Melchior von Diepenbrock (Bocholt, 6 de janeiro de 1798 - Breslau, 20 de janeiro de 1853) foi um cardeal do século XIX.

Nascimento
Nasceu em Bocholt em 6 de janeiro de 1798. Filho de Theodor Johann Anton Diepenbrock (1761-1837), conselheiro do principado de Salm e burgomestre de Bocholt, e de Maria Katharina Franziska Kesting (1763-1823). Batizado em 9 de janeiro de 1798, com os nomes de Melchior Ferdinand Joseph; confirmado, 29 de janeiro de 1821, Münster; seu patrocinador era Christian Brentano. Passou a infância na propriedade paterna de Horst, em Holtwick, perto de Bocholt.

Educação
Frequentou a Academia Militar, Bonn, 1810-1811; depois, a Universidade de Landshut, Baviera (finanças públicas); o Seminário de Wikinghege, perto de Münster; o Seminário de Mainz; e o Seminário de Regensburg (Ratisbona) (teologia); recebeu o diaconato em 26 de dezembro de 1823.

Início da vida
Funcionário não assalariado do exército prussiano, 1814-1817; participou da campanha contra a França em 1815 como oficial da milícia; segundo-tenente, 1817; deixou o exército prussiano em 7 de novembro de 1818.

Sacerdócio
Ordenado em 27 de dezembro de 1823, Regensburg, por Johann Michael Sailer, bispo titular de Germanicopoli e coadjutor de Regensburg. Na diocese de Regensburg, capelão do convento carmelita, 6 de janeiro de 1824 a 1832; secretário do bispo Sailer, 1824-1832; cânone do capítulo de sua catedral, 1830-1835; reitor do capítulo, 1835-1845; Vigário Geral da Diocese, 1842 a 1844, quando renunciou. A coroa bávara concedeu-lhe o título de barão.

Episcopado
Eleito bispo de Breslau pelo seu capítulo, 15 de janeiro de 1845; a princípio recusou a indicação, mas finalmente aceitou em obediência ao Papa Gregório XVI, que o recomendou em 21 de abril de 1845. Consagrada, 8 de junho de 1845, catedral metropolitana de Salzburgo, pelo cardeal Friedrich Johannes Jacob Celestin von Schwarzenberg, arcebispo de Salzburgo , auxiliado por Gregor Thomas Ziegler, bispo de Linz, e por Ludwig Hoffmann, bispo titular de Dulma. Representante no parlamento de Frankfurt, 1848. Delegado apostólico para o exército prussiano, 1849-1853. Membro da Assembleia Nacional de Frankfurt, 1850.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 30 de setembro de 1850; morreu antes de receber o chapéu vermelho e o título.

Morte
Morreu em Castelo de Johannesberg, Breslau em 20 de janeiro de 1853, de câncer intestinal, Castelo de Johannesberg, Breslau. Exposto e enterrado na catedral de Breslau.

Naturais de Bocholt (Alemanha)
Cardeais nomeados pelo papa Pio IX
Mortes por câncer de estômago

Melchior von Diepenbrock


Schloss Schönberg ist ein Schloss in Schönberg am Kapellenberg, heute Ortsteil der Gemeinde Bad Brambach im Oberen Vogtland im äußersten Südwesten Sachsens. Das Schloss ist mit seiner zentralen Lage ortsprägend. Durch den Abfall des Geländes nach Süden ist es von weither sichtbar.

Geschichte
Die erste urkundliche Erwähnung von Schloss Schönberg datiert von 1261 als Rittersitz in Form einer Wasserburg für Albert von Schönberg, der aus dem Adelsgeschlecht der Neuberg stammte, sich aber nun nach seinem neuen Sitz nannte. Für 1343 ist ein Übergang an den Ritter Eitel Toss belegt. Im 14. und Anfang des 15. Jahrhunderts besaßen die Herren von Kospod das sich im Zusammenhang mit der Burg entwickelte Rittergut Schönberg. Weitere kurzfristige Besitzer waren Hans von Rabe und Heinrich von Röder. Ab Mitte des 15. Jahrhunderts war das Schloss im Besitz der Familie von Zedtwitz, darunter Sittich von Zedtwitz, bis es nach 1485 über seine Witwe Anna an die Freiherren von Reitzenstein kam. In deren Besitz blieb es 460 Jahre. Erstmals wurde Georg Rudolph von Reitzenstein bei seiner Trauung am 21. Februar 1629 mit Anna Margareta geb. von Reitzenstein (aus Höflas) im Schönberger Kirchenbuch erwähnt. Er wurde als Erbherr von Heinersreuth, Höflas, Schönberg sowie als Gerichts- und Lehnherr von Schönberg bezeichnet und starb am 23. Januar 1656 in Schönberg.

1685 wurde um den quadratischen Wartturm (von 1485), mit achteckigem Aufsatz, ein dreigeschossiges Herrenhaus mit fünfachsiger Fassade und flachem Ziegelwalmdach errichtet. Ebenfalls von 1685 ist ein achteckiges Brunnenbecken mit einer Steinfigur samt Wappenschild der Familie. Das Rittergut Schönberg entwickelte sich zum sechstgrößten im Vogtland. Die letzte Schlossherrin war Margarethe Pia Magyari (1876–1945), geborene Freiin von Reitzenstein. Sie wurde nach der Enteignung 1945 auf die Insel Rügen deportiert, wo sie auch starb.

Die enteignete Feldflur des Gutes wurde an Neubauern aufgeteilt und im Schloss in der Folgezeit Wohnungen, Post, Gemeindeamt, Schule, Kino, Bücherei, Kinderferienlager und vieles mehr untergebracht, bis sich schließlich der Bauzustand so verschlechtert hatte, dass lediglich noch ein Raum genutzt werden konnte. Seit 1994 ist das Schloss wieder in Privatbesitz und wurde aufwändig saniert.

Literatur
 Thomas Heberlein: Bad Brambach-Schönberg, in: Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler, Sachsen II, Regierungsbezirke Leipzig und Chemnitz, bearbeitet von Barbara Becker, Wiebke Fastenrath, Heinrich Magirius u. a., Deutscher Kunstverlag, München 1998, ISBN 3-422-03048-4, Seite 48f.
 Guntram Dunger (Hrsg.): Bad Elster und Umgebung. Bad Elster 2002. S. 61f.
 Erich Stübiger: Herrschaftliches Schloss der Herren von Reitzenstein in Schönberg. In: Unterm Kapellenberg – Heimatschrift in Bad Brambach und Umgebung. Heft 9. Bad Brambach 2003. S. 66–69.

Weblinks

 Internetpräsenz des Schlosses
 Schloss Schönberg auf Burgenwelt.org

Einzelnachweise

Schonberg #Vogtland
Kulturdenkmal in Bad Brambach
Bauwerk in Bad Brambach
Schonberg, Vogtland
Bauwerk des Adelsgeschlechts Reitzenstein

Schloss Schönberg (Vogtland)


Kleinbernsdorf ist ein Ortsteil von Münchenbernsdorf mit 300 Einwohnern im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Kleinbernsdorf liegt östlich der Stadt Münchenbernsdorf an der Landesstraße 1078 von Großsaara kommend und weiterführend nach Lederhose zur Bundesautobahn 9. Das sanfte Tal mit Hängen wird landwirtschaftlich genutzt.

Geschichte
Die urkundliche Ersterwähnung fand am 15. Mai 1270 statt.
Bereits 1922 wurde Kleinbernsdorf laut Ministerratsbeschluss Münchenbernsdorf zugeordnet. Allerdings erfolgte 1925 die Ausgemeindung, jedoch kam der Ort 1950 endgültig zu Münchenbernsdorf. Die Kirchenglocken aus dem 14. Jahrhundert wurden 2001 saniert.

→ Siehe auch Dorfkirche Kleinbernsdorf

Weblinks

 Private Website zum Ort

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Münchenbernsdorf
Ersterwähnung 1270
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)

Kleinbernsdorf (Münchenbernsdorf)


Tine Katinka Jensen (født 1975, død september 2015), var en dansk filminstruktør og manuskriptforfatter.

Filmografi
Vilde piger (2012) - Dokumentarfilm
Solange on love (2008) - Dokumentarfilm
Roskilde (2008) - Dokumentarfilm
Angie (2005) - Dokumentarfilm
Gymnast (2002) - Dokumentarfilm
Model (2002) - Dokumentarfilm
Balletdanser (2002) - Dokumentarfilm
Skuespiller (2001) - Dokumentarfilm
Wonderkids (2001) - Antologi

Kilder

Eksterne henvisninger

Kvindelige filminstruktører fra Danmark

Tine Katinka Jensen


Ormancı türküsü, Temmuz 1946'da Muğla'nın Gevenes Köyü'ndeki (günümüzdeki adı Çaybükü, Muğla) Belen Kahvesi'nde vuku bulan gerçek bir olay üzerine Değirmenci Pisili Tahir Usta tarafından söylenen ve zamanla ünü Türkiye geneline yayılan bir halk türküsüdür. Derleyicisi ve TRT Repertuvarına katılmasını sağlayan da Nazmi Yükselen'dir. Türkünün sebep olduğu ilgi nedeniyle Çaybükü köyündeki Belen Kahvesi yakın geçmişte restore edilmiş olup, ziyaretçi akınına uğramaktadır.

Ormancı Türküsünün hikâyesi

Gevenes mahallesinde 1922 yılında dünyaya gelen Mustafa Şahbudak, ağa çocuğudur. Mustafa'nın en yakın arkadaşı köy muhtarı Tevfik Cezayir'dir. Her akşam köy kahvesinde dama oynayan iki arkadaşın iddialı ve dostane karşılaşmaları kahvehanedekiler tarafından da ilgi ile izlenir. 1946 yılının bir Temmuz gününde, Mustafa Şahbudak ve Muhtar Tevfik Cezayir, yine dama tahtasının başına otururlar. Oyunun yarısında 'Sarı Memet' lakaplı Orman Memuru Mehmet İn çıkagelir. Mehmet, sarhoştur. Bir gün önce, komşu Çiftlik mahallesinde yangın çıkmıştır. Ormancı, yangın evrakının bir an önce ilçeye götürülmesi için bekçiyi muhtardan ister. Ancak bu arada 1946 seçimlerinin evrakı da Yatağan'a gönderilecektir. Her türlü evrak Yatağan'a köy bekçisi tarafından götürülmektedir. Muhtar Cezayir, 'Olmaz, daha acil olan seçim sonuçlarının ulaştırılması gerekiyor. Bekçiyi gönderemem' cevabını verir. Bunun üzerine ormancı ile muhtar arasında tartışma başlar. Muhtar Tevfik Cezayir, 'Ayıp ediyorsun Mehmet, bize müsaade et' der ve oyuna devam eder.

Ormancı dama masasına bir yumruk atar. Mustafa Şahbudak, bu davranışa tahammül edemez ve ormancıyı tokatlar. Olayın büyüyeceğini anlayan köylüler, ormancıyı sakinleşmesi için kahvenin arka tarafına götürürler. Ormancı bağırarak küfürler savurmaktadır. Küfürler Mustafa Şahbudak'ın tahammül sınırını daha da zorlar. Şahbudak, yerinden kalkar, ormancının üzerine yürür. Ormancı Mehmet, kamasını çıkarıp Mustafa Şahbudak'ı kolundan yaralar. O zaman, Mustafa Şahbudak ormancıyı korkutmak için, belindeki tabancayı çıkarır, yere doğru ateş eder. Muhtar, ormancının ikinci kez kama vurmaması için elini tutar. Fakat, Mustafa tetiği çoktan çekmiştir ve kurşun muhtar Tevfik Cezayir'e isabet eder. Ormancı Mehmet İn, bunun üzerine kaçmaya başlar. Mustafa Şahbudak kaçmasın diye, bir el daha ateş eder. Bu ateş de öldürmek için değil, kaçmasına engel olmak içindir. İkinci atışta Mehmet İn, yere düşer. Arka cebinde tütün tabakası olduğu için, ona bir şey olmaz. Ama Tevfik kanlar içindedir.

O günlerin imkânsızlıkları içerisinde Tevfik'i, tahta bir sal üzerinde köyden 23 kilometre uzaklıktaki Muğla Devlet Hastanesi'ne götürürler. Tevfik, çok kan kaybetmektedir. Mustafa, Doktor Veli Bey'e, "Babamın selamı var, bu adamı iyileştir" diye yalvarır. Doktor Veli Bey, "O ölecek, önce senin kolunu saralım" diye yanıt verir. O sırada Tevfik eliyle işaret edip Mustafa'yı yanına çağırarak, "Ben ölüyorum, hakkını helal et" dedikten sonra can verir.

Mustafa, en yakın arkadaşını öldürdüğü için teslim olur, 4 yıl ceza alır. Cezaevindeyken her gece Tevfik rüyasına girer. Ancak ormancıya kini gittikçe artar.

Bu acı olaydan sonra köyde kalamayacağını anlayan Mehmet İn ise, tayinini ister, Kavaklıdere Orman Müdürlüğü'ne atanır. Aslen Marmarislidir. Emekliliğinden sonra oraya yerleşir. Doksanlı yılların başında da ölür.

Mustafa Şahbudak da, cezaevinden çıktıktan sonra, anılarla dolu o köyde yaşayamayacağını anlayıp, Muğla'ya yerleşir. Çok sevdiği, günlerini birlikte geçirdiği arkadaşı Muhtar Tevfik Cezayir'i öldürdüğünde, arkada 25 yaşında bir eş ve 3 çocuk bırakır. Muhtar'ın eşi Pembe, bu acıya dayanamayıp birkaç yıl sonra akli dengesini yitirir. Oğlunun biri İzmir'e yerleşir. Diğer oğlu ile kızı, köyde evlenirler ve hayatlarını orada sürdürmeye devam ederler.

Bu arada Mustafa'nın anne tarafından akrabası olan Değirmenci Pisili Tahir Usta Gevenes Köyü'nde yaşanan bu acı olayın türküsünü bestelemiştir. Bu türkü bugün düğünlerde okunan, herkesin diline düşen Ormancı türküsüdür. Hayatının kalan yıllarını bu olayı unutmaya çalışarak geçiren Mustafa Şahbudak da 28 Mart 2005 günü İzmir Ege Üniversitesi Hastanesi'nde 83 yaşında ölür.

Müzeyyen Senar, Sümer Ezgü, Hale Gür, Ahmet Günday, Tolga Çandar, Kubat ve İbrahim Tatlıses gibi sanatçılar tarafından okunmuştur.

Kaynakça

Özel

Genel

Muğla türküleri

Ormancı türküsü


كفرعميه هي قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان.
ترتفع عن سطح البحر 750 متراً. تبعد عن مركز القضاء 10 كلم، وعن مركز المحافظة 19 كلم، وعن العاصمة 25 كلم. يمكن الوصول إليها عبر طريق عاليه ـ الغابون، أو جسر القاضي ـ سلفايا. يتوزع سكانها مذهبياً بين موارنة وأرثوذكس وكاثوليك وسريان أرثوذكس ولاتين وسنة وشيعة. هناك ثلاثة احتمالات لأصل الاسم: الأول اسم مركب من جزءين: الأول kfar من السريانية ويعني: قرية، والجزء الثاني ammayé ويعني: عامة الشعب، الطبقة العامة. والاحتمال الثاني أن الجزء الثاني من جذر «عم» ويعني: الظلمة والعتمة فيكون المعنى: القرية الكئيبة المعتمة. والاحتمال الثالث الجزء الثاني نسبة إلى «عم» وهو إله سامي.
في القرية كنيسة مار يوسف القديمة للموارنة (أكثر من 250 سنة)، عثر فيهاعلى كتابات تعود إلى تلك الفترة وفسيفساء، وقد سجلت الكنيسة كواحدة من الآثار الرسمية في لبنان. وفيها أيضاً كنيسة السيدة للموارنة أيضاً. تحتفل القرية بعيد انتقال السيدة العذراء في 15 آب، وبعيد مار يوسف في 19 آذار.
يقوم اقتصاد البلدة على الوظائف والمهن الحرة (1).

المراجع

1- كمال فغالي، لبنان في موسوعة، الجزء 15، إنترناشونال ببليشرز، بيروت، شباط 2002، ص 92-93.

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان

كفرعميه


Los Raggare (una palabra en sueco equivalente al término castellano ligón. Una persona que busca relacionarse sexualmente con alguien) conforman una subcultura extendida principalmente por Suecia y algunas zonas de Noruega, Finlandia, Dinamarca, Alemania y Austria. Los raggare están frecuentemente relacionados con los greasers y son conocidos por su afición a los coches clásicos norteamericanos, al rockabilly y a la cultura pop americana de los años 50.

Descripción de la subcultura
Los raggare están presentes desde los años 50 y no han cambiado mucho desde entonces. Los coches son un aspecto importante de la subcultura, especialmente los vehículos propulsados por motores V8, así como otros grandes automóviles de los Estados Unidos. Estadísticamente, el coche raggare (en sueco, raggarbil) más común es el Pontiac Bonneville de los años 60. Se trata de un modelo fácil de encontrar, clásico, relativamente barato y que dispone de un enorme asiento trasero donde los raggare pueden llevar consigo a todos sus amigos. Los raggare han sido descritos como cercanos a la cultura hot rod, pero, mientras que los hotrodders americanos deben hacer importantes modificaciones a sus coches si quieren destacar, los raggare pueden usar vehículos estadounidenses de serie y todavía siguen destacando en comparación con los más sobrios modelos suecos. Otros coches habituales entre los raggare son los Mercedes-Benz "Colas" y el Opel Kapitän.

Los elementos de la cultura popular americana de los años 50 son sus grandes fuentes de inspiración. Por ejemplo, películas como Rebelde sin causa, con James Dean, y American Graffiti.

EL vestuario y los peinados de los raggare son los propios de los rockabillies de los años 50. Pantalones vaqueros, botas de cowboy; camiseta blanca, algunas veces impresa (también usada para guardar un paquete de tabaco en la manga doblada) y chaqueta de cuero o de denim. El cabello es modelado usando Brylcreem o cualquier otra clase de brillantina.

La bandera confederada (posiblemente inspirada por Los Dukes de Hazzard) y el Pájaro loco son símbolos populares dentro de la subcultura, pero los raggare ignoran frecuentemente sus connotaciones negativas y no son necesariamente racistas, sino que más bien se identifican con el mensaje rebelde de la bandera.

Historia de los raggare
En sus orígenes, los raggare generaron un auténtico pánico moral a causa de su alto consumo de alcohol, violencia, conducción a altas velocidades y práctica de relaciones sexuales en el asiento trasero de sus coches. Las pandillas de raggare fueron consideradas un serio problema. La película Raggare! abordó el asunto en 1959.

Más tarde, los raggare se enzarzaron frecuentemente en riñas con los hippies y los punks, tal como refleja la canción punk "Raggare Is a Bunch of Motherfuckers" ("Los raggare son un hatajo de hijos de puta") de los Rude Kids (más tarde versionada por Turbonegro). Cuando los Sex Pistols tocaron en Suecia, el 28 de julio de 1977, un grupo de raggare aguardaron fuera y acorralaron algunas de las chicas que habían acudido al concierto. Algunas de ellas lucían imperdibles en sus mejillas, y los raggare se los arrancaron. La banda estaba arriba, bebiendo cerveza, cuando se enteraron de lo que estaba sucediendo. Sid Vicious quiso salir a pelear, mientras que alguien sugirió montarse en la limusina y atropellar a los asaltantes. Al final, el promotor del concierto llamó a la policía. La banda Reklamation, de Hjo, se vio obligada a cancelar un concierto después de recibir amenazas de los raggare. También los Rude Kids tuvieron que cancelar un concierto con todas las entradas agotadas, al no disponer la policía de suficientes efectivos para ofrecer protección contra los raggare. Cuando los Rude Kids actuaron en Estocolmo, la policía tuvo que desplazar siete coches patrulla para contener a los raggare. Cuando The Stranglers fueron a tocar a Suecia, sufrieron ataques con cócteles molotov y miembros de su equipo fueron apaleados. La policía los tuvo que escoltar hasta el barco que los llevó de regreso.

Actualmente, la hostilidad entre los raggare y otras subculturas está prácticamente extinguida, debido a que mucha gente considera el estilo de vida raggare como un alivio a la vida cotidiana. La mayor molestia provocada por esta subcultura es la relativa al alcohol.

Los raggare hoy

Siendo aún considerados una amenaza para la sociedad, aunque más frecuentemente vistos como un divertido grupo de marginados, la cultura raggare sobrevive en Suecia, pero en ciertos aspectos sigue siendo vista de una manera negativa. Debido a su origen eminentemente rural, su estética retro y su inusual (para los suecos) postura pro-americana, los raggare son a menudo (en las zonas urbanas y en la cultura pop) vistos como una basura blanca inculta, con mal gusto y una actitud chabacana hacia el sexo. Así es como son normalmente retratados por el cine y la televisión, siendo el más famoso ejemplo moderno los personajes de culto "Ronny & Ragge", una pareja de idiotas que se pasean en un Ford Taunus destartalado. Hay muchas concentraciones de raggare a lo largo y ancho de Suecia. El Power Big Meet es la más famosa, y también es el mayor espectáculo de coches del mundo. Los raggare actuales se diferencian de sus antecesores en que aquellos eran principalmente trabajadores que admiraban la cultura estadounidense. Ahora, los raggare se dedican más bien a salir de fiesta y dar vueltas a bordo de coches americanos.

En 1996, el servicio postal sueco emitió un sello dedicado a los raggare.

Gracias a la cultura raggare, hay más coches americanos restaurados de los años 50 en Suecia que en todos los Estados Unidos y, aunque solamente fueron vendidos dos Cadillac convertibles de 1958 en Suecia, en la actualidad disponen de 200. Entre 4000 y 5000 coches clásicos americanos son importados por Suecia cada año.

Los puestos de salchichas han sido siempre un lugar popular de reunión para los raggare. La cadena de comida rápida Sibylla obtiene sustanciosos beneficios a costa de los raggare con su comida especial dedicada a ellos. Esta suele componerse de dos salchichas sin pan, puré de patatas, räksallad (una salsa compuesta de mayonesa, crema fresca y crema agria con gambas) y Pucko (una marca de batidos de cacao) para beber. Por supuesto, todo bien acompañado de gran cantidad de ketchup.

Los raggare a menudo beben copiosamente en los coches mientras van circulando, cosa que está permitida en Suecia (no para el conductor, por supuesto). En Suecia, la cultura raggare (en sueco, raggarkultur) es inmortal y muchos suecos se sienten orgullosos de ella. Al principio, los raggare eran veinteañeros. Hoy en día, es posible encontrar raggare de todas las edades, y es común ver padres e hijos juntos en un mismo coche.

Blöjraggare ("raggare en pañales"), es un término peyorativo utilizado por algunos raggare contra los más jóvenes (de entre 18 y 22 años de edad), que viven mayoritariamente en zonas rurales, quienes desearían poseer un coche americano pero se ven conduciendo diferentes modelos de Volvo, principalmente el Volvo 740/940/960 o el 850/S70/V70 (los tiempos en que estos jóvenes conducían modelos de Volvo 240 pasaron a la historia) con accesorios raggare como llamas de fuego pintadas. Otras veces, conducen modelos americanos que, para su disgusto, no son aceptados por los raggare como un auténtico coche raggare; como por ejemplo, el Chevrolet Nova. Sin embargo, las ansias de ser aceptados como un "genuino" raggare han sido probablemente exageradas en muchos casos.

Los raggare en los medios y en la cultura popular
 En 1975, el glam rocker Magnus Uggla compuso su canción "Raggarna", que era un homenaje a su cultura. Irónicamente, cuando actuaba en directo a finales de los años 70 y principios de los 80, los raggare le arrojaban piedras y trataban de destrozar los lugares donde Uggla tocaba. Le acusaban de ser un punk rocker, debido al éxito de sus álbumes con un sonido más punk de finales de los años 70.
 Eddie Meduza tocó canciones como "punkjävlar" ("bastardos punks").
 Los Rude Kids hicieron una canción sobre los raggare (más tarde versionada por Turbonegro) titulada "Raggare Is a Bunch of Motherfuckers", como respuesta al "Punkjävlar" de Eddie Meduza. El amplio número de canciones punk sobre los raggare es una clara muestra del conflicto entre ambas subculturas. Algunos ejemplo incluyen "Raggarsvin" ("Cochino raggare") de Skäms, "Raggare ge upp" ("Raggare, ríndete") de The Baiters, "Raggare" de P.F Commando, "Benzin" ("Gasolina") de P-Nissarna, "Raggarjävel" ("Bastardo raggare") de Adolfs Gossar, "Raggar ragge" de Urban Släke, "Raggarpack" de Belsen Boys, "Raggare e svin" ("Raggare es cerdo") de Sune Studs & Grönlandsrockarna, "Nattens busar" ("Autobuses nocturnos") de Berlín, "Dra åt Helvete! (Jävla Raggare)" ("¡Arrástrate hasta el infierno! (Maldito raggare)") de Arabens Anus, "Amazonraggare" by Nattarbete, "Raggare beware" ("Raggare, cuidado") de Zeb And The Fast Ones, "Blöjraggare" ("Raggare en pañales") de Katastrof, "Raggarstat" de Ingron Hutlös, "Sune raggarsvin" de Snobbslakt y "Nightcruisers" de Skäms.
 La película de 1959 Raggare! trataba sobre los raggare y el pánico moral de la época.
 La serie de televisión Ronny & Ragge es sobre dos raggare que se pasean en un Ford Taunus destartalado.
 Onkel Kånkel hizo una canción sobre el comportamiento de los raggare mientras circulan titulada "Åka femtitalsbil" ("Circular en un coche de los cincuenta"), más tarde versionada por Charta 77.
 El grupo punk sueco P.F. Commando publicó una canción titulada "Raggare" en su EP de 7" de 1978 Svenne Pop 7".
 Raggargänget (1962) con Ernst-Hugo Järegård y Sigge Fürst.
 Massproduktion publicó un álbum recopilatorio titulado "Vägra Raggarna Bensin - Punk Från Provinserna" ("Rechaza la gasolina de los raggare - Punk de provincias").
 El 1 de mayo de 1979, unos 100 punks formaron su propio desfile a lo largo de Kungsgatan (Estocolmo) bajo el eslogan "Vägra raggarna bensin".
 los hermanos de Nadja "Roffe", "Ragge" y Reinhold, en la serie de novelas Bert diaries
 Tjenare Kungen (2005).

Véase también
 Greaser
 Kustom Kulture
 Rockabilly
 Teddy boys

Referencias

Enlaces externos

 Raggare video guide
 Fotos del Power Big Meet por Frank Aschberg.
 Stadin Raggarit - Página finesa sobre los raggare Más de 6000 fotografías y muchos artículos (en finés).
 Punktjafs: Raggare - Música y artículos de época sobre los raggare.

Cultura de Suecia
Subculturas

Raggare


(du sanskrit Nāgá, « serpent ») est un genre éteint de Lepospondyli (ou Recumbirostra) du carbonifère moyen identifié dans les lits fossiles de Mazon Creek dans l'Illinois (États-Unis). Le type et la seule espèce, , est nommé par  et son équipe en 2022 à partir de deux spécimens, qui préservent tous deux des tissus mous comme les autres fossiles de Mazon Creek.

Présentation
C'est un membre de la famille des Molgophidae, une lignée de tétrapodes présentant des traits d'amniotes avec un schéma d'allongement du corps et de réduction des doigts sur les membres. Nagini est le premier membre du groupe qui présente une perte totale des membres antérieurs et de la ceinture pectorale, mais il conserve ses membres postérieurs intacts ; cela reflète le schéma évolutif des serpents et suggère que les molgophidés ont subi un mécanisme similaire de réduction de leurs membres commençant par la perte des membres antérieurs.

Notes et références

Liens externes

Lepospondyli
Taxon fossile décrit en 2022
Taxon fossile non connu en Paleobiology Database
Paléontologie aux États-Unis

Nagini mazonense


An Cymbidium acuminatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mark Alwin Clements ngan David Lloyd Jones. An Cymbidium acuminatum in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbidium

Cymbidium acuminatum


Galovany este o comună slovacă, aflată în districtul Liptovský Mikuláš din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 266 de locuitori. Se învecinează cu comuna Liptovský Mikuláš.

Istoric
Localitatea Galovany este atestată documentar din 1600.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Galovany


Omranköy (Bulgarca: Трем; Trem), Şumnu'nun kuzeybatısında 30 km uzaklıkta bulunan köydür. Adı Mirhanlı iken şimdiki köyün güneyinde bulunmaktaymış. Halkı Türktür.

Omran köyün ismi Omur çobandan geliyor. Mirhanlı'da sadece bir çeşme varmış ve her yaz bu çeşme kururmuş. Omur çoban Provadiyska deresinin kaynaklarını bulmuş ve böylece Mirhanlılar buraya göçmüş. Köyün ismi de Omur köy olmuş. Sonra Omran köy demeye başlanmış. İnsanların bir takımı yeni yere göçmemişler ve onlara buranlar demişler ve böylece Mirhanlı iki köye ayrılmış: Omran köy ve Buranlar (Bulgarca: Единаковци; Edinakovtsi).

Omran köyde ve bölgede yaşayan Türkler büyük ihtimalle Kocacık türkmenlerinden, Kocacık yörükleridir. Kırım Savaşı'ndan sonra, 1853'te Omran köye 8 hane Tatar yerleşiyor. Bu Tatarlar Türkleşiyor ve bugün de Türkçeden başka dil bilmiyorlar.

1863 senesi sayımda Omran köyde 246 Türk, 8 hane Tatar ve 2 hane Çingene sayılıyor. Bugün Omran köyün çoğu Türkiye'ye göçmüş haldedir. Genellikle Türkiye'de Sultançiftliği ve Güneşli'de yaşıyorlar. Bir kısmı da Bursa ve Çorlu'da.

Kalanlar hayvancılık ve çiftçilıkle zorluk içinde hayat sürdürüyorlar. Omran köylüler her sene Ağustos ayının son pazar günü Omran köyde buluşuyorlar.

Bulgaristan'daki köyler
Şumnu ili

Omranköy


An minotauro (Hadton Griyego Μῑνώταυρος, minótauros) in uska mitolohikal nga ulo nga baka nga lawas hin tawo tikang ha leyenda nga uska laberinto ngan nalibot nga Knossos nga tikang han Krete iya agtang nga Teseo.

Minotauro


Danmark deltog i sommer-OL 2020 i Tokyo, Japan i perioden 24. juli – 9. august 2020. Denne periode blev ændret til 23. juli – 8. august 2021 på grund af COVID-19 pandemien.

Sportsgrenene ved sommer OL 2020
Det officielle program for sommer OL 2020 er opdelt i 33 sportsgrene af den Internationale Olympiske Komité (IOC). Denne opdeling er ikke altid den mest naturlige opdeling i forhold til dansk organisation under Danmarks Idrætsforbund. Men opdelingen er valgt på denne side af hensynet til referencer til de officielle olympiske informationer.

Kvalifikation og udvælgelse af deltagere
Vejen til atleternes deltagelse i sommer OL 2020 kan findes her:

Medaljer

Medaljevindere
Følgende danske sportspersoner vandt medaljer ved de olympiske sommerlege 2020:

| style="text-align:left; width:78%; vertical-align:top;"|

|style="text-align:left; width:22%; vertical-align:top;"|

Deltagere

| width=78% align=left valign=top |
Nedenstående tabel indeholder oplysninger om det samlede antal danske sportsfolk, der deltog i sommer-OL 2020 i Tokyo.

* 2 reserver i 4×100 meter stafetløb kom ikke i konkurrence.
** 2 reserver i 4×100 meter stafetløb kom ikke i konkurrence.
*** 1 reserve i Holdforfølgelse kom ikke i konkurrence.
**** 1 reserve i Håndbold kom ikke i konkurrence.

Deltagernes placering

Resultater
Under dette afsnit fremgår alle danske resultater opnået under sommer OL 2020. Resultaterne er opdelt i sportsgrene.

Atletik
Nationalstadion. Konkurrencer 30. juli – 8. august 2021.

NR = National rekord, Q = Direkte kvalificeret, q = Kvalificeret som en af de bedste, der ikke er direkte kvalificeret* Reserver - Deltog ikke i konkurrencen.

Badminton
Musashino Forest Sport Plaza. Konkurrencer 24. juli – 2. august 2021.

Bordtennis
Tokyo Metropolitan Gymnasium. Konkurrencen 24. juli – 30. juli 2021.

Brydning
Makuhari Messe Hall B. Konkurrencen 3. august og 4. august 2021.

Bueskydning
Dream Island Archery Field. Seedningsskydning 23. juli 2021. Konkurrencen 27. juli - 30. juli 2021.

Cykling
Landevejsløb:
Fuji International Speedway. Konkurrencer 24. juli – 25. juli og 28. juli 2021.

Banecykling:
Omnium:
Izu Velodrome Herrer 5. august 2021, Damer 8. august 2021.

Parløb:
Izu Velodrome Damer 6. august 2021, Herrer 7. august 2021.

Holdforfølgelsesløb:
Izu Velodrome 2. august - 4. august 2021.

*Reserve

BMX:
Ariake Urban Sports Park 29. juli - 30. juli 2021.

MTB:
Izu MTB Course 26. juli - 27. juli 2021.

Golf
Kasumigaseki Country Club. Konkurrencer: Herrer: 29. juli – 1. august 2021, Damer: 4. august – 7. august 2021

Note: For hver runde er angivet antal slag samt dagens placering ("=" betyder delt med andre)

Hestesport
Dressur:
Equestrian Park. Konkurrencer 24. juli – 28. juli 2021.

Charlotte Heering på hesten Bufranco var udtaget som reserve til dressurkonkurrencen.
Spring:
Equestrian Park. Kvalifikation 3. august 2021. Finale 4. august 2021.

Military:
Equestrian Park. Dressur 30. juli - 31. juli 2021, Udholdenhedsridt 1. august 2021, Ridebanespringning 2. august 2021.

Håndbold
Danmarks trup til OL håndboldturneringen var udtaget med følgende spillere:

Som officiel reserve var udtaget Emil Jakobsen, SG Flensburg-Handewitt, der kom kortvarigt i kamp i to puljekampe og som repræsentant for bruttotruppen var udtaget Simon Hald, der også kom med til Japan, men som ikke kom i kamp.

Yoyogi National Stadium. Konkurrencen 24. juli - 7. august 2021.

Stilling gruppe B

Judo
Nippon Budokan. Konkurrencer 27. juli 2021.

Kano og kajak
Sea Forest Waterway. Konkurrencer 2. august – 7. august 2021.

Roning
Sea Forest Waterway. Konkurrencer 23. juli - 30. juli 2021.

Sejlsport
Enoshima Yacht Harbour. Konkurrencer 25. juli – 3. august 2021.

M = Medalje sejlads; E = Elimineret – kom ikke videre til medalje sejladsen
DSQ = Diskvalificeret (protest); DNF = Udgået; UFD = Diskvalificeret (tyvstart)

Skateboard
Park, herrer:
Ariake Urban Sports Park. Konkurrencer 5. august 2021.

Skydning
10 meter luftriffel, Damer:
Asaka Shooting Range, Saitama. Kvalifikationsskydning 24. juli 2021. Finale 24. juli 2021.

Skeetskydning, Herrer:
Asaka Shooting Range, Saitama. Kvalifikationsskydning 25. juli og 26. juli 2021. Finale 26. juli 2021.

10 meter luftriffel, Mixed team:
Asaka Shooting Range, Saitama. Kvalifikationsskydning 27. juli 2021. Finale 27. juli 2021.

50 meter riffel, helmatch, Damer:
Asaka Shooting Range, Saitama. Kvalifikationsskydning 31. juli 2021. Finale 31. juli 2021.

50 meter riffel, helmatch, Herrer:
Asaka Shooting Range, Saitama. Kvalifikationsskydning 2. august 2021. Finale 2. august 2021.

Svømmesport

Referencer

Eksterne henvisninger
 https://www.olympic.org/tokyo-2020
 https://tokyo2020.jp/en/

2020
Lande ved sommer-OL 2020

Danmark ved sommer-OL 2020


En fangsnor (eller skuldersnor, aiguilette) er en del af visse uniformer. Det oprindelige formål er at undgå at hovedbeklædningen mistes, selv om den falder af. I dag er er fangsnoren oftest rent dekorativ og kaldes så en gallasnor eller en adjudantsnor. Snoreværket består evt. af metalomvundne snore, der kan være flettet eller snoet sammen og sidde flere sammen om skulderen på uniformsjakken.

Betegnelsen aiguillette menes at stamme fra en snor med metalspidser, der holdt sammen på dele af en pladerustning.

Udtrykket fangsnor bruges også om en snor, der skal forhindre f.eks. en saks i at falde ud af en førstehjælpstaske eller hindre, at en soldat taber sin pistol.

Kilder og henvisninger

Uniformer

Fangsnor


ذاكرة معتقلة فيلم مغربي للمخرج جيلالي فرحاتي سنة 2004، الذي إضافة لإخراجه كتبه و لعب بطولته رفقة الممثل الشاب محمد مروازي، الفيلم يعالج مشاكل حقوق الإنسان في فترة السبعينيات أو ما يطلق عليه بسنوات الرصاص في المغرب، بقصة الشاب الزبير الذي يريد الدخول للسجن لمقابلة أبيه الكهل المعتقل السياسي حيث دخل ظاهريا بتهمة سارق السيارات, و في لقاءه مع أبيه المختار يكتشف مرضه بفقدان الذاكرة النسبية فيبدأ محاولاته لمساعدته على استراجعها بنبشه في ذاكرة أبيه و أصدقائه و أحداثه، الفيلم امتاز بجماليته الفنية وابتعاده عن الأفلام التقريرية التي غلبت في هذه الفترة، حيث اعتمد على مختلف ذو جمالية سينمائية تعتمد على الصوت و اللون برقة و رومانسية تغيب عن هذا النوع من الأفلام. و قد حاز الفيلم على جائزة أفضل فيلم بمهرجان تطوان و جائزة السيناريو بمهرجان القاهرة السينمائي سنة 2005.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام مغربية إنتاج 2004
أفلام عن سنوات الرصاص (المغرب)

ذاكرة معتقلة (فيلم)


Podskalie este o comună slovacă, aflată în districtul Považská Bystrica din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 125 de locuitori.

Istoric
Localitatea Podskalie este atestată documentar din 1235.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Podskalie


Einar Þorsteinsson getur átt við um:
 Einar Þorsteinsson (f. 1978), íslenskan fréttamann og oddvita Framsóknarflokksins í borgarstjórn Reykjavíkur.
 Einar Þorsteinsson (1633–1696), biskup á Hólum.

Einar Þorsteinsson


Goran Marić(Grude, 5. rujna, 1959.) bivši je hrvatski ministar državne imovine. Poznat i kao nogometni sudac.

Izvori

Hrvatski ekonomisti
Ministri državne imovine Vlade Republike Hrvatske
Životopisi, Zagreb

Goran Marić


Nummer-et hits i Sverige i 2010'erne er en liste over de singler der har toppet den svenske Sverigetopplistan fra 2010 til 2019.

Nummer-et singler

Eksterne henvisninger
 Sverigetopplistan
 SwedishCharts.com

2010'erne
Musik i 2010
Musik i 2011
Musik i 2012
Musik i 2013
Musik i 2014
Musik i 2015
Musik i 2016
Musik i 2017
Musik i 2018
Musik i 2019

Nummer-et hits i Sverige i 2010'erne


Hızır Reis veya bilinen adıyla Barbaros Hayreddin Paşa (d.  1478, Midilli – ö. 5 Temmuz 1546, İstanbul), Osmanlı İmparatorluğu'nun ilk kaptan paşası ve 25. kaptan-ı deryâsı olan denizci ve askerdir. 16. yüzyılın ilk yarısında gerçekleştirdiği askerî seferlerle Akdeniz'de Osmanlı egemenliğini pekiştirdi. Ayrıca Osmanlı Devleti'nin deniz politikasına ve Tersane-i Amire'ye nizam verdi.

1478 yılı civarında Osmanlı hâkimiyetindeki Midilli'de doğan Hızır Reis, denizcilik kariyerine ağabeyi Oruç'un yanında korsan olarak başladı. 1516'da kardeşler Cezayir'i İspanyollardan ele geçirdi ve Oruç Reis kendisini Cezayir'in sultanı ilan etti. Oruç'un 1518'deki ölümünün ardından Hızır, ağabeyinin "Barbaros" lakabını miras aldı ve Cezayir sultanı oldu. Hızır Reis'e "dinin hayırlısı" anlamına gelen Hayreddin adını, Osmanlı Devleti'ne yaptığı hizmetlerden dolayı dönemin padişahı Yavuz Sultan Selim verdi. Barbaros ismi ise aslında ağabeyi Oruç Reis'e aittir, ama onun ölümünden sonra Hızır Reis tarafından da kullanılmıştır. Bazı tarihçiler bu ismin Oruç Reis'e kızıla çalan sakalı yüzünden verildiğini (İtalyanca; barba: sakal, rossa: kızıl) söylerken, Halil İnalcık bu ismin "Baba Oruç" lakabının bozulmasından oluşmuş olabileceğini söylemektedir.1533'te Barbaros Hızır Reis, Kanuni Sultan Süleyman tarafından Osmanlı donanmasına kaptan-ı deryâ olarak atandı. Aynı yıl Fransa'da bir elçiliğe başkanlık etti, 1535'te ise Tunus'u fethetti. 1538'de Preveze'de Haçlı birliklerine karşı büyük ve kesin bir zafer elde etti ve 1540'larda Fransızlarla ortak seferler düzenledi. Barbaros Hayreddin, 1546'ta Osmanlı başkenti İstanbul'da öldü. Mezarı İstanbul'un Beşiktaş ilçesindeki Barbaros Hayreddin Paşa Türbesi'nde bulunmaktadır.

Hayatı

Barbaros Hayreddin Paşa, Selanik'in Vardar Ağalarından ve Midilli fatihlerinden Türk veya Arnavut kökenli bir sipahi olan Vardarlı Yakup Ağa ile ada halkından Rum bir kadın olan Katerina'nın dört oğlundan biri olarak 1470'li yıllarda Midilli Adası'nda doğdu. Kendisine verilen "Barbaros" lakabı, İtalyancadaki "kızıl sakal" anlamındaki "barba rossa"dan gelir.

Oruç Reis, genç yaşta kardeşi İlyas ile birlikte deniz ticareti yaparken, Ege Denizi'nde Rodos Şövalyeleri'ne tutsak düştü. Serbest kaldıktan sonra, yaşadığı olayın etkisiyle tüccar yerine korsan olmaya karar verdi. Bir süre sonra kardeşi Hızır Reis de ticareti bırakıp ona katıldı. Akdeniz kıyılarına deniz akınları düzenleyip ganimetler elde ettiler. Tunus'taki Cerbe Adası'nı üs olarak kullanan Hızır Reis ve ağabeyi Oruç Reis'in ünü bütün Akdeniz'e yayıldı. İki kardeş, Tunus Sultanı Muhammed ile anlaşarak Tunus'taki Halkü'l-Vaâd (La Gaulette) liman kalesini kullanmaya başladı. Hızır ve Oruç, ele geçirdikleri ganimetin beşte birini Tunus sultanına veriyorlar, kalan malları da Tunus pazarında satıyorlardı.

Hızır ve Oruç, 1516'da ele geçirdikleri yüklü bir gemiyi armağan olarak Piri Reis himayesinde Osmanlı padişahı Yavuz Sultan Selim'e gönderdi. Bunun üzerine Yavuz Sultan Selim de onlara, verdikleri desteğin bir ifadesi olarak çeşitli armağanlar yolladı. Oruç Reis ve Hızır Reis, ağabeyleri İshak'ın da kendilerine katılmasından sonra korsanlıkla yetinmeyip Kuzey Afrika'da toprak edinmeye başladılar. 1516'da İspanyol karşıtı bir grup tarafından Cezayir'e yerleştiler ve şehrin idarecilerini kanlı bir darbe ile elimine ettiler. Ancak İspanyollar ile olan savaşlarında Oruç Reis'in ölmesi, Hızır'ı da zor durumda bırakmıştı.

Gönüllü kuvvetleriyle merkezî bir devletin desteği olmadan tutunamayacağını anlayan Hızır Reis, tekrar İstanbul'a elçiler yollayarak başkentin tâbiyetine girdi. Ancak, Cezayir halkının aleyhine dönmesi, Hayreddin'i şehri terk ettirip Jijel'e çekilmeye zorlayacaktı. Burada üslenerek korsanlığa devam edecek ve güçlendikten sonra 1525'te Cezayir'i yeniden ele geçirmeyi başaracaktı. Ertesi yıl Jijel'e baskın düzenleyen Cenevizli Amiral Andrea Doria'yı yenilgiye uğrattı.

1529 yılında gerçekleşen iki olay, Hızır ve arkadaşları için çok önemli sonuçlar doğuracaktı. Bunlardan biri Aydın Reis'in Habsburg Amirali Portuondo'yu mağlup etmesi, bir diğeri ise Cezayir'in karşısındaki Habsburg Hisarı'nın (Peñón de Argel) ele geçirilmesiydi ki; bu, hem şehri Habsburg toplarının hedefi olmaktan çıkarmış, hem de bir dalgakıran yapılarak kötü bir liman olan Cezayir'in geliştirilmesine olanak sağlamıştır.

Bu esnada Osmanlı padişahı Kanuni Sultan Süleyman'ın Alman Seferi (1532) sırasında Andrea Doria'nın Mora kıyılarına saldırması, Osmanlıları güç duruma düşürdü. Bunun üzerine Kanuni, Hızır Reis'i İstanbul'a çağırdı ve 1533'te kendisini Osmanlı donanmasının başına kaptan-ı derya () olarak atadı.

Yavuz Sultan Selim dönemi

Hızır ve Oruç, 1516'da ele geçirdikleri yüklü bir gemiyi armağan olarak Piri Reis himayesinde Osmanlı Padişahı Yavuz Sultan Selim'e gönderdiler. Bunun üzerine Yavuz Sultan Selim de onlara, verdiği desteğin bir ifadesi olarak armağanlar yolladı. Oruç Reis ve Hızır Reis, ağabeyleri İshak'ın da kendilerine katılmasından sonra korsanlıkla yetinmeyip Kuzey Afrika'da toprak edinmeye başladılar. 1516-1517'de İspanyollara karşı savaştılar ve Tenes ve Tlemsen kentlerini ele geçirerek Cezayir'i denetimlerine aldılar. Oruç Reis, Cezayir hükümdarı ilan edildi. İspanyollar ertesi yıl Cezayir'i geri almak için Araplarla birleşerek saldırıya geçti. Bu savaşta Hızır Reis'in ağabeyleri olan İshak Reis ve Oruç Reis öldürüldü.

Hızır Reis, Yavuz Sultan Selim adına para bastırıp hutbe okutarak ona bağlılığını bildirdi. Yavuz Sultan Selim de bunun üzerine Hızır Reis'i Cezayir Beylerbeyliği'ne atayarak koruması altına aldı. Bunun üzerine önce Tunus ve Tlemsen Beyleri birleşerek Cezayir'e yürüdüler. Cezayir şehri dışındaki toprakları alıp Cezayir içindeki halkı ayaklandırdılar. Ayaklanmayı bastıran Hızır Reis, beyleri durdurdu.

1519'da Cezayir'e gelen İspanyol donanmasını mağlup etti. Ama Cezayir halkının durumu ve Tunus Beyi ile yapılan savaşın iyi netice vermemesi üzerine gemileri ve kendine bağlı reislerle Cezayir'i bırakıp Cezayir kentinin doğusunda bulunan, bir Akdeniz sahil kenti olan Cicel'e çekildi.

Barbaros'un Kaptan-ı Derya "Hayreddin" olması

Hızır Reis 1520-1525 arasında Avrupa'nın Akdeniz kıyılarını vurarak büyük ganimetler elde etti. 1525'te Cezayir'i yeniden ele geçirdi. Ertesi yıl Jijel'e baskın düzenleyen Cenevizli Amiral Andrea Doria'yı yenilgiye uğrattı. Kanuni Sultan Süleyman'ın Alman seferi sırasında Andrea Doria'nın Mora kıyılarına saldırması Osmanlıları güç duruma düşürdü. Bunun üzerine Kanuni, Hızır Reis'i İstanbul'a çağırdı ve 1533'te Yavuz Sultan Selim'in "Hayreddin" adını verdiği Hızır Reis'i Osmanlı donanmasının başına (kaptan-ı derya) atadı.

Hayreddin Paşa 1534'te Akdeniz'e açıldı ve İtalya kıyılarına seferler düzenleyip Tunus'u ele geçirdi. Ancak Andrea Doria komutasındaki Haçlı donanması karşısında ertesi yıl Tunus'u bırakmak zorunda kaldı ve İstanbul'a döndü. 1536'da daha güçlü bir donanmayla yeniden Akdeniz'e açılan Barbaros, İtalya kıyılarını vurdu ve Ege Denizi'ndeki Venedik adalarını Osmanlı topraklarına kattı.

Preveze Deniz Savaşı

Osmanlıların Akdeniz'deki denetiminin artması üzerine, Papalık, Venedik, Ceneviz, Malta, İspanya ve Portekiz gemilerinden oluşan bir "Haçlı donanması" kuruldu ve başına Andrea Doria getirildi. Osmanlı donanması ile Haçlı donanması 1538'de Arta Körfezi önlerinde karşılaştı. Haçlıların 600'den fazla gemisi vardı. Bunun 308'i harp teknesi olup, 120'si en büyük oturak gemileriydi. Haçlılar donanmaya on binlerce forsadan başka 60 bin asker bindirmişlerdi. Hayreddin Paşa komutasında ise 122 kadırga ve forsalar dışında 20 bin asker vardı. Toplamı 80 bin kişiyi bulan bir deniz savaşı daha önce hiç görülmemişti. Savaş sonucunda haçlı donanması 128 gemisini kaybetmiş, 29'u da Osmanlı denizcileri tarafından ele geçirilmişti. Hayreddin Paşa hiçbir gemisini kaybetmezken 400 kadar leventi savaşta ölmüştü. Hayreddin Paşa, tarihe Preveze Deniz Savaşı olarak geçen savaşın mutlak galibiyetini Osmanlı Devleti'ne kazandıran Kaptan-ı Derya olarak adını tarihe yazdıracaktı. Bu zafer Osmanlı Devleti'nin Akdeniz'deki egemenliğini pekiştirdi.

Kutsal Roma-Cermen İmparatoru Şarlken, Preveze'nin öcünü almak için 1541'de Cezayir'e saldırdıysa da başarılı olamadı. Bu arada Fransa Kralı I. François, Şarlken'e karşı Osmanlılardan yardım isteyince Kanuni, Barbaros'u Fransa'nın Akdeniz kıyılarına gönderdi. Barbaros, Toulon'da Fransız donanmasıyla birleşerek 1543'te Nice'i aldı (Nice Kuşatması). Ertesi yıl İstanbul'a dönen Barbaros Hayreddin Paşa, 4 Temmuz 1546'da burada öldü, Beşiktaş'taki türbesine defnedildi.

Etkileri

Osmanlı Devleti'nin kaptan paşaları, hil'atlerini Barbaros'un Beşiktaş'taki türbesinde giyerlerdi, bu törende dua edilir ve fakir fukaraya yemek verilirdi.

Sefere çıkan veya tatbikata giden Türk savaş gemileri -günümüzde dahi- bu türbenin önünden geçerken Barbaros'u top atışıyla selamlarlar.

Barbaros Hayreddin Paşa'nın anısına 1941-1943'te İstanbul'un Beşiktaş semtinde dikilen Barbaros Anıtı, ünlü heykelciler Ali Hadi Bara ile Zühtü Müridoğlu tarafından yapılmıştır. Heykelin arkasında Yahya Kemal Beyatlı'nın şu dizeleri yazılıdır:

Deniz ufkunda bu top sesleri nereden geliyor?
Barbaros, belki, donanmayla seferden geliyor!
Adalar'dan mı? Tunus'dan mı, Cezayir'den mi?
Hür ufuklarda donanmış iki yüz pare gemi
Yeni doğmuş aya baktıkları yerden geliyor;
O mübarek gemiler hangi seherden geliyor?

Beşiktaş'taki Kadıköy iskelesine Beşiktaş Barbaros Hayrettin Paşa İskelesi adı verildi ve mimarlar Erkan İnce ile M. Hilmi Şenalp tarafından Osmanlı mimarisi tarzında yenilendi.

Türk donanmasındaki muhtelif gemilere adı verildi.

Muharebelerinin kronolojisi

 Oruç Reis'in Ege Denizi'nde Rodos Şövalyelerine tutsak düşmesi, kardeşi İlyas Reis'in ölmesi.
 1510: Oruç Reis serbest kaldıktan sonra, yaşadığı olayın etkisiyle tüccar yerine korsan olmaya karar verdi.
 Oruç Reis, Akdeniz kıyılarına akınlar düzenledi ve ganimetler elde etti.
 Hızır Reis ticareti bırakarak Cerbe Adası'na gelip ağası (ağabeyi) Oruç Reis ile beraber korsanlığa başladı.
 1512: İki kardeş Tunus Sultanı Muhammed ile anlaşarak Tunus'taki Halkü'l-Vaâd (La Gaulette) limanını kullanmaya başladı.
 1516-1517: İspanyollara karşı savaştı ve Tenes, Tlemsen ve Oran kentlerini ele geçirerek Cezayir'i denetimlerine aldılar.
 1517: Oruç Reis Cezayir hükümdarı ilan edildi.
 1518: İspanyollar Cezayir'i geri almak için Araplarla birleşerek saldırıya geçtiler. Bu savaşta kardeşleri İshak Reis ve Oruç Reis öldüler.
 1518: Yavuz Sultan Selim, Hızır Reis'i Cezayir Beylerbeyliği'ne atayarak koruması altına aldı.
 1519: Hızır Reis, İspanya donanmasını yenilgiye uğrattı.
 Cezayir'i bırakarak Şerşel Adaları'na çekildi.
 1520-1525: arasında Avrupa'nın Akdeniz kıyılarını vurarak büyük ganimetler elde etti.
 1530: Cezayir'i yeniden ele geçirdi.
 1531: Jijel'e baskın düzenleyen Cenevizli Amiral Andrea Doria'yı yenilgiye uğrattı.
 1534: Akdeniz'e açıldı ve İtalya kıyılarına seferler düzenledi.
 1534:Tunus'u ele geçirdi. Ancak Haçlı donanması karşısında Tunus'u bırakmak zorunda kaldı.
 1536: Daha güçlü bir donanmayla İtalya kıyılarını vurdu.
 1536: Ege Denizi'ndeki Venedik adalarını Osmanlı topraklarına kattı.
 1536: Otranto'yu fethederek İtalya'ya ayak bastı.
 1538: Preveze Deniz Savaşı'nda Haçlı donanmasını yendi.
 1543: Toulon'da Fransız donanmasıyla birleşerek Kutsal Roma Germen İttifakını yenerek Nice'i aldı.

İçinde bulunduğu savaşlar listesi

 1512: Bicâye Kuşatması
 1513: Cicelli'nin Ele Geçirilmesi
 1515: Bicâye'nin Ele Geçirilmesi
 1516: Cezayir'in ele geçirilmesi
 1516: Cezayir Saldırısı
 1518: Tilimsan'ın Fethi
 1519: Cezayir Saldırısı
 1520: Şersel'in Fethi
 1520: Collo Limanının Alınması
 1520: Annaba ve Konstantin'in Fethi
 1525: Cezayir'in Yeniden Fethi
 1529: Cezayir Adası'nın Fethi
 1534: İtalyan Kasabalarına Yapılan Saldırılar
 1534: Tunus'un Fethi
 1535: Maó'nun Yağmalanması
 1537: Korfu Kuşatması
 1537: Osmanlı-Venedik Savaşı
 1538: Ege Adalarının Fethi
 1538: Preveze Deniz Muharebesi
 1543: Nice Kuşatması
 1544: Lipari'nin Yağmalanması

Kitapları
Gazavat-ı Hayrettin Paşa'nın tam metni vikikaynakta yer almaktadır

Gazavat-ı Hayrettin Paşa - Türk Edebiyat tarihinin ilk otobiyografi denemesidir. Eserin baş tarafında da belirtildiği gibi Barbaros Hayreddin Paşa biyografisini Seyyid Muradi'ye yazdırmıştır. Kanuni Sultan Süleyman bir gün Barbaros Hayreddin'i huzuruna çağırmış ve ferman etmiş: "Bre Hayrettin bir kulun ömrüne bu kadar az zamanda bu kadar çok fütuhat düşmez. Bana ister manzum ister mensur bir eser yaz ben de hazine-i amiremde saklayayım ki bizden sonra gelecek nesillere ibret ve ders olsun." Bu ferman üzerine kendi söylemiş, Seyyid Muradi yazmıştır. Ayrıca Gaye-el Mûna diye bir kitap daha yazdı.

Hakkında yayımlanan kitaplar
 Efsane (Bir 'Barbaros' Romanı) - İskender Pala
 Kaptan-ı Derya - Ebubekir Subaşı
 "Barbaros! Sevgilim..." - Halil Bezmen
 Sultanın Amirali Barbaros Hayrettin - Ernle Bradford
 Denizler Sultanı Barbaros Hayrettin Paşa - Ali Rıza Seyfi
 Barbaros Hayrettin Geliyor - Feridun Fazıl Tülbentçi
 Barbaros Hayrettin Paşa - Aziz Erdoğan
 Barbaros Hayrettin Paşa'nın Hatıraları- Ertuğrul Düzdağ
Hızır Barbaroso Hayreddin - Dursun Saral

Popüler kültürdeki yeri
 1951 yapımı Barbaros Hayreddin Paşa filminde Barbaros Hayreddin Paşa, Cüneyt Gökçer tarafından canlandırılmıştır.
 2003 yapımı Hürrem Sultan adlı dizide Halil Kumova tarafından canlandırılmıştır.
 2011-2014 yılları arasında yapılan Muhteşem Yüzyıl adlı dizide ise Tolga Tekin tarafından canlandırılmıştır.
 Karayip Korsanları adlı Hollywood yapımı sinema filmi serisinde, "Captain Barbossa" karakteri de, Barbaros Hayreddin Paşa'dan esinlenilmiş ve Geoffrey Rush tarafından canlandırılmıştır.
 2021 yapımı Barbaroslar: Akdeniz'in Kılıcı adlı dizide Ulaş Tuna Astepe tarafından canlandırılmıştır.
 2022 yapımı Barbaros Hayreddin: Sultanın Fermanı adlı dizide Tolgahan Sayışman tarafından canlandırılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Barbaros Anıtı
 TCG Hızırreis (S-344)
 TCG Hızırreis (S-342)
 Tilimsan'ın Fethi (1517)
 Barbaros Hayrettin Paşa Camii

Kaynakça

1478 doğumlular
Midilli doğumlular
1546 yılında ölenler
Osmanlı devlet görevlileri
Kaptan-ı deryalar
Cezâyir-i Garp hükümdarları
Türk tarihi
Korsanlar
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
Vikiproje Tarih yeni eklenen maddeler
1476 doğumlular
15. yüzyılda Osmanlılar
16. yüzyılda Osmanlılar
Berberi korsanlar
Cezayir devlet başkanları
Osmanlı amiralleri
Osmanlı deniz subayları
Pîrî Reis
Privateer'ler
I. Süleyman

Barbaros Hayreddin Paşa


Cee, Galicia İspanya'nın otonom bölgelerinden biri olan Galiçya'nın kuzeybatısında bulunan A Coruña eyaletine bağlı belediyesi.

Dış bağlantılar
 Cee, Galiçya fotoğrafları

Cee


Philippe Djian (1949, Fransa), Ermeni kökenli Fransız yazar. 2012'de Oh... romanıyla Prix Interallié ödülünü kazandı.

Ödüller
2009 Prix Jean-Freustié  Impardonnables ile
2012 Prix Interallié "Oh..." ile

Eserleri
 50 contre 1 (1981) -kısa öyküler
 Bleu comme l'enfer (Cehennem Mavisi, 1982)-roman
 Zone érogène (Erojen Bölge, 1984) -roman
 37°2 le matin (Betty Blue, 1985) -roman
 Maudit Manège(Eşiktekiler, 1986) -roman
 Echine (1988)
 Crocodiles (Timsahlar,1989) -roman
 Lent dehors (1991)
 Sotos (1993) -roman
 Assassins (Katiller, 1994)
 Criminels (Suçlular)
 Sainte-Bob (Aziz Bob)
 Ardoise (Arduvaz,2002) -derleme
 Ça, c'est un baiser (Buna Öpücük Denir,2002) -roman
 Frictions (Sürtüşmeler, 2003) -roman
 "Oh..." (2012)

Türkçeye çevrilmiş eserleri
 Zone érogène/Erojen Bölge, Çeviren: Yaşar Avunç, Ayrıntı Yayınları,2002.
 37°2 le matin/Betty Blue, Çeviren: Ayşen Ekmekçi, Ayrıntı Yayınları, 1999.
 Maudit Manège/Eşiktekiler, Çeviren: Yaşar Avunç, Ayrıntı Yayınları,2001.
 Frictions/Sürtüşmeler, Çeviren: Esra Özdoğan, Can Yayınları, 2005.
 "Oh..." / "Vay...", Çeviren: Hakan Tansel, Ayrıntı Yayınlar, 2015.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Djian biyografisi
Philippe Djian vs Betty Blue

1949 doğumlular
20. yüzyıl Fransız yazarları
21. yüzyıl Fransız yazarları
Yaşayan insanlar
Ermeni asıllı Fransızlar

Philippe Djian


Edson Cholbi Nascimento, kendt som Edinho (født 27. august 1970 i Santos) er en brasiliansk tidligere fodboldspiller, der spillede som målmand i en række brasilianske klubber. Han er søn af den kendte fodboldspiller Pelé. Han var sjældent førstevalg på posten som målmand i de klubber, han spillede i; hans bedste resultat opnåede han, da han spillede for Santos FC, der i 1995 blev nummer to i kampen om det brasilianske mesterskab.

Kriminalitet
Efter sin aktive karriere er Edinho i flere tilfælde kommet i konflikt med loven. Således blev han i 1999 dømt for drab (en dom, der dog senere blev annulleret), og i 2010 blev han idømt 33 års fængsel for hvidvaskning af penge tjent på handel med narkotika.

Referencer

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldspillere fra Santos FC

Edinho


An Eria halconensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Eria halconensis in nahilalakip ha genus nga Eria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eria

Eria halconensis


මූකලන් තෙලිස්සා වදන සර්ප විශේෂ 2ක් සඳහා භාවිතා කෙරේ. අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න.
  මූකලන් කුණකටුවා
  පොළොං තෙලිස්සා හෙවත් කුණකටුවා

මූකලන් තෙලිස්සා


An Leptochloa scabra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Leptochloa scabra in nahilalakip ha genus nga Leptochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Leptochloa

Leptochloa scabra


Ennetsee ist eine geläufige Bezeichnung für die am Westufer des Zugersees liegenden Gemeinden Steinhausen, Cham, Hünenberg und Risch im Kanton Zug, Schweiz.

Name

Der Name Ennetsee hat seinen Ursprung im schweizerdeutschen Ausdruck «ännet em See» ('jenseits des Sees'), ähnlich wie in Ennethorw oder Ennetbaden. Ennetsee wurde erstmals in einem Spruchbrief von Ammann und Rat von Zug vom 15. März 1470 in Verbindung mit Gangolfswil schriftlich erwähnt.

Verkehr

Durch das Gebiet Ennetsee verlaufen die wichtigen Autobahnen A4 und A14, die Bahnstrecke Zug–Luzern sowie die Gotthardbahn mit dem Bahnhof Rotkreuz als wichtigem Eisenbahnknoten.

Literatur
 Alexander Baumgartner: Herrschaftswandel und Gemeindebildung im Zuger Ennetsee 1300 bis 1550, Verlag Roger Sablonier, 1998

Einzelnachweise

Cham ZG
Hünenberg ZG
Risch (Gemeinde)

Ennetsee


Edith Meisel Aas (1927-1976) fue una escultora y grabadora de medallas noruega, nacida en Trondheim.

Biografía
Asistió a la Academia de Bellas Artes entre 1946 y 1949 y posteriormente se trasladó para estudiar en París durante los años 1949 a 1950 con Ossip Zadkine. Recibió la Medalla d'Argent de la villa de París en 1959 y el premio del diario Morgenbladet en 1967.

Es particularmente conocida por los retratos y figuras femeninas con un estilo sencillo inspirado en el cubismo.

Es autora del retrato a Lauritz Smith (1754-1794) que aparece en la medalla de la Real Sociedad Noruega grabada por H. Rui.

Fue maestra del escultor Marit Wiklund.

Notas y referencias

Bibliografía
 Øistein Parmann, Norwegian sculpture; Dreyer, 1969 pp.28

Enlaces externos

 Es la autora de un busto de la tapicera Hannah Ryggen , ver el artículo de la Wikipedia en noruego.
 snl.no; Ficha biográfica de Edith Aas

Escultores de Noruega en Francia
Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Noruega del siglo XX
Escultoras de Noruega
Grabadores de Noruega
Noruegas del siglo XX

Edith Aas


Der Sender Witzhelden  war ein Grundnetzsender (Sender Düsseldorf) für Fernsehen der Deutschen Funkturm. Er befand sich nordwestlich der Ortschaft Witzhelden. Als Antennenträger kam ein 202,5 Meter hoher abgespannter Stahlrohrmast mit 1,80 Meter Durchmesser zum Einsatz.

Geschichte
Der Baubeginn des Sendemastes war der 4. April 1960; das Richtfest wurde am 22. Dezember 1960 gefeiert.  Er wurde von Hein, Lehmann und Co. (Düsseldorf), damals zur Stumm-Gruppe gehörend, gebaut. Am 1. Juni 1961 begann man mit den Ausstrahlungen des damaligen zweiten Programms ARD 2 (ab 1. April 1963: ZDF), am 25. Oktober 1963 kam das regionale Programm des Westdeutschen Rundfunks dazu. Mit der Einführung des Privatfernsehens wurde ab April 1989 RTL Television und ab Januar 1993 auch VOX ausgestrahlt, bis alle analogen Fernsehsender von diesem Standort 2005 abgeschaltet wurden.
Am 7. April 2006 wurde der 1981 auf den Mast aufgesetzte 16 Meter hohe GfK-Zylinder mit den analogen Fernsehantennen mithilfe eines russischen Transporthubschraubers abgebaut. Dadurch verringerte sich die Höhe des Mastes von 220 auf 202,5 Meter.

Im Jahr 2007 versuchte die Deutsche Funkturm den Mast zu verkaufen, scheiterte jedoch. Ein Jahr später wurde der Mast saniert.

Seit der Verlagerung der DAB-Ausstrahlungen auf den Rheinturm war der Sender Witzhelden stillgelegt und wurde am 7. November 2017 um 13:32 Uhr (MEZ) niedergelegt.

Ehemalige Nutzung

Digitaler Hörfunk (DAB)
Vom 12. Dezember 2001 bis zum im Oktober 2012 erfolgten Kanalwechsel auf DAB-Kanal 11D und dem damit verbundenen Standortwechsel zum Senderstandort Düsseldorf (Rheinturm) wurde vom Sender Witzhelden auch das DAB-Bouquet des WDR auf dem Kanal 12D mit einer Leistung von 1 Kilowatt ausgestrahlt.

Analoges Fernsehen (PAL)
Bis zur Umstellung auf DVB-T im Jahr 2005 versorgte der Sender Witzhelden die Kölner Bucht mit folgenden analogen Fernsehprogrammen:

Einzelnachweise

Witzhelden
Witzhelden Sender
Witzhelden
Zerstört in den 2010er Jahren

Sender Witzhelden


Néstor Kohan  (n. Buenos Aires, en 1967) es un pensador, intelectual y militante marxista argentino, perteneciente a la nueva generación de marxistas latinoamericanos. Como parte de esta tradición de pensamiento político y cultural publicó 58 libros de teoría social, historia y filosofía (incluyendo ediciones en castellano y traducciones a diversos idiomas). Se desempeña como investigador del CONICET y profesor de la Universidad de Buenos Aires (UBA).

Biografía
Kohan milita en organizaciones marxistas desde la adolescencia. En la UBA se graduó como Licenciado en Filosofía y posteriormente Doctor en Ciencias Sociales.

Es profesor en la Universidad de Buenos Aires (UBA), donde coordina la Cátedra "De la teoría social de Marx a la teoría crítica latinoamericana" y la Cátedra "Che Guevara". Colabora regularmente en la Escuela Nacional Florestan Fernandes de Brasil. Además, durante casi una década integró la Universidad Popular Madres de Plaza de Mayo, hasta que se apartó en 2007 con una carta pública titulada «A las queridas Madres de Plaza de Mayo».

Posteriormente, continuó trabajando en la formación política de los movimientos sociales y organizaciones populares a través de la Cátedra "Che Guevara". Colaboró en escuelas de formación política de toda América Latina (desde la Escuela Nacional Florestan Fernandes del Movimiento de Trabajadores Sin Tierra de Brasil hasta la Cátedra Karl Marx de México; también participó en diversas escuelas en Cuba, Venezuela y Bolivia). Desde 1997 ha estimulado y organizado «Cátedras Che Guevara» y «Cátedras Karl Marx» en varios países del continente (además de Argentina, en Chile, Uruguay, Bolivia, Venezuela, Perú, México, etc.).

En forma paralela a su militancia, se ha desempeñado como jurado en doctorados de la UBA, FLACSO y en la Casa de las Américas (Cuba). Durante varios años fue tutor metodológico en CLACSO y evaluador en dicha institución, en la UBA y en el CONICET. Es miembro de la Asociación Argentina Antonio Gramsci, sección de la International Gramsci Society (IGS).

Pensamiento
En sus libros sobre el pensamiento de Marx y sobre el marxismo argentino y latinoamericano, publicó investigaciones sobre Simón Bolívar, Mariano Moreno, Ernesto Che Guevara, Fidel Castro, Deodoro Roca, José Carlos Mariátegui, Julio Antonio Mella, Aníbal Norberto Ponce, Roque Dalton, Ruy Mauro Marini, Mario Roberto Santucho, Miguel Enríquez, Jorge Zabalza, Silvio Frondizi, Daniel Hopen, José Luis Mangieri, José Aricó, Adolfo Sánchez Vázquez, Fernando Martínez Heredia, Roberto Fernández Retamar, Armando Hart Dávalos, Marta Harnecker, Vania Bambirra, Carlos Nelson Coutinho, Gilberto López y Rivas, Álvaro García Linera, entre otros y otras. También sobre Vladimir I.Lenin, Antonio Gramsci, Rosa Luxemburg, Isaak I. Rubin, György Lukács, Karel Kosik, Vijay Prashad, etc. Algunos de sus trabajos de pedagogía popular fueron difundidos en historietas, cómics y programas de televisión (como por ejemplo el documental en dibujos Antonio Gramsci, realizado por el canal VIVE TV de Venezuela con textos de Kohan y otro similar, con dibujos animados, realizado por el canal Encuentro de Argentina sobre el libro Gramsci para principiantes). Sus ensayos, libros y artículos han sido traducidos al inglés, francés, alemán, portugués, italiano, árabe, yidis, euskera, gallego y catalán.

En términos generales el pensamiento teórico de Kohan se caracteriza por una mirada latinoamericanista y heterodoxa del marxismo y una relectura de «El Capital» de Karl Marx. Sus tesis son críticas del eurocentrismo, el posmodernismo (en sus múltiples expresiones), el liberalismo, el reformismo, la metafísica del materialismo dialéctico en versión soviética y el economicismo, mientras defiende la filosofía de la praxis, la corriente dialéctica e historicista del marxismo latinoamericano y la teoría crítica del fetichismo.

Sus planteos han generado polémicas, apoyos y rechazos. Las corrientes marxistas heterodoxas, historicistas, humanistas y dialécticas lo han defendido y las más cercanas al marxismo objetivista tradicional lo han criticado.

En Francia, por ejemplo, compartiendo las tesis de Kohan, el historiador del marxismo Michael Löwy (investigador del Centre National de la Recherche Scientifique - CNRS) ha caracterizado su pensamiento político como un «guevarismo bolivariano» insertándolo a su vez dentro de la tradición cultural del «marxismo arielista», heredero y continuador del «romanticismo anticapitalista cuyas raíces directas o indirectas se nutren de José Carlos Mariátegui, Julio Antonio Mella, Farabundo Martí y otros marxistas latinoamericanos de la década de 1920».

En Alemania, discutiendo aquellas tesis, el filósofo e historiador de las ideas Wolfgang Fritz Haug (profesor de la Universidad Libre de Berlín y director de la revista y editorial Das Argument) ha caracterizado la lectura de Kohan sobre el marxismo como rigurosa, original y «muy importante para la izquierda internacional». Sin embargo, marcando distancia frente a su cuestionamiento del eurocentrismo, Fritz Haug ha señalado críticamente que esa mirada «recoge el paradigma de la violencia, para vestir con ella una lectura latinoamericana que rechaza la forma europea de interpretación de El Capital». Analizando las interpretaciones y lecturas de Kohan sobre El Capital de Marx, Fritz Haug intenta poner en discusión su «recepción de la obra fundamental de Marx en un peligroso tono revolucionario-voluntarista».

En Venezuela, durante mayo de 2013, se organizó un Seminario internacional para debatir sobre «El Capital» de Karl Marx. Participaron venezolanos, cubanos, estadounidenses, españoles y argentinos. Allí se produjo una polémica entre las tesis de Kohan sobre el método de Marx y las del filósofo español Carlos Fernández Liria (de la Universidad Complutense de Madrid). Kohan defendió la pertinencia y centralidad de la lógica dialéctica en la arquitectura del discurso crítico de «El Capital» mientras Fernández Liria cuestionó el vínculo Hegel-Marx y la tradición dialéctica del marxismo intentando reemplazarlos por una mirada afín a Kant y la Ilustración. (Los videos del seminario internacional y esta discusión teórica entre Kohan y Fernández Liria se pueden encontrar en YouTube con el título «¿Para qué sirve "El Capital?"»).

En Argentina, país del autor, su obra también ha generado rechazos y adhesiones. La corriente estalinista ha sido la más dura en su impugnación de la lectura de Kohan y sus tesis sobre Marx, dedicándole un libro entero para rechazar su cuestionamiento de los manuales de filosofía de la época Stalin. El libro dirigido específicamente contra las tesis de Kohan y en defensa de los manuales de la Academia de Ciencias de la Unión Soviética fue publicado por la Asociación Héctor P. Agosti, vinculada al Partido Comunista Argentino (PCA).

En una dirección opuesta a ese rechazo estalinista, el politólogo marxista Atilio Borón ha destacado que la obra de Kohan fue una de las pioneras a nivel mundial —junto con las de Daniel Bensaid, Alex Callinicos, Ellen Meiksins Word y Leo Panitch— en cuestionar el posmodernismo de Toni Negri y Michael Hardt.

También diferenciándose de la impugnación estalinista, el economista marxista argentino Claudio Katz (investigador del CONICET e integrante del colectivo Economistas de Izquierda- EDI) ha defendido sus tesis:

En los últimos años Kohan ha publicado libros con materiales inéditos de sociólogos asesinados y desaparecidos bajo la dictadura cívico-militar argentina de 1976-1983, como por ejemplo el trabajo del militante revolucionario y sociólogo Daniel Saúl Hopen (1939-1976), crítico del proyecto "Marginalidad", y textos de Silvio Frondizi (1907-1974). La interpretación de Kohan sostiene que ambos sociólogos expresan en las ciencias sociales de Argentina una de las corrientes más originales y radicales del marxismo latinoamericano.

También ha publicado un extenso "Estudio preliminar" a los textos y cuadernos inéditos de Karl Marx sobre los pueblos originarios de América, las comunidades de la India y de Argelia, bajo dominio del colonialismo europeo-occidental, en un volumen preparado por Álvaro García Linera, que también incluye estudios de Enrique Dussel.. A partir de esas elaboraciones ha entablado un diálogo sociológico-filosófico y un intercambio teórico con Ramón Grosfoguel, uno de los principales representantes actuales de la escuela de pensamiento descolonial.

En forma paralela a estas investigaciones y libros escritos, Néstor Kohan ha volcado la mayor parte de sus tesis teóricas, sociológicas, historiográficas y filosóficas, en formato video con la serie Memoria del futuro: La teoría crítica hoy, realizada por Brancaleone Films y disponible en YouTube. Esta serie de más de veinte videos incorpora desde clases propias de este autor sobre El Capital de Karl Marx hasta entrevistas filmadas a pensadorxs del marxismo contemporáneo de diversos países de América latina y Europa Occidental.

Publicaciones

  Con prólogo de Michael Löwy
  (Selección de textos y estudio preliminar)

  (Traducido al italiano por L. Cordidonne)

  En coautoría
  Con prólogo de Michael Löwy

  Con prólogo de Michael Löwy

  (Participación en obra colectiva)
  Prólogo de Osvaldo Bayer.

  En colaboración con Fernando Martínez Heredia
  Con prólogo de Michael Löwy

  En coautoría con José Luis Mangieri.

  Con prólogo de Orlando Caputo Leiva

  ((En coordinación con Nayar López Castellanos)

Notas

Enlaces externos
 Página de la Cátedra "De la teoría social de Marx a la teoría crítica latinoamericana" - Carrera de Sociología, Facultad de Ciencias Sociales, Universidad de Buenos Aires (UBA), donde se pueden encontrar varios de los artículos, libros, trabajos monográficos y videos de este autor y de su grupo de investigación
 Página de la Cátedra Che Guevara - Colectivo Amauta que incluye artículos y videos de conferencias de Kohan
 Artículo en el periódico Página 12
 Artículo en el periódico Clarín

Filósofos de Argentina
Marxistas de Argentina
Ensayistas de Argentina
Escritores de América Latina
Investigadores del CONICET
Marxismo
Teoría Crítica
Guevarismo
Teoría gramsciana
Pensamiento anticolonialista

Néstor Kohan


Nikita Sergeyevich Khrushchev can refer to:

 Nikita Khrushchev, First Secretary of the Communist Party of the Soviet Union
 Nikita Khrushchev (journalist), grandson of  the First Secretary of the Communist Party of the Soviet Union

Nikita Sergeyevich Khrushchev


was a town located in Katō District, Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the town has an estimated population of 7,263 and a density of 144.34 persons per km². The total area is 50.32 km².

On March 20, 2006, Tōjō, along with the towns of Takino and Yashiro (all from Katō District), was merged to create the city of Katō.

External links
Tojo official website in Japanese (some English content)

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Katō, Hyōgo

Tōjō, Hyōgo


Mattia Elia Desolé (Zürich, Suiza, 5 de octubre de 1993) es un exfutbolista y corredor de seguros suizo-italiano. Su último equipo fue el Freienbach de la Quinta División de Suiza.

Es hermanastro de Frank y Rolf Feltscher, ambos futbolistas de la selección de Venezuela.

Trayectoria
Empezó su carrera en el Grasshopper, jugando en las categorías sub-15 y sub-17 de dicho club. En el 2009 pasa a integrar las filas del Inter de Milán sub-17, sin embargo el mismo año es fichado por el AC Milan con miras a comenzar un recambio generacional en el club.

Debutó profesionalmente el 30 de septiembre de 2012 en la victoria 2:1 del Monza ante el Bellaria Igea de la Lega Pro Seconda Divisione, sustituyendo a Andrea Gasbarroni a los 83'.

En el 2013 pasa al Foligno de la Lega Pro Seconda Divisione, luego de disputar seis partidos con el Monza, entrando todos como suplente y disputando un total de 36 minutos.

Selección nacional

Selección suiza
Ha sido internacional con  en las categorías sub-17 y sub-19, siendo capitán en el Campeonato Europeo Sub-17 de la UEFA 2010. En total, jugó 20 partidos y marcó 5 goles con las selecciones juveniles de .

Luego de que sus hermanastros Frank y Rolf dejarán atrás su pasado en las selecciones juveniles de Suiza y acudieran al llamado de la Selección de fútbol de Venezuela en 2011, y al estar su padre casado con una venezolana (madre de los Feltscher), éste comenzó a tramitar el pasaporte venezolano.

Sin embargo, no pudo jugar más al fútbol por una lesión  y se dedicó a  ser corredor de seguros, donde le irá mucho mejor.

Clubes

Juvenil

Profesional

Referencias

Futbolistas de Suiza
Futbolistas del Inter de Milán
Futbolistas de la Associazione Calcio Milan
Futbolistas del Grasshopper Club Zúrich
Futbolistas de la Associazione Calcio Monza
Nacidos en Zúrich
Futbolistas del FC Rapperswil-Jona

Mattia Desole


Ian Jenkins (* in Rothesay) ist ein schottischer Politiker und Mitglied der Liberal Democrats.

Jenkins war zwischen 1964 und 1970  als Lehrer an der Clydebank High School in Clydebank tätig und wechselte dann als Englischlehrer an die Peebles High School im südschottischen Peebles.

Politischer Werdegang
In den 1970er Jahren trat Jenkins in die Liberal Party ein, die sich 1988 mit der Social Democratic Party zu den Liberal Democrats zusammenschloss. Bei den ersten Schottischen Parlamentswahlen im Jahre 1999 bewarb sich Jenkins um das Direktmandat des Wahlkreises Tweeddale, Ettrick and Lauderdale. Er erhielt mit deutlichem Vorsprung den größten Stimmenanteil und zog damit in das neugeschaffene Schottische Parlament ein. In dieser Zeit war er Parteisprecher der Liberaldemokraten für Bildungsfragen. Zu den Parlamentswahlen 2003 trat Jenkins nicht mehr an und schied zum Ende der Legislaturperiode aus dem Parlament aus.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Liberal Democrats
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Geboren im 20. Jahrhundert
Schotte
Brite
Mann
Politiker (Scottish Borders)
Politiker (Midlothian)
Liberal-Party-Mitglied

Ian Jenkins (Politiker)


Emre Belözoğlu (d. 7 Eylül 1980, İstanbul), Türk teknik direktör ve eski millî futbolcudur. Süper Lig takımlarından MKE Ankaragücü'nü çalıştırmaktadır.

2004 yılında Pelé'nin açıkladığı "Yaşayan en iyi 125 futbolcu" listesi FIFA 100'de yer aldı.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp kariyeri

Yenidoğan Güneşspor
Belözoğlu, futbola amatör bir kulüp olan Yenidoğan Güneşspor'da başladı ve 3 yıl boyunca altyapısında oynadı.

Zeytinburnuspor
5 yıl boyunca Zeytinburnuspor altyapısında oynadı.

Galatasaray
Emre, 12 Temmuz 1995'te resmen Galatasaray'ın futbolcusu oldu. 1 yıl altyapıda forma giydi.

1996-97
Galatasaray'ın A takımında ilk sezonu olan 1996-97 sezonunda çok fazla forma şansı bulamadı ve yalnızca 1 lig maçında forma giydi.

1997-98
1997-98 sezonundan itibaren sezonda düzenli olarak forma giymeye başladı. İkinci sezonunda 23 lig maçında görev aldı ve bu maçlarda 2 gol attı. Galatasaray'da 4 Süper Lig şampiyonluğu, 2 Türkiye Kupası şampiyonluğu, 1 UEFA Kupası başarıları bulunmaktadır.

1998-99
Üçüncü sezonunda henüz 17 yaşındayken 27 lig maçında görev aldı ve 2 gol attı. Toplamda ise 34 maçta görev alıp bu maçlarda 4 gol atmayı başardı.

1999-2000

Galatasaray'ın UEFA Kupası'nı kazandığı yılda iskelet kadroda kendine yer bulan Emre, Süper Lig, Türkiye Kupası, UEFA Kupası ve UEFA Süper Kupası kazanan takıma büyük katkıda bulundu.

2000-01
Son sezonundan itibaren Avrupa'nın köklü kulüplerinin dikkatini çekmeyi başaran Emre, Galatasaray forması ile 102 lig maçında forma giydi ve 14 gol attı. Toplamda ise 144 maçta forma giyip 21 gol atmayı başardı.

Inter

Emre Internazionale Milano'da Avrupa'daki büyük futbol kulüplerinin ilgisini çekmeyi başarmıştır. İtalyan spor gazetesi Tuttosport Emre'nin bir orkestra şefi gibi olduğunu belirtti, o yıllarda Emre'yle Real Madrid, Barcelona, Valencia, Milan ve Internazionale Milano gibi Avrupa'nın büyük futbol kulüpleri ilgileniyorlardı.

2001 yılında Hakan Şükür'ün de forma giydiği Inter Milan'a 20 yaşındayken Okan Buruk ile birlikte bedelsiz olarak transfer oldu.

2001-02
İlk sezonunda 14 lig maçında forma giydi.

2002-03
Inter Milan'daki ikinci sezonunda daha çok forma giymeye başladı 25 lig, 12 Avrupa Kupası olmak üzere 37 maçta forma giydi ve bu maçlarda 4 gol atıp 1 asist yapmıştır.

2003-04
Emre üçüncü sezonunda takımdaki başarısından dolayı Pirata d'Oro (Altın Korsan) ödülünü kazanan 17. futbolcu oldu.

2004-05
Emre Internazionale Milano'da sakatlıklar yaşamaya başladı ve 2004-05 sezonunda sadece 19 maçta görev yaptıktan sonra transfer spekülasyonlarının hedefi oldu: şehir rakibi Milan ve İngiliz devleri Manchester United, Arsenal ve Liverpool ile anıldı. Premier Lig takımlarından Newcastle United'a transfer oldu.

Newcastle United

2005-06

Temmuz 2005'te Newcastle United'a €3,8 milyon karşılığında transfer oldu. Newcastle United taraftarı tarafından sevilen bir futbolcu olduğunu kanıtladı. Yeteneğini sergilediği futbolla, golleriyle ve asistleriyle gösterdi. Premier League'de Sunderland'e attığı golle hatırlanmaktadır.

2006-07
Newcastle United'da oynarken ırkçılık iddiaları ile karşı karşıya kalmıştır. 30 Aralık 2006 tarihinde Everton ile oynanan ve 3-0 kaybedilen maç sonrasında Everton'un Nijeryalı savunma oyuncusu Joseph Yobo, Emre'nin kendisine ırkçı sözler söylediğini iddia etmiştir. Bu iddialar üzerine Emre bunu kesinlikle kabul etmeyerek "Oda arkadaşım bir siyahi, Nijeryalı Obafemi Martins. Böyle bir şeyi kesinlikle yapmadım." diyerek kendisini savunmuştur. Bu ırkçılık iddiaları üzerine Bolton Wanderers kulübünün siyahi oyuncusu El Hadji Diouf, "Emre 15 Ekim 2006 tarihinde 2-1 kazandığımız maç esnasında bana da ırkçı sözler söylemişti" diyerek bir kez daha Emre'yi suçlamıştır. 1 Mart 2007 tarihinde de Watford'lu Alhassan Bangoura, Emre'nin kendisine ırkçı sözler söylediğini iddia etmiştir. İngiltere Futbol Federasyonu tarafından açılan soruşturmada iddialar ispat edilememiştir.

2007-08
2008 yılında Newcastle United'dan ayrılmıştır. Newcastle United forması ile 58 Premier League maçında 5 gol 5 asist, 3 FA Cup maçı, 2 EFL Cup maçı ve 8'de Avrupa Kupasında olmak üzere 71 maçta forma giymiş, 5 gol atıp, 6 asist yapmıştır.

Fenerbahçe

2008-09
Temmuz 2008'de €4,5 milyon bedel ile Fenerbahçe'ye transfer olarak Şükrü Saracoğlu Stadyumu'nda seremoni yapıldı. Tecrübeli olması nedeni ile Fenerbahçe'de geldiği ilk sezonda 2. kaptan oldu.

2009-10
2009-10 sezonunda Galatasaray ile oynanacak maçta gol atıp gerçek Fenerbahçe'li olduğunu kanıtlamak istediğini dile getirdi ancak bu maçta sakatlığı nedeniyle forma giyemedi. Emre'nin Fenerbahçe'ye transfer olması birçok Galatasaray taraftarının "anti-Emre" pankartı açmasına yol açtı. Ancak Emre her zaman Fenerbahçe'ye hayranlık duyduğunu belirtti. İlk sezonda beklenenleri pek karşılayamayan Emre Fenerbahçe'deki ikinci sezonunda ise Süper Lig'de 2009-10 sezonunun en iyi futbolcusu seçildi.

2010-11

Fenerbahçe'deki 3. sezonunda 27 maçta forma giymiş 3 gol atıp 6 asist yaparak Fenerbahçe'nin Süper Lig şampiyonluğuna katkı yapmıştır.

2011-12
Fenerbahçe'deki son sezonunda İngiltere'de olduğu gibi Türkiye'de de ırkçılık iddiaları ile karşı karşıya kaldı. 15 Nisan 2012 tarihinde Trabzonspor ile oynanan maçtan sonra Trabzonspor'lu Didier Zokora, Emre'nin kendisine "fucking nigger" dediğini iddia etmiş ve Emre'yi suçlamıştır. Emre ise maçtan 1 gün sonra 16 Nisan 2012 tarihinde, Newcastle UnitedNewcastle]]'da oynarken ırkçı sözler söylediği iddia edilen daha sonra Fenerbahçe'de takım arkadaşı olan Joseph Yobo ile basın toplantısı düzenlemiş ve iddiaları kesinlikle kabul etmediğini, nigger değil prick dediğini söylemiştir. Ayrıca Emre, Lig TV'de yayınlanan bir programa telefonla bağlanıp Şansal Büyüka ile yaptığı röportajda "Zokora'nın söylediği kelimeyi [negro] telaffuz etmiş olabilirim, kabul ediyorum." şeklinde bir açıklamada bulunmuştur. Emre bu olaydan sonra rakip futbolcuya hakaret nedeniyle Türkiye Futbol Federasyonu tarafından 2 maç cezaya çarptırılmıştır.

Atlético Madrid

2012-13
Emre Belözoğlu 31 Mayıs 2012 tarihinde yapılan resmi açıklamaya Atlético Madrid ile 2 yıllık sözleşme imzaladı. 31 Ağustos 2012 tarihinde Chelsea takımıyla oynanan ve 4-1 Atlético Madrid'in galibiyeti ile biten Süper Kupa maçı sonucunda Madrid ekibi kupayı müzesine götürmüştür. Emre böylece Galatasaray ile 2000 UEFA Süper Kupası'ndan sonra kariyerindeki ikinci Süper Kupa zaferini tatmış oldu. Atletico'ya geldikten sonra kendisi için ayrı bir öneme sahip olan 5 numaralı formanın dolu olmasından sonra Emre, Galatasaray'da ilk giymiş olduğu 21 numaralı formayı giydi.

Fenerbahçe (2. dönem)

2012-13
2012-2013 sezonunun ilk devresini Atlético Madrid takımında geçiren Emre ilk devre sonunda €350.000 karşılığında eski kulübü Fenerbahçe ile yeniden anlaşmış ve 2,5 yıllık sözleşme imzalamıştır. Bu dönemde 5 numaralı forma Mehmet Topal'da olduğu için 25 numaralı formayı seçmiştir. 2 Şubat 2013 akşamı Volkan Demirel kaptanlığı kendisine devretmiştir. Emre 2. Fenerbahçe döneminde ilk maçına Sivasspor karşısında çıkmıştır ve yeniden formasını giydiği Fenerbahçe'de 2012-2013 sezonunda ilk golünü ligin 23. Haftasında Kasımpaşa SK ile oynanan mücadelenin 89. dakikasında kazanılan penaltı atışı ile atmıştır. Emre 2. golünü 4-1 kazanılan Bursaspor maçında atmıştır.

2013-14
Emre 2013-14 sezonunda Fenerbahçe ile 23 resmî maçta forma şansı buldu. Bunların 20'si lig maçı olmak üzere; 2 UEFA, 1 Süper Kupa maçı. Forma giydiği 23 maçta 6 gol kaydetti. 6 sarı kart görüp ligin 28. haftasında Galatasaray karşısında oynanan karşılaşmada 40. dakikada kırmızı kart görüp oyundan ihraç edildi. Sezon sonunda Fenerbahçe Nisan ayında şampiyonluğunu ilan etti. Böylelikle Emre Fenerbahçe'de ikinci şampiyonluğunu yaşadı.

2014-15
Kaptan, 2014-15 sezonunda Fenerbahçe'nin 20. şampiyonluğa ulaşıp 4. yıldızı alma umutlarına karşılık 20 numaralı formayı aldı. 2 Kasım 2014 tarihinde oynanan Beşiktaş derbisinde Beşiktaş teknik direktörü Slaven Bilić'e küfür ettiği iddia edildi. 30 Kasım 2014'te Eskişehirspor karşısında art arda gördüğü çift sarı karttan dolayı oyundan ihraç edildi ve hakeme yönelik sportmenliğe aykırı hareketi nedeniyle 1 resmi müsabakadan men ve 13.000 TL para cezası ile cezalandırıldı. 15 Mayıs 2015 tarihinde bir açılış için Mudanya'ya gitti. Burada Beşiktaşlı olduğu iddia edilen kişilerce saldırıya uğradı. Bu sezonda Emre ligde 26 maçta 6 gol kaydetti. 7 Haziran 2015 tarihinde Fenerbahçe Sportif Direktörü Giuliano Terraneo tarafından Belözoğlu'nun sözleşmesinin yenilenmeyeceği açıklanmıştır.

İstanbul Başakşehir
2015-2016

Dönemin sportif direktörü Giuliano Terraneo tarafından sözleşmesinin yenilenmeyeceği açıklanan Emre, bu haberi televizyondan öğrendiğini dile getirdi. Bu karardan dolayı üzgün olduğunu ve futbolu bırakmayı bile düşündüğünü ifade etti. 7 Temmuz 2015 tarihinde İstanbul Başakşehir ile anlaştı. 8 Temmuz 2015 tarihinde de 2 yıllık resmî sözleşme imzaladı. Tecrübeli olmasından dolayı ilk sezonunda takım kaptanı oldu. Bu sezonda ligde 26 maçta 3 gol attı. Toplamda 30 maçta görev aldı.

2016-17
21 Ocak 2017 tarihinde Emre'nin sezon sonu bitecek olan sözleşmesi 1 yıl daha uzatıldı. 22 Ocak 2017 tarihinde Emre, Süper Lig'de 300. maçına çıktı. Bu maçının 6,5 sene formasını giydiği ve kaptanlığını yaptığı Fenerbahçe'ye karşı denk gelmesinden dolayı mutlu olduğunu belirtti. 22 Nisan 2017'de Çaykur Rizespor'la 3-3 berabere biten maç sonrasında tel örgüler arkasında kendisine küfür eden taraftara tepki gösteren Emre Belözoğlu ve bazı futbolcular, maç sonunda görüntü alan bir kameraman ve muhabire saldırdı. Olayda yaralanan muhabir ve kameraman polise giderek şikayetçi oldu. Profesyonel Futbol Disiplin Kurulu'na sevkedilen Emre 50 bin TL para cezası aldı. 2010-2011 sezonundan sonra 27 maçla en çok lig forması giydiği sezonu yaşadı. Bu 27 maçta 4 kez fileleri havalandırmayı başardı.

2017-18
Emre Belözoğlu, Fenerbahçe'den ayrıldıktan sonra her sezon transfer dedikoduları çıktı ve bu iki isim yan yana anıldı ve Fenerbahçeli olduğunu hiçbir zaman gizlemediğini söyledi. Her ne kadar Başakşehir'in kaptanı olsa da, sürekli adı Fenerbahçe'yle anıldı ve kendini Fenerbahçe'ye ait olduğunu hissettiğini belirtti. Yaptığı açıklamada "Fenerbahçe'ye karşı asla kırgınlığım olamaz. Ayrılığımı telefonla öğrenmekten ziyade farklı şekilde öğrenmeyi tercih ederdim. Birçok insan benden Fenerbahçe forması giyiyorum diye nefret etti. Bunun karşılığını beklemek hakkımdı." şeklinde konuştu. 27 maçla 2010-2011 ve 2016-2017 sezonlarından sonra ligde en çok maça çıktığı sezonu geçirdi. Başakşehir bu sezon Avrupa Ligi'ne katıldı ve C grubunu Braga ve Ludogorets Razgrad takımlarının ardından 3. olarak tamamladı. Başakşehir, 25 Mayıs 2018'de, kaptanı Emre ile 1 yıl daha sözleşme imzaladı.

2018-19
2 Eylül 2018 tarihinde BB Erzurumspor ile oynanan maçın devre arasında, kendisine küfür ettiğini iddia ettiği taraftarlarla sözlü tartışmaya girdi. Kendisini sakinleştirmeye gelen BB Erzurumspor yöneticisini ittirdi. Bu olaylardan sonra 3 maç ceza aldı. Daha sonra cezası 2 maça indirildi. Başakşehir ilk yarsını en yakın rakibine 6 puan fark atarak lider olarak tamamladı ancak ligi 2. sırada bitirdi. 2020 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde, 22 Mart 2019 tarihinde ilk grup maçına çıkacak olan Türkiye millî takımına yaklaşık 1.5 yıl sonra tekrar çağırıldı. Arnavutluk'a karşı oynanan bu maça, ilk 11 başlayıp 65 dakika sahada kaldı.

Fenerbahçe (3. dönem)
2 Temmuz 2019 tarihinde Fenerbahçe ile 1 yıllık sözleşme imzaladı. 19 Ağustos 2019 tarihinde 4 sezon sonra Fenerbahçe forması ile ilk maçına Gaziantep FK karşısında kaptan olarak çıktı ve bu maçın 24. dakikasında penaltıdan bir de gol kaydetti. 19 Ağustos 2019 tarihinde, Gazişehir Gaziantep karşısında 3. dönemindeki ilk maçında 24. dakikada kullandığı penaltıyı gole çevirerek Kadıköy'e gol ile döndü. 7 Temmuz 2020'de ligin 31. haftasında Gençlerbirliği'ne karşı 81. dakikada gol atarak 1-1'lik skorla Fenerbahçe'nin 1 puan almasını sağladı. 25 Temmuz 2020'de kariyerinin son maçına 3-1 kazanılan Çaykur Rizespor maçında çıkan Emre, 39. dakikada penaltıdan attığı gol ile kariyerine Kadıköy'de gol ile veda etti.

Millî takım kariyeri
İlk millî maçına 2000 yılındaki Norveç karşısında çıktı. UEFA Euro 2000 turnuvasından sonra ilk büyük sakatlığını yaşadı. Ancak, 2002 FIFA Dünya Kupası'nda forma giydi. UEFA Euro 2008'in açılış maçında forma giyebilen Emre, bu maçta da sakatlanarak takımının yarı finale çıktığı bu turnuvanın kalan maçlarını da saha dışından izledi.

Teknik direktörlük kariyeri

Fenerbahçe (sportif direktör)
28 Ekim 2020 tarihinde Fenerbahçe ile 1 yıllık Sportif Direktörlük anlaşması imzaladı ve Fenerbahçe Futbol A Takımının sportif direktörü oldu. İmza töreni Şükrü Saraçoğlu Spor Kompleksi'nde gerçekleştirildi, Fenerbahçe TV ve Fenerbahçe Youtube kanalından canlı olarak yayınlandı. Törende Fenerbahçe Başkanı Ali Koç da yer aldı. Emre Belözoğlu üzerinde emeği geçen tüm hocalarına teşekkür etti: "Yedikule-Zeytinburnu arasında geçen bir çocukluğum oldu. Bu vesileyle bende emeği olan bütün hocalarıma, Galatasaray altyapısı da dahil olmak üzere bütün hocalarıma teşekkürlerimi ve şükranlarımı iletmek istiyorum. Aralarında vefat eden bazı insanlar da var, onlara da Allah'tan rahmet diliyorum."

Fenerbahçe (geçici)

25 Mart 2021 tarihinde Fenerbahçe yönetimi, 20-21 sezonunun başında göreve başlayan teknik direktör Erol Bulut ile yapılan karşılıklı anlaşma sonucunda yollarını ayırdı. Yerine ise sportif direktörlük görevi sona eren Emre Belözoğlu 10 haftalığına geçici teknik direktör olarak getirildi.

1 Haziran 2021'de Fenerbahçe Başkanı Ali Koç düzenlediği basın toplantısında yaptığı açıklamada Emre Belözoğlu ile yola devam etmemeye karar verdiklerini açıkladı.

2 Haziran 2021'de Fenerbahçe resmi internet sitesinden yayınlanan veda mesajı ile kulüpten ayrıldı.

İstanbul Başakşehir
3 Ekim 2021 tarihinde Aykut Kocaman ile yollarını ayıran Başakşehir'de teknik direktör olarak göreve başladı. Emre, 2 yıllık sözleşme imzaladı. 3 Eylül 2023 tarihinde karşılıklı anlaşarak yollar ayrıldı.

FETÖ soruşturması
Futbolculuğu döneminde Gülen hareketinin düzenlediği sohbetlere katıldığı öne sürülen Belözoğlu, imam nikahını kıyan Sait Aksoy'a göre teknik direktör Fatih Terim tarafından "Fethullahçılarla ilişkini kes. Bunlar senin kariyerini bitirir, geleceğini karartırlar. Ben takımımda böyle bir yapılanmaya asla ve katiyetle izin vermem." sözleriyle uyarıldı. Daha sonra ise Emre, hareketin "paraya ve dünyevi amaçlara hizmet ettiğini düşünerek" Gülen cemaatinden uzaklaştı.

2020'de Belözoğlu'nun FETÖ üyesi olduğu ihbarı üzerine İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı soruşturma başlattı. Ancak daha sonra sohbete katılmanın ve para vermenin örgüt üyeliği için yeterli delil olmadığı gerekçesiyle takipsizlik kararı verildi.

İstatistikler

Kulüp Takım İstatistikleri

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri

Teknik direktörlük istatistikleri
 Tüm Maçlar

Detaylı Lig Karnesi
 Yalnızca lig maçları ve gollerini içerir.

Başarıları

Kulüp Başarıları

FIFA
 Türkiye
 FIFA Dünya Kupası Üçüncülük (1): 2002
 Avrupa Futbol Şampiyonası Yarı final (1): 2008

 Galatasaray (12)
 UEFA Kupası (1): 2000
 UEFA Süper Kupası (1): 2000
 Süper Lig (4): 1997, 1998, 1999, 2000 İkincilik (1): 2001
 Türkiye Kupası (2): 1999, 2000 Finalist (1): 1998
 Türkiye Süper Kupası (1): 1997 Finalist (1): 1998
 TSYD Kupası: 1997, 1998, 1999

 Inter Milan (2)
 Serie A (1): 2005 İkincilik (1) 2003
 Coppa Italia (1): 2005

 Newcastle United (1)
 UEFA Intertoto Kupası (1): 2006

 Fenerbahçe (6)
 Süper Lig (2): 2011, 2014 İkincilik (3): 2010, 2012, 2013
 Türkiye Kupası (2): 2012, 2013 Finalist (2): 2009, 2010
 Türkiye Süper Kupası (2): 2009, 2014 Finalist (2): 2012, 2013

 Atlético Madrid (1)
 UEFA Süper Kupası (1): 2012

 İstanbul Başakşehir
 Süper Lig İkincilik (2): 2016-17, 2018-19
 Türkiye Kupası Finalist (1): 2017

Bireysel Başarıları
 FIFA 100: 2004
 Inter'de yılın futbolcusu: 2002-03
 Süper Lig sezonun en iyi futbolcusu: 2009-10
 Super Cup: 2011-12
 TSYD - Lassa Yılın En Sağlam 11'i (1): 2015
 TFF Yılın Süper 11'i: 2017-18, 2018-19
 TFF Yılın Süper Orta Sahası: 2018

Kaynakça

Dış bağlantılar

TFF resmî sitesinde teknik direktör profili.

İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Zeytinburnuspor futbolcuları
1980 doğumlular
İstanbul doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Fenerbahçe SK futbolcuları
Newcastle United FC futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
Belözoğlu, Emre Ayhan
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Serie A futbolcuları
Premier League futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
La Liga futbolcuları
Atlético Madrid futbolcuları
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Türk gurbetçiler
İngiltere'deki Türk gurbetçiler
İspanya'daki Türk gurbetçiler
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 15 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türk gurbetçi futbolcular
İstanbul Başakşehir FK futbolcuları
Şehremini Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
Süper Lig teknik direktörleri
İstanbul Başakşehir FK teknik direktörleri
MKE Ankaragücü GSK teknik direktörleri
Türk Müslümanlar
Türk teknik direktörler
Çerkes asıllı Türkler
Lezgi asıllı Türkler
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular

Emre Belözoğlu


Franz de Paula Gundaccar II. von Colloredo-Mansfeld (* 18. November 1802 in Wien; † 29. Mai 1852 in Gräfenberg) war ein österreichischer Feldmarschallleutnant.

Leben
Geboren als Sohn des Grafen Hieronymus II. von Colloredo-Mansfeld. Während seines Studiums wurde er 1819 Mitglied der Alten Prager Burschenschaft Teutonia und war 1819 Mitglied im burschenschaftlichen Kreis in Wien. Er trat 1824 in die Armee ein und machte hier eine schnelle Karriere. 1838 bereits Oberst des 1. Jägerbattalions. 1848 zum Generalmajor ernannt, befehligte er zuerst eine Brigade in Triest und wurde dann Kommandant der Festung Theresienstadt. Von dort aus beteiligte er sich an der Niederschlagung des Aufstandes in Prag und führte im Oktober 1848 seine Brigade bei der Belagerung Wiens. In dem Feldzug 1848/49 gegen die Revolution in Ungarn zeichnete er sich in der Schlacht bei Kápolna aus und führte dann während der Belagerung von Komorn (September 1849) eine Division auf der Großen Schütt-Insel. 1850 wurde er zum Inhaber des Infanterie-Regiments Nr. 36 ernannt und erhielt den Oberbefehl über das 11. Armeecorps.

Nach dem Tode seines Onkels Rudolf Joseph II. von Colloredo-Mannsfeld erbte er 1844 dessen Herrschaft Dobřisch sowie die Güter Bukowa und Kotenčic, Langen-Lhota und Slowansko, Heiligenfeld und Suchydol.
Aus seiner Ehe mit Christine von Clam-Gallas, einer Tochter von Christian Christoph Clam-Gallas, entstammt die Tochter Wilhelmine Josephine.

Literatur

 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 7: Supplement A–K. Winter, Heidelberg 2013, ISBN 978-3-8253-6050-4, S. 207–208.

Franz De Paula Gundaccar
Militärperson (Kaisertum Österreich)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Geboren 1802
Gestorben 1852
Mann

Franz de Paula Gundaccar II. von Colloredo-Mannsfeld


Ben Judge (* 18. September 1983) ist ein australischer Snookerspieler.

Karriere
Ben Judge gewann mit 14 Jahren erstmals die Snookermeisterschaft von Westaustralien und wurde 2008 australischer Snookermeister.

Mit 29 Jahren versuchte er sich über die Q School für die Main Tour zu qualifizieren. Im zweiten Turnier 2011 erzielte er mit dem Erreichen des Viertelfinals seiner Gruppe das beste Ergebnis. Dort wurde er vom späteren Gruppensieger Tian Pengfei mit 4:0 bezwungen. Im Jahr darauf erhielt er nach dem Gewinn der Ozeanienmeisterschaft ein Zweijahres-Tourticket für die Saison 2012/13 und 2013/14. Im Laufe seiner zweiten Profisaison trat er vorzeitig zurück.

Erfolge
 Ozeanienmeister: 2012
 Australischer Snookermeister: 2008
 Snookermeister von Westaustralien: 1997, 2002, 2005, 2007

Quellen

Weblinks

Snookerspieler (Australien)
Australier
Geboren 1983
Mann
Australischer Meister (Snooker)

Ben Judge


Les élections sénatoriales en Lozère ont lieu le dimanche . Elles ont pour but d'élire le sénateur représentant le département au Sénat pour un mandat de neuf années.

Contexte départemental
Lors des élections sénatoriales du 27 septembre 1992 en Lozère, un sénateur UDF a été élu au , Joseph Caupert. Il meurt en 1994 et sa suppléante, Janine Bardou, lui succède.

Depuis, tous les effectifs du collège électoral des grands électeurs ont été renouvelés, avec les élections législatives françaises de 1997, les élections régionales françaises de 1998, les élections cantonales de 1998 et 2001 et les élections municipales françaises de 2001.

Sénateurs sortants

Présentation des candidats et des suppléants

Les nouveaux représentants sont élus pour une législature de 9 ans au suffrage universel indirect par les 344 grands électeurs du département. En Lozère, les sénateurs sont élus au scrutin majoritaire à deux tours. Leur nombre reste inchangé, 1 sénateur est à élire. Ils sont 5 candidats dans le département, chacun avec un suppléant.

Résultats

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections sénatoriales françaises de 2001
 Grand électeur
 Liste des sénateurs de la Lozère
 Sénat

Liens externes

 Commentaires et compléments issus des élections sénatoriales de 2001
 Résultats des élections sénatoriales de 2001 en Lozère

Lozère
Sénatoriales, 2001

Élections sénatoriales de 2001 en Lozère


20. etape af Tour de France 2018 var en 31 km lang enkeltstart og gik fra Saint-Pée-sur-Nivelle til Espelette 28. juli 2018.

Tom Dumoulin vandt etapen, mens Geraint Thomas forsvarede den gule førertrøje.

Etaperesultater

Samlet efter etapen

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Referencer

Eksterne henvisninger

20

20. etape af Tour de France 2018


Craighouse puede referirse a varios conceptos:

Craighouse: un pueblo de Escocia localizado en la Isla de Jura;
Craig House: un viejo caserón histórico y campus de la Universidad Napier de Edimburgo, anteriormente un hospital, localizado en Edimburgo, Escocia;
Colegio Craighouse: colegio inglés, localizado en Lo Barnechea, Santiago de Chile.
Craighouse Old Boys: un club de rugby de Chile, conformado por alumnos y exalumnos del colegio Craighouse.
Craighouse Old Girls: un club de hockey de Chile, conformado por alumnas y exalumnas del Colegio Craighouse.

Craig House (desambiguación)


Benjamin Halevy (en , ( – ) était un juge et homme politique israélien.

Biographie

Halevy est né Ernst Levi à Weißenfels en Allemagne et a fait ses études aux universités de Freiburg, Göttingen et Berlin. Il a immigré dans ce qui était alors le mandat britannique de la Palestine en 1933 après qu'Adolf Hitler fut devenu chancelier d'Allemagne et a étudié à l'Université hébraïque de Jérusalem.

Halevy a été magistrat à Jérusalem pendant la période du mandat, de 1938 jusqu'à la déclaration d'indépendance d'Israël en 1948. Il a été juge de district et président du tribunal de district de Jérusalem jusqu'en 1963, date à laquelle il a été nommé à la Cour suprême d'Israël.

Halevy était le seul juge dans ce qui est devenu connu sous le nom de Procès Kastner, un procès en diffamation contre Malchiel Gruenwald, un hôtelier qui a accusé Rudolf Kastner d'avoir été un collaborateur nazi. Halevy a permis d'élargir la portée du procès et a jugé que Kastner avait effectivement, selon ses propres termes, "vendu son âme au diable". Kastner a ensuite été assassiné et la décision de Halevy a été en grande partie annulée par la Cour suprême. La manière dont il a mené le procès a été critiquée.

Halevy était le seul juge au procès des auteurs du massacre de Kafr Qassem, et dans sa décision, il a écrit : La marque distinctive d'un ordre manifestement illégal est qu'au-dessus d'un tel ordre devrait flotter, comme un drapeau noir, un avertissement disant : Interdit ! Il fut plus tard juge au procès d'Adolf Eichmann avec Yitzhak Raveh et Moshe Landau.

En 1969, Halevy a démissionné de la cour afin d'entrer en politique. Il a été élu à la Septième Knesset pour la liste Gahal (Bloc Herut-Libéral), et de nouveau à la Huitième Knesset en 1973 après la fusion de Gahal avec le Likud. Il a ensuite quitté le parti pour siéger en tant que independent. Aux élections de 1977, il est réélu à la Knesset sur la liste de Dash, mais le parti se sépare au bout d'un an, et Halevy rejoint le Mouvement démocrate, avant de le quitter pour siéger à nouveau en tant qu'indépendant. Au cours de la Neuvième Knesset, il a également été vice-président.

Aujourd'hui, une rue de sa ville natale Weißenfels porte son nom.

Il a été marié pendant de nombreuses années à Luba. Ils eurent un fils et une fille. Après la mort de Luba, il épousa Michal Halevy.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Adolf Eichmann

Liens externes

Naissance en mai 1910
Naissance à Weißenfels
Décès en août 1996
Décès à Jérusalem
Décès à 86 ans
Étudiant de l'université de Göttingen
Magistrat israélien
Juge de la Cour suprême d'Israël
Personnalité du Likoud
Membre de la Knesset

Benjamin Halevy


Qena Governorate () is one of the governorates of Egypt. Its located in Upper Egypt, the southern part of the country, it covers a stretch of the Nile valley.  Its capital is the city of Qena.

Overview

The rate of poverty is more than 60% in this governorate but recently some social safety networks have been provided in the form of financial assistance and job opportunities. The funding has been coordinated by the country's Ministry of Finance and with assistance from international organizations.

Haya Karima, an Egyptian initiative endorsed by Abdel Fatah El-Sisi has implemented 690 projects in Qena Governorate. The projects include: projects in the sanitation sectors, drinking water sector, electricity sector, in the health field, in the field of youth and sports, agricultural projects, projects for service complexes and projects in the road sector.

Municipal divisions

The governorate is divided into municipal divisions with a total estimated population as of January 2023 of 3,605,518. In the case of Qena governorate, there is one kism, a number of marakiz and 1 new city. Sometimes a markaz and a kism share a name.

Population

According to population estimates from 2015 the majority of residents in the governorate lived in rural areas, with an urbanization rate of only 19.7%. Out of an estimated 3,045,504 people residing in the governorate, 2,445,051 people lived in rural areas as opposed to only 600,453 in urban areas.

According to population estimates from 2018 the majority of residents in the governorate live in rural areas, with an urbanization rate of only 18.7%. Out of an estimated 3,224,000 people residing in the governorate, 2,621,000 people live in rural areas as opposed to only 603,000 in urban areas.

Cities and towns

As of 2018, nine cities (or towns) in Qena had a population of over 15,000 inhabitants.

Industrial zones
According to the Egyptian Governing Authority for Investment and Free Zones (GAFI), in affiliation with the Ministry of Investment (MOI), there are two industrial zones in this governorate:

 Al-Kalaheen Industrial Zone - Qift

 Hou Industrial Zone - Nag Hammadi.
Egyptalum, an aluminium company located in Nag Hammadi, is the largest aluminium producer in Egypt and one of the largest in Africa and the Middle East.

Projects and programs
In 1981, the Basic Village Service Program (BVS) had several water, road and other projects going on in several marakiz in the Qena Governorate.

In 2016, Switzerland committed to funding a solid waste management program in Qena, a project with the Egyptian Ministry of Environment that will conclude in 2021. The National Solid Waste Management Programme (NSWMP) involves the construction of infrastructure for new as well as the expansion and improvement of existing waste treatment, landfill, and recycling facilities.

In 2018, the Our District (Hayenna) project was launched with the help and investment of Switzerland. The project is to improve land use, and living conditions for people in the Qena Governorate.

In 2023, The Ministry of Planning and Economic Development announced the Citizen's Investment Plan for the Qena Governorate. The governorate is expected to have 277 development projects, and the value of  investments directed to Qena Governorate will be EGP 4.7 billion. The aim of the plan is to address current development gaps in order to achieve regional convergence in living standards and incomes.

Notable people
 Amr Gamal (footballer)
 Mohamed Ramadan (actor, singer)
 Abdel Rahman el-Abnudi (poet)
 Amal Dunqul (poet)
 Ahmad Fathi Sorour (politician)
 Makram Ebeid (politician)
 Mansour el-Essawy (politician)
 Omar Suleiman (politician)

See also
Dendera
Hu
Naqada Culture

References

External links
 El Wattan News of Qena Governorate

Governorates of Egypt

Qena Governorate


Perlimps é um filme de animação brasileiro de 2023, escrito e dirigido por Alê Abreu.

Sinopse

Perlimps segue a história de Claé e Bruô, que vivem em uma floresta mágica e são membros de comunidades rivais. Porém, quando a floresta é atacada por máquinas, ambos os grupos precisam se unir para lidar com a ameaça.

Elenco

Vozes adicionais: Nill Marcondes, Rosa Rosah
Direção de voz: Melissa Garcia

Lançamento

O filme estreou nos cinemas brasileiros em 9 de fevereiro de 2023. Anteriormente, foi exibido na sessão Événements Excepcionelles no Festival de Cinema de Animação de Annecy em junho de 2022; em seguida, em outubro, no Festival do Rio e na Mostra Internacional de Cinema de São Paulo. Segundo o produtor Luiz Bolognesi, "Perlimps traz uma história que pode estar acontecendo agora na fronteira entre Ucrânia e Rússia".

Ver também
 Filmes de animação brasileiros

Ligações externas

Filmes em língua portuguesa
Filmes de animação do Brasil
Filmes de animação da década de 2020
Filmes infantis do Brasil
Filmes infantis da década de 2020
Filmes do Brasil de 2023

Perlimps