دانييلي مانيني  (مواليد 25 أكتوبر 1983 في فياريدجو - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سامبدوريا الإيطالي منذ 2009 في مركز الجناح الأيمن كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيسر .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من فياريدجو
رياضيون إيطاليون مغتربون في إنجلترا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بريشيا
لاعبو بيزا
لاعبو سامبدوريا
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من توسكانا
لاعبو لوتشيزي
لاعبو ليتشي
لاعبو نابولي
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1983

دانييلي مانيني


Trujillo State (, ) is one of the 23 states of Venezuela. Its capital is Trujillo but the largest city is Valera. The state is divided into 20 municipalities and 93 parishes. Trujillo State covers a total surface area of  and, has a 2011 census population of 686,367.

History

Spanish colonization
The city of Trujillo was founded in 1557 by the conquistador and captain Diego García de Paredes, in honor of his homonymous and native town located in Extremadura, Spain. Hostility from the Kuikas Indians and natural calamities forced changes in settlement, but on 27 October 1570 the town was finally located under the temporary name of Trujillo de Nuestra Señora de la Paz. It is also known as the Portable City because of its many foundations due to the fierce resistance of the indigenous people who inhabited that territory when defending their lands.

On 31 December 1676, Maracaibo (separated from the province of Venezuela) and Mérida-La Grita are united in a government, which includes in its territory the current state of Trujillo, called the Province of Mérida del Espíritu Santo of Maracaibo (capital in Mérida) dependent on the Audiencia of Bogotá.

In 1677 the French pirate Michel de Grandmont sacked the city of Trujillo after subduing Maracaibo and Gibraltar on the eastern shore of Lake Maracaibo. In 1678 Governor Jorge de Madureira moves the capital from Merida to Maracaibo and changes the name to Province of Maracaibo.

On September 8, 1777, King Carlos III created the Captaincy General of Venezuela by Royal Decree, adding the surrounding provinces to his jurisdiction "in the governmental and military field" and ordering the governors of those provinces to "obey" the Captain General and "carry out his orders". The provinces of Cumaná, Maracaibo, Guayana, Trinidad and Margarita are separated from the viceroyalty of New Granada and united with the province of Venezuela. In addition, those of Maracaibo and Guayana pass from the jurisdiction of the Audiencia of Bogotá to that of Santo Domingo, to which the others already belong.

It was part of the Province of Caracas until 1786, when it became an integral part of the Province of Maracaibo. A Royal Decree of February 15, 1786, ordered the transfer of the city of Trujillo from the governorship of Caracas to that of Maracaibo. The same document separated the city of Barinas from Maracaibo, choosing it as a separate province.

19th and 20th centuries
In 1810 the city and district of Trujillo separated from the Province of Maracaibo to create a new province, which would be a signatory of the Venezuelan Independence Act in 1811.

On June 15, 1813, Simón Bolívar, the Liberator, signs in the town of Trujillo at 3:00 am the Decree of War to Death against the Spaniards and the Canaries until they were granted freedom, which makes Trujillo a very important city in the history and the War of Independence of Venezuela.

On July 2, 1813, the patriots, under the command of Colonel José Félix Ribas, defeated the royalists in the battle of Niquitao in the framework of the Admirable Campaign.

On November 27, 1820, in the town of Santa Ana de Trujillo, Simón Bolívar and Captain General Pablo Morillo sign the Treaty of Armistice and Regularization of the War. By means of these treaties the war to death was officially repealed, a truce of six months was agreed in addition to constituting a de facto recognition of the Great Colombia by the crown of Spain.

When Venezuela separated from Gran Colombia in 1830, the Department of Zulia was renamed the Province of Maracaibo. The provinces of Merida and Coro were immediately separated, leaving the province composed only of the sections Zulia and Trujillo.

In 1831 the province of Trujillo was constituted by separating from the province of Maracaibo which was composed only of the Zulia section. The state of Trujillo was created in 1863, as it would be during the government of Juan Vicente Gómez, when he created more states after being diminished by Cipriano Castro.

Between 1859 and 1864, during the Federal War, the state was strangely divided into two factions, the conservatives of Jajó and the liberals of Santiago. In 1863 the state was created as Trujillo, formed by the former province of Trujillo that had been created in 1810, with the territory that had been assigned to it in 1856: Trujillo, Escuque, Boconó and Carache. In that same year it was called the Sovereign State of Los Andes; but the Constitution of 1864 recognizes it as the state of Trujillo. In 1881 it is part, together with Mérida and Táchira, of the Great State of Los Andes.

In 1887, the port of La Ceiba became very important when the Gran Ferrocarril La Ceiba-Sabana de Mendoza began operations and later in 1895 it was extended to Motatán. In 1898, it was separated and organized again as Trujillo State, giving itself a new Constitution in 1899; with this denomination it has continued until today.

The railway line begins to lose importance in 1925 with the inauguration of the Trasandina Highway, as well as the progressive decrease of coffee production in Venezuela. In the era of President Juan Vicente Gómez, the population of Trujillo was almost entirely foreign and commercial, but after its fall, its cultural development began. The Ateneo de Trujillo (Kuikas complex) is an example, little by little this population became a city and capital of the state. Among other towns, the most important are Boconó and Valera, both of which are great tourist attractions.

Geography

The state of Trujillo is mainly mountainous as it is crossed from southwest to northeast by the Andes mountain range, although it also has hills and plains.

The Andes Mountains are divided here into three branches, these are separated by the Motatan and Boconó valleys. The highlight of the state is the 4,006 m Teta de Niquitao. The plains are the Sabanas de Monay and the plains of El Cenizo. The shores that border Lake Maracaibo are swampy. Trujillo State is the smallest of the Andean states, and the one with the lowest absolute population as well, although its density is higher than Merida State. It is located in western Venezuela.

Limits
The boundaries of the state of Trujillo are:

To the north, it borders the states of Zulia and Lara.
To the South, it borders the states of Merida and Barinas.
To the East, it borders the State of Portuguesa
To the West, it borders on the State of Zulia and has coasts on the Lake of Maracaibo.

Relief

The relief is rugged because it is located in the Venezuelan Andes (Sierra de Merida), which is part of the great Andes Mountains, although it has a vast flat region in the depression of Lake Maracaibo.

Climate
The climate is tropical mountainous, and the temperature can be between 20° and 10 °C approximately. However, there are areas such as Monay where the temperature can reach 32 °C and in the páramo area, such as the Riecito area at the border of the Urdaneta, Boconó, and Trujillo municipalities, where the average temperature drops to 4 °C. The relief favors the formation of a series of local climates, where the winds play a very important role, penetrating the state from the northeast, as well as from the east. The predominant climate in almost the entire state corresponds, according to Köeppen's classification, to a savanna climate (Aw), with an average annual temperature in the state capital of approximately 23.5 °C and rainfall of up to 936 mm per year. Soils Despite its traditionally agricultural character, the state of Trujillo has a limited amount of land suitable for agriculture. The presence of large mountain areas is a determining factor in this limitation. However, the State Management Plan states that 64.5% of the territory has good conditions for the implementation of a variety of agricultural production systems of a certain intensity, and that the remaining 35.5% is covered by natural protective vegetation. The development of an intensive agriculture must be subordinated to conservation practices of the resources involved, that is why three levels of preservation of lands with potential for agricultural activity are proposed: maximum, medium and low, expressing each one of them different degrees of flexibility in the defense of the soil resource.

Hydrography

Rivers
Motatan River
Carache River
Boconó River
Burate River
River Castan
Jimenez River
River Caus
Rio Pocó
Piedras Negras River
Escuque River, known as the Quebrada de Escuque.

Government and politics

Like other states, the structure of the government of Trujillo is laid out in the Constitution, the highest law in the state.

Executive Power
It is composed by the Governor of the State of Trujillo and a group of State Secretaries chosen by him to assist him in the government functions. The Governor is elected by the people through direct and secret vote for a period of four years and with the possibility of one or more reelections as of 2009 for an equal period, being in charge of the state administration.

Since 1989 the Governors are chosen in direct elections by the people, the current Trujillo Government is led by Henry Rangel Silva.

Legislative Power

The state legislature is the unicameral Legislative Council of the State of Trujillo, elected by the people through a universal, direct and secret vote every four years, with the possibility of being reelected for other consecutive periods, under a system of proportional representation of the population of the state and its municipalities. The state has 9 legislators, of which 1 belongs to the opposition (UNT) and 8 to the government (PSUV and UVE).

Trujillo Police
Like the other 23 federal entities of Venezuela, the State maintains its own police force, which is supported and complemented by the National Police and the Venezuelan National Guard.

Demographics

The main cities in the state of Trujillo are: Valera, a city that is the economic capital of the state, and at the same time, the city with the largest population (165,848 inhabitants in 2015 and about 200,000 with the conglomerate Valera-Carvajal). Another important city is Boconó, which is one of the cities with the largest population of the state (127,420 inhabitants), this is an agro-industrial city. Trujillo is the political-administrative capital of the state, with some growth in tourism and other economies. Other important towns are: La Puerta, Pampán, a town of historical importance, Pampanito, Cuicas, Santa Ana de Trujillo, Carache, a great producer of papelón, Betijoque, Escuque, Motatán and others, towns of great regional culture, among others. Its main and only port is La Ceiba located on the eastern coast of Lake Maracaibo.

Race and ethnicity

According to the 2011 Census, the racial composition of the population was:

Economy

The state bases its economic activity mainly on agriculture, which is complemented by other important sectors.

Breeding: Poultry, Aquaculture, Bovine, Sheep and Pigs.
Fishing: Dogfish, Smooth, Skate, Bass and Crab.
Agricultural Products: Coffee, Cambur, Sugar Cane, Corn, Potato, Banana, Beet, Yucca and Mushroom, of which 40,000 kg are currently produced in Boconó. It should also be noted that in the agricultural area there is a growing development that is supported by more than ten (10) Fish Production Units, which maintain considerable levels of production of Trout in the Municipality of Boconó (50. 000 kg/year); Tilapias in the El Jaguito sector of the Andrés Bello Municipality (100,000 kg/year) and the Artificial Reproduction Plant located in El Corazón Moor, "El Riecito" sector (Municipality of Trujllo), whose production of trout fry is close to 300,000 units/year.
Forest Resources: Carob tree, Apamate, Gateado, Jabillo, Jobo, Roble, Vera, among others.
Mineral Resources: Despite the discovery of oil in Lake Maracaibo at the beginning of the 20th century, oil activity in Tomoporo only began timidly in the 1980s, when the TOM-1 well was drilled in 1986. With the drilling of the TOM-7 well in 1999 by EXXON Mobil, which produced 16,000 barrels per day, a giant field was discovered, which is now 25 wells in 2009. Among other mineral resources being exploited in the state are Silica Sands, Limestone, Feldspar, Granite, and Mica.

Agriculture
The great variety of geological, geomorphological and climatic factors have determined the existence of a great variety of soils in the state, which has a total of 291,280 ha of agricultural land, representing 39.36% of its total area. In addition some 55,110 ha of livestock use (7.45%), some 307,020 ha of forest vegetation (41.49%) and 86,590 ha of combined use (11.70%). In the plain in contact with Lake Maracaibo or "low zone", specifically in
jurisdiction of the municipalities of Andrés Bello, La Ceiba, Sucre, Bolívar and Monte Carmelo, and in the plains of Monay (municipality of Pampán), the highest proportion It comprises about 200,000 ha of land suitable for agricultural and forestry use for the cultivation of cereals,oilseeds,roots and tubers,vegetables and plantations and/or fruit trees.

One of the oldest irrigation systems and agricultural settlements in the country, El Cenizo, was built in this area and development programmes have been undertaken It is also located on the plain in the industrial zone of Agua Santa, of the same name as the Caús-Pocó, with fruit trees, cereals and an important Cattle farm. In the plains of Monay, located in the north and east of the AguaViva, sugar cane production has a great competitive advantage due to its proximity to the La Pastora power station and the agronomic conditions of its soils.

Tourism

Among the sites of tourist interest in the state are the buildings and monuments that served as the scene of events that had a strong meaning during the time of the independence struggle, the main ones are the Admirable campaign and the signing of the Decree of War to Death and the Treaty of Armistice and Regularization of the War. In addition to these we can also find various natural monuments.

Natural Monuments
Natural Monument Teta de Niquitao-Guirigay.
Diego García de Paredes Park.
Esteban Valera Park.
Park Francisco Jose Matheus.
Park the Stone of the Zamuro.
National park Dinira.
General Cruz Carrillo National Park (Guaramacal).
Sierra de la Culata National Park.
Park and protective zone El Riecito (Páramo El Corazón). Convergence of the Municipalities Trujillo, Urdaneta and Boconó.
Park Caves of the Golondrino.
Built monuments
Monument to the Armistice in Santa Ana
Ateneo of Trujillo
Athenaeum of Valera
Ateneo de Boconó
San Isidro Castle (Valera)
Regina Angelorum Convent (Trujillo)
Galleries the Eye of San Alejo Church
Sanctuary of Dulce Nombre de Jesús de Escuque
Chiquinquirá Church of Trujillo
San Juan Bautista Church in Valera
San Juan Bautista Church in Carache
San Juan Bautista Church of Betijoque
San Antonio Abad de Mendoza Church
San Jacinto de Polonia Church in Trujillo
San Rafael Arcángel Church in Cuicas
San Miguel de Boconó Church
Trujillo's Mother Church

Monument to the Virgin of Peace
Monument or Chapel of Dr. José Gregorio Hernández
Monument to Dr. Nexis Caraballo
Alfredo Paredes Museum
Rafael Rangel Museum
Salvador Valero Museum
Jacinto Gonzalez Pre-Columbian Museum
Los Clavo Trapiche Museum
Tulene-Bertoni Museum
Rivas Dávila Army Headquarters (Trujillo)

National Parks

The General Cruz Carrillo National Park (Guaramacal Park) is an interesting ecosystem located in the mountains of Guaramacal, formed by cloud forests and moors with little intervention. It was created according to Decree No. 2,170 of May 25, 1988, to protect it both for its environmental interest and to ensure the production of water for the supply of the surrounding population centers and for the Boconó-Tucupido hydroelectric development. It is located in the jurisdiction of the states of Trujillo and Portuguesa; it has an extension of 210 km2, of which 193.11 km2 are included in the state of Trujillo.

Dinira National Park was created according to Decree No. 2564 dated November 30, 1988, to protect the upper basins of theTocuyo River, in the state of Lara; the Chabasquén and Boconó Rivers, in the state of Portuguesa; and the Carache River, in the state of Trujillo, and to guarantee the water resources necessary for human supply, agricultural development and biological diversity. It is located towards the northeast of the state, on the border with the states of Lara and Portuguesa, with whom It has an area of 453.28 km2, of which only 97.41 km2 correspond to the state of Trujillo.
The Sierra de La Culata National Park (named after the Meridian conservationist Antonio José Uzcátegui) occupies an area of 2,004 km2, of which only 106 km2 are in the jurisdiction of the state of Trujillo, and the rest in the state of Merida. It was created according to Decree No. 640 dated December 7, 1989, to preserve the plant formations, ecological processes, biological species and physical features existing in the area, as well as for the integral protection of the upper river basins Chama, Mucujún, Capaz, Motatán,Tucaní and Santo Domingo, to ensure the supply of permanent and good quality water for human consumption, irrigation and hydroelectricity.

Religión

The majority of the population of the state of Trujillo is Christian, mostly belonging to the Catholic Church, with minorities belonging to other Christian denominations and small groups of atheists.

The state has a rich Christian religious architecture among which it is possible to highlight:
 Monument to the Virgin of the Peace: On the hill called Peña de la Virgen, is one of the most important religious tourist attractions in the state of Trujillo: the monument to the Virgin of Peace, the tallest sculpture in the Americas, work of the artist Manuel de la Fuente, inaugurated on December 21, 1993, being the president at that time Dr. Luis Herrera Campins.It is 46.72 meters high and weighs 1,200 tons. It consists of five viewpoints from which you can see the lake of Maracaibo. It is the tallest living monument in the Americas, surpassing the Statue of Liberty in the U.S. and Christ the Redeemer in Brazil. It is also the tallest sculpture dedicated to the Virgin Mary in the world.
San Alejo's Sanctuary: it is the Mother Church of Boconó's municipality, it is located in the whole center of the city in Bolivar's square. This temple was built in the same place where the old church of Boconó was located, which corresponded to the second half of the eighteenth century. The structures of the church are modern, it is also of great height. In the main tower there is a clock and a bell tower. The Clock of the San Alejo Church tower was donated by one of the wealthiest characters of the time, Don Perpetuo Clavo, who had it brought from Switzerland. Like several of the churches in the villages of Trujillo, the tower clock works perfectly and the bells announce the passing of time. On July 17, 2014, this church was elevated to Sanctuary in a solemn religious act, which was presided over by the Bishop of the Diocese of Trujillo, Monsignor Cástor Oswaldo Azuaje, it was declared a Sanctuary, after fulfilling the requirements demanded by the religious institution.This church is one of the largest and highest in the state of Trujillo. Because of its great structure and history this church is very visited by tourists and parishioners. Both the church of San Alejo and the church of Carmen are dedicated to the patron saints of Boconó, among which the glorious ideologist Bernardo Aceituno stands out. At present, an installation of multicolored LED lights is being developed on the facade and tower of the Sanctuary, and also the project for the elevation to the Basilica Menor

 Dulce Nombre de Jesús de Escuque Church: This Romanesque-Neo-classical style church began to build in 1909 and culminated in 1922, within the temple you can venerate the holy image of Dulce Nombre de Jesús de Escuque which is a Spanish image of carving a few inches high and dating from the fifteenth or sixteenth century this makes it one of the oldest images on America, The image arrived in Venezuela in 1610, you can also admire the baptismal font where the Servant of God José Gregorio Hernández was baptized, in the same way you can see the whole temple as the Chapel of the Holy Sacrament carved in marble and brought from Italy in the late 50's. This church was elevated to a sanctuary on January 30, 2015.
 Iglesia San Juan Bautista: It is a temple of Gothic style icon of the city of Valera, characterized by two twin towers smilares to the cathedral of Cologne that rise to 47 meters high, making it the highest church of all the Venezuelan Andes. Its construction began in 1927 and culminated 26 years later in 1953. In its lateral naves and in the apse you can admire 62 stained glass windows made in Munich, Germany, brought after World War II. It constitutes a tourist attraction of the city in front of the emblematic Plaza Bolívar in Valera.
 Cathedral of "Señor Santiago de Nuestra Señora de La Paz mother church concluded in 1.662 where the precious image of Nuestra Señora de La Paz from the XVII century coat of arms of the city of Trujillo and the state is venerated. On March 1, 1821, Bishop Lasso de La Vega welcomed the Liberator as Ruler and entrusted him to the divine providence.
 San Miguel de Boconó Church was built by the Franciscan order in 1660, following the Latin cross model of the temples of that time. Inside it has a baptismal font dating from 1617, the altar is from 1660 and the bells were made in 1770. Its sides are decorated with two stone carvings of anthropomorphic forms, corresponding to the pre-Columbian era. It was declared a National Historic Monument in 1960.
 Iglesia San Juan Buatista de Carache: Previously there was the old church, whose construction dates from 1554, was partially destroyed by the earthquake of 1854, in colonial times is noted for its simple facade, with tile roof and masonry decorations, where highlighted by its height the huge oval door. In its interior you can observe the spaces conforming 03 naves, with brick floors that later were these substitutes for colorful mosaics, they adorned the high pillars with stone bases, at the end were the chapels that adorned the church, a central one and several towards the sides very appreciated to the cathedral of Trujillo, where some images remained.

Municipalities and municipal seats

Education
 University of the Andes (Venezuela)

Sports

The most popular sport in the region is football, something similar to what happens in other Andean states of Venezuela such as Táchira or Mérida. The most prominent team is Trujillanos Fútbol Club, which plays in the first division of Venezuela and is based in the Estadio Olímpico José Alberto Pérez de Valera, where the much smaller Somos Escuque Fútbol Club, a third division team, also plays its matches.

The organization in charge of promoting sports in the state, is the Trujillo State Sports Institute called Indet, which manages other facilities such as the Ricardo Salas Gymnasium in San Luis (Gimnasio Cubierto "Ricardo Salas") in the Municipality of Valera, which is a sports hall suitable for sports such as basketball, volleyball or indoor football. Other facilities include the Baseball Stadium in San Luis, the Luis Loreto Lira Sports Centre, the "Carmania" Cultural Complex, the Vicente Laguna Velodrome in Mendoza Fría, the "Regulo Jiménez" Wrestling Gymnasium, the "Ana De Marchandi" Gymnasium, the "Nestor Rosales" Tae Kwon Do Gymnasium, the "Romulo Ramírez" Indoor Football Gymnasium, and the "Alicia Nava" Olympic Swimming Pool.

See also

 States of Venezuela
 Teta de Niquitao-Guirigay Natural Monument

References

External links
 Trujillo – Venezuela Tuya (in English)
 Trujillo – Venezuela Tuya (in Spanish)

States and territories established in 1899
1899 establishments in South America

Trujillo (state)


An Epidendrum propinquum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Achille Richard ngan Henri Guillaume Galeotti. An Epidendrum propinquum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum propinquum


Pierre-Hugues Herbert (* 18. März 1991 in Schiltigheim) ist ein französischer Tennisspieler.

Karriere
Herbert war zunächst auf der Challenger Tour erfolgreich. Er sammelte dort zwei Titel im Einzel und mit unterschiedlichen Partnern 14 Titel im Doppel, davon vier mit Albano Olivetti. Sein Grand-Slam-Debüt im Doppel gab er 2011 bei den French Open an der Seite von Renavand. 2014 qualifizierte er sich für die Gerry Weber Open und gewann dort in der ersten Runde gegen den Polen Jerzy Janowicz. Im Achtelfinale unterlag er Philipp Kohlschreiber.

2015 erreichte er mit seinem Landsmann Nicolas Mahut das Finale der Doppelkonkurrenz der Australian Open. Sie verloren das Endspiel gegen das italienische Duo Simone Bolelli und Fabio Fognini in zwei Sätzen. Mit Nicolas Mahut gewann er am 12. September 2015 die US Open und damit seinen ersten Grand-Slam-Titel; mit Mahut gewann er auch das Turnier im Queen's Club. In der darauffolgenden Saison gewann er mit Mahut nacheinander die Masters in Indian Wells, Miami und Monte Carlo sowie erneut das Turnier im Queen's Club. In Wimbledon sicherten sich Herbert und Mahut ihren zweiten gemeinsamen Grand-Slam-Sieg nach einem Finalsieg über Julien Benneteau und Édouard Roger-Vasselin. In der Weltrangliste erreichte er durch diese anhaltenden Erfolge Rang zwei hinter Mahut. 2017 folgte der Gewinn dreier Masters-Turniere. In der Saison 2018 gewann er mit Mahut unter anderem die French Open und erreichte das Endspiel der ATP Finals, das sie knapp verloren. Zu Beginn der Saison 2019 siegte er mit David Goffin in Doha, ehe er mit Nicolas Mahut bei den Australian Open seinen vierten Grand-Slam-Titel gewann. Damit komplettierte er gemeinsam mit Mahut gleichzeitig den sogenannten Karriere-Grand-Slam, den Gewinn aller vier Grand-Slam-Turniere.

In der Viertelfinalpartie gegen Tschechien kam er im Juli 2016 an der Seite von Nicolas Mahut zu seinem Debüt für die französische Davis-Cup-Mannschaft. Im Jahr darauf gewann er mit Frankreich den Davis Cup.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

Finalteilnahmen

Doppel

Turniersiege

ATP World Tour

ATP Challenger Tour

Finalteilnahmen

Abschneiden bei bedeutenden Turnieren

Doppel

Sonstiges
Pierre-Hugues Herbert wuchs in Schiltigheim im Elsass auf, besuchte aber die Schule in Deutschland im benachbarten Kehl, zunächst die Falkenhausen-Grundschule und dann das Einstein-Gymnasium.

Weblinks

 Offizielle Homepage

Einzelnachweise

Davis-Cup-Spieler (Frankreich)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Franzose
Geboren 1991
Mann

Pierre-Hugues Herbert


يُغطي مصطلح زاحف ما قبل التاريخ  تصنيفاً عريضاً يُقصد به أن يُفرق الديناصورات عن زواحف ما قبل التاريخ الأخرى، ومثل الديناصورات، تحظى زواحف ما قبل التاريخ بتصنيفها الخاص الذي يتم التعامل معها من خلاله نتيجة لسيطرتها الطويلة على النظام الأرضي في حياة ما قبل التاريخ.

يضم التصنيف كل الزواحف غير الديناصورية التي توصف خطأ على أنها ديناصورات في أغلب الأحيان، كأنواع البيليسيوصور البحري العديدة، والبتروصور، كذلك يدخل ضمن هذا التصنيف التماسيح القديمة مثل الدينوسوكس.

مراجع

زواحف ما قبل التاريخ

زاحف ما قبل التاريخ


Tessa Afshar rođena je u nominalno muslimanskoj obitelji u Iranu gdje je i živjela prvih četrnaest godina života, a na kršćanstvo se obratila u dvadesetima. U Engleskoj je pohađala internat za djevojčice i zavoljela romane. Studirala je u Sjedinjenim Američkim Državama na Sveučilištu Yale gdje je magistrirala teologiju. Nagrađivana je autorica više romana inspiriranih ženskim biblijskim likovima. Poznatija djela su knjiga Polje milosti i roman Biser u pijesku zahvaljujući kojem je proglašena "novim autorom godine" po izboru čitatelja pod pokroviteljstvom magazina Family Fiction.

Djela
 Polje milosti
 Biser u pijesku, roman

Izvori

Iranski književnici
Američki književnici
Romanopisci

Tessa Afshar


The Little Tennessee River (known locally as the Little T) is a  tributary of the Tennessee River that flows through the Blue Ridge Mountains from Georgia, into North Carolina, and then into Tennessee, in the southeastern United States.   It drains portions of three national forests— Chattahoochee, Nantahala, and Cherokee— and provides the southwestern boundary of the Great Smoky Mountains National Park.

Numerous dams were erected on the river in the 20th century for flood control and hydropower generation. The river flows through five major impoundments: Fontana Dam, Cheoah Dam, Calderwood Dam, Chilhowee Dam, and Tellico Dam, and one smaller impoundment, Porters Bend Dam.

Course
The Little Tennessee River rises in the Blue Ridge Mountains, in the Chattahoochee National Forest in northeast Georgia's Rabun County. After flowing north through the mountains past Dillard into southwestern North Carolina, it is joined by the Cullasaja River at Franklin. The river turns northwest, flowing through the Nantahala National Forest along the north side of the Nantahala Mountains. It crosses into eastern Tennessee and joins the Tennessee River at Lenoir City, 25 miles (40 km) southwest of Knoxville.

Impoundments
The lower river is impounded in several places by sequential dams, some created as part of the Tennessee Valley Authority (TVA) system. They form a string of reservoirs in western North Carolina and East Tennessee down to the river's confluence with the Tennessee. Near the state line between North Carolina and Tennessee, the Little Tennessee River is impounded by the  Fontana Dam, completed in 1944, forming Fontana Lake along the southern boundary of Great Smoky Mountains National Park. It is also impounded by Cheoah Dam in North Carolina, and by Calderwood and Chilhowee dams in Tennessee. The reservoirs provide flood control and hydroelectric power.

Calderwood and Cheoah dams divert water through short tunnels slightly downstream of the dams to hydroelectric generators.  Chilhowee has power generators built directly into the dam itself.  Some water is also diverted from the nearby Santeetlah Dam on the Cheoah River to power another hydroelectric generator at the Santeetlah Powerhouse.  This water is brought to the Little Tennessee River through  of tunnels through the Great Smoky Mountains.  Chilhowee, Calderwood, and Cheoah Dams and the Santeetlah Powerhouse were originally built by Alcoa to power the aluminum plant at Alcoa, Tennessee.  To ensure efficiency in operation, Alcoa coordinates the operation of its hydro system with TVA, making sure that reservoir and river water levels are safe for recreational use (primarily boating and fishing) and that proper flows of water continue down the river.

The final impoundment is Tellico Dam, which is just above its mouth into the Tennessee River at Lenoir City, Tennessee.  It creates Tellico Reservoir.  The dam does not have its own hydroelectric generators, but serves to increase the flow through those at nearby Fort Loudoun Dam on the Tennessee by means of a canal that diverts much of the flow of the Little Tennessee.

The proposed project to build the dam and reservoir was the subject of environmental controversy during the 1970s because of the discovery of the snail darter, an endangered species.  It was the first major legal challenge to the Endangered Species Act.

History

The Little Tennessee River and its immediate watershed comprise one of the richest archaeological areas in the southeastern United States, containing substantial indigenous habitation sites dating to as early as 7,500 B.C. Cyrus Thomas, who conducted a survey in the 1880s of earthwork mounds in the area for the Smithsonian Institution, wrote that the Little Tennessee River was "undoubtedly the most interesting archaeological section in the entire Appalachian district."

Substantial Archaic period (8000-1000 B.C.) sites along the river include the Icehouse Bottom and the Rose Island sites, both located near the confluence of the Tellico River with the Little Tennessee in present-day Tennessee.  These sites were probably semi-permanent base camps, the inhabitants of which may have sought the chert deposits on the bluffs above the river which they used to create tools.

Evidence of Woodland period (1000 B.C. - 1000 A.D.) habitation has been uncovered at numerous sites along the Little Tennessee on this side of the mountains, most notably at Icehouse Bottom, Rose Island, Calloway Island (near the river's confluence with Toqua Creek), Thirty Acre Island (near the river's confluence with Nine Mile Creek), and Bacon Bend (between Toqua and Citico Beach).  Salvage archeological excavations in the 1970s before completion of the Tellico Dam uncovered large groups of Woodland-period burials on both Rose and Calloway islands in present-day Tennessee.  Pottery fragments uncovered at Icehouse Bottom in the 1970s show evidence of interaction with the Hopewell people of what is now Ohio.

Mississippian period (c. 1000-1500 A.D.) sites in the Little Tennessee Valley include the Toqua site (at the river's confluence with Toqua Creek), Tomotley (adjacent to Toqua), Citico (at the river's Citico Creek confluence), and Bussell Island (at the mouth of the river).  Toqua's Mississippian inhabitants constructed a  high platform mound overlooking a central plaza.  By 1400, the village covered , surrounded by a clay-covered palisade.

Several Cherokee Middle Towns, including Nikwasi, Watauga, Jore, and Cowee, were located along the upper Little Tennessee River's section in present-day North Carolina section. Mounds built about 1000 CE by ancestral Mississippian culture people have survived at these sites.

As noted above, the river was the spine of most of the major Overhill Cherokee towns, the most prominent of which included Chota, Tanasi, Toqua, Tomotley, Mialoquo (near Rose Island), Chilhowee (at the river's Abrams Creek confluence), Tallassee (near modern Calderwood), Citico, and Tuskegee (adjacent to Fort Loudoun).

Euro-American traders were visiting the Overhill towns along the Little Tennessee by the late 17th century. There is some evidence that Spanish explorers Hernando De Soto and Juan Pardo passed through the Little Tennessee Valley in 1540 and 1567, respectively.

In 1756 the English built Fort Loudoun, located at the river's confluence with the Tellico River, for defenses during the French and Indian War.  This was the name for the North American front of the Seven Years' War in Europe between the English and French. The fort has been reconstructed as an historic site. Two early American sites are located along the Little Tennessee— the Tellico Blockhouse, an outpost at the river's Nine Mile Creek confluence, and Morganton, a river port and ferry town near modern Greenback, which thrived in the early 19th century.  The Hazel Creek section of the Great Smoky Mountains National Park, located on the north shore of the river's Fontana Lake impoundment, was home to a substantial European-American Appalachian community in the late 19th and early 20th centuries.

See also
List of rivers of Tennessee

References

External links

Little Tennessee Watershed Association
Land Trust for the Little Tennessee

Bodies of water of Macon County, North Carolina
Rivers of Rabun County, Georgia
Rivers of Georgia (U.S. state)
Rivers of North Carolina
Rivers of Tennessee
Rivers of Swain County, North Carolina
Rivers of Monroe County, Tennessee
Rivers of Loudon County, Tennessee
Rivers of Blount County, Tennessee

Little Tennessee River


16107 Chanmugam este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16107 Chanmugam este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bâton-Rouge de Walter R. Cooney, Jr.. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,72 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 4,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

16107 Chanmugam


කලාත්මක සහ සංස්කෘතිමය කෘතීන් නිපැයුම කෙරෙහි රුකුල් දීමට  එක්සත් ජනපදයෙහි හිමිකම් නීතිය උත්සාහ දරනුයේ කතුවරුන් සහ කලාශිල්පීන් වෙත කිසියම් බහිෂ්කාර හිමිකම් මාලාවක් ප්‍රදානය කිරීමෙනි. හිමිකම් නීතිය විසින් කතුවරුන් සහ කලාශිල්පීන් වෙත බහිෂ්කාර හිමිකම් මාලාවක් ප්‍රදානය කරනුයේ ඔවුන්ගේ කෘතීන් නිපැයීම සහ විකිණීම, ව්‍යුත්පන්න කෘතීන් තැනීම සඳහා අයිතිය සහ, ඔවුන්ගේ කෘතීන් ප්‍රසිද්ධයේ රඟදැක්වීම හෝ ප්‍රදර්ශනය කිරීම හෝ සඳහා වෙයි. මෙම බහිෂ්කාර හිමිකම්, කාල සීමාවකට යටත් වන අතර, සාමාන්‍ය ලෙසින් කතෘගේ මරණයෙන් වසර 70 කට පසුව අවසාන වෙයි.

එක්සත් ජනපද හිමිකම් නීතිය පාලනය වන්නේ  1976 හිමිකම් නීතිය වෙතිනි.

එක්සත් ජනපදයෙහි හිමිකම් නීතිය


بلدية سيرا إنجاركيران ، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.069 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

سيرا إنجاركيران


تكسيكي بجيريستين' ، من مواليد 12 أغسطس 1964 ، مشرف بأكاديمية مانشستر سيتي لتكوين اللاعبين الشباب على إدارتها عمله السابق المدير الرياضي لنادي برشلونة الإسباني

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في اليابان
رياضيون إسبان مغتربون في إنجلترا
طاقم مانشستر سيتي غير اللاعبين
طاقم نادي برشلونة غير اللاعبين
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الأولى
لاعبو أوراوا رد دايموندز
لاعبو برشلونة
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو ريال سوسيداد
لاعبو ريال سوسيداد ب
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم باسكيون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم من غيبوثكوا (مقاطعة)
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 23 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب منطقة إقليم الباسك لكرة القدم
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1964
مواليد في أولابيريا

تشيكي بيغريستين


Koncert U2 u Sarajevu dogodio se 23. rujna 1997. kada je irski rock sastav U2 nastupio na stadionu Koševo u Sarajevu, u Bosni i Hercegovini, u sklopu PopMart turneje. Oni su bili prvi veliki glazbenici, koji su održali koncert u gradu nakon završetka rata u Bosni i Hercegovini 1995. Otprilike 45,000 ljudi nazočilo je koncertu.

Sastav se prvi put povezao sa Sarajevom 1993. na njihovoj "Zoo TV" turneji; nakon što im se obratio humanitarni radnik Bill Carter kako bi skrenuo pozornost na opsadu Sarajeva, U2 je vodio noćne satelitske prijenose sa Sarajevom tijekom svojih nastupa. Te su veze bile predmet kritika novinara zbog miješanja zabave s ljudskom tragedijom. Iako je zbog rata u to vrijeme, U2 bilo nepraktično posjetiti Sarajevo, obećali su da će s vremenom održati koncert u gradu. Nakon završetka sukoba u studenom 1995. godine, dogovorili su posjet Sarajevu, a uz pomoć veleposlanika Ujedinjenih naroda i mirovnih snaga zakazali su i odsvirali koncert 1997. godine.

U2 je ponudio održati humanitarni koncert ili mali nastup u Sarajevu, ali je zatraženo od njih, da održe cijeli koncert, kakve su inače imali za vrijeme PopMart turneje. Nastup je stoga imao ekstravagantnu pozornicu, a sastav je svirao listu pjesama tipičnu za ovu turneju. Koncert je okupio ljude različitih nacionalnosti koji su se prethodno sukobili tijekom rata, a promet vlakom privremeno je nastavljen kako bi se omogućilo posjetiteljima koncerta da dođu.

Među odsviranim pjesmama bila je i "Miss Sarajevo", koju su napisali U2 i Brian Eno o izboru ljepote održanom tijekom rata. Iako je U2 bio nezadovoljan svojim nastupom, a glavni vokal Bono imao problema s glasom, koncert je dobro primljen i zaslužan je za poboljšanje morala među stanovnicima Bosne i Hercegovine. Članovi U2-a nastup smatraju jednim od trenutaka na koji su najviše najponosniji. Koncert je bio hvaljen od strane stanovnika Bosne i Hercegovine.

Izvori

U2
Koncerti
Povijest Sarajeva
Kultura u Sarajevu

Koncert U2 u Sarajevu


Damoh (en hindi: दमोह ) es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Damoh en el estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 386  a 263 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 126 255 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Damoh


කාන්තාරයක් යනු ඉතා අඩු වර්ෂාපතනයක් ලැබෙන භූමි දර්ශනයක් හෝ ප්‍රදේශයකි. කාන්තාරයක් වාර්ෂික වර්ෂාපතනය 250 mm ට වඩා අඩු ප්‍රදේශයක් ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකිය. එමෙන්ම එය වර්ෂාව ලෙස ලැබෙන ජල ප්‍රමාණයට වඩා ජලය අහිමි වී ගිය ප්‍රදේශයක් ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකිය. කූප්පන් කාලගුණ වර්ගීකරණයට අනුව කාන්තාර පන්ති BWH ( ඝර්ම කාන්තාර - hot desert ) BWK ( සමෝෂ්ණ කාන්තාර - Temperate desert) වශයෙන් වර්ග දෙකකි.

අර්ථදැක්වීම
මධ්‍යනය වාර්ෂීක පදනමක සැලකූ කල තෙතමනය ඌනතාවයක් සහිත (එනම් ඒවාට තෙතමනය ලැබෙනවාට වඩා ඒවායින් තෙතමනය පිටවෙයි) යන පුළුල් වර්ගීකරණයකට අයත් වන  ප්‍රදේශයන්හී එක් කොටසක් ලෙසට කාන්තාර සැලකෙති.

වර්ගීකරණය

සමහරවිට කාන්තාර "උණුසුම්" සහ "සිසිල්" කාන්තාර ලෙසින් වර්ගීකරණය කෙරෙයි.
1953 දී පෙවැරිල් මිග්ස් විසින් පෘතුවිය මත ඇති කාන්තා ප්‍රදේශ ප්‍රධාන කාණ්ඩ තුනකට බෙදා වෙන්කරන ලදී. එසේ සිදු කර ඇත්තේ කාන්තාර වලට ලැබෙන වර්ෂා පතනය මත පදනම්වය. මෙලෙස ඇති කරන ලද මෙම වර්ගිකරණය දැනට පිලිගැනෙන ආකාරයට පුළුල්ව අනුමත කරන ලද වර්ගීකරණයක් වන අතර ඉතාමත්ම ශුෂ්ක බිම් ප්‍රදේශ වලට අවම වශයෙන් එකලග පවත්නා මාස 12 ක් වත් වර්ෂා පතනය නොලැබි යා හැකිය. ශුෂ්ක කලාප සඳහා වාර්ෂික වර්ෂාපතනය මිලිමිටර් 250 ක් හෝ අගල් 10 කට වඩා අඩුය. අර්ධ ශුෂ්ක බිම් සදහා ලැබෙන මධ්‍යන්‍ය වාර්ෂික වර්ෂා පතනය මිලිමීටර් 250 සිට ම්ලිමීටර් 500 ක් අතර වේ. (10-20 අඟල්) ශුෂ්ක සහ ඉතාමත් ශුෂ්ක බිම් ප්‍රදේශ කාන්තාර ලෙස හදුන්වන අතර අර්ධ ශුෂ්ක තෘණ භූමි පොදු වහරේදී පතන ලෙස හැදින්වේ.

ලැබෙන වර්ෂා පතනය මැනිමෙන් පමණක්ම කාන්තාරයක් යන්න කුමක් ද පිළිබදව ඉතා නිවැරදි අර්ථ කථනයක් ලබාදීම අසිරුවන අතර එසේ වන්නේ ශුෂ්ක වීම්,  උෂ්ණත්වය මතද මෙහෙයවන සාධකයක් වන වාශ්පවීම මතද රඳා පවතින බැවිනි. උදාහරණයක් ලෙස ෆීනික්ස් සහ ඇරිසෝනා ප්‍රදේශ වලට ලැබෙන වර්ෂික වර්ෂා පතනයෙන් මිලිමිටර් 250 ට වඩා අඩු වන අතර එය කාන්තාර භූමියක් ලෙස හඳුනා ගනු ලබන්නේ ශුෂ්ක කලාප වලට අනුවර්තනය වු ශාක වල පිහිටුම හේතුවෙනි. ඇලස්කාවේ උතුරු බැවුමෙහි බෲක්ස් කදු පන්තියටද ලැබෙන වාර්ෂික වර්ෂා පතනය මිලිමීටර් 250 ට වඩා අඩු වන නමුත් එය සාමාන්‍යයෙන් කාන්තාර භූමියක් ලෙස හඳුනා ගැනීමක් සිදු නොකෙ‍ෙර්.

එබැවින් කාන්තාරයක් යන්න අර්ථ දැක්වීම සඳහා විද්‍යාත්මක මිනුම් මත පදනම්ව වර්ෂා පතනය මැනීම සඳහා වාශ්පවීම මගින් සිදුවන උත්ස්වේදනය යන සංකල්පය භාවිතයට ගැනේ. යම්කිසි ප්‍රදේශයක ඇති ජලය අයවැය ගණනය කිරීම සඳහා P-PE + S යන සූත්‍රය භාවිතා කරයි. මෙහි P යනු වර්ෂා පතනය වන අතර, E යනු  වාෂ්පවීම මගින් සිදුවන උත්ස්වේදනයයි. S යනු පොලව මත ගබඩාවන ජල ප්‍රමාණයයි. වාශ්ප වීම මගින් සිදුවන උත්ස්වේදනය යනු වායු ගෝලයෙහි ජල වාශ්ප වීම් සහ ශාක මගින් උත්ස්වේදනය මගින් ජලය වාශ්ප වීම යන දෙකෙහිම එකතුවකි. වාශ්ප වීම මගින් සිදුවන උත්ස්වේදනයෙහි විභවතාවය යනු දෙන ලද ඕනෑම ප්‍රදේශයක් මගින් වාශ්ප විය හැකි ජලප්‍රමාණයයි. උදාහරණයක් ලෙස ඇරිසෝනාවේ ටස්කන් ප්‍රදේශයට වාර්ෂික වර්ෂා පතනය මිලිමීටර් 300 ක් පමණ ලැබෙන අතර වසරක් තුලදී මිලිමීටර් 2500 ක තරම් ජලප්‍රමාණයක් මෙම ප්‍රදේශය මගින් වාශ්ප කර හැරිය හැක. වෙනත් ආකාරයකින් කිවහොත් එම ප්‍රදේශයට සැබවින්ම ලැබෙන වර්ෂා පතනය මෙන් 8 ගුණයක ප්‍රමාණයක් එම ප්‍රදේශයෙන් වාශ්ප කර හැරිය හැකිය. ඇලෙස්කාව වැනි වෙනත් ප්‍රදේශ වලින් සිදුවන වාෂ්ප වීම මගින් වන උත්ස්ත්වේදනය මීට වඩා විශාල ලෙස අඩු අගයක් ගනී.

විවිධ ආකාර වල ක‍ාන්තාර වර්ග පවතී. සීත කාන්තාර යනු ශාක ජීවිතය පවත්වා ගැනීම සඳහා ලබාගත නොහැකි ආකාරයට අයිස් හෝ හිම මෙන් ජලය ඝණීභවනය වී පවතින කාන්තාරයි. මේවා වඩාත් පොදුවේ ව්‍යවහාර කරනුයේ තුන්ද්‍රා ප්‍රදේශ ලෙසටයි. මේවායෙහි සෘතුවේ කෙටිකාලයක් තුල පරිසර උෂ්ණත්වය හිම මිදෙන උෂ්ණත්වයට වඩා ඉහළ අගයක පවතින අතර එම උෂ්ණත්වයට වඩා අඩු අගයක පැවතුන හොත් අයිස් තට්ටුවක් ඇති විය හැකිය. මේ හේතුවෙන් එම භූමි ප්‍රදේශ සම්පුර්ණයෙන්ම ජීවින්ගෙන් තොරව පවති.

බොහොමයක් ධ්‍රැවිය නොවන කාන්තාර දිවා කාලයේදී උණුසුම් දේශ ගුණයක් ඇති කර ගන්නා අතර රාත්‍රි කාලයේදී සිසිල් ය. මෙසේ වන්නේ ජලයෙහි වු මධ්‍යස්ථතාවය අඩුවීම නම් ගුණාංගය හේතුවෙනි. ලෝකයේ ඇතැම් ප්‍රදේශ වල කාන්තාර ඇති වනුයේ වැහි මුවාවන් නිසා ඇති වන බලපෑම නිසා වන අතර කදුපන්ති හරහා හමායන වායු කදම්භයක ඇති ජලවාශ්ප කඳු පන්තිය හරහා යාමේදී හානි වන අතර අනෙකුත් ප්‍රදේශ ආසන්නයේම පවත්නා තෙත මනය සහිත ප්‍රභවයක් නොවීම හේතුවෙන් ශුෂ්ක ප්‍රදේශ බවට පත්ව ඇත.

කාන්තාර ඒවායෙහි භූ ගෝලිය පිහිටීම සහ ප්‍රමුඛ කාලගුණික රටාවන් අනුව වර්ගීකරණයට ලක්කර ඇත. ඒවා නම් වෙළද සුළං, මධ්‍ය අක්ෂාංශ, වැහි මුවාවන්, වෙරළ බඩ ප්‍රදේශ මොසම්  ධ්‍රැවීය කාන්තාරයි. දැනට ශුෂ්ක නොවු ප්‍රදේශ වල ආදි යුග වලදී පිහිටා තිබු කාන්තාර වලට පාෂාණ ධාතු කාන්තාර යැයි ව්‍යවහාර කෙරේ.

කඳුකර කාන්තාර යනු ඉතා ඉහළ අක්ෂාංශයක පිහිටි ශුෂ්ක ප්‍රදේශයකි. වඩාත්ම ප්‍රමුඛ උදාහරණය හමුවන්නේ හිමාලයේ උතුරු ප්‍රදේශයෙහි පිහිටි ජම්බු කාශ්මීර ප්‍රදේශයේ ලාදක් ප්‍රදේශයේය. තවද කුන්ලුන් කදු සහ ටිබෙට් තැනිතලා වලට මේ සඳහා උදාහරණ ඇත. මෙම කාණ්ඩ වල පිහිටා ඇති බොහෝ ප්‍රදේශ මීටර් 3000 කට වැඩි ඉහළ ප්‍රදේශයකින් පිහිටා ඇති අතර ඒවායෙහි උණුසුම් යාන්ත්‍රණය අර්ධ උත්තර වේ. මෙම ප්‍ර‍දේශ සඳහා වඩාත් හොදින් කැපි පෙනෙන ශුෂ්කතාවයක් පවතින (මධ්‍ය වාර්ෂික වර්ෂාපතනය මිලිලීටර 40 තරම් අඩු අගයක් ගනී)අතර එසේ වන්නේ ඒවා වඩාත් ආසන්නයෙන් පවතින තෙත මනය ලබාදෙන ප්‍රභවයකට බොහෝ ඈතින පැවතීමයි. කඳුකර කාන්තාරවල සාමාන්‍යයෙන් ශීත කාලගුණයක් පවති.

වැහි මුවාවෙහි පවතින කාන්තාර ඇති වනුයේ උස්කදු පන්ති මගින් සුළඟ හමායන ප්‍රදේශයට ගමන් ගන්නා වළාකුළු වල ගමනය වැලැක් වීම හේතුවෙනි. කඳු පන්ති හරහා සුළං ගමන් කිරීමත් සමගම ඒවා සිසිල් වී තෙතමනය ඝණීභූතවීමෙන් සුළං මුහුණතට වර්ෂා පතනය ලැබේ.  තෙත‍මනය කන්දෙහි සුළං මුවාව ඇති ප්‍රදේශයට නොලබී යාමෙන් එම ප්‍රදේශයෙහි කාන්තාරයක් ඇති වීම සිදුවේ. මෙලෙස සුළං මුවාව ඇති ප්‍රදේශයට සුළඟ ලඟාවීමත් සමගම සුළං මුහුණත ප්‍රදේශයේදී එහි තෙතමනය හානි වීම නිසා සුළං මුවාවට වියළි කාලගුණ තත්ත්වයක් ලැබේ. මෙම සුළග ඉන්පසු රත්වීමට ලක්වීමෙන් ප්‍රසාරණය වී කාන්තාරය හරහා හමායාම සිදු වේ. මෙසේ වීමෙන් රත්වු වාතය මගින් කාන්තාර ප්‍රදේශයෙහි ඉතිරිව පැවති තෙත මනය ඉතා සුළු ප්‍රමාණයද උරාගැනීම සිදුවේ.

භූගෝලය

කාන්තාර ලෝකයෙන් 1/3 වසා ගනී. මෙම කලාපයේ දෛනික වශයෙන් හා සෘතු වශයෙන් උෂණ්තවය වෙනස් වේ. ගිම්හනය දී 45 0C හෝ 1130F දවාලටත් රාත්‍රියේදීත් , ශීත කාලයේදී 0 0C හෝ 320F වේ. වතුර උරා ගැනීම පොළව මාර්ගයේන්ද, හිරැ කිරණ මගින්ද සිදුවන අතර, වාතය නිසා දහවනල් කාලයේ හා රාත්‍රි කනාලයේ උණුසුම් කිරණ පොළවට පතිත වේ. හිරැ බැස්වත් සමග,කාන්තාය ශිලත ස්වභාවයක් ගනී.

වැහි මුවාව (Rain Shadow) වර්මාව කදුකරය නිසා මුවා වීම නිසා කාන්තාර ඇතිවේ. මෙම කලාප තුල වැලි සහ ගල් ඇත. වැලි කදු (Sand Dunes) අර්ගය (ergs) වන අතර ගල් සහිත බිම හාමාඩා (Hamada) වේ.

ඉහත දැක්වෙන්නේ ඇන්ටාටිකා  ප්‍රදේශයේ හිම තට්ටුවකි.

වායව ක්‍රියාදාමය (Eolian Process) මගින් භූරැපන ඇති කිරීම සිදුවේ. ශීත කාන්තාරය (Cold deserts) උෂණ්තව කාන්තර සමග සමාන කම් පෙන්වුව් වර්ෂණය (precipitation) සිදු වන්නේ හිම ආකාරයටය. ඇන්ටාටිකාව ලොව විශාලතම ශීත කාන්තාරය වේ. මෙහි ඇති ගල් තලා මතින් හමන සුලග කටබැටික් සුළග (Katabatic wind) හිමද ඉහලට උරා ගැනීමේ ශක්තිය පෙන්වයි.

ලොව තිබෙන ලොකුම උෂ්ණ කාන්තාරය සහාරා කාන්තාරයයි.

මෙම කලාප තුල ඉතා වටිනා ඛනිජ ද්‍රව්‍ය තැන්පතු දැකිය හැක්කේ ශුෂ්ක කාලගුණය හා ඛාදනය වැඩි නිසාය. ඉතා දත රස්නයක් ඇති නිසා සර කාන්තා සංරක්ෂණ (Preservation) කටයුතු වලට මා ෙෆාසිල් (Fossil) තැන්පතු ද රැක ගනී.

කාන්තාර වෘක්ෂලතා හා සත්ව වර්ගය
කාන්තාර ජීවී වාසයට නුසුදුසු ලෙස ප්‍රසිද්ධියක් ඉසුලුවත් යථාර්ථය වන්නේ ඒවායේ විශාල ජෛව විවිධත්වයක් පවතින බවයි. මෙයට දහවල් කාලයේ සැඟවී ජීවත් වී පර්සර උෂෟණත්වය පාලනය කරන ජීවීන්ද ඉතා සුළු තෙතමනයක් අවශ්‍ය ජීවීන්ද දායක වේ.සමහරක් මෙවැනි පරිසර වල සත්ව වර්ගය ලෙස කැන්ගරු මීයාද, කැලෑ වෘකයින් (Coyote) ජැක් හාවන් (Jack Rabbits) සහ විවිධ වර්ගවල උරගයින් ඇතුළත් වේ. සමහරක් කාන්තාර වෘක්ෂලතා වලට පඳුරු කටු සහිත පෙයාර්ස්, කටුගස් සහ භූගත පඳුරු ශුෂ්ක ශක වැනි බොහෝ කාන්තාර පැළෑටි නියඟයට හා ලවණ වලට ඔරොත්තු දේ. සමහරක් ශාක ජලය ඒවායේ පත්‍ර , මුල් හා කඳේ තැන්පත් කරයි.අනෙක් ශාක වලට  පිටතින් දිගු මුදුන් මුල් මගින් ගැඹුරටම ගොස් ජලය ලබා ගනී.එසේ නොවන ශාක වලට පවතින පැතිර යන මුළු පද්ධතිය පසේ විශාල ප්‍රදේශයකින් ශාකයට අවශ්‍ය ජලය ලබා ගනී.කාන්තාරවාසී ශාකවල තවත් හැඩ ගැසීමක් වන්නේ ඒවායේ වැඩෙන කුඩා ස්කන්ධක පත්‍රයන්ය. ඒවා විශාල මතුපිට ප්‍රදේශයක් ඇති පතනශීලී ප්‍රතයන්යට වඩා අඩුවෙන් තෙතමනය බාහිරයට මුදා හරී. සමහරක් ශාකයන්හි කඳ හා පත්‍ර මඟින් වැලි රැගෙන යන සුළගේ පෘෂ්ඨය ආවේගය අඩු කර පාංශු ඛාදනය අවම කරයි. මෙම පද්ධතියට පසේ හමු වන තුඩාම දිලීරය සහ ක්ෂද්‍ර පැළෑටි පවා පාංශු ඛාදනය වලක්වන සහ අනෙකුත් ජීවීන්ට සහය සාධක ඉතා වැදගත් පුරුකක් විය හැක.

ඇරිසෝනාහි සො‍නොරාත් කාන්තාරයේ පවතින සගුආරෝ ශාක
කාන්තාර වල සාමාන්‍යයෙන් පවතින හරිත වැස්ම අතරින් පතර පැවතුනත් ජෛව විවිධත්යෙන් බහුලයි. සො‍නොරාත් කාන්තාරයේ පවතින සුවිශාල සගුආරෝ පතොක් ශාක කාන්තාර වාසී කුරුල්ලන්ට නිවස්නයක් සපයනවා මෙන්ම කාන්තාරයේ ශාක ලෙසද කටයුතු කරයි. සගුආරෝ ශාක සෙමෙන් වැඩෙන අතර අවුරුදු 2000ක් තරම් කාලයක් ජීවත් වේ.අවුරුදු 9ක් වයස සගුආරෝ ශාකයක් 15Cm ( අඟල් 6)පමණ උස වේ.මෙම පතොක් ගස් වල මුලින්ම අතු ඇති වන්නේ අවුරුදු 75ක් පමණ වයස් ගත වු පසුය. සම්පූර්ණයෙන් වැඩුණු සගුආරෝ ශාකයක් 15Cmක් පමණ උස වන අතර ටොන් 10ක් පමණ බරකින් යුක්ත වේ.ඒවා සොනොරාත් කාන්තාරයේ තිත් ඇති කරන අතර කාන්තාරයෙන් යන පතොක් බහුල ප්‍රදේශය බවට පවතින සාමාන්‍ය පිලිගැනීම නැවත ශක්තිමත් කරයි.

පතොක් සාමාන්‍ය‍යෙන් ලාක්ෂණික කාන්තාර පැළෑටියක් ලෙස පිළිගැනුනත් අනෙක් කාන්තාර ශාක මෙම ශුෂ්ක පරිසර වලට හොඳින් හැඩ ගැසී ඇත. මේවාට මුං ඇට හා සූර්ය කාන්ත පවුල්වලට අයත් ශාක ඇතුළත් වේ.ශීත කාන්තාර වල පඳුරැ සහ තණකොළ ප්‍රධානතම වෘක්ෂලතාදිය ලෙස පවතී.

අර්ග් සිබිස්. මොරොක්කෝ

ප්‍රධාන කාන්තාරයේ ඇති කඳු
	කාන්තාරයක් යනු සකස් කරන ලද බිම් කඩක් හෝ ඉතා කුඩා වර්ෂාපතනයක් ලබන ප්‍රදේශයක් වේ.  සාමාන්‍ය වාර්ෂික වර්ෂාපතනය මි. මී. 250 (10 අඟල්) ට වඩා අඩුවෙන් ලැබෙන ප්‍රදේශ හෝ ජලය අඩු ප්‍රදේශ, කාන්තාර ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකිය.  කොපන් දේශගුණික වර්ගීකරණ පද්ධතියට අනුව, කාන්තාර Bwn (වියළි කාන්තාර) හෝ Bwt (උෂ්ණ) කාන්තාර ලෙස වර්ගකළ හැකිය.

කාන්තාර ජලය

'කැන්බරා හි වැලි මාරැකරණ අනුකාරකය'

වැස්ස ඉදහිට කාන්තාරවලට වැටෙන අතර කාන්තාර කුණාටු බොහෝ විට ප්‍රචණ්ඩ වේ. සහරා වලට වාර්තාගත 44 මි. මි (1.7 අගල් ) වර්ෂාවක් පැය 3 තුළදී ඇද වැටිණි. සහරා කුණා‍ටු මිනිත්තුවට මි.මි 1 වේගයෙන් හමා යයි. සාමාන්‍යයෙන් වියළි ගිය විල් වැසි අධික වර්ෂාවෙන් පසු ඉක්මනට පිරෙන අතර එමගින් ක්ෂණික ගංවතුර තත්වයක් ඇති විය හැකිය. කුඩා වැස්සක් කාන්තාරයට ලැබුනහොත් දිනයක් හෝ දෙකක් සැලකිය ප්‍රමාණයේ අවසාදිත දිය පාරවල් මගින් ලබාගනු ලැබේ. බොහෝ කාන්තාරවල සංකේත හෝ ඇතුළත් ජපබ්රවවාහන දෝණිකාවක් ඇති අතර කාන්තරා කිහිපයක් බාහිර ගංගාවලින් හරස් වන අතර ඒවායේ ජලය කාන්තාරයෙන් පිටත‍ට ගෙන යනු ලබවි. එවැනි ගංගා කාන්තාර හරහා යැමේදි පස ඇතුළට කා වදින අතර විශාල ප්‍රමාණ ජලය චාෂ්පිකරණය වේ. නමුත් ධාරිතාව වෙනස් නොවන පරිදි තබා ගනි. නයිල් ගග, කොලරාඩෝ ගග සහ කහ ගග යන ගංගා කාන්තරා හරහා ගලන ගංගා වන අතර ඒවායේ අවසාදිත ද්‍රව්‍ය මුහුදට යවනු ලබයි. කාන්තාරවල මතුපිට අධික හෝ ගැඹුරු පොළව යට උල්පත් ගංගා හෝ ජලාශ පිහිටා ඇත. කාන්තාර පරිසරයේ වැඩෙන ජල හිඟයට අනුවර්තනය නොවු ශාක පොළව යට ජල මුලාශ්‍ර මගින් ජලය ලබා ගනී.

කාන්තාර ඇලවල් සාමාන්‍යයෙන් නොගැඹුරු තාවකාලික සහ ලවණ සහිත ඒවා වේ. මෙම ඇලවල් නොගැඹුරු සහ ඒවාට අඩු පතුල් බෑවුම් ඇති නිසා සුළග මගින් ඒවායේ ජලය වර්ග කිලෝමිටර් විශාල පුමාණයක් ඈතට ගෙන යයි. මෙම කුඩා ඇලවල් වියලුණු විට ඒවායේ ලවණ මතුපිටක් ඇතිවේ. මෙම මැටි රොන් හෝ ලවණ සහිතව වැලි අඩංගු බිම් වියලි තැනිතලා බිම් ලෙස හැදින්වේ. මෙවැනි වියලි තැනිතලා බිම් සියගණනක් උතුරු ඇමරිකානු කාන්තාරයෙ ඇත. බොහෝමයක් වසර 12,000 පෙර පැවති අයිස් යුගයේ තිබු විශාල ඇලවල්ය. අවශේෂ අයිස් යුගයට අයත් Bonneville ඇලේ වර්ගඵලය වර්ග කිලෝමීටර 52,000 පමණ වේ. අද  Bonnevill ඇල  Grate sait lake Utah lake sevier Lake වලින් සමන්විත වේ. වියලි තැනිතලා බිම් (Playes) ශුප්ත භූ රෑප වන අතර දේශගුණික වෙනස් කිරිම් වඩා වැදගත් වේ.

ඉදහිට වර්ෂාපතනයඉ සිදුවන විට කාන්තාර පාෂාණ ක්ෂණිකව යන කදින්ම ඛාදවයට භාජනය යේ. මෙම පැතලි වියළි බිම් ගුවන් යානා සහ අභ්‍යවකාශ යානා සදහා පොදුධාවන පථයක් ලෙස භාවිතා කරනු ලැබේ. පොළවේ ගමන් කරන වල වාර්ථා සාමාන්‍යයෙන් Bonneville Speedway පිහිටුවන ලබන අතර  Great Salt lake ධාවන පථයක් ද භාවිතා කරයි. කැලිෆෝනියාවේ Edward Air Faece base Roger lake Plays හි අභයාවකාශ යානා පතිත කරනු ලැබේ

සටහන්

භාහිර සබැඳි

කාන්තාර
පරිසර පද්ධති
Geomorphology

කාන්තාර


În cinetica chimică, constantă de viteză a unei reacții, notată cu k, ajută la cuantificarea vitezei de reacție.

Pentru o reacție chimică ce are loc între reactanții A și B, cu formarea produsului C:
a A + b B → c C

viteza de reacție va fi de forma:

În acest caz, k(T) este constanta de viteză a reacției, care depinde de temperatură. [A] și [B] reprezintă concentrațiile molare ale substanțelor A și B în moli per unitate de volum de soluție.

Exponenții m și n se numesc ordine parțiale de reacție și depind de mecanismul de reacție, deci adesea nu sunt egali cu coeficienții stoechiometrici (se determină empiric).

Vezi și
 Cinetică chimică
 Constantă de echilibru
 Ecuația vitezei de reacție

Referințe

 Linus Pauling, Chimie generală, Editura Științifică, București, 1972 (traducere din limba engleză)

Cinetică chimică

Constantă de viteză


Türk Kanunu Medenisi, Türkiye'de 17 Şubat 1926'da İsviçre Medeni Kanunu örnek alınarak TBMM'de kabul edilen ve 4 Ekim 1926 tarihinde yürürlüğe konulan 743 sayılı kanundur. 1 Ocak 2002 kabul tarihli Türk Medeni Kanunu'nun yürürlüğe girmesiyle yürürlükten kalkmıştır.

Kanunun getirdikleri
 Ailede kadın-erkek eşitliği sağlandı.
 Evlilikte resmî nikâh zorunluluğu getirildi.
 Tek eşle evlilik esası getirildi.
 Kadınlara, istedikleri mesleğe girebilme hakkı tanındı.
 Mahkemelerde tanıklık yapma, miras ve boşanma konularında kadın-erkek eşit hale getirildi.
 Patrikhanelerin, din işleri dışındaki yetkileri kaldırıldı.

Hakkında
Medeni hukuk, şahıslar arasındaki ilişkileri düzenleyen, şahısların doğumdan (tüzel kişilerde kuruluşundan) ölümüne (tüzel kişilerde sona ermesine) ilişkilerini düzenleyen özel hukuk dalıdır. Kişiler hukuku, aile hukuku, eşya hukuku, miras hukuku medeni hukuk kapsamında yer alır ve medeni kanunla düzenlenirler. Borçlar hukuku ve ticaret hukuku da aslında medeni hukukun uzantısıdır. Medeni hukuk salt bir hukuk dalı olmaktan öte hukukun özüdür.

Türkiye'de Medeni Kanun, İsviçre Medeni Kanunundan iktibas edilmiştir. Kazuistik metoda sahip Prusya Kanunu ile devrimci bir felsefeye sahip katı Fransız Kanunu arasında kalarak ortalama bir yol izlemiştir. Kanuna öncelik tanımakla birlikte hakime takdir hakkı da tanımaktadır. 1 Ocak 2002 tarihinde tümüyle yenilenmiş Türk Medeni Kanununun yürürlüğe girmesiyle yürürlüğü son buldu.

Kaynakça

1926'da Türkiye
Medeni Kanunu
Medeni yasalar
Yürürlükten kaldırılmış yasalar

Türk Kanunu Medenisi


Onthophagus praedatus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Harold em 1862.

Referências

Ligações externas

praedatus
Coleópteros descritos em 1862

Onthophagus praedatus


Le Dongjing Meng Hua Lu () est un recueil de mémoires écrit par Meng Yuan Lao (孟元老). En 1126, Meng dut s'exiler de Kaifeng, la florissante « capitale de l'Est » de la dynastie des Song du Nord, après la conquête du nord de la Chine par Jin Taizu.  Le livre est une description détaillée et nostalgique de la vie urbaine de l'ancienne capitale, de ses fêtes, de ses coutumes et de ses traditions. Il a connu beaucoup d'imitations, et est considéré comme faisant autorité dans sa représentation de l'ancienne culture chinoise.

On ne sait rien de l'auteur, sans doute un fonctionnaire gouvernemental mineur, si ce n'est qu'il avait vécu à Kaifeng une quinzaine d'années, avant sa fuite vers le sud.  Le livre fut imprimé en dix volumes (ou juǎn) en 1187, avec une préface datée de 1147 ; les bibliographies traditionnelles le classent comme récit de voyage et le citent souvent sous son nom abrégé de Meng Hua Lu.

Le sens du titre

Littéralement, le titre signifie : Capitale de l'Est, autrement dit Kaifeng (Dongjing) - Rêve (Meng) - Hua (Hua) - Récit (Lu).

Hua fait allusion au pays de Hua Xu rêvé par l'Empereur Jaune, « une sphère de joie et d'harmonie parfaite, dont les habitants ne connaissent pas la peur, l'égoïsme, l'avarice ou la souffrance ». En se réveillant, l'Empereur comprit que la Voie ne saurait être trouvée parmi les passions. En utilisant cette référence, Meng Yuan Lao, en un contraste ironique, insinue qu'il s'est, lui, réveillé dans un monde de « désordre parfait ». L'historien Wu Pei-yi fait remarquer que les connotations du mot « rêve » (ou mèng) sont différentes en Occident, où il représente l'avenir et l'espoir, et en Chine, où il correspond plutôt à un souvenir nostalgique ; dans la littérature chinoise, on le rencontre en particulier dans Le Rêve dans le pavillon rouge (Hóng lóu mèng), et dans un essai du , le Meng liang lu (Rêve au dessus d'un bol de millet), imitation explicite du Meng hua lu.

Une ville de rêve

La préface décrit l'ancienne capitale :

Meng doit avoir disposé d'assez d'argent pour profiter des plaisirs de la cité ; il explique que « les trésors et les curiosités, les parfums exquis du monde entier sont rassemblés ici, tous sont vendus sur le marché. ». Il décrit également les rites impériaux, mais il est possible qu'il ne les ait connus que par ouï-dire.

Restaurants, artistes de rue, et vie nocturne

Wu Pei-yi écrit que « ce qui distingue ce livre des autres écrits sur les villes, c'est sa description détaillée de la vie quotidienne telle qu'elle était vécue dans les rues et sur les marchés..... La nourriture et la boisson semblent avoir été la préoccupation de tous ». Weng se délecte des spectacles de rue que les écrivains sérieux dédaignent, allant jusqu'à citer les noms des artistes :

« Zhao le sauvage mangeait et buvait en étant suspendu la tête en bas..... Hua Zhuoer chantait des pots-pourris ; Wen la grosse tête et Petit Cao jouaient du luth ; Dang Qian se produisait avec des instruments à vent..... Zou Yi et Tian Di se faisaient passer pour des paysans venus visiter la capitale.... Yin Chang régalait ses auditeurs avec des histoires de la période des cinq dynasties ; Liu Baiqiin faisait faire des tours à ses oiseaux et à ses bêtes ; Yang Wenxiu jouait du tambour et de la flûte..... »

Parmi les descriptions de nourriture, on trouve plus d'une centaine de plats et d'en-cas, de spécialités locales et de cuisine de rue, ainsi que des remarques sur des restaurants et des tavernes célèbres. Le livre est ainsi une source importante d'informations sur la cuisine et les boissons chinoises, décrivant en particulier les cuisines régionales, et insistant à de nombreuses reprises sur la cuisine sichuanaise.

L'évocation d'une soirée au restaurant est particulièrement vivante :

« Lorsque les invités arrivent, une seule personne tenant des baguettes et un menu interroge tous les convives assis. Les hommes de la capitale sont extravagants et demandent une centaine de choses différentes - du chaud, du froid, du tiède, du normal, du très froid - et des choses comme des nouilles agrémentées de viande maigre et grasse. Chacun commande quelque chose de différent. Le serveur prend les commandes et s'approche d'un comptoir où il se tient en ligne et récite [les commandes] sans se tromper depuis le début.... peu de temps après, le serveur met trois bols dans sa main gauche, puis empile une vingtaine de plats le long de son bras droit, de la main à l'épaule, les distribuant en parfaite conformité avec la commande de chacun. Aucune erreur n'est permise. »

Fête de Qingming

La section du livre 7 décrivant la  fête de Qingming a permis de mieux interpréter le Qingming Shanghe tu (清明上河圖, La fête de Qingming au bord de la rivière), un célèbre rouleau de peinture dû à Zhang Zeduan (張擇端) :

«Ce jour-là, les nouvelles tombes sont visitées et nettoyées, les habitants de la capitale se rendent dans les faubourgs ....... Lorsqu'ils reviennent le soir, ils portent sur eux des crêpes plates, des figurines en argile, des couteaux-jouets, des fleurs précieuses, des fruits exotiques, des maquettes en argile (paysages, bâtiments, personnes, etc.), des accessoires de jeu (porte-bonheur), des œufs de canard ou des poussins, qu'ils appellent les « cadeaux de l'extérieur des portes de la ville. » Les litières sont décorées sur leurs quatre faces de diverses fleurs et de branches de saule. »

Influence littéraire

Les évaluations du style de l'ouvrage diffèrent. Meng lui-même, dans sa préface, avec une modestie caractéristique des auteurs chinois classiques, décrit son langage comme « grossier et vulgaire » et « manquant des ornements du style littéraire », insistant pour que le lecteur « en prenne bonne note ». Pendant de nombreuses années, les critiques chinois sont convenus que la prose était de faible qualité car elle mélangeait des expressions familières et du chinois littéraire mal écrit. L'expert moderne Steven West suggère toutefois que ce style incohérent est dû au fait que Meng a entrelacé des passages d'une sorte de journal avec des compositions ultérieures, puis y a ajouté de l'argot et des termes techniques. Wu Pei-yi, un autre historien récent, estime que l'attrait du livre réside dans «  les éléments stylistiques qu'il partage avec l'art moderne de la photographie : l'inventaire vif et minutieux des détails visuels, le refus de fouiller derrière la façade, la préoccupation du moment présent et la dissimulation d'un narrateur ».

Représentation du Dongjing Menghua Lu

Dynastie Song - Dongjing Menghua est une interprétation des scènes de l'ouvrage, donnée dans le parc de la rivière Qingming à Kaifeng. Elle dure 70 minutes et fait intervenir plus de 700 acteurs.

Notes et références

Bibliographie
 Étienne Balazs, Yves Hervouet, Bibliographie des Sung, Hong Kong 1978, pp. 150–152
 Jacques Gernet, La Vie quotidienne en Chine à la veille de l'invasion mongole, Paris, Hachette, [réimpr. 1978, 1990].
 Christian Lamouroux, Notes sur la splendeur rêvée de la capitale orientale : l'archéologie à Kaifeng, Bulletin de l'École française d'Extrême-Orient. Tome 81, 1994.
  Yuanlao Meng (Yi Yongwen 伊永文) ed.,  东京梦华录笺注. (Dongjing Meng Hua Lu Jian Zhu; Dongjing Meng Hua Lu (Pékin, Zhonghua, 2 vols. 2006). . .
  Li Song (李松), Zhang Zeduan (张择端). Wenhua Chubanshe Beijing 1998,  (Zhongguo jujiang meishu congshu 中国巨匠美术丛书).
 William Nienhauser, Indiana Companion to Classical Chinese Literature, (Bloomington: Indiana University Press, 1987), Vol. I, p. 832 ff.
  Chang, K. C., ed., Food in Chinese History: Anthropological and Historical Perspectives. New Haven: Yale University Press, 1977.

  Stephen West, "Playing with Food: Performance, Food, and the Aesthetics of Artificialty in the Sung and Yuan," Harvard Journal of Asiatic Studies 57.1  (1996):  67–106.

  Brigitta Kölla, Der Traum von Hua in der Östlichen Hauptstadt (Le rêve de Hua dans la capitale de l'Est). Berne, 1996 .

Liens externes

Texte en chinois sur le Projet Gutenberg : 東京夢華錄 par Yuanlao Meng

Écrivain voyageur chinois
Cuisine chinoise
Littérature sous la dynastie Song

Dongjing Meng Hua Lu


Eugene Timothy "Tim" Bassett (Washington D. C., 1 de abril de 1951- 9 de diciembre de 2018) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó cuatro temporadas en la NBA, tres más en la ABA y una última en la liga italiana. Con 2,03 metros de estatura, jugaba en la posición de ala-pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante dos temporadas con los Bulldogs de la Universidad de Georgia, en las que promedió 14,4 puntos y 13,6 rebotes por partido. En 1973 fue incluido en el mejor quinteto elegido por los entrenadores de la Southeastern Conference.

Profesional
Fue elegido en el puesto 106 del Draft de la NBA de 1973 por Buffalo Braves, y también por los San Diego Conquistadors en la segunda ronda del Draft de la ABA, fichando por estos últimos. Allí jugó dos temporadas, siendo la más destacada la segunda, en la que promedió 8,0 puntos y 7,3 rebotes por partido, el segundo mejor reboteador de su equipo por detrás de Caldwell Jones.

En 1975 fue traspasado a los New York Nets a cambio de Bobby Warren. En su primera temporada en el equipo se proclamaron campeones de la última edición de la ABA, derrotando en las Finales a los Denver Nuggets. Bassett promedió 4,8 puntos y 6,3 rebotes por partido.

Al año siguiente el equipo se incorporaría a la NBA, donde jugaría tres años más, hasta ser despedido en la temporada 1979-80 de la NBA. fichó entonces como agente libre por San Antonio Spurs, pero tras 5 partidos en los que promedió 2 puntos y 3 rebotes, fue nuevamente despedido.

Se marchó entonces a jugar al Pallacanestro Varese de la liga italiana, donde disputaría dos temporadas, en las que promedió 10,2 puntos y 11,2 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la NBA y la ABA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Bassett en NBA.com
 Ficha de Tim Bassett en ultimatenba.com

Baloncestistas de Washington D. C.
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de los Southern Idaho Golden Eagles
Baloncestistas de los Georgia Bulldogs
Baloncestistas de los San Diego Conquistadors
Baloncestistas de los New York Nets
Baloncestistas de los New Jersey Nets
Baloncestistas de los San Antonio Spurs
Baloncestistas del Pallacanestro Varese
Nacidos en Washington D. C.

Tim Bassett


An Ponthieva hildae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roberto González Tamayo ngan Soltero. An Ponthieva hildae in nahilalakip ha genus nga Ponthieva, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ponthieva

Ponthieva hildae


قائمة بالبطولات الفرنسية لعام 1936 (و المعروفة الآن باسم دورة رولان غاروس) :

الكبار

فردي رجال

 جوتفراد فون كرام هزم  فريد ج. بيري، النتيجة:6-0 2-6 6-2 2-6 6-0

فردي سيدات

 هايلد سبيرلنغ هزمت  سايمون ماثيو، النتيجة:6-3 6-4

مراجع

باريس في 1936
أحداث مايو 1936 الرياضية
أحداث يونيو 1936 الرياضية
باريس في القرن 20
دورات رولان غاروس
دورات رولان غاروس حسب السنة
رياضة فرنسية في 1936
كرة المضرب في 1936
كرة مضرب فرنسية في 1936

البطولات الفرنسية 1936 (كرة مضرب)


Tyranny of Souls šesti je samostalni studijski album britanskog pjevača Brucea Dickinsona. Album je 23. svibnja 2005. godine objavila diskografska kuća Sanctuary Records. Njegov je prvi samostalni nosač zvuka od ponovnog pridruživanja Iron Maidenu 1999. godine.

O albumu
Roy Z i Dickinson podijelili su zasluge za skladanje pjesama na albumu. U vrijeme skladanja Roy bi slao rifove Dickinsonu, koji je bio na turneji s Iron Maidenom. Dickinson je naknadno napisao tekstove i skladao melodije. Roy je također bio producent uratka, svirao je sve gitarističke dionice, ali i neke dopunske dionice na bas-gitari i klaviru.

Skladba "Kill Devil Hill" nadahnuta je uspješnim letom braće Wright 1903. godine. Kill Devil Hills današnji je naziv područja na kojem se taj let odvio.

"Navigate the Seas of the Sun" nadahnuta je teorijom Ericha von Dänikena o davnoj prisutnosti izvanzemaljaca na Zemlji i o čovjeku koji će se time baviti u budućnosti.

Naslovna skladba djelomično je utemeljena na Shakespeareovoj tragediji Macbeth te sadrži citate iz navedene drame.

Naslovnica je preuzeta s triptiha "Zemaljska taština i božansko spasenje" renesansnog umjetnika Hansa Memlinga.

Popis pjesama

Recenzije
Greg Prato, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri i pol od pet zvjezdica te je komentirao: "Bruce Dickinson jedan je od vodećih glasova heavy metala (ako ne i glavni) -- služi se jednim od najprepoznatljivijih pjevačkih stilova žanra (postoji razlog zašto su ga nekoć zvali 'Sirena zračnog napada'). Nakon što se vratio Iron Maidenu krajem 1990-ih, Dickinsonova je samostalna karijera bila pauzirana zbog konstantnog snimanja i odlaženja na koncerte. Nakon što je Maiden otišao na odmor nakon turneje kojom je podržavao Dance of Death, Dickinson je konačno imao dovoljno vremena za rad na svojem prvom samostalnom uratku u sedam godina. Nakon što se ponovo pridružio svojem suradniku, gitaristu i producentu Royu Z, Tyranny of Souls označio je Dickinsonov povratak u solističke vode. Kao što je bilo i za očekivati, Dickinsonovi su maidenski korijeni duboki te mnoge skladbe podsjećaju na stil njegovog punopravnog sastava -- pogotovo "Mars Within" i "Power of the Sun". No ponekad Dickinson uvodi stilove koji ne bi pristajali Maidenovu albumu -- [kao što su] klavirska dionica u [skladbi] "Kill Devil Hill" i pjesmica "Navigate the Seas of the Sun" koju pokreću akustična gitara i glas. Također valja napomenuti da je Dickinsonov glas i dalje snažan – godine nastupa i studijskog rada nisu umanjile njegove sposobnosti ni na koji način. Tyranny of Souls zadovoljit će apetite većine obožavatelja Maidena dok se ne pojavi njegov sljedeći album."

Osoblje

Bruce Dickinson
Bruce Dickinson – vokali
Roy Z – bas-gitara (na pjesmama 7, 9 i 11), gitara, produkcija
Dodatni glazbenici
Ray "Geezer" Burke – bas-gitara (na pjesmama 1, 4, 5, 6, 8 i 10)
Juan Perez – bas-gitara (na pjesmama 2 i 3)
Dave Moreno – bubnjevi
Maestro Mistheria – klavijature

Ostalo osoblje
Stan Katayama – inženjer zvuka, miksanje
Hatch Inagaki – inženjer zvuka
Jeff Wakolbinger – inženjer zvuka
Hugh Gilmour – umjetnički direktor, dizajn
Anna Maria Disanto – fotografija
Tom Baker – mastering

Izvori

Albumi iz 2005.
Albumi Brucea Dickinsona

Tyranny of Souls


Ângelo José Bandeira Torres (* 14. April 1968 in Santa Isabel, Äquatorialguinea) ist ein são-toméisch-portugiesischer Schauspieler und Regisseur.

Leben
Er wurde in Äquatorialguinea geboren, wo seine Eltern im Exil lebten. Sie stammen aus São Tomé und Príncipe, wohin sie nach der Unabhängigkeit ihres Landes von der Kolonialmacht Portugal 1975 zurückkehrten. 1979 ging Torres im Rahmen eines Kooperationsabkommens nach Kuba, wo er nach Abschluss der weiterführenden Schule eine Ingenieursausbildung (Lebensmitteltechnologie, Bereich Kühltechnik) am Instituto Superior Politécnico Lázaro Cárdenas del Río begann. Zum Zwecke eines Berufspraktikums kam er 1989 zurück nach Portugal, wo er sich vorher bereits eine Zeit aufgehalten hatte. Sein technisches Interesse war nicht ausgeprägt, und so ergriff er die Gelegenheit, als sich ihm die Möglichkeit einer Rolle in einem Fernseh-Mehrteiler bot, nachdem er bereits eine kleine Rolle in einem Spielfilm hatte. Nach O Café do Ambriz folgte eine weitere Fernsehserienrolle, in Por Mares Nunca Dantes Navegados. Das Lob für seine Darstellungen 1991 ermunterte ihn, den Schauspielberuf zu ergreifen. Seither spielte er die unterschiedlichsten Rollen, etwa im genreübergreifenden Film Nha Fala – Meine Stimme (2002) den eingebildeten Neureichen im kapverdischen Mindelo, oder den tabubrechenden Eingeborenen im Kolonialdrama A Tempestade da Terra (1998). Für seine Rolle im "portugiesischen Western" Estrada de Palha von Rodrigo Areias (2012) wurde er beim Caminhos-do-Cinema-Português-Filmfestival ausgezeichnet.

Neben Rollen in Film und Fernsehen erhielt er auch Angebote vom Theater. Erstmals stand er 1992 in zwei Stücken von Heiner Müller auf der Bühne, von Luís Miguel Cintra inszeniert am Teatro Bairro Alto im Lissabonner Bairro Alto. Es folgten zahlreiche weitere Theaterrollen, u. a. in Os Emigrantes ("Emigranten" von Sławomir Mrożek, 1998 am Teatro Politeama), Orgia (von Pier Paolo Pasolini, 1999 am Teatro Politeama) und Tito Andrónico (Titus Andronicus von William Shakespeare, 2003 am Teatro Nacional D. Maria II).

Neben wenigen Auftritten im Fernsehen (etwa in der Sitcom Pensão Estrela 1996/1997) entwickelte er auch zahlreiche andere Aktivitäten. So war er 1993–1994 Trompeter und Perkussionist des Polip Plok Orchestras, das live Musik spielte zu Stummfilmen (Nosferatu – Eine Symphonie des Grauens von Murnau, und Harte Arbeit am Fluss Douro von Manoel de Oliveira), in Dänemark, Frankreich und Portugal. Auch hat er seit 1994 in über 1.500 Lesungen, in Schulen, Theatern, Büchereien und Kulturzentren in Portugal und Spanien, überlieferte afrikanische Erzählungen vorgetragen.

Er gilt heute als etablierter Schauspieler des Portugiesischen Films, trat aber auch schon in internationalen Produktionen auf, so in Frankreich und Italien. Nach seiner Rolle im prämierten Film Es war einmal in Afrika wurde er auf der Berlinale 2004 als Shooting Star ausgezeichnet.

2005 führte er Regie bei dem Dokumentarfilm Mionga ki Ôbo (Meer und Wald). Er porträtierte die Gemeinschaft der Angolares und ihre besondere Beziehung zum Meer und zum Wald zugleich. Die Gemeinschaftsproduktion von RTP2 und Canal France International, gefördert u. a. vom Instituto Camões und dem Centre national du cinéma et de l'image animée (CNC), erschien 2010 in der portugiesischen DVD-Serie África em docs (Afrika im Dokumentarfilm). 2007 führte Torres Regie bei seinem Kurzfilm Kunta.

Filmografie
Regie
 2005: Mionga ki Ôbo (Doku.)
 2007: Kunta (Kurzfilm), auch Drehbuch
 2013: Aqui a Batalha de Yaguajay - Sobreviventes (Doku.)
 2017: O Solo Sagrado da Terra (Doku.)

Darsteller
 1986: Duma Vez por Todas; R: Joaquim Leitão
 1991: O Café do Ambriz (TV-Serie)
 1991: Por Mares Nunca Dantes Navegados (TV-Serie)
 1992: Xavier; R: Manuel Mozos
 1993: A Cidade de Fausto (Fernsehfilm)
 1993: Encontros Imperfeitos; R: Jorge Marecos Duarte
 1994: Sozinhos em Casa (Fernsehserie, eine Folge)
 1995: O Miradouro da Lua (Sprechrolle); R: Jorge António
 1996: A Mulher do Sr. Ministro (Fernsehserie, eine Folge)
 1996: Novacek (Fernsehserie, eine Folge)
 1996: Fremdes Land (Terra Estrangeira); R: Walter Salles, Daniela Thomas
 1997: Estado de Sítio (Video)
 1996–1997: Pensão Estrela (Fernsehserie)
 1997: Polícias (Fernsehserie, eine Folge)
 1998: Conversas Secretas (Fernsehserie)
 1998: Ilunga; R: Miguel Petchovski
 1998: A Tempestade da Terra; R: Fernando D´Almeida e Silva
 1999: Ora Viva! (Fernsehserie, eine Folge)
 1999: Sofá Vermelho (Fernsehserie)
 1999: O Fura-Vidas (Fernsehserie)
 1999: Jornalistas (Fernsehserie, eine Folge)
 2000: Der Held aus Apulien (Vola Sciusciù, Fernsehfilm); R: Joseph Sargent
 2000: Almirante Reis (Kurzfilm); R: Fernando Vendrell
 2000: Black & White (Kurzfilm); R: Daniel Blaufuks
 2000: A Noiva (Fernsehfilm); R: Luís Galvão Teles
 2000: Entre Nós (Kurzfilm); R: Margarida Cardoso
 2001: Querido Professor (Fernsehserie, eine Folge)
 2002: Sociedade anónima (Fernsehserie)
 2002: La mort est rousse (Fernsehfilm); R: Christian Faure
 2002: Nha Fala – Meine Stimme; R: Flora Gomes
 2002: 88 (Fernsehfilm); R: Edgar Pêra
 2002: Storia di guerra e d'amicizia; R: Fabrizio Costa
 2003: Preto E Branco; R: José Carlos de Oliveira
 2002: Volpone (Fernsehfilm); R: Frédéric Auburtin
 2004: Tudo Isto É Fado; R: Luís Galvão Teles
 2004: Es war einmal in Afrika (A Costa dos Murmúrios); R: Margarida Cardoso
 2005: Hi! Am Erica; R: Yannis Ioannou
 2008: Oberfläche (Superfície, Kurzfilm); R: Rui Xavier
 2008: A Ilha dos Escravos; R: Francisco Manso
 2008: Casos da Vida (Fernsehserie, eine Folge)
 2008: Rebelde Way (Fernsehserie)
 2008–2012: Liberdade 21 (Fernsehserie)
 2009: Vamos Ouvir (Fernsehserie)
 2009: O Último Condenado à Morte; R: Francisco Manso
 2009: Equador (Fernsehserie)
 2009: Vamos Ouvir (Fernsehserie)
 2010: Conta-me Como Foi (Fernsehserie, eine Folge)
 2011: Laços de Sangue (Fernsehserie)
 2011: O Bar do Ti-Chico (Fernsehfilm); R: Ricardo de Almeida – auch Produzent
 2012: Estrada de Palha; R: Rodrigo Areias
 2012: Amareloazulpretoamarelo (Kurzfilm); R: Marta Sousa Ribeiro
 2013: Maternidade (Fernsehserie, eine Folge)
 2013: Bobô, R: Inês Oliveira
 2013: A Mãe do Senhor Ministro (Fernsehserie, eine Folge)
 2013: O Espinho Da Rosa; R: Filipe Henriques
 2013: Estranhamento (Kurzfilm); R: Pedro Cabeleira
 2014: Fortunato: D'aqui até São Torcato (Kurzfilm); R: João Rodrigues
 2015: Ornamento e Crime; R: Rodrigo Areias
 2015–2017: A Única Mulher (Fernsehserie)
 2016: A Pedra (Kurzfilm); R: Ana Lúcia Carvalho
 2017: A Ilha dos Cães; R: Jorge António
 2017: Verão Danado; R: Pedro Cabeleira
 2017: Ouro Verde (Fernsehserie)
 2017: O Fim da Inocência; R: Joaquim Leitão
 2018: A Herdeira (Fernsehserie)
 2018: Gabriel; R: Nuno Bernardo
 2018: Caminhos Magnétykos, R: Edgar Pêra
 2018: Conta Um Conto (Fernsehserie, eine Folge)
 2019: Para Além da Memória; R: Miguel Babo
 2019: Prisioneira (Fernsehserie, 66 Folgen)
 2020: O Último Banho; R: David Bonneville
 2022: Ao Largo (Fernsehserie)

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do Cinema Português 1989 – 2003. Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7.

Weblinks

 Ângelo Torres im Lexikon des internationalen Films
 Eintrag zu Ângelo Torres in der Filmdatenbank CinemaPortuguês-Memoriale (portugiesisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
São-Toméer
Portugiese
Geboren 1968
Mann

Ângelo Torres


Ensemble Studios was an American video game developer. It was founded by Tony Goodman in 1994 and incorporated the following year. It borrowed the name of Ensemble Corporation, a consulting firm founded by Goodman in 1990. It was acquired by Microsoft in 2001 and operated as an internal studio until 2009, when its development capabilities were officially disbanded. Ensemble developed many real-time strategy games, including the Age of Empires game series, Age of Mythology, and Halo Wars. In addition to game development, Ensemble Studios also made the Genie Game Engine used in Age of Empires, Age of Empires II: The Age of Kings, and Star Wars: Galactic Battlegrounds. The studio sold 20 million games and was worth an estimated $500 million.

Games
Ensemble Studios developed the Age of Empires game series of real-time strategy titles, comprising Age of Empires, Age of Empires II: The Age of Kings and Age of Empires III. They also released Age of Mythology, a spin-off from the original series. Expansion packs were also released for all their games including two for Age of Empires III. Their last release was the real-time strategy game called Halo Wars for Xbox 360.

Closure and legacy
In 1998, Rick Goodman left Ensemble Studios and started a new independent studio, Stainless Steel Studios.

In 2000, Brian Sullivan left Ensemble Studios and started a new independent studio, Iron Lore Entertainment, to develop the action role-playing game Titan Quest.

In 2001, Microsoft acquired Ensemble Studios for $100 million. Ensemble remained at their original location in a high rise office in Dallas, Texas, until April 2008 when Microsoft moved them to the Shops at Legacy in Plano, the same location as GearBox Software.   Their office was 50,000 square feet and designed to house 120 employees.

In 2008, Ensemble announced that it would close after the release of Halo Wars in 2009. According to multiple independent reports, all non-essential staff were laid off and remaining staff were given incentives to remain until the completion of the project. Microsoft issued an internal statement on September 10, 2008 which was then leaked to the public.

The company shut down on January 29, 2009.  It was also stated that there are at least two new studios being formed by ES employees.

In February 2009, former Ensemble Studios head Tony Goodman started a new independent studio, Robot Entertainment, and a number of the existing employees have been offered a position in this company.

Following the announcement of Robot Entertainment, former Ensemble Studios producer David Rippy started a new independent studio, Bonfire Studios, composed entirely of former Ensemble staff members. Bonfire was later renamed Zynga Dallas through its acquisition by Zynga and released only one game as an independent company.

In 2008, a third studio called Newtoy, Inc. was created by several developers from Ensemble, which released Chess With Friends for the iPhone in November 2008, and Words With Friends in August 2009. Newtoy was also acquired by Zynga and renamed Zynga With Friends, a moniker off of Newtoy's successful 'with friends' series. Newtoy released two games while they were independent.

In March 2009, a fourth studio, Windstorm Studios, was founded by ex-staffer Dusty Monk as a one-man company.  Dusty Monk later closed this studio on March 21, 2012 and joined Robot Entertainment with his former co-workers.

In June 2013, a fifth studio emerged, Boss Fight Entertainment, founded by previous employees of Ensemble Studios and Zynga Dallas. Boss Fight Entertainment is located in McKinney, Texas and is developing games for mobile platforms. The studio was acquired by Netflix Inc. in 2022.

References

External links
Ensemble Studios site
'Ask Sandy' threads from Age of Kings Heaven
Ensemble Studios  profile on MobyGames
Remember Ensemble Studios - archived Ensemble material and news

Former Microsoft subsidiaries
Companies based in Dallas
American companies established in 1994
American companies disestablished in 2009
Video game companies established in 1994
Video game companies disestablished in 2009
Defunct video game companies of the United States
Video game companies based in Texas
Video game development companies
Defunct companies based in Texas
1994 establishments in Texas
2009 disestablishments in Texas

Ensemble Studios


An Poa tuberifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Urbain Jean Faurie ngan Eduard Hackel. An Poa tuberifera in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa tuberifera


Lucia Fleury Nogueira (22 de Fevereiro de 1950, Goiânia – 20 de Junho de 1998) foi uma artista brasileira especializada em esculturas e instalações, trabalhos em vídeo e desenhos. A sua obra frequentemente aludia ao corpo e preocupava-se com a relação entre os objetos e a linguagem.

Biografia

Nasceu em Goiânia, no centro do Brasil, e era o mais velho de cinco filhos. Ela estudou Jornalismo e Comunicação no Brasil e estudou fotografia nos EUA antes de viajar para Londres em 1975. Planejando ficar apenas duas semanas para visitar o irmão, acabou ficando o resto da vida. Em Londres, ela estudou pintura no Chelsea College of Arts de 1976 a 1979 e depois passou um ano na Central School of Art and Design .

Trabalho
A primeira exposição individual de Nogueira foi na Carlile Gallery em Londres em 1988 e outras mostras logo se seguiram na Serpentine Gallery e na Chisenhale Gallery em Londres; a Ikon Gallery em Birmingham e no Camden Arts Centre, em Londres. Uma exposição retrospectiva foi realizada na galeria do Museu Serralves no Porto em 2007. O seu trabalho está na coleção da Tate, The Arts Council England, Leeds City Art Gallery, The Henry Moore Sculpture Trust, Museu Serralves e outras coleções internacionais.

Nogueira recebeu uma residência na Fondation Cartier em Paris em 1993 e um Prêmio Paul Hamlyn para Artistas Visuais em 1996."Minha forma de pensar é muito brasileira: minha forma de pegar objetos vem de lá também. É algo ligado à infância e também à psique brasileira. A nossa forma de pensar não é tão linear como na Europa . . . Na arte, você obviamente tem uma formação em história da arte. Não temos isso no Brasil. Acho que a forma como desenvolvemos o nosso sentido visual é diferente do modelo europeu. eu não tinha isso. Nós apenas fazemos tudo de uma forma muito empírica, até mesmo a arte."Ela morreu de câncer aos 48 anos e está enterrada no cemitério de Highgate, no norte de Londres.

Ligações externas

 Audio Arts, Volume 12, No 1 ( Rachel Whiteread, Michael Landy, Lucia Nogueira, Zarina Bhimji ), 1993
 https://issuu.com/annelyjuda/docs/nogueira Annely Juda Fine Art, 2016

Mortes por câncer na Inglaterra
Sepultados no Cemitério de Highgate
Brasileiros expatriados no Reino Unido
Naturais de Goiânia

Lucia Nogueira


A Igreja Paroquial de São João de Negrilhos, igualmente conhecida como Igreja de Montes Velhos ou Igreja de São João, é um monumento religioso na freguesia de São João de Negrilhos, no concelho de Aljustrel, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
O imóvel segue principalmente os modelos alentejanos de influência maneirista, como pode ser constatado pela sua planimetria geral e pela organização dos alçados. Apresenta uma planta de forma longitudinal, composta por uma só nave com baptistério, capela-mor, sacristia e torre sineira. A fachada principal está virada para oriente, e é rasgada por um portal simples encimado por óculo. Destaca-se igualmente a torre sineira, no estilo barroco, que termina numa cúpula bulbosa rodeada por urnas nos cantos do telhado. No interior, a nave está coberta por uma abóbada de berço, e tem um coro-alto, duas capelas laterais inseridas em arcos de volta perfeita, e um baptistério no lado da Epístola. A capela-mor está separada da nave por um arco de volta perfeita, e possui um altar em alvenaria. Um elemento de especial interesse encontra-se na escada para a torre, onde foi encastrado na parede um marco de delimitação de propriedade, da Ordem de Santiago.

A igreja foi construída no século XVI, e foi alvo de obras de reconstrução no século XVIII, sendo a torre sineira posterior ao Sismo de 1755. Nas memórias paroquiais de 1758, transcritas pelo padre João Rodrigues Lobato na sua obra Aljustrel Monografia, publicada em 1983, foi descrita a igreja e os estragos provocados pelo terramoto: «Está situada [a igreja] no meio da freguesia e não tem mais moradores que as casas do Pároco, e Sacristão, e distante mil passos uma herdade chamada das Fontainhas. [posteriormente chamada de São João] [...] A igreja tinha três altares, e o altar Mor é de Nossa Senhora do Rosário, e das Almas; não tinha nave nem tem irmandade alguma e tem a Imagem de São Pedro e São Sebastião. O Pároco é Capelão Curado, e é da Ordem de Sant'Iago, e tem de renda dez quarteiros de trigo, e oito quarteiros de cevada, e dez mil réis em dinheiro, tudo pago pela comenda da vila de Aljuster. [...] no terramoto de 1755, padeceu grande ruína a Igreja Paroquial por que caiu «à fundamentis» [até aos alicerces] e ainda está no mesmo estado, os ofícios divinos se celebram em uma casa junto à igreja por licença do Ex.mo Arcebispo de Évora».

O edifício foi reconstruído em 1808, por ordem do Bispo da Diocese de Beja. Na década de 1960, a paróquia fez obras gerais de restauro no edifício, que incluíram a renovação da cobertura.

Ver também
Lista de património edificado em Aljustrel
Ermida de Santa Margarida
Igreja Matriz de Messejana
Igreja Paroquial de Aljustrel
Igreja Paroquial de Ervidel

Bibliografia

Ligações externas

Património edificado em Aljustrel
Fundações em Portugal do século XVI
Igrejas de Aljustrel
Igrejas maneiristas


Lugtenerven eller kranienerve I (latinsk: nervus olfactorius) er en af kranienerverne og består af cirka 20 små nervetråde. Lugtenerven kommer fra lugtecellerne i næsens øvre del og videreformidler lugtindtryk til hjernen. Disse nerver er sensoriske.

Nerver
Lugt
Nervesystemets anatomi

Lugtenerven


Arcus-funktionerne, også kaldet de circulære funktioner eller blot de omvendte trigonometriske funktioner, er omvendte funktioner til de trigonometriske funktioner med restriktioner i deres definitionsmængder for at gøre dem injektive. Der findes arcus-funktioner til sinus, cosinus, tangens, samt deres reciprokke funktioner: cosekans, sekans og cotangens. De bruges til at beregne en vinkel ud fra kendte forholdstal i en trekant og er hyppigt brugte i ingeniørvidenskab, navigation, fysik og geometri.

Notation

Der er flere notationer som bruges for arcus-funktioner.

Det mest almindelige er at bruges "arc-" som et præfiks: , ,  osv. Disse navne udtales "arcus-sinus til x", "arcus-cosinus til x", "arcus-tangens til x" osv.

Inden for datalogi (programmeringssprog, regneark, lommeregnere og tilsvarende) vil man ofte se forkortede notationer: asin, acos, atan osv.

Notationerne , ,  osv. som blev indført af John Herschel i 1813 bruges også ofte. Denne metode er i logisk konflikt med notationer som  som traditionelt bruges til betegne  og ikke . Risikoen for forveksling er dog begrænset, specielt da de reciprokke trigonometriske funktioner har egne navne. Ikke desto mindre råder nogle forfattere til at undgå denne notation pga. dens tvetydighed.

Grundliggende egenskaber

Da ingen af de seks trigonometriske funktioner er injektive (en-til-en) er det nødvendigt at indføre restriktioner for at kunne danne omvendte funktioner. For eksempel har ligningen sin(x) = 0 uendelig mange løsninger: x = nπ for alle heltal n, så man er nødt til at vælge hvilken af værdierne for x som arcsin(0) skal give. Derfor er de omvendte funktioners værdimængder ægte delmængder af de oprindelige funktioners definitionsmængder.

Der er definitioner og værdimængder for arcus-funktionerne i den følgende tabel:

Relationer mellem trigonometriske funktioner og arcus-funktioner

Værdier for sinus, cosinus og tangens af arcus-funktioner kan ses i den følgende tabel sammen med diagrammer af retvinklede trekanter som kan illustrere hvordan man kan udlede disse resultater ved at anvende Pythagoras' læresætning og definitionerne af de trigonometriske funktioner.

Relationer mellem arcus-funktionerne

Komplementære vinkler:

Negative argumenter:

Reciprokke argumenter:

Referencer

Trigonometri
Funktioner

Arcus-funktioner


لوتار بوب  كان ثوريا ألمانيا (1887 – 1980)، قاد تمرد البحارة في مدينة كيل بشمال ألمانيا، في بداية ثورة نوفمبر بألمانيا عام 1918.

مراجع

أفراد الجيش الألماني في الحرب العالمية الأولى
ألمانيا في 1918
أشخاص في الثورة الألمانية في 1918–19
أشخاص من فورت إم فالد
أشخاص من مملكة بافاريا
أعضاء برلمان هامبورغ
أفراد البحرية الإمبراطورية الألمانية
الانضباط العسكري والحرب العالمية الأولى
تاريخ ألمانيا
تمردات بحرية
ثوريون ألمان
سياسيون في الحزب الديمقراطي الاجتماعي الألماني
شخصيات جمهورية فايمار
عسكريون ألمان في الحرب العالمية الأولى
مهاجرون ألمان إلى الولايات المتحدة
مواليد 1887
مواليد في فورت إم فالد
وفيات 1980
وفيات في هامبورغ

لوتار بوب