Luciano Bianciardi (Grosseto, 14 de diciembre de 1922 – Milán, 14 de noviembre de 1971) fue una de las figuras fundamentales de la cultura italiana durante los años cincuenta y sesenta. Rebelde y romántico, anarquista y revolucionario, Bianciardi era un hombre versátil: además de escritor, fue bibliotecario, profesor, editor, periodista y traductor (firmó un centenar de traducciones de algunos de los más importantes escritores norteamericanos: Faulkner, Steinbeck, Miller, Bellow, Brautigan…). En 1954 se muda a Milán, donde comienza a trabajar en la editorial Feltrinelli, con la intención de llevar a cabo en la ciudad la «revolución cultural» que había resultado imposible en la provincia. Intolerante con las imposiciones empresariales y deseoso de romper los esquemas culturales de su época, es despedido al poco tiempo. Comienza entonces su larga trayectoria como traductor y la redacción de La vida agria, su obra más reconocida. Inconformista, se niega a plegarse a los dictados de la industria cultural que lo rodea incluso después del éxito de su novela. Cada vez se cierra más en sí mismo y se entrega más al alcohol, que lo conducirá a la muerte en 1971.

Biografía

Infancia (1922-1931)

Luciano Bianciardi nace en Grosseto, el 14 de diciembre de 1922, hijo de Adele Guidi, profesora de educación primaria, y Atide, empleado de la Banca Toscana. Desde muy joven, la madre le exige excelencia en sus estudios («fui su alumno antes que su hijo durante treinta y dos años, ahí es nada. Es como tener una "maestra de por vida", y las maestras de por vida no son cómodas»), mientras que el padre establece con él una relación entre iguales («me llamaba "amigo" desde que era un niño, y cada vez que me lo decía me sentía orgulloso»).

En su tiempo libre, Luciano estudia violonchelo e idiomas. Voraz lector, a los ocho años recibe como regalo un libro que se convertirá en su preferido para el resto de su vida, I Mille de Giuseppe Bandi, la historia de la expedición de Garibaldi contada por un garibaldino —y desde entonces cultivará un enorme interés y amor por el Risorgimento italiano—.

La adolescencia y la entrada en la universidad (1932-1942)

Bianciardi estudia en Grosseto, primero en el colegio y luego en el Instituto Clásico Carducci-Ricasoli («No fueron años tranquilos: me maté para ser "el primero de la clase", y lo fui; eso sí, no me enteraba de nada de lo que estudiaba»). Después de aprobar el penúltimo curso de instituto, decide presentarse a selectividad ese mismo año y la aprueba en la sesión de otoño. En noviembre, sin haber cumplido aún los dieciocho años, se matricula en la Universidad de Pisa, Facultad de Letras y Filosofía. Asiste a clase, estudia duro y hace algunos amigos.

«Recuerdo a Umberto Comi y a Nino Maccarone: solíamos tener largas conversaciones, sobre todo con el segundo, pero no nos entendíamos, ni siquiera cuando "descubrí" la existencia del problema de la justicia, además del de la libertad. No nos entendíamos porque el mío fue un descubrimiento técnico, una deducción a la que llegué con la ayuda y la tutela de Guido Calogero, que me enseñó, entre otras cosas, liberalsocialismo. Muchos alumnos de la Scuola Normale di Pisa eran liberalsocialistas por aquel entonces —el término ya se escuchaba, aunque nadie sabía quién lo había acuñado—. Hoy en día casi todos se han pasado al Partido Comunista —recuerdo especialmente a Nicola Vaccaro y Giorgio Piovano—, aunque creo que para ellos el origen liberalsocialista sigue teniendo un significado, como lo tiene para mí. Mi liberalsocialismo de los años 41 y 42, por lo que a manifestaciones concretas se refiere, fue poca cosa: alguna que otra reunión furtiva en la residencia universitaria, varios contactos entre Pisa y mi ciudad, algún que otro golpe de ingenio díscolo y privado —una vez escribí una carta a Mussolini pidiéndole que dimitiera, como había hecho Badoglio— y poco más».

La II Guerra Mundial y el desencanto político (1943-1947)

A finales de enero de 1943 Bianciardi es llamado a las armas: tras un breve periodo de adiestramiento, parte hacia Puglia, donde el 22 de julio presencia el bombardeo de Foggia. («La llamada a las armas, a comienzos de aquel trágico y denso 1943, me pilló desprevenido. Muy ingenuamente, decidí aceptar la vida militar como una prueba de disciplina y equilibrio. Creía que la escuela de adiestramiento, con esa señoril miseria cotidiana, tenía justo esa función, y confié en nuestros superiores, en los oficiales que día tras día nos hablaban de honor y valor, de Patria y de Soberano, pero sobre todo de la dignidad que conlleva llamarse "señor oficial". No tuve que esperar mucho para descubrir la verdad: en aquel verano y otoño en Puglia hubo horribles jornadas que desvelaron la ruina del ejército»).

Después de la capitulación, el 8 de septiembre, se incorpora a un contingente de soldados ingleses en calidad de intérprete, y se traslada a Forlì, para más tarde regresar finalmente a casa, a Grosseto. En noviembre de ese mismo año retoma los estudios universitarios en la Scuola Normale di Pisa, donde entra gracias a unas vacantes para antiguos militares. En otoño del 45, Bianciardi se inscribe al Partido de Acción: «Me inscribí —¿hace falta decirlo?— al Partido de Acción, partido que ahora no es fácil decir qué era, porque fue muchas, demasiadas cosas. Creo que puedo decir que fue un intento más (¿el último?) de la pequeña burguesía intelectual para gobernar. No tuvo éxito por las contradicciones internas y por la comprobada incapacidad de nuestra clase social, priva de contactos con la clase obrera y por lo tanto totalmente volcado en estériles intelectualismos y en la construcción gratuita de problemas abstractos».

En el 47, cuando el partido se disuelve, Bianciardi siente una fuerte desilusión, hasta el punto de que no volverá a inscribirse a ningún partido político.

El matrimonio, la paternidad, la enseñanza (1948-1950)

En febrero de 1948 se licencia con una tesis sobre John Dewey. En abril de ese mismo año se casa con Adria Belardi y en octubre del 49 nace el primer hijo, Ettore. («Aquel día también mi padre se acercó a la cuna recién comprada, y hablamos de nuestras vidas, y de la nueva vida que acababa de nacer. No tuvimos más remedio que aceptar que habíamos fracasado, tanto él como yo, y quizá también mi abuelo, si había habido dos guerras mundiales con tantos muertos, y miseria, y hambre, y tan poca seguridad en la vida y en el trabajo, y tan poca libertad para los hombres del mundo. Llegué a la conclusión de que todo eso no podía volver a pasar, de que no quería que mi hijo corriera el riesgo de morir o matar, como nos pasó a mi padre y a mí, de sufrir el hambre o de acabar en la cárcel por tener ideas propias, libres. Tampoco podía seguir renunciando a confiar en mi mundo y en mis semejantes, encerrado en un bonito jardín humanístico y ocioso, incrédulo, satisfecho con el aforismo que dice que en el mundo no existe nada real. Tenía que elegir, la presencia de mi hijo me lo imponía; tampoco podía pensar que resolvería el problema individualmente, o dejarlo para más tarde, intentar, en el momento justo, engañar a la Oficina de Crecimiento, ni crear para mi hijo una situación de privilegio, hacer de él "el primero de la clase", como había hecho mi madre conmigo. No existirá una solución segura para mi hijo si no la existe también para todos los niños del mundo, también eso me parecía bastante claro... no basta con que cada uno se quede con su trabajo y su miseria, hace falta un hijo para desear un porvenir y trabajar para construirlo»).

Tras unos años como profesor de inglés en un colegio, Bianciardi se convierte en profesor de Historia y Filosofía en el Instituto Clásico de Grosseto, el mismo en el que había estudiado.

El bibliobus y las primeras colaboraciones en prensa (1951-1953)

En el 51 acepta el puesto de director en la Biblioteca Chelliana de Grosseto, semidestruida por los bombardeos y la inundación del 46, y crea el Bibliobus, una furgoneta repleta con los libros de la Biblioteca que viaja por el campo grossetano y llega a los pueblos más aislados. Participa activamente en un cineclub, organiza ciclos de conferencias y debates. Junto a Carlo Cassola, que en aquellos años vivía en Grosseto, participa en la creación del «Movimiento de Unidad Popular».

En el 52 Umberto Comi, antiguo compañero de universidad, asume la dirección de la Gazzeta di Livorno e invita a Bianciardi a colaborar en la sección «Encuentros provinciales». Durante ese periodo también empieza a colaborar con Belfagor y Avanti!; en 1953 con Il Mondo y en el 54 con Il Contemporáneo.

La explosión de la mina de Ribolla (1954)

Junto a Cassola, Bianciardi realiza para el Avanti! una encuesta sobre las condiciones de vida de los mineros; con el Bibliobus, ambos se acercan a menudo a Ribolla, un pequeño conglomerado de casas de mineros cerca de Grosseto. Bianciardi se informa sobre las condiciones de trabajo de los mineros, habla con ellos, los entrevista, escribe sus biografías, traba amistad con ellos. El 4 de mayo de 1954, uno de los pozos de la mina de Ribolla salta por los aires a causa de una explosión de grisú: para Bianciardi se trata de algo más que un accidente, por terrible que sea: es una fractura, el trágico final de un periodo.

(«Cuando los ataúdes estuvieron bajo tierra, todos se fueron marchando poco a poco del solar, entre el calor y el polvo levantado por los coches. Me quedé solo, sentado en las escaleras del almacén, que ya había cerrado, y me pareció imposible que hubiera acabado todo, que no hubiera nada más que hacer»). Cuando le piden participar en la creación de una nueva editorial, la Feltrinelli, Bianciardi acepta inmediatamente y se marcha a Milán.

Los primeros años en Milán (1955-1956)

En abril de 1955 nace su segunda hija, Luciana. Empieza a colaborar con Nuovi Argomenti y l'Unità. En esa época también empieza a vivir con la romana Maria Jatosti, que viaja a Milán para quedarse con él. Jatosti será su compañera de vida durante más de quince años y le dará un tercer hijo, Marcello, en 1958.

Publica junto a Carlo Cassola, en la editorial Laterza, I minatori della Maremma (Los mineros de Maremma), y empieza a trabajar en Cinema Nuovo, revista dirigida por Guido Aristarco y financiada por Feltrinelli, pero a los pocos años pasa a la redacción de la editorial, con Fabrizio Onofri como redactor jefe. Será precisamente él quien le ofrezca la traducción de Il flagello della svastica, el segundo título publicado por la recién creada Feltrinelli, que Bianciardi traduce en pocos meses; es el comienzo de su carrera como traductor, que continuará hasta su muerte («mi eterna batalla, volcar páginas y más páginas»).

El despido y los primeros libros (1957-1959)

Bianciardi es despedido de la editorial Feltrinelli «por bajo rendimiento». «Y me despidieron, sólo porque arrastro los pies, me muevo con lentitud, miro a mi alrededor aunque no sea indispensable». Aun así, Feltrinelli le garantiza que seguirá encargándole traducciones, y en el fondo el despido es una liberación para Bianciardi: no más horarios que respetar, y sobre todo no más hipocresía inútil: «En realidad las editoriales están plagadas de holgazanes frenéticos: gente que no hace un capullo de la mañana a la noche pero que se las apaña, no sé cómo, para dar la falaz impresión de estar trabajando. Hasta se cogen la baja por neurastenia».

Paralelamente al trabajo de traducción, Bianciardi empieza a trabajar en un proyecto personal, una especie de autobiografía: nace así Il lavoro culturale (El trabajo cultural), publicado con Feltrinelli. En julio de 1959, en Chianciano, durante diez días de «vacaciones traductológicas», Bianciardi escrive L'integrazione (La integración), publicado por Bompiani en 1960.

Las traducciones y La vida agria (1960-1963)

Bianciardi sigue trabajando como traductor y «los domingos, sólo los domingos» escribe sus libros. Nacen así Da Quarto a Torino. Breve storia della spedizione dei Mille (De Quarto a Turín. Breve historia de la expedición de los Mil), publicado por Feltrinelli en 1960. Traduce con entusiasmo los Trópicos de Miller y escribe la que será su obra maestra: La vita agra (La vida agria). («Por lo que a mí respecta, por fin estoy consiguiendo trabajar algo menos; he conseguido escribir otro libro, que considero mi mejor obra. Calvino está entusiasmado y lo publicaría ya mismo. Se titula La vida agria, y es la historia de un solemne cabreo escrita en primera persona del singular»). Rizzoli publica la novela en 1962 y pronto se convierte en todo un éxito: «el libro va muy bien, tanto a nivel de crítica como de ventas (cinco mil copias en diez días). Puede que esta vez la vida agria haya acabado de verdad».

El productor cinematográfico De Laurentiis compra los derechos y Carlo Lizzani, en 1964, hará una película, protagonizada por Ugo Tognazzi. Bianciardi viaja por toda Italia para presentar su libro, saborea la euforia del éxito y es arrastrado por ella, aunque sólo hasta un cierto punto. «Se puede decir que estoy viajando como un comercial, me he recorrido de cabo a rabo Emilia Romagna y ahora me preparo para hacer lo mismo en Veneto. Conmigo viene Domenico Porzio, y a veces parecemos dos humoristas: siempre las mismas frases, y siempre con la cara de quien las dice por primera vez. Me empieza a dar vergüenza, y por eso esta mañana he retomado el típico trabajo de todos los días, para reconquistar mi autoestima». En cualquier caso, su autoironía se mantiene intacta: «Va a parar que me acabarán dando un sueldo por hacer de italiano cabreado. En lugar de echarme de Milán a patadas, como merecería, me invitan a sus casas y puede que hasta quisieran... Pero yo no me entrego». Después de rechazar por convicciones morales una colaboración fija en el Corriere della Sera a cambio de una suma ingente en comparación con lo que cobra como traductor, Bianciardi acepta empezar a escribir para Il Giorno, colaboración que durará hasta 1966.

La mudanza y la depresión (1964-1969)

Bianciardi decide abandonar el filón del presente en su narrativa, y recupera el del Resurgimiento italiano con la novela La battaglia soda (La ardua batalla), publicada por Rizzoli en 1964. Ese mismo año se muda a Sant'Anna di Rapallo, en la provincia de Génova, una especie de fuga (de Milán a Rapallo) dentro de la fuga (de Grosseto a Milán). Se aísla cada vez más, y poco a poco se va deprimiendo. Rechaza seguir con el filón que le había hecho famoso, con la temática del «cabreo». («Estoy trabajando, pero sólo para ganarme el pan... tengo que volver a colaborar con Il Giorno, algo que pretendía evitar, por diferentes motivos; también colaboro con Le Ore. Son todas cosas que no me gustan mucho, pero qué se le va a hacer. Por las noches leo mucho, de todo un poco... En fin, ánimo Luciano»).

La colaboración con Le Ore prosigue luego en ABC, con una rúbrica semanal de crítica televisiva, llamada TeleBianciardi. En el 1969 se publican Aprire il fuoco (Abrir el fuego), Daghela avanti un passo! (Daghela avanti un passo!) y Viaggio in Barberia (Viaje a Berbería). Sigue con sus traducciones y con las colaboraciones con periódicos y revistas, entre las que destacan Kent, Executive, Playmen y el diario deportivo Guerin Sportivo.

Vuelta a Milán y muerte (1970-1971)

Bianciardi vuelve a Milán; para entonces ya ha tomado el camino de la autodestrucción a través del alcohol («soportadme, ya me queda poco», decía a sus allegados), que lo acabará matando, el 14 de noviembre de 1971, con sólo 49 años.

El redescubrimiento (presente)

Después de un periodo en el que estuvo prácticamente olvidado, en 1993 Pino Corrias publica con Baldini & Castoldi la biografía de Bianciardi, Vita agra di un anarchico (Vida agria de un anárquico), reeditada en otoño de 2011 por Feltrinelli. Este libro ayudó a sacar a flote de nuevo la notable obra de Bianciardi, dadas la calidad literaria y la vena antimoderna de sus libros.

ISBN Edizioni y ExCogita (la editorial fundada por Luciana Bianciardi, hija del escritor) realizaron un segundo intento para salvar del olvido al autor grossetano, con la publicación, en diciembre del 2005, del primer volumen de su opera omnia, titulado emblemáticamente L'Antimeridiano (en polémica con la famosa colección I Meridiani de Mondadori, que propone antologías de los autores más importantes de todos los tiempos). En enero de 2008 un segundo volumen recogió toda su producción periodística.

Obras

Novelas

 Il lavoro culturale (El trabajo cultural), Feltrinelli, 1957
 L'integrazione (La integración), Bompiani, 1960
 La vita agra (La vida agria), Rizzoli, 1962
Estos tres libros son conocidos como «la trilogía del cabreo».

 La battaglia soda (La ardua batalla), Rizzoli, 1964
 Aprire il fuoco (Abrir el fuego), Rizzoli, 1969

Ensayos sobre minería y sobre el Risorgimento italiano
 I minatori della Maremma (Los mineros de Maremma), Laterza, 1956
 Da Quarto a Torino. Breve storia della spedizione dei Mille (De Quarto a Turín. Breve historia de la expedición de los Mil), Feltrinelli, 1960
 Daghela avanti un passo! (¡Daghela avanti un passo!), Bietti, 1969
 Garibaldi (Garibaldi), Mondadori, 1972 (póstumo)

Libros de viajes
 Viaggio in Barberia (Viaje a Berbería), Editrice dell'automobile, 1969

Relatos
Los numerosos relatos de Bianciardi, escritos en un periodo que va del 1956 hasta su muerte, y publicados en diferentes revistas y periódicos, fueron recogidos tras la muerte del autor y editados siguiendo la línea editorial, primero de Rizzoli, con el título Il peripatetico e altre storie (El peripatético y otras historias), en 1976, y luego de Bompiani, con el título La solita zuppa e altre storie (El pan de cada día y otras historias), en 1994. Los cuentos completos, en orden cronológico, fueron publicados por primera vez en 2005 en el ya citado volumen L'Antimeridiano.

Diarios juveniles
Los diarios juveniles escritos entre 1939 y 1946 fueron inéditos hasta el 2005, fecha en que los herederos de los derechos, Luciana y Ettore Bianciardi, permitieron su publicación. Dichos diarios fueron incluidos en el primer volumen de L'Antimeridiano.

 Diari universitari 1939-1942 y Diari di guerra 1944-1946. L'antimeridiano. Opere complete. Volume primo, Isbn edizioni & ExCogita, 2005.

Antologías de escritos periodísticos
 Chiese escatollo e nessuno raddoppiò (Pidió permiso para salir y nadie se lo denegó), Baldini & Castoldi, 1995.
 La casa al mare. Scritti per Rapallo (La casa de la playa. Escritos para Rapallo), Il Segnalibro, 1996.
 L'alibi del progresso (La coartada del progreso), ExCogita, 2000.
 Un volo e una canzone (Un vuelo y una canción), ExCogita, 2002.
 Il fuorigioco mi sta antipatico (El fuera de juego me está antipático), Stampa Alternativa, 2006.
 Il convitato di vetro - "Telebianciardi" (El convidado de cristal - TeleBianciardi), ExCogita, 2007.
 Non leggete i libri, fateveli raccontare. Sei lezioni per diventare un intellettuale dedicate in particolare ai giovani privi di talento (No leáis los libros, que os los cuenten. Seis lecciones para convertirse en un intelectual dedicadas en particular a los jóvenes sin talento), Stampa Alternativa, 2008.

Opera omnia
 L'antimeridiano. Opere complete. Volume primo, Isbn edizioni & exCogita, 2005.
 L'antimeridiano. Opere complete. Volume secondo, Isbn edizioni & exCogita, 2008.

Adaptaciones cinematográficas
 La vita agra, dirigida por Carlo Lizzani (1964).
 Il merlo maschio (El mirlo macho), dirigida por Pasquale Festa Campanile (1971).

Il merlo maschio es una adaptación del relato Il complesso di Loth (El complejo de Loth). Bianciardi hizo un pequeño cameo en esta película.

Bianciardi traducido

La vita agra es la novela más famosa de Luciano Bianciardi y ha sido traducido a muchos idiomas. La siguiente lista recoge todas las ediciones de los libros de Bianciardi que se han hecho fuera de Italia:

Español
 La vida agria, Monte Ávila, Caracas, 1968; traducción de Jorge Capello.
 Abrir el fuego, Monte Ávila, Caracas, 1970; traducción de Eugenio Guasta.
 La vida agria, Errata Naturae, Madrid, 2012; traducción de Miguel Ros González.
 El trabajo cultural, Errata Naturae, 2017; traducción de Miguel Ros González.
 La integración, Errata Naturae, 2018; traducción de Miguel Ros González.

Francés
 La vie aigre (La vita agra), Actes Sud, Arlés, 2007; traducción de Béatrice Arnal.
 La vie aigre (La vita agra), R. Julliard, París, 1964; traducción de Jacqueline Brunet.

Alemán
 Das saure Leben (La vita agra), Herbig, Berlín, 1967; traducción de Marlis Ingenmey.

Inglés
 La vita agra: or, It's a hard life, Hodder and Stoughton, Londres, 1965; traducción de Eric Mosbacher.
 La vita agra. It's a hard life, Viking Press, New York, 1965; traducción de Eric Mosbacher.

Esperanto
La editorial italiana ExCogita, dirigida por Luciana Bianciardi, hija del escritor, ha publicado la traducción al esperanto de las cuatro novelas de Bianciardi.

 La kultura laboro (El trabajo cultural), ExCogita, Milán, 2007; traducción de Pier Vittorio Orlandini.
 Vivo agaca (La vida agria), ExCogita, Milán, 2008; traducción de Pier Vittorio Orlandini.
 La integrigo (La integración), ExCogita, Milán, 2011; traducción de Carlo Minnaja.
 Ekpafi (Abrir el fuego), ExCogita, Milán, 2011; traducción de Carlo Minnaja.

Notas

Bibliografía
 Pino Corrias, Vita agra di un anarchico, Luciano Bianciardi a Milano, Milano, Baldini Castoldi Dalai, 2008. ISBN 978-88-6073-294-1
 Álvaro Bertani, Da Grosseto a Milano: la vita breve di Luciano Bianciardi, Milano, ExCogita, 2007, ISBN 978-88-89727-33-1
 Marta Mazza, I fannulloni frenetici. Luciano Bianciardi e l'editoria, Pisa, Felici Editore, 2009, ISBN 978-88-6019-323-0

Enlaces externos
 Fondazione Luciano Bianciardi
 Dove la vita è agra
 Tutte le traduzioni di Luciano Bianciardi
 Felici Editore, I fannulloni frenetici. Luciano Bianciardi e l'editoria (2009) ISBN 978-88-6019-323-0

Personas de Toscana
Escritores de Italia del siglo XX
Escritores en italiano
Periodistas de Italia del siglo XX
Traductores del inglés
Traductores al italiano
Anarquistas de Italia
Actores de comedia erótica italiana
Nacidos en Grosseto
Fallecidos en Milán

Luciano Bianciardi


ස්ත්‍රී ප්‍රජනේන්‍ද්‍රිය යි.

මානව ඩිම්බකෝෂ
ගර්භාෂය දෙපස ශ්‍රෝණි කුහරයේ ඉහළ කොටසෙහි පිහිටා ඇත. ශ්‍රෝණියේ පාර්ශවික බිත්ති සහ ගර්භාෂ බිත්ති සමග බන්ධනි මගින් සබැඳී ඇත.

මූලාශ්‍ර

ප්‍රජනනය
ජීව විද්‍යාව

ඩිම්බකෝෂ


Gara Trieste Centrale (în ; în  (fostul nume)) este gara principală a orașului și municipiului (comunei) Trieste din regiunea autonomă Friuli-Veneția Giulia, aflată în nord-estul Italiei.

Deschisă în 1857, gara este stație terminus pentru liniile directe către Veneția, Udine și Viena, ca și pentru linia secundară care duce la triajul din Trieste, aflat în apropiere de gara Trieste Campo Marzio, acum dezafectată.

Trieste Centrale este gestionată în prezent de Rete Ferroviaria Italiana (RFI). Cu toate acestea, zona comercială a clădiri pentru tranzitul pasagerilor este administrată de Centostazioni. Servicii feroviare către și de la această gară sunt operate de Trenitalia. Fiecare dintre aceste companii este o subsidiară a Ferrovie dello Stato (FS), compania de transport feroviar deținută de stat a Italiei.

Amplasare
Gara Trieste Centrale este situată în Piazza della Libertà, la nord de centrul orașului. Ea se află la capătul vestic al cartierului Borgo Teresiano, lângă vechiul port liber Trieste.

Istoric
Actuala rețea feroviară a orașului Trieste se bazează, în cea mai mare parte, pe liniile de cale ferată construite de fostele imperii austriac și austro-ungar. Pe 27 iulie 1857 compania austriacă de căi ferate k.k.Südliche Staatsbahn (SStB) a finalizat construcția primelor instalații feroviare din Trieste. Acestea au format o parte a căii ferate Viena–Trieste, prin pasul Semmering.

În aceeași zi a fost deschisă oficial în prezența împăratului austriac Franz Joseph I noua stație terminus din Trieste, inclusiv clădirea sa originală relativ modestă pentru pasageri care fusese proiectată de inginerul Carl von Ghega (în italiană: Carlo Ghega). Ea a fost construită pe un teren asanat unde se află astăzi actuala gară Trieste Centrale.

În anul următor, pe 23 septembrie 1858, gara din Trieste, împreună cu restul liniei, a trecut în proprietatea privată a Companiei imperiale și regale privilegiate de Căi Ferate Sudice din Austria, Veneția și Italia centrală (în germană: Kaiserlich königliche privilegierte Südbahngesellschaft), după preluarea de către această societate a acțiunilor companiei k.k. Südliche Staatsbahn.

Includerea orașului Trieste în axa principală Südbahn a Austriei a determinat dezvoltarea economică a celui mai mare și mai important oraș-port stăpânit de monarhia austriacă și a întărit poziția lui în Imperiul Habsburgic. Dezvoltarea rapidă a rutelor comerciale către și de la Trieste și, de asemenea, a orașului, a favorizat decizia de înlocuire a clădirii originale de pasageri. Clădirea nouă, mai elegantă și construită în stil neorenascentist a fost proiectată de către Wilhelm von Flattich. Caracteristicile sale cele mai cunoscute erau sala monumentală, cunoscută mai târziu sub numele de Sala Regală, și o sală maiestuoasă de sticlă. Inaugurarea sa a avut loc pe 19 iunie 1878.

În 1887 Căile Ferate Imperiale Austriece (în germană: kaiserlich-königliche österreichische Staatsbahnen) au deschis o nouă linie de cale ferată, Trieste–Hrpelje (în germană: Hrpelje-Bahn), de la noul port din Trieste către Hrpelje-Kozina, pe calea ferată istriană. Noua linie trebuia să reducă dependența Imperiului Austriac de rețeaua Südbahn. După deschiderea ei a fost amenajată o a doua stație, care a fost numită Trieste Sant'Andrea (în germană: Triest Sankt Andrea). Cele două gări au fost conectate printr-o linie de cale ferată care trebuia să fie potrivit planurilor inițiale o soluție intermediară: calea ferată Rive (în germană: Rive-Bahn).

Odată cu deschiderea căii ferate Jesenice-Trieste (parte din rețeaua de linii de cale ferată cunoscută drept Calea ferată transalpină) în 1906, gara Sant'Andrea a fost înlocuită cu o clădire nouă și mai încăpătoare numită Trieste stazione dello Stato (în germană: Triest Staatsbahnhof). Gara principală a ajuns să fie cunoscută ca Trieste stazione della stazione sau Trieste Meridionale (în germană: Triest Südbahnhof).

După Primul Război Mondial și Tratatul de la Saint-Germain-en-Laye (1919), ambele gări au trecut în administrarea companiei italiene Ferrovie dello Stato (FS). Gara principală a fost redenumită mai târziu Trieste Centrale, iar Trieste stazione dello Stato a devenit Trieste Campo Marzio.

Odată cu includerea gării în proiectul Centostazioni clădirea de pasageri a trecut printr-o lungă perioadă de restaurare și renovare. Lucrarea a a fost finalizată în 2007 și a inclus restaurarea completă a accesului de la Via Miramare către Sala Regală.

Caracteristici

Clădirea renovată a gării (de Centostazione în 2007) adăpostește spații mari pentru pasageri cu diferite servicii, printre care o casă de bilete, o sală centrală de așteptare, capelă, bar, supermarket, librărie, farmacie și un nou salon dedicat trenurilor de pasageri de mare viteză (Freccia Club, fostul Eurostar Italia). Există birouri pentru poliția feroviară și pentru gestionarea operațiunilor companiei Trenitalia.

În calitate de stație terminus, Trieste Centrale are nouă linii terminale folosite pentru tranzitul de călători, care este deservit de cinci peroane. În 2009 a fost deschis un terminal pentru transportul de autoturisme. Există, de asemenea, liniile secundare, un depou de locomotive și ateliere de lucru. Datorită apropierii sale de portul Trieste, stația nu are depozite de mărfuri.

Opririle autobuzelor urbane au loc direct în fața intrării principale în gară. Stația de autobuz Autostazione este situată la sud și aici sunt oferite servicii de transport rutier pe distanță lungă către Slovenia, Austria și Peninsula Balcanică.

Transport feroviar
Gara este tranzitată de aproximativ șase milioane de pasageri în fiecare an. Pe aici trec trenuri care leagă orașul Trieste cu toată Italia.

Gara este deservită de următoarele trenuri:
 Trenul de mare viteză (Frecciargento) Roma - Florența - Bologna - Padova - Veneția - Trieste
 Trenul de mare viteză (Frecciabianca) Torino - Milano - Verona - Padova - Veneția - Trieste
 Trenul Intercity Roma - Florența - Bologna - Padova - Veneția - Trieste
 Trenul de noapte (Intercity Notte) Roma - Bologna - Venetia - Udine - Trieste
 Trenul Express (Regionale Veloce) Veneția - Portogruaro - Cervignano del Friuli - Trieste
 Trenul Express (Regionale Veloce) Veneția - Treviso - Udine - Gorizia - Trieste
 Trenul regional (Treno regionale) Veneția - Treviso - Udine - Gorizia - Trieste
 Trenul regional (Treno regionale) Tarvisio - Carnia - Gemona del Friuli - Udine - Cervignano del Friuli - Trieste
Legătura cu calea ferată din Slovenia se face prin intermediul unui tramvai (Trieste Urbano Nr. 2) care merge din Trieste Centrale către Villa Opicina/Opcina. Din gara Villa Opicina pornesc zilnic 4 trenuri (8 în ambele direcții), operate de către Căile Ferate Slovene, care oferă un transfer feroviar de 10 minute peste graniță la Sežana. Prin gara Sežana din Slovenia circulă zilnic 10 trenuri directe care conectează orașul de frontieră cu capitala Ljubljana.

Referințe

Legături externe

Trieste Centrale
Fondări în 1857

Gara Trieste Centrale


{{Info/Canção
| nome = About Damn Time
| imagem = Lizzo - About Damn Time.png
| tipo = single
| artista = Lizzo
| álbum = Special
| lançada =
| formato = {{Lista horizontal|
 [[CD single|CD single]]
 download digital
 streaming}}
| gravada = Fevereiro – março de 2022
| estúdio =
| gênero = funkhip hop
| duração = 3:11
| gravadora =
| compositor =
| produtor =
| título anterior = Rumors
| ano anterior = 2021
| título seguinte = 2 Be Loved (Am I Ready)
| ano seguinte = 2022
| miscelânea =
}}
"About Damn Time" é uma canção da cantora norte-americana Lizzo, gravada para seu quarto álbum de estúdio, Special (2022). Foi lançada em 14 de abril de 2022, através da Nice Life Recordings e Atlantic Records, como o primeiro single de Special. "About Damn Time" alcançou o número um na Billboard Hot 100 dos Estados Unidos, tornando-se seu segundo single'' número um no país, enquanto alcançou o top três na Austrália, Bélgica, Canadá, Islândia, Irlanda, Nova Zelândia e Reino Unido. No MTV Video Music Awards de 2022, a canção foi indicada em Canção do Ano e Melhor Vídeo de Pop.

Faixas e formatos

Desempenho nas paradas musicais

Paradas semanais

Certificações

Histórico de lançamento

Canções de 2022
Singles de 2022
Canções gravadas por Lizzo
Singles lançados pela Atlantic Records

About Damn Time


Rombolisna baršunica (lat. Sida rhombifolia), najrasprostranjenija vrsta baršunice, trajnice iz porodice sljezovki. Domovina su joj Afrika i jug Azije (od Pakistana na zapadu ,na istok do Japana. Introducirana po mnogim zemljama, Sjevernu i Južnu Ameriku, dijelove Europe (kao Portugal i Belgija) a ima je i u Hrvatskoj gdje je nazivaju rombolisna baršunica.

Stabljike su uspravne, raširene i razgranate, narastu od 50 do 120 centimetara u visinu, a donji su dijelovi drvenasti. Tamnozeleni listovi u obliku romba raspoređeni su naizmjence duž stabljike, dugi 4 do 8 centimetara, s peteljkama koje su manje od trećine duljine listova. Listovi su odozdo bljeđi, s kratkim, sivkastim dlačicama. Peteljke imaju male bodljikave stipule u osnovi.

Podvrste
 Sida rhombifolia var. afrorhomboidea Verdc.
 Sida rhombifolia var. afroscabrida Verdc.
 Sida rhombifolia subsp. alnifolia (L.) Ugbor.
 Sida rhombifolia var. maderensis (Lowe) Lowe
 Sida rhombifolia var. petherickii Verdc.
 Sida rhombifolia subsp. retusa (L.) Borss.Waalk.
 Sida rhombifolia subsp. rhombifolia
 Sida rhombifolia var. riparia Burtt Davy
 Sida rhombifolia var. scabrida (Wight & Arn.) Mast.
 Sida rhombifolia var. serratifolia (R.Wilczek & Steyaert) Verdc.

Sinonimi
 Diadesma rhombifolia (L.) Raf.
 Malva rhombifolia (L.) E.H.L.Krause
 Napaea rhombifolia (L.) Moench

Izvori

Malveae

Rombolisna baršunica


Agrilus schwerdtfegeri é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1957.

Referências

schwerdtfegeri

Agrilus schwerdtfegeri


الإمبراطور نينكين  هو الإمبراطور الرابع والعشرون في اليابان حسب قائمة أباطرة اليابان. لا يوجد أي تواريخ محددة عن فترة حياته أو حكمه. ولكن يعتقد أن فترة حكمه كانت في أواخر القرن الخامس الميلادي.

انظر أيضًا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مصادر

أباطرة اليابان
مواليد القرن 5
وفيات 498
وفيات في تيرني (نارا)
ملكيون في آسيا في القرن 5
ملكيون يابانيون في القرن 5

الإمبراطور نينكين


Comba y combadura pueden referirse a:
Punto de inflexión
Curvatura
Bóveda
Juego de la comba, un juego infantil y una actividad de ejercicio físico, realizada con una cuerda también llamada comba

Santa
Santa Columba, especialmente en Galicia y Asturias.

Topónimos
Santa Comba
Santa Comba de Bande

Personas
Juan Comba García, fotógrafo, pintor, dibujante, ilustrador y periodista gráfico español.
Paul G. Comba, astrónomo ítalo-estadounidense.
Sergio Comba, futbolista argentino.

Otros usos
 COMBA I+D

Notas

Enlaces externos

Combas de crossfit

Comba


In the traditions of Samoa, Sava and his sister, I'i, were the children of Lefatu (the rock) and Le'ele'ele (the earth). They lived in Manu'a and became the first settlers of Savai'i.

References
A. Krämer, The Samoa Islands (trans. N. Verhaaren from Die Samoa-inseln, 1902; reprint University of Hawaii Press: Honolulu, 1994), 50-1

Samoan mythology

Sava (mythology)


බාජිරාඕ මස්තානි යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2015දී තිරගත වූ ඉන්දියානු වීර කථා ඓතිහාසික ප්‍රේම වෘත්තාන්ත චිත්‍රපටයකි. මෙහි අධ්‍යක්ෂකවරයා වන සංජේ ලීලා භන්සාලි විසින්ම, චිත්‍රපටයේ ගීත නිර්මාණය ද සිදුකරන ලදී. මෙය භන්සාලි සහ ඊරෝස් ඉන්ටර්නැෂනල් සමාගම්වල හවුල් නිෂ්පාදනයකි. මෙම චිත්‍රපටයේ රන්වීර් සිං විසින් Iවන බාජිරාඕගේ චරිතයත්, දීපිකා පදුකෝන් විසින් මස්තානිගේ චරිතයත්, ප්‍රියංකා චොප්රා විසින් බාජිරාඕගේ පළමු බිරිය වන කාෂිබායිගේ චරිතයත් නිරූපණය කරයි. මෙහි සහාය චරිත නිරූපණය කරන්නේ තාන්වි අස්මි, වෛභාව් තත්වාව්දි සහ මිලින්ද් සෝමන් විසිනි. නාග්නාත් එස්. ඉනාම්දාර්ගේ මරාඨි නවකථාවක් වන රාවු පාදක කරගනිමින් නිර්මාණය වූ මෙම චිත්‍රපටය මගින් මරාඨ පේෂ්වා බාජිරාඕ (ක්‍රි.ව. 1700-1740) සහ ඔහුගේ දෙවන බිසව වූ මස්තානිගේ කථා පුවත නිරූපණය වේ.

හම් දිල් දේ චුකේ සනම් චිත්‍රපටයෙන් පසුව භන්සාලිහට මෙම චිත්‍රපට නිර්මාණය කිරීමට අවශ්‍ය වුවත්, එය ගොඩනගා ගැනීමට වර්ෂ 15ක් ගත විය. කෙසේනමුත්, කිහිප වරක්ම, මෙහි නිෂ්පාදන කටයුතු ප්‍රමාද කෙරුණේ මෙහි නළුවරණ කටයුතු වෙනස් කිරීමට සිදුවූ නිසායි. ප්‍රධාන චරිතවල නිරූපණය සමාලෝචනය කර අවසන් වීමෙන් පසු 2014 මැද ප්‍රධාන ඡායාරූපකරණ කටයුතු ඇරඹිණි. 2015 දෙසැම්බර් 18 දින චිත්‍රපටය මුදාහැරිණි. මෙය විචාරකයන් වෙතින් ධනාත්මක ප්‍රතිචාර හිමි කරගත් අතර, අධ්‍යක්ෂණය, සිනෙමාරූපණය, නිෂ්පාදන සැලසුම, වස්ත්‍ර, සංගීතය මෙන්ම චොප්රා සහ සිංගේ රංගන ප්‍රතිභාව ද විචාරකයින්ගේ පැසසුමට ලක් විය.

මෙම චිත්‍රපටය ප්‍රවේශපත් කාර්යාලවල ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 350ක ආදායමක් හිමි කරගැනීමට සමත් වූයේ ඉහළම ආදායම් ලබන ඉන්දියානු චිත්‍රපට අතුරින් එකක් ලෙස ආර්ථික සාර්ථකත්වයක් ලබාගනිමිනි. ඉන්දියාව පුරා විවිධ සම්මාන උළෙලවල්හි දී මෙම චිත්‍රපටය සම්මාන ගණනාවක් හිමිකරගත්තේ ය. 63වන ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන උළෙලේ දී, බාජිරාඕ මස්තානි සම්මාන හතක් හිමි කරගත් අතර, මේ අතරට හොඳම අධ්‍යක්ෂණය සහ අස්මි හට හිමි වූ හොඳම සහාය නිළියට හිමි සම්මාන ද වේ. ඉන්දියාවේ අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට උළෙල තුළ 2016 ඉන්දියානු පරිදර්ශන අංශයෙන් මෙම චිත්‍රපටය ඉදිරිපත් කෙරිණි. 61වන ෆිල්‍ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ සම්මාන දාහතරක් සඳහා නිර්දේශ වූ මෙම චිත්‍රපටය, සම්මාන නවයක් හිමිකරගත්තේ ය. මේ අතරට හොඳම චිත්‍රපටය, භන්සාලිට හිමිවූ හොඳම අධ්‍යක්ෂක සම්මානය, සිං හට හිමි වූ හොඳම නළුවා සම්මානය සහ චොප්රා විසින් හිමි කරගත් හොඳම සහාය නිළි සම්මානය ද ඇතුළත් වේ.

කථාපුවත
මුල්කාලීන 18වන සියවසේ, මරාඨ රාජ මාලිගයේ මරාඨ ඡත්‍රපති ෂාහු (මහේෂ් මන්ජ්රේකර්) හට නව පේෂ්වාවරයකු පත් කරගැනීමට අවශ්‍ය වේ. මෙම ධුරය වර්තමාන අගමැති පදවියකට සමාන ය. මේ සඳහා ශ්‍රීපාද් රාඕ (ආදිත්‍ය පන්චෝලි) විසින් පන්ත් ප්‍රතිනිධි යෝජනා කළ ද, අම්බාජි පන්ත් (මිලින්ද් සෝමන්) විසින් තෝරාගනු ලබන්නේ තරුණ බාජිරාඕ (රන්වීර් සිං) ව ය. ඔහුගේ අධ්‍යාත්මික ඥානය සහ අවි ආයුධ භාවිතයේ සමත්කම් විමසා බැලීම සඳහා ශ්‍රීපාද් බාජිරාඕහට මොනර පිහාටුවක් හීයෙන් විද දෙපළු කරන ලෙස පවසයි. ඉන් සමත් වන බාජිරාඕහට ශ්‍රීමන්ත් පේෂ්වා ධුරය පිරිනැමේ. වසර දහයකට පසුව, ඔහුගේ භාර්යාව වන කාෂිබායි (ප්‍රියංකා චොප්රා) හට ඇගේ වැන්දඹු මිතුරියක වන භානු (ස්නේහලතා ගිරිෂ් වසයිකාර්) මුණගැසේ. භානුගේ සැමියා චර පුරුෂ සේවයේ යෙදී හසුවීම හේතුවෙන් බාජිරාඕ විසින් මරණදඬුවම පනවා තිබිණි. මේ අයුරින් තමන් ද සිය සැමියා වෙනුවෙන් බලා සිටි බව ඇය කාෂි හට පවසන්නේ ශෝකයෙන් යුතුව ය.

සිරොන්ජා වෙත ගමන් කරන අතරතුර බුන්දෙල්ඛාන්ද්හි දූතයකු බාජිරාඕගේ කූඩාරම තුළට පැමිණ ආක්‍රමණිකයන්ගෙන් ආරක්ෂා වීමට සහාය ඉල්ලා සිටියි. අනාවරණය වන්නේ එම දූතයා අන් කවරකුත් නොව හින්දු රාජ්පුත් රජ ඡත්‍රසාල්ගේත් (බෙන්ජමින් ගිලානි) සහ ඔහුගේ මුස්ලිම් ඉන්දියානු බිසව වූ රුහානි බායිගේත් දියණිය වන මස්තානි (දීපිකා පදුකෝන්) බවයි. ඇගේ රණකාමී දක්ෂතා දැක විමතියට පත්වන බාජිරාඕ ඇයට සහාය වී ආක්‍රමණිකයන් පරාජය කරයි. මින් ප්‍රීතියට පත්වන ඡත්‍රසාල් බාජිරාඕහට තමන් සමග හෝලි උත්සවය ගතකරන මෙන් ආරාධනා කරයි. බාජිරාඕ සහ මස්තානි ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙන අතර, ඔහු සිය කිණිස්ස ඇයට ත්‍යාග කරන්නේ බුන්දෙල්ඛාන්ද් රාජ්පුත්වරුන්ගේ විවාහ චාරිත්‍රයක් ලෙසයි. ඔහු මඳ කලෙකින් පූනේ වෙත පිටත්ව යන අතර, එහි දී කාෂි ඔහුට සුබ පතමින් අලුතෙන් ඉදිකළ ෂානිවාර් වාදා මාලිගය පෙන්වයි. එසේම ඇගේ කුටියේ සිටම ඔහුව නැරඹිය හැකි ආයිනා මහල් (කැඩපත් මැඳුර) ද ඔහුට පෙන්වයි.

සිය ප්‍රේමය ජය ගැනීම පිණිස මස්තානි පූනේ වෙත යයි. එහි දී බාජිරාඕගේ මෑණියන් වන රාධාබායි (තාන්වි අස්මි) ඇයට රළු අයුරින් සලකන අතර, ඇයට නවාතැන් ගැනීමට අවසර දෙන්නේ නගර ශෝභිනියන්ගේමාලිගයක ය. මෙම අපවාදය ඉවසා සිටිමින් ඇය පාරවා උළෙලේ දී බාජිරාඕ ඉදිරියේ නර්තනයක් ඉදිරිපත් කරයි. ඇයට නිග්‍රහ කරමින් රාධාබායි මස්තානිට රාජකීය නාට්‍යාංගනා පදවියක් පිරිනමයි. නමුත් ඇයව සිය ලේලිය ලෙස පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. මස්තානි රජු වෙත ගමන් කරන අතර, බාජිරාඕ සමග සිටීමට තමන්ට ඇති ආශාව පවසයි. කුණාටුවක් මධ්‍යයේ ගංගාව තරණය කරන බාජිරාඕ ඇයගේ පැමිණීම පිළිබඳ දෝෂාරෝපණය කරයි. තමන් මේ වනවිටත් විවාහක බැවින්, ඇය තමන් සමග පැමිණියහොත් ඔහුගේ මාලිගය ඇයට කිසිදින ගරු නොකරනු ඇති බව ඔහු පවසයි. ඔහුගේ අනතුරු ඇඟවීම මධ්‍යයේ ඇය එකඟ වන අතර, ඔහු ඇය සිය දෙවන භාර්යාව ලෙස නිවේදනය කරයි.

බාජිරාඕ ඩෙකෑනයේ නිසාම් (රාසා මුරාද්) සමග සටන් වැදීමට පිටව යන අතර, එහිදී ජයගෙන යළි පැමිණීමට සමත් වේ. ආයිනා මහල්හි බාජිරාඕ වෙනුවෙන් බලාසිටින ගර්භනී කාෂිබායි බාජිරාඕ විසින් මස්තානිවල සිපගනු දකියි. ඇගේ සිය මවගේ නිවස වෙත යයි. මාස කිහිපයකට පසු, සිය අලුත උපන් පුත්‍රයා සමග ඇය යළි පැමිණෙන අතර, උත්සවාකාරයෙන් ඔහුට රඝුනාත් යන නාමය තැබේ. මස්තානි ද පුත්‍රයකු බිහි කරන අතර බාජිරාඕ සහ මස්තානි එක්ව ඔහුට ක්‍රිෂ්ණා රාඕ යන නාමය ලබා දෙයි. නමුත් ප්‍රධාන බ්‍රාහ්මණ පූජක ක්‍රිෂ්ණාජි භාට් එම දරුවාගේ නාමකරණය (හින්දු නම් තැබීමේ උළෙල) ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ එම දරුවා නීත්‍යානුකූල නොවන බව පවසමිනි. මේ නිසා බාජිරාඕ ඔහුව ෂාම්ෂෙර් බහදූර් ලෙස නම්කරයි. වසර කිහිපයකට පසු, කාෂි සහ බාජිරාඕගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වන බාලාජි බාජි රාඕ (හෙවත් නානා සහේබ්; නිරූපණය ආයුෂ් ටන්ඩන් විසිනි) සතාරා සිට පැමිණෙයි. සිය මෑණියන්ගේ විවාහය කඩාකප්පල් කිරීම පිළිබඳ මස්තානි කෙරෙහි ඔහු තුළ ඇත්තේ වෛරයකි.

උත්සවයක දී මස්තානි සහ ඇගේ පුත්‍රයා මරාදැමීමේ කුමන්ත්‍රණයක් පිළිබඳ කාෂිබායිහට දැනගන්නට ලැබෙන්නේ ශිවා භාට් නැමැති බ්‍රාහ්මණ පූජකයාගෙනි. අකමැත්තෙන් වුවත්, කාෂිබායි මෙම පුවත බාජිරාඕහට පවසයි. බාජිරාඕ ඔවුන් දෙදෙනා මරණයෙන් බේරා ගනියි. ක්‍රිෂ්ණාජි භාට් විසින් ශිවා භාට්ව මරාදැමීම බාජිරාඕගේ කෝපයට හේතු වේ. මස්තානිගේ ආරක්ෂාවට ඇයට රාජකීය වාසස්ථානයක් සැපයීමේ අරමුණින් බාජිරාඕ මස්තානි මහල් නම් මන්දරිය ඉදිකරයි. කෙසේනමුත්, රාධාබායි සහ චිමාජි අප්පාගේ ද්‍රෝහීභාවය හේතුවෙන් බාජිරාඕ කලකිරීමට පත්ව සිටියි. නිසාම්ගේ එදිරිවාදී පුත්‍රයා වන නසීර් පරාජය කළ යුතු බවට පන්ත්ගෙන් බාජිරාඕ‍ට සෙංදේශයක් ලැබේ. තමන් මස්තානිට පෙම්කළ ද, සිය දිවිය සහ රාජපක්ෂිකභාවය වෙනුවෙන් සටනට යාමට බාජිරාඕ තීරණය කරයි. යුධබිමට පිත්ව යාමට පෙර සැමියාට බිරිඳ විසින් සමුදීමේ සම්ප්‍රදාය අනුව බාජිරාඕ කාෂි මුණගැසෙයි. ඔහු තමන්ගේ හද තුවාල කළ බව පවසන කාෂි සිය ප්‍රේමය ක්‍රිෂ්ණා සහ රුක්මිණීගේ ප්‍රේමකථාවට සමාන බව පවසයි. ශෝකයෙන් යුතුව ඇය, කිසිදින සිය කුටියට ඇතුළු නොවන ලෙස ඔහුට නියෝග කරයි. කඳුළු පිරි දෑසින් යුතුව එය පිළිගන්නා බාජිරාඕ පිටව යයි.

බාජිරාඕ සටනට පිටත්ව ගිය පසු, රාධාබායි සහ නානා සහේබ් එක්වී මස්තානි සහ ඇගේ පුත් ෂාම්ෂෙර් බහදූර්ව සිරගත කරති.

බාජිරාඕ තනිව නසීර් පරාජය කිරීමෙන් පසුව, මෙම කුමන්ත්‍රණය පිළිබඳ ඔහුට අසන්නට ලැබෙයි. තුවාල වී සිටින ඔහු සිහිවිසඥව ඇද වැටෙයි. මරණමංචකයේ සිටින ඔහුව දැක, කාෂි රාධාබායිගෙන් අයැද සිටින්නේ මස්තානිව මුදාහරින ලෙසයි. එවිට බාජිරාඕ සුවවනු ඇතැයි ඇය විශ්වාස කළා ය. නමුත් ඇගේ වෑයම අසාර්ථක වන්නේ එම ලිපිය පුළුස්සා දමන බාලාජි බාජි රාඕ විසින් මස්තානිව නිදහස් කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසායි. රෝගීභාවය හේතවෙන් උමතු තත්ත්වයට පත්ව සිටින බාජිරාඕ භ්‍රාන්තිමය ක්ෂතිය හේතුවෙන් මරණයට පත්වේ. එවිටම සිරභාරයේ පසුවන මස්තානි ද මිය යයි. මෙලෙසින් දෛවෝපගත පෙම්වතුන් යුවළ මරණයේ දී එක්වනු නිරූපිත ය.

චරිත නිරූපණය
 රන්වීර් සිං, Iවන බාජිරාඕ ලෙස
 දීපිකා පදුකෝන්, මස්තානි ලෙස
 ප්‍රියංකා චොප්රා, කාෂිබායි ලෙස
 තාන්වි අස්මි, රාධාබායි ලෙස
 මිලින්ද් සෝමන්, අම්බාජි පන්ත් ලෙස
 වෛභාව් තත්වාද්වි, චිමාජි අප්පා ලෙස
 ආයුෂ් ටන්ඩන්, බාලාජි බාජි රාඕ ලෙස (හෙවත් නානා සහේබ්)
 මහේෂ් මන්ජ්රේකර්, ඡත්‍රපති ෂාහු ලෙස
 ආදිත්‍ය පන්චෝලි, ශ්‍රීපාද් රාඕ / පන්ත් ප්‍රතිනිධි ලෙස
 රාසා මුරාද්, චින් ක්විලිච් ඛාන්, ඩෙකෑනයේ නිසාම් ලෙස
 ඉර්ෆාන් ඛාන්, කථිකයා ලෙස
 සුඛාදා ඛන්ද්කේකාර්, අනුබායි ලෙස
 බෙන්ජමින් ගිලානි, ඡත්‍රසාල් රජු ලෙස
 අනුජා ගෝඛලේ, භියුබායි ලෙස
 යතින් කර්යේකාර්, ක්‍රිෂ්ණාජි භාට් ලෙස

නිෂ්පාදනය

වර්ධනය
මෙම ව්‍යාපෘතිය ගොඩනගාගැනීම වර්ෂ 12ක් ගත විය. සංජේ ලීලා භන්සාලි හට බාජිරාඕ මස්තානි චිත්‍රපටය තැනීමට අවශ්‍යව තිබුණේ දේව්දාස් (2002) චිත්‍රපටයේ මුදාහැරීමෙන් පසුවයි.

නළුවරණය

භන්සාලිට මුලින් අවශ්‍ය වූයේ ඔහුගේ හම් දිල් දේ චුකේ සනම් චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන යුවළ වූ සල්මන් ඛාන් සහ ඓශ්වර්යා රායි මෙහි ප්‍රධාන චරිත සඳහා යොදාගැනීමටයි. නමුත් ඔවුන්ගේ විසිරී යාමට ප්‍රචාරයක් හිමිවීම හේතුවෙන් එය අත්හැරීමට සිදු විය. 2003 වර්ෂයේ මැද, භන්සාලි විසින් මෙහි ප්‍රධාන චරිත ද්විත්වයට ඛාන් සමග කරීනා කපූර් තෝරාගත් අතර, බාජිරාඕගේ පළමු බිසව වූ කාෂිබායිගේ චරිතය වෙනුවෙන් රාණි මුඛර්ජි තෝරාගැනිණි. කෙසේනමුත්, ඛාන් සහ කපූර් වෙනත් චිත්‍රපට සඳහා එක්ව නිරූපණයට අත්සන් කොට තිබීම නිසා මෙම අදහස ද අත්හැරීමට සිදු විය. ඔවුන්ගේ යුගනය නිරූපණය කිරීමට අවශ්‍ය වූ ප්‍රථම අධ්‍යක්ෂක වීමට භන්සාලිට අවශ්‍ය විය. මේ නිසා මෙම චිත්‍රපටය කල්දැමූ භන්සාලි Black (2005), සාවරියා (2007), ගුසාරිෂ් (2010) සහ ගොලියොන් කී රාස්ලීලා...රාම්ලීලා (2013) යන චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂණය සඳහා දායක විය.

පසුගිය වසර දහය පුරාම, බාජිරාඕ මස්තානි නිර්මාණය සහ චරිත නිරූපණය පිළිබඳ මාධ්‍ය ඔස්සේ විවිධ ප්‍රචාර පල විය. මෙම ව්‍යාපෘතියට සම්බන්ධ වන බවට නළු නිළියන් ගණනාවකගේ නම් කටකථා ලෙස පැතිරගියේ ය. මේ අතරට ෂාරුක් ඛාන්, අජේ දේව්ගන්, රිතික් රෝෂන්, රන්වීර් සිං, දීපිකා පදුකෝන්, සහ කැට්‍රිනා කෙ‍යිෆ්ගේ නම් ඇතුළත් විය.

2014 ජූනි මස භන්සාලි විසින් මෙම ව්‍යාපෘතිය යළි ආරම්භ කරමින් ප්‍රධාන චරිත සඳහා රන්වීර් සිං සහ දීපිකා පදුකෝන් (භන්සාලිගේ ගොලියොන් කි රාස්ලීලා රාම්-ලීලාහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළ) යන අයත්, බාජිරාඕගේ පළමු බිසව වන කාෂිබායිගේ චරිතය සඳහා ප්‍රියංකා චොප්රාවත් තෝරාගැනුණු බව සනාථ විය. සිං සහ පදුකෝන් යන දෙදෙනාටම ඔවුන්ගේ චරිත වෙනුවෙන් දැඩි සූදානමක නිරත වන්නට සිදු විය. භන්සාලි විසින් මෙම දෙදෙනාට පුරාතන ඉන්දියානු සටන් කලාවක් වන කාලරිපායාට්ටු ඉගැන්වීමට දක්ෂා ශේත් දායක කරගත් බැව් වාර්තා වේ. ශේත් විසින් පදුකෝන්හට කථක් නර්තන ශෛලිය ද උගන්වන ලදී. සම්භාව්‍ය කථක් නර්තන ශිල්පියකු වන පණ්ඩිත් බිර්ජු මහාරාජ් විසින් පදුකෝන් වෙනුවෙන් කථක් ගීතයක් නිර්මාණය කොට තිබේ. සිං හට ඔහුගේ චරිතය වෙනුවෙන් මරාඨි ඉගෙනීමටත්, අසුන් පැදවීම පුහුණුවීමටත් සහ සිය හිස මුඩු කිරීමටත් සිදු විය. මීට අමතරව බාජිරාඕගේ චරිතය නිරූපණයට සිං හට සිය දේහ බර වැඩිකරගැනීමට සිදු විය. කාෂිබායිගේ චරිතය වෙනුවෙන් චොප්රා දින 15ක පුහුණු පාඨමාලාවකට දායක වූ අතර, ඇයට පේෂ්වාවරුන් විසූ අවධි‍යේ භාවිත වූ මරාඨි උපභාෂාව ඉගෙනීමට ද සිදු විය. ඉර්ෆාන් ඛාන් විසින් මෙම චිත්‍රපටයේ කථිකයා ලෙස කටයුතු කරන ලදී.

2014 සැප්තැම්බර් මස, සනාථ වූයේ බාජිරාඕගේ මවගේ චරිතය නිරූපණය කරනු ලබන්නේ තාන්වි අස්මි විසින් බවයි. මෙම චරිතයට යොදා ගැනීමට මුලින් යෝජනා වූ නිළියන් අතර ෂබානා අස්මි, ඩිම්පල් කපාඩියා, සහ සුප්‍රියා පථක් ද විය. මෙම චරිතය සඳහා තාන්වි හට ඇගේ හිස සම්පූර්ණයෙන් මුඩු කිරීමට සිදු විය. 2014 නොවැම්බර් මස, බාජිරාඕගේ සොහොයුරියන්ගේ චරිත සඳහා නිළියන් තෝරාගැනුණු අතර, එහිදී සුඛාදා ඛාන්ද්කේකර් නිළිය අනූබායි ලෙසත්, අනූජා ගෝඛලේ නැමැති නිළිය භියූබායි චරිතයටත් යොදාගැනිණි. මහේෂ් මන්ජ්රේකාර් නැමැති නළුවා මෙහි එන ඡත්‍රපති ෂාහු නැමැති මරාඨ අධිරාජයාගේ චරිතයට තෝරාගැනිණි. චිත්‍රපටයේ වස්ත්‍ර නිර්මාණය කරන ලද්දේ අංජු මෝදි විසිනි. 2015 ජනවාරි මස නිවේදනය කෙරුණේ බාජිරාඕගේ බාල සොහොයුරා වන චිමාජි අප්පාගේ චරිතය නිරූපණය කරන්නේ වෛභාව් තත්වාවාදි විසින් බවයි.

රූගත කිරීම්

මෙහි ප්‍රධාන ඡායාරූපකරණය සිං සහ චොප්රාගේ සහභාගීත්වයෙන් 2014 සැප්තැම්බර් 23 දින ඇරඹිණි. 2014 දෙසැම්බර් මස පදුකෝන් හට අත්‍යාවශ්‍ය දර්ශනයක් වෙනුවෙන් දින දෙකක රූගත කිරීම්වලට සහභාගී වීමට සිදු විය. සිය සෙසු ව්‍යාපෘති අවසන් කිරීමෙන් පසු 2015 මාර්තු මස පදුකෝන් මෙම චිත්‍රපටයට දායක වූවා ය. පදුකෝන්‍ට රූගත කිරීම්වල දී කිලෝග්‍රෑම් 20ක සන්නාහයක් සහිතව කඩු හරඹව යෙදීමට පවා සිදු විය. චිත්‍රපටයේ දර්ශන බොහෝමයක් රූගත කරන ලද්දේ මුම්බායිහි ෆිල්ම් සිටි චිත්‍රාගාරයේ ය. එළිමහන් දර්ශන සඳහා, භන්සාලි විසින් මධ්‍ය ප්‍රදේශ්, රාජස්ථාන්, ගුජරාතය, මහාරාෂ්ට්‍රයේ වායි ප්‍රදේශ යොදා ගැනීමට තීරණය කරන ලදී. මෙහි නිෂ්පාදන සැලසුම්කරුවන් වන සුජීක් සාවන්ත්, ශ්‍රීරාම් ඉයෙන්ගාර්, සලෝනි යන අය ආයිනා මහල් සහ ෂානිවාර් වාදා ඇතුළත් දර්ශන තල 21කට වඩා නිර්මාණය කරන ලදී. දැවැන්ත දර්ශන තල ඉදිකිරීමේ දී ඉමහත් පර්යේෂණ සහ සැලසුම් කටයුතු සිදුකෙරිණි. මෑතක දී දියත් කෙරුණු ප්‍රවර්ධන වැඩසටහනක දී පේෂ්වා යුගයේ ශ්‍රී විභූතිය ගොඩනැගීමට මෙම සැලසුම්කරුවන් සමත් වූ අයුරු නිරූපණය කෙරිණි. මෙහි "දීවානි මස්තානි" සඳහා යොදාගැනුණු ප්‍රධාන පසුතලය කෞතුකාගාරයක් බවට පත්කෙරිණි.

අලෙවිකරණය
2015 අගෝස්තු මස, Blazing Bajirao විශේෂ චිත්‍රක වෙබ් කතාමාලාවක් දියත් කෙරිණි. මෙහි පේෂ්වා බාජිරාඕ, මස්තානි සහ කාෂිබායි සජීවීකරණ ස්වරූපයෙන් නිරූපණය කෙරිණි. මීට අමතරව නිෂ්පාදකයින් විසින් Blazing Bajirao - The Game නැමැති වීඩියෝ ක්‍රීඩාවක් ද සැලසුම් කොට ඇති අතර, මෙහි දී ක්‍රීඩකයන්ට පේෂ්වා බාජිරාඕ ලෙස සතුරන් පරාජය කළ හැක.

පූර්ව-නිකුතු ආදායම
මෙම චිත්‍රපටය නිර්මාණය කෙරුණේ ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 120ක (ඇ.ඩො. මිලියන 18) ක අයවැයකිනි. චිතපටයේ චන්ද්‍රිකා සහ සංගීත අයිතීන් පිළිවෙලින් ඉන්දීය රුපියල් කෝටි 50කට (ඇ.ඩො. මිලියන 7.4) සහ ඉන්දීය රුපියල් කෝටි 70කට (ඇ.ඩො. මිලියන 10) අලෙවි කෙරිණි.

මුදාහැරීම
බාජිරාඕ මස්තානි චිත්‍රපටය ඉන්දියාව තුළ මුදාහැරුණේ 2015 දෙසැම්බර් 18 දින ය. මෙම චිත්‍රපටය දේශීය සිනමාහල් 5000කට අධික සංඛ්‍යාවක තිරගත වූයේ දිල්වාලේ සමග 40:60 අනුපාතයෙනි. අනර්තර්ජාතික වෙළඳපොල තුළ, බාජිරාඕ මස්තානි සිනමාහල් 850කට අධික සංඛ්‍යාවක තිරගත වූ අතරථ ඉන් විශාලතම මුදාහැරීම චීනයේ සිදු විය. පසුව චීනයේ තිර 6000කට අධික සංඛ්‍යාවක මෙය තිරගත කෙරිණි. පූනේහි මෙම චිත්‍රපටය ප්‍රදර්ශනයට විරුද්ධව පේෂ්වාවරුන්ගෙන් සහ ඡත්‍රසාල් රාජවංශයෙන් පැවතෙන්නන් විරෝධය පෑහ.

මෙම චිත්‍රපටය සඳහා රාවු නැමැති මරාඨි නවකථාව ද පාදක කරගෙන තිබේ. එය Iවන බාජිරාඕ සහ ඔහුගේ දෙවන බිසව වූ මස්තානි අතර සම්බන්ධය ආශ්‍රය කොටගෙන ලියූ ප්‍රබන්ධ කථාපුවතකි. Iවන බාජිරාඕ සහ මස්තානිගේ පෙළපතෙන් පැවතෙන්නන් මෙම චිත්‍රපටය කෙරෙහි සිය අප්‍රසාදය පලකළහ. ඔවුන් පැවසූයේ අධ්‍යක්ෂක සංජේ ලීලා භාන්සාලි ඔහුගේ නිර්මාණ නිදහස සීමාව ඉක්මවා භාවිතා කරමින්, සිය මුතුන් මිත්තන් පිළිබඳ සාවද්‍ය නිරූපණයක් සිදුකොට ඇති බවයි. බොම්බේ මහාධිකරණයේ චිත්‍රපටයට එරෙහි පෙත්සමක් ගොනුකෙරුණු නමුත්, මහාධිකරණය චිත්‍රපටය මුදාහැරීම වැළැක්වීමට මැදිහත් වීම ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී.

මෙහි එන "පිංගා" ගීතයේ කාෂිබායි සහ මස්තානිගේ නර්තන දර්ශනය සහ වස්ත්‍ර විලාසය, කාෂිබායිගෙන් මෙන්ම මස්තානිගෙන් පැවතෙන්නන්ගේ විවේචනයට ලක්වූ අතර, සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ එයට පුළුල් ප්‍රචාරයක් හිමි විය. ඇතැම් ඉතිහාසඥයන් අදහස් දැක්වූයේ එවැනි පෞරුෂයක් ඇති කාන්තාවක් ප්‍රසිද්ධියේ නර්තනයේ යෙදීම අයෝග්‍ය බවයි. මීට අමතරව, කාෂිබායි ආත්රයිටිස් තත්ත්වයෙන් ද පෙළී ඇති බැවින්, එවැනි නර්තනයක් භෞතිකව ද අභව්‍ය බැව් පෙනේ.

විචාරක පිළිගැනීම
සුභාෂ් කේ. ජා විසින් මෙම චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් පහම ලබා දී පැවසූයේ "අග්‍රකෘතියක්" ලෙසයි. එමෙන්ම එය මූඝල්-ඉ-අසාම් සමග සසඳා ඇත. හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස්හි අනූපමා චොප්රා මෙය තරු පහෙන් හතරක් ලබාදී පැවසූයේ "ඉහළට ගමන් කරන, සිත දැඩි කරවන සහ දෘශ්‍යමය අතින් දර්ශනීය" බවයි. එසේම "බාජිරාඕ මස්තානි රඟදැක්වෙන්නේ ගීත නාට්‍යමය, සිහි මුර්ඡා කරවන, උණ ගන්වන සුලු ප්‍රේම කාව්‍යයක් අයුරින්" බව ඇය රචනා කොට තිබිණි. එසේම ඇය විසින් ප්‍රධාන නළුවන්ගේ රංගන ප්‍රතිභාව අගයමින් මෙසේ ලියා ඇත: "රන්වීර් සිං ක්ෂණිකව නොවූවත්, සෙමෙන් සෙමෙන් ඔබ තුළ විශ්වාසය ඇති කරවයි. ශක්තියෙන් පිරිපුන් නමුත් අනාරක්ෂිතතාවෙන් සහ අසරණභාවයෙන් රිදුම් දෙන මෙම චරිතය සංකීර්ණ එකකි. ප්‍රියංකා චොප්රා පෙනීසිටින්නේ දර්ශන ස්වල්පයක පමණක් වුව ද, ඇය එම දර්ශනවල උපරිම බලපෑමක් ඇතිකරවන්නී ය. දීපිකා පදුකෝන් නෙත් වසඟ කරවනසුලු ය." මෙම චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් හතරක් ලබාදෙන ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා පුවත්පත එහි "විශිෂ්ට" සිනමා ශිල්පය අගය කරමින් ලියා ඇත්තේ "සෑම දසුනක්ම මහා සිතුවමක් බඳු ය. සෙවණැලි සහ පොකුරු පහන් සහිත මාලිග, මාලිගවාසීන්, කැඩපත්ලින් දිදුලන කුටි සහ ශෝකයෙන් දැවෙන අහස එය විසිතුරු කරයි." යුනවෙනි. බොලිවුඩ් හුංගාමාහි තරන් ආදාර්ශ් ද මෙයට තරු පහෙන් හතරක් දෙමින් පවසන්නේ එය "සිනමාවේ මැණිකක්" බවයි. එසේම "[චිත්‍රපටයේ] රසවත් චරිත සහ ප්‍රබෝධනීය අනු කථා පුවත් කථාව උච්චස්ථානයක් කරා ගෙන යයි." මෙහි රංගන ප්‍රතිභාව අගය කළ ඔහු මෙසේ ලියා ඇත: "රන්වීර් සිං අතිශයින් විස්මයජනක අතර පැහැදිළිවම ඉහළ ස්වරූපයක් ගනියි. නිරුත්සාහයෙන්ම චරිතය තුළට පිවිසීමට ඔහුට ඇති හැකියාව අගය කළ යුතු ය. මස්තානි මෙන්ම දීපිකා ද සිත් වසඟ කරවනසුලු අතර, ඇතැම් කථාංගවල නළුවකු ලෙසම ඇය සිය ශන්තිය ප්‍රදර්ශනය කරයි. ප්‍රියංකා චොප්රාගේ කාෂිබායි නිරූපණයට ද විශේෂ ලකුණු ලබා දිය යුතු ය."

සී නිව්ස් ද මෙම චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් හතරක් ලබාදෙමින් පවසන්නේ "සම්පූර්ණයෙන්ම අතිශයින් දිදුළන නිකැළැල් කලා නිර්මාණයකි. එසේම මනා සංයමයකින් යුත් රංගනයෙන් සහ විශ්වසනීයත්වයෙන් මෙය තෙමී ඇත. මෙම ප්‍රේම ජනප්‍රවාදය නාට්‍යමය පෙම්වතුන් යළි ඔවුන්ගේ 'බලාපොරොත්තුවේ' රාමුව තුළ ස්ථාපනය කරාවි." මිඩ් ඩේහි සුභා ෂෙට්ටි-සාහා තරු පහෙන් තුන හමාරක් ලබාදෙමින් ලියා ඇත්තේ "සංජේ ලීලා භන්සාලි ඔහුගේ සුවිශේෂී ශෛලිය මගින් ඔහුගේ කථා ප්‍රභේදය ඉදිරිපත් කරන්නේ මූඝල්-ඉ-අස්මීය පරිමාණයේ දැවැන්තභාවයකින්, පරිපූර්ණත්වයකින් ය. එය ත්‍රාසය දනවන ආකාරයේ අලංකෘත පසුතල, විසිතුරු සහ මනාව සැලසුම් කළ වස්ත්‍ර අංග සහ ස්වප්න සිනමා ශිල්පයකින් හැඩගැන්වී ඇත." එමගින් නරඹන්නන් "සුවිශේෂී සහ අත්‍යාලංකෘත ලොවක් කරා කැඳවාගෙන යයි." ඉන්ඩියා ටුඩේ පුවත්පතේ අනන්‍යා භට්ටාචාර්ය ද මෙම චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් තුන හමාරක ඇගයුමක් ලබාදෙමින් පවසන්නේ එය "අත්දැකීමක්" බවත්, භන්සාලි යනු "විශිෂ්ට ප්‍රේම-කථා කියන්නකු" බවත් ය. ඇය විසින් රංගන ප්‍රතිභාව අගය කරමින් "රන්වීර්, දීපිකා, ප්‍රියංකා බබලන බවත් [...] තාන්වි අස්මි භයානක මාතෘ මූලිකාවියකගේ චරිතය ක්‍රියාකාරීව නිරූපණය කරයි." කෙසේනමුත්, ඇය සිතන්නේ මෙහි සංස්කරණය "තවත් මඳක් නිරවුල් වූයේ නම් යහපත් බවයි." කොයිමොයි ද මෙම චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් තුන හමාරක් ප්‍රදානය කරමින් භන්සාලිගේ අධ්‍යක්ෂණය සහ සංගීත නිර්මාණය අගය කොට ඇත. එහි රචනා කොට ඇත්තේ "එය අධ්‍යක්ෂණයට පිවිසෙන විට, බාජිරාඕ මස්තානි යනු හුදු සිනමා ප්‍රභාවකි. වීරකථා ප්‍රේම වෘත්තාන්තය ගොජනැගීමට භන්සාලි තුළ වූ පැහැදිළි දැක්ම වසර ගණනාවක නැවතීමෙන් පසු දිවා ආලෝකයක් ගෙන එයි. වස්ත්‍ර, පසුතල සහ සුදීප් චැටර්ජීගේ සිනෙමාරූපණය සියල්ල හේතුවෙන් මනස්කාන්ත ප්‍රදර්ශනාංගයක් නිමැවී ඇත." ඇය තවදුරටත් රංගනය පිළිබඳ ප්‍රශංසා කරන්නේ ප්‍රධාන නළුනිළියන් තිදෙනාගේ රසායන විද්‍යාව සහ සිනොමරූපණය "ත්‍රාසය දනවනසුලු" බවයි. NDTV වෙනුවෙන් සයිබාල් චැටර්ජී චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් තුන හමාරක් ලබාදෙමින් ලියා ඇත්තේ, "මෙම වර්ණවක් සහ නාට්‍යමය චිත්‍රපටයේ කිසිදු අපැහැදිළි දර්ශනයක් අන්තර්ගත නොවේ."

මෙම චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් තුනක් ලබාදෙන රජීව් මසන්ද් විස්තර කරන්නේ මෙම චිත්‍රපටය "කලාත්මක නමුත් වෙහෙසකර" බවයි. ඒසේම ඔහු චිත්‍රපටයේ දිග ප්‍රමාණය ද විවේචනයට ලක්කළේ ය. කෙසේනමුත්, ඔහු විසින් මෙහි සිනෙමාරූපණය, නිෂ්පාදන සැලසුම සහ රංගන ප්‍රතිභාව (විශේෂයෙන් චොප්රාගේ) අගය කොට තිබේ. ඔහු මෙසේ රචනා කරයි: "මෙම චිත්‍රපටය ප්‍රියංකා චොප්රාගේ කාෂිබායිගේ ප්‍රහසන සහ ක්‍රීඩාකාමී හැකියාව මගින් අලංකාර වී ඇත. චොප්රා ඇගේ චරිතයට ගෞරවයක් රැගෙන එයි. ප්‍රායෝගිකව ඇය චිත්‍රපටය සොරකම් කරයි". අනෙක් අතින්, ද හින්දු පුවත්පතේ නම්රාතා ජෝෂි මෙම චිත්‍රපටය "ඓතිහාසික පිම්මක්" බවත් "සංජේ ලීලා භන්සාලි තවත් දෘශ්‍ය දර්පණයක් සමග යළි පැමිණ හිතාමතාම ඉන් නිරූපණය වන ඉතිහාසය නිදහස්ව භාවිතා කොට තිබේ. එය විඩාපත් වුවත්, සිත් ඇදගැනීමට සමත් ය." මීට විරුද්ධ අයුරින් Rediffහි රාජා සේන් මෙම චිත්‍රපටය මගින් විස්මයට පත්ව නැත. ඔහු මෙයට තරු පහෙන් දෙකක් පමණක් ලබා දී ඇත. කෙසේනමුත්, චොප්රා සහ සිංගේ රංගන ප්‍රතිභාව අගය කරන ඔහු එය "දැවැන්ත" බව පවසයි. පදුකෝන්ගේ රංගනය විවේචනය කරන ඔහු පවසන්නේ "පදුකෝන් නොසැලකිල්ලෙන් ප්‍රවේශ වූ බවක් පෙනේ. ඇය සම්පූර්ණයෙන්ම ව්‍යාකූල අයුරින් පෙනී සිටින අවස්ථා ද වේ. ඇයගේ චරිතය මුළුමණින්ම ප්‍රියංකා විසින් ගිලගෙන තිබීම හේතුවෙන් ඇයට මෙහි නාමය වන බාජිරාඕ මස්තානි හිමිනොවේ යැයි සිතේ." ද ඉන්ඩියන් එක්ස්ප්‍රස්හි ශුභ්‍රා ගුප්තා ද මෙම චිත්‍රපටය නිසා කලකිරුණු බව පවසයි. ඇය ලියන්නේ "බාජිරාඕ මස්තානි හට චැවැන්ත ඓතිහාසික කතාමාලාවක් වීමේ හැකියාව තිබිණි. ඔබට කෝප වන්නට අවශ්‍ය වේවි. එය අවසන් වන්නේ වෙස් නාට්‍යයක් ලෙස ය: වස්ත්‍ර රැසක්, හිස් නාට්‍යයක් සහ සුළු කථා පුවතක් මෙහි ඇතුළත් ය."

සංගීතය

චිත්‍රපටයේ මුල් ස්වර මාලාව රචනා කරන ලද්දේ සංචිත් බල්හාරා විසිනි. නමුත් මුල් ගීත රචනා කරන ලද්දේ සංජේ ලීලා භන්සාලි විසින් ශ්‍රේයාස් පුරාණික් සහ දේව්රාත් නදාර්ගේ සහාය ඇතිව ය. හින්දි පද රචනය සිද්ධාර්ත්-ගරිමා, ඒ. එම්. ටුරාස් සහ ප්‍රශාන්ත් ඉන්ගොලේ විසින් සිදුකරන ලදී. නාදපථ ඇල්බමය මුදාහරින ලද්දේ ඊරෝස් මියුසික් ආයතනය මගින් 2015 නොවැම්බර් 24 දින ය. නාදපථයේ සැබෑ හින්දි ප්‍රභේදය ගීත දහයකින් සමන්විත වේ. මෙහි නාදපථ ඇල්බමය දෙමළ සහ තෙලිඟු ප්‍රභේදවලින් ද මුදාහාරුණු අතර, ඒවායේ පද රචනය සිදුකරන ලද්දේ පිළිවෙලින් මධන් කාර්කි සහ රාමජෝගයියා සාස්ත්‍රි විසිනි. එම ප්‍රභේද දෙකෙහිම ගීත අට බැගින් ඇතුළත් විය.

බොක්ස් ඔෆිස්
මෙම චිත්‍රපටය එහි ආරම්භක දිනයේම ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 12.80 (ඇ.ඩො. මිලියන 1.9) ක ශුද්ධ ආදායමක් හිමිකරගැනීමට සමත් විය. මෙය වසරේ දසවැනියට ඉහළම වාර්තාගත ආදායම විය. දෙවන දිනය වනවිට, චිත්‍රපටයේ ආදායම වර්ධනය වූ අතර එය ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 15.52ක (ඇ.ඩො. මිලියන 2.3) ක ශුද්ධ ආදායමක් හිමිකරගත්තේ ය. තෙවන දිනයේ තවත් ඉහළ ආදායමක් හිමිකරගත්තේ ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 18.45 (ඇ.ඩො. මිලියන 2.7) ක ශුද්ධ ආදාමක් ලබමිනි. චිත්‍රපටය එහි පළමු සති අන්තයේ දිනවල ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 46.77ක (ඇ.ඩො. මිලියන 7.0) ආදායමක් හිමිකරගත්තේ ය. ඒ අනුව චිත්‍රපටය එහි පළමු සතියේ දිනවල ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 39.88ක (ඇ.ඩො. මිලියන 5.9)ක ආදායමක් හිමිකරගත්තේ ය. මෙලෙසින් පළමු සතිය තුළ චිත්‍රපටයට ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 86.15 (ඇ.ඩො. මිලියන 13) ක සම්පූර්ණ ශුද්ධ ආදායමක් හිමිකරගත්තේ ය. මෙය වසරේ සිව්වන ඉහළම සතියේ ආදායම විය.

මෙහි චෙවන සිකුරාදා දිනය වනවිට, ආදායම තවත් 20%කින් වර්ධනය වූ අතර, එදින එය ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 12.50ක (ඇ.ඩො. මිලියන 1.9) ශුද්ධ ආදායමක් ලෙස වාර්තා විය. ඒ වනවිට චිත්‍රපටය ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 98.40 (ඇ.ඩො. මිලියන 15) ක ශුද්ධ ආදායමක් ලබා වසරේ හයවන ඉහළම ආදායම හිමිකරගත්තේ ය. දින එකොළහක් ඇතුළත චිත්‍රපටයේ දේශීය ශුද්ධ ආදායම ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 123 (ඇ.ඩො. මිලියන 18) පමණ විය.

පළමු සතිය තුළ විදෙස් තිරගත වීම් මගින් චිත්‍රපටයට ඇ.ඩො. මිලියන 6.5ක (ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 43ක) ආදායමක් හිම විය.

තිරගත වීම් අවසානයේ බාජිරාඕ මස්තානි චිත්‍රපටය ලෝකය පුරා ඉන්දියානු රුපියල් කෝටි 357ක (ඇ.ඩො. මිලියන 53) ආදායමක් හිමිකරගැනීමට සමත් විය.

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2015 චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
2010 දශකයේ හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
2010 දශකයේ චරිතාපදාන චිත්‍රපට
2010 දශකයේ නාට්‍ය චිත්‍රපට
2010 දශකයේ ඓතිහාසික චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චරිතාපදාන චිත්‍රපට
ඉන්දියානු නාට්‍ය චිත්‍රපට
ඉන්දියානු වීර කථා චිත්‍රපට
ඉන්දියානු ඓතිහාසික චිත්‍රපට
රාජකීයයන් පිළිබඳ චිත්‍රපට
ඉන්දියානු නවකථා පාදක කරගත් චිත්‍රපට
සංජේ ලීලා භන්සාලි විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට
18වන සියවස පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
රාජස්ථානයේ රූගත කෙරුණු චිත්‍රපට
චිත්‍රපට තුළ ඉන්දියාවේ ඉතිහාසය
ඓතිහාසික ප්‍රේම වෘත්තාන්ත චිත්‍රපට
ඓතිහාසික වීර කථා චිත්‍රපට
ප්‍රේම වෘත්තාන්ත වීර කථා චිත්‍රපට
දෙමළ බසින් හඬකැවුණු හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
තෙලිඟු බසින් හඬකැවුණු හින්දි-භාෂා චිත්‍රපට
අධ්‍යක්ෂක විසින් හොඳම අධ්‍යක්ෂක ජාතික සම්මානය දිනාගත් චිත්‍රපට

බාජිරාඕ මස්තානි


Jean-Michel Jarre (punim imenom: Jean-Michel André Jarre), (Lyon, 24. kolovoza 1948.) francuski je skladatelj i izvođač elektroničke glazbe. Sin je francuskog skladatelja i dirigenta Mauricea Jarrea. Slavu je stekao albumom Oxygène iz 1976. godine.

Poznat je po scenskim efektima svojih, uglavnom masovnih koncerata koji se najčešće održavaju na otvorenom (tzv. Open Air). Isti se sastoje od kombinacije složenih laserskih sustava i vatrometa te poglavito stapanja arhitekture i glazbe.

Do 2004. godine prodao je više od 80 milijuna nosača zvuka.

Značajni koncerti

Fotografije koncerata

Diskografija

Studijski albumi

Privatni život
Od 1978. do 1998. bio je u braku s engleskom glumicom Charlotte Rampling, s kojom ima sina. 2002. godine zaručilo se s francuskom glumicom Isabelle Adjani. Prekid tih zaruka 2004. godine tada je snažno odjeknuo u francuskim medijima.

Od 2008. godine počasni je doktor nauka.

Zanimljivosti

 Godine 1983. snimio je album Musique pour Supermarchés čije je prvo i jedino izdanje imalo samo jedan primjerak. Dozvolio je lokalnoj radio postaji emitiranje glazbe s tog albuma kojeg je kasnije na dražbi prodao kao jedini primjerak po cijeni od 10.000 britanskih funti. Taj korak napravio je sveze neslaganja s tadašnjom glazbenom industrijom. Slušatelji su bili u mogućnosti snimiti glazbu na audio kazete, ali uz izuzetno slabu kvalitetu. Kompozicije s ovog albuma Jean-Michel Jarre je koristio u svojim kasnijim glazbenim ostvarenjima.
 U listopadu 1981. godine, Jean-Michel Jarre je bio prvi glazbenik iz zapadnog svijeta kojem je bilo dozvoljeno održati koncert u Narodnoj Republici Kini.
 Dana 6. rujna 1997. godine održao je koncert u Moskvi na kojem je prisustvovalo 3,5 milijuna posjetitelja. Taj koncert i danas slovi za najposjećeniji u povijesti.
 Asteroid (4422) Jarre je dobio ime po Jean-Michel Jarreu i njegovom ocu Mauriceu Jarreu.
 Svoj prvi, i za sada jedini, koncert u Hrvatskoj održao je 11. listopada 2011. godine u Areni Zagreb.

Izvori

Vanjske poveznice
 Jean-Michel Jarre u internetskoj bazi filmova IMDb
 Službena mrežna stranica

Francuski skladatelji
Elektronički glazbenici
Skladatelji elektroakustičke glazbe
Klavijaturisti

Jean-Michel Jarre


Autocrátor (en griego: αὐτοκράτωρ, plural: αὐτοκράτορες, traducido como «auto-gobernante», uno «que gobierna por sí mismo») es un epíteto griego aplicado a una persona que ejerce el poder absoluto, sin restricciones por sus superiores. En un contexto histórico, se ha aplicado a los comandantes militares en jefe (strategos autocrátor), y a los emperadores romanos y bizantinos como la traducción del título en latín imperator. Su conexión con el absolutismo estilo bizantino dio lugar al término moderno de autócrata y la autocracia. En griego moderno, significa «emperador», y la forma femenina del título es autocrátera (αὐτοκράτειρα, «emperatriz»).

Referencias
 Stephenson, Paul (2003). The Legend of Basil the Bulgar-Slayer. Cambridge University Press. p. 39. ISBN 9780521815307.
 Pritchett, William Kendrick (1974). The Greek state at war. University of California Press. p. 42. ISBN 978-0520025653.
Diodorus Siculus, XVI.89.1-3
Diodorus Siculus, XVII.4.9; Arrian, Anabasis of Alexander, I.1.1-3
Andocides, On the Peace with Sparta
Polybius, Histories, III.86.7
Kazhdan, Alexander, ed (1991). Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6.

Magistrados de la Antigua Grecia
Títulos imperiales bizantinos

Autocrátor


رقائق البطاطس أو الشيبس  هي شرائح رقيقة من البطاطس التي تم قليها أو خبزها حتى تصبح مقرمشة. يتم تقديمها عادة كوجبة خفيفة أو طبق جانبي أو مقبلات. تُطهى الرقائق الأساسية وتُملح؛ يتم تصنيع الأصناف الإضافية باستخدام نكهات ومكونات مختلفة بما في ذلك الأعشاب، التوابل، الجبن والنكهات الطبيعية الأخرى والنكهات الاصطناعية والإضافات.

تاريخ
أقدم وصفة معروفة لشيء مشابه لرقائق البطاطس اليوم موجودة في كتاب ويليام كيتشينر ذا كوكس أوراكل (The Cook's Oracle) الذي نُشر عام 1817، والذي كان من أكثر الكتب مبيعًا في المملكة المتحدة والولايات المتحدة. وصفة طبعة 1822 لـ «البطاطس المقلية في شرائح أو نشارة» تقرأ «قشر البطاطس الكبيرة... قطعها إلى نشارة دائرية، كما تفعل مع قشر الليمون؛ جففها جيدًا بقطعة قماش نظيفة، واقليها في شحم الخنزير أو يقطر». كتاب بريطاني صدر عام 1825 عن الطبخ الفرنسي يسميها "Pommes de Terre frites" (الوصفة الثانية) ويدعو إلى شرائح رقيقة من البطاطس المقلية في «زبدة مصفاة أو تقطير أوزة»، وتصفيتها ورشها بالملح. تم العثور على وصفات مبكرة لرقائق البطاطس في الولايات المتحدة في فيرجينيا هاوس وايف (Virginia House-Wife) لماري راندولف (1824) وفي إن كي إم ليز كوكس أون بوك NKM Lee's Cook's Own Book) (1832))، وكلاهما يستشهدان بكيتشنر.

تربط الأسطورة صنع رقائق البطاطس بساراتوجا سبرينغز، نيويورك، بعد عقود من أول وصفة مسجلة. بحلول أواخر القرن التاسع عشر، نُسبت نسخة شائعة من القصة الطبق إلى جورج كْرُم، وهو طباخ في مونز ليّك هاوس الذي كان يحاول إرضاء زبون غير سعيد في 24 أغسطس 1853. استمر العميل في إعادة البطاطس المقلية، واشتكى من أنها سميكة جدًا، «رطبة» جدًا، أو غير مملحة بدرجة كافية. محبطًا، يقطع كْرُم العديد من البطاطس إلى شرائح رفيعة للغاية ويقلى حتى يصبح مقرمشًا ويتبلها بملح إضافي. لدهشته، أحبهم العميل. سرعان ما أطلقوا عليها اسم «ساراتوغا تشيبس» (Saratoga Chips)، وهو الاسم الذي استمر حتى منتصف القرن العشرين. تم نشر نسخة من هذه القصة في حملة إعلانية وطنية عام 1973 من قبل شركة سانت ريجيس للورق التي صنعت عبوات للرقائق، بدعوى أن عميل كْرُم هو كورنيليوس فاندربيلت. اشتهر كْرُم بالفعل بأنه طاهٍ في ذلك الوقت، وكان يمتلك مطعمًا على ضفاف البحيرة بحلول عام 1860 أطلق عليه اسم منزل كْرُم (Crum's House). لا يزال اسم العلامة التجارية «ساراتوغا تشيبس» موجودًا حتى يومنا هذا.

إنتاج

في القرن العشرين، انتشرت رقائق البطاطس إلى ما وراء أجرة المطاعم المطبوخة من قبل الطهاة وبدأت في الإنتاج بكميات كبيرة للاستهلاك المنزلي. تُعرف شركة مايكسيلز بوتيتو تشِب ومقرها دايتون بولاية أوهايو، والتي تأسست عام 1910، بأنها «أقدم شركة لرقائق البطاطس في الولايات المتحدة». شركة تراي-سوم بوتيتو تشِب (Tri-Sum Potato Chips) التي تتخذ من نيو إنجلاند مقراً لها، تأسست عام 1908 باسم شركة ليومنستر بوتيتو تشِب كومباني (Leominster Potato Chip Company)، في ليومنستر، ماساتشوستس، وتزعم أنها أول شركة لتصنيع رقائق البطاطس في أمريكا.

نكهة

في فكرة أطلقتها شركة سميثز سناك فود، التي تأسست في عام 1920، قام فرانك سميث بتعبئة ملح مع رقائقه في أكياس ورقية مقاومة للدهون، والتي تم بيعها في جميع أنحاء لندن. بقيت رقاقة البطاطس غير معتادة حتى تطور علمي مهم في الخمسينيات. بعد أن حصل عالم الكيمياء الحيوية الإنجليزيان آرتشر مارتن وريتشارد سينج على جائزة نوبل لاختراع كروماتوغرافيا التقسيم في عام 1952، بدأ علماء الأغذية في تطوير النكهات عبر كروماتوغراف الغاز. بعد بعض التجارب والأخطاء، في عام 1954، أنتج جو «سبود» مورفي، صاحب شركة تايتو الأيرلندية رقائق البطاطس، وموظفه سيموس بورك، أول رقائق متبلة في العالم: الجبن والبصل والملح والخل. سعت الشركات في جميع أنحاء العالم لشراء حقوق تقنية تايتو. أنتجت واكرز من ليستر بإنجلترا الجبن والبصل في نفس العام.

أول رقائق منكهة في الولايات المتحدة، نكهة الشواء، تم تصنيعها وبيعها بحلول عام 1954. في عام 1958، كانت هيرز أول شركة تقدم رقائق البطاطس بنكهة الشواء في ولاية بنسلفانيا.

تعبئة وتغليف

كانت الرقائق التي تباع في الأسواق عادة في علب أو يتم إخراجها من صناديق زجاجية في واجهة المتجر ويتم تسليمها عن طريق الحصان والعربة. كانت أكياس رقائق البطاطس المبكرة عبارة عن ورق شمعي مع نهايات مكوية أو مدبسة معًا. في البداية، كانت رقائق البطاطس تُعبَّأ في براميل أو علب، مما ترك الرقائق في قاعها بالية ومفتتة.

في العشرينيات من القرن الماضي، بدأت لورا سكودر، رائدة الأعمال في مونتيري بارك، كاليفورنيا، في جعل عمالها يأخذون صفائح من ورق الشمع إلى المنزل ليتم تسويتها على شكل أكياس، والتي كانت مملوءة بالرقائق في مصنعها اليوم المقبل. هذه الطريقة الرائدة قللت من التفتت وتحافظ على الرقائق طازجة ونضرة لفترة أطول. هذا الابتكار، إلى جانب اختراع السيلوفان، سمح لرقائق البطاطس بأن تصبح منتجًا في السوق الشامل. اليوم، يتم تعبئة الرقائق في أكياس بلاستيكية، مع نفخ غاز النيتروجين قبل الختم لإطالة العمر الافتراضي، وتوفير الحماية ضد التكسير.

رقائق البطاطس المطبوخة

تم تصنيع الرقائق لفترة طويلة في عملية دفعية، حيث يتم شطف شرائح البطاطس بالماء البارد لتحرير النشا، مقلي على درجة حرارة منخفضة تبلغ ، ويتم تجريفها باستمرار لمنعها من الالتصاق ببعضها البعض.

أدت التطورات الصناعية إلى التحول إلى الإنتاج من خلال عملية مستمرة، وتشغيل الرقائق من خلال وعاء من الزيت الساخن وتجفيفها في عملية النقل.

استمر بعض صغار المنتجين في استخدام عملية دفعية، لا سيما في ماوي. في عام 1980، مستوحى من ماوي تشيبس، بدأ رجل أعمال كيب كود بوتيتو تشيبس لإنتاج رقائق بطاطس «هاواي على طريقة هاواي» السميكة المطبوخة على دفعات، والتي أصبحت تُعرف باسم رقائق البطاطس (الولايات المتحدة) أو رقائق البطاطس المطبوخة يدويًا (المملكة المتحدة) وأصبح عنصرًا متميزًا «للذواقة». تكون رقائق الغلاية أكثر سمكًا ولا يتم شطف النشا السطحي، مما ينتج عنه نمط من الرقائق يسمى «العضة الصلبة».

التسمية

يوجد القليل من الاتساق في العالم الناطق باللغة الإنجليزية لاسم هذا الطعام. تستخدم اللغة الإنجليزية في أمريكا الشمالية «تشيبس»، على الرغم من أن الكنديين قد يطلقون أيضًا على البطاطس المقلية، وخاصة السميكة منها، «تشيبس» أيضًا. يمكن استخدام «كريسبس» لشرائح رقيقة مقلية مصنوعة من معجون البطاطس. مثال على هذا النوع من الوجبات الخفيفة هو برينجلز، الذي يختار تسويق منتجاته على أنه «بوتيتو كريسبس» حتى في الولايات المتحدة.

في المملكة المتحدة وأيرلندا، «كريسبس» هي رقائق البطاطس التي تؤكل في درجة حرارة الغرفة، بينما «تشيبس» تقال للبطاطس المقلية (كما في سمك وبطاطس") وتقدم ساخنة. في أستراليا، بعض أجزاء من جنوب إفريقيا، ونيوزيلندا، والهند، وجزر الهند الغربية، وخاصة في باربادوس، يُعرف كلا الشكلين من منتجات البطاطس ببساطة باسم «تشيبس»، كما هو الحال بالنسبة للصنف الأكبر "ذو الطراز المنزلي". في بنغلاديش، تُعرف عمومًا باسم "تشيب" أو «تشيبس»، وفي قليل من الأحيان تُعرف باسم «كريسبس»، وتُعرف محليًا باسم ألو باهجا (alu bhaja) (لتشابهها مع طبق البطاطس المقلية، باهجي bhajji).

مخاوف صحية
تحتوي معظم رقائق البطاطس على مستويات عالية من الصوديوم من الملح. وقد تم ربط هذا بمشكلات صحية مثل ارتفاع ضغط الدم. ومع ذلك، لاحظ باحثون في جامعة كوين ماري بلندن عام 2004 أن «كيس رقائق البطاطس المملح الجاهز» صغير يحتوي على ملح أقل من حصة العديد من حبوب الإفطار، بما في ذلك «كل ماركة من رقائق الذرة معروضة للبيع في المملكة المتحدة».

استجابت بعض شركات رقائق البطاطس للمخاوف طويلة الأمد من خلال الاستثمار في البحث والتطوير لتعديل الوصفات الحالية وإنشاء منتجات واعية بالصحة. تظهر أبحاث شركة بيبسيكو أن حوالي 80٪ من الملح الموجود على الرقائق لا يشعر به اللسان قبل ابتلاعه. أنفقت فريتو-لاي 414 مليون دولار في عام 2009 على تطوير المنتجات، بما في ذلك تطوير بلورات الملح التي من شأنها أن تقلل محتوى الملح في رقائق البطاطس ليز دون التأثير سلبًا على النكهة.

تتوفر الرقائق غير المملحة، على سبيل المثال العلامة التجارية البريطانية طويلة الأمد سالت 'ان' شيّك، والتي لا تكون رقائقها متبلة، ولكنها بدلاً من ذلك تحتوي على كيس ملح صغير في الكيس للتتبيل حسب الرغبة. تقدم العديد من العلامات التجارية الشهيرة الأخرى في الولايات المتحدة، مثل فريتو-لاي، مثل هذا المنتج أيضًا.

هناك قلق صحي آخر محتمل متعلق برقائق البطاطس وهو مادة الأكريلاميد، التي يتم إنتاجها عند قلي البطاطس أو خبزها في درجات حرارة عالية. تشير الدراسات إلى أن حيوانات المختبر المعرضة لمستويات عالية من مادة الأكريلاميد تصاب بالسرطان؛ ومع ذلك، فمن غير الواضح حاليًا ما إذا كانت هناك مخاطر مماثلة موجودة لدى البشر. في أغسطس 2008، أعلن المدعي العام لولاية كاليفورنيا، جيري براون، عن تسوية مع فريتو لاي، وكيتل فودز، ولانس إنك، صانعي كيب كود بوتيتو تشيب، لانتهاكهم قانون الولاية لمياه الشرب الآمنة والسموم. وكانت الولاية قد زعمت في عام 2005 أن رقائق البطاطس من هذه الشركات فشلت في توثيق احتوائها على مستويات عالية من مادة الأكريلاميد، والتي أدرجتها كاليفورنيا منذ التسعينيات على أنها مادة مسرطنة. دفعت هذه الشركات غرامات ووافقت على خفض مستويات مادة الأكريلاميد لتكون أقل من 275 جزءًا في المليار. يحاول العديد من مصنعي رقائق البطاطس إزالة الرقائق المحترقة وبالتالي الغنية بالأكريلاميد قبل عملية التغليف. تستخدم الماسحات الضوئية الكبيرة للتخلص من الرقائق الأكثر تضررًا بالحرارة.

أطعمة مماثلة

نوع آخر من رقائق البطاطس، ولا سيما علامتي برينجلز ولايز ستاكس، يُصنع عن طريق البثق أو الضغط على عجينة مصنوعة من دقيق البطاطس المجفف إلى الشكل المطلوب قبل القلي. هذا يجعل الرقائق متجانسة الحجم والشكل، مما يسمح بتكديسها وتعبئتها في كرتون صلب أو عبوات بلاستيكية. يُصنَّف برينجلز رسميًا على أنه «كريسبس» في الولايات المتحدة. قد يطلق على برينجلز «تشيبس» في بريطانيا، لتمييزها عن «الكريسبس» التقليدية. منتشوز، وهي علامة تجارية أخرى تستخدم مصطلح «كريسبس»، بها جيوب هوائية عميقة في الرقائق تعطيها شكلاً منحنيًا، على الرغم من أن الرقائق نفسها تشبه رقائق البطاطس العادية.

يوجد نوع إضافي آخر من رقائق البطاطس على شكل «أصابع البطاطس»، وتسمى أيضًا «بطاطس صغيرة الحجم». هذه مصنوعة من رقيقة للغاية (2 إلى 3 مم) من البطاطس المقلية الشعبية ولكن يتم قليها بطريقة رقائق البطاطس المملحة العادية. وهناك نسخة بنكهة الهيكوري المدخن مشهورة في كندا، وتشتهر آلة البيع باسم «عيدان هيكوري». عادة ما يتم تعبئة أعواد البطاطس في عبوات صلبة، على الرغم من أن بعض الشركات المصنعة تستخدم أكياسًا مرنة، تشبه أكياس رقائق البطاطس. كانت أصابع البطاطس معبأة في الأصل في علب فولاذية محكمة الإغلاق.

قامت بعض الشركات أيضًا بتسويق رقائق البطاطس المخبوزة كبديل يحتوي على نسبة منخفضة من الدهون. بالإضافة إلى ذلك، تم تصنيع بعض أنواع الرقائق الخالية من الدهون باستخدام بدائل دهنية اصطناعية وغير قابلة للهضم. أصبحت هذه معروفة جيدًا في وسائل الإعلام عندما تم ربط أحد المكونات الموجودة في كثير من الأحيان، أولستيرا، في بعض الأفراد بعدم الراحة في البطن والبراز الرخو.

تؤكل رقائق البطاطا الحلوة في كوريا ونيوزيلندا واليابان. يتوفر الجزر الأبيض والشمندر والجزر في المملكة المتحدة. الهند مشهورة بالنسبة لعدد كبير من «متاجر الرقائق» المحلية، لا تبيع رقائق البطاطس فحسب، بل تبيع أيضًا أنواعًا أخرى مثل رقائق الموز ورقائق التابيوكا ورقائق اليام وحتى رقائق الجزر. تُباع رقائق الموز، المعروفة أيضًا باسم تشيفلز. أو توستونيس، أيضًا في نصف الكرة الغربي من كندا إلى تشيلي. في الفلبين، يمكن العثور على رقائق الموز المُباعة في المتاجر المحلية. في كينيا، تُصنع الرقائق من نبات الأروروت والكسافا. في المملكة المتحدة والسويد وفنلندا وأستراليا، تم إطلاق مجموعة متنوعة جديدة من برينجلز المصنوعة من الأرز وتسويقها على أنها تحتوي على دهون أقل من نظيراتها من البطاطس.

انظر أيضًا

 بوندا
 بابادوم
 رقائق الخضار

مراجع

استحداثات 1853
اختراعات أمريكية
اختراعات بريطانية
استحداثات عام 1822
أطباق بطاطا
طعام سهل التحضير
مطبخ
مطبخ أمريكي
مطبخ بريطاني
وجبات خفيفة
وجبات خفيفة أمريكية
وجبات خفيفة بريطانية

رقائق بطاطس


Álvaro Rosado Osorio fue un militar mexicano. Nació en San Juan Bautista (actualmente Villahermosa (Tabasco) y murió en la Ciudad de México.

Sus padres fueron Carlos Rosado Vega y Laura Osorio.

Se sabe que tuvo por lo menos cuatro hermanos: Carlos, Evelio, Ernesto, Hermilo; y una hermana, Laura.

Todos los hermanos sirvieron en el ejército.

Álvaro ingresó como cadete el 6 de noviembre de 1913 al  Regimiento de Infantería, cubriendo vacante de subteniente en el 16.º Regimiento del Arma con fecha 17 de febrero de 1914.

Ingresó al Ejército Constitucionalista el 17 de julio de 1915 como teniente de infantería.

Hoja de servicios

 1913-nov-06 - Cadete
 1914-feb-17 - Subteniente de la milicia auxiliar
 1917-jul-17 - Teniente de infantería
 1919-jul-21 - Alumno de la Academia de Estado Mayor
 1924-ago-11 - Capitán 2.º de Infantería
 1925-feb-10 - Capitán 2.º Ingeniero Constructor
 1929-abr-05 - Capitán 1.º Ing. Constructor
 1936-ago-01 - Mayor Ing. Constructor
 1940-ago-01 - Teniente Coronel Ing.
 1945-ene-01 - Coronel Ing. Constructor

Cargos públicos
 1950-1956: Secretaría de Obras Públicas en el estado de Veracruz

Distinciones

Durante sus estudios en el Heroico Colegio Militar se distinguió al grado de llegar al rango de Sargento Primero, lo que significa haber sido el mejor alumno de su generación.

En fechas posteriores se sabe que escribió un libro de texto sobre topografía, y es posible que también haya escrito uno sobre artillería. Se desconoce tanto el título de los libros como su paradero.

Hechos de armas

Lista no exhaustiva; es sólo una muestra:
 1917
 18 de enero: combate en la finca Vall de Corso contra fuerzas no especificadas.
 20 de enero: combate en Portillo Zaragoza

Véase también
 Revolución Mexicana
 Carlos Gustavo Rosado Muñoz (uno de sus hijos) (en Wikipedia en inglés)

Referencias

Militares de México

Álvaro Rosado Osorio


The Suin Line (Suwon-Incheon) was a metro line of the Seoul Metropolitan Subway serving the Seoul Capital Area.

The original route, abandoned in 1995, was one of the few  narrow-gauge railways in South Korea. Opened by the privately owned Chosen Gyeongdong Railway in 1937, it connected Suwon to Namincheon via Ansan and Siheung; in 1942, it was taken over by another private railway, the Chosen Railway (the largest of colonial Korea's privately owned railway companies). The Chosen Railway owned the line until all railways in Korea were nationalized after 1945. However, since December 28, 2004, the Suin Line is being reconstructed with standard gauge and double tracking as an integral part of the Seoul Metropolitan Subway network and is opening in three phases.

All northbound trains terminated at Incheon, all southbound services terminated at Oido. Express train service served only Oido, Soraepogu, Incheon Nonhyeon, Woninjae, Yeonsu, Inha University, and Incheon.

Trains along the line were 6 cars long. Platforms at stations are built for 8 cars in preparation for the merging of the Bundang Line with the Suin Line, and are prepared for 10 cars when the extension occurs.

Trains run at an interval of 15 minutes throughout the day.

History

2012:
June 30: The rebuilt Suin Line is officially opened from Oido to Songdo.

2014:
December 27: Darwol Station opens as an in-fill station.

2016:
February 27: The line is extended westward from Songdo to Incheon.

2017:
July 10: Express service is launched on the line.

2020:
September 12: The line is extended eastward from Oido to Suwon. The Suin Line and Bundang Line are integrated into Suin–Bundang Line, which connects Incheon and Wangsimni. Trains run from Cheongnyangni station or Wangsimni station to Jukjeon station, Gosaek station, or Incheon station.

Planned for the future
Hagik station is planned to open between Songdo and Inha University in 2020. In addition, a connection line is under consideration at Suwon that will allow KTX trains to run between the Gyeongbu high-speed railway and Incheon Station via the Suin-Bundang Line by 2025.

Stations

Current alignment

Former alignment

Rolling stock
The Suin Line used 18 Korail Class 351000 trains. They were the same as the third generation Class 351000 trains from the Bundang Line, except that they were painted red like the Gyeongui-Jungang Line and Line 1 trains. These trains have since been repainted yellow to match the color of Bundang Line trains; this was done in anticipation of the merging of the Bundang and Suin Lines into the Suin–Bundang Line.

For the former Suin Line, the Korean National Railroad built a narrow gauge steam locomotive, the KNR160 diesel car (also known as the Niigata/Kawasaki Diesel Car), and the KNR18000 passenger car. One KNR160 car (later renumbered KNR9160) and two KNR18000 car are preserved at the railroad museum in nearby Uiwang.

Gallery

See also
Korail
Suryeo Line
Transportation in South Korea

References

Seoul Metropolitan Subway lines
Railway lines in South Korea
Railway lines opened in 1937

Suin Line


O Museu Nacional de História Militar da África do Sul (em inglês: South African National Museum of Military History) em Joanesburgo foi inaugurado oficialmente pelo primeiro-ministro Jan Smuts em 29 de agosto de 1947 para preservar a história do envolvimento da África do Sul na Segunda Guerra Mundial, com o nome de Museu Nacional da Guerra da África do Sul (South African National War Museum). Em 1975, o museu foi renomeado para Museu Nacional de História Militar da África do Sul e sua função mudou para incluir todos os conflitos em que a África do Sul esteve envolvida. Em 1999, foi amalgamado com o Museu do Transvaal, com sede em Pretória, e o Museu de História Cultural Nacional, para formar o NFI. Em abril de 2010, Ditsong foi oficialmente renomeado para Museus Ditsong da África do Sul e o SANMMH foi renomeado para Museu Nacional de História Militar de Ditsong (Ditsong National Museum of Military History).

O Memorial da Guerra Anglo-Bôer

Nos terrenos do museu há um grande memorial projetado por Sir Edwin Lutyens.

Em 30 de novembro de 1910, o príncipe Arthur, duque de Connaught e Strathearn colocou uma pedra comemorativa no memorial.

Originalmente chamado de Rand Regiments Memorial e dedicado aos soldados britânicos que perderam suas vidas durante a Segunda Guerra dos Bôeres, foi rededicado em 10 de outubro de 1999 a todas as pessoas que morreram durante a Segunda Guerra dos Bôeres e renomeado como Memorial da Guerra dos Bôeres.

Exposições

O museu é dividido em várias áreas

 O Pátio Principal

 Um memorial erguido em homenagem aos militares caídos das forças aerotransportadas do 44º Regimento de Pára-quedistas, 44ª Brigada de Pára-quedistas e das Forças Especiais Sul-Africanas.
 Um memorial em homenagem aos membros do 61 Grupo de Batalhões Mecanizados.
 Vários canhões de campanha, como o canhão Flak 37 de 8,8 cm, canhões QF de 1 libra pom pom, Pak 38 de 5 cm, etc.

 O Salão GP Capt. "Sailor" Malan com

 Messerschmitt Bf 109
 Messerschmitt Me 262
 Focke-Wulf Fw 190

 O Salão GE Brink com

 furacão Hawker
 Royal Aircraft Factory SE5
 Supermarine Spitfire
 Messerschmitt Bf 109
 mosquito de Havilland
 Hawker Hartebeest
 Exposição da Batalha da Grã-Bretanha
 Artefatos da Royal Air Force
 Artefatos do envolvimento da África do Sul em vários conflitos mundiais, como a Guerra da Coréia e as duas Guerras Mundiais.
 Uma grande coleção de medalhas de vários veteranos das forças armadas, como o general Jan Smuts e o general George Brink.
 Exposições da Guerra Anglo Boer.
 Uma exposição em homenagem aos membros do Native Military Corps (1940–50), Indian Service Corps (1940–42) e Cape Corps (1940–50)
 Uma exposição detalhando os principais eventos da história da África do Sul entre as Guerras dos Bôeres e as eleições gerais sul-africanas de 1994. Os eventos cobertos incluem as divisões políticas no país durante a Primeira e a Segunda Guerras Mundiais, a Rebelião Rand (1921-1922), a campanha de sabotagem do Ossewabrandwag durante a Segunda Guerra Mundial e o envolvimento da África do Sul na Guerra Civil Angolana.

 Dan Pienaar Gun Park

 Vários canhões de todo o mundo, como o Ordnance QF 18-pounder e o BL 6-inch Gun Mk XIX britânicos e o canhão de campanha alemão 7,7 cm FK 96.

 O Salão FB Adler com

 Canhão autopropulsado Sexton.
 Tanque M4 Sherman.
 Tanque M3 Stuart.
 Um grande número de peças de artilharia, como o Ordnance QF de 20 libras e o canhão médio BL de 5,5 polegadas.
 Exposições detalhando o envolvimento da África do Sul na Segunda Guerra Mundial, incluindo artefatos como uniformes, armas de fogo, capacetes e bandeiras de vários países.
 Exposições da Guerra Anglo-Zulu.
 Exposição da Guerra de Fronteira Sul-Africana.
 Uma pequena exposição da Marinha Sul-Africana.
 Uma grande coleção de uniformes, espadas cerimoniais, espadas de infantaria, espadas de cavalaria, baionetas e punhais.
 Uma grande variedade de armas portáteis de todo o mundo, como a metralhadora leve Bren, os fuzis M1 Garand, Mauser e Lee-Enfield, a metralhadora Maxim, a MG 42, a submetralhadora Thompson, a Winchester Model 1876, o fuzil AK-47, e os fuzis Vektor R4 Rifle e FAL R1, e vários outros mosquetes, fuzis e metralhadoras.

 Exposições ao ar livre

 Uma pequena exposição interna do 32º Batalhão
 O submarino de um homem Molch.
 Torre do canhão naval QF 4 polegadas Mk XVI de uma fragata da classe Loch da Marinha Sul-Africana.
 Aeronaves como o Blackburn Buccaneer S Mk 50, o Douglas C-47 'Dakota', o Dassault Mirage III e o Impala MkII.
 Veículos blindados sul-africanos/britânicos, como o tanque Comet, o tanque Centurion, o tanque Crusader e o tanque Churchill.
 Veículos angolanos, cubanos e soviéticos capturados, tais como o tanque T-34/85, o tanque T-54/55 e o tanque anfíbio PT-76.
 Veículos italianos e alemães capturados, como o tankette Carro Veloce CV-35 e o meia-lagarta Sd.Kfz. 251.
 Uma grande coleção de artilharia pesada com o obus G5 e o obus G6.

 Edifício Lt Gen AML Masondo Library com

 Uma biblioteca com literatura sobre a história militar da África do Sul
 Veículos blindados como Alvis Saracen, Ford Lynx, Ratel-20, Daimler Ferret, meia-lagarta M9A1, Universal Carrier, vários modelos diferentes de carros blindados Marmon-Herrington e Eland Mk7, etc.
 Mais artefatos da Primeira Guerra Mundial e da Segunda Guerra Mundial.

 Centro Capitão WF Faulds VC MC

 Inaugurado em 1995, construído com recursos do seguro do roubo das medalhas de William Faulds, é composto por
 O Delville Wood Room, uma sala de seminários e conferências que contém um molde de gesso de um relevo de Danie de Jager do Delville Wood South African National Memorial na França.
 A Sala Marrières Wood, sala de convívio e jantar.

Veja também
 Museu da Força Aérea Sul-Africana
 Museu Naval da África do Sul
 História militar da África do Sul

Referências

Ligações externas

 Website oficial
 Visualização do Google Maps com sobreposição de imagens do Commons

História militar da África do Sul
Museus de Joanesburgo
Museus militares
África do Sul


Mladen Vulas, hrvatski akademski kipar. Diplomirani je profesor likovnog odgoja i likovnih umjetnosti. Završio je magistarski studij kiparstva na Akademiji likovnih umjetnosti u Ljubljani. Sudjelovao je u snimanju videospota za skladbu Prva kava splitskog americana sastava 058. rujna 2019. godine.

Izvori

Hrvatski kipari

Mladen Vulas


William Herman Wisholm (27. maj 1997 i Aalborg) er en dansk roer og cykelrytter. Han har gennem mange år været aktiv i Hadsund Roklub. I 2013 satte William verdensrekord i ergometerroning på maratondistancen. 41,195 km i herre junior letvægt.

I juli 2015 blev han sammen med Mathias Danmark udtaget til junior VM i Brasilien i 2015.

Medaljer

Ungdoms-DM
  DM, 2015.
  - DM 2014, Brabrand Sø, Aarhus.
  - Regatta, Hamborg, 2014.
  - DM 2013, Bagsværd Sø.
  - DM 2012, Bagsværd Sø.
  Regatta 2011.
  DM 2011, Vandkraftsøen, Holstebro.

NM
  - NM 2015, Oslo, Norge.

Kilder

Eksterne henvisninger

Personer fra Aalborg
Roere fra Danmark
Mandlige cykelryttere fra Danmark

William Wisholm


Femme aux chrysanthèmes (ou Femme assise à côté d'un vase de fleurs) est un tableau du peintre français Edgar Degas, réalisé en 1865 en  peinture à l'huile sur toile  et conservé au Metropolitan Museum of Art de New York.

Description et analyse
Pour la réalisation de la Femme aux chrysanthèmes il est utile de citer le commentaire du philosophe autrichien Karl Popper, très impressionné par le choix de Degas de placer le bouquet de fleurs au centre de la composition, exilant ainsi le sujet principal aux marges du tableau : « Femme aux chrysanthèmes est le résultat d'une technique de composition décentralisée, proche de celles de certains photographes ».

Comme l'a observé Popper, en fait, dans la Femme aux chrysanthèmes, Degas échappe à cette rhétorique particulière de la manière académique et met à jour la scène avec un système de composition audacieux. En effet, un vase de chrysanthèmes domine le centre du tableau. Le sujet principal du tableau, la baronne Valpinçon (épouse du célèbre collectionneur français), se voit au contraire reléguée dans une position excentrée, à la périphérie du tableau : c'est un choix de composition qui désoriente fortement l'observateur, habitué à contempler des peintures mettant en valeur la centralité de la figure humaine. La marginalité du portrait est accentuée par son geste, qui lui couvre partiellement le visage, et par sa distraction : la femme a en effet l'air rêveuse et fermée dans ses pensées, et tourne le regard à droite, comme si elle voulait élargir l'espace pictural dans cette direction (« il semble presque » observe la critique d'art Alessandra Borgogelli « qu'elle veuille retrouver la centralité que l'auteur lui a attachée, en la confinant courageusement sur les côtés, [...] en arrière-plan »). Pour un autre critique, Bernd Growe, « tout est quotidien, un moment de tranquillité décontracté pris entre deux actions ».

Une pièce d'une préciosité picturale particulière est précisément le vase multicolore de chrysanthèmes, qui se dilate sensuellement sur la surface picturale, « éclatant en une myriade de pétales impalpables » (Borgogelli). Degas étudie cette nature morte de manière extrêmement analytique, analysant et représentant complètement chaque détail dans une fantasmagorie de retouche jusqu'à la limite des possibilités techniques. Malgré la lourdeur du procédé, le peintre aime décrire les chrysanthèmes dans les moindres détails.

Notes

Liens externes

Tableau d'Edgar Degas
Tableau réalisé en 1865
Portrait de femme
Fleur dans la peinture
Œuvre d'Edgar Degas au Metropolitan Museum of Art

Femme aux chrysanthèmes


Güçlü bir ışık, mavi ve yeşil renklerin, kırmızıdan daha parlak algılanmasına neden olur. Bu etkiye Purkine Kayması denir. 1819 yılında Jan Evangelista Purkyně tarafından keşfedilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Renk

Notlar

Kaynakça

Purkine Kayması


عطية عبد السلام عاشور (وُلد 14 سبتمبر 1924، نوُفي 17 أبريل 2017) عالم رياضيات مصري، ولد في دمياط في سبتمبر 1924، حصل على بكالوريوس العلوم في الرياضيات (الدرجة الخاصة) من جامعة فؤاد الأول (جامعة القاهرة لاحقا) 1944. أرسل في بعثة للكلية الإمبراطورية في لندن فحصل على دكتوراه الفلسفة في الرياضيات 1949م ثم حصل على دكتوراه العلوم 1967م من نفس الجامعة. عين مدرسا للرياضيات التطبيقية بقسم الرياضيات في كلية العلوم جامعة القاهرة 1949م، ثم استاذا مساعدا 1956م، ثم استاذا (1965م – 1984م)، وأستاذاً متفرغاً بنفس القسم (1984 - 2017). له أكثر من 40 بحثا في الرياضيات التطبيقية والجيوفيزياء خاصة موضوعي التيارات الحثية وتطبيقاتها في المغنطيسية الأرضية والمسائل الحدية المختلطة. شغل عدة مناصب أكاديمية دولية منها نائب رئيس الاتحاد الدولي للطبيعة الأرضية ومقاييس الأرض (1971م – 1975م)، ثم رئيسا للاتحاد (1975م – 1979م). كان الدكتور عطية عاشور عضواً بمجمع اللغة العربية.

تراجمه ومؤلفاته
شارك في ترجمة وتأليف عدد من المراجع والكتب العلمية المبسطة منها:
 الرياضة للمليون، العلم للمواطن،
 متعة الرياضي: مدخل إلى الرياضيات،
 العدد: من الحضارات القديمة حتى عصر الكميبوتر، تأليف: جون ماكليش ، ترجمة: خضر الأحمد، موفق دعبول، مراجعة: عطية عاشور، العدد 251 من سلسلة عالم المعرفة.

جوائز
 جائزة الملك (مناصفة مع د.ماهر نصيف غبور) 1951م.
 جائزة الدولة التشجيعية في الرياضيات 1965م،
 جائزة الدولة التقديرية 1988م،
 جائزة مبارك (لاحقاً حائزة النيل) في العلوم الأساسية 2004،
 وسام العلوم والفنون من الطبقة الأولى 1984م، 1990م.
 وسام فارس من الحكومة الفرنسية،
 ميدالية تذكارية من الاتحاد الدولي للطبيعة الأرضية ومقاييس الأرض.

مراجع

أعضاء هيئة تدريس جامعة القاهرة
خريجو جامعة القاهرة
رياضياتيون مصريون
رياضياتيون مصريون في القرن 20
زملاء الأكاديمية الإفريقية للعلوم
مصريون حائزون على جائزة الدولة التشجيعية
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مصريون حائزون على وسام العلوم والفنون
مواليد 1924
مواليد في دمياط
وفيات 2017

عطية عبد السلام عاشور


La Cassette, ou La Comédie de la corbeille, pièce de théâtre de Plaute
 La Cassette (A Caixa), film portugais de Manoel de Oliveira sorti en 1994
  (Mixtape), film américain de  sorti en 2021

La Cassette (homonymie)


Tormenta Roja (título original en inglés: Red Storm Rising) es una novela tecno-thriller escrita en 1986 por Tom Clancy y Larry Bond sobre una Tercera Guerra Mundial en Europa entre la OTAN y las fuerzas del Pacto de Varsovia, en torno a mediados de 1986. Esta es una de las tres novelas (las otras son SSN, y Against All Enemies) que no tiene ninguna asociación con otras novelas de Clancy, ya que no entra en el universo de Jack Ryan. La novela finalmente dio su nombre a una empresa de desarrollo de juegos que se llama Red Storm Entertainment, fundada en 1997. Tal como comenta Tom Clancy en Nota del Autor la idea de escribirlo le vino al conocer y estudiar una campaña, llamada Convoy-84, del wargame naval de tablero Harpoon sobre una nueva Batalla del Atlántico entre fuerzas soviéticas y de la OTAN por el envío de suministros a las fuerzas combatientes en Europa utilizando convoyes.

Resumen
Terroristas islámicos de Azerbaiyán destruyen una refinería de petróleo en Nizhnevartovsk (URSS), la producción de petróleo se paraliza y amenaza con arruinar la economía soviética. Antes que tener que hacer concesiones a Occidente para poder salir de la crisis, el Buró Político elige un camino diferente: la guerra. El Buró Político decide apropiarse de los campos de petróleo del Golfo Pérsico tomándolos por la fuerza.

De acuerdo con la Doctrina Carter, cualquier ataque en el Golfo Pérsico es un ataque a un interés estratégico vital de los Estados Unidos, y será tratado como tal, es decir, una respuesta militar. Para evitar una reacción combinada de la OTAN la KGB inicia una operación para dividirla. El primer paso de la operación era hacer creer a la opinión pública que la República Federal Alemana había lanzado un ataque terrorista sin provocación contra la Unión Soviética, la segunda parte sería la invasión de Europa en respuesta al "ataque". Con Alemania occidental ocupada, y con la derrota de la OTAN, se espera que los Estados Unidos no sientan la necesidad de ayudar a los estados petroleros árabes, ya que puede satisfacer sus necesidades de petróleo con fuentes del Hemisferio Occidental. Con el fin de movilizar el apoyo popular dentro de la Unión Soviética y específicamente en contra de Alemania Occidental, el Politburó organiza un atentado con bomba en el Kremlin que provoca la muerte de algunos niños de una escuela primaria de Pskov. El gobierno soviético culpa públicamente a un agente alemán pero que en realidad es un espía soviético en Alemania Occidental.

Véase también
Anexo:Unidades navales en Tormenta Roja

Tormenta Roja
Novelas de 1986
Novelas de la Guerra fría
Novelas sobre terrorismo
Novelas ambientadas en la Unión Soviética
Novelas ambientadas en Escocia
Obra literaria sobre la Tercera Guerra Mundial
Novelas ambientadas en Islandia
Novelas ambientadas en Alemania

Tormenta roja


කුරුල්ලන් යනු Aves / eɪviːz / පන්තියට අයත් උණුසුම් ලේ සහිත පෘෂ් b වංශීන් සමූහයකි, එය පිහාටු, දත් රහිත හොට හකු, තද ෂෙල් වෙඩි තැබූ බිත්තර දැමීම, ඉහළ පරිවෘත්තීය වේගය, කාමර හතරකින් යුත් හදවතක් සහ ශක්තිමත් නමුත් සැහැල්ලු ඇටසැකිල්ලක් . කුරුල්ලන් ලොව පුරා ජීවත් වන අතර සෙන්ටිමීටර 5.5 (අඟල් 2.2) මී මැසි කුරුල්ලා සිට මීටර් 2.8 (අඩි 9 අඟල්) පැස්බරා දක්වා පරාසයක පවතී.

ජීවී විශේෂ දසදහසක් පමණ ඇති අතර, ඉන් අඩකට වඩා පාස්රීන් හෝ "පර්චින්" පක්ෂීන් වේ. කුරුල්ලන්ට පියාපත් ඇති අතර ඒවායේ වර්ධනය විශේෂයට අනුව වෙනස් වේ; පියාපත් නොමැති එකම දන්නා කණ්ඩායම් වන්නේ වඳ වී ගොස් ඇති මෝවා සහ අලි කුරුල්ලන් ය. මීයන්, පෙන්ගුවින් සහ විවිධ ආවේණික දූපත් විශේෂ ඇතුළු සමහර පක්ෂීන්ගේ පියාසැරි නැතිවීමට තව දුරටත් පරිණාමය හේතු වී ඇතත්, පියාපත් පියාඹන කුරුල්ලන්ට පියාසර කිරීමේ හැකියාව ලබා දී ඇත.

කුරුල්ලන්ගේ ආහාර ජීර්ණ සහ ශ්වසන පද්ධති ද පියාසර කිරීම සඳහා අද්විතීය ලෙස අනුගත වේ. සමහර ජලජ පරිසරවල, විශේෂයෙන් මුහුදු පක්ෂීන් සහ සමහර ජල කුරුල්ලන් පිහිනීම සඳහා තවදුරටත් පරිණාමය වී ඇත.

කුරුල්ලන් යනු පිහාටු සහිත තෙරපෝඩ් ඩයිනෝසෝරයන් සමූහයක් වන අතර එකම ජීවමාන ඩයිනෝසෝරයන් වේ. ඒ හා සමානව, කුරුල්ලන් උරගයින් ලෙස සලකනු ලබන්නේ නූතන ක්ලැඩිස්ටික් අර්ථයෙන් වන අතර ඔවුන්ගේ සමීපතම relatives ාතීන් වන්නේ කිඹුලන් ය. කුරුල්ලන් යනු මීට වසර මිලියන 160 කට පමණ පෙර (මියා) චීනයේ දර්ශනය වූ ප්‍රාථමික කුරුළු උවදුරුවලින් පැවත එන්නන් ය. ඩීඑන්ඒ සාක්ෂි වලට අනුව, නූතන පක්ෂීන් (නියෝර්නිටස්) මැද සිට අග ක්‍රිටේසියස් දක්වා පරිණාමය වූ අතර ක්‍රිටේසියස්-පැලියොජීන් වඳවීමේ සිදුවීම 66 මියා කාලය තුළ නාටකාකාර ලෙස විවිධාංගීකරණය විය.

සත්තු
කුරුල්ලන්

කුරුල්ලෝ


Jens Stockholm (født 15. marts 1771 i Horsens, død 21. februar 1833) var en dansk præst. Han var far til Jens Ring Stockholm.

Jens Stockholm blev student fra fødebyens skole i 1790 og tog teologisk embedseksamen i 1793, hvorefter han fik Borchs Kollegium. I 1798 blev han sognepræst for Dollerup, Finderup og Ravnstrup, hvorfra han i 1801 blev forflyttet til Vammen, Lindum og Bigum, begge embeder faldt under Viborg Stift. Stockholm blev i 1812 amtsprovst for Nørlyng og 4 andre herreder. Han blev i 1827 sognepræst for Vor Frue Kirke i Aalborg og Nørre Tranders, samt stiftsprovst i Aalborg. I 1829 blev han sognepræst ved Budolphi Kirke i samme by. Stockholm blev fungerende biskop i Aalborg Stift efter at biskoppen Rasmus Jansens død.

Stockholm var ikke ukontroversiel. Han havde i Dollerup været præst for Ove Høegh-Guldberg, da denne boede på Hald, og den forhenværende statsmand var bleven den unge præst "en Støtte for hans Aabenbaringstro", der lod Bibelen gælde i hele sin myndighed. Som provst var han ivrig og dygtig, men også heftig og hensynsløs. Han blev kaldt en hierark; i Aalborg blev der klaget der over hans ultraroyalisme og -ortodoksi, og i Viborg over hans moralske rigorisme. Han har oversat Georg Friedrich Seilers "Religionen efter Fornuft og Bibel i deres Overensstemmelse" (1800) og skrev "Løsagtighed er ingen Synd, denne Mening bestredet" (1818). Han var imod skilsmisse og var fortaler for at afskaffe bevillingerne til det. Han skrev om "Selvmorderens Forbrydelse beskuet i Kristendommens Lys" i 1831. I 1832 skrev han i Jens Møllers "Nyt theologisk Bibliothek" XX mod Grundtvigs teori om den apostolske trosbekendelse. Møller siger om Stockholm i hans biografi, at "af de 2 Egenskaber, man maa ønske enhver Skribent, Begejstring og Besindighed, besad han kun den første".

Kilder

Noter

Domprovster fra Danmark
Danskere i 1700-tallet
Danskere i 1800-tallet
Personer fra Horsens

Jens Stockholm


Targówek Mieszkaniowy (en français: Targówek résidentiel) est une station de la ligne M2 du métro de Varsovie. Elle est située dans l'arrondissement de Targówek à Varsovie en Pologne.

Mise en service en 2019, elle dessert les rues Michała Ossowskiego, Pratulińska et Prałatowska.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Targówek Mieszkaniowy est une station de la Ligne M2 du métro de Varsovie, elle est située entre la station Szwedzka, en direction du terminus provisoire Księcia Janusza et la  station Trocka, station terminus provisoire .

Histoire
La station Targówek Mieszkaniowy est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la deuxième section de la ligne 2 du métro de Varsovie.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Varsovie
 Liste des stations du métro de Varsovie
 Ligne M2 du métro de Varsovie

Liens externes
 Site internet du métro de Varsovie

Station de la ligne 2 du métro de Varsovie
Station de métro mise en service en 2019

Targówek Mieszkaniowy (métro de Varsovie)


Eduardo Augusto Chianca da Silva Garcia (* 14. Mai 1898 in Lissabon; † 28. Januar 1983 in Rio de Janeiro, Brasilien) war ein portugiesischer Filmregisseur.

Werdegang

Er begann am Theater, bevor er sich 1928 mit António Lopes Ribeiro und Boto de Carvalho zusammen tat, um die Kino-Zeitschrift Imagem zu gründen, deren Direktor er später wurde. Sein erster Film war 1930 der Stummfilm Ver e Amar (zu deutsch: "Sehen und Lieben"), der sich am Revue-Theater orientierte und zu dessen Vorführungen die passenden Schallplatten auf Grammophonen abgespielt wurden. Er war Mitbegründer der Tóbis Portuguesa, einem Filmstudio, das ab 1933 auch Tonfilme produzierte. Garcia war technischer Berater beim ersten portugiesischen Tonfilm, "Das Lied von Lissabon" (A Canção de Lisboa, mit António Silva).

Nach seiner Verwechslungskomödie O Trevo de Quatro Folhas ("Das vierblättrige Kleeblatt", 1936) legte er mit Aldeia da Roupa Branca ("Dorf der weißen Wäsche") 1938 seinen bedeutendsten Film vor. Nach einer Idee von José Gomes Ferreira, wurde der Film erneut eine Komödie mit Musikanteilen. Er behandelt den Gegensatz zwischen dem einfachen, fröhlichen Landleben, und der fortschreitenden urbanen, industriellen Gesellschaft. 1938 verfilmte er mit "A Rosa do Adro" ("Die Rosa vom Kirchplatz") den gleichnamigen Klassiker der leichteren Portugiesischen Literatur des 19. Jahrhunderts von Manuel Maria Rodrigues. Die Geschichte einer Liebesbeziehung vor dem Hintergrund des Miguelistenkriegs war 1919 bereits erstmals verfilmt worden.

1940 übersiedelte er nach Brasilien, wo er Pureza ("Reinheit", 1940) von José Lins do Rego, und 24 Horas de Sonho ("24 Traum-Stunden", 1941) von Joracy Camargo verfilmte. Die geplante Verfilmung von Mar Morto ("Totes Meer") von Jorge Amado konnte er nicht realisieren. Danach entfernte er sich vom Kino und wurde künstlerischer Leiter des Casino da Urca, einem bekannten Veranstaltungssaal in Rio de Janeiro. Hier, im friedlichen Rio, traten während des Zweiten Weltkrieges bekannte Namen der internationalen Music Hall auf, darunter auch Beatriz Costa, die in Garcias wichtigsten Filmen die weiblichen Hauptrollen spielte. Garcia wurde einer der Pioniere des jungen brasilianischen Fernsehens., vor allem als Programmdirektor des Fernsehkanals TV Tupi ab 1951 Er schrieb außerdem eine Reihe Theaterstücke, aber auch Sambas, die zum Teil sehr populär wurden.

Er blieb bis zu seinem Lebensende Portugal und dem von ihm abgelehnten Estado Novo-Regime Salazars fern, gleichwohl er sich dem Land noch verbunden fühlte. So schrieb er in den 1960er und 70er Jahren noch regelmäßige Kolumnen für die Zeitung Diário de Lisboa.

Filmografie
 1930: Ver e Amar!
 1936: O Trevo de Quatro Folhas
 1938: A Rosa do Adro
 1939: Aldeia da Roupa Branca
 1940: Pureza
 1941: 24 Horas de Sonho
 1953: Coração Delator (brasil. TV-Serie)

Literatur
 A. Murtinheira, I. Metzeltin: Geschichte des portugiesischen Kinos. Praesens Verlag, Wien 2010, ISBN 978-3-7069-0590-9

Weblinks

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Pseudonym
Drehbuchautor
Filmregisseur
Filmproduzent
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1898
Gestorben 1983
Mann

Chianca de Garcia


Vitello graver et hul er en dansk animationsfilm instrueret af Dorte Bengtson, der også har skrevt filmens manuskript.

Handling
Vitello keder sig derhjemme. Hans legekammerater er ikke hjemme, men hans mor sender ham alligevel ud for at lege og siger, at han skal finde en ny ven. Ude på gaden får Vitello en ide. Hvis han kan finde en mønt, så kan han købe en masse slik og på den måde få nye venner og han går straks i gang med at lede efter en mønt på jorden. En nysgerrig dreng, Møgungen, dukker op og begynder at lede med og han ender med at foreslå en bedre ide. De bør grave et hul, som Vitello kan fange en ny ven i. Så de går i gang med at grave et hul på cykelstien bag Centeret. Bagefter ligger de i skyggen og venter på at en ven skal falde i deres fælde. Pludselig lyder et brag og nogen er faldet i. Det viser sig dog at være en meget vred voksen cyklist, som tvinger dem til at lukke hullet. Det fik Vitello altså ikke nogen ny ven af, og dog, for de to drenge ender med at aftale, at de skal lege sammen igen dagen efter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2015

Animationsfilm fra Danmark

Vitello graver et hul


Agave karwinskii ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave).

Beschreibung
Agave karwinskii wächst einzeln und formt einen Stamm von 2 bis 3 m. Sie bildet Ausläufer. Die variablen, steifen, linealisch bis lanzettförmigen grünen, Blätter sind 40 bis 65 cm lang und 3 bis 7 cm breit. Die Blattränder sind gezahnt. Der dunkelbraune Enddorn ist 1,5 bis 4 cm lang.

Der rispige, offene, gerade Blütenstand wird 3 bis 3,5 m hoch. Die grünen bis gelben Blüten sind 45 bis 57 mm lang und erscheinen im oberen Bereich des Blütenstandes und reichen bis zur Spitze, an lockeren, wenigen, unregelmäßig angeordneten Verzweigungen. Die Blütenröhre ist 10 bis 11 mm lang.

Die eiförmigen bis länglichen dreikammerigen Kapselfrüchte sind 40 bis 50 mm lang und 25 bis 30 mm breit.

Die Blütezeit reicht von Juli bis August.

Systematik und Verbreitung
Agave karwinskii wächst in Mexiko in den Bundesstaaten Puebla, Oaxaca und Veracruz in ariden Regionen in 1550 bis 1850 m Höhe. Sie ist vergesellschaftet mit Kakteen- und Sukkulentenarten.

Die Erstbeschreibung durch Joseph Gerhard Zuccarini ist 1833 veröffentlicht worden. Synonyme sind Agave laxa , Agave karwinskiana , Agave corderoyi  und Agave bakeri .

Agave karwinskii ist ein Vertreter der Gruppe Rigidae. Typisch ist der hohe stammförmige Wuchs mit relativ kleinen Blättern und Blüten. Sie ähnelt Agave decipiens, gleichwohl sind Unterschiede der Blatt- und Blütenstruktur erkennbar.

Agave karwinskii wird im Botanischen Garten Huntington in San Marino in Kalifornien kultiviert.

Literatur
 August J. Breitung: Agave karwinskii. In: The Agaves. The Cactus & Succulent Journal Yearbook. 1968, S. 50, 52.
 Howard Scott Gentry: Agaves of Continental North America. University of Arizona Press, 1982, ISBN 0-8165-0775-9, S. 577–579.
 J. Thiede: Agave karwinskii. In: Urs Eggli (Hrsg.): Sukkulenten-Lexikon. Einkeimblättrige Pflanzen (Monocotyledonen). Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 3-8001-3662-7, S. 40–41.

Einzelnachweise

Agaven
Karwinskii

Agave karwinskii


Yasukazu Tanaka (født 15. juni 1933) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1955||4||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Yasukazu Tanaka


An Paphiopedilum kolopakingii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jack Archie Fowlie. An Paphiopedilum kolopakingii in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum kolopakingii