The lilangeni (plural: emalangeni, ISO 4217 code: SZL) is the currency of Eswatini and is subdivided into 100 cents. It is issued by the Central Bank of Eswatini (in swazi Umntsholi Wemaswati) and is authorised by the king and his family. The South African rand is also accepted in Eswatini. Similar to the Lesotho loti, there are singular and plural abbreviations, namely L and E, so where one might have an amount L1, it would be E2, E3, or E4.

History

It was introduced in 1974 at par with the South African rand through the Common Monetary Area, to which it remains tied at a one-to-one exchange rate.

The currency's name derives from emaLangeni, a term used to describe the ancestors of the Swazi people who migrated to Swaziland in the 18th–19th centuries.

Coins
The currency's name derives from emaLangeni ("people from the Sun"), a term used to describe the ancestors of the Swazi people who migrated to Swaziland in the 18th–19th centuries.

In 1974, coins for 1, 2, 5, 10, 20 and 50 cents and 1 lilangeni were introduced, with the 1 and 2 cents struck in bronze and the others struck in cupro-nickel. Except for the 1 lilangeni, the coins were not round, with the 1 and 50 cents dodecagonal, the 2 cents square with rounded corners and the 5, 10 and 20 cents scalloped.

The 2 cents was last struck in 1982, whilst, in 1986, round, copper-plated steel 1 cent and nickel-brass 1 lilangeni coins were introduced. These were followed, in 1992, by nickel-plated-steel 5 and 10 cents and nickel-brass-plated-steel 1 lilangeni coins. In 1995, 2 and 5 emalangeni coins were introduced.

From 2009 to 2011 new coins were introduced in copper-plated steel (5c and 10c), nickel-plated steel (20c, and a 50c piece which was never released into circulation) and brass-plated steel (L1). These were similar sizes to the existing coins but lighter due to the changed metal composition.

In February 2016, a new series of coins dated 2015 was introduced and all previous coins were recalled and demonetised. The new coins have similar designs to the previous coins, but with slightly different sizes and weights. The 10c-50c are in nickel-plated steel and the L1-E5 are in aluminium-bronze. 1c-5c coins are no longer in use.

The nickel-brass L1 coin dated 1986 and brass coins dated 1995-2009 had the same dimensions and composition as the British £1 coins introduced in 1983, and thus have sometimes been used fraudulently in British vending machines with the value of L1 decreasing from £0.36 in 1986 to £0.05 in 2015, when those L1 coins were demonetised.

Banknotes

On 6 September 1974, the Monetary Authority of Swaziland introduced notes in denominations of 1 lilangeni, 2, 5 and 10 emalangeni, with 20 emalangeni notes following in 1978. In 1981, the Central Bank of Swaziland took over paper money production, first issuing notes commemorating the Diamond Jubilee of King Sobhuza II. Between 1982 and 1985, it introduced non-commemorative notes for E2, E5, E10, and E20. The 50 emalangeni notes were introduced in 1990. The E2 and E5 notes were replaced by coins in 1995, whilst 100 and 200 emalangeni notes were introduced in 1996 and 1998, respectively, with the E200 notes commemorating the 30th anniversary of independence. On September 5, 2008, the Central Bank of Swaziland issued 100-, and 200-emalangeni notes to commemorate the 40th birthday of King Mswati III and the 40th anniversary of independence. On November 1, 2010, the Central Bank of Swaziland has issued a new series of banknotes with enhanced security features.

See also

 Economy of Swaziland

References

External links

Circulating currencies
Currencies of Africa
Currencies of the Commonwealth of Nations
Fixed exchange rate
Currencies introduced in 1974
Currencies of Eswatini

ss:Umbuso weSwatini#Lilangeni

Swazi lilangeni


لغة الدازا أو دازاقا أو القرعان هي لغة ثانوية من اللغات النيلية صحراوية يتكلم بها تبو الدازا وكرَّا (الكرَّا) في تشاد والنيجر ، وعدد المتكلمين بها حوالي 537.000 نسمة ، 487.000 منهم في تشاد.

لغة القرعان غالبا ما ينطق به قبائل القرعان و هي تعتبر من أكبر القبائل في تشاد، اغلبهم رعاة إبل و أبقار و البعض منهم مزارعين يعيشون في الجانب الصحراوي و شبه الصحراء في بوركو انيدي تبستي و بحر الغزال و مناطق شمالية في كانم والمجاورة من بحر الغزال ، يفضلون التجارة و الزراعة و هم يعتبرون المصدر الأساسي لتصدير المواشى إلى ليبيا والنيجر.

مقالات ذات صلة
 تبو

مراجع

تبو
لغات النيجر
لغات تشاد
لغات صحراوية
لغات نيلية صحراوية

لغة الدزازا


Philipp Christiaan Molhuysen (* 20. August 1870 in Almelo; † 15. Juli 1944 in Den Haag) war der Bibliothekar der Königlichen Bibliothek der Niederlande.

Leben
Der Sohn des Hendrik Emilius August Molhuysen und dessen Frau Henriena Johanna Elisabeth de Lange besuchte das Gymnasium in Deventer. 1891 begann Molhuysen mit einem Studium der klassischen Sprachen an der Universität Leiden. Seine Lehrer waren zu jener Zeit Jan van Leeuwen (1850–1924) und Jacobus Johannes Hartman (1851–1924), welche sein Hauptaugenmerk auf die klassischen Autoren lenkten. Nach einigen Aufenthalten an italienischen Bibliotheken kehrte er nach Leiden zurück, wo er am 4. November 1896 mit der Dissertation De tribus Homeri Odysseae codicibus antiquissimis zum Doktor der klassischen Philologie promovierte. Von 1897 bis 1913 war er als Kurator der handschriftlichen Abteilung an der Universität Leiden tätig.

1913 wurde Molhuysen von der niederländischen Carnegie-Stiftung zum Bibliothekar des Friedenspalasts ernannt. Seine Aufgabe war die Neuerstellung einer Bibliothek auf dem Gebiet des Völkerrechts und der diplomatischen Geschichte. Am 1. Oktober 1921 wurde er als Nachfolger von Willem Geertrudus Cornelis Byvanck (1848–1925) als Bibliothekar der Königlichen Bibliothek der Niederlande angestellt. Molhuysen und Petrus Johannes Blok erwarben sich durch die Redaktion des Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek allgemeine Anerkennung. Zu dem niederländischen Standardnachschlagewerk steuerte er eine Vielzahl von Artikeln bei.

Seit 1921 war er Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften (KNAW).

Molhysen war drei Mal verheiratet. Seine erste Ehe schloss er 1902 mit Johanna Agatha Valken († 1919). Aus der Ehe gingen drei Kinder hervor. Seine zweite Ehe schloss er mit Elsa Rachel Oppenheim, in welcher Ehe ein Sohn geboren wurde. Die Ehe währte jedoch nur kurz. Seine dritte Ehe schloss er 1923 mit Julia Ulrica de Vries, welche ihm einen Sohn und eine Tochter gebar.

Werke (Auswahl)
 De tribus Homeri Odysseae codicibus. Leiden 1896
 Inventaris van de archieven der Rijks-Universiteit te Leiden. 1909
 Codices Manuscripti Bibliothecae Universitatis Leidensis. 1910–1912
 Bronnen tot de geschiedenis der Leidsche Universiteit. 's-Gravenhage 1913–1924, 7. Bde.
 De komst van Scaliger in Leiden. Leiden 1913
 Catalogue de la Bibliothèque de la Cour permanente d'arbitrage à La Haye. 's-Gravenhage 1919
 De briefwisseling van Hugo Grotius. 's-Gravenhage 1928–1936
 Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek. 's-Gravenhage 1911–1937

Literatur
 Leendert Brummel: Molhuysen, Philipp Christiaan (1870-1944). In: Biografisch Woordenboek van Nederland. Den Haag, 1979 (Online, niederländisch)
 Antoon Gerard Roos: Levensbericht P.C. Molhuysen. Amsterdam, 1944–1945, S. 161–175 (Online (PDF-Datei; 783 kB), niederländisch)

Weblinks
 Werke von Molhuysen in der DNBL

Einzelnachweise

Autor
Bibliothekar (Niederlande)
Lexikograf
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Geboren 1870
Gestorben 1944
Niederländer
Mann

Philipp Christiaan Molhuysen


Torularia, rod crvenih algi iz porodice Batrachospermaceae, dio reda Batrachospermales. Postoje tri priznate vrste, sve su slatkovodne.

Rod je opisan 1828.

Vrste
 Torularia atra (Hudson) M.J.Wynne; Torularia dillenii (Bory) Bonnemaison Sinonim - tip
 Torularia atrobrasiliensis M.J.Wynne
 Torularia puiggariana (Grunow) M.J.Wynne

Sinonimi
 Atrophycus Necchi & Rossignolo, 2017

Izvori

Batrachospermaceae

Torularia


NGC 5961 est une petite galaxie spirale située dans la constellation de la Couronne boréale. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5961 a été découverte par l'astronome français Édouard Stephan en 1880.

NGC 5961 est possiblement une galaxie du champ, c'est-à-dire qu'elle n'appartient pas à un amas ou un groupe et qu'elle est donc gravitationnellement isolée.

À ce jour, trois mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5961 sur le site du professeur C. Seligman

5961
Constellation de la Couronne boréale
Galaxie spirale
Galaxie du champ
Objet céleste découvert en 1880
Objet céleste découvert par Édouard Stephan

NGC 5961


Enver Ablaev (n. , Circik) este un schior ucraineano-uzbec din Crimeea tătară, specializat în sărituri.

Cariera
Originar din Uzbekistan, Enver Ablaev a venit în Ucraina la vârsta de 16 ani, și a început să se antreneze la centrul olimpic Raubichi din Belarus. A acceptat cetățenia ucraineană deoarece considera că Uzbekistanul nu are fondurile necesare pentru a-l ajuta în dezvoltarea sa ca sportiv. Este component al clubului Kolos.

Ablaev a concurat în la Jocurile Olimpice de Iarnă din 2002, 2006 și 2010 pentru Ucraina. În 2002, el a terminat pe poziția a 22-a în calificări la proba de sărituri. În 2006, el s-a clasat pe locul al nouălea în calificări, dar a terminat pe ultimul loc, al doisprezecelea, în finală. În 2010, el s-a clasat pe locul al nouăsprezecelea, ratând finala.

Până în martie 2013, cel mai bun rezultat al său la Campionatele Mondiale este locul patru, obținut în anul 2003.

Ablaev și-a făcut debutul la Cupa Mondială în august 2000. Până în martie 2013, el a câștigat o singură etapă la Cupa Mondială, în sezonul 2004-2005 la Madonna di Campiglio. Cel mai bun loc obținut la general la Cupa Mondială este locul 14, în edițiile din 2002-2003, 2008-2009 și 2010-2011.

Pe 28 februarie 2018 a fost decorat cu Ordinul Național Pentru Merit al Ucrainei, clasa a III-a.

Note

Nașteri pe 5 iunie
Nașteri în 1979
Ucraineni în viață
Sportivi ucraineni
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2002
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2006
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2010

Enver Ablaev


Pedrera, İspanya'nın güneybatı köşesinde bulunan özerk bölge Endülüs'ün, Sevil eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılındaki sayıma göre nüfusu, 5.005'tir.

Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Pedrera, Sevil


Langbladet vandaks (Potamogeton praelongus) er en vandplante med lange bælgformede undervandsblade, deraf navnet "langbladet", som er mørkt grønne, 6-18 cm lange og 2-5 cm brede. De er afrundede ved basis og har en meget karakteristisk but afslutning. Bladranden er i almindelighed tydeligt bølget, men altid helt uden tænder.

Der findes flere hybrider med andre arter. Langbladet vandaks kan forveksles med rustvandaks og hjertebladet vandaks. Den kan skelnes fra disse på sin hele bladrand og hule, kappeformede bladspids, samt blivende skedehinder der normalt er over 1 cm.

Voksested

Langbladet Vandaks er hjemmehørende i Europa, Asien og Nordamerika. I Danmark findes den i søer og vandløb som indeholder bikarbonat. Fortrinsvis i ikke-eutrofierede søer på dybder uden for rørsumpen. Den er forsvundet i store dele af landets åer, men findes stadig i flere åer i Sydvestjylland. Bestanden i Danmark er regnet som en truet art på den danske rødliste.

Referencer

Eksterne henvisninger

Vandaks-familien

Langbladet vandaks


Abraham Bennet FRS (batizado em 20 de dezembro de 1749 - enterrado em 9 de maio de 1799) foi um clérigo e físico inglês, inventor do eletroscópio de folha de ouro e desenvolvedor de um magnetômetro aprimorado. Embora ele tenha sido citado por Alessandro Volta como uma influência fundamental em seu próprio trabalho, o trabalho de Bennet foi reduzido pela turbulência política de seu tempo.

Vida
Abraham foi batizado em Taxal, Derbyshire, filho de outro Abraham Bennet, um professor, e sua esposa Ann née Fallowes. Não há registro de ele ter frequentado a universidade, mas ele é registrado como professor na Wirksworth Grammar School como "MA". Ele foi ordenado em Londres em 1775 e nomeado curador em Tideswell e, um ano depois, adicionalmente em Wirksworth, com uma bolsa anual combinada de £ 60. Tornou-se ainda reitor de Fenny Bentley, capelão doméstico do Duque de Devonshire, curador perpétuo de Woburn e bibliotecário do Duque de Bedford.

Bennet tinha amplos interesses em filosofia natural e estava associado, embora não fosse membro, da Lunar Society e da Derby Philosophical Society. Ele era particularmente próximo de Erasmus Darwin. Darwin sugeriu que Bennet fizesse medições elétricas como parte de uma investigação sobre eletricidade e clima. Bennet então trabalhou assiduamente para estabelecer sua experiência em eletricidade, alcançando uma reputação suficiente para participar de uma reunião com Tiberius Cavallo, William Nicholson e Volta em Londres em 1782.

Novas experiências
Bennet publicou New Experiments on Electricity em 1789. Nele, ele descreveu:

 O eletroscópio de folha de ouro;
 Um duplicador de eletricidade, já anunciado em um documento comunicado à Royal Society pelo Rev. Richard Kaye FRS, decano de Lincoln em 1787; e
 Uma teoria da eletricidade que antecipou a teoria do contato de Volta. O trabalho de Bennet foi um elemento-chave para levar Volta à teoria do contato e ao desenvolvimento da pilha voltaica.

Bennet descreveu experimentos com um eletróforo e a geração de eletricidade por evaporação. Bennet estendeu seu pensamento a várias teorias sobre eletricidade e clima, com explicações elétricas da aurora boreal e meteoros. Ele interpretou o relâmpago como a liberação de carga elétrica das nuvens e passou a supor que a chuva era causada por relâmpagos e também que os terremotos tinham uma origem elétrica.

Política
Entre os outros clientes de Bennet estavam Joseph Banks, George Adams e os escudeiros de Wirksworth, a família Gell. Os Gells, Kaye, Banks, Adams e os duques de Devonshire e Bedford eram todos figuras do establishment cuja hostilidade aos radicais das Sociedades Filosóficas Lunar e Derby se intensificou na reação britânica à Revolução Francesa. Bennet achou cada vez mais necessário tomar partido, assinando a petição dos Gells contra o jacobinismo em 1795. O trabalho científico de Bennet termina por volta dessa data, possivelmente por problemas de saúde, mas também por sua incapacidade de resolver as tensões entre seus antigos apoiadores.

Vida pessoal
Ele se casou com Jane (falecido em 1826) e o casal teve seis filhas e dois filhos. Bennet morreu de uma "doença grave".

Referências

Bibliografia

Físicos do Reino Unido

Abraham Bennet


Reine Tournay ou Reine Tournai est un géant folklorique belge personnifiant la ville de Tournai en Belgique. Elle est aux couleurS du blason de celle-ci : rouge avec une tour blanche, on retrouve les fleurs de lys sur fond bleu sur la cape.

Histoire
Édouard Thréhoux est le concepteur de nombreux géants tournaisiens ; il se rendait régulièrement en visite chez sa sœur qui logeait à Ath, et découvrit lors d'une de ses visites la Ducasse d'Ath, fête très populaire qui comprend un défilé de géants traditionnels. En voyant l'ampleur de la fête, M. Tréhoux tomba sous le charme et décida d'importer l'idée à Tournai, sa ville, il pensait qu'avec le riche passé historique qu'elle possède il y aurait de quoi faire plusieurs géants. Sans doute marqué par le géant Mademoiselle Victoire représentant la ville d'Ath, il commença par la fabrication de Reine Tournay, cette dernière à l'instar de l'athoise sera une personnification de sa ville. Edouard Tréhoux était ébéniste, il avait donc ses artisans et son atelier à disposition pour son projet de taille.

C'est ainsi qu'en 1932 (19 septembre) Reine Tournay fait sa première sortie à l'occasion de la braderie.

En 1933 son créateur organisera le premier cortège de géants de la ville. Pour l'occasion? Reine Tournay est accompagnée de nouvelles créations de l'ébéniste : Childéric, Louis XIV, Christine de Lalaing, Sarragos, Louis XVIII.

En 1934, pour la 2 édition, elle est rejointe par d'autres encore : les croisés (Lethalde et Engelbert) et Châle vert.

Reine Tournay aura un vrai rôle d'ambassadrice du folklore tournaisien, elle sera notamment la marraine d'un géant créé à Verviers en 1937.

Dans les années 1990, elle est allée à Barcelone.

En 2000, elle était à Ath pour l'inauguration de la Maison des Géants.

Elle sort encore chaque année pour les cortèges de Tournai (2 week-end de septembre) et lors de rares sorties extérieures.

Références

Géant de processions et de cortèges

Reine Tournay


Probele de scheleton au fost incluse în programul olimpic la Jocurile Olimpice de iarnă din 1928 și la ediție din 1948, ambele la St. Moritz, apoi, începând cu ediția din 2002 de la Salt Lake City.

Clasament pe medalii
Actualizat după Jocurile Olimpice de iarnă din 2014.

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Scheleton la Comitetul Olimpic Internațional
  Scheleton la Jocurile Olimpice  pe Sports Reference

Scheleton la Jocurile Olimpice


Đuro Gračanin (Gacko, 5. ožujka 1899. – Zagreb, 1973.), hrvatski katolički svećenik Vrhbosanske nadbiskupije, bogoslov.<ref>Fondacija Ruđer Bošković Donja Hercegovina  Toni Šarac: Nevesinje i župa Uznesenja Blažene Djevice Marije (9). Nevesinjski župnici, duhovna zvanja iz župe, znamenitiji Nevesinjci; 25. studenoga 2009. (pristupljeno 9. travnja 2017.)</ref> Bio je sveučilišni profesor, dekan fakulteta, pisac, prevoditelj te suradnik nekolicine katoličkih časopisa.

 Životopis
Rođen u Gackom u nevesinjskoj župi Uznesenja BDM0 činovničkoj obitelji sa sedmero braće. U rodnom Gacku završio osnovnu, a u Sarajevu srpnja 1920. završio trgovačku akademiju. U Parizu je studirao pravo i izvoznu trgovinu. Ondje je upoznao Ivana Merza, koji ga je potakao svojim primjerom i riječju te je Gračanin u Parizu upisao studij filozofije na tamošnjem Katoličkom institutu, gdje je doktorirao tezom La personalité morale d'après Kant, a predgovor je napisao poznati francuski katolički filozof Jacques Maritain. Na istom institutu studirao i teologiju četiri godine (1925. – 1929.) s licencijatom i završnim doktorskim ispitima. Od 1929. svećenik.
U Zagrebu doktorirao na Bogoslovnom fakultetu u Zagrebu disertacijom o Bergsonu Moderni filozof - branitelj kršćanstva.

Vrijedan doprinos ostvario kao urednik i prevoditelj u Vrelu života. Pisao u Franjevačkom vjesniku, Duhovnom životu, suurednik Bogoslovske smotre, urednik Vrhbosne i dr.

Poznanik bl. Ivana Merza i o poznanstvu s Merzom je napisao Moje uspomene na ličnost dr. Ivana Merza'' i objavio 1933. u Sarajevu.

Izabrana djela
Izabrana djela:
 Vjerodostojnost objavljene religije
 Crkva Kristova
 Temelji govorništva
 Verbum Dei vivi

Izvori

Vanjske poveznice
 Ivan Merz Đuro Gračanin: Moje uspomene na Merza

Hrvatski katolički svećenici iz Bosne i Hercegovine
Hrvatski filozofi
Bosanskohercegovački rimokatolički teolozi
Hrvatski prevoditelji
Životopisi, Zagreb
Hrvati u Bosni i Hercegovini
Rimokatolička Crkva u Bosni i Hercegovini

Đuro Gračanin


Le palais Sakakini est un folie architecturale remarquable situé dans le quartier de Daher, au Caire, en Égypte. il est aujourd'hui le siège du musée d'histoire de la médecine et de la pharmacie.

Historique
Considéré comme un chef-d'œuvre architectural de style italien, il a été construit en 1897 par le Comte Habib Pacha Sakakini. La famille Sakakini, de religion grecque catholique, était originaire de Damas et sa généalogie remonte au . Les Sakakini étaient des armuriers renommés qui fabriquaient des épées, des sabres et des couteaux. Le nom de Sakakini vient du mot arabe "sékkina" qui désigne le couteau. Vers le milieu du  une partie de la famille Sakakini vint s'établir en Égypte où Habib Gabriel Sakakini a grandi et fit sa renommée.

Habib Pacha Sakakini construisit le palais, ainsi que l'Opéra du Caire et participa au creusement du Canal de Suez.

Il décède en 1923. Sa fortune est partagée entre les héritiers qui donnent le palais au ministère de la santé égyptien en 1961.

En 1961, le gouverneur du Caire transfère le Musée de l'éducation à la santé d'Abdine au palais Sakakini.

En 1983, le Ministre de la Santé prend un arrêté pour transférer le Musée de l'éducation sanitaire à l'Institut Technique de Bambaba. Si certaines  expositions sont transférées à Bambaba, le reste des pièces est stocké au sous-sol du palais.

Le premier ministre égyptien fait inscrire le palais parmi les monuments  islamiques et coptes (décision du Premier ministre ).

En 1987, le gouvernement décide de placer le palais sous le contrôle du Conseil suprême des antiquités.

En 2007, le Conseil décide de procéder à la transformation de l'ancien musée pour en faire le musée d'histoire de la médecine et de la pharmacie, depuis les époques pharaoniques et jusqu'à nos jours. Le jardin extérieur du palais est entouré de plantes médicinales répandues en Égypte. L'objectif de l'ouverture du musée est l'année 2020.

Le bâtiment en chiffres
Construit en forme d'étoile, le palais s'étend sur une superficie de , et il comporte plus de  et 8 salles de bain, réparties sur cinq étages, un rez-de-chaussée ainsi qu'un sous-sol.

Le bâtiment, vu de l'extérieur, présente un mélange de styles différents d'influences turques, chinoises et arabes, ainsi que de différentes époques, mêlant les styles art nouveau avec des gargouilles et des clochers médiévaux. Ses architectes italiens y ont fait prédominer le style rococo, dans un décor baroque de la Renaissance.

À l'intérieur aussi, le palais est très décoré ; on y trouve de très grands miroirs, de nombreuses fresques, ainsi que des parquets en bois de rose.

Il est le premier monument du Caire à avoir disposé d'un ascenseur pour relier les cuisines à la salle à manger.

Le palais dispose de plus de 400 fenêtres et portes.

Le palais, doté de clochers coniques, est entourés de quatre tours, chacune d'entre elles étant couronnée d'un petit dôme.

Le sous-sol est situé à six marches sous le sol et comprend trois grandes salles, quatre salons, quatre toilettes, deux chambres. Il n'a pas de décorations spéciales car il a été conçu pour les domestiques et les cuisines.

Le palais se compose de cinq étages. Celui du bas est entouré de quatre pièces. Le second étage se compose de trois salles décorées ainsi que de quatre salles et deux chambres sans décoration. Le hall principal occupe plus de . De là, six portes mènent aux autres salles du palais, comme l'immense salle à manger rectangulaire, ou encore la salle ronde, décorée de peintures à l'huile et de dessins aux motifs géométriques.

À l'étage, un grand balcon surplombe la porte d'entrée et ses somptueuses portes en bois et fer forgé de type art-nouveau. Ce balcon donne sur la salle à manger d'été. Celle-ci est couverte d'un dôme.

Bien que le jardin qui entoure le palais ne soit pas large, il aide à isoler le palais des bâtiments modernes qui l'entourent. Le jardin est lui-même enfermé à l'intérieur d'une grille de fer forgé avec des massifs de fleurs, des palmiers, des orangers .Il abrite plus de 300 statues et de fontaines, de style italien, dont un buste de Habib Pacha Sakakini en haut de l'entrée principale.

Insertion géographique
Le lieu où se trouve à présent le palais Sakakini était un marécage qu'il a fallu tout d'abord assécher. Le palais se trouve au centre d'une place ronde vers laquelle convergent huit rues en forme d'étoile, à l'exemple de la place de l'Arc de Triomphe à Paris.

Le Palais est située sur la place qui porte aujourd'hui le nom de Habib Sakakini, dans le petit quartier de Fagalla, extension du centre-ville à l'est du Caire. Les environs du palais furent connus, après la mort de son propriétaire, sous le nom de quartier Sakakini.

Références

Sakakini
Monument au Caire
Musée en Égypte
Musée d'histoire de la médecine
Musée fondé en 2007

Palais Sakakini


Josef Hopmann (22 decembrie 1890, Berlin – 11 octombrie 1975, Bonn) a fost un astronom german.

Biografie
Și-a făcut studiile superioare la Universitatea Renană Friedrich-Wilhelm din Bonn, în germană: "Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn".

A lucrat la Bonn începând din 1920. În 1930 a devenit profesor de astronomie la Universitatea din Leipzig. Din 1951 a fost profesor la Universitatea din Viena.

Cercetările sale conduc îndeosebi spre stelele binare, cât și spre topologia Lunii. În 1931-1932, el și Herbert Schneller au descoperit că Zeta Aurigae este o binară cu eclipsă.

Director al Observatorului din Viena
În perioada 1951–1962 Josef Hopmann a fost director al Observatorului din Viena.

Omagieri
 Un crater cu diametrul de 90 km, situat pe fața ascunsă a Lunii, îi poartă numele.
 Asteroidul 1985 Hopmann, din centura principală, a fost denumit ca omagiu acestui astronom.

Hopmann face parte dintre cei câțiva astronomi ale căror scrieri au devenit populare.

Bibliografie
 Weltallkunde – Arbeitsweise und Ergebnisse der heutigen Astronomie (231 S.), Buchgemeinde, Bonn 1928.
 zahlreiche Artikel in Zeitschriften, z.B. im Wiener Sternenboten 1958-1974,

Legături externe

Nașteri în 1890
Nașteri pe 22 decembrie
Decese în 1975
Decese pe 11 octombrie
Astronomi germani
Astronomi din secolul al XX-lea
Absolvenți ai Universității din Bonn
Eponime ale craterelor de pe Lună
Eponime ale asteroizilor

Josef Hopmann


Kathleen Mansfield Murry (fædd Beauchamp; 14. október 1888 – 9. janúar 1923) var nýsjálenskur rithöfundur og ljóðskáld sem gaf verk sín út undir höfundarnafninu Katherine Mansfield. Hún er þekktust fyrir smásögur sínar sem bera skýr einkenni módernisma. Mansfield flutti til Englands nítján ára að aldri og vingaðist þar við aðra rithöfunda á borð við D.H. Lawrence og Virginiu Woolf. Hún dó úr berklum 34 ára að aldri.

Æviágrip
Katherine Mansfield fæddist í Wellington á Nýja Sjálandi árið 1888. Hún tilheyrði auðugri fjölskyldu og fékk því frá upphafi að mennta sig sem var alls ekki sjálfsagt fyrir konur á þessum tíma. Aðeins ellefu ára gömul var Mansfield send til Englands í skóla og eftir þann tíma fann hún að þar ætti hún frekar heima heldur en á Nýja Sjálandi. Nítján ára gömul fékk hún blessun foreldra sinna til þess að flytja aftur til Englands en þá hafði hún lokið námi þar og verið flutt aftur til Nýja Sjálands.

Mansfield var tvíkynhneigð en hún hélt dagbækur sem hafa gefið þá vitneskju seinna meir að Mansfield átti í kynferðislegu sambandi við bæði konur og karla. Sá maki sem stóð upp úr hjá Mansfield var maðurinn John Middleton Murry en þau héldu sambandi í einhverri mynd á meðan Mansfield lfiði. Samband þeirra hefuru verið tengt við allmargar persónur í sögum Mansfield án þess að það hægt sé að fullyrða að hún hafi notað sjálfa sig sem beina fyrirmynd.

Mansfield samdi meðal annars smáögurnar "Je ne parle pas français" (1918), "Bliss" ("Sæla," 1918), "Miss Brill" (1920) og "The Garden Party" (1922). Þessar sögur bera allar skýr einkenni módernisma, m.a. órætt sjónarhorn og vitundarflæði.

Í desember 1917 greindist Mansfield með berkla. Hún óttaðist það að þurfa gefa skrif sín upp á bátinn sökum veikinda og vera þvinguð til vistar á sjúkrahæli. Hún fluttist af þessum sökum til Frakklands og bjó á hóteli þar. Í Frakklandi glímdi Mansfield við þunglyndi en hélt þó áfram ritstörfunum. Fljótlega versnaði sjúkdómurinn en Mansfield var mjög áköf í því að ná bata og berjast fyrir lífi sínu. Hún lést síðan 9. janúar 1923.

Katherine Mansfield átti mikið af óútgefnu efni þegar hún féll frá. John Middleton Murry tók að sér að gefa þetta efni út eftir andlát hennar.

Smásögur í íslenskum þýðingum
 "Flugan" ("The Fly"), þýð. Þorsteinn Jónsson, í Sögur frá Bretlandi (Reykjavík: Menningarsjóður, 1949), bls. 244-252.
  "Sjóferðin" ("The Voyage"), þýð. Anna María Þórisdóttir, Vikan 26. apríl 1979.
 "Sæla" ("Bliss"), þýð. Anna María Þórisdóttir, í Íslenskar smásögur, 5. bindi (Reykjavík: Almenna bókafélagið, 1985), bls. 373-394.
  "Ungfrú Brill" ("Miss Brill"), þýð. Eiríkur V. Albertsson, í Smásögur: frægir höfundar, 1. bindi (Reykjavík: Glóðafeykir, 1946), bls. 54-62.

Nýsjálenskir rithöfundar

Katherine Mansfield


Hugo Friedrich Philipp Johann Freiherr von Freytag-Loringhoven (Kopenhagen, 20. svibnja 1855. – Weimar, 19. listopada 1924.) je bio njemački general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata obnašao je dužnost njemačkog predstavnika pri austrougarskom Glavnom stožeru, te je zapovijedao IX. pričuvnim korpusom i 17. pričuvnom divizijom na Zapadnom bojištu.

Obitelj
Hugo von Freytag-Loringhoven je rođen 16. travnja 1855. u Kopenhagenu, te potječe iz jedne od najstarijih westfalijskih obitelji. Sin je diplomata Karla Gottloba von Freytag-Loringhovena i Mathilde Luise Freytag-Loringhoven rođ. Kalkmann koji su uz Huga imali i sina Alexandra i kćer Mathildu. Hugo je brak sklopio s Margaretom Zedlitz s kojom je imao sina Leopolda koji je oženio poznatu dadaisticu i pjesnikinju Elsu Freytag-Loringhoven.

Vojna karijera
Freytag je vojnu karijeru počeo u ruskoj vojsci, ali je nakon ujedinjenja Njemačke 1877. stupio u njemačku i to u prusku gardu. U istoj je u siječnju 1887. dostigao čin poručnika, dok je u ožujku 1890. unaprijeđen u čin satnika. Od 1887. predaje povijest i vojnu povijest na Pruskoj vojnoj akademiji i to do 1896. godine. U siječnju 1898. promaknut je u čin bojnika, da bi u rujnu 1904. bio unaprijeđen u čin potpukovnika. Godine 1907., u travnju, promaknut je u čin pukovnika, da bi krajem te iste godine, u prosincu, bio imenovan zapovjednikom Grenadirske pukovnije "Prinz Karl von Prussen". Od siječnja 1910. služi u Glavnom stožeru gdje obnaša dužnost zamjenika načelnika Glavnog stožera. U ožujku 1911. unaprijeđen je u čin general bojnika, da bi dvije godine poslije, u listopadu 1913., dostigao čin general poručnika. Te iste godine u prosincu postaje zapovjednikom 22. pješačke divizije smještene u Kasselu zamijenivši na tom mjestu Ottu Limana von Sandersa.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata Freytag je imenovan njemačkim predstavnikom pri austrougarskom Glavnom stožeru. Navedenu dužnost obnaša do siječnja 1915. kada je raspoređen na službu u njemački Glavni stožer gdje obnaša dužnost prvog zamjenika načelnika Glavnog stožera koju dužnost načelnika je tada obnašao Erich von Falkenhayn. Te, 1915. godine, privremeno obnaša dužnost zapovjednika IX. pričuvnog korpusa, nakon čega od travnja 1916. zapovijeda 17. pričuvnom divizijom zamijenivši na tom mjestu Ernsta von Zietena. U prosincu 1916. vraća se na službu u Glavni stožer gdje obnaša dužnost zamjenika načelnika Glavnog stožera. Te iste godine odlikovan je i ordenom Pour le Mérite. U travnju 1919. promaknut je u čin generala pješaštva.

Poslije rata
Nakon završetka rata Freytag je u siječnju 1919. napustio vojsku. Od 1920. radio je u Carskom arhivu. Preminuo je 19. listopada 1924. godine u 70. godini života u Weimaru.

Izvori
     Hugo von Freytag-Loringhoven na stranici Prussianmachine.com
     Hugo von Freytag-Loringhoven na stranici Hrono.ru
     Hugo von Freytag-Loringhoven na stranici Orden-pourlemerite.de

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Hugo von Freytag-Loringhoven


Abdullah Haron (geboren 8. Februar 1924 in Newlands-Claremont, Stadtteil von Kapstadt; gestorben 27. September 1969 in Kapstadt), auch Abdullah Haroun oder Imam Haron, war ein südafrikanischer muslimischer Geistlicher und Aktivist der Antiapartheidsbewegung. Er starb unter ungeklärten Haftumständen in Räumlichkeiten der südafrikanischen Sicherheitspolizei.

Leben
Abdullah Haron wuchs in einer Familie auf, die in dem wohlhabenden Handelsvorort Newlands-Claremont von Kapstadt lebte. Von seinen Geschwistern war er der Jüngste. Seine Mutter Asa Martin starb früh und der Vater Amarien Haron konnte ihn nicht versorgen. Die Schwester des Vaters nahm ihn auf und förderte seine Entwicklung bis zur eigenen Eheschließung mit Galiema Sadan am 15. März 1950.

Als Kind besuchte Abdullah Haron die Talfalah Primary School bis zur 6. Klasse. Für zwei Jahre weilte er in Mekka, um den Islam zu studieren, wo er bei Scheich Abdurahman Alawi al-Maliki Unterricht erhielt. In Kapstadt schlossen sich weitere Islamstudien bei Scheich Abdullah Taha Gamieldien und Scheich Ismail Ganief an. Letzterer bewegte Abdullah Haron zur intensiven Anteilnahme an gesellschaftlichen Aktivitäten, vor allem für soziale Aufgaben unter den armen Bevölkerungsgruppen. Ferner beeinflussten ihn die Ideen der ägyptischen Muslimbruderschaft sowie arabisch-indische Denkströmungen.

Abdullah Haron wurde 1955 als Imam an der Al-Jamia Moschee in Kapstadt (Stegman Road, Claremont) eingesetzt. In dieser Rolle beförderte er Diskussionskreise, Kurse der Erwachsenenbildung und Gesprächskreise zu islamischen Themen. Als Imam führte er seine Moschee als "offenen Ort". Zusammen mit Freunden aus seinem religiösen Umfeld gründete er 1958 die Claremont Muslim Youth Association - CMYA (Claremont-Muslim-Jugendvereinigung). In der von ihr im Jahr 1959 herausgegebenen Monatszeitschrift The Islamic Mirror berichtete man über die Aktivitäten. Diese regionale Publikation initiierte die Gründung der Muslim News, woran Abdullah Haron gleichfalls beteiligt und sogar deren Redakteur war. Dieses Magazin behandelte politische, kulturelle und religiöse Themen aus der Kapregion, anderen südafrikanischen Städten und wichtigen arabischen Ländern. Es erschien zwischen 1960 und 1986.

Zu Beginn der 1960er Jahre initiierte Abdullah Haron mit der Claremont Muslim Youth Association Gesprächskreise, wofür er politisch aktive Personen aus nichtmuslimischen Kreisen einlud. Hierzu gehörten beispielsweise die Gewerkschafterin Ray Alexander Simons von der Food and Canning Workers' Union (FCWU), Zacharias Johannes De Beer von der Progressive Party (PP) und Eulalie Stott von Black Sash, eine gewaltfrei agierende Oppositionsgruppe weißer Südafrikanerinnen. Ferner unterhielt Abdullah Haron Kontakte mit Albie Sachs, Alex La Guma, Robert Sobukwe sowie mit Raymond Hoffenberg, einem apartheidkritischen Professor an der Universität Kapstadt.

Während der späten 1950er und den 1960er Jahren bezog er zum unmenschlichen Charakter der "Rassengesetzgebung" in seinen Predigten und Vorträgen kritisch Stellung. Während einer Freitagspredigt im Jahr 1960 betonte Abdullah Haron das Konzept der menschlichen Brüderlichkeit im Islam und forderte die Muslime seiner Heimat auf, die schwarze Mitbevölkerung in der Notlage unter den Apartheidverhältnissen nach ihren Möglichkeiten zu unterstützen. Bei einer Veranstaltung am 7. Mai 1961 in Kapstadt bezeichnete er den Group Areas Act als "unmenschlich, barbarisch und unislamisch" und betonte, dass die Apartheidgesetze eine "komplette Negation der fundamentalen Prinzipien des Islams" darstellen und stellte hierbei fest: "Wir können eine Versklavung nicht akzeptieren". Ferner kommentierte er: mit "… dem Suppression of Communism Act, unterdrücken sie Antikommunisten, wie die Duncans und Luthulis…". Mit seinem Engagement unterstützte er den PAC und den ANC, ohne deren Mitglied zu sein.

In den 1960er Jahren wurde Abdullah Haron und seine Familie wie viele Menschen das Opfer der Bestimmungen aus dem Group Areas Act. Sie mussten ihre Wohnstätte im Kapstädter Stadtteil Lansdowne verlassen und zogen stadtauswärts nach Athlone.

Im Jahr 1968 reiste Abdullah Haron ins Ausland. Diese Reise hatte mehrere Gründe. Er wollte sich mit PAC-Mitgliedern auf neutralem Boden treffen und das Studium seiner Tochter in London vorbereiten. Zunächst ging Abdullah Haron nach Saudi-Arabien, wo er mit dem Minister für Bildung Hasan Ali Abdullah zusammentraf. In dieser Zeit hatte er auch einen Besuch bei König Faisal. Danach wandte Abdullah Haron sich nach Kairo, wo er PAC-Vertreter sprach und eine Muslimkonferenz abhielt, woran auch Delegierte des PAC und ANC teilnahmen. Nach einem Zwischenstopp in den Niederlanden beim International University Exchange Fund besuchte er London. Vor seiner Rückkehr nach Südafrika erhielt er eine Warnung, dass sich die Sicherheitspolizei für ihn interessiere und er besser emigrieren solle. Über viele Jahre hatte man ein Dossier von seinen Aktivitäten aufgebaut. Er fühlte sich aus Altersgründen zu einem Neuanfang nicht in der Lage und kehrte nach Südafrika zurück.

Festnahme und Tod
Am 28. Mai 1969 (zum Mawlid an-Nabi) bestellte ihn das Kapstädter Büro der Sicherheitspolizei am Caledon Square ein, wo er sofort festgenommen wurde. Das begründete man mit dem Paragraphen 6 des so genannten Terrorismusgesetzes, dem Terrorism Act (eigentlich: General Laws Amendment Act, Act No 83 / 1967). Er blieb seitdem ohne Kontakte zur Außenwelt für vier Monate inhaftiert. Der Kontakt mit seiner Familie wurde ihm verweigert. Hier soll er gefoltert worden sein und er starb in dieser Haftzeit. Die Abgeordnete Catherine Taylor von der United Party stellte am 10. und 13. Juni 1969 im Parlament die Frage nach den Gründen der Verhaftung von Abdullah Haron. Der damalige Polizeiminister antwortete ihr, dass es nicht im öffentlichen Interesse liege, über diese Gründe zu sprechen.

Die unklaren Umstände seines Todes im Polizeigewahrsam beschäftigte auch weiterhin die Öffentlichkeit sowie das Parlament. Die Abgeordnete C. D. Taylor berichtete am 18. September 1970 über ihre Erkenntnisse aus ihrer umfassenden Akteneinsicht und Gesprächen mit dem Chef der Sicherheitspolizei vom Bezirk Western Cape. Mit ihren Parlamentsanfragen vom 21. und 24. Juli 1970 an den Justizminister beleuchtete sie nachgelagerte Personalentscheidungen und die Ermittlungspraxis der Sicherheitspolizei in Bezug auf die Untersuchung der Todesumstände. Ende September 1970 erklärte der Generalstaatsanwalt der Kapprovinz, dass keine Basis vorhanden wäre, die Ermittlungen wegen einer möglichen Beteiligung von Personen an den Todesumständen des Inhaftierten weiter fortzusetzen.

Die Todesumstände während seiner Haft in einer Einrichtung der Sicherheitsbehörden sind bisher ungeklärt. Die Familie vermutet einen Mordfall. In offiziellen Dokumenten wurde der Sturz von einer Treppe vermerkt. Seine Familie leitete ein Gerichtsverfahren gegen die Polizei ein und erhielt im Ergebnis eine finanzielle Entschädigung.

Sein Grab befindet sich auf dem Mowbray-Friedhof des Stadtteils Crawford von Kapstadt, wo am 29. September 1969 die Beisetzung stattfand. Zu seiner Beerdigung kamen 30.000 Menschen. Das soll die bisher größte Trauerprozession von Kapstadt gewesen sein.

Weiterführende Literatur
 Barney Desai, Cardiff Marney: The killing of the imam. Imam Abdullah Haron Education Trust, 2012, ISBN 978-0-620-55074-1.

Weblinks

 South African History Online: Abdullah Imam Haron. auf www.sahistory.org.za (englisch).
 Imam Rashied Omar: Imam Haron Biography. Posting vom 27. April 2014 auf www.iahet.com (englisch).
 Aliya Al-Yassin: Remembering Imam Haron. Posting vom 27. September 2011 auf www.ihrc.org.uk (englisch).
 Imam Abdullah Haron Education Trust (IAHET). auf www.iahet.com (englisch).
 R. A. Meyer: Church-State Confrontation; Clergy and laymen harrased by the government in cases with an apparent political motivation ... prepared for the Christian Institute of Southern Africa.  In: Pro Veritate, Jg. 10, Nr. 12, S. 21–25, 15. April 1972 (englisch, PDF 4,2 MB) PDF-Dokument S. 26.
 Haroun, Abdullah Imam Politics Docrat Collection. Universität KwaZulu-Natal: Sammlung zeitgenössischer Zeitungsberichte über den Tod von Imam Haron. auf www.scnc.ukzn.ac.za (englisch; PDF; 4,7 MB).

Einzelnachweise

Weiterführende Literatur
 Muhammed Haron: The "Muslim News" (1960–1986). Expression of an Islamic Identity in South Africa. In: Louis Brenner (Hrsg.): Muslim identity and social change in Sub-Saharan Africa. Indiana University Press, Bloomington etc. 1993, S. 210–225, ISBN 0-253-31269-8
 Muhammed Haron: Muslims in South Africa. an annotated bibliography. Kapstadt 1997 (South African Library in association with Centre for Contemporary Islam, UCT), ISBN 0-86968-119-2

Apartheidgegner
Südafrikaner
Person (Kapstadt)
Person des Islam (Südafrika)
Person (Menschenrechte in Südafrika)
Imam
Geboren 1924
Gestorben 1969
Mann

Abdullah Haron


Mongin ist der Familienname folgender Personen:

 Augustin Mongin (1843–1911), französischer Maler
 Edme Mongin (1668–1746), französischer römisch-katholischer Bischof, Kommendatarabt
 Marcel Mongin (1897–1972), französischer Autorennfahrer

Siehe auch:
 Mangin (Begriffsklärung)

Mongin


ශ්‍රී ලංකාවේ ලිංගික ශ්‍රමික වෙලදාමේ සේවා යෝජකයින් හා සේවා ලාභීන් එකිනෙක සම්බන්ධ කිරීමේ  ප්‍රධානම වෙබ් අඩවිය ලෙස සැලකුනි. 2021 මැයි මාසයේ ප්‍රකට සමාජ ජාලා වෙබ් අඩවියක සාමාජිකයින් විසින් මෙම වෙබ් අඩවියේ හිමිකරුගේ තොරතුරු ප්‍රසිද්ධ කිරීමත් සමග 2021 මැයි මස 26 වන දින මෙම වෙබ් අඩවිය නවතා දමන ලදී.  ලංකාසීනිව්ස් නැමැති අන්තර්ජාල පුවත් වෙබ් අඩවියට අනුව මෙම ලිංගික ශ්‍රමික වෙළදාමට පහසුකම් සැපයීම මගින් මසකට රුපියල් ලක්ෂ 45කට ආසන්න මුදලක් උපයා ඇත.

පසුබිම
ශ්‍රී ලංකාව තුල ලිංගික වෙලදාමේ නිරතවීම දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 360 වගන්තිය, 1889 අංක  05 දරණ ගණිකා නිවාස ආඥා පනත හා 1943 අංක 42 සංශෝධිත පණත අනුව දඩුවම් ලැබිය හැකි වරදකි. නමුත් ශ්‍රී ලංකාව තුල ලිංගික වෙලදාම විවිධ ක්‍රම ඔස්සේ සිදුකරගෙන යමින් පවති. Lanka-Ads වෙබ් අඩවිය 2009 ජුලි 12  වන දින  ප්‍රථමයෙන්ම අන්තර්ජාලයේ මාර්ගගත කරන ලද්දේ සාමාන්‍ය වෙළද දැන්වීම් වෙබ් අඩවියක් ලෙසය .  මෙම වෙළද දැන්වීම් වාහන, ව්‍යාපාර, ඉඩම් ගොඩනැගිලි වැනි ක්‍රේෂ්ත්‍ර ඔස්සේ පලකිරිමට පසසුකම් සලසා දී තිබූ අතර www.lanka-classifieds.com නැමැති වෙබ් අඩවියේ සමගාමී වෙබ් අඩවියක් ලෙස පවත්වාගෙන යන ලද  නමුත් එම වෙබ් අඩවිය 2009 වසරේ භාවිතයෙන් ඉවත් කිරීමෙන් පසු  ප්‍රධාන වෙබ් අඩවිය ලෙස Lanka-Ads වෙබ් අඩවිය පත් විය.

අන්තර්ජාල ලිංගික වෙලදාම් වෙබ් අඩවිය.

ලිංගික වෙලදාම සම්බන්ධ දැන්වීම් 2015 වසරේ පමණ සිට නොමිලේ පළකරන ලද අතර මේ යටතට ලිංගික තෙරපිවරුන්/වරියන්, ලිංගික සම්බාහන මධ්‍යාස්ථාන හා ලිංගික ශ්‍රමිකයින් පිළිබද දන්වීම් ඇතුලත් වේ. නමුත් මෙම වෙබ් අඩවිය එතරම් ශ්‍රීලාංකීය ලිංගික සේවා අපේක්ෂා කරන්නන් අතර ඒවන විට ප්‍රචලිත වී නොතිබූ නමුත් 2018 ජනවාරි මස වනවිට Alexa ලෝක ශ්‍රේණිගත කිරීම් වල ආසන්න වශයෙන් 270,000 පමණ වන වෙබ් අඩවිය වීමටත්, 2018 දෙසැම්බර් වන විට ලෝක ශ්‍රේණි ගත කිරීම් වල 132,475 වන වෙබ් අඩවිය හා ශ්‍රී ලංකාවේ වෙබ් අඩවි අතර 285 වන ස්ථානය දක්වා පැමිණිම මගින් මෙහි හුවමාරු වන ලිංගික වෙලදාමේ පනප්‍රියත්වය දැකිය හැක .

2019 අගෝස්තු මස වන විට මෙම වෙබ් අඩවිය සම්පූර්ණයෙන්ම ලිංගික ශ්‍රමික  හුවමාරු මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත්ව තිබූ අතර, මුදල් අයකිරීම මගින් පළකරන ලද සජීවී වෙළද දැන්වීම් 13,700 කට ආසන්න ප්‍රමාණයකින් සමන්විතව  ඇලෙක්සා ශ්‍රේණිගත කිරීම් අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ වැඩිම පිරිසක් බාවිත කරන වෙබ් අඩවි අතර 179 වන ස්ථානයේ හා මෙම වෙබ් අඩවියට පැමිණෙන ග්‍රාහකයින්ගෙන් 98%ක්ම ශ්‍රී ලාංකිකයින් විය.

2021 මැයි මස මෙම වෙබ් අඩවිය වසා දමන අවස්ථාව වනවිට මුදල් අයකිරීමෙන් පළ කරන ලද සජීවී වෙළද දැන්වීම 22,400කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් සහිතව ඇලෙක්සා ශ්‍රේණි ගත කිරීම් වල  ශ්‍රී ලාංකිකයින් වැඩිම ප්‍රමාණයක් බාවිත කරන වෙබ් අඩවි වල 218 වන ස්ථානයට පත්ව තිබිණි.

වෙබ් අඩවියේ හිමිකරු අනාවරණය වීම.
ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ ජාල වෙබ් අඩවියක් වන www.elakiri.com හි සමාජිකයෙකු ලෙස virginboy27  අන්වර්ථ නාමයෙන් හැදින්වූ සමාජිකයා විසින් මෙම වෙබ් අඩවියේ හිමිකරු කවුරුන්ද යන්න පිළිබද 2021 මැයි මස  අසන ලදී . විවිධ සමාජිකයින් විවිධ අදහස් දක්වන ලද අතර එයින් kasun_kbp යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හැදින්වෙන සාමාජිකයා විසින්  www.pirith.org නැමැති බෞද්ධ පිරිත් හා බෞද්ධ දර්ශණය පචලිත කරන වෙබ් අඩවිය හා මෙම ලිංගික වෙලදාමට පහසුකම් සපයන lanka-ads.com  හි විශේෂ සමානකමක් නිරීක්ෂණය කරන ලදී. ඔහුට අනුව වෙබ් අඩවියක හිමිකරුට පමණක් බලා ගත හැකි පරිදි විවිධ ආකාරයේ විශ්ලේෂණයන් සිදු කරන Google Analytics ID නැමැති සුවිශේෂී හා  හිමිකරුට පමණක් ආවේනීකවන අංකය මෙම වෙබ් අඩවි දෙකෙහිම පොදුබව පෙන්නා දෙන ලදී . Google Analytics ID බාවිත කරනු ලබන්නේ නිශ්චිත වෙබ් අඩවියක හෝ අඩවි කිහිපයකට පැමිනෙන ග්‍රාහකයින්ගේ තොරතුරු විවිධ ක්‍රම මගින් විශ්ලේෂණය කිරීමට හා විවිධ සෙවුම් වෙබ් අඩවි වලට ඉතා ඉක්මනට අදාල ග්‍රාහකයාට තොරතුරු ලබා දිමට පටුනක් ලෙස ක්‍රියා කිරීමයි. මෙම පුද්ගල අනන්‍යතා අංකය එකී හිමිකරුට පමණක් බාවිත කල හැකි අතර ඔහුටම අනන්‍යවේ.

lanka-ads වෙබ් අඩවියේ හිමිකරුගේ විස්තර ඉතා සුරක්ෂිතව වසන් කිරීමට මෙහි අයිතිකරු කටයුතු කර තිබුණත්,  kasun_kbp සාමාජිකයා  පවසන පරිදි ඔහු විසින්ම මෙහෙයවනු ලබන බෞද්ධ දර්ශණය පචලිත වෙබ් අඩවියෙහි හිමිකරුගේ විස්තර පළකර තිබිණි. ඒ අනුව එකී විස්තර සමාජ ජාල වෙබ් අඩවියක් වන www.elakiri.com හි පළ කිරීමට කටයුතු කරන ලදී.

kasun_kbp සාමාජිකයා විසින් එලිකරන ලද තොරතුරු පහත දැක්වේ.

පසු ප්‍රතිචාරය
හිමිකරු පිළිබද අනාවරණයෙන් පැය කිහිපයකට පසු ඔහුගේ ෆේස්බුක් ගිණුම හා Github ගිණුම අක්‍රීය කිරීමට ඔහු ක්‍රියා කරන ලදී. එමෙන්ම www.pirith.org වෙබ් අඩවියෙන් හා www.pirith.org වෙබ් අඩවියට සම්බන්ධ ෆේස් බුක් ගෘප් එකෙහි ඔහුගේ පෞද්ගලික විද්යුත් ලිපිනයන් ඉවත් කිරීමට කටයුතු කරන ලදී. www.elakiri.com හි විවිධ  අන්වර්ථ නාමයෙන් හැදිවෙන සමාජිකයින්ගෙන් අති විශාල ප්‍රතිචාර මෙම අනාවරණය සිදු කල හා එයට සහය දැක්වු සමාජිකයින්ට හිමිවූ අතර තවත් සමහරෙක් මෙය පුද්ගලයෙකු හා ඔහුගේ ව්‍යාපාර ඉලක්ක කරගෙන ගිය මඩ ප්‍රචාරයක් ලෙස අර්ථ දක්වීමට කටයුතු කරන ලදී. එමෙන්ම මෙහි අයිතිකරු පිලිබද ප්‍රථමයෙන්ම තොරතුරු විමසීමට කටයුතු කල  www.elakiri.com හි සමාජිකයෙකු ලෙස virginboy27 අන්වර්ථ නාමයෙන් හැදින්වූ සමාජිකයාගේ වෙනත් අසභ්‍ය වෙබ් අඩවියක් ප්‍රවර්ධනය කිරීමට සදහා දැනට ලිංගික වෙලදාමට පහසුකම් සපැයූ lanka-ads වෙබ් අඩවි අඩවිය විනාශ කිරීමට කටයුතු කරූ බවට චෝදනා එල්ල කරන ලදී.

අනාවරණයෙන් දින කිහිපයකට පසු www.elakiri.com හි හිමිකරුගේ විසින්  virginboy27 අන්වර්ථ නාමයෙන් හැදින්වූ සමාජිකයාට පෞද්ගලික ලිපියක්  යොමු කල අතර එමගින් දුමිදු සම්පත් පෙරේරා නැමැති අය www.elakiri.com හි අයිතිකරු ගෙන් අදාල ප්‍රශ්න සහගත නූල ඉවත් කිරීමට කටයුතු කරන ලෙසත් , එසේ නොමැති නම් මෙය ඔහුගේ ප්‍රතිරූපය විනාස කිරීමට කරන ලද කුමන්ත්‍රණයක් ලෙස සලකා නීති මගින් කටයුතු කරන බව දන්වා ඇති බවයි. එසේම ඒ වන විට නැවත දුමිදු සම්පත් පෙරේරා නැමැති අයගේ ෆේස්බුක් ගිණුම සක්‍රීය කිරීමටද කටයුතු කර තිබිණි. මෙම පෞද්ගලික ලිපිය ප්‍රසිද්ධ කිරිමත් සමග කුපිත වු www.elakiri.com හි සමාජිකයින් විවිධ ක්‍රියාමාර්ග මගින් ඔහුගේ තොරතුරු ප්‍රසිද්ධ කිරීමටත්, ඔහුගේ පවුලේ පින්තූර පළ කිරීමටත් යොමු විය.   තවත් සමාජිකයින් විසින් දුමිදු සම්පත් පෙරේරා නැමැති අයගේ ෆේස් බුක් ගිණුමේහි 2015 දී පමණ lanka-ads වෙබ් අඩවිය ප්‍රචාරය කිරීමට දමන ලද පෝස්ට් සොයා ගැනීමටද කටයුතු කරන ලදී.

මෙම ප්‍රතිචාරයන් නිසා දුමිදු සම්පත් පෙරේරා නමින් පවත්වාගෙන යන ෆේස්බුක් ගිනුම නැවත අක්‍රිය කිරීමටත්, 2021 මැයි මස 26 වන වෙසක් පෝය දින මෙකී වෙබ් අඩවිය වසා දැමීමට කටයුතු කරන බට එහි පල කරන ලදී. එසේම අම්බපාලී කථා වස්තුව නැමැති ජාතක කතාවද පළ කර්න ලදී

අත්අඩංගුවට පත්වීම
මෙම වෙබ් අඩවියේ හිමිකරු වන දුමිදු සම්පත් පෙරේරා හා වෙබ් අඩවියේ මුදල් පාලක ලෙස කටයුතු කල පුද්ගලයා, අවුරුදු 15ක බාල වයස්කාරියක ගණිකා සේවයේ යෙදවීම සදහා පහසුකම් සැපයීම හා ඒතුලින් මුදල් ඉපයීම යන චෝදනා මත අත්අඩංගුවට ගෙන රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගතකොට ඇත.

Lanka-Ads වෙබ් අඩවිය


El II concilio de Barcelona se celebró en la iglesia de la Santa Cruz de esta ciudad el 1 de noviembre del año 599, durante el reinado de Recaredo.

Fue de carácter provincial, convocado por orden del papa Gregorio Magno, que envió como su legado a España y Francia al abad Ciriaco con la misión de combatir la simonía.
Estuvo presidido por el obispo metropolitano de Tarragona Asiático, y contó con la presencia de otros once prelados de la provincia eclesiástica, a saber: Ugnas de Barcelona, Simplicio de Urgel, Aquilino de Ausona, Julián de Tortosa, Munio de Calahorra, Galano de Ampurias, Froisclo de Tortosa, Juan de Gerona, Máximo de Zaragoza, Amelio de Lérida e Ilergio de Egara.

Las actas del concilio no fueron incluidas en la Colección canónica Hispana; el conocimiento que de las mismas ha llegado hasta nosotros proviene de su inclusión en el Códice emilianense.
Según éste, en el concilio se decretaron cuatro cánones relativos a cuestiones de disciplina eclesiástica: se prohibió que el obispo recibiera ofrendas a cambio de la provisión de cargos eclesiásticos o de la administración del crisma, se dispuso la obligatoriedad de que los religiosos ascendiesen en el escalafón eclesiástico gradualmente, sin posibilidad de ser nombrados por el rey o el clero, y se decretó que los que violasen el voto de castidad fuesen excomulgados.

Referencias

Barcelona 599
Eventos celebrados en Barcelona
España en el siglo VI
599

Concilio de Barcelona (599)


Hetzel puede referirse a:

 Fred Hetzel, antiguo jugador de baloncesto profesional de la NBA.
 Pierre-Jules Hetzel, un editor y escritor francés, conocido por las publicaciones ilustradas que realizó de Julio Verne.

Hetzel


ගෞරවණීය (වෛද්‍ය) ධර්මසේන ආටිගල (ඉංග්‍රීසි: Dharmasena Attygalle) හිටපු දේශිය වෛද්‍ය අමාත්‍යවරයා.

ජීවන සටහන්
මෙතුමා  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.  කරුණාරත්න අබේසේකර, ස්ටැන්ලි ජයසිංහ, හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග, වෛද්‍ය  ගුණදාස අමරසේකර, දේශබන්දු වෛද්‍ය හඩ්සන් සිල්වා, ගෞරවණීය රුපා කරුනාතිලක, ආචාර්ය හෙන්රි ජයසේන ඒවකට කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ මෙතුමා ගේ එකම පංතියේ උගත් කීර්තිමත් ආදි නාලන්දියයන් කිහිපදෙනෙකි.

ආශ්‍රිත
වෛද්‍ය ධර්මසේන ආටිගලගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු දේශපාලනඥයින්

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ව්‍යෛද්‍යවරුන්

 ආදි නාලන්දයීය ව්‍යෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමය

[ප්‍රවර්ගය:1925 උපත්]]
1989 මරණ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙහි දේශපාලනඥයන්
චරිත කතා

ධර්මසේන ආටිගල


Gustav Batthyány-Strattmann (; * 8. Dezember 1803 in Pressburg; † 25. April 1883 in Newmarket) war ein Adliger und Pferdezüchter aus der ungarischen Familie Batthyány. In England, wo er den Großteil seines Lebens verbrachte, war er auch bekannt als Count Gustavus Batthyány. Durch den Tod seines kinderlos gebliebenen Cousins zweiten Grades, Philipp Batthyány-Strattmann, wurde er zum 5. Fürst Batthyány-Strattmann. Im Stammbaum seiner Familie wird er als Gustav I. geführt.

Herkunft und Familie
Fürst Gustav entstammte dem alten und weit verzweigten ungarischen Magnatengeschlecht Batthyány, das zu den bedeutendsten Adelsfamilien der Habsburgermonarchie gehörte. Er war der älteste Sohn von Graf Antal Josef Batthyány-Strattmann und dessen Ehefrau Maria Cäcilie von Rogendorff und Mollenburg. Sein Urgroßvater väterlicherseits, Ludwig Ernst Batthyány, war unter Maria Theresia ungarischer Hofkanzler und Palatin. Dessen Bruder Karl Josef Batthyány wurde in Anerkennung für seine Leistungen als General, Feldmarschall und Erzieher des späteren Kaisers Joseph II. 1763/64 in den Fürstenstand erhoben. Da er kinderlos blieb, ging der Titel auf die Nachkommen von Ludwig Ernst über. Gustav erbte den Fürstentitel 1870 von seinem kinderlosen Cousin zweiten Grades, Philip Batthyány-Strattmann, dem Enkel des Bruders seines Großvaters.

Die Line der Gustav entstammte bestand aus den Nachkommen von Christoph II., dem älteren der beiden Söhne von Adam I. Batthyány, der für die Familie "als Stammvater im engeren Sinn" gilt. Dieser Zweig der Familie war als fürstliche Linie, die Nachkommen von Christophs Bruder Paul I. als gräfliche Linie bekannt.

Gustav war der Bruder des Revolutionärs und Politikers Kasimir Batthyány, der während der Ungarischen Revolution 1848/49 unter Lajos Kossuth erster Außenminister Ungarns wurde.

Leben und Wirken

Junge Jahre
Der spätere Fürst Batthyány-Strattmann wurde am 8. Dezember 1803 in Poszony (), dem heutigen Bratislava, als Graf Gustav Theodor Anton Batthyány-Strattmann de Németújvar geboren. Sein Vater war Offizier in der kaiserlichen Armee, die Familie lebte größtenteils in Mailand und Wien. In seiner Jugend unternahm er etliche Reisen und besuchte dabei 1825 auch das erste Mal England. Nach seiner Rückkehr diente er als Offizier in einem Ulanenregiment in Mailand und war Adjutant des Gouverneurs des Mailänder Territoriums im damals zum Kaisertum Österreich gehörenden Königreich Lombardo-Venezien. In Mailand begann er ein außereheliches Verhältnis mit seiner späteren Ehefrau Wilhelmine von Ahrenfeld, verwitwete Gräfin Ferdinand von Bubna und Littiz. Dieser Beziehung entstammen seine beiden Söhne Edmund (geb. 1826), dem späteren 6. Fürst Batthyány-Strattmann, und Gustav Emilian (geb. 1828). Durch die 1828 nach dem Tod seines Vaters erfolgte Eheschließung mit Wilhelmine legitimierte er seine beiden Söhne nachträglich.

Emigration
Aufgrund der politischen Instabilität während der Reformzeit in Ungarn zog er in den 1830er-Jahren nach Großbritannien, wo er 1838 auch eingebürgert wurde. Im gleichen Jahr schenkte er seine gesamte Bibliothek einschließlich des Codex Rohonczi – ein in einer bis heute in unbekannter Schrift und Sprache verfasstes Manuskript aus dem 16. Jahrhundert – der ungarischen Akademie der Wissenschaften. Während der Ungarischen Revolution 1848/49 war er zusammen mit seinem Bruder Kasimir und deren entferntem Cousin Lajos in der Nationalbewegung aktiv. Durch die Märzgesetze wurde sein Bruder Kasimir ursprünglich zum Außenminister ernannt, und sein Cousin Lajos zum Ministerpräsidenten. Im Zuge der Niederschlagung der Revolution wurde Lajos Batthyány jedoch hingerichtet, und Kasimir musste zusammen mit Lajos Kossuth ins Exil ins Osmanische Reich flüchten. Nach dem Scheitern der Revolution lebte Gustav fast ausschließlich in England.

Pferdezucht
Als großer Pferdeliebhaber wurde Batthyány erst Jockey und gründete 1843 schließlich sein eigenes Gestüt, mit dem er viele Rennen gewinnen und hohe Preisgelder erzielen konnte. Sein erfolgreichster Trainer war John Dawson. Dieser baute unter anderem Galopin auf, einen Hengst, der 1874 und 1875 zehn von elf Rennen gewann und danach erfolgreich als Zuchtpferd verwendet wurde. Die Farben seines Rennstalls waren zunächst Blau und Orange mit schwarzer Kappe. Später traten seine Jockeys in grüner Kleidung an. Wann genau der Wechsel stattfand, ist umstritten. 1859 wurde er als erstes Mitglied ausländischer Herkunft in den Jockey Club aufgenommen.

Im Frühjahr 1883 erlitt Batthyány in Erwartung eines spektakulären Rennsieges des Galopinsohnes Galliard einen Herzinfarkt. Einer der ersten, die dem Sterbenden zu Hilfe eilten, war der junge Herzog von Portland, der wenige Monate später nach der Auflösung des Batthyányschen Rennstalls den Galopinsohn St. Simon kaufte.

Ehe und Nachkommen
Am 14. Dezember 1828 heiratete Gustav Wilhelmine von Ahrenfeld, verwitwete Gräfin Ferdinand von Bubna und Littiz, mit der er bereits zwei Söhne hatte:

 Edmund Gustav (1827–1914), 6. Fürst Batthyány-Strattmann
 Gustav Emilian (1828–1906)

Weblinks

 Website der Familie Batthyány

Einzelnachweise

Züchter (Rennpferd)
Person (Kaisertum Österreich)
Besitzer (Rennpferd)
Gusztav
Titularfürst
Ungarischer Emigrant im Vereinigten Königreich
Geboren 1803
Gestorben 1883
Mann

Gustav Batthyány-Strattmann


දිලාන් බෝගොඩ , කුරුණැගල ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලය ඉගැනුම  ලබන 2018 තරුන ඔලිම්පික් ආසියානු සුදුසුකම් ලැබීමේ තරගාවලියේ රන් පදක්කමද, 2018
තරුන ඔලිම්පික් තර්ගාවලියේ 7ත් වන ස්තානයද දිනාගන ඇත.

සටහන්

ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල විද්‍යාලය, කුරුණෑගල

දිලාන් බෝගොඩ(මලල ක්‍රීඩක)


Ordo Virtutum ( latim para Ordem das Virtudes ) é uma peça moral alegórica, ou drama musical sacro, de Hildegarda de Bingen, composta c. 1151, durante a construção e realocação de sua Abadia em Rupertsberg. É a mais antiga peça moral em mais de um século, e o único drama musical medieval a sobreviver com uma atribuição de texto e música.

Uma versão curta de Ordo Virtutum sem música aparece no final de Scivias, o relato mais famoso de Hildegard sobre suas visões. Também está incluída em alguns manuscritos da Symphonia armoniae celestium Revelationum ("Sinfonia da Harmonia das Revelações Celestiais"), um ciclo de mais de 70 canções litúrgicas. Pode ter sido realizada pelas freiras do convento na dedicação da igreja de St. Rupertsberg em 1152 ou possivelmente antes da Missa para a Consagração das Virgens no convento.

Trama
O tema da peça é típico de uma peça de moralidade. Não narra acontecimentos bíblicos, nem a vida de um santo, nem milagres. Em vez disso, Ordo Virtutum é sobre a luta por uma alma humana, ou Anima, entre as Virtudes e o Diabo.

A peça pode ser dividida da seguinte forma:

Parte I: Um Prólogo no qual as Virtudes são apresentadas aos Patriarcas e Profetas que se maravilham com as Virtudes.

Parte II: Ouvimos as queixas de almas que estão aprisionadas em corpos. A (por agora) Alma feliz entra e a sua voz contrasta com as almas infelizes. A Alma está muito ansiosa para pular a vida e ir direto para o Céu. Quando as Virtudes lhe dizem que ela deve viver primeiro, o Diabo a seduz para as coisas mundanas.

Parte III: As Virtudes se revezam identificando e descrevendo a si mesmas, enquanto o Diabo ocasionalmente interrompe e expressa opiniões opostas e insultos. Esta é de longe a seção mais longa e, embora desprovida de drama ou enredo, os elementos musicais desta seção a destacam.

Parte IV: A Alma retorna, arrependida. Assim que as Virtudes a aceitam de volta, elas se voltam contra o Diabo, a quem amarram. Juntos eles vencem o Diabo e então Deus é louvado.

Parte V: Uma procissão de todos os personagens.

Funções
A Alma (voz feminina). As Virtudes (cantadas por 17 vozes femininas solo): Humildade (Rainha das Virtudes), Esperança, Castidade, Inocência, Desprezo do Mundo, Amor Celestial, Disciplina? (o nome está riscado no manuscrito) Modéstia, Misericórdia, Vitória, Discrição, Paciência, Conhecimento de Deus, Caridade, Temor de Deus, Obediência e Fé. Essas Virtudes eram vistas como modelos para as mulheres da Abadia, que se alegravam em superar suas fraquezas e derrotar o Diabo em suas próprias vidas. Coro dos Profetas e Patriarcas (cantado por um coro masculino) Coro das Almas (cantado por um coro feminino) O Diabo (uma voz masculina --  o Diabo não canta, ele apenas grita ou grunhe: de acordo com Hildegarda, ele não pode produzir harmonia divina).

Fundo
O significado e a ênfase do Ordo Virtutum na comunidade de Hildegarda de Bingen são afetados pelas atribuições de papéis entre as freiras. Foi sugerido que a alma representa Richardis von Stade, colega freira e amiga de Hildegard, que partiu para se tornar abadessa de outro convento. Hildegard ficou chateada com esta nomeação e tentou revogá-la, apelando até para o Papa Eugênio III. Hildegarda não teve sucesso e Richardis partiu, apenas para morrer pouco depois, em 29 de outubro de 1151. Outros estudiosos propõem uma alusão ao irmão de Hildegarda, Bruno. Antes de morrer, Richardis disse a seu irmão que queria voltar para Hildegarda, não muito diferente do retorno da alma arrependida de Ordo Virtutum.

Composição
Hildegarda de Bingen não recebeu educação tradicional em composição, nem foi treinada para tocar instrumentos. Ela era "autodidata", embora não da maneira que muitas pessoas esperariam. Durante toda a sua vida, Hildegarda de Bingen afirmou ser clarividente e clariaudiente. A música chegava até ela em transe. Ela também tentou descrever o que estava passando em obras como Ordo Virtutum.

A vida na abadia
A música fazia parte do cotidiano da abadia, já que as freiras entoavam salmos várias vezes ao dia durante a Liturgia das Horas. A execução de música não litúrgica era mais rara, tendo a ver com celebrações e momentos especiais da vida da comunidade.

As propriedades de cura
Hildegarda de Bingen acreditava que a música tinha um efeito poderoso e até médico nas pessoas. A música era um tipo de meditação bíblica. A maneira como isso era praticado assemelha-se de alguma forma à forma como os budistas meditam e outras tradições religiosas usam a música. O neurologista Oliver Sacks pesquisou a crença de Hildegarda de que a música pode trazer uma conexão entre os dois hemisférios do cérebro humano, para curar e acalmar o corpo.

Elementos musicais
O Ordo Virtutum é escrito em verso dramático e contém 82 melodias diferentes, que são definidas de forma mais silábica do que as canções litúrgicas de Hildegarda. Todas as partes são cantadas em cantochão, exceto a do Diabo. Há uma alternância entre partes de solo e coro, bem como linhas melismáticas versus linhas silábicas.

Os principais "atos" da peça são ambientados em torres alegóricas e as dimensões musicais são conduzidas pelo entendimento arquitetônico: por exemplo, o desenvolvimento de cantos processionais que ligam a ação de uma torre à da outra.

Os versos finais da peça passam para um modo místico e descrevem a crucificação de Cristo, pedindo ao público que dobre os joelhos para que Deus possa "estender a mão para você" ( genua vestra ad patrem vestrum flectite / ut vobis manum suam porrigat , pp. 36–37). A palavra final, porrigat ("esticar"), é definida como trinta e nove notas, é o melisma mais longo da peça. Destina-se a ilustrar a extensão de uma mão divina para a humanidade.

Edições

Traduções

Edição performática

Edição musical

  (2nd, corrected ed.: 2014-09-04.)

Gravações

 Sequentia. Hildegard von Bingen: Ordo virtutum. LP: Deutsche Harmonia Mundi 20.395/96; CD: CDS 7492498; MC: 77051-4-RG (1982). Includes translation by Peter Dronke.
 Vox Animae. Hildegard von Bingen: Ordo virtutum. CD: Etcetera Record Company BV KTC1203 (1995). Includes translation by Ansy Boothroyd and Michael Fields.
 Sequentia. Hildegard von Bingen: Ordo virtutum. CD: Deutsche Harmonia Mundi 05472 77394 2 (1997). Includes translation by Peter Dronke.
 Vox Animae. Hildegard von Bingen in Portrait. Double DVD: BBC / OpusArte OA 0874 D (2003). Includes Hildegard, dramatised BBC documentary starring Patricia Routledge; A Real Mystic, interview and lecture with Professor Michael Fox; A Source of Inspiration, Washington National Cathedral documentary on her life and times; Illuminations, art gallery  of her mystic visions with comments by Professor Michael Fox. Translation of Ordo Virtutum by Ansy Boothroyd and Michael Fields.

Referências

Peças de teatro da Alemanha
Obras da década de 1150

Ordo Virtutum


Galoși, de asemenea, cunoscuți sub numele de dickersons, gumshoes, sunt un tip de cizme de cauciuc. În Statele Unite, cuvântul galoși poate fi folosit alternativ cișmele. În Regatul Unit, cu toate acestea, un galoș este realizat dintr-un material rezistent la intemperii pentru a proteja și a păstra piciorul cald si uscat.

Etimologie și utilizare
Cuvântul provine prin franceză (galoche) și latină din limba greacă și însemna inițial un cizmar. Din 1572 termenul, de asemenea este explicat ca fiind "un Gallage sau Patten"; un galoș cu o formă de bază din lemn pentru a ridica purtătorului pantofi de la sol.

În Turcia, cuvântul se referă la un pantof care este purtat temporar, atunci când vizitează case sau birouri, pentru a proteja podeaua de murdăria din exterior.

Bibliografie

Cărți
 Lawlor, Laurie. Where Will This Shoe Take You? A Walk Through the History of Footwear. New York: Walker and Company, 1996.
 Moilliet, J. L., ed. Waterproofing and Water-Repellency. London: Elsevier Publishing Company, 1963.
 O'Keefe, Linda. Shoes: A Celebration of Pumps, Sandals, Slippers, & More. New York: Workman Publishing, 1996.
 Yue, Charlotte and David. Shoes: Their History in Words and Pictures. Boston: Houghton Mifflin Company, 1997.
Periodice
 Canizares, George. "Galosh Revolution." US Airways Attache (December 1998): 30.

Modă
Încălțăminte

Galoși


التجنيد السياسي، هو العملية التي يتم بموجبها اختيار، وإعداد الكوادر، وتأهيلها لشغل المناصب السياسية، أو تصعيدها إلى مناصب سياسية أعلى.

تعريف المفهوم و تمييزه عن المفاهيم الأخرى
يقصد بالتجنيد عموماً عمليه اختيار أفراد لشغل أدوار من نسق اجتماعي ما، و يعرف التجنيد السياسي بأنه عملية إسناد الأدوار السياسية لأفراد جدد . و يتشابه مصطلح التجنيد بهذا المعنى مع دلالاته في المجالات الأمنية الاستخباراتية حيث يقصد بالتجنيد اختيار عناصر تتوافر فيها سمات و مؤهلات معينة لأداء أدوار محددة ، ثم تدريبها و صقلها لتطوير قدراتها على النهوض بهذه الأدوار ، و إسناد هذه الأدوار لها بشكل فعلي، إلا أن مفهوم التجنيد السياسي يستخدم عادة للإشارة إلى الأدوار السياسية النخبوية ، أي تتيح لأصحابها درجة أعلى من المشاركة في عمليات صنع و اتخاذ القرار سواء في نطاق مؤسسات معينة أو على مستوى الدولة بشكل عام . و لا يمنع ذلك من وجود اتجاهات تتوسع في تعريف مفهوم التجنيد ليعني العملية التي يتم بموجبها اختيار المواطنين للانخراط في السياسة بشكل عام ، و هو ما يعني إمكانية الحديث عن التجنيد السياسي لاختيار أعضاء الحزب في إحدى الوحدات المحلية مثلا .

أدوات التجنيد السياسي و آلياته
يفترض أن تكون الأحزاب أحد الوسائل الأساسية للتجنيد السياسي، وهي تؤدي تلك الوظيفة ليس فقط بالنسبة إلى أعضائها بل وأيضا بالنسبة إلى العامة . فمن خلال المناقشات الحزبية ، والانتخابات داخل هياكل وأبنية الأحزاب، والتدريب على ممارسة التفاعل الداخلي ، وبين الأحزاب بعضها البعض ، والانغماس في اللجان والمؤتمرات الحزبية ، تتم المساهمة في توزيع الأدوار القيادية على الأعضاء ، ومن ثم تتم عملية التجنيد بشكل غير مباشر . كما أن الحزب الذي يصل إلى السلطة يقوم بتشكيل الحكومة وتعيين كوادره في المناصب والوظائف الإدارية، و من ثم يتم الانتقال من مستوى التجنيد السياسي للمناصب الحزبية(أي داخل الحزب) إلى مستوى التجنيد السياسي للمناصب العامة (أي في أجهزة الدولة أو نظام الحكم).
و يمكن أن تؤدي النقابات و جماعات المصالح أدوارا مماثلة في عماية التجنيد السياسي ، رغم أن الأصل في هذه الجماعات أنها لا تسعى للوصول إلى السلطة (بخلاف الأحزاب) و إنما تكتفي بالسعي للتأثير فيها.
و يؤدي البرلمان كذلك دورا مهما في التجنيد السياسي ،حيث يمكن للعضو أن يتدرج في شغل عضوية اللجان المختلفة و رئاستها ، على نحو يزيد من تأهيله لشغل مناصب سياسية أخرى . و يمكن للوزارات و الأجهزة البيروقراطية أن تقوم بنفس الوظيفة ، حيث تصبح خبرة الفرد في مجاله أو قربه من أعضاء النخبة الوزارية مقدمة للانضمام إلى هذه النخبة .

و الواقع أن هذا التنوع في الأساليب و الأدوات ييرجع في جزء منه إلى تنوع الأدوار السياسية و النخب التي تحقق أدوات التجنيد السياسي الفرصة في الانضمام إليها . و بذلك بمكن الحديث عن قنوات للتجنيد السياسي للنخب الحزبية ، أو النخب البرلمانية ، أو الوزارية ، و هكذا ...فالتجنيد السياسي يشتمل على شغل المناصب الرسمية (كرئيس مجلس الوزراء أو الوزير أو المحافظ أو عضو برلمان أو حتى موظف إداري) وكذا المناصب الأقل رسمية (كالنقابي أو الحزبي أو الدعائي).بل إن البعض يستخدم مفهوم التجنيد السياسي للإشارة إلى العمليات التي يتم بموجبها استقطاب و تأهيل و تصعيد العناصر المختلفة في التنظيمات السياسية غير الرسمية و غير المشروعة قانونا ، كالتنظيمات السياسية المنخرطة في العمل السري و التي تلجأ غالبا إلى استخدام العنف في مواجهة خصومها .

أهمية المفهوم و دلالاته
يعد مفهوم التجنيد السياسي أحد المفاهيم المهمة في الكشف عن درجة ديموقراطية النظام السياسي، و تحليل مدى انفتاح النخب السياسية و دورانها، حيث تختلف النظم السياسية في وسائل التجنيد السياسي للنخبة. فالنظم التقليدية والأوتوقراطية يعتمد التجنيد بها بشكل عام على معيار المحسوبية أو الوراثة ..الخ ، و ذلك بعكس النظم الديموقراطية التي يفترض أن تعلي من معيار الكفاءة على حساب أي معايير أخرى، مع إتاحة الفرصة للراغبين في شغل المناصب السياسية متى امتلكوا القدرة على ذلك. ويقصد بالقدرة في هذا السياق الكفاءة، والمهارات، والخبرات اللازمة للنجاح في هذه الوظيفة السياسية، أو الأهلية لاكتساب هذه الكفاءات والخبرات. أما في النظم التعددية المقيدة ، فإنها تسعى – دون أن تنجح في كثير من الأحيان- لأن تكون أداء تلك الوظيفة بها يماثل أدائها في النظم الأكثر رقيا وتقدما ، فيكون هناك ميكانزمات محددة للتجنيد .إلا أن ذلك لا يمتد عادة ليشمل المستويات القيادية العليا .

فالنظم غير الديموقراطية تتسم بانغلاق النخب السياسية ، و محدودية قنوات التجنيد السياسي ، و قدرة فرد واحد أو عدد محدود من الأفراد على التحكم في هذه القنوات أو تغيير قواعد التجنيد السياسي ، دون الخضوع لمساءلة أو رقابة شعبية . و على العكس من لك ، تشهد النظم الديموقراطية تنوعا في قنوات التجنيد السياسي ، ما بين الأحزاب السياسية ، و جماعات المصالح ، و البرلمانات و مؤسسات الحكم على مختلف المستويات .

و لا يقتصر التمييز على عدد قنوت التجنيد السياسي ، أو مدى تحررها من سيطرة أشخاص معينين ، و إنما يمتد أيضا إلى مدى انفتاح قنوات التجنيد السياسي على نحو يمنح فرصا متساوية أو متكافئة لمشاركة كافة المواطنين على أساس القدرات و الكفاءة دون تمييز بسبب اللون أو العرق أو المذهب و العقيدة أو الثروة أو الأصل أو حتى السن و النوع ...

و يمكن التمييز بين النظم الديموقراطية و الأقل ديموقراطية كذلك حسب مدى امتداد قنوات التجنيد السياسي لكافة المناصب السياسية. فقد تشهد بعض النظم انغلاقا و محدودية في قنوات التجنيد السياسي للمناصب العليا (و لا يقصد بذلك مستوى رئاسة الدولة فقط ، بل أيضا مناصب أخرى مثل عضوية الأمانة العامة للأحزاب مثلا )، بينما يسمح بالتنافس على شغل المناصب في المستويات الأدنى (رئاسة وحدة محلية للحزب ،...). ففي مثل هذه الحالات تبدو قنوات التجنيد السياسي غير ممتدة أو مبتورة ، بمعنى أنها ذات سقف محدود .

مراجع
{مراجع}}

تجنيد
رأي عام
سياسة

تجنيد سياسي


Paula Rem (Osijek, 1995.) hrvatska književnica, komunikologinja i judaistica.

Životopis
Rođena je u obitelji književnika i sveučilišnog profesora dr. sc. Gorana Rema i kroatistice/knjižničarke Slađane Rem. Pripada "trećoj generaciji spisateljske dinastije Rem". Djed Vladimir Rem bio je hrvatski pjesnik, esejist, književni kritičar i povjesničar. U Osijeku je završila osnovnu školu i gimnaziju. Prve su joj dvije knjige 2012. godine praćene stipendijom ASSIST-a (American Secondary Schools for International Students and Teachers) te provodi jednu godinu u američkoj privatnoj školi Asheville School. Studira preddiplomski i diplomski studij komunikologije i mediologije (2014. – 2019.) te judaistike i hebrejskog jezika (2015. – 2021.) na Bečkom sveučilištu. Dvije godine radi kao studentska asistentica za svjetski referiranog profesora komunikologije dr. Homera Gil de Zunigu i tutorica je za predmet "Medijske i komunikacijske teorije".  U Osijeku održava radionice hebrejskog jezika u sklopu Kreativne riznice. Za razvojnu aktivnost tijekom studija judaistike pohađa stipendije Erasmus+ i Non-EU Student Exchange te provodi jednu godinu studirajući na Hebrejskom sveučilištu u Jeruzalemu. Doktorski je kandidat za oba studija.

Umjetnost
Kao sedmogodišnjakinja sudjelovala je u pisanju scenarija za kazališnu predstavu oca Gorana Rema, "Pobunu junakinja", a njezina kratka priča bila je otiskana na pamfletima za najavu predstave.

Konceptualna je suautorica zbirke Gorana Rema "Ja sam Saga – Pauline pjesme u prozi". 2017. godine, Goran Rem je obradio, redukcijom i sintezom, četrdeset Paulinih priča kao dio zajedničkog ready-made projekta, za knjigu "Ja sam Saga – Pauline pjesme u prozi". Objava knjige je medijski popraćena. U originalnoj formi ti su tekstovi integralno objavljeni kao "Zlatna hrvatska mladež" tek šest mjeseci kasnije, poigravajući se čitateljevom percepcijom vremena. Knjige su predstavljene na zajedničkoj promociji, gdje su sudjelovali izdavači Branko Čegec i Ivan Trojan, urednica Sanja Jukić i kritičar Igor Gajin.

Paula Rem i Goran Rem osnivači su međunarodnog multimedijskog projekta "Intimacy" u kojem sudjeluje više od dvadeset renomiranih hrvatskih i inozemnih umjetnika. Američki glazbenik James Gardner, nakon prijevoda Ksenije Mitrović, uglazbio je Remov "Intimacy Tryptich", koji se sastoji od pjesama "It is", "Keep in Touch" i "Not the Pain" uz Paulinu vokalnu izvedbu. U tom će procesualnom projektu dvadesetak multimedijskih umjetnika snimiti svoje video-spotove ili remikse pjesama. Za potrebe video-uradaka, koje potpisuju Milan Živković i Zoran Tolj, Paula je glumila likove iz filmova The Matrix, Nebo nad Berlinom i "Blade Runner" uz umjetnika Ivana Faktora. Međunarodni projekt "Intimacy" pod pokroviteljstvom Muzeja likovnih umjetnosti Osijek, naišao je na koncentriranu medijsku recepciju.

Neformalno obrazovanje
Na Političkoj akademiji Friedrich Ebert Stiftunga "Novo društvo" (2013., 2014., 2015.) Paula Rem honorarno je držala predavanja o kejnzijanskoj ekonomiji i političkoj teoriji. Na službenoj stranici Političke akademije objavljivala je eseje o političkim i ekonomskim pitanjima. Sudjelovala je na seminaru Politika ženama (2013.) i Ljetnoj školi politike (2013.) gdje je diskutirala političke teme sa stručnjacima politologije, ekonomije, filozofije, te s tadašnjim premijerom i ministrima. 2015. godine, predstavljala je Hrvatsku,uz Branka Kolarića, na međunarodnoj političkoj akademiji Nacionalnog demokratskog instituta u Sarajevu. Na globalnoj Virtualnoj FES političkoj akademiji 2020., Paula Rem je primila stipendiju za političku akademiju UN-a u New Yorku kao jedna od predstavnica Europske unije, no program je odgođen zbog COVID-a.

Bibliografija

Fikcija

 Četiri dimenzije pobune (2009.) (roman). Graffiti, Vinkovci.
 Put u nepoznato (2010.) (zbirka priča). Svjetla grada, Osijek.
 Bitka za moj Vukovar (2011.), priča objavljena u: Poetika buke. antologija slavonske ratne proze.
 Kad bi drveće hodalo (2011.), priča objavljena na web-stranici 2. Gimnazije Osijek.
 Povratak Linije Jelachycz ili: gdje je nestao Matt Smith (2015.), fragment iz neobjavljenog romana, objavljen u: Književna revija, 55 / 3.
 Zlatna hrvatska mladež – izabrane priče (2016.), fragment objavljen u: Književna revija, 56 / 3-4.
 Ja sam Saga – Pauline pjesme u prozi (2017.) Meandar Media, Zagreb.
 Zlatna hrvatska mladež (2017.) (zbirka priča). Matica hrvatska Osijek / Meandar Media, Osijek.
 Transkript dida Vladinih šetnja. (2018.), priča objavljena u: "Vladimir Rem, lirske minijature". Ogranak DHK slavonsko-baranjsko-srijemski, Osijek.
 Zombi na respiratoru (2019.), fragment iz neobjavljenog romana, objavljen u: Književna revija, 59 / 2-3.
 U ime kapitala (roman). Meandar Media, u pripremi.

Eseji

 Errinert euch an die Zeit? (2011.), esej i fotografija.
 Peanut Butter Hamburger is a Result of Economic Process (2013), objavljen u: Ashnoca, Asheville, North Carolina.
 Od inicijala do individue (2013), objavljen u: Monografiji 2. Gimnazije Osijek.
 Knjižnica Asheville School (2014.), objavljen u: Knjižničarstvo.
 Osobno smo slobodni služiti Tržištu (2013.)
 Vaterpolo za košarkaše (2013.)
 Dvorac od kamata (2013.)
 Zombi na respiratoru (2013.)
 Jedan sat povijesti u osječkoj gimnaziji (2013.)
 Dva put se ne šalju tenkovi na djelatnike! (2013.)
 Tako im i treba! (2013.)
 "Socijalistički" neoliberalizam?
 Lijeni siromasi i razmaženi socijalisti (2013.)
 Oktroirana demokracija (2013.)
 Naš put do revolucije (2013).
 Revolucija umjesto integracije (2013.)
 Hrvatska c. o. o. (2013.)
 Pravo na instituciju opresije (2013.)
 Balibar, financijski kapitalizam i Europska komisija (2014.)

Galerija

Izvori

Hrvatski književnici

Paula Rem


William Gowers ist der Name folgender Personen:

* William Frederick Gowers (1875–1954), britischer Kolonialbeamter
 William Richard Gowers (1845–1915), britischer Neurologe
 William Timothy Gowers (* 1963), britischer Mathematiker

William Gowers


Las hermanas (The Sisters, en inglés) es un cuento del escritor irlandés James Joyce. Originalmente publicada el 13 de agosto de 1904 en The Irish Homestead Journal, luego fue revisada por Joyce y finalmente apareció en Dublineses, una colección de cuentos publicada en 1914.

Bibliografía
Sparknotes.com "The Sisters", resumen y análisis.

Cuentos de James Joyce
Cuentos de 1904

Las hermanas


Papa Urban VIII. za vrijeme svoga pontifikata (1623. – 1644.) održao je 8 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 74 kardinala.

Konzistorij 2. listopada 1623. (I.)

 Francesco Barberini, stariji, nećak Njegove Svetosti

Konzistorij 7. listopada 1624. (II.)
 Antonio Barberini, stariji, O.F.M.Cap., brat Njegove Svetosti
 Lorenzo Magalotti, referent Sudišta Apostolske signature pravde i milosti i tajnik Njegove Svetosti
 Pietro Maria Borghese

Konzistorij 19. siječnja 1626. (III.)

 Luigi Caetani, antiohijski naslovni patrijarh
 Denis-Simon de Marquemont, lionski nadbiskup, Francuska
 Ernest Adalbert von Harrach, praški nadbiskup, Češka
 Bernardino Spada, damietanski naslovni nadbiskup, nuncij u Francuskoj, klerik Apostolske komore
 Laudivio Zacchia, biskup Montefiasconea i Corneta, prefekt kućanstva Njegove Svetosti i Apostolske palače
 Berlinghiero Gessi, biskup Riminija, guverner vojvodstva Urbino
 Federico Cornaro, mlađi, bergamski biskup
 Giulio Cesare Sacchetti, gravinski biskup, nuncij u Španjolskoj
 Giandomenico Spinola, saslušatelj Apostolske komore
 Giacomo Cavalieri, bilježnik Njegove Svetosti, saslušatelj Svete Rimske rote
 Lelio Biscia, dekan Apostolske komore
 Enrique Guzmán de Haros
 Nicolas François de Lorraine-Vaudémont, upravitelj biskupije Toul, Francuska, brat lorenskoga vojvode
 Girolamo Vidoni, glavni blagajnik, predsjednik provincije Romagna
 Marzio Ginetti, prefekt Papinskoga kućanstva, tajnik Svete konzulte

Konzistorij 30. kolovoza 1627. (IV.)

 Fabrizio Verospi, guverner Perugije i Umbrije
 Gil Carrillo de Albornoz, arhiđako Burgosa, Španjolska
 Pierre Bérulle, generalni superior Kongregacije oratorija u Francuskoj
 Alessandro Cesarini, klerik Apostolske komore, referent Sudišta Apostolske signature pravde i milosti
 Antonio Barberini, mlađi, nećak Njegove Svetosti, prior Viteškoga jeruzalemskog reda
 Girolamo Colonna
 Giambattista Pamphilj, antiohijski naslovni patrijarh, saslušatelj Svete Rimske rote, nuncij u Španjolskoj
 Giovanni Francesco Guidi di Bagno, patraski naslovni nadbiskup, cervijski biskup, nuncij u Francuskoj

Konzistorij 19. studenoga 1629. (V.)

 Péter Pázmány, S.J., ostrogonski nadbiskup, Mađarska
 Antonio Santacroce, seleucijski naslovni nadbiskup, nuncij u Poljskoj
 Alphonse-Louis du Plessis de Richelieu, O.Carth., lionski nadbiskup, Francuska
 Giovanni Battista Maria Pallotta, solunski naslovni nadbiskup, nuncij u Austriji
 Gregorio Naro, saslušatelj Apostolske komore
 Luca Antonio Virili, saslušatelj Svete Rimske rote
 Giangiacomo Teodoro Trivulzio, apostolski protonotar, klerik Apostolske komore
 Diego Guzmán de Haros, seviljski nadbiskup, Španjolska
 Jan Olbracht Waza, S.J., krakovski biskup
 Ciriaco Rocci, patraski naslovni nadbiskup, nuncij u Austriji
 Cesare Monti, antiohijski naslovni patrijarh, milanski nadbiskup, nuncij u Španjolskoj

Konzistorij 28. studenoga 1633. (VI.)

 Francesco Maria Brancaccio, kapacijski biskup
 Alessandro Bichi, bishop Carpentrasa, nuncij u Francuskoj
 Ulderico Carpegna, bishop Gubbija
 Stefano Durazzo, glavni blagajnik Apostolske komore
 Agostino Oreggi, razdjelitelj milostinje i teolog Njegove Svetosti, kanonik Patrijarhalne Vatikanske bazilike
 Benedetto Ubaldi, saslušatelj Svete Rimske rote
 Marcantonio Franciotti, saslušatelj Apostolske komore

Konzistorij 16. prosinca 1641. (VII.)

 Francesco Maria Macchiavelli, carigradski naslovni patrijarh, ferarski biskup
 Ascanio Filomarino, napuljski nadbiskup
 Marcantonio Bragadin, biskup Vicenze
 Ottaviano Raggi, saslušatelj Apostolske komore
 Pierdonato Cesi, mlađi, glavni blagajnik Njegove Svetosti
 Girolamo Verospi, saslušatelj Svete Rimske rote
 Vincenzo Maculani, O.P., meštar Svete Apostolske palače
 Francesco Peretti di Montalto
 Giulio Gabrielli, klerik Apostolske komore
 Jules Raymond Mazarin, kanonik Patrijarhalne Vatikanske bazilike, referent Sudišta Apostolske signature pravde i milosti
 Virginio Orsini, vitez Viteškoga reda sv. Ivana Jeruzalemskoga
 Rinaldo d'Este

Konzistorij 13. srpnja 1643. (VIII.)

 Giovanni Giacomo Panciroli, carigradski naslovni patrijarh
 Fausto Poli, amasejski naslovni nadbiskup, prefekt kućanstva Njegove Svetosti
 Lelio Falconieri, tebanski naslovni nadbiskup, tajnik Svete kongregacije za biskupe i redovnike
 Gasparo Mattei, atenski naslovni nadbiskup
 Cesare Facchinetti, damietanski naslovni nadbiskup i biskup Senigallije
 Girolamo Grimaldi-Cavalleroni, seleucijski naslovni nadbiskup
 Carlo Rossetti, tarški naslovni nadbiskup i biskup Faenze
 Giambattista Altieri, bivši kamerinski biskup
 Mario Theodoli, saslušatelj Apostolske komore
 Francesco Angelo Rapaccioli, rizničar Apostolske komore
 Francesco Adriano Ceva, referent Sudišta Apostolske signature pravde i milosti
 Vincenzo Costaguti, klerik Apostolske komore
 Giovanni Stefano Donghi, klerik Apostolske komore
 Paolo Emilio Rondinini, klerik Apostolske komore
 Angelo Giori, prefekt Papinskoga kućanstva
 Juan de Lugo y de Quiroga, S.J.
 Achille d'Estampes de Valençay, vitez Malteškoga reda, general papinske vojske

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Urban 8
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Urbana VIII.


هذه قائمة بالأفلام المصرية لسنة 1999 مرتبة أبجديا

1999
 الآخر
 أرض الخوف
 أشيك واد في روكسي
 اولي ثانوي
 الظالم والمظلوم
 الكافير
 الواد محروس بتاع الوزير
 الإمبراطورة
 أمن دولة
 أمواج الغضب
 حسن وعزيزة
 سوق المتعة
 عبود على الحدود
 عرق البلح
 فتاة من إسرائيل
 كلام الليل
 كوكب الشرق
 همام في امستردام
 ولا في النية أبقى
 الفرح

مصر في 1999
أفلام مصرية إنتاج 1999
9
قوائم أفلام مصرية حسب السنة
قوائم أفلام حسب البلد أو اللغة 1999

قائمة الأفلام المصرية سنة 1999


L'île Stupart est une île inhabitée de l'archipel Arctique au Nunavut au Canada. Elle se trouve dans l'océan Arctique au sud-est de l'île Lougheed et à l'ouest de l'île Edmund-Walker. Elle fait partie du groupe de Findlay.

Notes et références

Annexe

Articles connexes
 Groupe de Findlay
 Archipel Arctique

Île dans l'archipel arctique canadien
Île au Nunavut
Île inhabitée au Canada

Île Stupart


The Russian Doctors ist eine Band, die 2003 in Leipzig gegründet wurde. Die deutschsprachigen Texte sind angebliche Gedichte des fiktiven russischen Dichters S. W. Pratajev.

Geschichte

Der Sänger von The Russian Doctors Holger "Makarios" Oley, alias Doktor Makarios, ist seit langem im Musikgeschäft tätig. Bekannt wurde er u. a. auch als Sänger von Die Art. 2003 gründete er in Leipzig gemeinsam mit dem aus der Münsteraner Kulturszene bekannten Gitarristen Frank Bröker, alias Doktor Pichelstein, die Band The Russian Doctors. Bröker war bereits als Autor, Festivalveranstalter und Musiker ("Caution Screams", "Fette Helden", "Spark*n bow", "Poets in arms") tätig.

Stil
Die Texte beruhen laut Aussagen der Band auf Gedichten der (fiktiven) Person von Sergeij Waschowitsch Pratajev (angeblich 1902 bis 1961), eines vermeintlichen russischen Tierarztes, Trinkers und Frauenhelden. Dies spiegelt sich in den Liedinhalten wider, in denen es oft z. B. um Szenen aus dem Leben eines Tierarztes, Frauengeschichten und reichlichen Alkoholkonsum geht. Auf dieser Legende um Pratajev beruhen die Alben und Buchveröffentlichungen der Band. 2007 wurde als weiteres Projekt mit der "Pratajev-Gesellschaft" eine Fachgesellschaft ins Leben gerufen, die jährlich Fachtagungen zur Erforschung von Leben und Werk Pratajevs abhält.

Die Musik von The Russian Doctors entzieht sich einer einfachen Einordnung in gängige Kategorien. Sie ist gekennzeichnet durch die sehr schnell gespielte Gitarre Brökers und die markante, raue Stimme des Sängers Oley.

Diskografie
 2003: Rundblick vom Turm
 2004: Auch die Ratte hat ein Herz
 2004: Gefesselt
 2006: Tote Katzen im Wind
 2008: The Best of the Halbgötters
 2010: Männer die am Feldrand stehen
 2013: Wiege Deinen Rumpf!
 2015: Live in der Schnapsbar
 2016: Manchmal wenn der Durst kommt
 2017: Halbgötter in Punk
 2021: Die Schönen und die Bösen

Bibliografie
 2001: Pratajev-Almanach I ISBN 978-3-9807419-9-6
 2002: Pratajev-Almanach II ISBN 978-3-9807419-3-4
 2006: Das Liederbuch Pratajevs ISBN 978-3-934896-58-1
 2009: Pratajev III – Der Raucher von Bolwerkow ISBN 978-3-934896-77-2
 2010: Das große Pratajev-Liederbuch ISBN 978-3-934896-78-9
 2011: Das große Pratajev-Lexikon ISBN 978-3-934896-91-8
 2014: Pratajev: Medizin und Fetisch ISBN 978-3-934896-86-4
 Seit 2007 1 × jährlich: Haus aus Stein – Almanach der Pratajev-Gesellschaft

Weblinks
 Offizielle Website
 The Russian Doctors auf MySpace
 The Russian Doctors auf Facebook
 The Russian Doctors auf YouTube

Einzelnachweise

Liedermacher
Deutsche Band
Band (Leipzig)

The Russian Doctors


An Trigonidium obtusum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Trigonidium obtusum in nahilalakip ha genus nga Trigonidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Trigonidium (Orchidaceae)

Trigonidium obtusum


Casfigueiro es una lugar de la parroquia de La Canda, municipio de Piñor, provincia de Orense, Galicia, España.

Aparece reflejado en el Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar — Tomo VI, en la Pág. 66. Pertenece a la Comarca de Carballino. Tiene una población de 20 personas. Pertenece a al Parroquia de A Canda (cuya iglesia esta en la aldea vecina de San Mamede). Linda con las poblaciones de Cotelas (Piñor) (Norte), Porto do Souto(Este), Vilariño (Piñor) (Villarino en español) y Reda (Oeste), y A Lama (Sur) cruzando el Río Silvaboa.. La población está documentada como parte del Coto de Dozon, y su venta por parte de la abadesa del Monasterio San Pedro de Vilanova de Dozon a un noble (junto a Cotelas) en 12 de mayo de 1405

Historia

El monasterio de Osera adquirió los terrenos y propiedades en las parroquias de Piñor  (incluida la que contiene Casfigueiro) mediante donaciones y adquisiciones, a cambio de una renta. Para recoger estas rentas, y asegurarse de que la tierra había sido bien trabajada, el monasterio tenía, según Rotello Vello, una tumba del , una serie de alcaldes distribuidos por parroquias. El producto más cultivado era el centeno.

La aldea, al igual que el resto de Galicia en la época reciente sufrió los efectos de la migración, despoblándose paulatinamente según emigraba la población a las Américas (Buenos Aires, Lomas de Zamora, La Plata...) Europa (Ginebra, Stuttgart,...) o a las metrópolis españolas, (Madrid y Barcelona).

Heráldica
Son comunes en la zona los apellidos Pousa, (en España está repartido principalmente por Orense, La Coruña, Pontevedra, Barcelona y Madrid), Pereira, García, Andrade y Rodríguez

Personajes
Fue lugar de nacimiento en 1957 de Antonio Liz Vázquez, licenciado en Geografía e Historia por la UNED, militante de la CNT, y miembro fundador del BNG (Bloque nacionalista gallego). Ha publicado en diversas webs artículos sobre la revolución española, el estalinismo y el método marxista. Miembro en Madrid de la Fundación Andreu Nin.

Gastronomía
Lacón con grelos.
Chulas.
Filloas.
Castañas.

Fiestas
La fiesta patronal es San Roque, el 16 de agosto.

Lugares de Interés

Colindante a la aldea, se encuentra el Pazo de Villarino, un ejemplo de palacete gallego bien conservado. La aldea además conserva un horno de piedra, (donde antiguamente se elaboraba el pan comunal), siendo estos muy comunes por la zona ya que a menos de un kilómetro se encuentra San Cristóbal de Cea y su comarca, donde se fabrica el único pan de España con denominación de origen, el Pan de Cea. Finalmente, el pueblo conserva una Era de época medieval, y un lavadero de piedra.

Comunicaciones

A la población se accede por la N-525, desviándose por la Ctra. de Cotelas a Pielas, o a través de la comarcal OU-406.

Referencias

Enlaces externos
 Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar — Tomo VI versión digitalizada y de libre acceso (Volumen 6, comprende de CAS a CÓRDOBA).
 base de datos que busca información en todos los volúmenes del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Madoz
 Código postal de Casfigueiro

Véase también
 Piñor
 Monasterio de Osera

Localidades de Piñor

Casfigueiro


An Paspalum hartwegianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eugène Pierre Nicolas Fournier. An Paspalum hartwegianum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum hartwegianum


Alexander Alexandrowitsch Below (; * 9. November 1951 in Leningrad; † 3. Oktober 1978 in Leningrad) war ein sowjetischer Basketballspieler. Er spielte als Center in der sowjetischen Nationalmannschaft und bei Spartak Leningrad.

Karriere als Spieler
Below begann mit dem Basketballspielen in der Jugendsportschule von Spartak unter Wladimir Kondraschin, der über die ganze sportliche Laufbahn von Below sowohl in der Jugend, wie im Verein und auch in der Nationalmannschaft, sein einziger Trainer blieb.
Im Alter von 16 Jahren gab Below 1967 sein Debüt für Spartak in der höchsten sowjetischen Liga. Nur ein Jahr später gehörte er zum Kader der sowjetischen Nationalmannschaft bei den Olympischen Spielen in Mexico. Besondere Berühmtheit erlangte Below als Schütze des letzten, entscheidenden Treffers bei den Olympischen Spielen 1972 in München mit dem die UdSSR zum ersten Mal Olympiasieger wurde. Es war das erste Mal, dass die Mannschaft der USA bei den Olympischen Spielen nicht gewann. Nach diesem Spiel gab es Einladungen in die NBA, obwohl die europäischen Spieler zu der Zeit in Nordamerika nicht hoch im Kurs standen. Das Engagement in den Vereinigten Staaten wurde jedoch durch das Veto der politischen Führung verhindert. Neben dem Olympiasieg 1972 gewann Below mit der sowjetischen Nationalmannschaft die Weltmeisterschaft 1974 sowie die Europameisterschaft 1969 und 1971. Mit Spartak Leningrad gewann Below 1973 und 1975 den Europapokal der Pokalsieger und stand 1971 im Finale dieses Wettbewerbs. Ebenfalls mit Spartak gewann Below 1975 die sowjetische Meisterschaft. Es war das einzige Mal innerhalb des Zeitraums von 1969 bis 1984, dass die Meisterschaft nicht an ZSKA ging. Nach dieser Saison gab es Bemühungen, Below zur ZSKA zu holen, doch er blieb bis zu seinem Tod bei Spartak. Er wurde von der FIBA 1991 zu den FIBA's 50 Greatest Players ernannt und 2007 posthum in die FIBA Hall of Fame aufgenommen.

Zollskandal 1977
Am 23. Januar 1977 wurden bei Alexander Below bei einer Zollkontrolle anlässlich eines Europapokalspiels im Reisegepäck Ikonen gefunden. Obwohl kleine Verstöße gegen Zollbestimmungen bei sowjetischen Sportlern jener Zeit durchaus üblich waren, wurde an Below ein Exempel statuiert. Es wurden ihm alle seine Ehrentitel aberkannt sowie sein Lebensunterhalt gestrichen. Er bekam sogar Trainingsverbot. Es gab Gerüchte, dass diese Intrige als Druckmittel zum Wechsel zur ZSKA inszeniert wurde. Nach erfolglosen Abwerbeversuchen wurde Below rehabilitiert und bekam 1978 wieder eine Einladung zu Nationalmannschaft.

Krankheit und Tod
Bereits kurz nach den Olympischen Spielen 1976 begann Below über Schmerzen in der Brust zu klagen. Dies führte dazu, dass sein Trainer ihm immer wieder Auszeiten gönnte. Wegen der Schmerzen musste er die Vorbereitung der Nationalmannschaft zur WM 1978 abbrechen. Seine Krankheit wurde als Angiosarkom diagnostiziert. Nach einem ungünstigen Krankheitsverlauf starb Below am 3. Oktober 1978 im Alter von knapp 27 Jahren.

Auszeichnungen und Erfolge

Mit der Mannschaft
 Olympiasieger: 1972
 Weltmeister: 1974
 Europameister (2×): 1969, 1972
 3. Platz Olympische Spiele: 1976
 3. Platz Weltmeisterschaft: 1970
 2. Platz Europameisterschaft: 1977
 Sowjetischer Meister: 1975
 Sieger Europapokal der Pokalsieger: 1973, 1975

Persönliche Auszeichnungen
 Bester Center der WM 1974
 Aufgenommen in die FIBA Hall of Fame 2007

Einzelnachweise

Weblinks
 Eintrag in der FIBA Hall of Fame (englisch)

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1972
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1976
Basketballnationalspieler (Sowjetunion)
Olympiateilnehmer (Sowjetunion)
Olympiasieger (Basketball)
Weltmeister (Basketball)
Europameister (Basketball)
Mitglied der FIBA Hall of Fame
Sowjetbürger
Sowjetischer Meister (Basketball)
Geboren 1951
Gestorben 1978
Mann
Basketballspieler (Russland)
BK Spartak Sankt Petersburg
Sportler (Sankt Petersburg)

Alexander Alexandrowitsch Below


, auparavant connue sous son nom de naissance  (), est une journaliste et femme politique taïwanaise d'origine Amis.

Jeunesse
Née à Hsinchu, Yeh Guan-lin grandit dans sa région natale et celle de Hualien. Elle est issue d'une famille dont le père, d'origine de l'ethnie Amis, travaillait pour une compagnie d'électricité à Taitō, à l'époque de l'occupation japonaise de l'île de Taïwan ; une fois naturalisés, le foyer familial déménage à Taichung.

Après avoir étudié à la , Yeh Guan-lin est diplômée d'un bachelor et d'un master en sociologie à l'université Tunghai. Elle travaille plus tard en tant que journaliste à  ainsi qu'en tant qu'animatrice de télévision pour Taiwan Indigenous Television.

Patronyme
Alors que la république de Chine régit depuis l'île de Taïwan, les lois alors en vigueur empêchent les individus d'origine autochtone de porter leur nom d'origine, et autorisent seulement leur nom sinisé. Le grand-père de Guan-lin ayant étudié au Japon, il reçoit le nom japonais  ; le père s'appelle quant à lui  en japonais. La famille est renommée Yeh () par le gouvernement de la république de Chine, par analogie sonore avec le nom japonais Yutaka.

En 2005, alors que Guan-lin étudie à l'université, la loi sur les noms de famille des autochtones est abrogée. Guan-lin change alors rapidement d'état civil afin de retrouver son patronyme. Elle utilise la forme romanisée Kolas Yotaka plutôt que sa transcription en sinogrammes. Conformément aux usages Amis, elle est nommée d'après son prénom ainsi que le prénom de son père en guise de patronyme, le nom de famille ne se transmettant pas de génération en génération.

Carrière politique
Membre du Parti démocrate progressiste (DPP) dont elle a occupé le poste de porte-parole, elle siège à la  du Yuan législatif à partir du . À mi-mandat, elle devient porte-parole du Yuan exécutif.

Après la victoire de Tsai Ing-wen aux élections présidentielles de 2020, pour son second mandat, Kolas Yotaka est nommée porte-parole de la présidence.

En vue des élections municipales de 2022, elle se présente au poste de gouverneur du comté de Hualien pour le compte du DPP ; elle démissionne alors de son poste de porte-parole présidentiel. Après s'être inclinée, elle retrouve son poste le . Citée dans un rapport de presse alléguant une liaison avec un garde du corps marié, elle présente sa démission le .

Notes et références

Liens externes

Femme politique taïwanaise
Porte-parole du gouvernement taïwanais
Journaliste taïwanais
Animatrice taïwanaise de télévision
Naissance en mars 1974
Naissance à Hsinchu

Kolas Yotaka


An Eleusine semisterilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sylvia Mabel Phillips. An Eleusine semisterilis in nahilalakip ha genus nga Eleusine, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Kenya. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleusine

Eleusine semisterilis


Türevi f(x) veya diferansiyeli f(x)dx olan bir F(x) fonksiyonuna, ilkel fonksiyon veya f(x)dx`in integrali denir.

Matematiksel analiz

İlkel fonksiyon


Wilhelm Konrad Hermann Müller (født 27. maj 1812 i Holzminden, død 4. januar 1890 i Göttingen) var en tysk germanist.

Müller blev 1845 ekstraordinær professor i tysk sprog og litteratur i Göttingen og fik 1856 et ordentligt professorat. Som lærer i germanistik udfoldede han en betydelig og anerkendt virksomhed. Han udgav for eksempel Geschichte und System der altdeutschen Religion (1844), Niedersächsische Sagen und Märchen, sammen med Georg Schambach (1855), Mythologie der deutschen Heldensage (1886), samt Zur Mythologie der griechischen und deutschen Heldensage (1889). Sammen med Friedrich Zarncke benyttede han Georg Friedrich Beneckes forarbejder til Mittelhochdeutsche Wörterbuch (4 bind, 1854—67).

Kilder

Filologer fra Tyskland
Germanister
Professorer fra Tyskland
Ansatte ved Göttingens Universitet
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet

Wilhelm Konrad Hermann Müller


A soberania alimentar é considerada como um sistema alimentar no qual as pessoas que produzem, distribuem e consomem alimentos também controlam os mecanismos e políticas de produção e distribuição de alimentos, a soberania alimentar é um reflexo do modelo de distribuição e alimentação adotado em nível mundial.

Ela é "[…] o direito dos povos definirem suas próprias políticas e estratégias sustentáveis de produção, distribuição e consumo de alimentos que garantam o direito à alimentação para toda a população, com base na pequena e média produção, respeitando suas próprias culturas e a diversidade dos modos camponeses, pesqueiros e indígenas de produção agropecuária, de comercialização e gestão dos espaços rurais, nos quais a mulher desempenha um papel fundamental. A soberania alimentar é a via para se erradicar a fome e a desnutrição e garantir a segurança alimentar duradoura e sustentável para todos os povos […] .

A segurança alimentar e nutricional consiste na realização do direito de todos ao acesso regular e permanente a alimentos de qualidade, em quantidade suficiente, sem comprometer o acesso a outras necessidades essenciais, tendo como base práticas alimentares promotoras de saúde, que respeitem a diversidade cultural e que sejam ambiental, cultural, econômica e socialmente sustentáveis .

A disponibilidade dos alimentos, o acesso das pessoas aos mesmos e um consumo adequado do ponto de vista nutricional são os três pilares sobre os quais se assenta o conceito de segurança alimentar.

Importâncias

Social
Em um cenário marcado pelo aumento na demanda de commodities para suprir a fome mundial, a soberania alimentar destaca a importância da autonomia alimentar dos povos, respeitando a cultura e hábitos de cada país, assim como está associado à geração de emprego e a menor dependência das importações e flutuações de preços do mercado exterior .

Econômica
Além de estimular pequenos agricultores a aumentarem a sua produção em diferentes regiões de um país, a busca por novas fontes para suprir a soberania também valoriza diferentes produtos que antes não eram tão consumidos e explorados .

Ambiental
O aumento de opções por diferentes alimentos, estimula a produção de orgânicos, por exemplo. Também, é importante pois tira a necessidade de mercados consumidores dependerem de commodities específicas, muitas vezes produzidas com o uso de defensivos agrícolas (agrotóxicos) .

Desafios
Segundo a FAO, a crise do coronavírus poderá levar mais de 265 milhões de pessoas a uma situação de fome.

Além disso, estima-se que até 2050, a população global atingirá aproximadamente 10 bilhões de habitantes. Logo, o suprimento de alimentos poderá sofrer um forte estresse, com um crescimento de demanda de 60% a mais que hoje, conforme informações da FAO.

Brasil
No Brasil, a desvalorização da moeda, a suspensão do pagamento do auxílio emergencial e a instabilidade da economia impulsionaram o aumento de preços dos produtos da cesta básica.
Sendo assim, é preciso fomentar a produção e abastecer o mercado interno para garantir a segurança alimentar do país. Para isso, alguns pontos de melhoria podem ser considerados, como:

 Estabelecer um ciclo gerador de renda compartilhada;
 Viabilizar incentivos para garantir a lucratividade da colheita;
 Exigir o fornecimento de parte da produção para venda e consumo no mercado interno .

Referências

Comércio
Ecologia
Economia
Alimentação

Soberania alimentar


Das Finale des BE Circuits ist das Abschlussturnier der seit 1987 stattfinden europäischen Wettkampfserie BE Circuit im Badminton. Das Finalturnier fand im Gegensatz zur jährlichen Austragung des Circuits nicht in jedem Jahr statt. In Abhängigkeit vom Sponsoring, Terminplan und der Ausrichterfindung wurde der Circuit in einigen Jahren von diesem Finale abgeschlossen, in anderen Jahren wurden anhand der im Saisonverlauf ermittelten Rangliste die Sieger des Circuits gekürt.

Austragungsorte

Die Sieger

Weblinks
 Badminton Europe Circuit auf Badminton.de

Finale
Liste (Badminton)
Erstveranstaltung 1990

BE Circuit (Finale)