Die Römerstraßen in der Bresse bilden am Übergang von der Spätantike zum Frühmittelalter ein recht enges Verbindungsnetz, das im Kern während der Besatzungszeit durch die Römer entstand. Weitere Verfeinerungen entstanden unter der Herrschaft der Merowinger, nicht zuletzt wegen des Salzhandels. Die Salinen von Lons-le-Saunier und Salins wurden in gallo-römischer Zeit intensiv genutzt, das Salz musste in die bevölkerungsreichen Siedlungsgebiete entlang der Saône transportiert werden. Für diese Transportaufgaben war ein Straßennetz notwendig, das in jedem Fall die Bresse durchqueren musste. Eine Schwierigkeit lag insbesondere darin, dass im Gebiet der Bresse das Rohmaterial für den Straßenbau fast vollständig fehlte, so dass streckenweise eine vereinfachte Bauweise angewendet wurde. Auffallend ist die Tatsache, dass eine große Zahl moderner Straßen den alten römischen Trassen folgen.

Römische Eroberung Galliens
Lange war die Ansicht verbreitet, das Gebiet der Bresse sei im Altertum eine nahezu unbewohnte Gegend gewesen, lediglich bedeckt von Wäldern und Sümpfen, ohne Städte und Dörfer und ohne Fundgegenstände aus dem Altertum. Dabei hat sich schon Caesar lobend über das Gebiet der Sequaner geäußert, es sei das beste von ganz Gallien, womit er sicher die Bresse meinte, die noch heute als eines der fruchtbarsten Gebiete Frankreichs gilt. Zudem tragen heute noch viele Orte keltische Namen (Bouhans, Brenets, Condal, Épervans, Fleyriat, Jouvençon, Lans, Louhans, Ménetreuil, Mervans, Oslon, Savigny, Sens, Verdun).

Zur Zeit der Eroberung Galliens durch Cäsar bestanden kaum Straßen, wenig später begann Marcus Vipsanius Agrippa mit dem Bau von vier großen Verbindungswegen, die von Lyon ausgingen:

 Via Agrippa: Richtung Atlantik über Aquitanien
 Richtung Rhein, via Besançon und die heutigen Départements Ain und Jura
 Richtung Ärmelkanal, via Chalon-sur-Saône, Langres und die Champagne
 Via Agrippa: Richtung Mittelmeer

Tatsächlich führte keine dieser großen Straßen durch die Bresse, hingegen wurden kaum ein Jahrhundert später weitere Erschließungsstraßen erstellt, insbesondere diejenige von Chalon-sur-Saône nach Besançon.

Übersicht über die Römerstraßen in der Bresse chalonnaise

Straße von Chalon nach Besançon über Pourlans

Diese Straße ist bereits auf der Theodosianischen Karte eingezeichnet, die um 230 entstand. Sie wurde von manchen Autoren irrtümlich mit derjenigen verwechselt, die von Agrippa von Lyon zum Rhein gebaut wurde. Aufgrund der archäologischen Funde, die entlang dieser Straße gemacht wurden, ist davon auszugehen, dass mit dem Bau schon sehr früh begonnen wurde, möglicherweise noch vor der Zeitenwende. Teilweise war die Gegend bereits besiedelt, worauf die Orte mit keltischen Namen hindeuten, der Bau der Straße dürfte in den letzten 50 Jahren v. Chr. begonnen haben, was die Funde von Münzen aus der Zeit von Julius Caesar und aus der frühen Kaiserzeit belegen. Die Trasse dieser Römerstraße wurde 1811 durch Napoléon weitgehend als Grundlage für den Bau der Route Impériale N°91 benutzt. Später wurde sie zur Route nationale N° 73, seit der Herabstufung ist sie die D673. Lediglich im Bereich von Pontoux bis Clux-Villeneuve weicht die moderne Straßenführung von der ursprünglichen ab. Diese Straße war von einiger Wichtigkeit, da sie das Siedlungsgebiet der Sequaner erschloss, deren Hauptstadt Vesontio war. Die Straße zog sich entlang des sequanischen Gebiets und erlaubte Gaius Iulius Vindex 68 n. Chr. gemeinsam mit den Sequanern nach Besançon zu eilen und sich mit Lucius Verginius Rufus bei der Schlacht bei Vesontio auseinanderzusetzen.

Straße von Verdun-sur-le-Doubs nach Poligny

Die Straße wurde in ihrem westlichen Zweig Vie Ferrée genannt, was auf das Lateinische via ferrea zurückgeht und als feste Straße zu deuten ist. Im Gebiet von Saône, Doubs bis Saint-Bonnet-en-Bresse erscheint sie als Vie gravée, sonst wird sie als Voie romaine oder Chemin des Romains bezeichnet. Die Bauzeit der Straße liegt kurz vor der Zeitenwende. Denkbar ist, dass der Bau der Straße im Juragebiet begann. Auffallend ist insbesondere der Verlauf in der Gegend von Sellières bis La Chaux-en-Bresse, wo sie schnurgerade durch die waldigen Gebiete verläuft. Ein Grund für die Erstellung mag darin liegen, dass die Römer die Verkehrswege in innergallische Gebiete verbessern wollten, um den Salztransport vom Jurafuss, wie Salins-les-Bains, zu erleichtern. Bellevesvre war ein wichtiges Zentrum und war Kreuzung von mehreren Römerstraßen, so dass von dort aus eine große Zahl von Destinationen erreichbar waren.

Die Straße war offensichtlich lange in Gebrauch, im 18. Jahrhundert wurde bereits begonnen, sie zwischen Sellières und Bellevesvre zu sanieren. Die Revolution stoppte die Arbeiten, sie wurden erst unter König Louis-Philippe I. wieder aufgenommen. Diese Straße trug später die Bezeichnung Départementsstraße D1 im Département Jura, was auf ihre Wichtigkeit hinweist. Gaspard, der Autor der Quelle, äußert sich kritisch über die Tatsache, dass das Département Saône-et-Loire nicht dieselbe Klugheit gezeigt habe und die alte Trasse ebenfalls saniert habe, statt eine neue Verbindung zwischen Verdun-sur-le-Doubs und Saint-Germain-du-Bois zu bauen. Lediglich ein Stück von 4.662 Metern wurde erstellt, um die D1 nach Bellevesvre zu führen (D223).

Straße von Chalon nach Besançon über Pierre-de-Bresse

Während das Bestehen der ersten Verbindung so gut wie sicher ist, hat Édouard Clerc eine zweite Verbindung aufgezeigt, die zwar wahrscheinlich, jedoch lediglich durch Funde belegt ist. Er stützt sich auf ein Dokument aus dem Jahr 1280 und die Tatsache, dass die Straße bekannt ist als Grand Chemin de Dole à Chalon par Longwy, Peseux et Jousserot. Aufgrund der archäologischen Funde, die entlang dieser Straße gemacht wurden, ist davon auszugehen, dass mit dem Bau schon sehr früh begonnen wurde, möglicherweise noch vor der Zeitenwende. Teilweise war die Gegend bereits besiedelt, worauf die Orte mit keltischen Namen hindeuten, der Bau der Straße dürfte in den letzten 20 Jahren v. Chr. begonnen haben, was die Funde von Münzen aus der Zeit von Julius Caesar und aus der frühen Kaiserzeit belegen. Die Trasse dieser Römerstraße wurde später auf dem Gebiet des Département Jura zur Départementsstraße D13E und auf dem Gebiet des Département Saône-et-Loire zur D29. Bis Terrans bildet die Römerstraße die Trasse der Départementsstraße D 73.

Straße von Louhans über Bellevesvre nach Tavaux

Courtépée bezeichnete diese Straße als von Auxonne herkommend, mit dem Ziel Châteaurenaud, das zu jener Zeit wichtiger war als Louhans. Markante Punkte der Straße sind die Brücke von Étalet, die offensichtlich ein wichtiger Übergang über die Brenne war, und Bellevesvre, die größte Straßenkreuzung in der Bresse. Die Bauzeit der Straße dürfte im ersten Jahrhundert liegen, wie aus den Münzfunden zu schließen ist.

Diese Straße ist teilweise ersetzt durch die Départementsstraße D23 von Louhans nach Bellevesvre und Départementsstraße D468 von Deschaux nach Bellevesvre. Die Straßenführung wurde durch die modernen Straßen nicht direkt übernommen, sondern es wurden neue Trassen angelegt.

Straße von Louhans nach Cousance

Diese Straße verband Louhans mit Cousance oder eher mit der alten römischen Siedlung Cuisia. Angeblich führte sie von dort weiter über Cuisia, Rosay, Cressia, Moutonne und Orgelet, um schließlich Richtung Genf zu führen. In Balme waren angeblich Ende des 19. Jahrhunderts noch Reste dieser Straße zu sehen. Über den Übergang über die Vallière südlich von Louhans ist nichts bekannt. Vermutlich bestand einst eine Brücke, Mitte des 19. Jahrhunderts wurde der Fluss jedoch mit Booten oder Fähren überquert.

Die Bauzeit der Straße dürfte aufgrund der Funde auf den Beginn des 3. Jahrhunderts anzusetzen sein. Die Römerstraße ist heute ersetzt durch die Départementsstraße D972 bis Le Miroir. König Guntram I. benützte diese Straße, als er 585 von Agaune nach Chalon zurückkehrte.

Straße von Chalon-sur-Saône über Louhans nach Lons-le-Saunier

Dies war die Römerstraße, die die Bresse von Osten nach Westen durchquerte und Chalon-sur-Saône mit Louhans und Lons-le-Saunier verband und sich möglicherweise verlängerte bis Nyon und Genf. Sie wurde noch 1518 benutzt, in der Gemeinde Saint-Étienne-en-Bresse unter dem Namen Grand Chemin de Chalon à Louhans. Aufgrund der Funde (Münzen von Faustinus) und der Tatsache, dass die Straße nicht mehr nach den gültigen Normen erstellt wurde (siehe Bemerkung unter 8 Putigny), kann davon ausgegangen werden, dass das Bauwerk verhältnismäßig spät erstellt wurde, vermutlich im 3. Jahrhundert.

Als Folge der eher schlechten Qualität des Bauwerks, drängte sich eine Übernahme für moderne Verbindungen nicht im selben Maße auf, wie dies bei der Straße von Chalon nach Besançon der Fall war. Teilweise folgte die Route impériale 96 der Trasse der Römerstraße. 1824 wurde daraus die Nationalstraße N78. Heute ist die Straße tiefer klassifiziert und wird als Départementsstraße D678 bezeichnet.

Straße von Lons-le-Saunier nach Chalon-sur-Saône über die Brücke von L'Étalet

Einige Historiker erwähnen eine Römerstraße, die von Chalon-sur-Saône nach Lons-le-Saunier, über die Brücke L'Étalet führte. Sie soll über Le Tartre, Nance, Bletterans und Villevieux Montmorot erreicht haben. Die Existenz dieser Straße von Chalon bis Brücke L'Étalet, scheint zweifelhaft, wie M. Gaspard feststellt. Die aktuelle Straße wurde 1777 gebaut, der Autor folgte der Straße auf ihrem Westast, ohne jedoch auf Spuren einer Römerstraße zu stoßen oder Weilern oder Fluren zu begegnen, die Namen trugen, die auf das Bestehen einer Straße oder römische Siedlungen hindeuten. Es sind ebenso wenig archäologische Funde aus der Gegend bekannt, durch die die Straße geführt hätte.

Hingegen ist der Ostast der Straße so gut wie sicher, sie wurde erwähnt als Vie Renaud, Grande Vie, Voie de Lion, Grande Charrière, Grand Chemin de Chalon, Grand Chemin de Lons-le-Saunier. Es ist davon auszugehen, dass die Straße bis zur Brücke in L'Étalet führte, und die Wege nach Süden, Norden oder Westen gegeben waren. Die Bauzeit der Straße dürfte Mitte des 3. Jahrhunderts liegen. Die Römerstraße wurde in moderner Zeit ersetzt durch die Départementsstraße D970.

Straße von Bellevesvre nach Lons-le-Saunier

Angeblich wurde die Straße in der Gegend von Montmorot und Lons-le-Saunier Vie de Lion genannt wurde, was mit dem alten Namen von Lons (Ledo salinarius) zusammenhängen soll. Aufgrund der Funde ist anzunehmen, dass die Straße nach der Zeitenwende entstand, eher im dritten oder vierten Jahrhundert. Ein Grund für die Erstellung mag darin liegen, dass die Römer die Verkehrswege in innergallische Gebiete verbessern wollten, um den Salztransport von Lons-le-Saunier zu erleichtern. Bellevesvre war ein wichtiges Zentrum und war Kreuzung von mehreren Römerstraßen, so dass von dort aus eine große Zahl von Destinationen erreichbar waren.

Die Straße war offensichtlich lange in Gebrauch, sie wurde später saniert und 1813 als N° 2 bezeichnet. Später bildete sie einen Teil der RN 470, heute heißt sie D122

Straßenzweige oder unsichere Straßen

Straße von Louhans nach Tournus
Man vermutet, dass eine Römerstraße von Louhans nach Tournus führte, zwei keltische Städte. Aber es wurden bis heute keine Überreste gefunden, sie wurde durch die Départementsstraße D971 ersetzt. Sie wäre rund 27 Kilometer lang gewesen. Archäologische Funde wurden in Sornay und Bantanges gemacht, Jouvençon geht mit Sicherheit zurück auf eine keltische Besiedlung, wodurch das Bestehen dieser Straße plausibel wird.

Straße von Louhans nach Romenay

Ähnlich ist es mit der Straße von Louhans nach Romenay, einer kleinen Stadt mit bezeichnendem Namen. Man findet noch Reste in Montpont mit der lokalen Überlieferung, diese Straße sei das Werk der Römer. Sie ist heute ersetzt durch die Départementsstraße D12. Während der Erstellung 1837 wurden Münzen von Faustinus in La Chapelle-Naude gefunden, ein Ort mit keltischem Namen und einem Weiler namens Citadelle. Sie wäre etwa 19,4 Kilometer lang gewesen. Die Münzfunde lassen auf eine Bauzeit Ende des 3. Jahrhunderts schließen.

Straße von Louhans über Pierre-de-Bresse nach Tavaux

Nebst der Römerstraße von Louhans nach Bellevesvre bestand eine weitere von Louhans Richtung Pierre-de-Bresse, die dort ihre Fortsetzung nach Tavaux fand. Es finden sich keine Angaben über die detaillierte Straßenführung und über archäologische Funde. Der Verlauf dieser Straße ist typisch für die römischen Technik der Straßenführung. Die Orte, die durchzogen werden, weisen sehr häufig gallorömische Namen auf (Vincelles, Saint-Germain-du-Bois, Bouhans, La Chaux, La Balme) was darauf hinweist, dass mit dem Bau der Straße eine Besiedlung erfolgte. Ein weiteres Argument für diese Straßenführung ist die Tatsache, dass auf der gesamten Strecke kein einziges größeres Gewässer zu überqueren ist.

Die Straße ist heute ersetzt durch die Départementsstraße D13 von Louhans über Saint-Germain-du-Bois nach Pierre-de-Bresse. Die Straße wäre nach dieser Beschreibung etwa 22,8 Kilometer lang gewesen.

Zweig von Saint-Marcel nach Lux

Eine ungepflasterte Straße, nur aus Erde, ungefähr einen Meter hoch, führte direkt von Saint-Marcel zum Port-Guillot an der Saône und von dort nach Lux. Es ist anzunehmen, dass es sich dabei um ein römisches oder keltisches Bauwerk handelt. Entlang dieser Straße sind keine archäologischen Funde bekannt, man weiß auch nicht genau, zu welchem Zweck die Straße erstellt wurde und wohin sie eigentlich führte. Port-Guillot besitzt weder Fähre noch Brücke, es wird nichts angeliefert, es befand sich dort nur ein einziges Haus und ist lediglich bekannt wegen einer Geschichte aus 1634, zwischen König Louis XIII und der Bäuerin von Port-Guillot. Lux ist ein bedeutungsloser Ort, sein Name geht zurück auf lucus (nicht lux = Licht) also geweihter Hain (wie auch Saint-Emilan-de-Luc und Luc in der Dauphiné). Die Straße ist in der beschriebenen Form 4,125 Kilometer lang.

Zweig von Charnay-lès-Chalon nach Saunières

Man findet Spuren einer Römerstraße von Charney-lès-Chalon nach Süden bis zu einer Brücke über den Doubs in Saunières, gegenüber Sermesse, wo sich heute weder ein Hafen noch eine Fähre befindet. Möglicherweise führte sie weiter nach Verdun-sur-le-Doubs mit dem Südast und nach Seurre mit dem Nordast. Somit hätten in kurzer Distanz zwei Brücken über den Doubs bestanden, eine in Saunières und eine in Pontoux. Cassini zeigt die Straße mit einer Brücke nach Sermesse, demgegenüber zeigt die Generalstabskarte 1820–1866 keine Brücke, hingegen eine Fähre im Norden der Siedlung.

Keine Dokumente weisen auf eine Brücke in Charnay hin, obwohl mannigfaltige Reste keltischen und römischen Ursprungs gefunden wurden. Lediglich auf der Westseite des Flusses, gegenüber Chazelles, einem Weiler von Mont-lès-Seurre, findet sich ein Flurname Deffoy, ein Name, der auf eine Festung hindeuten könnte, die eine Brücke oder eine Fähre bewachte. Die Länge der so beschriebenen Straße beträgt 4,675 Kilometer.

Zweig von Pierre-de-Bresse über Fretterans nach Annoire oder über Lays-sur-le-Doubs nach Pourlans
In Fretterans hat angeblich eine Straße bestanden, die den Doubs durchquert habe. Bei tiefem Wasserstand seien im 19. Jahrhundert noch Fundamentreste sichtbar gewesen. Bei diesem Teilstück muss es sich um einen Zweig gehandelt haben, der Pierre-de-Bresse mit Annoire verband. In der anderen Richtung zog sich eine Straße von Terrans nach Lays-sur-le-Doubs, wo der Doubs überquert wurde, um nach Pourlans, Longepierre oder Clux-Villeneuve zu gelangen. Die genaue Lage dieser Straßenzweige ist unbestimmt.

Durchaus wahrscheinlich ist das Bestehen einer Straße von Pierre-de-Bresse über Fretterans nach Pourlans, sie wäre 9,7 Kilometer lang gewesen. Ein Übergang bei Annoire über den Doubs ist jedoch sehr unwahrscheinlich, wenn berücksichtigt wird, wie unkontrollierbar der Fluss in diesem Gebiet heute noch ist.

Zweig von Villevieux nach Louhans

Unter dem Namen Chemin de Montceau oder Rue des Aiguis habe eine weitere Verbindung bestanden, die von Villevieux nach Louhans geführt habe. Gaspard beschreibt ihren Verlauf als von Villevieux ausgehend, über Larnaud, Nance, Frangy-en-Bresse, Saillenard, Le Fay nach Ratte, wo sie in die Straße Louhans–Lons mündete. Dabei deckt sich der Verlauf zwischen Villevieux bis Frangy mit dem Verlauf der Straße Lons–L'Étalet und es ist davon auszugehen, dass hier lediglich eine weitere Nord-Süd-Verbindung zwischen diesen beiden Straßen bestand. Dass sie Larnaud berührt habe, ist auszuschließen. Das beschriebene, zusätzliche Teilstück wäre etwa 22 Kilometer lang gewesen.

Zweig von Ouroux nach La Colonne

Dieser Straßenzweig weist eine Länge von 7,5 Kilometer auf. In Velars, einem Weiler von Ouroux-sur-Saône zweigte die Straße ab, durchquerte die Ebene von Saint-Germain-du-Plain und Thorey und zog sich zum Hafen La Colonne an der Saône. Es war eine Straße aus gestampfter Erde und mit Kies bedeckt, etwa 1,2 Meter hoch und 12 bis 14 Meter breit, sie wurde Le Mur genannt. Sie war so angelegt, dass sie bei Überschwemmungen nicht unter Wasser geriet. Sie überquerte die Saône über eine Brücke bei La Colonne, mündete in andere römische Straße und kreuzte die agrippinische Straße zwischen Lyon und Boulogne, die sie mit Sens-en-Bourgogne bei Sennecey-le-Grand verband. Dort wurden viele Antiquitäten gefunden.

Möglicherweise verlängerte sie sich von La Colonne noch weiter südlich und überquerte den Fluss bei Ormes über eine weitere Brücke und mündete in La Levée des Romains, zwischen den Orten Gigny-sur-Saône und Boyer in die agrippinische Straße.

In jedem Fall durchquerte sie Orte, die zu gallorömischer Zeit bewohnt waren. Tatsächlich hat La Colonne seinen Namen von einem Meilenstein. In Noiry, einem Weiler von Ormes befindet sich Châtelet, wo nicht nur eine Festung zum Schutz der Straße und des Hafens bestand, sondern auch eine beachtliche römische Villa. Man fand große und schöne Trümmerstücke, Säulenfragmente, Marmorplatten, römische Ziegel, Münzen von Alexander Severus (222–235) und Faustinus (273–274). Zudem wurden Mosaikböden gefunden in Noiry und Sens, Weiler von Sennecey-le-Grand. In Thorey wurde ein Stück eines Bronze-Krokodils gefunden.

Zweig von Chapelle-Voland nach Arlay
Der genaue Verlauf des hier beschriebenen Zweiges kann nicht mehr eruiert werden. Es ist fraglich, ob sie tatsächlich zum ursprünglichen römischen Straßennetz gehörte. Angeblich zweigte sie zwischen Bellevesvre und Chapelle-Voland nach Osten ab, bei Maures einem Weiler und Étang. Sie passierte den Südwesten von Commenailles und gelangte nach Vincent. Von dort zog sie sich weiter südöstlich, bis sie in Saint-Vincent das Städtchen Arlay erreichte. Sie kreuzte die Römerstraße zwischen Lons-le-Saunier und Besançon.

In all diesen Orten wurden Funde gemacht, in Commenailles Ziegel, Baureste der Straße, gallische und griechische Münzen. In Vincent wurde ein Sarkophag aus Zement entdeckt, der ein menschliches Skelett enthielt, zusammen mit Münzen von Antonius (238–244). In Arlay und seinem Vorort Saint-Vincent unzählbare gallo-römische Funde, Ziegel, gallische, griechische, römische Münzen, Mosaike, Säulenfragmente, Vasen, Sarkophage, Statuetten, Inschriften. Die Straße im beschriebenen Verlauf wäre rund 13 Kilometer lang gewesen.

Einzelnachweise

Quellen

Bresse
Geschichte (Burgund)
Bresse
Gallien
Straße in Europa

Römerstraßen in der Bresse


Yerleşim yerleri
 Belen - Hatay ili ilçesi
 Belen, Kumluca - Antalya ili Kumluca ilçesine bağlı mahalle
 Belen, Kıbrıscık - Bolu ili Kıbrıscık ilçesine bağlı köy
 Belen, Ezine - Çanakkale ili Ezine ilçesine bağlı köy
 Belen, Çanakkale - Çanakkale ili merkez ilçesine bağlı köy
 Belen, Hani - Diyarbakır ili Hani ilçesine bağlı mahalle
 Belen, Mihalıçcık - Eskişehir ili Mihalıççık ilçesine bağlı mahalle
 Belen, Tirebolu - Giresun ili Tirebolu ilçesine bağlı köy
 Belen, Şiran - Gümüşhane ili Şiran ilçesine bağlı köy
 Belen, Menemen - İzmir ili Menemen ilçesine bağlı mahalle
 Belen, Eskipazar - Karabük ili Eskipazar ilçesine bağlı köy
 Belen, Ovacık - Karabük ili Ovacık ilçesine bağlı köy
 Belen, Araç - Kastamonu ili Araç ilçesine bağlı köy
 Belen, İnebolu - Kastamonu ili İnebolu ilçesine bağlı köy
 Belen, Körfez - Kocaeli ili Körfez ilçesine bağlı mahalle
 Belen, Dargeçit - Mardin ili Dargeçit ilçesine bağlı mahalle
 Belen, Tarsus - Mersin ili Tarsus ilçesine bağlı mahalle
 Belen, Alaplı - Zonguldak ili Alaplı ilçesine bağlı köy
 Belen, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Belen (anlam ayrımı)


Austur-Malasía (Malaysia Timur) er sá hluti Malasíu sem er á eyjunni Borneó, sem skiptist milli Malasíu, Indónesíu og Brúnei. Þetta eru malasísku fylkin Sarawak og Sabah, og alríkissvæðið á eyjunni Labuan. Suður-Kínahaf skilur á milli Austur- og Vestur-Malasíu.

Austur-Malasía er miklu fámennari og dreifbýlli en Vestur-Malasía, en býr yfir meiri náttúruauðlindum.

Malasía
Borneó

Austur-Malasía


Gradella (Gardella în dialectul din Cremona) este un sat în comuna Pandino din Provincia Cremona. Altitudinea medie este de 89 m. Are o populație de 250 de locuitori.

Localitatea este un mic sat agricol de origine veche, face parte din asociația celor mai frumoase sate din Italia.

Monumente și locuri de interes
 Biserica Sf. Bassiano, Secolul al XIX-lea

Persoane legate de Marne
 Egidio Miragoli (1955), episcop romano-catolic al diecezei Mondovì din 2017.

Note

Foste comune din Italia
Provincia Cremona

Gradella


"Children of the plantation" is a euphemism used to refer to people with ancestry tracing back to the time of slavery in the United States in which the offspring was born to black African female slaves (either still in the state of slavery or freed) in the context of the trans-Atlantic slave trade and European men, usually the slave's owner, one of the owner's relatives, or the plantation overseer. These children were often considered to be the property of the slave owner and were often subjected to the same treatment as other slaves on the plantation. Many of these children were born into slavery and had no legal rights, as they were not recognized as the legitimate children of their fathers. This practice was a form of sexual abuse and exploitation, as the European men who fathered these children often used their power and authority to force themselves upon the black females (girls and/or women) (often 13 to 16 years old or when they commenced menstruation) who were under their control. The trauma and suffering that these children and their mothers experienced as a result of this practice continue to have a lasting impact on the African American community.

Plantation owners raping female slaves was a common occurrence. These children were born into slavery, through a legal doctrine known as partus sequitur ventrem. They were classified as mulattoes, a former term for a multiracial person. The one drop rule meant that they could never be part of white society. Some of the fathers treated these children well, sometimes providing educational or career opportunities, or manumitting (freeing) them. Examples are Archibald and Francis Grimké, and Thomas Jefferson's children by Sally Hemings. Others treated their multiracial children as property; Alexander Scott Withers, for instance, sold two of his children to slave traders, where they were sold again.

Alex Haley's Queen: The Story of an American Family (1993) is a historical novel, later a movie, that brought knowledge of the "children of the plantation" to public attention. Edward Ball's Slaves in the Family (1998), written by a White descendant of slave owners, describes this complex legacy. Toni Morrison wrote that this sexual usage of slaves was known as droit du seigneur, the "right of the lord", a term originating in the feudalism of medieval Europe.

See also
 Jefferson–Hemings controversy regarding the sexual relationship between Thomas Jefferson and his slave, Sally Hemings, resulting in six children
 Enslaved women's resistance in the United States and Caribbean
 Female slavery in the United States
 Slavery in the colonial history of the United States
 Plaçage, interracial common law marriages in French and Spanish America, including New Orleans
 Slave breeding in the United States

References

Further reading

American children
American phraseology
Euphemisms
Slavery in the United States
African-American genealogy
African-American demographics
Mulatto
Plantations in the United States
Race and society
Sexual abuse

Children of the plantation


Esta é uma lista dos deputados à Assembleia da República de Portugal, durante a XV Legislatura da Terceira República Portuguesa, ordenados por ordem de eleição em cada círculo eleitoral.

O início oficial da XV legislatura teve lugar a 29 de março de 2022, com a eleição do Presidente da Assembleia da República, Augusto Santos Silva.

Categorias de deputados (além dos eleitos efetivos e daqueles que suspenderam ou renunciaram ao mandato):
"Efetivo Definitivo — Deputado que substituiu outro que tenha renunciado ao seu mandato"

"Efetivo Temporário — Deputado que substitui outro Deputado que requereu a suspensão temporária do mandato"

"Impedido — Deputado suplente que por motivo relevante da sua vida pessoal ou profissional não pode substituir temporariamente outros Deputados"

Os restantes deputados sem qualquer indicação foram eleitos diretamente e são considerados efetivos.

Fonte: Website da Assembleia da República

Não são incluídas as substituições ocasionais de deputados, habitualmente por um dia, para serem presentes a julgamento ou a audição como testemunhas em processo judicial.

Legenda

Deputados da XV Legislatura da Terceira República Portuguesa (2022-)

PS - Grupo Parlamentar do Partido Socialista (120 deputados)

PPD/PSD - Grupo Parlamentar do Partido Social Democrata (77 deputados)

CH - Grupo Parlamentar do CHEGA (12 deputados)

IL - Grupo Parlamentar da Iniciativa Liberal (8 deputados)

PCP - Grupo Parlamentar do Partido Comunista Português (6 deputados)

BE - Grupo Parlamentar do Bloco de Esquerda (5 deputados)

PAN - Pessoas–Animais–Natureza (deputado único)

L - LIVRE (deputado único)

Ligações externas
No sítio da Assembleia da República:
 Regimento da Assembleia da República
 Sobre os Deputados e os Grupos Parlamentares
 Lista de Deputados em funções

Deputados

Lista de deputados de Portugal (XV Legislatura)


سعة كهربية للمكثف والبطارية
 سعة حرارية للمواد
 سعة حيوية للرئتين
 سعة المحرك للآلات
 سعة السوائل حجمها
 سعة الموجة في الفيزياء
 سعة الاحتمال في ميكانيكا الكم
 سعة إنتاجية في الاقتصاد

سعة (توضيح)


الكنيسة المريمية أو الكاتدرائية المريمية وهي إحدى كنائس مدينة دمشق عاصمة الجمهورية العربية السورية، تقع في منطقة دمشق القديمة على يسار الطريق المستقيم المتجه إلى باب شرقي، وهي من الكنائس الأثرية السورية القديمة يعود تاريخها إلى بداية انتشار المسيحية في دمشق، كما أنها كنيسة أرثوذكسية تابعة لطائفة الروم الأرثوذكس ومقر بطريركية أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس.

تاريخ الكنيسة

قبل الفتح الإسلامي
تشكلت الكنيسة في القرون الأولى، من خلال المريميين الذين كانوا يؤدون شعائرهم الدينية سرًا، وفي عهد الإمبراطور قسطنطين الأول اعترفت الإمبراطورية البيزنطية لرعاياها بحرية العبادة، وعندها أظهر المريميون معبدهم الصغير إلى العلن وكرسوه لمريم العذراء، وبقيت كنيسة السيدة مريم في الخدمة حتى تاريخ وصول الجيوش الإسلامية لمدينة دمشق.

بعد الفتح الإسلامي
عندما وصلت الجيوش الإسلامية لمدينة دمشق قاموا بمحاصرتها وتم فتح المدينة على يد خالد بن الوليد حربًا وعلى يد أبي عبيدة بن الجرّاح صلحًا وهكذا خضعت المنطقة التي تم فتحها حربًا لسيطرة الدولة الإسلامية وتم استملاك الكثير من المباني بينما بقيت المنطقة التي تم فتحها صلحًا لسيطرة أصحابها.

ومن المباني التي تم استملاكها كانت الكنيسة المريمية التي تم إغلاقها حتى العام 706 م مما أدى إلى إهمالها وتخربها، وفي عام 706 م قام الخليفة الأموي الوليد بن عبد الملك بإعادتها إلى الأرثوذكسيين مقابل أخذه لكاتدرائية يوحنا المعمدان (النبي يحيى) والتي حولها فيما بعد إلى الجامع الأموي حيث قال لهم: "إننا نعوض عليكم عن كنيسة يحيى بكنيسة مريم"، بعد عودة الكنسية للأرثوذكسيين قاموا بتجديد أسقفيتهم مجددًا وجعلوها بجانب كنيسة مريم التي أعيد بناءها والاهتمام بها في عهد الخليفة عمر بن عبد العزيز.

تعرضت الكنيسة بعد عهد عمر للكثير من الحرائق والأعمال التخريبية والتدميرية:
 1. في عام 926 م وذلك في عهد الخليفة العباسي المقتدر بالله، دُمرت الكنيسة بفعل البعض وأمر الخليفة بإعادة ترميمها.
 2. في عام 950 م أُحرقت بأمر من أحمد بن طولون.
 3. في عام 1009 م أُحرقت بأمر الخليفة الفاطمي الحاكم بأمر الله، وفي عهد والي دمشق ختكين التركي أُعيد بناء الأسقفية المريمية والكنيسة وقامت الأهالي بتجميلها وتزينها حتى غدت من المعالم الدمشقية البهية حيث قال فيها الرحالة العربي ابن جبير بعد أن زارها عام 1184 م "في داخل البلد كنيسة لها عند الروم شأن عظيم تعرف بكنيسة مريم ليس بعد كنيسة بيت المقدس عندهم أفضل منها، وهي جميلة البناء تتضمن من التصاوير أمرًا عجيبًا يبهر الأفكار ويستوقف الأبصار، ومرآها عجيب"
 4. في عام 1260 م وبعد خروج التتار من دمشق بقيادة هولاكو الذي كان اعتقاده الديني:الأرواحية تم تخريب الكنيسة من قبل البعض انتقاما من هولاكو وتعاطفاً مع نصارى دمشق، أُعيد ترميم الأسقفية والكنيسة على يد الأرثوذكسيين ولكنها لم تعد إلى جمالها السابق بسبب الأوضاع المالية الصعبة التي مرت بها رعية الكنيسة، وفي عام 1342 م انتقل مركز الكرسي البطريركي الأنطاكي إلى الكنيسة المريمية وأصبحت مقرًا بطريركيا
 5. في عام 1404 م هاجم التتار مدينة دمشق وقاموا بتدمير الكنيسة وهدم رواقها الغربي وسرقة ما فيها من ذخائر وكنوز كَنَسِّيَة، وبعد خروج التتار أعاد البطريرك ميخائيل الثالث بناء الكنيسة وتزينها
 6. في عام 1759 م تعرضت المنطقة إلى هزة أرضية عنيفة جدا أدت إلى تصدع جدران الكنيسة، بقيت الكنيسة على حالها حتى وصول البطريرك الأنطاكي دانيال (1767 م - 1791 م) والذي استأذن والي دمشق محمد باشا العظم بهدمها وإعادة بنائها وكان ذلك في عام 1777 م.
 7. في عام 1860 م شهدت دمشق فتنة طائفية أدت إلى دمار الكنيسة والمقر البطريركي، بقيت الكنيسـة مخربة لمدة ثلاث سـنوات حتى وصول البطريرك الأنطاكي إيروثيوس (1850 م - 1885 م) والذي قام بإعادة بنائها بأموال قامت الحكومة بتقديمها له بالإضافة إلى أموال وصلت إليه من المعتمد البطريركي الأنطاكي في موسكو الأرشمندريت غفرائيل شاتيلا، حيث قام إيروثيوس بضم الكنائس الأخرى المهدمة والتي كانت بجوار الكنيسة وأعاد بناء الكنسية وأضاف إليها الحدائق والأروقة والفسح الخارجية لتصبح من أكبر وأجمل كنائس دمشق، أما في زمن البطريرك إسبريدون (1891 م - 1898 م) فتم بناء قبة الجرس في الكنيسة
 8. في عام 1953 م عانت الكنيسة من تصدع في سقفها فقام البطريرك ألكسندروس الثالث بتجديده وإعادة النقوش إليه بأموال تم تقديمها من الحكومة السورية ومن مؤسسات الرعية الأرثوذكسية.
وإلى اليوم يتم العمل على تجميل وتحسين وتجديد الكنيسة من أموال التبرعات المقدمة إليها.

وصف الكنيسة

طراز الكنيسة بيزنطي وهي تتسع إلى ستمائة شخص وتقام فيها الشعائر الدينية المختلفة، يتوسط القاعة وعلى الجانبين منبران من الحجر لكل منهما سلما ملتويا كانتا تستخدمان لقراءة الإنجيل، وفيها على الجانبين اثنتان مما يسمى بالبيما وهو مكان وقوف الجوقة أي الكورال الذي يردد الصلوات والتراتيل الدينية خلف الكاهن والذي يقوم بالغناء الكورالي في الاحتفالات الدينية، أما في واجهة الكنيسة فتوجد المنصة الحمراء والتي يقف عليها الكهنة لتأدية الصلوات وخلف الواجهة المنصة الحمراء يوجد المذبح والغرف المخصصة للطقوس الدينية، يجاور المنصة عن اليمين واليسار مقاعد حمراء مخصصة للضيوف وأهل الميت فيما إذا كانت هناك مراسم جنائزية مقامة وللكنيسة طابق علوي كان يستخدم سابقا كمكان لصلاة النساء، سقف الكنيسة خشبي وهو يعتبر لوحة فنية لما فيه من نقوض وزخارف، أما جدران الكنيسة فتملؤها اللوحات الفنية والأيقونات المختلفة أهمها أيقونة المسكوبية، وللكنيسة فناء أمامي وآخر جانبي فيه البرج الجرسي للكنيسة.

أقسام الكاتدرائية

كنيسة السيدة مريم
وهي الكنيسة الرئيسية التي يعود تاريخ بنائها الأول إلى عهد أرخاديوس قيصر أواخر القرن الرابع الميلادي وفيها تقام الشعائر الدينية المختلفة.

كنيسة مار تقلا
وهي كنيسة تم ضمنها للكنيسة المريمية إبان ترميم الأخيرة، وهي مقر الكرسي بطريركي الأنطاكي للروم الأرثوذكس.

كنيسة القديسة كاترين
وهي كنيسة تم ضمها أيضا للكنيسة المريمية إبان الترميم، يوجد فيها متحف للألبسة والأوسمة والأيقونات المتوارثة من البطاركة والرهبان.

أقسام أخرى

 ساحة كنيسة القديسين كبريانوس ويوستينا وكنيسة القديس نيقولاوس هما كنيستان تم ضمهما إلى الكنيسة المريمة إبان أعمال الترميم والتجديد بعد ما لحق بهما من دمار وتخريب.
 الأقبية وهي متواجدة تحت بناء الكنيسة.
 البرج الجرسي أو قبة الجرس وتم بناءها في زمن البطريرك إسبريدون (1891 م - 1898 م)

معرض الصور

مصادر
 موقع بطريركية أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس - الكنائس الأثرية في دمشق - الكاتدرائية المريمية، باب توما باللغة العربية
 حلقات برنامج قناة مراسيل - مقدم الحلقة: لجين راسم الجميلي - تاريخ الحلقة: 16/7/2008 الموضوع: مقتطفات منوعة نص الحلقة مكتوب بالعربية
 استئناسا منتديات بولس الرسول - الكنيسة المريمية باللغة العربية
 استئناسا منتدى أم النور - المنتدى المسيحي - منتدى الشهداء والقديسين - قسم السير باللغة العربية

مراجع وهوامش

انحلالات القرن 7 في الإمبراطورية البيزنطية
انحلالات سنة 1860 في سوريا العثمانية
تأسيسات القرن 2 في الإمبراطورية الرومانية
تأسيسات سنة 1863 في سوريا العثمانية
كاتدرائيات في دمشق
كنائس القرن 2
معالم مسيحية
مقدسات مسيحية
منظمات مسيحية أسست في القرن 2

الكنيسة المريمية


Et j'aime à la fureur est un film documentaire autobiographique français réalisé par André Bonzel, sorti en 2021.

Le film est présenté lors du festival de Cannes 2021 dans la sélection Cannes Classics. Il sort ensuite en salles en 2022.

Fiche technique

 Réalisation et scénario : André Bonzel
 Musique : Benjamin Biolay
 Montage : Svetlana Vaynblat, Thomas Marchand et André Bonzel
 Production : André Bonzel, Estelle Fialon, Yaël Fogiel, Laetitia Gonzalez et Juraj Krasnohorsky
 Production associée : Anna S. Bonzel
 Société de production : Les Films du poisson, Les Artistes Asociaux Productions
 Société de distribution : L'Atelier Distribution
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Genre : documentaire
 Durée : 97 minutes
 Dates de sortie :
 France :  (Festival de Cannes) ;  (Les Arcs Film Festival) ;  (sortie nationale)

Distribution
 André Bonzel : narrateur / lui-même

Personnes apparaissant dans des images d'archives :
 Rémy Belvaux
 Benoît Poelvoorde
 Anna S. Bonzel (épouse d'André Bonzel)
 Famille d'André Bonzel :
 Tante Lucette, ancienne danseuse et strip-teaseuse qui a légué un cahier de souvenirs à A. Bonzel
 Maurice Expedit, industriel, réalisateur des Arroseuses arrosées, parodie érotique de L'Arroseur arrosé
 Les fils de Maurice, Henri et Stéphane (ce dernier devenu artiste de cirque aux États-Unis)
 Raymond Expedit-Bonzel, grand-père d'A. Bonzel, auteur d'un documentaire de 3 heures intitulé Le Tréfilage de l'acier aux USA
 Octave, son oncle qui a tourné sur les films de Marcel Pagnol
 Gaston, un autre oncle qui passe son temps libre à filmer des femmes dans la rue
 Henri Alekan (interview enregistrée durant les études d'A. Bonzel en Belgique)
 Buster Keaton (extraits du film Le Mécano de la « General »)

Production

Conception
André Bonzel utilise des films de famille, les siens et ceux d'anonymes, sur lesquels il raconte en voix off un récit autobiographique à la première personne.

Il s'appuie sur des films d'amateurs qu'il collectionne depuis l'enfance et des extraits des films qu'il a tournés. Avec un ensemble d'images d'archives familiales dont il a hérité, il recompose ses souvenirs , de ses premiers films avec Rémy Belvaux et Benoît Poelvoorde jusqu'à sa rencontre avec celle qui va devenir sa femme.

Le titre du film est emprunté au poème de Charles Baudelaire, Les Bijoux :  et  Dans sa narration, André Bonzel revient à plusieurs reprises sur Maurice Expédit, son arrière-grand-père, industriel du Nord fortuné, aux nombreuses maîtresses et enfants, passionné par le cinéma.

La musique du film est composée par Benjamin Biolay.

Extraits de film
 Tournage de Pas de C4 pour Daniel Daniel
 Tournage de C'est arrivé près de chez vous
 Buster Keaton dans Le Mécano de la « General »
 L'État des choses de Wim Wenders

Lieux montrés
 Ambleteuse, sur la côte d'Opale, où André Bonzel passe ses vacances, et Wimereux
 Cannes, durant le Festival, où est présenté C'est arrivé près de chez vous

Notes et références

Liens externes
 Et j'aime à la fureur sur le site de L'Atelier Distribution
 Et j'aime à la fureur sur le site des Artistes Asociaux
 Et j'aime à la fureur sur le site des Films du Poisson
 Et j'aime à la fureur sur le site du Festival de Cannes

Film français sorti en 2021
Film documentaire français
Film documentaire autobiographique
Film documentaire sur le cinéma
Film des Films du poisson

Et j'aime à la fureur


الأنقُرة ويشيع باسم أنغورة هي ألياف صوف من شعر الأرانب البيضاء، قد يكون لونها أرمد فاتحًا أو أحمر قرميديًا. في حين أن شعر ماعز التبت (التبت ، جنوب إفريقيا ، الخ.) يسمى المهيير. أتى اسم الأنغورة من الاسم القديم للمدينة التركية أنقرة. تعطي الأرانب أكثر من كيلوغرام من الشعر في السنة في وقت تبديل الشعر. يُمشط الشعر بمشط ليكون أملس ناعمًا لامعًا ولذلك يكون ذو جودة عالية إذا ما حُلِق. يستخدم الشعر فيما بعد لصنع الصوف أو الإستراخان.

المراجع

أرانب وقواعات
ألياف نسيج طبيعية
ثقافة في أنقرة
صوف

أنقرة (صوف)


ගන්සු ස්හාංග්යා ජාතික භූ උද්‍යානය (), පිහිටා තිබෙන්නේ චීනයේ ස්හාංග්යා නම් දිස්ත්‍රික්ක මට්ටමේ නගරයේ සුනන් සහ ලින්සෙ ප්‍රාන්ත අතරය. මෙය වර්ග කිලෝමීටර 322ක භූමිප්‍රමාණයක් පුරා පැතිර පවතී. මෙම භූමි භාගය 2012 අප්‍රේල් 23 දින අර්ධ-ජාතික භූ උද්‍යානයක් බවට පත් විය. (ප්‍රාදේශිය නාමය: ගන්සු ස්හාංග්යා ඩැන්සියා ජාතික භූ උද්‍යානය). මෙම භූ උද්‍යානය වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධව ඇත්තේ එහි ඇති වර්ණවත් පාෂාණ පිහිටීම නිසාය. චීන මාධ්‍ය පවසන අන්දමට මෙම භූමිය චීනයේ සුන්දරම භූමි භාග වලින් එකක් සේ සැලකේ.

පිහිටීම
මෙම උද්‍යානය පිහිටා තිබෙන්නේ ලින්සෙ සහ සුනන් යන ප්‍රාන්ත 2ට අතරමැදි වූ ක්යිලියන් කඳු (祁连山) පන්තියේ උප කන්දක් අසලය.

ඩැන්ක්සියා
ඩැන්ක්සියා භූ රූපාකාරයක් යනු ගිනිකොණ, නිරිතදිග, සහ වයඹදිග චීනයේ හමු වන විවිධාකාර භූ දර්ශනයි. මේවා බොහෝ විට පටු ප්‍රපාත වලින් සමන්විත රතු පැහැති භූ තට්ටු ලෙසින් දර්ශනය වේ.

භූ දර්ශනය
ස්හාංග්යා ඩැන්ක්සියා එහි ඇති සුමට, තියුණු, මීටර සිය ගනනක් උස, අසාමාන්‍ය වර්ණවත් පාෂාණ හේතුවෙන් වඩාත් ජනප්‍රිය වී තිබේ. මේවා වසර මිලියන 24ක පමන කාලයක පටන් තැන්පත් වූ වැලිගල් සහ අනෙකුත් ඛණිජ වල ප්‍රතිපලයකි. තට්ටු කේක්  එකකට සමාන ප්‍රතිරූපයක් නිරූපණය කරන මෙම පාෂාණ හිමාලයා කදු නිර්මාණය සඳහා දායක වූ භූ චලන තැටි වල ක්‍රියාකාරීත්ව සමග සහසම්බන්දකමක් පෙන්නුම් කරයි. සුලඟ, වැස්ස, සහ කාලය පාෂාණ වල අසාමාන්‍ය හැඩ නිර්මාණයට දායක වී ඇත.

මාධ්‍ය සහ සංචාරක ක්ෂේත්‍රය
2005දී ප්‍රසිද්ධ මාධ්‍ය ආයතන 34කින් සමන්විත කමිටුවක් මගින් ස්හාංග්යා ඩැන්ක්සියා චීනයේ ඇති සුන්දරම භූ දර්ශන වලින් එකක් ලෙස නම් කෙරෙනු ලැබූහ. 2009දී, චයිනා නැෂනල් ජියෝග්‍රැෆි සඟරාව මගින් චීනයේ ඇති සුන්දරම භූ දර්ශන 6න් එකක් ලෙස ස්හාංග්යා ඩැන්ක්සියා නම් කරනු ලැබිණ. මෙම ප්‍රදේශය ස්හාංග්යා නගරයට සංචාරක ආකර්ශනය කරන මූලාශ්‍රය බවට පත්ව ඇත. සංචාරකයන්ගේ පහසුව තකා ඇතුල්වීමේ මාර්ග සහ ඇවිදුම් පථ දාමයක් මෙහි ඉදි කර ඇත. 2014දී යුවාන් මිලියන 100ක් මෙම ප්‍රදේශයේ පහසුකම් ඉහල නැංවීම සඳහා ආයෝජනය කරන ලදි.

පාෂාණ සැකැස්ම
ස්හාංග්යා ඩැන්ක්සියා නිර්මාණය වීමට මූලිකම ප්‍රභවය ලෙස සැලකෙන්නේ රතු වැලිගල් වල ඛාදනයයි. මෙම රතු වැලිගල් ඛාදනය වී හුදෙකලා ශිඛර සහ අධික බෑවුම් සහිත ස්ථරීභවනය වූ උද්ගත නිර්මාණය කර තිබේ. මෙහි විශේෂ භූ විද්‍යාත්මක සැකැස්ම හා ඊට සමගාමී දිගුකාලීන කාන්තාර තත්වය, රාත්‍රී කාලයේ ඇති වන අධික සීත තත්වය නිසා පාෂාණ වල පතුරු ගැලවීම, වැස්ස සහ සුලගින් ඇති වූ ඛාදන හේතුවෙන් මෙම වර්තමාන තත්වයට මෙම පාෂාණ පත්ව ඇත.

මූලාශ්‍ර

ස්හාංග්යා ජාතික භූ උද්‍යානය


إيمان رجائي (1 ديسمبر 1983 -)، ممثلة مصرية.

عن حياتها
هي ابنة اللواء أحمد رجائي الطحلاوي مساعد وزير الداخلية الأسبق. درست في كلية الحقوق جامعة طنطا قبل التحاقها بالمعهد العالي للفنون المسرحية عام 2003.

أعمالها

من المسلسلات
 حارة العوانس.
 الإمبراطور.
 علي مبارك.
 القاهرة 2000.
 دموع في حضن الجبل.
 حق مشروع.
 عبودة ماركة مسجلة.
 أغلى من حياتي - جزئين.

المراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من طنطا
خريجو جامعة طنطا
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مصريات في القرن 21
مواليد 1404 هـ
مواليد 1983
مواليد في طنطا

إيمان رجائي


8924 Iruma este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8924 Iruma este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Chichibu de Naoto Satō. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,32 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 1,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

8924 Iruma


Mario Martín (Madrid, 27 de julio de 1949) es un actor español conocido por sus trabajos en El secreto de Puente Viejo y Un paso adelante, ambas en Antena 3.

Biografía

Actor español, conocido por sus apariciones en numerosas series de televisión y en algunas películas como: ¡Ay, Carmela!, La huella del crimen: El crimen del expreso de Andalucía, La mujer de tu vida 2: La mujer gafe, Sólo mía o Seres queridos.También ha participado en series de televisión como Kara Ben Nemsi Effendi, Brigada Central, El rey pasmado, Canguros, ¡Ay, Señor, Señor!, Morella, Médico de familia, Zapico, Este es mi barrio, Todos los hombres sois iguales, Aguamarina, Señor Alcalde, Entre naranjos, La casa de los líos, Periodistas, Policías, en el corazón de la calle, El portero, El grupo, Robles, investigador, Compañeros, Tuno negro, Al salir de clase, Ana y los siete, Leni, El comisario, Hospital Central, El principio de Arquímedes, ¿Se puede?, Aquí no hay quien viva, Un paso adelante, Gal, Quart, Spinnin', Hermanos & Detectives, Cuenta atrás, Guante blanco, La señora, Acusados, Todo lo que tú quieras, Hispania, la leyenda, Cuéntame cómo pasó, Sofía, Los misterios de Laura y El secreto de Puente Viejo.

En teatro, puede mencionarse su participación en el elenco de Eloísa está debajo de un almendro, de Jardiel Poncela.

Además, es un destacado actor de doblaje, con cientos de trabajos a sus espaldas.

Filmografía

Televisión

Cine

Referencias

Enlaces externos

Actores de Madrid
Nacidos en Madrid
Actores de voz de España
Actores de televisión de España
Actores de cine de España

Mario Martín


15146 Halpov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15146 Halpov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,84 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

15146 Halpov


This is a list giving breakdowns of the European Parliamentary session from 1999 to 2004.

MEPs
List of members of the European Parliament for Austria, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Belgium, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Denmark, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Finland, 1999–2004
List of members of the European Parliament for France, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Germany, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Greece, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Ireland, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Italy, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Luxembourg, 1999–2004
List of members of the European Parliament for the Netherlands, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Poland, 2004
List of members of the European Parliament for Portugal, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Spain, 1999–2004
List of members of the European Parliament for Sweden, 1999–2004
List of members of the European Parliament for the United Kingdom, 1999–2004

Observers
 Observers for Cyprus 2003–2004
 Observers for the Czech Republic 2003–2004
 Observers for Estonia 2003–2004
 Observers for Hungary 2003–2004
 Observers for Latvia 2003–2004
 Observers for Lithuania 2003–2004
 Observers for Malta 2003–2004
 Observers for Poland 2003–2004
 Observers for Slovakia 2003–2004
 Observers for Slovenia 2003–2004

See also
 Member of the European Parliament
 List of members of the European Parliament 1999–2004
 1999 European Parliament election

Members of the European Parliament (1999–2004)


Cynoglosseae, tribus biljaka, dio potporodice Boraginoideae. Postoji 4 podtribusa sa 36 rodova, a tipični je pasji jezik (Cynoglossum), od kojega nekoliko vrsta raste i u Hrvatskoj.

Rodovi

 Subtribus Microulinae Weigend
 Afrotysonia IRauschert (3 spp.)
 Microula Benth. (34 spp.)
 Metaeritrichium W. T. Wang (1 sp.)
 Actinocarya Benth. (2 spp.)
 Subtribus Amsinckiinae Brand
 Andersonglossum J. I. Cohen (3 spp.)
 Adelinia J. I. Cohen (1 sp.)
 Dasynotus I. M. Johnst. (1 sp.)
 Harpagonella A. Gray (2 spp.)
 Pectocarya DC. ex Meisn. (12 spp.)
 Amsinckia Lehm. (14 spp.)
 Simpsonanthus Guilliams, Hasenstab & B. G. Baldwin (1 sp.)
 Oreocarya Greene (62 spp.)
 Eremocarya Greene (1 sp.)
 Sonnea IGreene (3 spp.)
 Plagiobothrys Fisch. & C. A. Mey. (65 spp.)
 Greeneocharis Gürke & Harms (2 spp.)
 Johnstonella Brand (18 spp.)
 Cryptantha Lehm. ex Fisch. & C. A. Mey. (106 spp.)
 Nesocaryum I. M. Johnst. (1 sp.)
 Subtribus Bothriosperminae H. Riedl
 Bothriospermum Bunge (6 spp.)
 Thyrocarpus Hance (3 spp.)
 Antiotrema Hand.-Mazz. (1 sp.)
 Subtribus Cynoglossinae Dumort.
 Lindelofia Lehm. (10 spp.)
 Microparacaryum (Popov ex Riedl) Hilger & Podlech (3 spp.)
 Brandellia R. R. Mill (1 sp.)
 Paracynoglossum IPopov (9 spp.)
 Paracaryum Boiss. (68 spp.)
 Cynoglossum L. (68 spp.)
 Ailuroglossum Sutorý (2 spp.)
 Cynoglossopsis Brand (2 spp.)
 Ivanjohnstonia Kazmi (1 sp.)
 Crucicaryum O. Brand (1 sp.)
 Rindera Pall. (32 spp.)
 Pardoglossum Barbier & Mathez (5 spp.)
 Solenanthus Ledeb. (22 spp.)
 Mapuchea Serrano, R. Carbajal & S. Ortiz (1 sp.)

Izvori

Cynoglossoideae

Cynoglosseae


Çelik, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Botanik
 Çelik, bir bitki çoğaltma yöntemi

Kimya
 Çelik, ana birleşeni demir, ana alaşımı ise karbon olan metal alaşımı

Kişiler

Soyad
 Ali Şadi Çelik (1889–1980), Türk siyasetçi.
 Behçet Çelik (d. 1968, Adana), modern Türk yazar.
 Deniz Çelik ('Bendeniz") (d. 1973, İsviçre), Türk pop müzik şarkıcısı.
 Erdal Çelik (futbolcu)
 Erdal Çelik (şarkıcı)
 Hakan Çelik, Türk gazeteci.
 Hüseyin Çelik
 Örn. Hüseyin Çelik (d. 1959), Türk siyasetçi.

 Jaklin Çelik (d. 1968), Ermeni asıllı Türk yazar.
 Murat Çelik (d. 1965) Türk müzisyen, yazar, şair.
 Necati Çelik :
 Necati Çelik (siyasetçi) (1955-2009), Türk siyasetçi.

 Oral Çelik
 Reis Çelik (d. 1961), Türk film yönetmeni, senarist.
 Sanem Çelik
 Tantek Çelik
 Volkan Çelik
 ...

Ön ad
 Çelik Erişçi, Türk pop müziği yorumcusu, müzisyen

Ayrıca bakınız
 Demir (anlam ayrımı)
 Demirali
 Demirkan
 Özdemir
 Özçelik

Dış bağlantılar
 Türk Dil Kurumu' nda kelime arama

Çelik (anlam ayrımı)


Yılmaz Erdoğan (4 Kasım 1967, Hakkâri), Kürt asıllı Türk oyuncu, senarist, yönetmen ve şairdir. Sadri Alışık Ödülleri en iyi erkek oyuncu, Altın Kelebek Ödülleri en iyi komedi dizisi, AACTA en iyi yardımcı erkek oyuncu, Afife Tiyatro Ödülleri Cevat Fehmi Başkut Özel Ödülü sahibidir.

İlk kez 1988 yılında Olacak O Kadar adlı televizyon komedi programının senaryo yazar kadrosunda yer aldı. 1993 yılında kendi yazdığı ve Demet Akbağ ile başrolünü paylaştığı Bir Demet Tiyatro isimli televizyon dizisi ile geniş kitleler tarafından tanındı.
Erdoğan 1993-1998 yılları arasında Sanem Oktar ile evli kalmış, 1996 yılında Berfin Erdoğan isimli bir kız evladı dünyaya gelmiştir. 2006-2018 yılları arasında evli bulunduğu Türk sinema ve dizi oyuncusu Belçim Bilgin ile evli olan sanatçının bu evlilikten 2010 yılında doğan Rodin Erdoğan isimli bir erkek çocuğu vardır.

İlk yılları ve ailesi
Erdoğan 1967 yılında Nazım Erdoğan ve Süheyla Erdoğan'ın ortanca oğlu olarak dünyaya geldi. Ayrıca Anadolu Ateşi dans topluluğunun kurucusu Mustafa Erdoğan'ın küçük kardeşi, ses sanatçısı Deniz Erdoğan'ın ağabeyidir.
İlk ve ortaokulu Hakkari'de bitirdikten sonra Ankara Aydınlıkevler Lisesine devam eden oyuncu, lise eğitimini tamamladıktan sonra İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesini kazandı. İstanbul'un Kocamustafapaşa semtinde 3 arkadaşının bekâr evine yerleşti. Eğitim hayatını yarıda bırakarak Ferhan Şensoy'un Nöbetçi Tiyatro kadrosuna katılmıştır.

Filmografisi
{| class="wikitable" border="2" cellpadding="4" cellspacing="0" style="font-size:90%"
|-
! colspan="5" style="background:LightSteelBlue"|Filmler
|-
! Yıl
! Yapım
! Rol
! Ödüller
! Notlar
|-
| 1991
| Siyabend ile Heco
| Xece'nin abisi
|
|
|-
| 2001
| Vizontele
| Deli Emin
|38. Altın Portakal Film Festivali'nde 3 ayrı dalda ödül almıştır.
| rowspan="4" |Yönetmen ve senarist
|-
| 2004
| Vizontele Tuuba
| Deli Emin
|
|-
|2005
| Organize İşler
| Asım Noyan
| 11. Sadri Alışık Ödülleri 2 ayrı dalda ödül almıştır.
|-
| 2009
| Neşeli Hayat
| Rıza
| 15. Sadri Alışık Ödüllerinde ve SİYAD 42. Türk Sineması Ödüllerinde birer adet ödül almıştır.
|-
| 2010
| Çok Filim Hareketler Bunlar
| Müdür
|
|
|-
| 2011
| Bir Zamanlar Anadolu'da
| Komiser Naci
|
|
|-
| 2012
| Gergedan Mevsimi
| Ekber Rızai
|
|
|-
| 2013
| Kelebeğin Rüyası
| Behçet Necatigil
| 46. Siyad Türk Sineması Ödüllerinde 5 ayrı dalda ödül almıştır.
| Yönetmen ve senarist
|-
| rowspan="2" | 2014
| Pek Yakında
| Cameo
|
|
|-
| The Water Diviner
| Binbaşı Hasan
| AACTA En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü
|
|-
| rowspan="2" |2015
|8 Saniye
|Derviş
|
|
|-
| Bana Masal Anlatma
| Konuk oyuncu, Rıza'nın babası
|
|
|-
|2016
|Ekşi Elmalar
|Aziz Okay Belediye reisi
|
| rowspan="3" |Yönetmen ve senarist
|-
|2017
|Tatlım Tatlım
|
|
|-
|2018
|Organize İşler 2: Sazan Sarmalı
|Asım Noyan
|
|-
| rowspan="2" |2021
|Sen Hiç Ateşböceği Gördün mü?
|Somer Yoğurtçuoğlu
|
|Senarist
|-
|Kin|Harun Komiser
|
|Başrol, Uyarlama, Senarist
|-
| rowspan="2" |2022
|Aşkın Kıyameti|
|
|Senarist
|-
|Cici|
|
|Başrol
|-
! colspan="5" style="background:LightSteelBlue"|Diziler
|-
! Yıl
! Yapım
! Rol
! Ödüller
! Notlar
|-
| 1988
| Olacak O Kadar|
|
| Yazar kadrosunda yer almıştır.
|-
| 1992-1993
| Umut Taksi| Halit Akyüz (Durak Çaycısı)
|
| Seneryo Yazarı
|-
| 1993
| Haşlama Taşlama|
|
|
|-
| 1994
| Yaseminname| Sürahi Nine'nin torunu
|
|Yazar kadrosunda yer almıştır.
|-
| 1995-2006
| Bir Demet Tiyatro| Mükremin Çıtır
|
| Senarist
|-
| Yakında
| İnci Taneleri|
|
| Başrol, Senarist
|}

 Tiyatro oyunları

 Kitapları

 Ödüller
 1999: Cevat Fehmi Başkut Özel Ödülü - Sen Hiç Ateşböceği Gördün mü? 2001: 6. Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema Oyuncu Ödülleri - En İyi Erkek Oyuncu - Vizontele
 2009: 36. Altın Kelebek Ödülleri - En İyi Komedi Dizisi - Çok Güzel Hareketler Bunlar 2014: AACTA - Son Umut
 2018: GQ Ödül Töreni - Türk Sinemasına Destek Ödülü - Organize İşler Sazan Sarmalı

 Dijital
 2022: Münaşaka Konuyla ilgili yayınlar
 Yılmaz'', Muhsin Kızılkaya, Sel Yayıncılık Edebiyat Dizisi.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDB sayfası

1967 doğumlular
Hakkâri doğumlu oyuncular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk film yönetmenleri
20. yüzyıl Türk senaristleri
21. yüzyıl Türk senaristleri
Seyhan Müzik sanatçıları
Prestij Müzik sanatçıları
21. yüzyıl Türk şairleri
Türk stand-up komedyenler
Türk mizah yazarları
Türkiye Kürtleri
Cevat Fehmi Başkut Özel Ödülü kazanan yazarlar
Yaşayan insanlar
Kürt şairler
Kürt film yönetmenleri
Kürt senaristler
Türk komedyenler
Kürt erkek oyuncular
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu AACTA Ödülü sahipleri

Yılmaz Erdoğan


The Very Best Of Sandra este noul album al artistei Sandra (cântăreață). Prin el se găsesc tot felul de melodii celebre. Albumul conține 2 CD-uri și un DVD cu toate videoclipurile Sandrei.
CD1:                                               (Mai sunt și alte piese de pe celelalte CD-uri pe care le puteți gasi pe internet.)

1.Maria Magdalena

2.Everlasting Love

3.We''ll Be Together

4.In The Heat Of The Night

5.Hiroshima

6.Little Girl

7.Hi!Hi!Hi!

8.One More Night

9.Such A Shame

10.Maybe Tonight

11.The Night Is Still Young (Feat Thomas Anders)

12.All You Zombies

13.La Vista De Luna

14.Don't Be Aggressive

15.Innocent Love

16.Japan Ist Weit (Big In Japan)

17.Sekunden

Albume din 2016
Albume de Sandra

The Very Best Of Sandra


Relu Adrian Coman și alții împotriva Inspectoratului General pentru Imigrări și a Ministerului Afacerilor Interne este un caz al Curții Europene de Justiție care a afirmat dreptul de ședere pentru cuplurile de același sex în țările membre UE care nu recunosc căsătoriile între persoanele de același sex, dacă cel puțin unul dintre parteneri este cetățean UE și dacă căsătoria a fost efectuată legal într-un stat membru UE.

Context

În decembrie 2012 Relu Adrian Coman a solicitat Inspectoratului General pentru Imigrări emiterea unui permis de rezidență pentru soțul său, Robert Clabourn Hamilton, cu care era căsătorit legal în Belgia. În urma refuzului scris, cei doi au chemat în judecată, împreună cu Asociația ACCEPT, Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne și Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării. În decembrie 2015 Judecătoria Sectorului 5 a trimis la Curtea Constituțională excepția ridicată de cei doi în privința dispozițiilor art. 277, alin. (2) și (4) din Codul civil care interzic recunoașterea căsătoriilor între persoane de același sex încheiate în afara României, garantând însă dreptul la libera circulație membrilor statelor Uniunii Europene. După patru amânări, judecătorii de la CCR au decis să ceară clarificări la Curtea Europeană de Justiție. Asociația ACCEPT a salutat decizia CCR și a arătat că trimiterea de întrebări preliminare la Curtea de la Luxemburg este o premieră în justiția românească: "CJUE se va confrunta pentru prima dată cu o întrebare concretă asupra semnificației termenului de "soți" din contextul directivei europene privind dreptul la liberă circulație, pentru a clarifica dacă acesta include și soții de același sex. Prin această decizie, CCR arată faptul că România aparține, totuși, unui spațiu european al valorilor, de care nu se poate despărți și în care nu se poate izola".

Deși statele membre sunt libere să autorizeze sau să nu autorizeze căsătoria între persoanele de același sex, ele nu pot împiedica libertatea de ședere a unui cetățean al UE prin refuzul de a acorda soțului său de același sex, resortisant al unei țări terțe, un drept de ședere permanentă pe teritoriul lor. Autoritățile române au refuzat însă să îi acorde lui Hamilton acest drept de ședere printre altele pentru motivul că el nu putea fi calificat în România drept "soț" al unui cetățean al Uniunii, întrucât România nu recunoaște căsătoriile între persoane de același sex. La acea vreme, Clai Hamilton nu putea locui legal în România pentru perioade mai lungi de trei luni în calitate de membru de familie, deși este căsătorit cu un cetățean român.

Decizie
Avocatul General al Curții de Justiție a Uniunii Europene, Melchior Wathelet, a susținut în ianuarie 2018 că statul român ar trebui să permită celor doi să se stabilească în România pentru că noțiunea de "soț" în cadrul directivei europene privind libera circulație include și soții de același sex. Acesta a precizat, de asemenea, că o decizie în favoarea celor doi nu ar contrazice nerecunoașterea căsătoriilor gay în România, ci trebuie interpretată doar în contextul dreptului de liberă circulație al cetățenilor europeni. Curtea de Justiție a Uniunii Europene a decis pe 5 iunie că un cuplu căsătorit format din două persoane de același sex este recunoscut ca atare în orice țară din Uniunea Europeană în ceea ce privește libera circulație. CJUE a statuat că, deși statele membre sunt libere să autorizeze sau să nu autorizeze căsătoria homosexuală, ele nu pot împiedica libertatea de ședere a unui cetățean al Uniunii prin refuzul de a acorda soțului său de același sex, cetățean al unei țări non-UE, un drept de ședere derivat pe teritoriul lor.

Consecințe
În urma deciziei CJUE, țările UE care nu au legalizat căsătoriile între persoane de același sex trebuie să respecte dreptul de ședere al soților care doresc să locuiască împreună pe teritoriul lor.

Pe 18 iulie 2018, Curtea Constituțională a României a decis că statul trebuie să recunoască dreptul de ședere în România al persoanelor de același sex căsătorite, dacă unul dintre membrii cuplului este cetățean UE. În motivarea CCR se arată că relația pe care o are un cuplu format din persoane de același sex intră în sfera noțiunilor de "viață privată" și "viață de familie", asemenea relației stabilite într-un cuplu heterosexual. În Slovacia, Ministerul de Interne a anunțat că țara se va conforma deciziei CJUE.

Note

Cazuri ale Curții de Justiție a Uniunii Europene

Legături externe


Das Qabus-nama oder Qābus nāmeh () ist eines der bedeutendsten persischsprachigen Prosawerke des 11. Jahrhunderts. Der in viele Sprachen übersetzte Fürstenspiegel wurde von Unsur al-Maali Kai-Kawus ibn Iskandar ibn Qabus (ca. 1021–1087), einem persischen Fürsten aus der Dynastie der Ziyariden, verfasst und ist seinem Sohn Gilan-Schah gewidmet. Er soll um 1082 fertiggestellt worden sein und besteht aus vierundvierzig Kapiteln. Sein Titel stammt nicht von seinem Verfasser.

Das Werk wurde zum ersten Mal von Heinrich Friedrich von Diez, dem Königlichen Preussischen Geheimen Legations-Rath und Prälaten, ehemals außerordentlichem Gesandten und bevollmächtigten Minister des Königs am Hofe zu Konstantinopel, ins Deutsche übersetzt (erschienen 1811) und hatte großen Einfluss auf Goethe, dem es als Inspirationsquelle für seinen West-östlichen Divan diente.

Textauszug: Vorschriften und Regeln der Musiker (36. Kap., Übersetzung Diez)

Anmerkungen

Literatur
 Heinrich Friedrich von Diez: Buch des Kabus oder Lehren des persischen Königs Kjekjawus für seinen Sohn Ghilan Schach. Ein Werk für alle Zeitalter aus dem Türkisch-Persisch-Arabischen übersetzt und durch Abhandlungen und Anmerkungen erläutert. Berlin, Selbstvlg., 1811. 867 S. (Digitalisate: a, b)
 Johann Wolfgang von Goethe: Westöstlicher Divan. Mit den Auszügen aus dem Buch des Kabus herausgegeben von Karl Simrock. Heilbronn, Henninger 1875.
 Reuben Levy (Hrsg. und Übers.): A Mirror for Princes: The Qabusname. (Kai Kā'ūs b. Iskandar b. Qābūs b. Washmgīr: The Nasīḥat-Nāma known as Qābūs-Nāma.) London, 1951
 Iradj Khalifeh-Soltani: Das Bild des idealen Herrschers in der islamischen Fürstenspiegelliteratur, dargestellt am Beispiel des Qâbûs-Nâma. Tübingen 1971 (phil. Diss.)
 Das Qābusnāme: ein Denkmal persischer Lebensweisheit. Übers. und erkl. von Seifeddin Najmabadi in Verbindung mit Wolfgang Knauth. Wiesbaden, Reichert, 1988; ISBN 3-88226-442-X
 Enfel Doğan: On Translations of Qabus-Nama During the Old Anatolian Turkish Period. In: The Journal of International Social Research, Band 5, Ausgabe 21, Frühjahr 2012, S. 76–86

Literatur (Persisch)
Fürstenspiegel
Literatur (11. Jahrhundert)

Qabus-nama


AFL sezona 1969. je bila deseta po redu sezona AFL lige američkog nogometa. To je bila posljednja odigrana AFL sezona. Nakon nje je došlo do njenog spajanja s NFL ligom, a sve AFL momčadi su postale dijelom novostvorene AFC konferencije NFL lige.

Sezona je završila 4. siječnja 1970. utakmicom između pobjednika istočne divizije Kansas City Chiefsa i pobjednika zapadne divizije Oakland Raidersa u kojoj su pobijedili Chiefsi rezultatom 17:7 i tako osvojili svoj drugi naslov prvaka AFL-a. Tjedan dana kasnije, Chiefsi su u Super Bowlu IV pobijedili prvake NFL lige Minnesota Vikingse rezultatom 23:7.

Poredak po divizijama na kraju regularnog dijela sezone

Napomena: * - ušli u doigravanje, % - postotak pobjeda, P± - postignuti/primljeni poeni

Doigravanje

Divizijska runda

 20. prosinca 1969. New York Jets - Kansas City Chiefs 6:13
 21. prosinca 1969. Oakland Raiders - Houston Oilers 56:7

Prvenstvena utakmica AFL-a

 4. siječnja 1970. Oakland Raiders - Kansas City Chiefs 7:17

Super Bowl

 11. siječnja 1970. Kansas City Chiefs - Minnesota Vikings 23:7

Nagrade za sezonu 1969.

 Najkorisniji igrač (MVP) - Joe Namath, quarterback, New York Jets

Statistika po igračima

Najviše jarda dodavanja: Daryle Lamonica, Oakland Raiders - 3302
Najviše jarda probijanja: Dickie Post, San Diego Chargers - 873
Najviše uhvaćenih jarda dodavanja: Warren Wells, Oakland Raiders - 1260

Izvori

1969

AFL sezona 1969.


Odontocarya vitis, também conhecida como uva do mato laranja, é uma espécie de  planta do gênero Odontocarya e da família Menispermaceae.

Outros nomes para essa planta são capeba, cipó de cobra, baga de caboclo, uva de gentio, uva do mato amarela, uva do rio Apa e jabuticaba de cipó amarela ou jabuticaba de cipó laranja.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2000 por Maria do Rosário de Almeida Braga.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e trepadeira.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo, Rio de Janeiro e São Paulo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta estacional decidual, floresta ombrófila pluvial, restinga e vegetação sobre afloramentos rochosos.

Ligações externas
 Odontocarya vitis no projeto Flora e Funga do Brasil

Odontocarya
Plantas descritas em 2000
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Odontocarya vitis


El Valle de Caracas situado al norte Venezuela, geográficamente forma parte del sistema de la cordillera de la Costa, estando separado del mar Caribe unos 15 km por el parque nacional El Ávila. El valle alberga a la totalidad de la ciudad de Caracas, y es atravesado por el río Guaire que posee unos 35 kilómetros.

Administrativamente está dividido en 5 municipios de dos entidades federales distintas: El Distrito Capital (municipio Libertador), y el Estado Miranda (municipios Baruta, Chacao, El Hatillo y Sucre), paralelamente todos los municipios están integrados bajo el Distrito Metropolitano de Caracas.

El valle es relativamente pequeño y bastante irregular. La ciudad ocupa una superficie en el valle de unos 80 a 100 km², siendo su longitud de 20 km y su ancho de aproximadamente 5 km. La altitud respecto al nivel del mar varía de un punto a otro, entre los 870 y los 1.043  en el área urbana, con 900 m en su centro histórico. El punto más elevado es el pico Naiguatá, con 2765  de altura.

Véase también
 Geografía de Venezuela
 Geografía de América del Sur

Referencias

Valles de Venezuela
Distrito Capital
Geografía de Miranda
Geografía de Caracas

Valle de Caracas


La Copa Continental de la IAAF (IAAF Continental Cup), fue una competición internacional de atletismo que sustituyó en 2010 a la Copa del Mundo de Atletismo.

Fue la única competición atlética disputada por equipos que representaban a continentes. El evento tenía lugar cada cuatro años.

El formato de competición cambió respecto a la Copa del Mundo de Atletismo, a la cual sustituyó, participando únicamente cuatro equipos, representando a continentes, siendo eliminada la participación de naciones como ocurría en la Copa del Mundo. Los equipos participantes eran: África, América, Asia/Pacífico y Europa.

En cada prueba participaban dos atletas por equipo. Otra diferencia respecto a la Copa del Mundo, era que, mientras en esta existía una clasificación general final por separado para hombres y otra para mujeres, en esta nueva competición, sólo existía una única clasificación general donde se incluían los resultados masculinos y femeninos.

La copa continental fue cancelada por decisión del consejo de World Athletics —nueva denominación de la IAAF desde septiembre de 2019— el día 12 de marzo de 2020.

Ediciones

Notas

Referencias

Enlaces externos

Copa Continental de la IAAF


Camilo Destruge Illingworth (Guayaquil, 20 de octubre de 1863 - 26 de febrero de 1929) fue un historiador, periodista y cronista ecuatoriano.

Biografía
Nació el 20 de octubre de 1863 en la ciudad de Guayaquil. Hijo legítimo del Dr. Alcides Destruge y Maitin, natural de Puerto Cabello, en Venezuela, médico, pensador y periodista, redactor principal de "El Rosicler" y "El Guayas" en 1871, gerente del Banco de Crédito Hipotecario en 1.872, director de la Sociedad Financiera "El Porvenir" en 1,874, colaborador en "Los Andes" y en las revistas del Banco de Crédito Hipotecario en 1.878 y en "El Álbum" en 1,880 y Cónsul General de Venezuela en Guayaquil, y de su primera esposa Carmen Illingworth Décima- Villa, guayaquileña.

Estudió en el colegio San Luis Gonzaga de los Hermanos Cristianos y el San Vicente del Guayas -actual Colegio Nacional Vicente Rocafuerte-, donde se graduó de bachiller en 1881. En 1879 fundó el museo industrial conocido actualmente como Museo Municipal de Guayaquil, y lo dirigió durante 17 años. Preocupado por la situación política de la época se enroló como soldado raso en el ejército regenerador que participó en la toma de Guayaquil del 9 de julio de 1883.
Después priorizó su quehacer literario, periodístico y político: trabajó y colaboró en El Telégrafo, Diario de Avisos, Los Andes, Guayaquil Artístico, La Nación, etcétera, del Puerto Principal y resto de la nación. Creó y dirigió periódicos, desempeñó cargos públicos, fue bombero voluntario y maestro de primaria. Fue declarado Cronista Emérito de Guayaquil. Murió el 26 de febrero de 1929. Una institución de estudios históricos, un colegio y una calle perpetúan su nombre.

Obras
 La Carta del Gran Capitán (1895).
 Ecuador y el Perú en su cuestión de Límites (1899).
 Para la Historia, una sentencia del Tribunal de Cuentas de Guayaquil (1901).
 Álbum biográfico ecuatoriano (1903).
 El Ecuador. La Expedición de Flores- Proyectos de Monarquía americana. 1.846-47 (1906).
 Cuestiones históricas. El envenenamiento del Arzobispo Checa, estudio documentado (1906).
 Ecuador: estudios, relaciones y apuntes históricos (1907).
 Discursos de Dn. José Mejía en las Cortes españolas de 1.810-13. con un Prólogo Histórico (1909).
 Controversia histórica sobre la iniciativa de la Independencia americana. Ecuador (1909).
 La Gran defensa de Guayaquil (1911).
 Historia del Cuerpo de Bomberos de Guayaquil (1913).
 Biografía del General Juan Illingworth (1913).
 Prontuario de Historia del Ecuador (1915).
 Compendio para las Escuelas y colegios de la República (1915).
 Diccionario Biográfico Escolar (1916).
 Cuestión Histórica- Entrevista de Bolívar y San Martín (1918).
 La Columna de Octubre, relación histórica del homenaje de Guayaquil a los próceres de la Independencia (1918).
 Historia de la Revolución de Octubre (1920).
 Biografía del General León de Febres-Cordero (1920).
 Guayaquil en la Campaña Libertadora del Perú (1924).
 Historia de la Prensa de Guayaquil (1924).
 Homenaje del I. Concejo Cantonal a Vicente Rocafuerte, con documentos (1925).
 Ecuador-Perú. Dos centenarios. Combate de Malpelo. Agresión a Guayaquil. La defensa de la ciudad. Relaciones Históricas (1928).
 Compendio de la Historia del Ecuador.

Referencias

Bibliografía
 Pérez Pimentel, Rodolfo: Camilo Destruge Illingworth. Diccionario Biográfico Ecuador, tomo 1. Guayaquil
 Avilés Pino, Efrén: Destruge Camilo. Enciclopedia del Ecuador. Guayaquil

Enlaces externos
Camilo Destruge Museo Municipal

Diario Hoy

Historiadores de Guayaquil
Escritores de Guayaquil
Periodistas de Guayaquil
Cronistas
Directores de museos

Camilo Destruge


Horseshoe Bend may refer to:

Places

Australia
 Horseshoe Bend, New South Wales, an inner city suburb in the City of Maitland in the Hunter Region
 Horseshoe Bend Station, a pastoral lease that operates as a cattle station in the Alice Springs region of the Northern Territory

United Kingdom
 Horseshoe Bend, Shirehampton, an  biological Site of Special Scientific Interest in Bristol, England

United States
 Battle of Horseshoe Bend (1814) in Alabama, a battle of the Creek War
 location of Horseshoe Bend National Military Park
 Horseshoe Bend (Arizona), a meander of the Colorado River in Arizona
 Horseshoe Bend, Arkansas, a city in Fulton, Izard, and Sharp counties in northeastern Arkansas
 Horseshoe Bend, California, a placer and hydraulic gold mining camp along the Merced River, now covered by the waters of Lake McClure
 Horseshoe Bend, Idaho, a city in Boise County, Idaho
 Horseshoe Bend, Texas, a census-designated place in Parker County, Texas
 Horseshoe bend of the Ohio River
 Battle of Horseshoe Bend (1832), a battle of the Black Hawk War which took place in Wisconsin

See also
 Horseshoe Curve (disambiguation)

Horseshoe Bend


ඔක්තෝබර් 31 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 303 වන දිනය යි. (අධික අවුරුද්දක නම් 304 වන දිනය) වසර අවසන්වීමට තව දින 62ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ඔක්තෝබර් 31


Medeni grm (medeni cvijet, lat. Melianthus), rod polugrmova s juga Afrike. Uključen isprva u vlastitu porodicu Melianthaceae, danas u Francoaceae.

Vrste
 Melianthus comosus Vahl
 Melianthus dregeanus Sond.
 Melianthus elongatus Wijnands
 Melianthus major L.
 Melianthus pectinatus Harv.
 Melianthus villosus Bolus

Sinonimi
 Diplerisma Planch.

Izvori

Vanjske poveznice

Iglicolike

Medeni grm