
 "Večita slavina" (1994.)
 "Magareće godine" kao Zorin otac (1994.)
 "Nova audicija" kao profesor (1991.)
 "Posljednji valcer u Sarajevu" kao Vlado Slijepčević (1990.)
 "Volio bih da sam golub" kao  (1990.)
 "Hajdemo se voljeti 2" kao komandir vatrogasaca (1988.)
 "Azra" kao Hamo (1988.)
 "Vanbračna putovanja" kao Đetić (1988.)
 "Na putu za Katangu" kao Visoki (1987.)
 "Život radnika" (1987.)
 "Haustorče" (1987.)
 "Tempi di guerra" (1987.)
 "Ovo malo duše" (1987.)
 "Dobrovoljci" (1986.)
 "Vrenje" kao Rodoljub Čolaković - Rozenko (1986.)
 "Špadijer - jedan život" kao Časlav Špadijer (1986.)
 "Ja sam starinski ormar" kao nosač (1986.)
 "Ljepota poroka" kao nosač (1986.)
 "Audicija" kao Srboljub Šaulić (1985.)
 "Budite isti za 20 godina" (1985.)
 "Šest dana juna" kao Zdravko (1985.)
 "Ada" kao Ćiro (1985.)
 "Veliki talenat" kao Tunjo (1984.)
 "Vatrogasac" kao petar (1983.)
 "Pismo glava" kao Baja Ujević (1983.)
 "Nastojanje" (1982.)

Izvori

Vanjske poveznice

Crnogorski filmski glumci
Crnogorski kazališni glumci
Crnogorski televizijski glumci

Mladen Nelević


Yusuf Islam einnig þekktur sem Cat Stevens og Yusuf er breskur tónlistarmaður. Hann fæddist árið 1948 sem Steven Georgiu í London, sonur kýpurgrísks föður og sænskrar móður. Frumraun hans platan Matthew and Son  og samnefnt lag  komu út árið 1967 og náðu topp 10 á breska listanum.

Vinsældir Stevens jukust á 8. áratugnum og náðu lög eins og Father and Son, Wild World, Moonshadow, Peace Train og Morning Has Broken miklum vinsældum. Árið 1977 snerist hann hins vegar til íslamstrúar, breytti nafni sínu í Yusuf Islam og hætti afskiptum af popptónlist frá 1979. Árið 2006 hóf Yusuf aftur að gera popptónlist. Árið 2017 notaði hann nafnið Yusuf/Cat Stevens.

Plötur

Sem Cat Stevens
1967: Matthew and Son
1967: New Masters
1970: Mona Bone Jakon
1970: Tea for the Tillerman
1971: Teaser and the Firecat
1972: Catch Bull at Four
1973: Foreigner
1974: Buddha and the Chocolate Box
1975: Numbers
1977: Izitso
1978: Back to Earth

Sem Yusuf
2006: An Other Cup
2009: Roadsinger
2014: Tell 'Em I'm Gone

Sem Yusuf / Cat Stevens
2017: The Laughing Apple
2020: Tea for the Tillerman 2
2023: King of a Land

Enskir tónlistarmenn
Fólk fætt árið 1948

Cat Stevens


سامسارا هو مصطلح باللغة السنسكريتية يعني "الحركة المستمرة"، أو "التدفق المستمر"، ويشير في البوذية إلى مفهوم دورة الميلاد ويترتب على ذلك الانحلال والموت، والتي يشارك فيها جميع البشر في الكون والتي لا يمكن الهرب منها إلا من خلال الاستنارة. ترتبط سامسارا بالمعاناة، وعادة ما تعتبر على أنها نقيض النيرفانا.

مراجع

الجاينية
بوذية
تناسخ الأرواح
جنوب آسيا
كلمات وعبارات سنسكريتية
مصطلحات بوذية
مفاهيم فلسفية بوذية
مفاهيم فلسفية هندوسية

سامسارا


بلدية كويفا ديل هايرو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد, و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 54 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

كويفا ديل هايرو


(nascida em 5 de outubro de 1964) é uma menina japonesa que foi sequestrada por um agente norte-coreano em 1977 quando ela era uma aluna de ensino médio de treze anos de idade. Ela era uma de ao menos dezessete cidadãos japoneses sequestrados pela Coreia do Norte nos anos 1970 e 80. O governo da Coreia do Norte admitiu ter sequestrado Yokota, mas afirmou que ela morreu no cativeiro. Os pais de Yokota e outros no Japão expressaram a crença de que ela ainda está viva na Coreia do Norte e realizaram uma campanha pública buscando sua volta ao Japão.

História

Megumi Yokota foi sequestrada em 15 de novembro de 1977 aos treze anos de idade, enquanto caminhava para casa da escola em sua vila costeira na província de Niigata. Acredita-se que ela foi sequestrada porque presenciou atividades de agentes norte-coreanos no Japão e, portanto, os agentes queriam silenciá-la. Agentes norte-coreanos supostamente a arrastaram para um barco e a levaram direto para a Coreia do Norte para uma instalação, onde ela aprendeu a língua coreana. Ela acabou sendo designada para uma universidade onde espiões norte-coreanos aprendem línguas, costumes e práticas estrangeiras. Aqui ela ensinou japonês a espiões que estavam sendo treinados para se infiltrar no Japão. Também nas instalações anteriores estavam dois estudantes sul-coreanos, com idades entre 18 e 16 anos, que haviam sido sequestrados da Coreia do Sul em agosto de 1977 e em agosto do ano seguinte, mais três estudantes sul-coreanos de 16 anos foram sequestrados e levados para a mesma localidade. Estes incluíram Kim Young-nam, que mais tarde se casaria com Yokota.

Depois de muitos anos de especulação e sem novas pistas, em janeiro de 1997, a informação sobre o sequestro de Megumi foi divulgada aos seus pais por Tatsukichi Hyomoto, um secretário de Atsushi Hashimoto,  por um telefonema.    Em 2002, a Coreia do Norte admitiu que ela e outros haviam sido sequestrados, mas alegou que ela havia cometido suicídio em 13 de março de 1994 e devolveu o que disse serem seus restos cremados. O Japão afirmou que um teste de DNA mostrou que eles não poderiam ter sido seus restos mortais (embora mais tarde tenha sido descoberto que um membro do corpo docente júnior sem análise anterior de espécimes cremados havia testado os restos mortais e pode tê-los contaminado acidentalmente), e sua família não acredita que ela teria se suicidado. Acredita-se que ela tenha sido sequestrada por Sin Gwang-su.

Controvérsia do DNA
Yokota teria morrido aos 29 anos. No entanto, o atestado de óbito fornecido em apoio a esta afirmação parece ter sido falsificado, e os testes de DNA nos restos mortais que dizem ser dela não foram uma correspondência positiva.

Atenção da mídia

Documentários feitos sobre Megumi e outros casos de sequestro incluem: KIDNAPPED! Os Casos de Abdução Japão-Coreia do Norte (2005), Abduction: The Megumi Yokota Story (2006), Megumi (2007),  e Megumi (2008). Em outubro de 2006, um especial foi ao ar na televisão japonesa intitulado Reunion ~ Megumi Yokota's Wish (Saikai ~Yokota Megumi-san no Negai~ ; 再会~横田めぐみさんの願い). Ele estrelou Mayuko Fukuda como uma jovem Yokota, e Nana Katase como uma Yokota adulta.

Em 10 de outubro de 2011, o Japan Today informou que um desertor havia afirmado que Yokota ainda estava viva, mas que ela não tinha permissão para deixar a Coreia do Norte porque estava de posse de informações confidenciais.

Em outubro de 2011, as agências de inteligência sul-coreanas relataram que acreditavam que dezenas de vítimas de sequestro sul-coreanas e japonesas foram transferidas para Wonhwa-ri, na província de Pyongan do Sul; este grupo pode ter incluído Yokota, Yaeko Taguchi e Tadaaki Hara.

Veja também

 Lista de pessoas que desapareceram
 Kim Hyon Hui
 Sequestros norte-coreanos de japoneses
 Sequestros norte-coreanos de sul-coreanos

Referências

Pessoas do período Showa
Nascidos em 1964
!Artigos com texto em japonês

Megumi Yokota


Hidle eller Sør-Hidle er en ø i Ryfylke. Hidle ligger i Strand kommune i Rogaland fylke i Norge. Parkanlægget Flor & Fjære ligger på øen.

Øen kaldes Sør-Hidle for at adskille den fra Nord-Hidle der en del af Sjernarøyene lidt længere mod  nord i Ryfylke. Syd for Hidle ligger Horgefjorden, mens Hidlefjorden ligger på nordsiden.

Litteratur
 Hugo Lauritz Jenssen og Knut Bry Flor & fjære : verdens nordligste tropehage Press 2006

Kilder og henvisninger
 Vil ha hotell på Sør-Hidle på http://www.nrk.no
 Flor & Fjære

Øer i Rogaland
Strand

Hidle


Acianthera albopurpurea é uma espécie de orquídea nativa do Brasil .

Referências

albopurpurea
Plantas descritas em 2012
Orquídeas do Brasil

Acianthera albopurpurea


Svijet

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 18. svibnja – Tošo Dabac, hrvatski fotograf, jedan od začetnika i glavnih predstavnika Zagrebačke škole fotografije († )

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Fotografija u 1907.


වන්දාමි චේතියං සබ්බං
සබ්බඨානේසු පතිට්ඨිතං
සාරීරිකධාතු මහා බෝධිං
බුද්ධරූපං සකලංසදා

වෙහෙර වඳින ගාථාව


Die Route nationale 708, kurz N 708 oder RN 708, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 in zwei Abschnitten zwischen Saint-Martial-de-Valette und Marmande verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 147 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 708 auf WikiSara (französisch)

708

Route nationale 708


Toni Duggan (født 25. juli 1991) er en engelsk fodboldspiller, der spiller som kantspiller eller midtbanespiller for Everton og for England. Hun har tidligere spillet for FC Barcelona, Atlético Madrid, Manchester City og Everton Ladies.

Klubkarriere

Everton: 2007-2013
Duggan spillede sin første kamp for Everton i 2007–08 sæsonen, da de faste angribere ikke kunne spille på grund af skade. Hun scorede det afgørende mål i overtiden mod Watford Ladies hvilket førte til at Everton kom i finalen i FA Women's Premier League Cup den sæson.

Duggan fik hæderen som Årets stjerneskud i FA Women i 2009, som Englands bedste kvindelige spiller under 23 i 2012 og Årets kvindelige spiller i North West i 2013.

Duggan spillede også med i Evertons FA Women's Cup finalesejr i 2010 over Arsenal. Hendes form i anden del af FA WSL 2011 sæsonen førte til at holdkammeraten Rachel Unitt forudså, at hun ville blive indkaldt til truppen til Englands A-landshold.

Manchester City: 2014-2017
Efter syv år med Everton blev det annonceret den 28. november 2013, at Duggan havde underskrevet kontrakt med Manchester City. I august 2015 blev hun den første kvindelige spiller, der modtog klubbens "Årets mål hæder" (Goal Of The Season award) efter at hun havde scoret et bemærkelsesværdigt mål mod Chelsea i Women's Super League. Hun var en del af holdet, da de spillede i Women's Champions League  for første gang. I november 2016 scorede Duggan holdets afgørende mål i Champions League kampen mod Brøndby.

Barcelona: 2017-2019
Toni Duggan underskrev kontrakt med FC Barcelona Femení den 6. juli 2017.

Atlético Madrid: 2019–nu
Den 31. juli 2019, blev Duggan en del af Atlético Madrid.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra England
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra England
Fodboldspillere fra Manchester City W.F.C.
Fodboldspillere fra Everton F.C. (kvinder)
Personer fra Liverpool

Toni Duggan


Louis Rainer, auch Luis Rainer (* 2. August 1885 als Alois Rainer in Brixen, Tirol, Österreich-Ungarn, heute Südtirol, Italien; † 19. März 1963 in Montagnola, Tessin, Schweiz) war ein österreichischstämmiger Schauspieler.

Leben
Louis Rainer trat schon vor dem Ersten Weltkrieg am Theater auf und spielte unter anderem in Zürich. Gleich nach dem Krieg wechselte er an das Deutsche Theater in Berlin unter der Leitung Max Reinhardts. In den verbleibenden 20er Jahren trat Rainer unter anderem in Salzburg, Wien, Wiesbaden, Düsseldorf (Schauspielhaus) und erneut Berlin (Renaissancetheater) auf. Seit 1929 fand Rainer, der nunmehr seinen Vornamen in "Luis" modernisierte, exklusiv am Dresdner Schauspielhaus auf. Dort war eine seiner frühen Erfolgsrollen 1930 der Narr in William Shakespeares Was ihr wollt. Den Zweiten Weltkrieg verbrachte der Künstler an den Preußischen Staatstheatern unter der Leitung von Gustaf Gründgens. Nach 1943 fand Rainer kein Engagement mehr.

Rainers Paraderolle auf der Bühne war der Tod im Jedermann, den er in den 20er und 30er Jahren als Partner von Alexander Moissi (in der Titelrolle) im Rahmen der Salzburger Festspiele mehrfach verkörperte.

Zwischen Mitte der 30er Jahre und Ende des Zweiten Weltkriegs erhielt Luis Rainer auch sporadisch Filmrollen angeboten, beginnend mit dem Part des Franz Liszt in Carmine Gallones musikalischem Lustspiel Wenn die Musik nicht wär'. Dabei handelte es sich überwiegend um größere Nebenrollen wie der alte Hirte Nando, den er in Leni Riefenstahls Opernverfilmung Tiefland verkörperte.

Nach dem Krieg ließ sich Luis Rainer in der Schweiz nieder. Dort konnte man ihn letztmals 1957 auf der Leinwand sehen, als er in dem Drama Der 10. Mai von Franz Schnyder einen alten, illegal in die Schweiz einreisenden deutschen Flüchtling verkörperte, der an einem Fahrkartenschalter der Schweizer Bahn von einem Grenzpolizisten abgeführt wird, als er nicht mit Franken bezahlen kann.

Probleme im Dritten Reich
Rainers Ehe mit einer Jüdin sowie seine ausländische Nationalität – als gebürtiger Südtiroler war er nach 1918 automatisch italienischer Staatsbürger geworden – brachten dem Künstler seit 1933 beträchtliche Probleme. Zwar war er seit 1933 Mitglied der Reichstheaterkammer, wollte aber nun nach seinem Einstand als Filmschauspieler 1935 auch in die Reichsfilmkammer aufgenommen werden. Als Ausländer unterlag er der von den Nationalsozialisten eingeführten sogenannte 'Kontingentpflicht', mit der man die Anzahl ausländischer Filmkünstler im nationalsozialistischen Deutschland klein halten wollte. So verwehrte man ihm zwar einerseits nicht die Aufnahme in die Kammer, gab ihm andererseits jedoch kaum Rollen. Die Ehe mit einer gemäß den NS-Rassegesetzen 'Volljüdin' führte dazu, dass Rainer ab 1937 (bis 1939) sogar für seine Theaterarbeit in Dresden nunmehr eine Sondergenehmigung benötigte.

Als der staatliche Druck auf ihn immer größer wurde, beugte sich Rainer diesem gleich in zweifacher Hinsicht: Er legte 1941 die italienische Staatsbürgerschaft ab und nahm stattdessen die deutsche an. Und im darauf folgenden Jahr ließ er sich von seiner jüdischen Ehefrau scheiden. Daraufhin erhielt Rainer im Mai 1943 den Bescheid, dass nunmehr einer "ordentlichen Mitgliedschaft zur Reichstheaterkammer" nichts mehr im Wege stünde.

Filmografie
 1935: Wenn die Musik nicht wär'
 1937: Menschen ohne Vaterland
 1939: Der ewige Quell
 1942: Der Fall Rainer
 1940–44: Tiefland
 1944: Der Mann, dem man den Namen stahl
 1957: Der 10. Mai

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Österreicher
Italiener
Deutscher
Geboren 1885
Gestorben 1963
Mann

Louis Rainer


Jacob Holm (Esbjerg, Danska, 5. rujna 1995.) je danski rukometaš i nacionalni reprezentativac.

Karijera
Holm je rukometnu karijeru započeo u juniorima Skjerna dok je kao senior debitirao 2013. godine u dresu Ribe-Esbjerga. Nakon pet sezona u klubu, Jacob odlazi u njemačku Bundesligu gdje danas brani boje berlinskog Füchsea.

Na reprezentativnoj razini, igrač je za nacionalnu selekciju debitirao 4. studenog 2016. u Płocku tijekom susreta protiv Farskih Otoka.

Izvori

Vanjske poveznice
Profil rukometaša na službenim web stranicama EHF-a

Danski rukometaši

Jacob Holm


Ellerhoop Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 10,80 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 1.406 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Martin Pentz tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Ellerhoop

Kaynakça

Ellerhoop


බුද්ධදාස රජතුමා.-(Y.W.B).
=======================

ආගමික කටයුතු සහ ශුභසාධන සේවාවන් මැනවින් ඉටුකළ බුද්ධදාස රජතුමා කිත්සිරිමෙවන් රජුගේ කණිටු සොහොයුරු දෙවන ජෙට්ටතිස්ස රජුගේ පුත්‍රයාය.

ගුණාත්මක බව,ත්‍යාගශීලී බව,ශ්‍රද්ධාව මෙන්ම කරුණාව ආදි ගුණාංගයන්ගෙන් පිරිපුන් මේ නරපතියාට සිංහල රාජවංසයේ අද්විතීය ස්ථානයක් හිමි වේ.

මෙතුමා වඩාත් ප්‍රකට වූයේ කෘතහස්ත වෛද්‍යවරයෙකු වශයෙනි තිරිසන් සතුන්ට පවා ඉතා කරුණාවෙන් ප්‍රතිකාර කළ බව මහාවංසයෙහි දක්වා ඇති පුවතකින් පැහැදිලි වේ.

දිනක් රජතුමා මඟුලැතු පිට නැඟී නෑම සඳහා තිසාවැවට යමින් සිටියේය.එබඳු ගමනක් යන විට පවා බෙහෙත් හා වෙදකමට අවශ්‍ය සැන් ආදිය සිරිතක් වශයෙන් ගෙන ගියේය.මෙසේ යන අතරමඟ පුත්තභාග නම් විහාරය පසෙක තුඹසක් මත කුස රෝගයකින් පෙළෙන මහානාගයෙක් දුටුවේය.මේ නාගයා රජතුමා එනු දැක තම කුසෙහි හටගත් ගෙඩිය දැක්වීමට මෙන් උඩුකුරුව සිටියේය. රජතුමා නාගයාගේ අදහස දැන ඇතු පිටින් බැස කුසෙහි හටගෙන තිබුණු ගෙඩිය ඉවත් කොට බෙහෙත් ගල්වා සුවපත් කළේය.සැත්කම් කරන අතරේ නාගයා තුඹසේ බිලට හිස දමා සිටි බව කියැවේ.රජතුමා සැතෙන් නාගයාගේ කුසෙහි තිබුණු ගෙඩිය සැත්කමකින් ඉවත් කොට බෙහෙත් දමා සුවපත් කළේය.එයින් තුටු වූ නාගයා තම නාග මාණාක්‍ය රජුට පරිත්‍යාග කළ බවත් රජු එම නාග මාණික්‍ය ගෙන අභයගිරි විහාරයෙහි සල පිළිමයෙහි නේත්‍ර කළ බවත් මහාවංසයේ දැක්වේ.

බුද්ධදාස රජතුමා නොයෙකුත් රෝගවලින් පීඩා විදින ලද රෝගීන් සුවපත් කළ අයුරු මහාවංසයේ දැක්වේ

රට වැස්සන්ගේ හිත පිණිස ගමක් ගමක් පාසා වෙදහල් කරවා එහි වෛද්‍යවරුන් සේවය පිණිස යෙදවීය සියලු වෛද්‍ය ශාස්ත්‍රීයන්හි සාරය එක්තැන් කොට එතුමා විසින් සංස්කෘත බසින් රචිත  මාහැගි වෛද්‍ය ග්‍රන්ථ අද ද සිංහල වෛද්‍යවරු ඉමහත් ගෞරවයෙන් පරිහරණය කරති.

එසේම රටවැසියන්ගේ සෞඛ්‍ය කටයුතු වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා ගම් දහයකට එක එක වෛද්‍යවරයා බැගින් පත්කළේය.කෙත් වලින් ලබාගන්නා අයබදු වලින් විස්සෙන් අඩක් යොදවන ලද්දේ එම වෛද්‍යවරුන්ගේ වැටුප් සඳහාය.

ඇතුන්,අසුන් සහ යුද සේනාවේ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර සඳහාද වෛද්‍යවරුන් පත්කර කිබිණ.

සමාජ ශුභසාධනයට බෙහෙවින් අගය කළ රජතුමා ගොළුවන් හා අන්ධයන් සඳහා මහාමාර්ගයෙහි තැනින්  තැන ශාලා ඉදිකරවූ අතර ඔවුන්ට මුදල්ද වැටුප් වශයෙන් දුන්නේය.

නිරන්තරයෙන් ධර් ශ්‍රවනයට ඇලුම් ගළ එතුමා ධර්ම දේශකයන්ට සිවු පසයෙන් සංග්‍රහ කළේය.මහා විහාරයෙහි පස්විසි රියන් පහකින් හොබවා මොනර පිරිවෙන කරවා ඊට සමණය කොළපාණුව යන ගම් දෙකද පිදීය.

මහාධර්මකථික නම් වූ භික්ෂූන් වහන්සේ බෞද්ධ ත්‍රිපිටකය සිංහල බසට පෙරළුවේත් බුද්ධදාස රජුගේ පාලන සමයේදීය.

බුද්ධදාස රජුට පුත් කුමාරවරුන් අසූ දෙනෙක් සිටි බව වංසකථාවෙහි සඳහන් වෙයි  ඔවුන්ට යොදා තිබුණේ අසූ මහා ශ්‍රාවකයන්ගේ නම්ය.-(Y.W.B).

බුද්ධදාස රජු


Picnic i Helsinki Live er en dokumentarfilm instrueret af Stig Bilde efter manuskript af Stig Bilde.

Handling
To humoristiske musikvideoer med det danske rock / funk / jazz / scratch band Picnic, optaget live i Helsinki. Picnic er et unikt band, fyldt med energi og sort humor. De er to gange valgt som Danmarks bedste undergrundsband.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Musikfilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark

Picnic i Helsinki Live


Biserica "Adormirea Maicii Domnului" din Fălticeni, cunoscută neoficial și sub denumirea Catedrala "Adormirea Maicii Domnului", este un lăcaș de cult ortodox construit între anii 1824-1827 de spătarul Mihail Gane în municipiul Fălticeni (aflat azi în județul Suceava). Edificiul religios este situat pe Strada Republicii nr. 49, în centrul orașului, și are hramul Adormirea Maicii Domnului, sărbătorit la data de 15 august.

Cu o vechime de aproape două secole, biserica-catedrală din Fălticeni este o construcție impunătoare în peisajul zonei și reprezintă un reper al vieții publice și spirituale a locuitorilor orașului.

Localizare
Biserica "Adormirea Maicii Domnului" se află la capătul de nord al arterei pietonale (denumită Republicii) din centrul municipiului Fălticeni, în apropiere de clădirea monument istoric a Primăriei. În fața edificiului se deschide un spațiu liber cunoscut ca Piața Mihail Sadoveanu (în perioada comunistă Piața 23 August), în care este amplasată statuia scriitorului care dă numele pieței. Accesul către edificiul religios se realizează prin intermediul mai multor străzi (Nicolae Bălcescu, Ioan Maior, Ion Creangă, Mihai Eminescu, Ana Ipătescu și Republicii) care au ca punct de întâlnire sensul giratoriu din fața bisericii.

Istoric
Biserica "Adormirea Maicii Domnului" din Fălticeni a fost ctitorită în anul 1827 de spătarul Mihail Gane. Edificiul este construit în stil catolic în perioada 1824-1827 pe un teren donat de către Neculai Boian, fiind realizat din piatră și cărămidă și acoperit cu o învelitoare din tablă. După încheierea lucrărilor, noul lăcaș a fost sfințit de Veniamin Costachi (mitropolitul Moldovei). Primul preot slujitor este Vasile Știrbu. În 1843 biserica a fost transferată epitropiei postelnicului Matei Gane, nepotul lui Știrbu și tatăl scriitorului Nicolae Gane. Tot în acest an sunt executate primele reparații.

În 1854 în dotarea bisericii din Fălticeni figurau șapte clopote: unul de dimensiuni mari, achiziționat în 1847, unul mijlociu, patru mici și unul cu sunet dogit. În imediata vecinătate a fost construită o casă parohială cu patru camere și o curte. De asemenea, până în 1865 lăcașul era înconjurat de un cimitir, care ulterior a fost desființat, pe terenul aferent acestuia apărând noi clădiri. În vara anului 1883 edificiul a fost extins, prin înălțarea turlei cu 4 metri și montarea pe patru fețe a unui orologiu cumpărat de la Viena de Anastasia Circhidic.

Prima mențiune despre activitatea corului bisericii datează din 1871, când profesorul de muzică Mihai Boșteanu figurează ca îndrumător al activității și al repertoriului acestuia. Ulterior, în 1921 corul fălticenean, compus din 80 de persoane ce cântau pe patru voci, a obținut premiul întâi la concursul organizat de Societatea "Tinerimea Română" din București.

Primul inventar al patrimoniului bisericii-catedrală a fost întocmit în anul 1903. Sunt menționate, între altele, o Sfântă Evanghelie donată în 1836 de către Gheorghe și Elena Hărtular, lucrarea Trei cântări tipărită la București în 1769, dar și un epitaf lucrat la Moscova și cumpărat de la un negustor din Chișinău în 1886 pe 500 de franci.

În perioada 1904-1906 lăcașul a fost înfrumusețat prin pictarea pereților interiori și prin dotarea cu mobilier nou din lemn sculptat. Cei doi meșteri care au realizat lucrările erau pictorul Gheorghe Șerban (omorât de ruși în 1917 în propria locuință din Iași), respectiv sculptorul Costache C. Costăchescu. Tot acum, pardoseala a fost placată cu piatră cu mozaic. Primăria orașului a contribuit cu bani de la bugetul local pentru lucrările de reparații, dar și pentru susținerea activității corului.

Între 1924-1925 biserica a fost reabilitată și înfrumusețată radical, de această dată lucrările fiind executate la o calitate superioară față de precedentele intervenții asupra edificiului. Pictura a fost refăcută complet de I. Doroftei, a fost introdusă lumina electrică în interiorul bisericii și la ceasul din turlă, a fost achiziționată o cruce nouă de la o expoziție din Chișinău.

În 1935 arhitectura bisericii a fost modificată după planurile arhitectului Mircea Popovici din București, construcția în stil catolic fiind transformată astfel într-una în stil moldovenesc. Trei ani mai târziu s-a constituit Societatea corală "Nicu Gane", sprijinită cu fonduri de la administrația locală. Deasupra ușii de la intrare a fost montat un basorelief evocând Adormirea Maicii Domnului, operă de tinerețe a sculptorului Ion Irimescu (1903-2005).

În perioada interbelică Biserica "Adormirea Maicii Domnului" din Fălticeni a reprezentat un reper cultural major al orașului. În fiecare an, la data de 10 mai, în fața lăcașului se ținea o slujbă la care erau invitați cetățenii urbei și oficialitățile locale. Acest obicei a fost întrerupt brusc în 1947, odată cu instaurarea regimului comunist în România. A urmat o lungă perioadă de declin pentru această biserică, care nu a mai reprezentat centrul vieții spirituale și publice din oraș. Abia după 1990 biserica a revenit în prim-planul vieții fălticenenilor.

Începând din anul 2000 s-au desfășurat ample lucrări de renovare, care prevedeau remedierea numeroaselor crăpături care au apărut la boltă și la ziduri, construirea unui pridvor cu stâlpi, extinderea edificiului cu două abside și modificarea în totalitate a acoperișului acestuia, fiind adăugată streașina în stil moldovenesc. Deasupra pridvorului au fost ridicate două turnuri din lemn, iar în interior a fost decapată tencuiala deteriorată și înlocuită cu o tencuială nouă, repictată ulterior de frații preoți Dumitru și Neculai Mihoc. Tot acum au fost reabilitate mobilierul vechi, cafasul, catapeteasma și stranele, iar pardoseala nouă a fost executată din parchet masiv de stejar. Temelia lăcașului a fost placată cu piatră naturală adusă din Grecia. Conform preotului paroh Adrian Brădățanu, lucrările, care s-au întins pe durata unui deceniu, au fost susținute, în proporție de 90%, de credincioșii parohiei.

La 16 mai 2010 biserica a fost resfințită. Slujba de resfințire, la care au participat peste 2.000 de persoane, a fost oficiată de un sobor format din 30 de preoți și diaconi, în frunte cu Pimen Zainea (arhiepiscopul Sucevei și Rădăuților) și Macarie Drăgoi (episcopul Episcopiei Ortodoxe Române a Europei de Nord).

De-a lungul istoriei sale, Biserica "Adormirea Maicii Domnului" din Fălticeni a fost vizitată de personalități de seamă între care: domnul Grigore Alexandru Ghica (1850), poetul Dimitrie Bolintineanu (1857), consulul general rus Wilhelm de Kotzebue (1860), Alexandru Ioan Cuza (1864), prim-ministrul Ion C. Brătianu (1881), regele Carol I (9 iunie 1883), ministrul Lascăr Catargiu, Mihail Kogălniceanu (1888), mitropolitul Iosif Naniescu și episcopul Partenie Clinceni, generalul Panait Botez (1895), poetul George Topîrceanu (1913), mitropolitul Pimen Georgescu (1915), scriitorul Camil Petrescu (1916), ministrul instrucțiunii Simion Mehedinți (1918), generalul Constantin Neculcea (1919), Cezar Petrescu (1922), Nicolae Iorga (1923), ministrul instrucției dr. Constantin I. Angelescu (1924), ministrul cultelor Alexandru I. Lapedatu (martie 1925), ministrul de externe Ion Gh. Duca, scriitorul Mihail Sadoveanu, generalul Traian Moșoiu (1925), ministrul instrucțiunii publice Dimitrie Gusti (1930), generalul Ioan V. Lovinescu (1944), arhiereul vicar Justinian Marina (2 noiembrie 1945) etc.

Timp de mai bine de un secol Biserica "Adormirea Maicii Domnului" a avut rolul neoficial de catedrală a orașului Fălticeni. În prezent, acest statut îl are Biserica "Învierea Domnului", edificiu monumental (60 de metri înălțime, 50 de metri lungime, 22 de metri lățime), ridicat începând cu anul 1990 pe un platou liber din centrul localității. În afară de aceasta, un rol similar neoficial de catedrală a orașului îl mai are biserica de stil vechi, cu hramurile Sfinții Împărați Constantin și Elena și Înălțarea Sfintei Cruci, construită în 1992.

Imagini

Note

Bibliografie
 Ilie Nuțu, "Istoria Catedralei «Adormirea Maicii Domnului»", în Cronica de Fălticeni, 2 aprilie 2017
 Artur Gorovei, Folticenii. Cercetări istorice asupra orașului (Fălticeni, 1938)

Legături externe

 Pagina Bisericii Adormirea Maicii Domnului Fălticeni pe Biserici.org
 "Istoria Catedralei «Adormirea Maicii Domnului»" (Ilie Nuțu, Cronica de Fălticeni, 2 aprilie 2017)

Vezi și
 Fălticeni

Fălticeni - Adormirea Maicii Domnului
Fălticeni

Biserica Adormirea Maicii Domnului din Fălticeni


Lista țărilor în funcție de evoluția istorică și viitoare a PIB-ului (nominal) pe cap de locuitor este o listă de țări ordonată alfabetic a evoluției Produsului Intern Brut nominal per locuitor, atât valorile înregistrate în trecut cât și cele estimate pentru viitor. Valorile au fost calculate în funcție de cursul de schimb oficial, fără a fi ajustate cu paritatea puterii de cumpărare (PPP) sau cu rata inflației și sunt exprimate în dolari americani (USD). Datele au fost preluate din baza de date "Perspectiva Economică a Lumii" (World Economic Outlook) a Fondului Monetar Internațional, precum și de la Banca Mondială sau alte surse.

Estimările FMI pentru perioada 1980-1989

Estimările FMI pentru perioada 1990-1999

Estimările FMI pentru perioada 2000-2009

Estimările FMI pentru perioada 2010-2019

Estimările FMI pentru perioada 2020-2028

Estimările CIA pentru anul 1990
Tabelul următor prezintă valorile PIB nominal per locuitor în 1990 (pentru unele țări PNB nominal) și au fost preluate din publicația oficială anuală CIA World Factbook.

Estimările Băncii Mondiale pentru perioada 1970-1979

Datele din tabelul următor provin din baza de date a ONU.

Estimările ONU pentru perioada 1980-1989

Estimările ONU pentru perioada 1990-1999

Estimările ONU pentru perioada 2000-2009

Estimările ONU pentru perioada 2010-2019

Estimările Centre for Economics and Business Research pentru anul 2037

Tabelul următor prezintă un clasament al primelor 20 de economii globale din anul 2037, în funcție de estimările PIB-ului nominal per locuitor pentru anul respectiv, realizat de think tank-ul britanic Centrul de cercetare economică și de afaceri (Centre for Economics and Business Research) în decembrie 2022. Valorile au fost calculate prin împărțirea PIB-ului la estimările ONU privind populația pentru anul 2037.

Alte surse

Harta lumii reprezentând PIB (nominal) per locuitor în 1965, pe baza unui manual școlar din Germania de Vest (publicat în 1971).

Surse
Fondul Monetar Internațional (FMI), World Economic Outlook (WEO) database, October 2023 edition, gross domestic product (nominal) per capita, current prices, (millions of) U.S. dollars.

Referințe

Linkuri externe
Fondul Monetar Internațional
Baza de date World Economic Outlook (WEO) - octombrie 2023
Arhiva bazelor de date WEO, din 1999 până în 2011

Liste de țări