Sovjetske deportacije iz Estonije zbile su se od lipnja 1941. (prvi val) i od 1945. sve do 1953. (drugi val preseljenja). Sveukupno je u tom razdoblju deportirano 32 540 državljana Estonije. Od toga broja, preminulo je preko 5 400 osoba: 3 000 je preminulo od napornog i dugog putovanja ili velikih hladnoća, pothranjenosti ili eksploatiranja rada u izgnanstvu u Sibiru.

Prvi i drugi val deportacija
Estoniju je okupirao i nezakonito pripojio Savez Sovjetskih Socijalističkih Republika nakon ultimatuma 16. lipnja 1940. u skladu sa njemačko-sovjetskim paktom o međusobnoj podjeli Europe na sfere utjecaja i okupacije. Dana 14. lipnja 1941., tjedan dana prije njemačke invazije SSSR-a, sovjetske su vlasti izvršile deportaciju 11 000 Estonaca u Rusiju. Ljudi su transportirani u vagonima za stoku, a među njima je bio i estonski predsjednik Konstantin Päts, vrhovni zapovjednik oružanih snaga Johan Laidoner, ministri kabineta, članovi parlamenta, poduzetnici i vlasnici mnogih poduzeća. Preko polovice raseljenih bili su žene i djeca.

Nacistička Njemačka preuzela je 1941. ulogu okupatora Estonije, ali je SSSR ponovno zauzeo to područje 1944. uoči kraja Drugog svjetskog rata. Ponovnom uspostavom sovjetske vlasti, bilo je samo pitanje vremena kada će ponovno započeti nove deportacije iz Estonije. U ožujku 1949. započelo je novo skupljanje i deportacija dodatnih 20 713 Estonaca, što je predstavljalo 2,5 % stanovništva Republike. Poslani su u sibirski gulag i izrabljivačke radne logore. Uz te dvije veće deportacije, desilo se i nekoliko manjih: tijekom ljeta 1945. protjerano je 342 baltička Nijemca a 1951. je raseljeno 259 pripadnika Jehovinih svjedoka u "Operaciji Sjever". Uvjeti u Sibiru i Središnjoj Aziji bili su opterećeni teškom nebrigom prema doseljenicima, poglavito manjkom hrane: pojedini su svjedoci prepričavali kako su stariji Estonci izvršili samoubojstvo kako bi ostalo više hrane za mlade. Oko 5 000 Estonaca deportirano je u regiju Tomsk u blizini Semipalatinska, lokacije za nuklearno testiranje 260 atomskih i hidrogenskih bombi od 1949. do 1954., gdje su bili izloženi radijaciji i rodili malformiranu djecu. Smrtnost prvog vala deportacija 1941. procijenjena je na 60%.

Razlozi za prisilno premještanje Estonaca (i drugih državljana baltičkih država) ležali su u namjeri Kremlja da provede zastrašivanje stanovništva, kolektivizaciju slanjem ljudi u Sibir, kazni protivnike sovjetske vlasti koji su htjeli estonsku neovisnost i isprazni teritorij kako bi se provela rusifikacija, odnosno sovjetizacija i naposljetku konsolidacija njihove vlasti. Raseljavanje je prestalo nakon što je 1953. umro sovjetski vođa Josif Visarionovič Džugašvili Staljin. Preživjeli sibirski Estonci počeli su se vraćati natrag svojim domovima u Estoniju u 1950-ima, ali memoari o njihovom životu u Sibiru nisu smjeli biti objavljivani sve do 1970-ih i 1980-ih.

Suđenja počiniteljima
Nakon ponovne uspostave estonske neovisnosti u 1990-ima, estonski sudovi podigli su optužnice protiv nekoliko počinitelja ovih zločina. Johannes Klaassepp (1921. – 2010.), Vladimir Loginov (1924. – 2001.) i Vasili Beskov osuđeni su svaki na osam godina zatvora 1999. godine. Mihail Neverovski (1920.), bivši KGB-ovac, osuđen je na četiri godine zatvora. August Kolk (1924.) i Pjotr Kisli (1921.) osuđeni su na osam godina zatvora. Arnold Meri (1919. – 2009.), veteran Crvene armije, optužen je za genocid zbog deportacije 251 civila s otoka Hiiumaa u sibirske logore. Tužitelji navode da je 40 osoba preminulo zbog dugog putovanja u to zabačeno područje. Meri je priznao da je doista sudjelovao u deportacijama. Preminuo je 2009. prije presude. Presude su deportacije civila proglasile zločinima protiv čovječnosti. Osuđenici su pokrenuli priziv protiv ovih odluka.

Europski sud za ljudska prava
Godine 2006. Europski sud za ljudska prava odlučio je da te kazne za zločine protiv čovječnosti nisu protivne međunarodnom pravu, čime su presude Kolku i Kisliju postale pravomoćne. U presudi, sud je utvrdio da su 1949. zločini protiv čovječnosti već bili kriminalizirani te se odgovornost za iste "ne može ograničiti na državljane određenih država ili samo na djela izvršena u određenom vremenskom razmaku Drugoga svjetskoga rata".

Vidi još

Prisilno raseljavanje u Sovjetskom Savezu
Deportacija Korejaca u Sovjetskom Savezu
Deportacija krimskih Tatara
Deportacija Kalmika
Lipanjska deportacija
Operacija Priboi
Sovjetske deportacije iz Litve
Operacija Sjever

Izvori

Literatura

Estonska Sovjetska Socijalistička Republika
Sovjetski zločini u Drugom svjetskom ratu
Istočno bojište (Drugi svjetski rat)
Hladni rat

Sovjetske deportacije iz Estonije


Soft tennis er en sportsgren hvor der spilles på to banehalvdele. Soft tennis adskiller sig fra almindelig tennis, idet der bruges bløde gummibolde i stedet for hårde gule tennisbolde.

Det spilles primært i Asien, især i Japan, Taiwan, Sydkorea, Thailand og Filippinerne. I 2004 blev soft tennis introduceret i Europa. Belgien, Holland, Polen, Ungarn, Tjekkiet og Storbritannien har nu alle aktive soft tennisforbund. Alle er også medlemmer af European Soft Tennis Federation og International Federation JSTA

Se også
 Skumtennis

Eksterne henvisninger

 What is Soft Tennis hos Asien Soft Tennis Federation

Tennis
Ketsjersport

Soft tennis


La Fundación Progreso y Democracia es una fundación española privada sin ánimo de lucro, reconocida por el Ministerio de Cultura de España, con fines de interés general, fundada el 18 de febrero de 2009, inscrita en el Registro del Ministerio de Cultura y aceptada por éste en la Orden CUL/320/2009, de 27 de enero, publicada en el B.O.E. del 18 de febrero de 2009. Su patronato estuvo formado por gran parte de los miembros del Consejo de Dirección del partido Unión, Progreso y Democracia y presidido por la líder de éste Rosa Díez.

Actividad

Su fin fue apoyar la actividad del partido, promover el debate político, formar a personas en este terreno, fomentar la elaboración de proyectos e impulsar investigaciones en diversos ámbitos.

Su ámbito de actividad abarcaba la totalidad del territorio español, ampliable también a países de su entorno y a otros con los que España mantiene históricamente vínculos especiales como el Sahara Occidental y Cuba. Con voluntad de duración indefinida y fundamentada sobre los valores esenciales de igualdad, libertad y progreso, la Fundación tenía como objetivos la difusión y comunicación de ideas sobre avance social y regeneración democrática a la sociedad en general, pero centrándose principalmente en la europea y española.

Estos objetivos se instrumentaban a través del análisis, la elaboración y divulgación de programas, propuestas y aplicación de ideas de alcance social, económico, académico, jurídico, científico y político. Además, incluía el estudio de fórmulas de colaboración con otras fundaciones e instituciones nacionales e internacionales, que posibilitasen acuerdos sobre programas de intercambio, y también la promoción de actividades que favoreciesen la cooperación y el desarrollo internacional.

La Fundación realizaba actividades de varias índoles: acciones formativas, becas y ayudas para estudios e investigaciones, organización de eventos con participación de los ciudadanos (conferencia, coloquios, exposiciones, seminarios, etc.), publicaciones y colaboración con otras entidades, organismos, e instituciones con finalidades similares.

A partir de 2014 la FPyD permanece inactiva.

Publicaciones
 Propuestas de Política Económica.
 Juan Luis Calbarro, No había más que empezar.
 Acerca de la educación en España. Propuestas y reflexiones.
 I Jornadas de Llanes.
 II Jornadas de LLanes.
 El Coste del Estado Autonómico. Colección Debate Abierto
 Políticas Energéticas. Colección Debate Abierto.

Patronato

El patronato inicial estuvo formado por gran parte de los miembros del consejo de dirección del partido Unión, Progreso y Democracia y presidido por Rosa Díez. Fueron los siguientes:
 Manuel Hernández Iglesias. (Profesor de Universidad)
 Rosa Díez González, Diputada nacional, Presidenta de la Fundación Progreso y Democracia. Portavoz de Unión, Progreso y Democracia.  (Funcionaria)
 Carlos Martínez Gorriarán, responsable de Programa y Acción Política de UPyD. (Profesor)
 Juan Luis Fabo Ordónez, diputado autonómico, responsable de Organización de UPyD. (Profesor)
 Ignacio Prendes, responsable de Acción Institucional de UPyD. (Abogado)
 Álvaro Anchuelo Greco, Diputada nacional, responsable de Economía de UPyD. (Catedrático)
 Francisco Pimentel Igea, responsable de Acción Electoral de UPyD. (Guionísta)
 Antonio Ballesteros Santiago, responsable de Expansión y Nuevas Tecnologías de UPyD. (Ingeniero)
 David Andina Martínez. (Médico)
 Elvira García Piñeiro, diputada autonómico. (Abogada)
 Ramón Marcos Allo, diputado autonómico. (Letrado de la Seguridad Social)
 Fernando Maura Barandiaran. (Abogado y Escritor)
 David Ortega Gutiérrez, concejal de Madrid. (Profesor de Universidad)
 Luis de Velasco Rami, diputado autonómico. (Funcionario)
 María Victoria Fernández Savater. (Profesora)
 Paloma Perencevich Cuevas. (Funcionaria)

Referencias

Enlaces externos
 Fundación Progreso y Democracia (Página guardada el 5 de julio de 2015)

Fundaciones de España
Unión Progreso y Democracia

Fundación Progreso y Democracia


Yakıt tankı, motorunun çalışması için gerekli olan enerjiyi sağlamak amacıyla kullanılan yakıtın konulduğu tanklara denir. Yakıt tankları, çok küçük boyuttaki bir çakmak gibi plastikten olacağı gibi uzay mekiği harici yakıt tankı gibi çok büyük olabilir ve birçok değişik malzemeden üretilebilir.

Basit bir yakıt tankı aşağıdaki sistemleri içermektedir:

 Dolum (Yanıt tankı güvenli bir şekilde doldurulabilmelidir)
 Yakıtın saklanması (sistem kaçak ve buharlaşmaya karşı güvenli olmalıdır)
 Ölçüm (Tankta kalan yakıt miktarı ölçülebilmeli ya da gözlemlenebilmelidir)
 Havalandırma (Eğer yüksek basınç koruması sağlanmamışsa, buharlaşma mutlaka valfler - vanalar- aracılığıyla salınmalıdır)
 Motoru besleme (Bir pompa yardımıyla)

Otomotiv
Araçlar için ve özellikle de arabalar için araç içinde kaplayacağı yer çok önemli olduğu için her tipteki araç için değişik yakıt sistemleri tasarlanır. Hatta aynı model bir araba için bile değişik tipte yakıt sistemleri hem dizel hem de benzin kullanan motor tipine göre tasarlanabilir.

Otomobilllerdeki yakıt tanklarını yapmak için 2 teknoloji kullanılır:
 Plastik Yüksek yoğunluktaki polietilen yakıt tankları. Bu teknoloji özellikle düşük emisyon oranı nedeniyle gün geçtikçe daha çok kullanılmaktadır.
 Metal (çelik ya da alüminyum) yakıt tankları.

Havacılık

Uçaklarda yakıt tankı uçağın çok değişik yerlerinde bulunabileceği gibi en yaygın yeri, kanat içleridir. Kargo ya da yolcu taşımayan uçaklarda kanat konfigürasyonunun yakıt için uygun olmaması halinde yakıt tankının gövde içerisinde yer aldığı da olur. Bazı uçaklarda ise kanatlarda asılı durur. Ancak, aerodinamik sürüklemeyi arttıracağı için mecbur kalınmadıkça tercih edilmez.

Kanatta asılı duran yakıt tanklarının avantajı, olağanüstü durumlarda bırakılarak bomba misali kullanılabilmeleridir.

Havacılık terimleri
Uçak parçaları
Taşıt parçaları

Yakıt tankı


Charles Lugon war ein Schweizer Radrennfahrer.

Charles Lugon war Profi in den Jahren 1900 und 1901. In diesen beiden Jahren errang er drei Schweizer Meistertitel, einen im Strassenrennen und zwei im Steherrennen.

Weblinks

Radsportler (Schweiz)
Schweizer Meister (Radsport)
Bahnradfahrer
Schweizer
Geboren im 19. Jahrhundert
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Charles Lugon


فانينو  هي مدينة في مقاطعة خاباروفسك كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 18,522 نسمة.

توأمة
لفانينو اتفاقيات توأمة مع كل من:
 يوسو
 إشيكاري

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1958
مدن خاباروفسك كراي

مدن وبلدات ساحلية في روسيا

فانينو


Der Mount Pelion East ist ein Berg im Zentrum des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt am Ostrand des Cradle-Mountain-Lake-St.-Clair-Nationalparks und ist mit 1.446 m Höhe der sechzehnt-höchste Gipfel in Tasmanien, wenig höher als die bekanntere Frenchmans Cap. Anders als der Mount Pelion West ist der Mount Pelion East kein massiver Berg, sondern besitzt die Form eines Spitztürmchens, die auf massive Gletschererosion vor Tausenden von Jahren zurückzuführen ist.

Lage
Die Netzkoordinaten im UTM-Koordinatensystem lauten 225655 UTM Zone 55S und eine hochauflösende topografische Karte (1 : 25.000) gibt es von Tasmap. Im Westen liegt der Mount Pelion West, im Norden der Lake Ayr, im Osten der Curate Bluff, Teil der Cathedral Mountain Range und im Süden der Mount Massif. Der Berg besteht aus Diabas und die unteren Hänge sind mit niedrigem Gestrüpp (Scoparia) bedeckt. Etwa einen Kilometer vom Gipfel entfernt verläuft der Overland Track; der Abzweig liegt etwa in der Mitte zwischen der Pelion Hut und der Kia Ora Hut.

Zugang
Den Berg kann man hauptsächlich während der Hauptsaison (November–April) über den Overland Track vom Cradle Mountain aus erreichen. In dieser Zeit ist die Benutzung des Wanderweges nur von Norden nach Süden gestattet, muss gebucht werden und ist gebührenpflichtig. In der Nebensaison ist auch der Zugang von Süden her, vom Lake St. Clair aus, möglich. Eine weitere Zugangsmöglichkeit ist die Kombination des Arm River Track und des Innes Track, der am Lake Ayr vorbeiführt und in den Pelion Plains auf den Overland Track trifft.

Aufstieg
Dieser Berg kann vom Overland Track aus erstiegen werden, der durch die Pelion Gap (1.126 m) führt.

Weblinks

Meander Valley Municipality
Tasmanische Wildnis

Mount Pelion East


Ernst Kreker (* 22. Februar 1875 in Birkkretscham, Landkreis Strehlen; † nach 1933) war ein deutscher Politiker (Zentrum).

Leben
Kreker war beruflich als Vorschlosser in Gleiwitz tätig. Er trat in die Zentrumspartei ein, für die er vom 19. November 1922 bis 1933 als Abgeordneter dem Preußischen Landtag angehörte.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 350.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Zentrum-Mitglied
Deutscher
Geboren 1875
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Ernst Kreker


බින්දාස් යනු ඉන්දියාවේ තරුණ සමාජය ඉලක්ක කරගත් හින්දි විනෝදාස්වාද නාලිකාවකි. මෙය දියත් කෙරුණේ 2007 සැප්තැම්බර් 24 දින ප්‍රධාන විධායක නිලධාරීනී සරීනා මෙහ්තාගේ ප්‍රධානත්වයෙනි.

ආශ්‍රේයයන්

බින්දාස්


Celtis is a genus of about 60–70 species of deciduous trees, commonly known as hackberries or nettle trees, widespread in warm temperate regions of the Northern Hemisphere. The genus is part of the extended Cannabis family (Cannabaceae).

Description
Celtis species are generally medium-sized trees, reaching  tall, rarely up to  tall. The leaves are alternate, simple,  long, ovate-acuminate, and evenly serrated margins. Diagnostically, Celtis can be very similar to trees in the Rosaceae and other rose motif families.

Small flowers of this monoecious plant appear in early spring while the leaves are still developing. Male flowers are longer and fuzzy. Female flowers are greenish and more rounded.

The fruit is a small drupe  in diameter, edible in many species, with a dryish but sweet, sugary consistency, reminiscent of a date.

Taxonomy
Previously included either in the elm family (Ulmaceae) or a separate family, Celtidaceae, the APG III system places Celtis in an expanded hemp family (Cannabaceae).

Phylogeny
Members of the genus are present in the fossil record at early as the Miocene of Europe, and Paleocene of North America and eastern Asia.

Species
66 species are currently accepted.

 Celtis adolfi-friderici
 Celtis africana  – white stinkwood
 Celtis australis  – European hackberry, European nettle tree, or lote tree
 Celtis balansae
 Celtis berteroana
 Celtis bifida
 Celtis biondii
 Celtis boninensis
 Celtis brasiliensis
 Celtis bungeana  – Bunge's hackberry
 Celtis caucasica  – Caucasian hackberry
 Celtis caudata
 Celtis cerasifera
 Celtis chekiangensis
 Celtis chichape
 Celtis conferta  – cottonwood
 Celtis conferta subsp. conferta – New Caledonia
 Celtis conferta subsp. amblyphylla – Lord Howe Island
 Celtis ehrenbergiana  – spiny hackberry, granjeno (Spanish)
 Celtis eriocarpa
 Celtis glabrata  (syn. Celtis planchoniana )
 Celtis gomphophylla
 Celtis harperi
 Celtis hildebrandii
 Celtis hypoleuca
 Celtis iguanaea  – iguana hackberry
 Celtis jamaicensis
 Celtis jessoensis  – Japanese hackberry
 Celtis julianae  – Julian hackberry
 Celtis koraiensis  – Korean hackberry
 Celtis labilis  – Hubei hackberry
 Celtis laevigata  – southern or sugar hackberry , sugarberry
 Celtis latifolia
 Celtis lindheimeri  – Lindheimer's hackberry
 Celtis loxensis
 Celtis luzonica
 Celtis madagascariensis
 Celtis mauritiana  (syn. Celtis prantlii )
 Celtis mildbraedii
 Celtis neglecta
 Celtis occidentalis  – common or northern hackberry, false elm
 Celtis orthocanthos
 Celtis pacifica
 Celtis pallida  – desert or shiny hackberry
 Celtis paniculata  – whitewood
 Celtis petenensis
 Celtis philippensis
 Celtis punctata
 Celtis reticulata  – netleaf hackberry
 Celtis rigescens
 Celtis rubrovenia
 Celtis salomonensis
 Celtis schippii
 Celtis serratissima
 Celtis sinensis  – Chinese or Japanese hackberry, Chinese nettle tree
 Celtis solenostigma
 Celtis spinosa
 Celtis strychnoides
 Celtis tala  – tala
 Celtis tenuifolia  – dwarf hackberry
 Celtis tessmannii
 Celtis tetrandra   – Nilgiri elm
 Celtis tikalana
 Celtis timorensis  – kayu busok
 Celtis toka
 Celtis tournefortii  – Oriental hackberry
 Celtis trinervia  – almex
 Celtis vandervoetiana
 Celtis vitiensis
 Celtis zenkeri

Removed from genus
 Trema cannabina  (as C. amboinensis )
 Trema lamarckiana  (as C. lamarckiana )
 Trema orientalis  (as C. guineensis  or C. orientalis )
 Trema tomentosa  (as C. aspera  or C. tomentosa )

Etymology
The generic name originated in Latin and was applied by Pliny the Elder to the unrelated Ziziphus lotus.

Distribution and habitat
The trees are widespread in warm temperate regions of the Northern Hemisphere, including Southern Europe, South and East Asia, southern and central North America, south and central Africa, and northern and central South America.

Ecology
Some species, including common hackberry (C. occidentalis) and C. brasiliensis, are honey plants and a pollen source for honeybees of lesser importance.

Lepidoptera
Celtis species are used as food plants by the caterpillars of certain Lepidoptera. These include mainly brush-footed butterflies, most importantly the distinct genus Libythea (beak butterflies) and some Apaturinae (emperor butterflies):

 Acytolepis puspa – common hedge blue, recorded on Chinese hackberry (C. sinensis)
 Automeris io – Io moth, recorded on southern hackberry (C. laevigata)
 Asterocampa celtis – hackberry butterfly or hackberry emperor
 Libythea celtis – European beak
 Libythea labdaca – African beak
 Libythea lepita – common beak
 Libythea myrrha – club beak, recorded on C. tetrandra
 Libytheana carinenta – American snout or common snout butterfly
 Nymphalis xanthomelas – scarce tortoiseshell, recorded on European hackberry (C. australis)
 Sasakia charonda – great purple emperor, recorded on C. jessoensis and C. sinensis
 A putative new taxon of the two-barred flasher (Astraptes fulgerator) cryptic species complex, provisionally called "CELT," has hitherto only been found on C. iguanaea.

Pathogens
The plant pathogenic basidiomycete fungus Perenniporia celtis was first described from a Celtis host plant. Some species of Celtis are threatened by habitat destruction.

Uses

Several species are grown as ornamental trees, valued for their drought tolerance. They are a regular feature of arboreta and botanical gardens, particularly in North America. Chinese hackberry (C. sinensis) is suited for bonsai culture; a magnificent specimen in Daegu-myeon is one of the natural monuments of South Korea. The berries are generally edible when they ripen and fall. C. occidentalis fruit was used by the Omaha, eaten casually, as well as the Dakota people, who pounded them fine, seeds and all. The Pawnee used the pounded fruits in combination with fat and parched corn.

Hackberry wood is sometimes used in cabinetry and woodworking. The berries of some, such as C. douglasii, are edible, and were consumed by the Mescalero Apaches.

Gallery

References

External links

Plants used in bonsai
Rosales genera

Celtis


Vygaudas ist ein litauischer männlicher Vorname, abgeleitet von vyd (iš-vydo, dt. ersah) + gaud- (dt. fangen).

Namensträger

 Vygaudas Ušackas (* 1964), Verwaltungsjurist und EU-Diplomat,  ehemaliger Politiker, litauischer Außenminister.

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname

Vygaudas


Olasılık kuramı ve istatistik bilim dallarında t-dağılımı ya da Student'in t dağılımı genel olarak örneklem sayısı veya sayıları küçük ise ve anakütle normal dağılım gösterdiği varsayılırsa çıkartımsal istatistik uygulaması için çok kullanılan bir sürekli olasılık dağılımıdır. Çok popüler olarak tek bir anakütle ortalaması için güven aralığı veya hipotez sınaması ve iki anakütle ortalamasının arasındaki fark için güven aralığı veya hipotez sınamasında, yani çıkarımsal istatistik analizlerde, uygulama görmektedir.

t-dağılımı ilk olarak 1908'de Dublin'de Guinness Bira Fabrikası'nda çalışan William Sealy Gosset tarafından yayımlanan bir makale ile ortaya konmuştur. Guinness'in, şirket sırlarının yayımlanmasını önlemek amacıyla çalışanlarının bilimsel yayın yapmasını yasaklamasından ötürü, bu yayının yazarı Student (öğrenci) olarak belirtilmişti. Gosset bu makalesinde "t" yerine "z" harfini kullanmıştır fakat sonradan "z" harfinin standart normal dağılım bağlamında kullanılmaya başlanmasıyla Student'in dağılımı "t" harfiyle anılmaya başlanmıştır. t-sınamaları ve ilişkili teori R.A. Fisher tarafından geliştirilmiş ve bu dağılım Student'in t dağılımı adıyla tanınmıştır.

Çıkarımsal istatistiksel çalışmalarda normal dağılımın yerine küçük orneklem bulunan problemler için kullanılmakla (ve bu nedenle normal dağılımın bir özel hali olarak yanlış intiba vermekle) beraber Student'in t-dağılımı teorik bakımdan genelleştirilmiş hiperbolik dağılımının bir özel halidir.

Farz edelim ki X1, ..., Xn istatistiksel olarak birbirlerinden bağımsız rassal değişkenlerdir ve beklenen değer μ ile dağılma σ değerleri ile normal dağılmaktadırlar.

örneklem ortalaması ve

Bu Z den, kesin standart sapma ifadesi olan  yerine bir rassal değişken olan   konulması suretiyle değişiklik gösterir. Teknik olarak :
Cochran'ın teoremine göre bir ki-kare dağılımı gösterir. Gosset yazısında Tnin şu olasılık yoğunluk fonksiyonu gösterdiğini ispat etmiştir:

Burada ν, n - 1 ifadesine eşittir ve Γ bir Gamma fonksiyonudur.

Bu ifade şöyle de yazılabilir:

Burada B bir Beta fonksiyonudur.

Sonradan T dağılımı t-dağılımı olarak anılmaya başlanmıştır. ν parametresi
serbestlik derecesi olarak anılmaktadır. Dikkat edilirse t-dağılımı sadece ν parametresine dayanır ve (çıkarımsal istatistik analizi için bilinmeyen anakütle değerleri olan) μ veya σ t-dağılımı için parametre değildirler. İşte bu gerçek (yani μ ve σ nin parametre olmaması) hem teorik bakımdan ve daha belirgin olarak pratik çıkarımsal istatistik analizi bakımından, t-dağılımı istatistik bilimi için çok önemlidir.

t-dağılımının momentleri şunlardır:

Bir diğer işlemle de 0 < k < ν terimi, k çift sayı ise, Gamma fonksiyonunun özellikleri kullanılarak daha basitleştirilebilinir:

Daha ileri teori

Gosset'in sonuçlarının daha da genelleştirilmesi mümkündür.

Z, standart normal dağılıma ve V ise,  serbestlik derecesi ile ki-kare dağılımına sahip olsun, Z ve V bağımsız ise, Cochran'in teoremine göre, şu orantı

ν serbestlik derecesi olan bir t-dağılımı olur.

Serbestlik derecesi ν olan bir t-dağılımı için beklenen değer 0 dır ve varyans
 ν/(ν - 2) eğer ν > 2.
Çarpıklık 0 olur ve basıklık eğer ν > 4 ise.
 6/(ν - 4)
olur. Yığmalı dağılım fonksiyonu bir tamamlanmamış beta fonkiyonu olup

ifadesi ile verilir ve burada

olur.

t-dağılımı ile F-dağılımı ilişkisi şöyle açıklanabilir; ν serbestlik derecesi olan t için kare değeri serbestlik derecesi 1 ve ν olan bir F-dağılımıdır.

t-dağılımının olasılık yoğunluk fonksiyonunu grafik şekli, ortalaması 0 ve varyansı 1 olan standart normal dağılımı grafik şekline benzerlik gösterir. Ancak t-dağılımı daha yaygındır ve biraz daha basıktır. Serbestlik derecesi büyüdükçe, t-dağılımı standart normal dağılımına yaklaşım göstermektedir. Serbestlik derecesi 30 olduğu zaman t-dağılımı ve standart normal dağılım nerede ise aynı şekildedirler.

Aşağıdaki gösterimler ν serbestlik derecesi artış gösterirse t-dağılımı yoğunluk fonksiyonunun nasıl değiştiğini gösterirler. Karşılaştırma sağlamak için normal dağılım mavi çizgi ile gösterilmiştir. t-dağılımını gösteren kırmızı çizginin ν değeri artıkça normal dağılıma yakınlaşma gösterdiği açıkça gözlenebilmektedir. Eğer ν=30 t-dağılımı hemen hemen normal dağılım ile aynı olmaktadır.

Özel haller

Serbestlik derecesini ν için belli değerler özellikle basit olan bazı şekilleri verirler:

ν = 1

Dağılım fonksiyonu şu olur:

Yoğunluk fonksiyonu şudur:

Bakın Cauchy dağılımı

ν = 2

Dağılım fonksiyonu şu olur:

Yoğunluk fonksiyonu şudur:

Student'in t-dağılımı kullanarak kestirim aralığı bulunması

Bir sayı olan A öyle şekilde seçilsin ki

olsun. Burada T n - 1 serbestlik derecesi bulunan bir t-dağılımı göstersin. Bu ifade

ifadesi ile aynı olup A bu olasılık dağılımının 95inci yüzdebirlik değeridir veya
.
Bu halde

olmaktadır ve bu da

ifadesine aynen eşittir. Bunun için uç-noktaları

olan açıklık μ için bir %90 güven aralığıdır.

Böylece eğer normal dağılım gösterdiğine epeyce emin olabilaceğimiz bir grup gözlem için ortalama değeri bulursak, t-dağılımını kullanarak bulunan ortalama için güvenlik limitlerinin (belki bir sıfır hipotez için tahmin edilmiş değerin) yahut daha önce teorik olarak tahmin edilmiş bir değerin, bu limitlerin arasında bulunup bulunmadığı araştırılabilir.

Bu sonuc Student'in t-testlerinde kullanılmaktadır. İki normal dağılımdan alınan örneklemlerin ortalamalarının farkı da normal dağılım gösterdiği için, anakütle ortalamalarının arasındaki farkın sıfıra eşit olduğuna dair bir sonuç çıkarmanın makul olup olmadığını incelemede kullanılabilir.

Eğer veriler normal olarak dağılım gösterirlerse, ortalama için tek taraflı bir (1-a)-üst güvenlik limiti (UGL), şu verilen denklemi kullanarak hesaplanabilir.

Ortaya çıkarılan UGL değeri, bir verilmiş güvenlik aralığı ve anakütle büyüklüğü için ortaya çıkacak en büyük ortalama değeri olacaktır. Diğer bir terimle,  değeri bir grup gözlemler için bir ortalama olursa, bu dağılımın ortalamasının  değerinden daha düşük olmasının olasılığı güvenlik oranına (yani  ye) eşittir.

Uygun büyüklükteki örneklemler için t-dağılımlarının ilgili sıfır hipotezi için uygulanabileceği birkaç diğer istatistikler bulunmaktadır. Böylece t-dagılımı, yalnizca tek ortalama ve iki ortalama arasındaki fark problemleri için uygulanan sonuç verici istatistik için bir özel teknik olmadığı açıktır. Örneğin Spearman'ın sıralama korelasyon katsayısı için sıfır hipotez bu katsayının 0 olabileceği ise, bu sıfır korelasyon için, eğer örneklem büyüklüğü 20 civarında ise, yaklaşık olarak bir t-dağılımı kullanılabilir.

Güçlü parametrik modelleme

t-dağılımı çok kere veri modeli kurmak için normal dağılıma bir alternatif olarak kullanılır. Çok kere pratik hayattan gelen gerçek veriler normal dağılımın kabul ettiğinden daha fazla ağırlıklı dağılım (şişman-kuyruklu dağılım) gösterir. Bu halde klasik çözum yolu bu alışılanın çok dışında olan değerleri (aykırı değerleri) teşhis edip bunların ağırlıklarını özel işlemlerle azaltmaya çaba göstermekle yapılmaktaydı. Ancak aykırı değerlerin teşhis edilmesi (özellikle yüksek boyut gösteren veriler arasında) hiç kolay olmamaktadır. Bu nedenle bu türlü verileri modellemek için doğasal seçim konusu olan ve güçlü istatistikler için bir parametrik yaklaşım sağlayan t-dağılımının alternatif olarak kullanılması tavsiye edilmektedir.

Lange ve işbirlikçileri (1989)  çeşitli kullanım alanlarında sisman kuyruklu veriler için güçlü modelleme içinde t-dağılımının kullanılması sorunu ayrıntılı olarak incelemişlerdir. Gelman ve işbirlikçilerinin (2003)  yazısında bir Bayes-tipi yaklaşım gösterilmektedir. Serbestlik derecesi parametresi dağılımının basıklığını kontrol etmek için kullanılmakta ve bu ölçek parametresi ile korelasyon bağlantısı göstermektedir. Olabilirlilik çok sayıda yerel maksimum değerleri gösterdiği için, çok kere serbestlik derecesini ufak olan değerlerde sabitleştirmek ve bu sabit değer verilmiş gibi diğer parametreler için kestirimde bulunmak gerekmektedir. Bazı araştırıcılar bunun için en uygun değerlerin 3 ile 9 arasında olduğunu beyan etmişlerdir. Venebale ve Ripley (2002)  ise 5 değerinin iyi bir seçim olacağını bildirmektedirler.

İlişkili dağılımlar

 Eğer  bir ölçeği değişmiş ters-χ2 dağılımı ve  ise bir normal dağılım gösteriyorlarsa, o halde  bir t-dağılımı gösterir.
 Eğer  ve  Student'in t-dağılımı gösteriyorlarsa  ifadesi bir F-dağılımı gösterir.
  iken  ise  bir normal dağılımı gösterir.
 Eğer  ise  bir Cauchy dağılımı gösterir.

Ayrıca bakınız

 Student'in t-testi
 Gamma fonksiyonu
 Hotelling'in T-kare dağılımı
 Merkezsel olmayan t-dağılımı
 Çokdeğişirli Student dağılımı
 Güven aralıkları

Kaynakça

Diğer

Dış bağlantılar
 VassarStats Kullanıcı tarafından belirtilen serbestlik derecesi için yoğunluk grafiği, kritik değerler vb.
 Earliest Known Uses of Some of the Words of Mathematics ("Student'in dağılımı" teriminin tarihi üzerine bazı görüşler)''
 Student'in t-dağılımı için yığmalı yoğunluk fonksiyonu hesaplayıcısı
 Student'in t-dağılımı için olasılık yoğunluk fonksiyonu hesaplayıcısı

Sürekli olasılık dağılımları

Student'in t dağılımı


Robert Dumitru Răducanu ()

Note

Legături externe

Nașteri în 1996
Fotbaliști români
Atacanți
Fotbaliști ai Universității Craiova
Fotbaliști ai FC Viitorul
Fotbaliști ai CS Concordia Chiajna
Oameni în viață
Bucureșteni

Robert Răducanu


Selimiye Kışlası, İstanbul'un Üsküdar ilçesinde III. Selim tarafından Nizâm-ı Cedîd askerleri için inşa ettirilen kışla.

Selimiye Kışlası ilk olarak III. Selim devrinde yeni kurulan Nizâm-ı Cedîd askerleri için kesmetaş bir kaide üzerinde ahşap olarak inşa edildi. Yeniçeriler'in isyanı sonucunda yıkılan bu kışla II. Mahmud devrinde kâgir olarak yeniden inşa edildi. Sultan Abdülmecid devrinde iki defa yenilenen kışlanın dört köşesine yedişer katlı birer kule ilâve edildi.

Kırım Savaşı sırasında İngiliz askerlerine tahsis edildi. Modern hemşireliğin kurucusu Florence Nightingale 1854'te kışlaya gelerek yaralı İngiliz askerlerinin tedavisinde görev aldı. Florence Nightingale ve beraberindeki hemşirelerin kaldığı oda günümüzde müzeye dönüştürüldü.

Cumhuriyet döneminde farklı amaçlarla kullanıldı. 1959-63 yılları arasında Selimiye Askerî Ortaokulu adı ile askerî ortaokuldu. Selimiye Kışlası günümüzde 1. Ordu Komutanlığı merkez binası olarak kullanılmaktadır.

Kışlanın Güney-Doğu kulesinde Selimiye Askerî Ortaokulu Müzesi, Kuzey-Batı kulesinde ise Florence Nightingale Müzesi yer almaktadır.

Fotoğraf galerisi

Dış bağlantılar
 Uzaydan Selimiye Kışlası

Osmanlı kışlaları
Osmanlı İmparatorluğu askerî tarihi
İstanbul'daki tarihî kışlalar
Türkiye'deki kışlalar
III. Selim
Kırım Savaşı
Florence Nightingale
1828'de tamamlanan yapılar
1820'lerde tamamlanan hükûmet binaları
Krikor Balyan'ın eserleri

Selimiye Kışlası


Katrín Halldóra Sigurðardóttir (f. 4. júlí 1989) er íslensk leikkona. Hún vakti mikla athygli er hún lék söngkonuna Ellý Vilhjálms í söngleiknum Ellý sem sýndur var í Borgarleikhúsinu frá 2017-2019.

Katrín ólst upp í Mosfellsbæ til tíu ára aldurs en þá flutti hún ásamt fjölskyldu sinni til Neskaupsstaðar. Foreldrar hennar eru Sigurður Rúnar Ragnarsson sóknarprestur í Neskaupsstað og Ragnheiður Kristín Hall sem starfar á skrifstofu Síldarvinnslunnar. Katrín á tvö eldri systkini sem bæði eru lögfræðingar. Hún er gift Hallgrími Jóni Hallgrímssyni skógarhöggsmanni hjá Reykjavíkurborg og trommuleikara í hljómsveitinni Sólstafir. Þau eiga einn son fæddan árið 2020 og einnig á Katrín stjúpson.

Katrín Halldóra stundaði söngnám í Danmörku og var söngnemandi á djass- og rokkbraut í Tónlistarskóla FÍH. Hún útskrifaðist sem leikkona frá leiklistardeild Listaháskóla Íslands árið 2015. Að lokinni útskrift lék hún um tíma í Þjóðleikhúsinu, m.a. í Hróa Hetti en varð síðar fastráðin leikkona í Borgarleikhúsinu til ársins 2021 er hún gekk aftur til liðs við Þjóðleikhúsið.

Hún hefur m.a. leikið í Ófærð (2015), kvikmyndinni Lof mér að falla (2018) og í Áramótaskaupum 2016 og 2018.

Ellý
Þekktasta hlutverk Katrínar er án efa hlutverk söngkonunnar Ellýjar Vilhjálms í söngleiknum Ellý sem frumsýndur var 18. mars 2017. Sýningin sló aðsóknarmet í Borgarleikhúsinu frá 2017-2019 og var sýnd alls 220 sinnum fyrir 105.000 áhorfendur. Katrín fékk mikið lof fyrir hlutverk sitt og þótti jafnframt sláandi lík Ellý Vilhjálms. Silja Björk Huldudóttir leikhúsgagnrýnandi Morgunblaðsins sagðist ekki eiga "nógu sterkt orð til að lýsa magnaðri túlkun Katrínar á Elly, annað en að hér er augljóst að stjarna er fædd." Katrín hlaut Íslensku sviðslistaverðlaunin Grímuna sem söngkona ársins árið 2017 fyrir hlutverk sitt sem Ellý.

Tilvísanir
Fólk fætt árið 1989
Íslenskar konur
Íslenskar leikkonur
Handhafar Grímunnar

Katrín Halldóra Sigurðardóttir


François-Philippe, prince de la Leyen, en allemand Philipp Franz Wilhelm Ignaz Reichsgraf und Fürst von der Leyen und zu Hohengeroldseck ( † ) est le premier prince de la maison von der Leyen.

Biographie
Il reçoit le titre de prince le 12 juillet 1806. De 1806 à 1829, il est souverain de la Principauté de von der Leyen au sein de la confédération du Rhin puis de la Confédération germanique.

Il est le fils du comte impérial Franz Karl von der Leyen et de son épouse .

À son arrivée dans la confédération du Rhin en 1806, il fut créé Fürst (prince souverain) von der Leyen et le comté de Hohengeroldseck devint la principauté de la Leyen. Le frère de sa mère était Charles-Théodore de Dalberg, prince-primat de la confédération du Rhin et grand-duc de Francfort. C'est grâce aux bonnes relations de celui avec l'empereur Napoléon Ier qu'il a récupéré ses possessions autour de Gondorf le 10 mai 1804 par décret personnel de l'Empereur. Comme ils se trouvaient sur la rive gauche du Rhin ils furent confisqués par la France en 1794. En 1806, le comte tenta d'obtenir le produit financier de l'Eichsfeld que son oncle, électeur de Mayence, avait dû céder à la Prusse. En 1807, von der Leyen essaya à nouveau à Paris d'obtenir au moins Erfurt et des parties de l'ancien comté de Hanau au lieu d'Eichsfeld. Napoléon se serait plaint à Dalberg de "l'insatiation" du prince, mais il lui alloua 200 000 francs en 1808 à l'occasion de l'entrevue d'Erfurt. Après la chute de de Napoléon, le congrès de Vienne a retiré la souveraineté de von der Leyen et a placé le comté de Hohengeroldseck sous la souveraineté des Habsbourg et en 1819 il fut médiatisés au profit du grand-duché de Bade.

Avec sa femme Sophie Thérèse, comtesse de Schönborn-Buchheim, il a eu deux enfants : la princesse Amalie et le prince Erwein .

La princesse Sophie Thérèse meurt à Paris le 4 juillet 1810 dans un incendie lors d'un bal à l'ambassade d'Autriche à Paris, l'hôtel de Montesson, que l'ambassadeur d'Autriche, le prince Charles Philippe de Schwarzenberg, a donné peu après le mariage de Napoléon Ier avec Marie-Louise d'Autriche en leur honneur et en leur présence.

Références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Prince allemand
Naissance en août 1766
Naissance à Coblence
Naissance dans l'électorat de Trèves
Décès en novembre 1829
Décès à Cologne
Décès dans la province de Rhénanie
Décès à 63 ans
Comte Impérial
Prince de la Leyen
Leyen

François-Philippe von der Leyen


Malonogometni kup regije Jug je jedan od četiri kvalifikacijska regionalna kupa za Hrvatski malonogometni kup za sezonu 2014./15., igran na području južne Hrvatske. Kup je osvojio klub "Novo Vrijeme" iz Makarske.

Sustav natjecanja
Kup se igra jednostrukim kup-sustavom krajem 2014. godine. U natjecanju sudjeluju futsal klubovi iz 2. HMNL - Jug i 1. HMNL koji nemaju osiguran plasman u Hrvatski malonogometni kup, te pobjednici županijskih kupova s ovog područja. Pobjednik stječe pravo nastupa u Hrvatskom kupu za 2014./15.

Rezultati

Prvi krug

Drugi krug

Poluzavršnica

Završnica

Povezani članci
 Hrvatski malonogometni kup
 Hrvatski malonogometni kup 2014./15.
 Hrvatski malonogometni kup – regija Sjever 2014./15.
 Hrvatski malonogometni kup – regija Zapad 2014./15.
 Druga hrvatska malonogometna liga 2014./15.

Vanjske poveznice
 hns-cff.hr, Hrvatski malonogometni kup
 crofutsal.com, Hrvatski malonogometni kup

Izvori

jug 2014-15

Hrvatski malonogometni kup – regija Jug 2014./15.


Dietrich Werner Hahlbrock (* 7. Mai 1923 in Hameln; † 29. Januar 2012 in Hamburg) war ein deutscher Manager in der Vieh- und Fleischbranche. Er war Vorstandsvorsitzender der Nordfleisch-Gruppe (heute Vion N. V.) und wurde in dieser Funktion 1976 zu deren Generaldirektor ernannt.

Leben
Dietrich Hahlbrocks Vater, Heinrich Hahlbrock, war Teilhaber einer damals sehr erfolgreichen Handschuhfabrik in Hameln. Seine Mutter, Margarete Hahlbrock, geborene Zippel, stammte aus einer Hamburger Kaufmannsfamilie. Nachdem er die Volksschule in Hameln besucht hatte, zogen die Eltern mit ihm und seiner älteren Schwester 1933 nach Timmdorf bei Malente in Schleswig-Holstein. Der Vater hatte dort einen Bauernhof erworben, nachdem er seine Anteile an der Fabrik verkauft hatte. Die Familie lebte dort wirtschaftlich bescheidener, aber glücklich. Dietrich Hahlbrock besuchte das Johann-Heinrich-Voß-Gymnasium in Eutin.

Nach dem Abitur wurde er 1942 zur Wehrmacht eingezogen und wurde 1945 als Leutnant der Marineflak in Kiel entlassen. Unmittelbar nach dem Zweiten Weltkrieg studierte Hahlbrock an der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel Landwirtschaft und wurde 1951 mit dem Thema Über Möglichkeiten landwirtschaftlicher Ertragssteigerung im Kreise Eutin: Versuch zur Ermittlung von Leistungsreserven in der Landwirtschaft promoviert.

Seinen weiteren beruflichen Lebensweg stellte Hahlbrock in den Dienst des landwirtschaftlichen Genossenschaftswesens, dessen Anpassung an die modernen Erfordernisse des Marktes er als vordringliches Ziel ansah. Das notwendige Rüstzeug erwarb er während seiner Tätigkeit in der Ein- und Verkaufsgenossenschaft Eutin und in der Zentrale des Raiffeisenverbandes Schleswig-Holstein, Kiel, wo er – nach dem Examen als Verbandsprüfer – vornehmlich mit der Betreuung der örtlichen Genossenschaften betraut war. Außerdem wirkte er auch in der Öffentlichkeitsarbeit und im genossenschaftlichen Schulungswesen mit.

Am 1. Juli 1957 trat Hahlbrock in die Dienste der damaligen Schleswig-Holsteinischen Viehverwertung eGmbH (SHV), Hamburg und späteren Raiffeisen Viehzentrale Schleswig-Holstein (RVZ), Hamburg ein, die später den Namen Nordfleisch eG Raiffeisen Vieh- und Fleischzentrale Schleswig-Holstein trug. Im selben Jahr wurde er zum geschäftsführenden Vorstandsmitglied der Genossenschaft berufen, deren Vorstandsvorsitzender er seit 1968 bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand 1988 war.

Unter seiner Leitung nahm das genossenschaftliche Unternehmen eine steile Aufwärtsentwicklung, die sowohl in der Umsatzentwicklung (von 1957 bis 1987 von 100 Millionen DM auf rund 1,8 Milliarden DM), als auch in der frühzeitigen Anpassung des Unternehmens an die modernen Erfordernisse des Marktes zum Ausdruck kam. Im Zuge dieser Anpassung erfolgte in den 1960er Jahren die Gründung einer Reihe von Tochterunternehmen. Dazu gehörten beispielsweise die Nordfleisch Aktiengesellschaft mit vier Versandschlachtbetrieben und einer Tiermehlfabrik sowie die Nordfleisch Verkaufsgesellschaft als zentrale Fleischvertriebsorganisation. Ferner wurden weitere Tochter- und Beteiligungsgesellschaften erworben: Bonn-Fleisch Ex- und Import GmbH, Fleischzentrale Südwest/WÜCO-Gruppe in Württemberg und das Fleischhandelsunternehmen Heidebrecht & Kluge in Berlin. Im letzten Jahr seiner Tätigkeit schlachtete der Nordfleisch-Verbund insgesamt rund 1,4 Millionen Schweine und rund 407.000 Rinder.

Die Nordfleisch-Gruppe schuf unter der Leitung von Dietrich Hahlbrock ferner eine integrale, von der Zucht über die Beratung bis zum Vertrieb reichende Schweinevermarktungskette, deren Fundamente ein firmeneigenes Zuchtprogramm mit entsprechenden Zuchteinrichtungen, sowie die im Zuge dieser Entwicklung gegründeten Erzeugergemeinschaften Nordferkel und Nordfleisch waren.

Im Rahmen seiner genossenschaftlichen Tätigkeit gehörte er mehreren Aufsichtsräten und Beiräten des Genossenschaftsverbundes an (unter anderem Norddeutsche Genossenschaftsbank in Hannover (heute DZ-Bank), Raiffeisen HaGe in Kiel (Hauptgenossenschaft Nord) und R+V Versicherung in Wiesbaden).

1982 erhielt Dietrich Hahlbrock für seine Leistungen im Genossenschaftssektor und für die Förderung der genossenschaftlich organisierten Landwirte in der Vieh- und Fleischwirtschaft das Bundesverdienstkreuz 1. Klasse. 1988 erhielt er die Raiffeisen-Medaille in Gold, die höchste Auszeichnung des Deutschen Raiffeisenverbandes.

Am 31. Dezember 1988 trat Hahlbrock in den Ruhestand.

1947 heiratete Dietrich Hahlbrock Betty Marie Godt aus Nortorf. Das Ehepaar bekam vier Söhne.

Am 29. Januar 2012 verstarb Dietrich Hahlbrock im Alter von 88 Jahren.

Literatur
 Über Möglichkeiten landwirtschaftlicher Ertragssteigerung im Kreise Eutin. Dissertation, Universität Kiel 1951.
 50 Jahre genossenschaftliche Viehzentrale in Schleswig-Holstein. Festschrift der Raiffeisen Viehzentrale Schleswig-Holstein e.G., 1979.
 25 Jahre Nordfleisch AG 1960–1985. Schriftreihe des Raiffeisenverbandes Schleswig-Holstein und Hamburg e.V. Kiel, Heft 37, Kiel 1986.
 Interview der Tageszeitung Die Welt im Rahmen der Serie Hamburger Spitzenmanager zu Gast der WELT vom 29. Oktober 1986
 Rinder- und Schweinehaltung stärkstes Bein der Landwirtschaft. Gastbeitrag in Die Welt vom 26. August 1987.
 Ein Leben für die genossenschaftliche Vieh- und Fleischwirtschaft. Festschrift mit Reden anlässlich der Verabschiedung von Dr. Dietrich Hahlbrock in den Ruhestand am 20. Dezember 1988 in Kiel.
 Wie Samisdat. In: Der Spiegel. 3, 1975, S. 32–33.

Einzelnachweise

Agrarwissenschaftler (20. Jahrhundert)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1923
Gestorben 2012
Mann

Dietrich Hahlbrock


Horst Tress (* 1950 in Köln) ist ein deutscher Künstler und Autor in Köln.

Leben
Horst Tress wurde als Sohn von Günter Tress (Hindernisjockey) und Marianne Tress, geb. Hinz (Friseurin), in Köln-Lindenthal geboren.

Tress absolvierte von 1966 bis 1969 eine Ausbildung zum Schriftsetzer in der Kölner Kunstdruckerei Breker und von 1970 bis 1972 ein Werbegrafik-Studium. 1973 heiratete er Lydia Franken. Die ersten Schritte auf dem Kunstmarkt ermöglichten ihm der damalige Kölner Avantgarde-Galerist Ingo Kümmel und der Kunstkritiker Gerd Winkler (Kunstwetterlage in der Zeitschrift pardon, Aspekte/ZDF und Buchautor/Belser Verlag). Neben seiner künstlerischen Arbeit war er in den Folgejahren als Museumsshop-Mitarbeiter, Druckformhersteller, Kalkulator, Mediengestalter, Kunstvermittler sowie Werbetexter tätig. In den 1970er und 1980er Jahren war Horst Tress einer der Ideenlieferanten für Harlekin Geschenke in Wiesbaden. Deutschlandweit wurden seine Ideen in Kaufhäuser und Geschenkboutiquen verkauft. Eine auf der Rückseite handsignierte Anstecknadel mit dem Aufdruck "Kunst ist ansteckend!" edierte er selbst (Vier unterschiedliche Motive in einer rückseitig signierten Gesamtauflage von 25.000 Exemplaren). 1981 organisierte er mit Hilfe von Klaus Staeck eine Ausstellung von Joseph Beuys in einer Kölner Gastwirtschaft. 1989 bis 2011 war er Herausgeber der Print-Ausgabe von "Köllefornia" mit Originalbeilagen, unter anderem von Klaus Staeck, HA Schult, Karlheinz Stockhausen und Ben Vautier. Alle Ausgaben befinden sich im Kölnischen Stadtmuseum sowie in der Kölner Kunst- und Museumsbibliothek. Seit mehreren Jahren erscheint "Köllefornia" online.

Seit 1970 beteiligt er sich an internationalen Ausstellungen. Unter anderem stellte er gemeinsam mit Joseph Beuys, Ryosuke Cohen, Robert Filliou, Jürgen O. Olbrich, Yoko Ono, Clemente Padin, Robert Rehfeldt, HA Schult, Klaus Staeck, Timm Ulrichs, Ben Vautier, Wolf Vostell und vielen anderen aus. Horst Tress machte sich die Begriffe Fluxpostphoto, Rolling Photo und Crazy Photo zu eigen. Dabei handelt es sich um Original-Fotografien die weltweit gezeigt werden. Einer seiner beliebten Zitate lautet "Mail Art is Rock'n'Roll".

Ausstellungen als Künstler (Auswahl)
Von 1970 bis 1982 One-Man-Shows in Argentinien, Belgien, Deutschland, Italien, Frankreich, Polen, Schweden und Spanien.
 1971: New Reform Gallery, Aalst, Belgien
 1974: Centro de Arte y Comunicación, Buenos Aires, Argentinien
 1976: Galerie an der Neupforte, Aachen
 1978: Galerie Chez Malabar et Cunégonde, Nizza, Frankreich (Ben Vautier, Dokumentationsraum)
 1979: Galerie s:t Petri, Lund, Schweden
 1979: Galerie KIS, Düsseldorf
 1979: Theater im Vringsveedel Köln
 1981: Stiftung City Treff, Köln

Er beteiligte sich weltweit an über 1000 Ausstellungen. Exemplarisch fing 1970 alles mit dem "Kölner Neumarkt der Künste" an.
 1976: "The Seventies", CAYC, Buenos Aires, Argentinien
 1976: "The Venetian Tools Projekt", Biennale Venedig (Schweizer Pavillon)
 1976: Mail-Art-Ausstellung in der damaligen DDR. Der Atelierbund Erfurt zeigte in einem eingeweihten Personenkreis Beuys, Friedman, Manigh, Rehfeldt und Tress.
 1978: Postkarten von Albrecht D, Wolf Vostell, Horst Tress u. a. im Café der Staatsgalerie Stuttgart
 1978: Postkarten & Künstlerkarten, Galerie Arkade, Staatlicher Kunsthandel der DDR, Berlin
 1998: "Zwischen Leben und Tod", Kölnisches Stadtmuseum
 2001–2003: "Kunst auf Rezept", u. a. Museum Ratingen, Kunsthalle Erfurt, Museum der Stadt Landau, Siegerlandmuseum Siegen, Berliner Medizinhistorisches Museum der Charité etc.
 2006–2020: Ein Koffer für die letzte Reise. Sie wurde an verschiedenen Orten in Deutschland, Mexiko, Russland, Österreich und der Schweiz gezeigt.
 2013: "Arte Postale", Akademie der Künste, Berlin
 2014: "Frida Kahlo a Woman in the Future", Biblioteca Roncello, Comune di Roncello, Italien
 2015: "Kunst für Alle", Akademie der Künste, Berlin
 2015: "New York Big Apple I Project", The New York Boyer Foundation, New York, USA
 2015: "Visual Poetry", International Mail Art Event at Mac Museum, Museo de Arte Canadense, Argentinien
 2015: "IMAGÉTICA 2015" – 1st International Exhibition of Visual Poetry of FACHA, Rio de Janeiro, Brasilien
 2015–2016: "theRED", Kunsthalle Schaffhausen, Schweiz
 2016–2017: "Pieter Bruegel", The Museum of Instant Images, Chaam, Niederlande
 2016: VIIª Biennale Internazionale Mail Art 2016, Cosenza, Italien
 2016: "Artists' Books", Museum San Donà di Piave (Venedig), Italien
 2016: "What would you put in the Hat of Joseph Beuys", l'Archivio Ophen Virtual Art e la Collezione Bongiani Ophen Art Museum di Salerno, Italien
 2017: Visual Poetry, Velimir Khlebnikov Museum, Saint-Petersburg, Russland
 2017: "Fête du Fil" Festival in Labastide-Rouairoux, Frankreich
 2017: The Hoyt Gallery at the USC Keck School of Medicine present "PAIN2", Los Angeles, USA
 2018: "Lady Madonna", The Jheronimus Bosch Art Center, Chaam, Niederlande
 2018: "Dead Bird Art Show", Arkansas, USA
 2018: "La Follia – Madness", VIIIª Biennale Internazionale Mail Art 2018, Italien
 2018: "Wie siehst Du Europa?", Technische Universität Chemnitz
 2019: North Spokane County Library, Spokane, WA USA.
 2019: ART'S Birthday 2019, Museum Fluxus+, Potsdam
 2019: IV Exposición Internacional de Arte Postal, "el agua", Palacio de Valdecarzana, Avilés, Spanien
 2019: Museum der bildenden Künste, Leipzig, YOKO ONO – PEACE is POWER
 2019: Fluxfest 2019, Sheldon Rose Gallery, Toronto, Kanada
 2019: "Structures", Rokeby Museum, Ferrisburgh, Vermont, USA
 2019: "KUNST ist immer eine Behauptung. SAMMELN auch. 50 Jahre Sammlung Kraft", Kunstmuseum Villa Zanders, Bergisch Gladbach
 2019–2020: "Like you", Museum für Kommunikation, Berlin
 2020: "1 Convocatoria Arte Postal", Museo Internacional de Elektrografia, Cuenca, Spanien
 2020: "Liebeskirmes", dd 55 Gallery, Köln, u. a. mit Jürgen Raap, Hella von Sinnen und Volker Hildebrandt.
 2020: "Zimmerecken", Museum Villa Flora, Winterthur, Schweiz
 2020: "Stay Home / Mail Art", Kaiser Wilhelm Museum, Krefeld
 2020: "Underground Mail Art", Chiostro Grande di San Domenico atl Archäologisches Museum in Perugia, Italien
 2020: "Light, Camera, Action", Museu Quinta da Cruz, São Salvador, Portugal
 2021: "Joseph Beuys - Intuition", Kunstmuseum Villa Zanders, Bergisch Gladbach
 2021: "Manuports", Kunsthalle Kohta, Helsinki, Finnland
 2021: The 1st International TYPO Mail Art Project, Muzeum Piśmiennictwa i Drukarstwa Szkolna, Grębocin, Polen
 2021: "Joseph – 100 – Beuys", Museum für Moderne bildende Kunst in der Dmitrovskaya, Russland
 2021: "Aktion Kunst & Kultur", Ludwig Museum Koblenz
 2022: "Endzeit" im Museum Herxheim
 2022: "1973-1985-2022. Die vergessene Ausstellung", Nationalmuseum der Schönen Künste von Chile, Buenos Aires, Argentinien
 2022: "Kapitalistischer Realismus, Sozialistischer Realismus, Fluxus, Deutscher Pop", Stadtgalerie Weißer Turm, Ahrweiler
 2023: "Future, Beginnings, Coincidences, Now", Artpool Art Research Center, Budapest, Ungarn
 2023: Mail Art, mit Baroni, Beuys u. a., Galeria Korekta, Warschau, Polen
 2023: "Susanna & Du", Wallraf-Richartz-Museum & Fondation, Köln

Radio, Fernsehen, Auftritte (Auswahl)
 1971: WDR 3, Kritisches Tagebuch, Karlhans Frank rezensiert das Tress-Buch "Angst!".
 1978: ZDF "Aspekte" zeigt Film über Tress und versteigerte ein Kunstwerk.
 1981: Kultur-Varieté "Die bunte Kuh", Kölner Wolkenburg. Mit Hella von Sinnen, Dirk Bach, Jürgen Domian und Horst Tress.
 2006: "Farbphänomene", 1-Std.-Hörfunksendung aus dem Studio Flok/Radio Köln (mit Paula Cremer, Heinz Bleser und Horst Tress).

In Sammlungen und Archiven als Künstler und Herausgeber (Auswahl)
Archiv Hanns Sohm in der Staatsgalerie Stuttgart

Archiv für alternatives Schrifttum Duisburg

Museum für Post- und Kommunikation, Frankfurt

Kölnisches Stadtmuseum

Museum Fluxus+, Potsdam

Von der Heydt-Museum, Wuppertal

Lomholt Mail Art Archive, Kopenhagen (Dänemark)

Associazione Culturale Art Gallery Museum NabilaFluxus (Italien)

Bongiani Ophen Art Museum (Italien)

Archive Artist Publications, München

Zentrum für Künstlerpublikationen Weserburg, Bremen

Archives of the Eternal Network in Santa Fe (USA)

Mail Art Archive Vienna – MAAV, Wien (Österreich)

Archiv für Alternativkultur – Sammlung Josef Wintjes der Humboldt-Universität zu Berlin

Sammlungen der OÖ Landes-Kultur GmbH in Linz (Österreich)

Kunst- und Museumsbibliothek, Köln

DADA-Zentrum, Kamenz

Staatliche Kunstsammlungen Dresden, Kupferstich-Kabinett

Veröffentlichungen als Künstler und Autor (Auswahl)
Seit 1970 hunderte Veröffentlichungen, Sekundärliteratur in Kataloge, Magazine, Tagespresse, Illustrierte etc.

 1973: Horst Tress "Neuland", Gauke Verlag
 1977: Edition Zufall, Köln (Mappe mit Robert Rehfeldt, Horst Tress und Janos Urban)
 1977: "Stilleben" mit Jochen Gerz, Arnulf Rainer und Horst Tress, Kunstreport, Deutscher Künstlerbund
 1979: "Horst Tress pa S:t Petri", Skanska Dagbladet, Lund, Schweden
 1979: Dana Cebulla "Art Show", Kölner Stadt-Revue
 1979: "Profil Nr. 3", Galerie KIS, Düsseldorf
 1981: Doris Schreiber "City-Tress for President", Kölnische Rundschau
 1981: Heinz Weyers "Mit einem Streichholz für 280 Mark können Sie kein Feuer machen", Bild-Zeitung
 1998: "Kunst um Tod und Trauer", Kölner Stadt-Anzeiger
 2001: Prof. Dr. Hartmut Kraft "Kunst auf Rezept", Salon Verlag
 2006: Fritz Roth "Einmal Jenseits und zurück", Gütersloher Verlagshaus,
 2014: "Zwischen Ausstieg und Aktion", Kerber Verlag
 2015: Edition love pro toto, Köln
 2016: Katalogtexte für die Künstler Joelle Meissner, Lo Graf von Blickensdorf und Malte Sonnenfeld
 2017: Horst Tress "Art and Communication", Text wurde in verschiedenen Publikationen weltweit veröffentlicht.
 2018: Zeitschrift ANGRY OLD MAN, USA
 2018: Stampzine Nr. 10 und Nr. 12, Knoxville, Tennessee, USA
 2020: Martin Schwarz "Zimmerecken", Eigenart Verlag
 2021: Hartmut Kraft "Joseph Beuys - Intuition 1968", Kettler Verlag
 2022: Katalog "Kapitalistischer Realismus, Sozialistischer Realismus, Fluxus, Deutscher Pop", Galerie Diede
 2023: Katalog "Kisten, Kästen, Kartons & Truhen", Galerie Art Factory Flox in Kirschau

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Autor
Person (Köln)
Deutscher
Geboren 1950
Mann

Horst Tress


Muharrem Hicri takvime göre yılın birinci ayı. Muharrem Arapça bir kelime olup, kelime kökü itibarıyla "haram"dan türemiştir. Sözcük karşılığı, haram olan, yasaklanan anlamındadır. Araplar, İslamiyet öncesi dönemde (Cahiliye döneminde) dahi, kabile yaşantısının bencilliklerinden kaçınarak, Arabi ilk ay olan "muharrem" ayında birbirlerine savaş açmak gibi "yasaklanan" fiillerden kaçınır ve uzaklaşırlarmış.
Muharrem kelimesi Kur'ân-ı Kerîm'de zaman birimi olan ay adı şeklinde geçmemektedir. Saldırıya maruz kalma dışında, savaşın haram olduğu aylardan bahsedilip Muharrem'le birlikte saygı gösterilmesi emredilmiştir.

Ayrıca bakınız
 1 Muharrem - Hicri yılbaşı

Kaynakça

Haram ay
Hicri takvim
Kutsal ay (İslam)
Hüseyin bin Ali
Şii törenleri

Muharrem