Wijk aan Zee ( literally Neighborhood at Sea) is a village on the coast of the North Sea in the municipality of Beverwijk, the province of North Holland of the Netherlands. The prestigious Tata Steel Chess Tournament (formerly called the Corus chess tournament or the Hoogovens tournament) takes place there every year.

Due to its seaside location, Wijk aan Zee has become a popular destination among tourists. This is reflected in the village economy, which consists of many bars and hotels.

Cultural Village of Europe 1999

In 1999, Wijk aan Zee named itself "Cultural Village of Europe", recognizing the special nature of village life in general. This was three years after the Danish village of Tommerup had claimed such a title, but this time a large project was to ensue.

Wijk aan Zee came together with villages from England, Estonia, France, Greece, Italy, Spain, Germany, Denmark, The Czech Republic and Hungary in an effort to determine the role and future of villages in Europe, but also to help each other find ways to cope with difficulties that come to small communities nowadays.  Each year, another one of these villages would bear the title of "Cultural Village of Europe".

During the last years, the Cultural Village project led to an increasingly refined picture of what villages have to offer and how to offer it. Simultaneously, this brought about a social critique that is relevant to urban areas as well. It has attracted the attention of the Dutch government, who asked one of the initiators of the project to write an essay about how to 'build' villages.

Recently, a Dutch journalist wrote a book about the project called 'Vital Villages', in which the thoughts and deeds of the 'village movement' are documented.

Atlantic Wall

In the dune landscape around Wijk aan Zee some bunkers still remain of the Atlantic Wall, built by the German occupying forces between 1940 and 1944. These coastal defence works (kustverdedigingswerken in Dutch) formed part of the so-called "Fortress IJmuiden," (Festung IJmuiden in German.) The purpose of the Fortress IJmuiden was to protect the port of IJmuiden and the nearby steelworks against attacks from the Allies. All of these defences were protected by a combination of mine fields, tank ditches, and dams, some of which ran kilometres deep inland. In November 1942 it was decided there would be a complete evacuation of the inhabitants of Wijk aan Zee to the inland country. Many inhabitants withdrew to Beverwijk and Velsen. On 12 August 1943 the occupants were permitted to return at their own risk, but on 15 October 1943 the village was once again evacuated.

On the dunes behind Hotel de Wijk, a radar bunker was constructed by the Germans. This was aimed at intercepting enemy ships and planes. These radar screens had a height of twenty meters and for this reason had to be deeply set in the concrete of the bunker. These radar installations were called Mammoths' Teeth, (Mammutstanden in Dutch). In total there were four places in the Netherlands where these "Mammoths' Teeth" stood: Den Helder, Oostkapelle, The Hague and Wijk aan Zee.

In the summer of 1944, after the landings of the Allies, Velsen and some parts of Beverwijk were also evacuated. The occupants of Wijk aan Zee then had to move still further away from their village, generally to Haarlem or Amsterdam. After the liberation and as of 8 June 1945 the people could return to their mostly empty houses.
The German troops that remained were kept by Allied soldiers and Dutch citizen soldiers as prisoners of war and were kept temporarily in still empty apartments. Before they would return to Germany, they were forced to clear the dams and mine fields. The manner in which this happened was indeed cruel: the soldiers had to clear an area of mines completely by walking arm in arm in wide rows. Some German soldiers lost their lives in this clearing of mines. Some rural occupants didn't like the idea of de-mining being finished so quickly and so it could be that the German soldiers searched at least one area for mines where they knew for certain mines had indeed been laid. However, the citizen population had personally removed the mines earlier in that area to be able to enter for poaching purposes.

When the village had been safely cleared, the German soldiers were sent back to Germany.

Art

The beach at Wijk Aan Zee was used in 1999 as the site for Aleksandra Mir's performance First Woman on the Moon.

Gallery

References

External links

  Cultural Village Website
  Website wijk aan Zee

Populated places in North Holland
Populated coastal places in the Netherlands
Beverwijk

Wijk aan Zee


Le Helicopter Sea Combat Squadron Two Eight (HSC-28 ou HELSEACOMBATRON 28), anciennement Helicopter Combat Support Squadron Eight (HC-8), également connu sous le nom de "Dragon Whales", est un escadron d'hélicoptères de combat de l'US Navy de la Base navale de Norfolk exploitant le MH-60S Seahawk. En tant que corps expéditionnaire il fournit des capacités de guerre anti-surface, de ravitaillement vertical, de recherche et sauvetage au combat et de soutien aux Forces spéciales du Naval Special Warfare Command d'un groupe aéronaval.

Historique
L' Helicopter Combat Support Squadron 8 (HELSUPPRON 8 ou HC-8) a été établi le  à la NAS Norfolk. Il effectue des opérations de recherche et de sauvetage et de ravitaillement vertical à l'appui de la flotte de l'Atlantique avec le CH-46 Sea Knight

Transition du HC-8
Le  le HC-8 a été renommé HSC-28. Il est subordonné au commandant du Helicopter Sea Combat Wing, Atlantic  au sein du Naval Air Force Atlantic. Le changement est intervenu à la suite de l'introduction du MH-60S Knighthawk, remplaçant le CH-46D Sea Knight et l'introduction future du MH-60R Seahawk  qui remplace le SH-60B Seahawk.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 HSC-28 Site airlant.usff.navy.mil
 HSC-28 - Site seaforces.org

Helicopter sea combat squadron de l'United States Navy

HSC-28


An Scleria robusta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Camelb. ngan Paul Goetghebeur. An Scleria robusta in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria robusta


Quintana de Rueda es una localidad del municipio de Valdepolo, comarca Tierra de León, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España).

En Quintana de Rueda se ubica el ayuntamiento del municipio de Valdepolo y es el núcleo de mayor población.

Toponimia
Quintana: Se denomina quintana a un caserío de labor, es decir, donde vivía una familia o unas pocas familias. La agrupación de varias familias conformarían un poblado y, más adelante, una aldea que se llamó «Quintana». Quintana viene de la fusión de una palabra celta ana, que quiere decir «agua», y una latina aqua, que también significa «agua». En este caso sería aqua-t-ana, que desembocaría en «Quintana» (lugar de agua).

Rueda: Procede del latín rota, que quiere decir «rueda».

Robledo: También fue utilizada para denominar la localidad de Quintana y quiere decir «lugar abundante de robles».

Situación
Está situada en la margen izquierda del río Esla. Tiene acceso desde León a través de la carretera N-601 (León-Valladolid), que enlaza a la altura de Mansilla de las Mulas con la carretera N-625 (León-Santander), que atraviesa la localidad.

Limita con Valdepolo al E; Villahibiera al NE; Cifuentes de Rueda al N; Rueda del Almirante y Villamondrín de Rueda al O y La Aldea del Puente y Saelices del Payuelo al SO.

Evolución demográfica

Historia
Su origen está unido a San Juan de Robledo o Robledo de San Juan, tierra de señorío, dependiente de la casa de los Enríquez, almirantes de Castilla y señores de Rueda.

En 979 aparece con el nombre de Quintanas de Santa Eulalia. En 1046 tiene el nombre de Quintana de Valdepoblo. En 1240, en un escrito del monasterio de Gradefes, se le denomina Quintanas de Robledo. Sin embargo, en un documento fechado en 1104, conservado en el Archivo Histórico Nacional, figura el nombre actual de Quintanas de Rueda.

En 1849, Pascual Madoz, en su Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, lo describe así:

Servicios
 Colegio Rural Agrupado (CRA): colegio de educación infantil y primaria dependiente de la Junta de Castilla y León.
 Piscina municipal.
 Tanatorio: inaugurado en 2007.
 Talleres mecánicos.
 Carpintería.

Economía
En una localidad de economía fundamentalmente agraria (agrícola y ganadera). La concentración parcelaria se completó el 1 de enero de 1967.

Patrimonio
 Iglesia de Santo Tomás.
 Palomares tradicionales.

Ocio
La oferta de ocio incluye, entre otros:
 Fiesta de la Octava del Corpus Christi.
 Encuentros corales. El pueblo tiene su propio coro: «Coro Escarcha de Quintana de Rueda».
 Representaciones teatrales.
 Corros de lucha leonesa.
 Encuentros de encaje de bolillos.

Referencias

Localidades de Tierra de Rueda
Localidades de Valdepolo

Quintana de Rueda


Yüksek Sadakat, temelleri 1997 İstanbul'da bas gitarist Kutlu Özmakinacı tarafından atılan 2004 yılında kurulan Türk rock grubudur. Kurulduğu günden itibaren sık sık vokal ve baterist değiştiren grubun güncel kadrosunda; vokalde Kenan Vural, gitarda Serkan Özgen, bas gitarda Kutlu Özmakinacı, klavyede Uğur Onakut, bateride Sefa Deniz Alemdar bulunmaktadır.

Grup şu ana kadar beş stüdyo albümüne sahip olup, beşinci stüdyo albümleri Rengarenk'i 24 Eylül 2021'de piyasaya sürdü.

Tarihçe

Grubun Temelleri (1991-1997)
Sık sık üye değişimi ve geçmişi ile ilgili spekülasyonlara sahip olan Yüksek Sadakat 2004 yılında bas gitarist Kutlu Özmakinacı tarafından kurulmuştur.

1966 İzmir doğumlu olan Kutlu Özmakinacı 1980'lerde İstanbul Üniversitesi'nde Hukuk eğitimine başlar. Üniversite yıllarında elektro gitar çalmaya başlayan Özmakinacı ilk müzik macerasını üniversite yıllarında üniversite amatör gruplarıyla başlatır. Mezuniyetten sonra 1986-1988 arasında İstanbul'da çeşitli barlarda çalan Özmakinacı 1988'de müziğe ara verip 1989'da Sokak Dergisi'nde gazeteciliğe başlamıştır.

Gazetecilik sayesinde müzisyen çevresi edinen Özmakinacı 80'lere damga vuran, 1986'da dağılan Türk rock grubu Aqua'nın elemanları ile tanışır. 1988'de ara verdiği müzik kariyerini 1991'de Aqua elemanları ile beraber tekrar başlatır. Müzik kariyerindeki ilk ciddi atılımını Aqua elemanları ile bu oluşumda atar. Yüksek Sadakat'te ürettiği kaliteli beste ve  söz yazımı ile beğeni toplayan Özmakinacı bu yeteneğinin ilk temellerini Aqua elemanları ile başlatır.

1995'e kadar bu oluşumda beste ve söz yazımı tecrübesi kazanan Özmakinacı yeni grup arayışına geçer.

Filinta Dönemi (1997-2000)
1995'te Aqua elemanlarından ayrılan Özmakinacı 2 yıl boyunca yeni grup arayışına geçer. Nihayetinde buluştuğu bir ekiple 1997 yılında Filinta adını verdiği grubu kurar. Yüksek Sadakat'ın ilk hali olarak değerlendirilebilecek Filinta'da Özmakinacı dışında Yüksek Sadakat'ın mevcut iki üyesi de yer almaktadır. 1997 yılında kurulmuş olan bu grubun şarkılarına ulaşmak mümkün değildir. Grubun bas gitaristi Kutlu Özmakinacı, Filinta dönemine dair şarkıların bazılarının Yüksek Sadakat çatısı altında yayımlandığını, kalanların ise Yüksek Sadakat'ın müziğinin altında kalan değerler olduğu için gelecekte de yayımlanmayabileceğini açıklamıştır.

Filinta döneminde de sık sık üye değiştiren grubun kadrosunda dikkat çeken şu müzisyenler vardı;  vokalde Kerem Arsal, bas gitarda Öykü Gülata, bateride Deniz Alemdar, Alişan Topaloğlu, Bülent Akbay, elektro gitarda Kutlu Özmakinacı, Bülent Şenkul, klavyede ise Uğur Onakut.

Bu kadroyla beste ve söz yazımı üreten Özmakinacı, grup üyelerinin müzik dışı mesleklerinden ötürü düzenli prova alamamaktaydı. Prova disiplini elde edemeyen grup 2000 yılında resmen dağılır. Grubun tüm elemanlarıyla iletişimini keser.

İsimsiz Dönem (2000-2004)

Filinta grubu dağıldıktan sonra müzikte ısrar eden Özmakinacı pes etmeyip yeni müzisyen arayışına geçer. Tanıştığı elektro gitarist Mutlu Çağlayan ile tekrar beste ve söz yazımı üretimine başlar. Filinta ile elde edemediği provaları Murat Çağlayan ile 2003 yılına kadar yoğun sürdürür.

2000-2003 arasında Mutlu Çağlayan ile beraber epeyce içerik üreten Özmakinacı bunları bir albüme dökmek ister. 2003 yılında Filinta grubundan eski arkadaşı klavyeci Uğur Onakut ve baterist Deniz Alemdar ile tekrar iletişime geçer ve gruba katılımları konusunda ikna eder.

Ekibi tamamlaya çalışan Özmakinacı gitarist şoku yaşar. Mutlu Çağlayan ekipten ayrılıp 2003'te Rusya'ya yerleşir. Mutlu Çağlayan'dan boşalan koltuğa geçmişinde Bulutsuzluk Özlemi bulunan Serkan Özgen 2003 yılında Özmakinacı'nın ekibine katılır. Üye sıkıntısı çeken Özmakinacı 2003'te ani bir kararla elektro gitarı bırakıp bas gitar çalar. Verdiği bir demeçte 2003'ten beri bir daha elini elektro gitara sürmediğini söylemiştir.

2000-2003 arasında çeşitli vokalistlerle prova alan Özmakinacı'nın ekibinde kısa süreliğine Mavi Sakal'dan Genç Osman Yavaş ve Suitcase grubunda Deniz Özberk vokallik görevini üstlenmiştir.

2004 yılına gelindiğinde ekibinde sadece vokalist eksik olan Özmakinacı grubuna Yüksek Sadakat adını verir.

2005'in ortalarında Cemil Demirbakan gruba vokalist olarak katılır. Cemil'in katılımıyla kadroyu tamamlayan Özmakinacı hızlıca albüm kaydına geçer.

Yüksek Sadakat (albüm) Dönemi (2004-2008)
1991'den beri albüm çıkartmak isteyen bas gitarist Kutlu Özmakinacı isteğine 15 yıl sonra ulaşır. Albüm Ocak 2005 yılında raflardaki yerini alır.

Grubun kendi adı ile yayımladığı ilk albüm olan Yüksek Sadakat, genel olarak şarkılardaki tasavvufi sözler ve söz sanatları ile dikkat çekmektedir. İlk albümde işlenen temalar genel olarak aşk, özlem ve ruhani meselelerdir. Şarkı sözlerinin tamamı grubun bass gitaristi Kutlu Özmakinacı'ya ait iken şarkıların düzenlenmesi ise grubun ortak çalışmasının bir ürünüdür.

Albümden ilk klibi Belki Üstümüzden Bir Kuş Geçer parçasına çekerler. Parça büyük bir beğeni alır, radyo ve tv kanallarında sık sık çalınır. Radyo listelerinde zirveye oturur. Sonraki klibi Kafile parçasına çekerler. Kafile de en az Belki Üstümüzden Bir Kuş Geçer kadar beğeni alır. Kral TV'de katıldıkları bir programda Özmakinacı parça için şunu söyler; "İlk klibimizi Kafile parçasına çekmek istedik ama sonra vazgeçip Belki Üstümüzden Bir Kuş Geçer üzerinde karar kıldık."

Bu albümde Cemil Demirbakan vokalde, Serkan Özgen elektro gitarda, Sefa Deniz Alemdar davulda, Uğur Onatkut tuşlu çalgılarda, Kutlu Özmakinacı ise bas gitarda yer almaktadır. 33. Altın Kelebek Ödülleri'nde "En iyi çıkış yapan grup" ödülünü Grup Seksendört ile birlikte aldılar.

Katil & Maktül Dönemi(2008-2011)

İlk albümleri büyük beğeni ve ticari başarı elde etmesine rağmen Özmakinacı tekrar üye sıkıntısı yaşadı. 2. albüm hazırlıkları sürerken vokal Cemil Demirbakan ve baterist Deniz Alemdar gruptan ayrılır. Bu ikili yerine köklü geçmişleri olan vokalist Kenan Vural ve baterist Alpay Şalt katılır. Kenan Vural geçmişte MFÖ, Alpay ve Mustafa Sandal gibi sanatçıların albüm ve sahne performanslarına katkı sunmuştur. Alpay Şalt ise geçmişte Whisky, Erkin Koray, Alpay, Cem Köksal, Joe Lyn Turner gibi isimlerle çalışmıştır.

2008 yılının Mart ayında, ilk albüm olan Yüksek Sadakat'tan 2 sene sonra yayımlanan Katil & Maktül albümü, yine grupla özdeşleşmiş olan aşk ve tasavvufi konuları rock çatısı altında işlemektedir. Bu albümde Yüksek Sadakat, oryantalist anlayışını her ne kadar devam ettirmiş olsa da ilk albüme göre sesteki değişiklikler çok net bir biçimde duyulmaktadır. Albümde hüzün ve özlem ana temalardır. Bunun yanında tasavvufun izleri de alttan alta ağır bir biçimde göze çarpmaktadır.

Şarkı sözlerinin tamamı Kutlu Özmakinacı'ya ait iken şarkıların düzenlenmesi gruba aittir.

Renk Körü Dönemi (2011-2014)
Renk Körü albümü, grubun tarzının evrimleştiğinin en belirgin olduğu albümdür. Renk Körü albümü, gerek işlediği temalar olsun gerek sesleri ve sözleri ile olsun Yüksek Sadakat ve Katil & Maktül'den oldukça farklı bir pozisyona konumlanmaktadır. Özellikle Renk Körü şarkısı ile daha önce pek işlememiş olduğu bir temaya yakınlaşan grup, bu albümde Kutlu Özmakinacı'nın yanı sıra solist Kenan Vural'ın şarkılarına da yer vermiştir. Günaydın, Son Veda gibi şarkılar grubun solisti Kenan Vural'a aittir.

Albümün kadrosu, Katil & Maktül'ün kadrosu ile aynıdır.

IV Dönemi (2014-2020)
Geçmişinde sık sık eleman değişikliği olan grup 2008-2013 arasındaki 5 yıllık süreci sıkıntısız geçirirken, 2013'te yine ayrılıklar yaşadı. Yine yeni albüm hazırlıkları üzerinde çalışırken vokal Kenan Vural ve baterist Alpay Şalt gruptan ayrılır. Kenan Vural yerine Selçuk Sami Cingi, bateride ise grubun eski bateristi ve Özmakinacının Filinta döneminden arkadaşı olan Deniz Alemdar gruba katılır. Deniz Alemdar gruba katılırken albümün bateri partisyonları Alpay Şalt tarafından üretilip bitmişti.

Dördüncü albüm olan IV'ün adı, gruba Kenan Vural'ın yerine katılan Selçuk Sami Cingi'nin önerisi üzerine koyulmuştur. Tam anlamıyla kendi tarzında bir albüm ile yeniden dinleyicilerinin karşısına çıkan Yüksek Sadakat, müziğindeki evrimleşmeyi bu albüm ile bir kez daha ortaya koymuştur. Sound, önceki bütün albümlerden çok daha farklı bir noktadadır. Özellikle bu albümde yer alan ancak daha önceden TRT'nin bir dizisinde jenerik olarak kullanılmış olan Sonunda şarkısı, Selçuk Sami Cingi ile beraber yeniden seslendirilmiş ve grubun müziğindeki evrimin izlenebileceği nadide eserlerden biri olmuştur.

Selçuk Sami Cingi'nin Amerika'ya yerleşmesi sebebiyle Eylül 2016'da gruptan ayrılmış, yerine de grubun eski solistlerinden Kenan Vural tekrar gruba dahil olmuştur.

Rengarenk albümü (2021-günümüz)
Yüksek Sadakat, 2020 yılında yeni bir albüm çıkarmayı planlamaktaydı. Ancak Covid-19 pandemisi nedeniyle ertelendi. 2020'nin Aralık ayında kayıtlar için stüdyoya giren grup bu albümü 2021 yılında dinleyicilerinin beğenisine sunacağını duyurmuştu.

Grup 21 ağustos 2021'de resmî twitter hesabında, 'Rengarenk' adını verdikleri albümlerinin 24 Eylül 2021'de yayımlanacağını açıkladı. Albümün ilk single'ı ise 3 Eylül'de yayımlanacaktır.

2011 Eurovision Şarkı Yarışması
31 Aralık 2010'da, grup 2011 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye'yi temsil etmeye hak kazandı. Yarışmaya "Live It Up" (Türkçe: Hayatı yaşa!) adlı şarkıyla katılan grup, 10 Mayıs 2011'de gerçekleşen yarışmanın 1. yarı finalinde elenerek büyük finale çıkamadı. Bununla beraber Türkiye 1994'ten beri ilk kez Eurovision finallerinde yarışamadı.

Eurovision ile adı özleşen ünlü sunucu Bülend Özveren bu durum ile ilgili şu sözleri sarf etti: Grubun yüzüne ''endişelerim var'' dedim. Çünkü yarıştığımız grupta Türkiye'ye hiç oy vermeyen 8 ülke vardı. Oy vermediler, finale çıkamadık.

Bazı müzik otoriteleri ise Türkiye'nin erken vedasını şu şekilde yorumlamıştır: Yüksek Sadakat'in elenmesinin nedeni şarkısının da şovunun da kötü olması. Eurovision'dan aldıkları kötü sonuçtan sonra grup moral olarak kötü etkilenip 4.5 yıl albüm üretmemiştir.

Üyeler

Güncel Kadro
Kenan Vural  - Vokal - (2007-2012) - (2016-günümüz)

Serkan Özgen - Elektro Gitar-Geri Vokal (2003-günümüz)

Kutlu Özmakinacı - Bas Gitar - Geri Vokal (1997-günümüz)

Uğur Onatkut - Klavye (1997-günümüz)

Sefa Deniz Alemdar - Bateri (2005-2008) - (2013-günümüz)

Eski Üyeler
Cemil Demirbakan - Vokal (2004-2007)

Selçuk Sami Cingi - Vokal, Ritm Gitar (2012-2016)

Alpay Şalt - Bateri (2008-2013)

Üye Değişim Kronolojisi

Kronoloji Notları

 Grup kurucu ekibinde bulunan bas gitarist Kutlu Özmakinacı Yüksek Sadakat grubunun amatör grup Filinta'nın devamı olduğunu söyleyip, Yüksek Sadakat'ın ilk albümündeki bazı parçaların Filinta grubunda üretildiğini açıklamıştır. Dolayısıyla kronoloji 1997'den başlatılmıştır.
 Kutlu Özmakinacı, Uğur Onatkut, Sefa Deniz Alemdar, Kerem Arsal, Öykü Gülata,Alişan Topaloğlu,Bülent Akbay, Bülent Şenkul Filinta dönemi müzisyenleridir.
 Filinta grubu hakkında bilgi kıttır. Hangi üyenin hangi tarihler arasında grupta yer aldığına daire veri yoktur.
 Filinta döneminden günümüzde grupta sadece bas gitarist Kutlu Özmakinacı, klavyeci Uğur Onatkut ve baterist kalmıştır.
Filinta grubunda çalan üyelerden var olan bilgiler şunlardır; vokalist Kerem Arsal Teoman, Vega, Şebnem Ferah gibi ünlü simaların konserlerinde teknik danışmanlık vermektedir. Bülent Şenkul Suitcase grubunun gitaristidir. Bülent Akbay Ayna grubunun bateristidir. Ayna grubunda 5 albüme imza atmıştır. Alişan Topaloğlu Pamela Spence, Funda Arar, İzel gibi sanatçılarla bateri çalmıştır.
 Gruba 2000-2003 arası vokal katkısı sunan Genç Osman Yavaş; Mavi Sakal'ın vokalistidir.
 Gruba 2000-2003 arası vokal katkısı sunan Deniz Özberk; Suitcase grubunun vokalistidir.
Grubun basisti Kutlu Özmakinacı 2003 yılına kadar grupta elektro gitar çalarken 2003'ten sonra bas gitara geçiş yapmıştır.

Diskografi
Ana madde: Yüksek Sadakat diskografisi
 2005 - Yüksek Sadakat
 2008 - Katil & Maktûl
 2011 - Renk Körü
 2011 - Eurovision Yarışması: Live It Up
 2014 - IV
 2021 - Rengarenk

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye

Türk rock müzik grupları
İstanbul kökenli müzik grupları
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
2011 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
2004'te kurulan müzik grupları
DMC sanatçıları
Altın Kelebek Ödülü sahipleri

Yüksek Sadakat


Nurettin Sözen (d. 1937, Gürün, Sivas) Türk hekim ve siyaset adamı.

Hayatı
İstanbul Erkek Lisesi ve İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'ni bitirdi. 1978'de İstanbul Tıp Fakültesi'nde kulak-burun-boğaz dalında profesör oldu. 1982-85 yılları arasında Cerrahpaşa Tıp Fakültesi KBB Anabilim Dalı başkanlığı, 1982-1983 yılları arasında Cerrahpaşa Tıp Fakültesi dekanlığı ve İstanbul Üniversitesi rektör yardımcılığı yaptı.

CHP Gençlik Kolları ve Türkiye Milli Gençlik Teşkilatı gibi derneklerde siyasal eylemlere katılan Sözen, 1989 yerel seçimlerinde SHP'den İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığına seçildi. Belediye Başkanlığı döneminde "İstanbul Büyükşehir Belediyesi Yangından Korunma Yönetmeliği"nin hazırlanması ve yürürlüğe girmesinde öncülük ederek yangın güvenlik önlemlerini kapsayan hususları geniş çapta ele alan ilk düzenlemeyi hayata geçirdi. 1992 yılının Eylül ayında İstanbul metrosu'nun (Taksim-4. Levent) inşaatı başladı, İstiklal Caddesi yayalaştırılarak 1961'de seferlerine son verilmiş olan nostaljik tramvaylar tekrar hizmete girdi, 1992'de Topkapı-Sirkeci Garı arasında tramvay (T1 hattı) seferleri başlatıldı. 1992 yılından itibaren konutlara doğalgaz verilmeye başlandı.

Bunlara rağmen 1993 yılında patlak veren İSKİ Skandalı, belediye ile işçiler arasındaki sorunlara bağlı olarak yaşanan çöp sorunu ve yaygın su kesintileri nedeniyle kendisi ve SHP büyük oranda yıprandı. 1994 yerel seçimleri'nde tekrar aday olmadı. 2002 yılında CHP Sivas Milletvekili seçildi.

1970'te evlendiği kendisi gibi hekim olan Engin Sözen'i 1985'te yakalandığı kanser hastalığı nedeniyle kaybetti. 1997'de Müjgan Şerefhanoğlu'yla evlendi.

Kaynakça

1937 doğumlular
Gürün doğumlular
Sivas doğumlu siyasetçiler
Türk hekimler
TBMM 22. dönem Sivas milletvekilleri
İstanbul Erkek Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi dekanları
İstanbul Üniversitesi öğretim üyeleri
TBMM Sağlık, Aile, Çalışma ve Sosyal işler Komisyonu
Cumhuriyet Halk Partisi Parti Meclisi üyeleri
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesinde öğrenim görenler
21. yüzyıl Türk siyasetçileri
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
İstanbul Büyükşehir belediye başkanları
Sosyaldemokrat Halkçı Parti mensubu siyasetçiler
İstanbul Üniversitesi rektör yardımcıları

Nurettin Sözen


Die Planungsgesellschaft Schnellbahnbau Hannover-Berlin mbH (Abk. PGS oder PGV H/B) war eine Projektgesellschaft zur Realisierung der Schnellfahrstrecke Hannover–Berlin. Das Unternehmen wurde 1990 von beiden deutschen Staatsbahnen gegründet und im April 1996 mit der Planungsgesellschaft Bahnbau Deutsche Einheit zusammengeschlossen.

Teilweise wurde das Unternehmen auch als Planungsgesellschaft Schnellbahnbau Hannover–Berlin mbh – Abschnitt Oebisfelde–Staaken bezeichnet.

Geschichte
Am 28. Juni 1990 – nach mehr als zweijährigen Verhandlungen – unterzeichneten die Verkehrsminister der beiden noch getrennten deutschen Staaten, Horst Gibtner und Friedrich Zimmermann, in Bonn die Grundsatzvereinbarung über den Bau einer zweigleisigen, elektrifizierten Eisenbahnschnellverbindung zur Verbesserung des Personen- und Güterverkehrs auf der Strecke zwischen Berlin und Hannover (andere Quelle: Schnellbahnverbindung (SBV) Hannover–Berlin) entlang der bestehenden Lehrter Bahn. Die Vereinbarung regelte die Realisierung der Schnellfahrstrecke zwischen Oebisfelde und dem Bahnhof Berlin Friedrichstraße (ausschließlich). Dabei wurde auch die Gründung der PGS zur Realisierung der Schnellfahrstrecke in diesem Abschnitt vereinbart. Die PGS wurde im August 1990 als privatrechtlich organisierte Tochtergesellschaft der beiden deutschen Bahnen gegründet. Ihre konstituierende Sitzung fand am 22. August 1990 statt.

Das Unternehmen war für Planung und Bau der Neubaustrecke zwischen Oebisfelde und Berlin-Staaken verantwortlich. Ihre Zuständigkeit umfasste damit die Realisierung der Neubaustrecke in den Bundesländern Sachsen-Anhalt und Brandenburg. Die Deutsche Bundesbahn war mit 50,1, die Deutsche Reichsbahn mit 49,9 Prozent an der Gesellschaft beteiligt. Das Unternehmen unterhielt Büros in Hannover und Berlin. Auch der Ausbau der Berlin-Lehrter Eisenbahn fiel in den Zuständigkeitsbereich der Gesellschaft. Das Unternehmen wurde später ein Tochterunternehmen der Deutschen Bahn AG.

Die Realisierung durch eine separate Projektgesellschaft war eine Besonderheit unter den Verkehrsprojekten Deutsche Einheit (VDE), die aus dem Start des Projektes noch zu DDR-Zeiten resultierte. Die übrigen VDE-Schiene-Vorhaben wurden dagegen von der Planungsgesellschaft Bahnbau Deutsche Einheit realisiert.

Die Gesellschaft wurde zum 1. April 1996 (nach anderen Angaben im Januar 1996) mit der PBDE zusammengeschlossen. Die 1996 auslaufenden Verträge der Geschäftsführer wurden nicht verlängert.

Das Unternehmen beschäftigte zuletzt rund 60 Mitarbeiter. Als Geschäftsführer fungierten Helmut Weber und Hans Dieter Weiß.

Einzelnachweise

Unternehmen der Deutschen Bahn AG
Deutsche Reichsbahn (1945–1993)


Gülseren adlı kişiler:

 Gülseren Akalın (d. 1958), Türk akademisyen
 Gülseren Engin (d. 1946), Türk yazar
 Gülseren Gürtunca (d. 1950), Türk oyuncu
 Gülseren Onanç (d. 1965), Türk siyasetçi
 Gülseren Südor (d. 1945), Türk ressam
 Gülseren Yıldırım (d. 1973), Türk-Fransız şarkıcı
Gülseren Arduç(2012),

Gülseren


Groupe communiste, républicain, citoyen et écologiste (dansk: Gruppen af kommunister, republikanere, borgere og økologer) en venstreorienteret politisk gruppe i det franske senat.

Efter valget til Senatet i september 2017 har gruppen 15 medlemmer. De fleste kommer fra Det franske Kommunistparti.

Tidligere navne
Senatsgruppen har tidligere været kendt som Kommunisterne (Groupe communiste), Kommunister, republikanere, borgere og senatorer fra Venstrepartiet (Groupe communiste, républicain, citoyen et des sénateurs du Parti de gauche), Kommunister, republikanere og borgere (Groupe communiste, républicain, et citoyen).

Grupper i det franske senat
Etableret i 1959
Kommunistiske partier

Groupe communiste, républicain, citoyen et écologiste (franske senat)


Karl Konstantin Haberle (* 11. Februar 1764 in Erfurt; † 31. Mai/1. Juni 1832 in Pest durch Raubmord) war ein deutscher Naturwissenschaftler und Hochschullehrer. Sein Autorenkürzel der Botaniker und Mykologen lautet "Haberle".

Leben
Haberle studierte an der Hierana und der Universität Mainz Philosophie und Rechtswissenschaft. Er betätigte sich danach zunächst als Erzieher, setzte jedoch nach einigen Jahren das Studium an der Universität Erlangen und der Bergakademie Freiberg fort. 1798 wurde er Mitglied der Berliner Gesellschaft (Erlangen). 1805 wurde er an Erfurts Hierana zum Dr. phil. promoviert. Nach sich anschließenden Forschungstätigkeiten in Jena ging er 1813 als Privatgelehrter nach Pest. 1817 wurde er auf den Lehrstuhl für Botanik an der Universität Pest berufen und 1818 zusätzlich zu seiner Professur zum Direktor des Botanischen Gartens im Stadtwäldchen ernannt. 1823 wurde er zum Dr. med. promoviert. Haberle arbeitete nicht nur auf dem Gebiet der Botanik, sondern auch auf dem Gebiet der Meteorologie und Mineralogie. Er benannte das Mineral Aluminit. In der ungarischen Botanik führte er die Systematik der Pflanzen ein. Zu seinen akademischen Schülern gehörte der ungarische Biologe Imre Friváldszky von Friváld.

Ehrungen
 1835 wurde die Pflanzengattung Haberlea nach ihm benannt.

Schriften
 Meine Gedanken über Erziehung, als Entwurf zu einer musterhaften Erziehungsanstalt. 1796
 Beobachtungen über die Gestalt der Grund- und Keimkrystalle des schörlartigen Berils und dessen übrige oryctorgnostische und geognostische Verhältnisse. 1804
 Beiträge zu einer allgemeinen Einleitung in das Studium der Mineralogie. 1805
 Das Gewächsreich. 1806
 Das Mineralreich, 2 Bde. (Band 1, 1806; Band 2, 1897)
 Ueber Witterungsbeurtheilung und -erspähung; oder, ausführliche Uebersicht dessen, was bisher zur wissenschaftlichen Begründung der Meteorologie geschahe, und noch dafür zu thun ist. 1811
 Succincta rei herbariae Hungaricae et Transsilvanicae historia. 1830

Literatur

Weblinks

 Karl Konstantin Haberle, in: A Pallas Nagy Lexikona (ungarisch)

Einzelnachweise

Botaniker (19. Jahrhundert)
Meteorologe
Mineraloge
Hochschullehrer (Eötvös-Loránd-Universität)
Namensgeber für eine Pflanzengattung
Korporierter (18. Jahrhundert)
Person (Kaisertum Österreich)
Mordopfer
Deutscher
Geboren 1764
Gestorben 1832
Mann

Karl Konstantin Haberle


Süderende (Frizce: Söleraanj), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 2,59 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 186 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Christian Roeloffs tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-foehr-amrum.de

Schleswig-Holstein'deki belediyeler
Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Süderende


El Grupo RPP (legalmente GRUPORPP S.A.C.) es un conglomerado peruano de medios de comunicación que poseen varias cadenas de radioemisoras, un canal de televisión y también otros negocios variados que son administrados por la familia del fundador Manuel Delgado Parker.

Historia

Primeros años

El Grupo RPP es considerado una de las empresas multimedios más grandes del país. Los hermanos Genaro y Héctor Delgado Parker, asociados con Johnny E. Lindley, crearon en 1963 a Radio Programas del Perú, que se ha diversificado en la compra, lanzamiento y refurmación de nuevas cadenas y estaciones de radio al nivel nacional.

El activo principal del grupo, Radio Programas del Perú, nació como una cadena de 11 emisoras en las principales ciudades del país.

Siguientes años

En 1979, RPP inició el programa de noticias La rotativa del aire, el primer paso de la cadena para cambiar su programación a una mayormente de actualidad. La primera edición del programa compartió espacios con la programación de entretenimiento y servicio público. Al poco tiempo, amplió su duración a dos horas y comenzaron a añadirse entrevistas en vivo y debates.

En 1985, RPP comenzó sus transmisiones por satélite. En 1987, la emisora de radio se independiza de Panamericana Televisión y empezó a emitirse por 33 ciudades al nivel nacional. En ese año, comenzó la transmisión simultánea en AM y FM y aumentó el número de periodistas y corresponsales.

En 1996, RPP lanzó su propio sitio web en Internet y en 1997 comenzó a emitir en línea mediante Real Audio. Durante estos años, la cadena comienza a adquirir diversas estaciones de radio y a lanzar nuevas estaciones temáticas. Como respuesta, en 2000, estas fueron agrupadas en un nuevo conglomerado, el Grupo RPP. Después, se crearon nuevas divisiones: RPP Cable, RPP Publicaciones y RPP Móvil.

En 2004, se inauguró la nueva sede del Grupo RPP, ubicado en la Avenida Paseo de la República en el distrito de San Isidro, reemplazando a la sede que estaba ubicada en la Avenida Alejandro Tirado ubicado en Santa Beatriz, Cercado de Lima.

En 2012, el Grupo RPP adquirió la estación de televisión abierta Unitel, el cual fue relanzado como Capital TV dentro del canal 27 UHF de la TDT en 2014. En 2013 se crea Integración, un instituto de análisis y comunicación.

En 2015, la corporación lanza la página web La10.pe, especializada en información deportiva. Además, renovó el sitio web de RPP a un portal con un diseño más moderno y más ágil para tabletas y teléfonos inteligentes, relanzada como RPP.PE. El 17 de febrero de 2017, se lanzó RPP Televisión por el canal virtual 3.2 de la TDT de Lima, pero tiempo después se dejó de emitir para simplemente colocar una pancarta de prueba; suceso que sigue hasta la actualidad. El 24 de octubre se lanza RPP Player, su oferta on-demand de radio.

El 27 de julio de 2020, debido a una reestructuración en el conglomerado para contener el impacto del COVID-19, el Grupo RPP decide cerrar la cadena Radio Capital después de 12 años para ser reemplazada por Radio La Mega (actualmente Radio MegaMix). El mismo día, a la medianoche, esta última emisora inició sus emisiones tras 8 años de salir del aire. Su programación se compone de música popular latinoamericana de géneros cumbia, salsa, merengue, folklore y vallenatos.

Radio
Lista de las radioemisoras de informativos y musicales, uno para el primero y el resto de diversos géneros musicales. Consta de seis:

Emisora online

Emisoras desaparecidas

Televisión

Canales desaparecidos

Logotipos

Eslóganes
2000-2006: Líder en comunicaciones.
2006-2012: Experiencia que da resultados.
2012-2020: Líderes en comunicación.
Desde: 2021: Lideres en comunicación multiplataforma.

RPP Publicaciones
Submarca perteneciente al Grupo creada en el año 2000, encargada de la edición, publicación de libros históricos y también biográficos de ilustres personajes del Perú, además de producción de CD que se distribuyen en todos los quioscos.

Maratón RPP
Media maratón de competencia peruana creada en 2002 con el fin de premiar al mejor corredor en la carrera de correr aproximadamente unos 21 km por las principales avenidas de Lima, en la cual quien desee participar puede inscribirse mediante la página web.

Otros negocios

Actuales
Estos son los otros negocios que también administra:

OOhla: Dedicada a la publicidad exterior en vallas y pantallas puestas en las principales calles de lima.
BTL: Realizadora de campañas publicitarias para marcas en lugares concurridos cómo mercados, centros comerciales, etc. En algunos casos se utilizan a las emisoras del grupo para llamar a la gente y así la marca se pueda hacer más conocida.
Radio Fantástica: Radio de circuito cerrado que transmite en los principales mercados de Lima.
Joinnus: Página web peruana y aplicación para teléfonos inteligentes dedicada a la venta de tickets para conciertos y diversos eventos.
AudioPlayer: Plataforma de on-demand de radio con todas las emisoras del Grupo RPP.

Desaparecidos
Cereales Ummana: Empresa de fabricación de cereales nutritivos.
MCD Mercados: Empresa de monitoreos en los mercados que acerca la marca de un producto hacia los clientes.
Gogo.pe: Página web de clasificados por Internet dedicada a la venta y compra de autos usados.
Gemeni Inmobiliaria: Inmobiliaria encargada de ventas y compras de terrenos.
La10.pe: Página web de deportes dedicada a la cobertura en tiempo real de acontecimientos deportivos sobre el fútbol nacional e internacional. También tiene una mirada viral de los acontecimientos deportivos y noticias de alto impacto que permiten el debate entre los hinchas del deporte a través de fotos conectados a redes sociales y a buscadores.
Vital: Página web peruana dedicada sobre temas de salud e higiene.
Integración: Instituto de análisis y comunicación abierta para todos los comunicadores y periodistas.

Directorio
Presidente: Hugo Delgado Nachtigall
Vicepresidente: Frida Delgado Nachtigall
Vicepresidente: Manuel Delgado Nachtigall
Director: José Luis Casabonne Rickets

Véase también
Manuel Delgado Parker
Radio en Perú
Televisión del Perú
CRP Radios
 Corporación Universal
RPP Radio
Radio Corazón
Radio La Zona
Radio Studio 92
Radio Oxígeno
Radio Felicidad
Radio MegaMix
RPP TV

Referencias

Enlaces externos

Grupo RPP
Radio de Perú
Empresas de medios de comunicación de Perú
Productoras de radio de Perú
Empresas de Perú
Empresas fundadas en 2000
Grupos empresariales de Perú

Grupo RPP


Cataratas Mandraka son unas cascadas cerca de Antananarivo, la capital del país africano de Madagascar. Las caídas se utilizan como fuente de energía hidroeléctrica, y la estación eléctrica ha sido abastecida por la presa Mantasoa desde 1956.

Véase también
Geografía de Madagascar
Geografía de África
Cataratas Maletsunyane

Referencias

Cascadas de Madagascar

Cataratas Mandraka


فيدرينو  هي مدينة في جمهورية بورياتيا في روسيا.

مراجع

مدن بورياتيا

فيدرينو (بورجاتيجا)


Kepek, çoğunlukla kafa derisini etkileyen bir deri durumudur.  Belirtileri kepeğin dökülmesi, saçta pullanma ve, daha ciddi durumlarda, hafif kaşınmadır. Özgüven sıkıntıları ve sosyal sıkıntılara sebep olabilir.

Sebebi açıkça belli değildir fakat belli bir sayıda genetik ve çevresel faktörlerden etkilendiği düşünülmektedir. Kışın durum daha kötüye gidebilir. Sebebi kesinlikle kötü hijyenden değildir. Ölü deri hücrelerinin fazla büyümesi ile olur. Teşhisi belirtilere bağlıdır.

Bilinen kesin bir tedavisi yoktur. Tedavisi genellikle Ketokonazol gibi antifungal içerikli şampuanlar ile yapılır. Yetişkin bireylerin yarısını etkiler. Başlangıcı çoğunlukla ergenlikte olur. Erkeklerde kadınlara kıyasla daha çok görülür. 50 yaş üstü bireylerde daha az görülmektedir.

Kaynakça

Dermatoloji
Kişisel bakım
Kafa ve boyun

Kepek (deri)


Cette page concerne les évènements survenus en 1994 en Israël  :

Évènement
  :
  : Massacre d'Hébron (bilan :  tués et )
  :
  :
  :
  :
  :
  : Traité de paix israélo-jordanien
  :

Sport
 Championnat d'Israël de football 1993-1994
 Championnat d'Israël de football 1994-1995
 Participation d'Israël aux Jeux olympiques d'hiver de Lillehammer.

Culture

Sortie de film
 Sh'Chur

Création
  (communauté)
  (entreprise)

Dissolution - Fermeture
  (club de football)
  (club de football)

Naissance
 , joueur de tennis.
 , judoka.
 , musicienne.
 Joy Rieger, actrice.
 , footballeur.

Décès
 , chanteur.
 Liselotte Grschebina, photographe.
 , écrivaine.
 , poète.
 , peintre.
 , écrivaine.

Notes et références

1994 en Israël


An Pterichis latifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville. An Pterichis latifolia in nahilalakip ha genus nga Pterichis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterichis

Pterichis latifolia


අ.එ.ජ. ජනාධිපති රැගත් අ.එ.ජනපද ගුවන්හමුදා ගුවන් යානයට දී අති ගුවන් ගමන් පාලන ඇමතුම් සංඛේතය එයා ෆෝස් වන්වේ. එනමුත් සාමානය්‍යයෙන් මෙම යෙදුම භාවිතා වන්නේ මේ වෙනුවෙන් විශේෂයෙන්ම නිමවූ ගුවන් යානය හැඳින්වීමටයි.

භාවිතාකල යානා ඉතිහාසය

එයා ෆෝස් වන්


Athroismeae, manji tribus glavočika u potporodici Asteroideae. Postoji deset rodova unutar pet imenovanih podtribusa, plus incertae sedis, a ime je došlo po rodu Athroisma

Podtribusi
 Subtribus Lowryanthinae Pruski & Anderb.
 Lowryanthus Pruski (1 sp.)
 Apodocephala Baker (9 spp.)
 Subtribus Athroisminae Panero
 Athroisma DC. (12 spp.)
 Blepharispermum DC. ex Wight (15 spp.)
 Leucoblepharis Arn. (1 sp.)
 Subtribus incertae sedis
 Anisochaeta DC. (1 sp.)
 Artemisiopsis S. Moore (1 sp.)
 Subtribus Symphyllocarpinae Smoljan.
 Symphyllocarpus Maxim. (1 sp.)
 Subtribus Centipedinae Panero
 Centipeda Lour. (10 spp.)
 Subtribus Anisopappinae Panero
 Anisopappus Hook. & Arn. (46 spp.)

Izvori

Glavočike cjevnjače

Athroismeae


النشاط  هو أحد مكونات العمل الذي يتم تنفيذه أثناء سير المشروع.

خصائص النشاط
خصائص النشاط  هي عدد من الخصائص التي ترتبط بكل نشاط من أنشطة البرنامج الزمني والتي يمكن أن تشملها قائمة الأنشطة، وتشمل خصائص النشاط كود النشاط والأنشطة السابقة والأنشطة اللاحقة والعلاقات المنطقية وكذلك زمن التقدم وزمن التأخر ومتطلبات الموارد والتواريخ المفروضة والقيود والافتراضات

قائمة الأنشطة
قائمة الأنشطة  هي جدول توثيق لأنشطة البرنامج الزمني يوضح وصف النشاط ومحددات النشاط ووصف تفصيلي كاف لنطاق العمل حتى يفهم أعضاء فريق المشروع ماهية العمل الذي يجب تنفيذه.

انظر أيضا
 صداقة في العمل
 إدارة المشاريع

مصادر

- دليل للدليل المعرفي لإدارة المشروعات - الطبعة الثالثة
Project Management Body of Knowledge

جدولة المشروع
عمل

نشاط (إدارة المشاريع)


Julen Lopetegui Argote (Asteasu, 28. kolovoza 1966.) španjolski je nogometni trener i bivši igrač. Tenutačno je bez kluba.

Kao igrač bio je golman, odigrao je 17 sezona, u La Ligi za Real Madrid, Logrones, Barcelonu i Rayo Vallecano.

Lopetegui je postao trener 2003. godine, trenirao je par omladinskih timova Španjolske, bio je također trener A tima Španjolske 2 godine, ali je prije Svjetskog prvenstva u Rusiji 2018. godine dogovorio odlazak u Real Madrid i treniranje A tima. Trenirao je Rayo Vallecano, Porto, Real Madrid, Sevillu i Wolverhampton Wanderers.

Sevilla
Dana 5. lipnja 2019. Lopetegui imenovan je novim menadžerom Seville. U njegovoj prvoj godini završili su četvrti kako bi se kvalificirali za Ligu prvaka, a 21. kolovoza pobijedili su milanski Inter s 3:2 u finalu UEFA Europske lige 2019./20., što mu je bio prvi klupski trofej.

Vanjske poveznice

Španjolski nogometni vratari
Baskijski nogometaši
Španjolski nogometni treneri
Nogometaši madridskog Reala
Nogometaši Las Palmasa
Nogometaši Barcelone
Nogometaši Rayo Vallecana

Julen Lopetegui


Indus ya da Hint takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir.

Kaynakça

Indus (takımyıldız)


69311 Russ este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
69311 Russ este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,33 și o înclinație de 22,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 69001-70000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

69311 Russ


La Ruta Nacional 25, comúnmente llamada en la mayor parte de su extensión como Troncal de Occidente, es una ruta colombiana de tipo troncal que inicia en el Puente Internacional Rumichaca (frontera con Ecuador), departamento de Nariño y finaliza en la ciudad de Barranquilla, departamento del Atlántico, atravesando el país de sur a norte.

Antecedentes
La ruta fue establecida en la Resolución 3700 de 1995 y ratificada por la resolución Resolución 339 de 1999 aunque con algunos cambios en tramos, pero el mismo recorrido.

Descripción de la ruta
La ruta posee una longitud total de 2.294,19 km. aproximadamente dividida de la siguiente manera:

Ruta actual

 Total kilómetros a cargo de INVIAS: 1,531,63 km.
 Total Kilómetros en concesión por la ANI: 787,36 km.
 Total Kilómetros en concesión departamental: 155,20 km.
 Total tramos (incluido tramos alternos): 22
 Total pasos o variantes: 18
 Total ramales: 9
 Total subramales: 1
 Porcentaje de vía en Doble Calzada: 18%
 Popayán - Cali: 24,23 km aprox.
 Cali - Palmira - Andalucía: 102,58 km aprox.
 Andalucía - Cerritos: 87,73 km aprox.
 Cerritos - Cauyá: 0,30 km aprox.
 La Pintada - Medellín: 8,08 km aprox.
 Medellín - Los Llanos: 52,47 km aprox.
 Calamar - Barranquilla: 26,00 km aprox.
 Ye de Villa Rica - Palmira: 27,70 km aprox.
 Palmaseca - El cerrito: 28,00 km aprox.
 Cruce Ruta 25 (Villa María) - Cruce Ruta 90A (Ciénaga de Rincón): 31,47 km aprox.
 Variante Palmar de Varela - Sabanagrande: 10,70 km aprox.
 Variante de Palmira: 14,00 km aprox.
 Porcentaje de Vía sin pavimentar: 1%
 Pasto - Buesaco - Mojarras: 11,66 km aprox.
 Cebadal - Sandoná - Pasto: 1,70 km aprox.
 Par vial Alto de Daza: 1.00 km aprox.

Ruta eliminada o anterior

Municipios

Las ciudades y municipios por los que recorre la ruta son los siguientes:

Convenciones:

 : Recorrido actual.
 : Recorrido anterior.
 Negrita: Cabecera municipal.
 : Ríos.
 : Parques nacionales.

Concesiones y proyectos

Actualmente la ruta posee los siguientes proyectos y concesiones:

Concesiones y proyectos actuales

Concesiones y proyectos anteriores

Referencias

Carreteras de Colombia

Ruta Nacional 25 (Colombia)


Die himyarische Sprache () ist eine ausgestorbene Sprache, die in der Antike im heutigen Jemen, anscheinend von den Himyaren, gesprochen wurde. Sie gehört zu den semitischen Sprachen, aber möglicherweise nicht den altsüdarabischen (sayhadischen) Sprachen im engeren Sinne. Eine genauere Einordnung innerhalb des Semitischen ist aufgrund der Dürftigkeit des bekannten Materials nicht möglich.

Das Himyarische ist nur fragmentarisch durch Aussagen arabischer Gelehrter aus den ersten Jahrhunderten nach der Ausbreitung des Islams bekannt, die es als für Sprecher des Arabischen unverständlich beschrieben.

Verhältnis zum Altsüdarabischen
Vor der Islamisierung Anfang des 7. Jahrhunderts wurde in Himjar als geschriebene Sprache das Sabäische benutzt, eine altsüdarabische Sprache. Oft wird angenommen, dass das Sabäische im himyarischen Kernland nur als geschriebene Sprache diente, während es sich beim aus den arabischen Quellen bekannten Himyarischen um die tatsächlich gesprochene Sprache der Himyaren gehandelt habe. Hierfür sprechen Unterschiede zwischen Himyarisch und den altsüdarabischen Sprachen, insbesondere der himyarische bestimmte Artikel am-/an-, der in den bekannten altsüdarabischen Sprachen nicht vorhanden war. Teilweise werden auch drei schwer verständliche, gereimte Texte in altsüdarabischer Schrift aus dem 1. bis 3. Jahrhundert n. Chr. mit dem Himjarischen in Verbindung gebracht.

Andere Wissenschaftler halten das Himyarische für eine spätere Entwicklungsstufe des Sabäischen, und nehmen an, dass die geschriebene Sprache der Himyaren im Wesentlichen der gesprochenen Sprache entsprach.

Verbreitung
Nach der Beschreibung von Al-Hamdani (893–947) wurde das Himyarische noch im 10. Jahrhundert in einigen Gebieten im Hochland im westlichen Jemen gesprochen, während an der Küste arabisch gesprochen wurde und in weiten Gebieten im Hochland arabisch mit himyarischem Einfluss gesprochen wurde. In den folgenden Jahrhunderten wurde das Himyarische vollkommen vom Arabischen verdrängt; die heutigen lokalen Dialekte des Arabischen zeigen aber wohl himyarischen Substrateinfluss.

Merkmale
Die Sprache wird von den anderen semitischen Sprachen durch den bestimmten Artikel am-/an- abgegrenzt, den es aber mit einzelnen Dialekten des Arabischen im Westen der arabischen Halbinsel teilte. Außerdem begannen die Endungen der Suffixkonjugation in der 1. Person Singular und der 2. Person mit k-, während sie im Arabischen mit t- beginnen. Dieses Merkmal hatte das Himyarische allerdings auch mit dem Altsüdarabischen, dem Äthiosemitischen und dem Neusüdarabischen gemeinsam. Beide Merkmale finden sich auch teilweise in modernen arabischen Dialekten im Jemen, wahrscheinlich durch himyarischen oder altsüdarabischen Substrateinfluss, der Artikel am- findet sich dagegen auch in anderen Dialekten auf der arabischen Halbinsel sowie in Zentralafrika.

Sprachbeispiel
Es sind einige wenige Sätze auf Himyarisch erhalten. Der folgende Satz soll 654/5 n. Chr. in Dhamar nordöstlich von Zafar gesagt worden sein. Da er nur in unvokalisierter arabischer Schrift überliefert ist, ist die genaue Aussprache unklar; die Rekonstruktion lehnt sich eng an das klassische Arabisch an.

Daneben ist auch ein kurzes Lied erhalten, das aber arabische Einflüsse zeigen dürfte.
Daneben zitiert Al-Hamdani (893–947) angebliche altsüdarabische Inschriften, die aber wohl nach dem Vorbild des Himyarischen gefälscht sind.

Literatur
 Chaim Rabin: Ancient West-Arabian. London, 1951.

Einzelnachweise

Einzelsprache
Altes Südarabien
Semitische Sprachen

Himyarische Sprache


Maltepe Askerî Lisesi, Kara Harp Okulu Maltepe Yerleşkesi Komutanlığı İzmir ili Güzelbahçe ilçesinde Kara Kuvvetleri Komutanlığına subay yetiştiren Kara Harp Okuluna ve Türk Silahlı Kuvvetlerinin ihtiyaçları doğrultusunda üniversitelerin belirlenen bölümlerine daha sonra silahlı kuvvetlerde çalışmak üzere öğrenci temini için lise düzeyinde eğitim ve öğretim yapan, dört yıl süreli fen bilimleri alan programı uygulayan Türkiye'deki askerî liselerden biriydi. 4 kilometrekarelik alana kurulmuş olan Maltepe Askerî Lisesi Türkiye'nin en büyük lisesi, dünyanın da en büyük ikinci lisesiydi. Büyük yüzölçümü ve içinde barındırdığı spor tesisleriyle Türkiye'deki 27 üniversitenin kampüsünden büyüktü.

2016 Türkiye askerî darbe girişiminden sonra ilan edilen OHAL kapsamındaki 669 Sayılı Kanun Hükmündeki Kararname ile 31 Temmuz 2016 tarihinde diğer askerî liseler ve harp okullarıyla birlikte kapatıldı. Aynı yıl kurulan Milli Savunma Üniversitesine bağlı Kara Harp Okulunun yerleşkesi olarak hizmet vermektedir.

Tarihçe

1928 yılında İstanbul Maltepe'de öğrenime açılmış, ilk mezunlarını 1929-1930 öğretim yılında vermiştir. 1941 yılında Akşehir, Konya'ya intikal eden okul, 1947 yılına kadar burada eğitim ve öğretime devam etmiştir. 1947 yılında İstanbul'da Çengelköy'e taşınarak iki yıl faaliyetten sonra 1949-1950 eğitim-öğretim yılında kapatılmıştır.

Genelkurmay Başkanlığınca Kara ve Hava Harp Okulları ile Fakülte ve Yüksek Okullar askerî öğrenci ihtiyacını güvenilir kaynaklardan sağlanması maksadıyla; Kara Kuvvetleri Komutanlığı bünyesinde yeni bir askerî lisenin açılmasına 1978 yılında karar verilmiş ve 9 Eylül 1979 tarihinde okulun inşaatına İzmir'in Güzelbahçe ilçesindeki Çanakkale Bataryası'nın bulunduğu yerde başlanmıştır.

Eylül 1983'te binaların büyük bölümü tamamlanan Maltepe Askerî Lisesi, hazırlık sınıfı ve Kuleli Askerî Lisesi'nden intikal ettirilen 1. sınıfla birlikte iki sınıf olarak 33 yıllık bir aradan sonra 21 Ekim 1983 tarihinde devlet töreni ile 7. Cumhurbaşkanı Kenan Evren tarafından açılmıştır. Kenan Evren de bu okuldan mezundur. Okul 1985-1986 eğitim-öğretim yılında 4 sınıflı olarak kuruluşunu tamamlamış ve İzmir'deki ilk mezunlarını 1986 yılında vermiştir. 2008 yılında yayınlanan bir emirle 2005-2006 eğitim öğretim yılında 4 yıl olan lise eğitimiyle kaldırılan hazırlık sınıfı yeniden eklenmiş ve eğitim - öğretim süresi 5 yıla çıkarılmıştır. 2013 yılında ise tekrar eğitim ve öğretim süresi 4 yıla düşürülerek hazırlık sınıfı kaldırılmıştır.

Ayrıca bakınız
Işıklar Askerî Hava Lisesi
Kuleli Askerî Lisesi
Heybeliada Deniz Lisesi
Milli Savunma Üniversitesi

Askerî liseler
Türkiye'deki askerî okullar
İzmir'deki liseler
Güzelbahçe'deki yapılar
Narlıdere'deki yapılar
1928'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
2016'da feshedilmiş oluşumlar

Maltepe Askerî Lisesi


Det arabiske initiativ er en dansk dokumentarfilm fra 2008, der er instrueret af Lotte Mik-Meyer.

Handling
Som del af den danske regerings "Arabiske Initiativ" sendes en af Europas førende islamforskere, danskeren dr. phil Jakob Skovgaard-Petersen til Cairo med sin familie. Formålet er at skabe dialog mellem Danmark og Mellemøsten. Opgaven kompliceres af krisen omkring de danske tegninger af profeten, og behovet for dialog synes mere nødvendig end nogen sinde før.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Dokumentarfilm fra Danmark
Islam

Det arabiske initiativ


In Nacht und Eis ist ein deutsches Stummfilm-Drama von Mime Misu aus dem Jahre 1912. Die Produktion gilt als der erste Film, der die Ereignisse nacherzählt, die in den Morgenstunden des 15. April 1912 zum Untergang der Titanic führten.

Handlung
Der Film beginnt mit der Einschiffung der Passagiere auf der Titanic. Man sieht, wie per Lastenaufzug Gepäck und Güter auf das Schiff gehoben werden. Nachdem die Seiteneingänge geschlossen worden sind, legt das Schiff ab. Auf der Kommandobrücke versehen der Kapitän und sein Erster Offizier ihren Dienst. Bei der Abfahrt sichtet man, wie ein Zwischentitel verrät, die Kaiserin Auguste Viktoria der Hamburg-Amerika-Linie. An der Reling hat sich die schiffseigene Kapelle positioniert und spielt den Titel Home Sweet Home. Währenddessen schlendern die Erste-Klasse-Passagiere über das Deck. Mit neckischen Spielchen vertreibt man sich die Zeit an Bord.

Inzwischen hat sich ein Matrose in den Ausguck des Schiffes begeben. Der Kapitän übergibt seinem Ersten Offizier das Kommando und begibt sich selbst unter Deck. Der Telegrafist beginnt seine Arbeit. Nach einiger Zeit erkennt der Matrose im Ausguck einen Eisberg, auf den sich die Titanic in voller Fahrt zubewegt. Er warnt noch den Ersten Offizier, der daraufhin mit dem Fernglas das Unglück sichtet und hektisch reagiert. Er ruft den Kapitän herbei, der sofort Anweisungen für ein Ausweichmanöver gibt. "Volldampf rückwärts!". Die Männer im Maschinenraum tun ihr Möglichstes. Im Schiffssalon wird indes gefeiert und getrunken. Plötzlich gibt es einen heftigen Ruck, die Champagnergläser kippen von den Tischen, der gesamte Raum gerät in Schieflage, und die Passagiere geraten ins Wanken und fallen teilweise. Die Titanic hat den Eisberg touchiert.

Auch die Maschinisten und die Passagiere in ihren Kabinen werden durcheinandergewirbelt. Augenblicklich bricht an Bord Hektik und Panik aus. Manche Reisende versuchen, einander zu helfen. Der Telegrafist setzt auf Befehl des Kapitäns einen Notruf an andere Schiffe ab. Erste Rettungsboote werden zu Wasser gelassen. Die Bordkapelle spielt "Näher, mein Gott, zu dir", während das Schiff zu sinken beginnt. Mittlerweile senkt sich der Luxusliner bedrohlich mit dem Bug nach vorn. Man sieht, wie sich bereits ziemlich überfüllte Rettungsboote im Wasser schwimmenden Passagieren nähern, um diese an Bord zu nehmen.

Wasser, das in die Kesselräume eindringt und sie überflutet, lässt die Kessel explodieren. Der Telegrafist setzt verzweifelt weitere SOS-Signale ab, während das Wasser auch in seinen Raum einströmt. Der Kapitän und sein Telegrafist beschließen, gemeinsam mit dem Schiff unterzugehen. Doch zuvor setzt sich der Kapitän todesmutig für die Rettung einiger Passagiere ein. Er sieht einen Ertrinkenden in den Fluten, springt ins Wasser und rettet ihn. Dann schwimmt er zurück an Bord. Wie die Titanic in den Fluten versinkt, sieht man nicht mehr, da die Schlussszenen als verloren gelten.

Produktionsnotizen
Der Gesamttitel lautete laut Vorspann: In Nacht und Eis. Seedrama. Lebenswahr gestellt nach authentischen Berichten. Die Arbeitstitel lauteten Der Untergang der Titanic bzw. Titanic. Beworben wurde der Film auf einem Plakat mit der reißerischen Zeile "In Nacht und Eis wird das Tagesgespräch der Theaterbesucher sein".

Bereits Ende April 1912 kündigte die produzierende Continental-Kunstfilm ein "Seedrama" an, das "umfassend die ganze Katastrophe, einschl. des Zusammenstoßes mit dem Eisberge und schwer dramatischer Szenen an Bord" darstellen werde. Die Dreharbeiten fanden Mai/Juni 1912 statt, keine zwei Monate nach den Ereignissen, die zum Untergang der Titanic am 15. April 1912 führten. Die Außenaufnahmen wurden in den Häfen von Hamburg und Cuxhaven gedreht. Das Berliner Tageblatt berichtete in seiner Ausgabe vom 8. Juni 1912 von den Dreharbeiten. Der aus drei Akten (946 Meter) bestehende Film passierte die Filmzensur am 6. Juli 1912.

In Nacht und Eis erlebte seine Erstaufführung am 17. August 1912. Damals wurde er nur wenig beachtet. Nahezu 86 Jahre später wurde der als verschollen geglaubte Film infolge des weltweiten Erfolges von James Camerons Titanic-Film bei einem deutschen Privatsammler wiederentdeckt.

Der bis dahin wenig filmerfahrene Regisseur Mime Misu war ein 24-jähriger Rumäne mit einer weitgehend im Dunkeln befindlichen Vita.

Die Dreharbeiten fanden im Continental-Film-Atelier in der Berliner Chausseestraße 123 und auf dem Krüpelsee bei Königs Wusterhausen statt. Die Aufnahmen auf dem Schiff wurden auf der Kaiserin Auguste Viktoria gedreht, das den Eisberg rammende Schiff hingegen ist ein acht Meter langer Modellbau. Die Studiobauten entwarf Siegfried Wroblewsky. "Für die Darstellung der Innenszenen an Bord der "Titanic" errichtete man im Hinterhof der Berliner Chausseestraße auf einer Kippbühne schwankende Kulissen, durch die der Wellengang auf See sowie die Erschütterungen unter Deck anschaulich wurden. Pressevertreter berichteten: "Wasser, Dampf, Feuer, Rauch und alles mögliche erfüllt die Luft. Man sieht schrecklich Verunglückte über den Unglücksort hinweg, und während das stockende Herz lähmenden Schreck verursacht, ruft ein vermeintlich wahnsinnig Gewordener: 'Noch mehr Feuer! Der andere Kessel muß auch explodieren! Laßt die Menschen ersaufen! Mehr Wasser!'" Mit dem vermeintlich wahnsinnig Gewordenen war der Regisseur Misu gemeint."

Einordnung und Kritik
Vieles an diesem Film wirkt sehr laien- und theaterhaft. Der Erste Offizier agiert nach dem Zusammenstoß wie eine Mischung aus aufgescheuchtem Huhn und hoffnungslos überfordertem Leichtmatrosen, der Kapitän wirkt ähnlich hilflos und fuchtelt im Angesicht drohender Gefahr wild mit den Armen umher. Kay Wenigers Das große Personenlexikon des Films nannte In Nacht und Eis denn auch einen "filmischen Schnellschuß", während die zeitgenössische Kritik, wie etwa die Lichtbild-Bühne, ihn als "eine Großtat der heutigen Filmkunst" bezeichnet. Weiters heißt es dort:

Weblinks

 Titanic – In Nacht und Eis. In: TwoTickets.de

Einzelnachweise

Filmtitel 1912
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Stummfilm
Kurzfilm
Katastrophenfilm
Seefahrt im Film
Historienfilm
Filmdrama
Titanic (Schiff)
Wiederentdeckter Film

In Nacht und Eis


José Ildone Favacho Soeiro (Vigia, 14 de abril de 1942) é um escritor, poeta, jornalista e político brasileiro. Na década de 1970, era prefeito de Vigia, quando o município foi palco de estranhos fenômenos que o levaram a pedir auxílio às Forças Armadas, as quais montaram a assim denominada Operação Prato na região.

Biografia

José Ildone Favacho Soeiro nasceu em Vigia no ano de 1942, filho de Manoel Brito Soeiro e de Irene Favacho Soeiro, professora. A partir de 1955, passou a estudar em Belém, no Seminário Metropolitano. No ano seguinte, estudou no Colégio Paes de Carvalho, onde um acidente num jogo de futebol o fez retornar a Vigia, onde permaneceu até os 15 anos de idade.

Em 1963, recebeu Menção Honrosa pelo livro Pressentimento, no concurso anual promovido pela Academia Paraense de Letras. Em 1964, obteve Menção Honrosa pelo soneto Um rouxinol morreu, num concurso de poesia promovido pelo jornal A Província do Pará e organizado pelo escritor Ildefonso Guimarães. Em 1967, foi eleito vereador de Vigia, sendo empossado em 1968 para um mandato de quatro anos. No mesmo ano, seu livro Poemas recebeu Menção Honrosa no concurso anual da Academia Paraense de Letras. Retornou a Belém para realizar o Artigo 99 (Supletivo) no Colégio Estadual Paes de Carvalho. Em 1972, passou em segundo lugar no vestibular para o curso de Letras da Universidade Federal do Pará.

Em 1973, foi eleito vice-prefeito de Vigia. Em 1974, uma monografia escrita por ele recebeu o primeiro lugar no concurso Tiradentes, promovido pela Polícia Militar do Estado do Pará. Neste mesmo ano, seu poema Canto no Campo conquistou o terceiro lugar no I Festival de Música e Poesia Universitária do Pará ( I FEMPUP).

Em 1976 formou-se como Bacharel em Letras, sendo escolhido como orador da turma. Obteve a segunda colocação num concurso de peças teatrais promovido pelo Serviço Nacional de Teatro do Rio de Janeiro, e também foi eleito prefeito de Vigia, sendo empossado no ano seguinte. Em 1979, seu livro de poemas Chão d'Água conquistou a primeira colocação no concurso de trovas da Academia Paraense de Letras; o livro teve duas edições neste mesmo ano. Seu mandato de prefeito, que terminaria em 1981, foi estendido por mais dois anos pelo regime militar, concluindo somente em 31 de janeiro de 1983.

Em 1981 foi eleito para a cadeira 31 da Academia Paraense de Letras, sendo empossado no ano seguinte. Em 1983, após concluir seu mandato de prefeito, foi nomeado Diretor de Documentação e Divulgação da Imprensa Oficial do Estado, cargo no qual promoveu o Suplemento Literário da Imprensa Oficial do Estado, onde divulgava obras de escritores da região amazônica. O Suplemento circulou até 1986.

Nos anos seguintes, continuou com sua atividade literária, publicando livros individual ou coletivamente. Em 2023, foi empossado como membro da recém-inaugurada Academia Vigiense de Letras.

Obras
 Tiradentes – Sangue Derramado pelo ouro da Liberdade & Canto no Campo (1974)
 Chão D'Água (1980)
 Luas do Tempo (1983)
 Romanceiro da Cabanagem (1985)
 A Hora do Galo & Trilogia do Exílio (1987)
 O Retorno Às Cavernas (1989-1990, folhetim publicado n'O Liberal)
 Introdução À Literatura No Pará (1990)
 Noções de História da Vigia (1991)
 Cem anos de Educação: A Vigia em seu "Barão" (2001)
 Murais de Barro (2002)

Ligações externas

Nascidos em 1942
Escritores do Pará
Alunos da Universidade Federal do Pará
Membros da Academia Paraense de Letras
Prefeitos de Vigia (Pará)
Naturais de Vigia (Pará)

José Ildone Favacho Soeiro


Llancarfan ist eine Community in der Unitary Authority Vale of Glamorgan im Süden von Wales. Der Ort liegt westlich von Barry bei Cowbridge und liegt am Flüsschen The Nant.

Die Saint Cadoc-Kirche
Die berühmte Saint Cadoc-Kirche, benannt nach einem Abt von Llancarfan, der im 6. Jahrhundert der Kirchengemeinde (clas) vorstand. Ein clas bestand im Unterschied zu Klöstern meist aus einem einzigen Bauwerk, das Kirche, Kloster, Klosterschule und Wirtschaftstrakt unter einem Dach vereinigte. Der großzügige Bau, der im Mittelalter der Benediktinerabtei Gloucester unterstand, besitzt ein Taufbecken und Überreste eines Lettner. Dieser Lettner wurde zu einem Altarretabel (Reredos) umgebaut. 2008 wurde bei Restaurierungsarbeiten unter dem weißen Putz ein mittelalterliches Wandgemälde freigelegt, das eines der drei in Wales aufgefundenen Bilder des Heiligen Georg zeigt.

Bekannte Einwohner
 Caradoc von Llancarfan (12. Jahrhundert), der Autor einer Biographie des Heiligen Gildas aus dem 12. Jahrhundert, war einer der prominenten Schüler des Klosters.
 Edward Williams (1747–1826), unter dem Namen Iolo Morgannwg ein walisischer Altertumsforscher, Dichter, Autor und Handschriftensammler, der besonders durch einige Fälschungen angeblich alter Literaturwerke bekannt wurde.

Bildergalerie

Weblinks

 Homepage von Llancarfan
 Lageplan von Llancarfan
 Homepage der Saint Cadoc-Kirche
 der Heilige Cadocus im Ökumenischen Heiligenlexikon

Ort in Vale of Glamorgan
Community im Vale of Glamorgan

Llancarfan


Kasper Emil Kildelund (født 11. maj 1994) er en dansk håndboldspiller som spiller i GOG

. Han kom til klubben i 2016. Han har tidligere optrådt for GOG. Han har spillet på diverse ungdomslandshold og været med til at vinde VM-guld som U19-spiller.

Kasper er søn af den tidligere GOG-stjerne Søren Kildelund, hvor også hans onkel Niels Kildelund spillede.

Eksterne henvisninger

 Tømrer skal løbe forrest for TTH
 TTH henter stortalent i GOG

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra GOG
Håndboldspillere fra Team Tvis Holstebro

Kasper Kildelund


මුද්‍රණය යනු තීන්ත යොදාගෙන, මුද්‍රණය  යන්ත්‍ර ආධාරයෙන් කඩදාසි මත අකුරු සහ රූප ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ක්‍රියාවලි යයි. සාමාන්‍යෙන් මහා පරිමාන කර්මාන්තයක් ලෙස සිදු කෙරෙන අතර ප්‍රකාශනයේ අත්‍යවශ්‍ය කොටසකි.

ඉතිහාසය

යුරෝපය

වර්ෂ 1300දී අච්චු මුද්‍රණ කලාව යුරෝපයට පැමිණියේ රෙදි මත මුද්‍රණ කටයුතු සිදුකිරීම සඳහා ය. ආගමික අරමුණු සඳහා විශාල වශයෙන් අලංකාර ලෙස පින්තාරු මුද්‍රණය කරන ලදී. වර්ෂ 1400 පමණ වන විට කඩදාසි පහසුවෙන් ලබාගත හැකි වූ නිසා, ධර්මයානුකූල ලී කැටයම් අච්චු මගින් මුද්‍රණය කරන ලද කඩදාසි හා ක්‍රීඩා කිරීමට භාවිතා කරන කඩදාසි කුටිටම්, වැඩි වශයෙන් දක්නට හැකි විය. 1425 සිට මෙම මුද්‍රණ කටයුතුවල සීග්‍ර වැඩිවීමක් දක්නට ලැබුණි.
පහළොස්වන සියවසේ මැද භාගය පමණ වනවිට ලී කැපුම් පොත් හා බ්ලොක් පොත්, විස්තර හා පින්තූර දෙකම ඇතුලත් කොට නිර්මාණය විය. පොත් හා අත් පිටපත් එහා මෙහා ගෙනයා හැකි ලෙස සකසන ලදී. විද්‍යාර්ථීන් අතර මේ පිළිබඳව විවිධ මත වාද ඇති විය. ඔවුන්ගේ හඳුන්වා දීම් කලින් සිදු කරනවාද යන්න පිළිබඳව බොහෝ දෙනාගේ මතය වුයේ එම හඳුන්වා දීම් ජංගම ආකාරයෙන් සිදු කිරීම සුදුසු බවයි.(1440-1460)
මුද්‍රණ ක්‍රියාවලිය සඳහා කඩදාසි අවශ්‍ය වූ අතර ඒවා යුරෝපයට ගෙන එන ලද්දේ  චීනයෙනි. ඉතිහාසඥයන් පෙන්වා දෙන්නේ කඩදාසි චීනයෙන් ගෙන්වනු ලැබුවත් ඒවායේ මුද්‍රණය කිරීමේ හැකියාව නොතිබුණු බවයි. ඇතැම් සාක්ෂි වලින් මුද්‍රණ ශිල්පයයේ ආභාෂය ලද්දේ ආසියාවෙන් සහ යුරෝපයෙන් ලැබුණු බව තහවුරු වේ.
අතින් පිටපත් කිරීම හෝ අච්චු මඟින් මුද්‍රණයට සාපේක්ෂව ජංගම ආකාරයේ  මුද්‍රණ ක්‍රියාවලිය  මඟින් එම කේෂ්ත්‍රයේ  වෙනස්කම් රැසක් සිදු කරයි.

ප්‍රකාශණ

මුද්‍රණය


Vipers Kristiansand er en norsk håndboldklub for kvinder som blev grundlagt i 1938, klubben er hjemhørende i Kristiansand i Norge. De rykkede op i Eliteserien i 2001. Holdet gik tidligere under navnet 'Våg Vipers'. Vipers har de seneste mange år domineret i norsk håndbold såvel som internationalt.

Klubbens historie

Holdet nåede for første gang semifinalen i den norske pokalturnering 'NM-Cup' i sæsonen 2003/2004, men måtte se sig slået af Nordstrand IF. I sæsonen 2010/2011, nåede de så finalen i pokalturnering i Oslo Spektrum. Der tabte de dog til Larvik HK. Til trods, var det var første gang at et kvindehold fra Sørlandet nåede finalen i turneringen.

Holdet har været kvalificeret sig hele 8 gange i EHF Cup-turneringen. De debuterede i for første gang tilbage i sæsonen 2003/2004 og nåede derefter semifinalen, som de tabte til ungarske Győri ETO KC. I kvartfinalen slog de franske ESBF Besançon.

Holdet overraskede for første gang, da de den 29. marts 2017, blev det første hold i den norske liga til at slå ubesejrede Larvik HK, efter i alt 16 år og 353 ligakampe. Samme sæson, vandt klubben deres første sølvmedalje i ligaen, samt sølv i EHF Cuppen. Året efter vandt de så, for første gang, deres første norske mesterskab. I årene 2019, 2020, 2021, 2022 og 2023 genvandt de selvsamme titel og pokalturneringerne. I EHF Champions League-sæsonen 2018-19, kvalificerede de sig overraskende til EHF Final 4-stævnet i Budapest, hvor holdet dog tabte til ungarske Győri ETO KC i semifinalen, men overraskende vandt bronze efter sejr over franske Metz Handball.

Fremme ved maj 2021 vandt klubben for første gang kvindernes EHF Champions League-turnering, efter finalesejr over franske Brest Bretagne Handball. I semifinalen havde man slået russiske CSKA Moskva. I 2022 genvandt man Champions League-titlen, efter en suværent finalesejr over favoriitterne fra Győri Audi ETO KC. I 2023 vandt de for tredje år i træk, med en finalesejr over ungarnske FTC-Rail Cargo Hungaria.

Resultater
Eliteserien:
Guld: 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020, 2020/21, 2021/22
Sølv: 2016/2017
Bronze: 2002/2003

NM Cup:
Guld: 2017, 2018, 2020, 2021, 2022, 2023
Sølv: 2010
EHF Champions League:
Vinder: 2021, 2022, 2023
Bronze: 2019
EHF Cup:
Sølv: 2018

Arena
Navn: Aquarama Kristiansand
By: Kristiansand
Kapacitet: 2.000
Indviet: 2010
Adresse: Tangen 8, 4608 Kristiansand, Norge

Spillertruppen 2023/24

Transfers

Trænerteam
 Cheftræner:  Tomáš Hlavatý
 Assistenttræner:  Lene Rantala

Tidligere spillere

  Veronica Kristiansen
  Ragnhild Valle Dahl
  Elise Alsand
  Kristine Lunde-Borgersen
  Kari Brattset Dale
  Pernille Wibe
  Tonje Refsnes
  Linn Jørum Sulland
  Emilie Hegh Arntzen
  Malin Aune
  Henny Reistad
  Nora Mørk
  Kristin Nørstebø
  Jeanett Kristiansen
  June Andenæs
  Andrea Austmo Pedersen
  Heidi Løke

  Ulrika Olsson
  Isabelle Gulldén
  Louise Pedersen
  Annette Jensen
  Michelle Brandstrup
  Mathilde Kristensen
  Jessy Kramer
  Lynn Knippenborg
  Charris Rozemalen
  Annick Lipman
  Þórey Rósa Stefánsdóttir
  Angie Geschke
  Sakura Hauge
  Carolina Morais
  Markéta Jeřábková
  Zsuzsanna Tomori
  Nerea Pena

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel webside

Håndboldklubber fra Norge
Etableret i 1938
Kristiansand

Vipers Kristiansand


البدن أو الجسد أو الجسم، اسم يُطلق على مجموعة الأعضاء الموجودة في الكائن الحي، مثل الرأس واليدين والساقين وغيرهم .

اقرأ أيضا
 تشريح
 مومياء
 جسم الإنسان

مراجع

إنسان
تشريح الحيوان
علم التشكل (علم الأحياء)
مواضيع أساسية في الأخلاق
موت

بدن


Kurbin ilçesi (), Arnavutluk'un ilçelerinden biriydi. İlçe, ülkenin kuzeybatısında yer almaktaydı. 1992-2000 yılları arasında Leş ilinin bir parçası olup 2000 yılında yapılan idari düzenleme sonucunda idari olarak lağvedilmiştir. Yüzölçümü 273 km² olan ilçenin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 54,977'dir. İlçenin merkezi Leç'tir.

Kurbin ilçesi, Fushë Kuqja, Leç, Mamurras ve Milot belediyelerine ayrılmaktaydı.

Kaynakça

Leş İli
Arnavutluk'un ilçeleri

Kurbin (ilçe)


Labour Students is a student organisation within the Labour Party of the United Kingdom. It is a network of affiliated college and university clubs, known as Labour Clubs, who campaign in their campuses and communities for Labour's values of equality and social justice.

Labour Students' main activities include providing political education and training to its members, sending activists to by-elections and marginal constituencies across the country and organising politically within the National Union of Students and Student Unions.

Labour Students was disaffiliated from the Labour Party by the Party's National Executive Committee in September 2019, with the intent of replacing it with a new student organisation. Although campaigning activity continued to be organised under the Labour Students branding during the 2019 general election, the organisation subsequently ceased to exist.

A new, refounded Labour Students was passed at the 2021 Labour Party Conference. National Committee elections were held in August 2022 and Ben McGowan was elected as chair of the organisation on 2 September 2022.

History
The Labour Party's first organisation for students was the National Association of Labour Student Organisations (NALSO), which was founded in 1946 but had its recognition by the party withdrawn in 1967 after it was taken over by supporters of the Trotskyist Socialist Labour League. While the Scottish organisation continued, the Labour Party was left without a national student body.

In 1970, some Labour supporters created Students for a Labour Victory, a group intended to coordinate campaigning in the general election that year. That group then became the National Organisation of Labour Students (NOLS), which held its founding conference in 1971. Despite changing its name in the early 1990s, the current body, Labour Students, is still sometimes referred to by the acronym NOLS.

In its early years, NOLS was divided between two factions — members of the entryist Militant group and a mainstream left group, associated with the Tribune group of Labour MPs, which formed in January 1974 called Clause Four, after the central political statement of the Labour Party constitution. Militant controlled NOLS from January 1974 to December 1975.  Members of NOLS in the 1970s included future parliamentarians Charles Clarke, Bill Speirs, Peter Mandelson, Sally Morgan, Mike Gapes, Mike Jackson, Nigel Stanley, Margaret Curran and Johann Lamont.

During Tony Blair's premiership, Labour Students opposed the Government's planned introduction of university "top-up" fees. Labour Students were broadly supportive of Gordon Brown's government.

In 2016, the national conference adopted a one-member-one-vote (OMOV) system for internal elections, through an amendment of its constitution. However many member clubs perceived this as being implemented incompletely and slowly, with accusations of vote-rigging in 2019.  In the early 2019 Labour Students leadership election there were 507 eligible voters, out of a claimed approximately 30,000 Labour Party student members. As a consequence, about half of member clubs, including Oxford University Labour Club and Cambridge University Labour Club, disaffiliated from Labour Students.

Further to the disaffiliations by Labour university Clubs, a motion was tabled by Jon Lansman at the Labour Party NEC meeting in September 2019 to dissolve the current organisation on the grounds that it did not pay its affiliation fees nor submitted its political rules to the party. At the NEC meeting this motion passed and Labour Students is no longer affiliated to the Labour Party. This action was challenged by the incumbent Labour Students leadership, but they were unsuccessful.

Internal organisation
Labour Students is a 'socialist society', affiliated to the Labour Party. This means that, whilst its aims are broadly in line with the wider party, Labour Students is an independent organisation and is entitled to democratically determine its own policy and governance. Labour Students members are entitled to vote in the affiliates section of Labour leadership elections.

National Events
Generally, before the organisation's relaunch, Labour Students held four main national events each year, attended by club members from institutions across the country.

 Summer Training  Summer Training is primarily intended for members entering their second and third years of study. There is often a focus on preparing Labour Clubs for recruitment drives at the beginning of the new academic year. The event is usually structured with a variety breakout sessions and workshops, led by industry experts, trade unions and other campaigning organisations. In recent years Summer Training has included sessions led by Matthew Doyle (former deputy director of Communications, 10 Downing Street), Kirsty McNeill (former adviser to Gordon Brown) and community organising group Movement for Change. There is also usually a heavy emphasis on training from the four liberation campaigns.

 Political Weekend  Political Weekend is usually the event where Labour Students welcomes its new members each year. Labour Students usually hosts a number of high-profile speakers, including government ministers during periods of Labour government and members of the Shadow Cabinet in times of opposition.

 Liberation Conference
Liberation Conference sees the election of Labour Students' four Liberation Officers (see 'Liberation Campaigns'). It also includes panels and sessions around issues of particular importance to Liberation groups, for example mental health services or tackling antisemitism on campuses.

 National Conference  National Conference sees the election of the Labour Students National Committee for the following year, as well further policy debate. Though nominally described as an "election", only a small number of delegates vote, along lines pre-determined by their nominating clubs. National Conference is often held in conjunction with Young Labour Conference, to help reduce members' travel costs.

National Committee
The Labour Students National Committee convenes regularly and works together to ensure the organisation runs smoothly and works effectively to represent members.

Current Committee

 Vacancy filled by runner-up

Liberation Campaigns

Within Labour Students there are four autonomous liberation campaigns. These were the Women's, Lesbian Gay Bisexual & Trans, Disabled Students and Black Asian Minority Ethnic (BAME) Students campaigns, all of which are entitled to elect an officer to the National Committee. Labour Students holds caucuses for each of the liberation groups at every national event, has an equal opportunities policy and ensures all events are fully accessible.

Scotland and Wales
There are separate organisations for Labour Clubs in the devolved nations, known as Welsh Labour Students and Scottish Labour Students respectively. The Chairs of these two organisations also sit on the committee of Labour Students as full members.

Campaigning

Priority Campaign
Labour Students took on a major campaign each year, voted for in an all-member ballot. Recent campaigns have included:
"Make Child Poverty History" campaign (2006–2007)
"Sex, Lives and Politics" (2005–2006) – This was followed by a government reduction of VAT on condoms to the EU minimum of 5%.
The Living Wage Campaign (2011–2013) – Labour Students worked in collaboration with the trade union UNISON to equip members with the skills to fight for a living wage to be paid to staff on their university campuses. The campaign was extremely successful, with clubs including Manchester and Kent securing the living wage at their institutions.
The Voter Registration Campaign (2012–2013) – Labour Students intended to increase the number of students registered to vote.
A Million More Voices (2016–2017) - Campaign aimed at introducing automatic voter registration.
Somewhere To Call Home (2017–2018) – Campaign aimed at tackling "poor living conditions and extortionate rents for students."
Time For Rights (2018– 2019) – Campaign to protect the rights of workers in Students' Unions and Universities from Brexit.

Labour Students and the National Union of Students
Every year, Labour Students actively organised and campaigned within the National Union of Students (NUS). As a result of this, Labour Students was viewed as an influential faction within the NUS and its members were frequently elected to the NUS National Executive Council (NEC) and to full-time officer positions, although 2015 saw a majority of their candidates losing to those to the Left.

History within the National Union of Students

In the late 1970s, Labour Students (then NOLS) worked within the NUS as part of the Broad Left, a student coalition which also included the student wing of the Communist Party of Great Britain and independent left wing students. The Broad Left stood slates of candidates in NUS elections. (The Broad Left is not to be confused with the post-1997 grouping Student Broad Left.) In the early 1980s NOLS broke with the Broad Left and presented its own slate of candidates in NUS elections. In 1982, NOLS won the presidency of NUS on its own for the first time. A succession of NOLS candidates were elected to the NUS Presidency until 2000 with the strongest challenges generally coming from those to the left of the Labour Party. Several former NOLS NUS Presidents, including Charles Clarke and Jim Murphy, went on to serve as Cabinet ministers, serving as members of a Labour government. Throughout this period, NOLS members of the NUS National Executive Committee were a minority, but exercised effective control.

Labour Students' flagship policy in NUS was the rejection of campaigning for universal grants, in favour of targeting student support funds towards poorer students through means testing. National Conference 2006 narrowly supported this policy, but it was renewed with a much increased majority in 2007. However, the position was reversed again when National Conference 2016 voted to campaign for universal living grants, funded through progressive taxation, in both further and higher education, in a policy change that had been pushed forward by the left-wing group, the National Campaign Against Fees and Cuts.

Alumni
Recent graduates of Labour Students have often gone on to work in Labour Party Headquarters, as ministerial special advisers, Trade Union officials and as members of left-leaning think tanks. Many also go on to enjoy successful careers outside of the politics.

Notable former Labour Students officers
Mike Gapes (Chair 1976) – Former MP for Ilford South (1992–2019).
John Mann (Chair 1983 and 1984) – Former MP for Bassetlaw (2001–2019).
Sarah Boyack (Chair 1985) – MSP for the Lothian Region.
Ben Lucas (Chair 1986) – Former special adviser to Jack Straw.
Simon Buckby (Chair 1989) – Former adviser to John Prescott and then advertising director for Labour's 1997 election campaign.
Paul Richards (Chair 1990) – Former Special Adviser to Hazel Blears and parliamentary candidate for the seats of Lewes (2001) and Billericay (1997).
Tom Watson (Chair 1992) – Labour MP for West Bromwich East, Deputy Leader of the Labour Party from 2015 to 2019
Michael Dugher (Chair 1997) – Former MP for Barnsley East.
Patrick Diamond (Chair 1998) – Former special adviser to Peter Mandelson and Tony Blair, Director of Policy at the Equality and Human Rights Commission.
Ellie Reeves (Chair 2002) – MP for Lewisham West & Penge.
John Howarth (National Secretary 1981–2) – Former MEP for South East England.
Jacqui Smith (National Secretary) – Former and first female Home Secretary.
Caroline Flint (Women's Officer 1982–1984) – Former Shadow Secretary of State for Communities and Local Government.
Gloria De Piero (Campaigns & Membership Officer 1996) – Television presenter and former MP for Ashfield.
John Woodcock (National Secretary 2002) – Former MP for Barrow and Furness.
Blair McDougall (Chair, Scottish Labour Students 2001–2003) – Former Special Adviser to James Purnell and Director of the Better Together campaign, Labour candidate for East Renfrewshire 2017.
Rob Minshull (National Secretary 1986) – Broadcaster.
Jonathan Ashworth (National Secretary 2000) – Former Deputy Political Secretary to Gordon Brown and MP for Leicester South.
Vicky Foxcroft (Chair 2001) – MP for Lewisham Deptford
Iain McNicol (Campaigns & Membership Officer 1993) – General Secretary of the Labour Party
Wes Streeting (Member of the National Committee)  – Shadow Secretary of State for Health and Social Care

References

External links

Official website of Scottish Labour Students
Politics Student – Political opinion from students and young activists

Labour Party (UK) socialist societies
National Union of Students (United Kingdom) factions
1971 establishments in the United Kingdom

Labour Students


Eguaras (Eguarats en euskera, oficialmente Eguarats / Eguaras) es una localidad española y antiguo concejo  de la Comunidad Foral de Navarra perteneciente al municipio de Atez.

Está situado en la Merindad de Pamplona, en la comarca de Ultzamaldea,  y a 16 km de la capital de la comunidad, Pamplona. Su  población en  fue de  habitantes (INE), su superficie es de  km² y su densidad de población de  hab/km².

Dentro de su término se encuentran los lugares habitados de Amaláin y Eguaras.

El concejo fue extinguido en 2008 por petición de un grupo de 24 vecinos pasando sus competencias a manos del Ayuntamiento de Atez.

Geografía física

Situación
La localidad de Eguaras está situada en la parte sur del municipio de Atez a una altitud de 593  Su antiguo término concejil tenía una superficie de  km² y limitaba al norte con los concejo de Erice y Aróstegui así como con el término de Labaso; al este con el de Gascue y el término Usi ambos en el municipio de Odieta; al sur con el de Marcaláin en el municipio Juslapeña y al oeste con los de Nuin y Beorburu ambos también en Juslapeña.

Demografía

Evolución de la población

Distribución de la población
El término se divide en las siguientes entidades de población, según el nomenclátor de población publicado por el INE (Instituto Nacional de Estadística). Los datos de población se refieren a .

Véase también
 Atez
 Lista de concejos de Navarra

Referencias

Enlaces externos
 Datos del Concejo de Eguaras - Gobierno de Navarra - Información y datos de entidades locales de Navarra.

Localidades de Atez

Eguaras


شابور بختيار (بالفارسية: شاپور بختیار) (26 يونيو 1915 - 6 أغسطس 1991)، آخر رئيس وزراء في إيران تحت حكم الشاه محمد رضا بهلوي، وبعد الثورة الإيرانية هاجر إلى باريس التي بقي فيها حتى تم اغتياله.

كان أحد رموز المعارضة العلمانية قبل أن يتم تكليفه من قبل الشاه بتشكيل الحكومة قبيل مغادرته البلاد إثر الثورة، فاستمر في منصبه إلى أن أتى الخميني وأطاح بحكومته فغادر إلى منفاه بفرنسا وشكّل جبهة المقاومة الوطنية في إيران (NAMIR) المعارضة للنظام الإسلامي فتم آنذاك اغتياله من قبل حرس الثورة الإيراني.

سيرة
ولد بختيار في شهركرد. كان وزيراً في حكومة محمد مصدق وقد طلب بختيار من الشاه محمد رضا بهلوي أن يوافق علي تشكيل مجلس وصاية ينوب عنه وأن يقوم الشاه بمغادرة البلاد في عطلة. فقبل بختيار رئاسة الوزراء. وقام بتعديلات واسعة وحسب ما قال الكاتب والصحفي الإيراني مسعود بهنود أن بختيار رفع الرقابة من الصحافة وأعطاها الحرية الكاملة. ثم حدث انشقاق في الجبهة الوطنية. أعلن الخميني طرده، بعد الثورة الإسلامية. اضطر شابور بختيار إلى ترك الحكم وسافر إلى فرنسا حيث قاد «جبهة المقاومة الإيرانية المعارضة» للجمهورية الإسلامية في إيران، حيث تم اغتياله بمنزله برفقة سكرتيره الخاص في أحد ضواحي باريس من قِبَل ثلاثة أشخاص كما قُتل أحد جيرانه ورجل شرطة ذبحا بسكين لتقطيع الخبز، ولم تكتشف وفاته إلا بعد مرور 36 ساعة. واتهم أطراف من الحرس الثوري الإيراني بجريمة الاغتيال فرنسا. فرَّ اثنان من القتلة إلى إيران في حين اعتقل الثالث «علي فاكيلي راد» في سويسرا وسُلّم إلى فرنسا برفقة «زيال سارهادي» وهو قريب بعيد للرئيس الإيراني آنذاك هاشمي رفسنجاني وتمت محاكمة علي فاكيلي راد وحُكم عليه بالسجن المؤبد في 1994.

دُفن بختيار في مقبرة مونبرناس بباريس.

مصادر

سياسيون مغتالون عقد 1990
أشخاص دفنوا في مقبرة مونبارناس
أشخاص قتلوا في باريس
أشخاص من محافظة تشهارمحال وبختياري
أشخاص من محافظة خوزستان
أعضاء المقاومة الفرنسية
أفراد الجيش الفرنسي في الحرب العالمية الثانية
إيرانيون في القرن 20
إيرانيون مقتولون في الخارج
إيرانيون مهاجرون إلى فرنسا
بختياريون
جرائم 1991 في فرنسا
جرائم قتل في أوروبا 1991
جرائم قتل في فرنسا عقد 1990
خريجو جامعة السوربون
خريجو جامعة السوربون من إيران
رؤساء وزراء إيران
سياسيو حزب الجبهة الوطنية الإيراني
سياسيون إيرانيون في القرن 20
سياسيون إيرانيون مغتالون
شخصيات الثورة الإسلامية الإيرانية
شخصيات الحرب الأهلية الإسبانية
عسكريون فرنسيون في الحرب العالمية الثانية
قتل في 1991
لر
مغتربون إيرانيون في فرنسا
مواليد 1914
مواليد في أصفهان (مدينة)
ناشطو ديمقراطية إيرانيون
وفيات 1412 هـ
وفيات 1991
وفيات بالطعن في فرنسا
وفيات بسبب الإرهاب في فرنسا
جرائم قتل في فرنسا 1991
جرائم قتل في باريس عقد 1990

شابور بختيار


Arhivi i programsko gradivo

radna je jedinica Hrvatske radiotelevizije koja se sastoji se od odjela Audiovizualno gradivo, Fono gradivo i Notno, foto, multimedijalno i drugo gradivo.

Godine 2012. kulturnim dobrom je proglašeno audiovizualno, fono i notno gradivo nastalo u razdoblju do 2011. godine.http://vijesti.hrt.hr/186930/arhiva-hrt-a-kulturno-dobro

Audiovizualno gradivo

Audiovizualno gradivo je kulturna i povijesna vrijednost jednog naroda. Arhivske snimke događaja bilješke su protekloga vremena, a autorska su djela umjetnička ostavština.

Do 1963. pristigli su se AV sadržaji na filmu kao mediju pohranjivali u redakcijama, vrlo često kod autora - novinara. Najprije su se čuvali tadašnji žurnali, vijesti, a zatim i filmovi dječjeg programa, drame i glasoviti TV magazini Antona Martija.
Promjene u pristupu vidljive su od 1963. kada u okviru Centra za dokumentaciju Radiotelevizije Zagreb počinje djelovati Filmska dokumentacija.Od 1968. do 1972. obavljena je inventura postojećih AV materijala te su utvrđeni principi katalogizacije, pohrane i arhiviranja, a Filmska dokumentacija 1974. godine
postaje TV dokumentacija.
Pohrana AV materijala je dislocirana kao i cijela tadašnja Televizija Zagreb, a ujedinjena je 1976., useljenjem u prostorije Fakulteta strojarstva i brodogradnje.

Izgradnjom novoga doma HRT-a 1991. g. TV Dokumentacija se širi u INDOK centar (av gradivo, biblioteka, novinska dokumentacija, fotoarhiv, fonoarhiv). Useljenjem u novoizgrađeni Dom HRT-a arhiv dobiva namjenski prostor s posebno izoliranim dijelom arhivskoga spremišta opremljen rashladnim uređajima i njihovom kontrolom s uvjetima pohrane na temperaturi od 5 °C i relativnoj vlazi od 20 %  čime se očekuje da će filmska vrpca može biti sačuvana i do oko 500 godina. Nabavljeno skupo sigurnosno arhivsko spremište tzv. Chuby za posebno važne materijale, vatrootporno i vodootporno (2 sata do 1600 °C, 2 sata pod vodom itd.)
Katalogizacija je pojednostavljena, a sam proces ubrzan informatizacijom. Kartice su napuštene potkraj 1980-ih, a njihov je sadržaj unesen u tadašnji informacijski sustav STATUS, te 2003. godine migriran u dokument menadžment sustav.

U AV arhivu, osim filma i AVR-a, čuvamo i VPR (jednoinčna vrpca), U-matic (prvi format s videovrpcom u kaseti), te betacam formate - kasete s vrpcom od pola inča (Betacam SP, Digital Betacam, SX Betacam i IMX Betacam).
AVR, VPR i U-matic su tehnologije koje su tijekom vremena napuštene, ali su na njima pohranjeni vrijedni AV sadržaji. Postupak migracije (presnimavanje na suvremene medije) spašava gradivo od propadanja i čini ga dostupnim u proizvodnji i emitiranju. Postupak je dugotrajan i skup.
Prelaskom na digitalnu proizvodnju i emitiranje neminovno nas čeka stvaranje digitalnog arhiva - potpuna digitalizacija cjelokupnog gradiva.
Najugroženije gradivo se nalazi na magnetnim medijima koji imaju relativno kratak vijek trajanja, dok je film, iako najstariji medij pohrane, najmanje fizički ugrožen.
Količina AV medija pohranjena u AV arhivu je golema.Jedan je od najvećih i najboljih tv arhiva u Europi.Mediji su pohranjeni u moderno opremljenom, klimatiziranom spremištu. Posebno vrijedni i osjetljivi filmovi nalaze se u tzv. hladnjaku, a povijesno najvredniji AV sadržaji na betacam formatu čuvaju se u sefu.

Fono gradivo

Osnovna misija odjela je:
Potreba za koordiniranim prikupljanjem, snimanjem i čuvanjem autentičnosti, te ponovnim korištenjem audio baštine nastale i emitirane u radijskim programima, bez obzira na mjesto i vrijeme njihovog nastanka, neovisno o obliku i tvarnom nosaču na kojemu su sačuvani.
Osnovni kriteriji za odabir i izlučivanje fono građe su: neponovljivost, vremenska i medijska tipičnost, a odabrani popis sadržaja sastavni je dio Protokola za pohranjivanja snimaka HRA.
Fono gradivo arhivira se na tri načina:
- digitalizacija i arhiviranje postojećih nosača
- arhiviranje zapisa iz sustava NETIJA  (programski sadržaji)
- arhiviranje zapisa nastalih u SAMPLITUDE/SEQUOIA alatima (režije)

O počecima dokumentiranja na Radiju nema točnih podataka.Do 1959. g. govorno-glazbeni sadržaji dokumentiraju se zajedno, od 1964. govorni se sadržaji dokumentiraju samostalno. Gramofonske ploče i presnimke s njih na magnetofonske vrpce prvi su tragovi dokumentiranog materijala. Spikerica Božena Begović i njezin "Halo, halo ovdje Radio Zagreb…"  izrečen 1926. g. zaštitni je znak Radio Zagreba, a danas HRT-a.
Arhivsko dokumentacijska služba na HRT-u (tada Radio Televiziji Zagreb) osnovana je 1963. godine. U okviru službe nalazile su se biblioteka, dokumentacijska žurnalistika, filmska dokumentacija, fono dokumentacija (govorna, muzička) i arhiva (tekstova). Desetak godina kasnije: dokumentacijska služba razlučuje se na videoteku (TV), dokumentaciju RTZ-a (biblioteka i novinska dokumentacija), fonoteku i dokumentaciju radija.
Na Hrvatskom radiju 1.4.1991.  dolazi do velike reorganizacije. Formiran je Fono odjel, koji se sastoji od tri odsjeka (Glazbene i govorne dokumentacije, te fonoteke).  Uvođenjem informatizacije u sam proces rada, malo kasnije uključen je i četvrti odsjek - informacijski.
Iz Šubićeve i Jurišićeve HR se preselio 1994. godine u Novi dom HRT-a. Gradivo je pohranjeno u dvije osnovne cjeline: konvencionalno i nekonvencionalno gradivo.
Godine 2006. započet je Projekt digitalizacije da bi zaštitili izvornike i učinili fono gradivo dostupnijim svim korisnicima. Kriteriji odabira za digitalizaciju su vrijednost i ugroženost gradiva, te programski prioriteti.

Mediji
Radio je za arhiviranje sadržaja kroz svoju povijest koristio analogne i digitalne nosače - analogni su gramofonske ploče i magnetofonske vrpce, a digitalni su DAT kazete, CD i HD (hard disc).
Trenutne količine fono građe možemo prikazati prema broju naslova (katalog MediArc).
Govorna dokumentacija:
- opća 85.874 naslova ( digitalizirano 40.928 naslova)
- dramska 16.902  ( digitalizirano 3.748 naslova)
Glazbenu dokumentaciju dijelimo na zabavnu, narodnu i ozbiljnu.
Od 42.227 dokumentarnih naslova digitalizirano je 5.873 naslova; dok je od 657.970 nabavljenih (kupljenih) naslova digitalizirano 240.938 naslova.
Svaki tjedan arhivira se oko 90 sati govornih i oko 40 sati glazbenih sadržaja.

Notno, foto, multimedijalno i drugo gradivo

Notni zapisi se prikupljaju od 1930. godine, od prvih oformljenih glazbenih ansambala, te se pohranjuju u konvencionalnom obliku (na papiru), kako se i izdaju korisnicima arhiva – izvođačima glazbenih izvedbi u koncertnim programima četiriju ansambala HRT-a. Stručno su obrađeni, te klasificirani i pretraživi u bazi glazbenih naslova, a spremišni prostori sadrže oko 20 000 arhivskih jedinica – hrvatskih i inozemnih skladatelja, izdavača i sl. Cilj organizacije prikupljenog gradiva je usklađivanje s RJ Arhivi i programsko gradivo HRT-a, te predstavljanje vrijedne čuvane baštine širem krugu korisnika.

Fototeka je nastala 1974. godine u sklopu TV Dokumentacije. U Fototeci su pohranjeni negativi i fotografije nastale od začetaka radija i televizije kao popratno gradivo nastalo na snimanjima, te CD-ovi i digital born fotografije. Fototeka pohranjuje više od 500 000 fotografija.
Biblioteka odabire, obrađuje i daje na korištenje knjige koje prikuplja od 1964. godine.Pohranjuje oko 40 000 naslova.

Novinska dokumentacija - selektira, obrađuje i daje novinarima na korištenje članke razvrstane po temama.Fundus sadrži oko 7 milijuna članaka i podsjetnik je na zbivanja oko nas u zadnjih četrdesetak i više godina.

Izvori

Hrvatska radiotelevizija

Audiovizualni arhiv Hrvatske radiotelevizije


أُوم  ()، هو رمز مقدس في الهندوسية والجينية والبوذية. يوضع عادة في بداية النصوص الهندوسية كعلامة تعجب تقرأ قبل وبعد قراءة نصوص الفيدا وفي السابق قبل الصلاة أو المانترا أو البوجا.

المراجع

الجاينية
تأمل بوذي
ثقافة بوذية
ثيليما
رموز بوذية
رموز ديانات هندية
رموز هندوسية
مفاهيم فلسفية هندوسية

أوم (هندوسية)


An Heteropsis oblongifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Heteropsis oblongifolia in nahilalakip ha genus nga Heteropsis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Heteropsis (Araceae)

Heteropsis oblongifolia


William Coates (June 2, 1911 – February 24, 2004) was an American man from Maryland who was an unverified claimant as a supercentenarian whose actual age was subsequently disputed.

Coates came to wider prominence when he was covered in a 1999 Washington Post article regarding a celebration of his 110th birthday, with some further coverage in 2002.  When Coates died on 24 February 2004, The Washington Post reported that he had "nine children, 21 grandchildren and 37 great-grandchildren from two relationships".

On his death, news reports said Coates was believed to have been the oldest man in the United States aged 114 years, based upon his nursing home records that gave his year of birth as 1889. The reports noted there was no birth certificate, but also noted that a lack of a birth certificate would "not have been uncommon for African Americans of his generation".

The Washington Post quoted the director of a Maryland senior center who had done research on county centenarians as saying Coates was born June 2, 1889.  If the claim was correct, Coates was the world's oldest person after the death of Mitoyo Kawate, and its oldest man after the death of Yukichi Chuganji.

However, in March 2004, one week after Coates' death, The Washington Post ran a longer follow-up story which quoted the Gerontology Research Group (GRG) who said that a register of William J. Coates with his parents and siblings in the 1930 United States census listed his age as 18 years old. The census data would mean that Coates was 92 at the time of his death. The Washington Post noted in their March 2004 follow-up story that none of Coates' relatives had ever claimed he was 114, and that they knew little of his life.  The Post quoted a distressed relative's reaction saying "The Post should have researched that [earlier, February 2004] story and gotten their facts straight before it was ever released in the first place".

In an interview with The Wall Street Journal in 2005, GRG Director Robert Young said regarding Coates that "We had so much information that he was lying", and "He was listed as eight years old in the 1920 Census and 18 in the 1930 Census".

See also
Centenarian
Longevity claims
Longevity traditions
Supercentenarian

References

1911 births
2004 deaths

20th-century African-American people
21st-century African-American people
Longevity claims

William Coates (longevity claimant)


Blanche Elizabeth Campbell « Baffy » Dugdale (née Balfour,  - ) est une auteure britannique et sioniste. Chaim Weizmann la qualifie d'"amie ardente et de toujours du sionisme".

Jeunesse
Elle est née Blanche Elizabeth Campbell Balfour le 23 mai 1880 au 32 Addison Road, Holland Park, Londres, l'aînée des cinq enfants d'Eustace Balfour (1854-1911), architecte et frère cadet du premier ministre Arthur Balfour, et sa femme, Lady Frances Campbell (1858-1931), fille de George Campbell (8e duc d'Argyll) . Elle est éduquée à la maison et n'a reçu aucune éducation formelle . Elle a toujours été connue sous le nom de "Baffy", une interprétation enfantine de son nom de famille, Balfour .

Carrière
Dugdale travaille dans le département du renseignement naval . Elle est associée à l'Union de la Société des Nations dans divers rôles depuis sa fondation en 1920 jusqu'à sa fin, et est l'un des délégués britanniques à l'Assemblée de la Ligue de 1932 .

Elle a toujours signé ses articles Blanche EC Dugdale, mais tout le monde la connait sous le nom de Baffy Dugdale . Chaim Weizmann la qualifie d'"amie ardente et de toujours du sionisme". En 1936, elle publie une biographie en deux volumes Arthur James Balfour sur son oncle, le Premier ministre Arthur Balfour .

Vie privée
Balfour se marie le 18 novembre 1902, à l'église St Mary Abbots, Kensington, à Edgar Trevelyan Stratford Dugdale (1876–1964), souscripteur Lloyd's of London, le deuxième fils de William Stratford Dugdale de Merevale Hall, Atherstone, Warwickshire. C'est sur sa suggestion qu'Edgar fait sa traduction abrégée de Mein Kampf . Ils ont deux enfants, Frances et Michael, et vivent au no. 1 Roland Gardens, South Kensington, Londres.

Dugdale est décédée le 16 mai 1948 (le lendemain de la création de l'État d'Israël) à Kilkerran House, par Maybole, Ayrshire, la maison de sa fille et de son gendre Sir James Fergusson,  baronnet .

Références

Liens externes

Biographe britannique
Femme de lettres britannique
Décès en mai 1948
Naissance en mai 1880

Blanche Dugdale


أفندم (بالتركية: EFENDIM) كلمة تركية الأصل وتعنى (سيدي)، وكذلك (إجابة نداء) ورد على من يطلبك، وتستعمل بكثرة في اللغة العامية وتستخدم كي تخاطب من هو صاحب مكانة عالية أو احترام (في الخدمة العسكرية غالبًا) وهي كلمه يستخدمها الاتراك والمصريين.

وعندما تستعمل أيضًا بصيغة «أفندم؟» فتعني «معذرة لم أفهم ما قلت»، أو عندما تستعمل بصوت جاد وحازم تعني «نعم، لقد فهمت».

انظر أيضًا
 أفندى
 بيه
 باشا

كلمات وجمل تركية

أفندم


ලාබාල පෘථිවි නිර්මාණවාදය (YEC) යනු,  වර්තමානයට පෙර වසර 5,700 සිට වසර 10,000 දක්වාවූ,  සාපේක්ෂ වශයෙන් කෙටි කාලසීමාව තුලදී, විශ්වය, පෘථිවිය සහ සමස්ත පෘථිවිය මත ජීවය,   දෙවියන්වහන්සේගේ සෘජු ක්‍රියාකාරිත්වය තුලින්  නිර්මාණය කල බවට වන ආගමික විශ්වාසය වෙයි.  එහි ප්‍රාථමික සංසක්තයන් වන්නේ, ක්‍රිස්තියානිකරුවන් සහ යුදෙව්වන් අතරින්, උප්පත්ති පොතෙහි මැවීම් පිළිබඳ කථාව වාච්‍යාර්ථ අර්ථකථනයක් ලෙසින් පදනම් කර ගෙන  දෙවියන්වහන්සේ විසින් පැය-24 දින හයක් තුලදී ලෝකය මැවූ බවට විශ්වාස කරන කිසියම් කොටස වෙති.

සටහන්

ලාබාල පෘථිවි නිර්මාණවාදය