Le parc national des South Downs est le plus récent parc national d'Angleterre, créé le 31 mars 2010. Le parc, couvrant une superficie de 1627 km² dans le sud de l'Angleterre, s'étend sur 140 kilomètres de Winchester à l'ouest à Eastbourne à l'est à travers les comtés de Hampshire, West Sussex et East Sussex. Le parc national couvre les collines crayeuses des South Downs (qui, sur la côte de la Manche, forment les falaises blanches des Seven Sisters et de Beachy Head) et une partie importante d'une région distincte, l'ouest du Weald, avec son grès fortement boisé et ses collines et vallées argileuses. Le South Downs Way s'étend sur toute la longueur du parc et est le seul sentier national qui se trouve entièrement dans un parc national.

Histoire
L'idée d'un parc national des South Downs est née dans les années 1920, lorsque le public s'inquiétait de plus en plus des menaces pesant sur le magnifique environnement des  (« Basses terres »), en particulier l'impact du développement immobilier spéculatif aveugle sur l'est des Sussex Downs (Peacehaven en était un exemple). En 1929, le , dirigé par des militants dont le géographe Vaughan Cornish, soumet un mémorandum au Premier ministre plaidant en faveur de parcs nationaux, dont un parc national sur une partie des South Downs. Lorsque cependant, vers la fin de la Seconde Guerre mondiale, on a demandé à John Dower de faire un rapport sur la façon dont un système de parcs nationaux en Angleterre et au Pays de Galles pourrait être établi, son rapport de 1945, Parcs nationaux en Angleterre et au Pays de Galles, n'a pas identifié les South Downs pour le statut de parc national, mais l'a plutôt inclus dans une liste « d'autres zones d'agrément ». Le rapport du Comité des parcs nationaux de Sir Arthur Hobhouse de 1947 a adopté un point de vue différent,  incluant les South Downs dans sa liste de douze zones recommandées pour la désignation comme parc national, définies par John Dower comme .

Les South Downs ont été le dernier des douze parcs nationaux initialement recommandés à être créés. Les dommages importants causés aux terres calcaires à partir de 1940 par les cultures arables et le déclin du pâturage des moutons qui en a résulté ont milité contre la poursuite des travaux sur la désignation. Lorsqu'en 1956, la Commission des parcs nationaux en vint à examiner le cas des South Downs en tant que parc national, elle trouva que la désignation n'était plus appropriée, notant que la valeur des South Downs en tant que parc national potentiel avait été réduite par la culture. Elle a cependant reconnu la « grande beauté naturelle » de la région et a proposé qu'elle soit désignée comme une zone de beauté naturelle exceptionnelle .

En septembre 1999, le gouvernement, à la suite d'une révision de la politique des parcs nationaux, a déclaré son soutien à un parc national des South Downs et a annoncé une consultation sur sa création. En janvier 2003, la Countryside Agency (aujourd'hui Natural England) a pris une ordonnance pour désigner le parc proposé en 2003, qui a été soumise au secrétaire d'État à l'environnement le 27 janvier 2003.

À la suite d'objections sur le projet de décret, une enquête publique a été menée entre le 10 novembre 2003 et le 23 mars 2005 dans le but de recommander aux ministres si un parc national devrait être confirmé et, le cas échéant, quelles seraient ses limites. Les résultats de l'enquête étaient attendus pour fin 2005, mais ont été retardés en attendant une question juridique découlant d'une affaire de la Haute Cour contestant une partie de l'ordonnance désignant le parc national de New Forest.

À la suite d'un appel sur l'affaire de la Haute Cour et de la nouvelle législation incluse dans la loi de 2006 sur l'environnement naturel et les communautés rurales, le rapport d'enquête sur les South Downs a été publié le 31 mars 2006. Il a recommandé une réduction de 23% de la taille du parc national initialement proposé, en le concentrant plus étroitement sur les terres crayeuses et en excluant une grande partie des AONB existantes de l'East Hampshire et des Sussex Downs. Cela a été très controversé, ce qui a conduit à des appels de la Campagne pour la protection de l'Angleterre rurale et d'autres pour l'inclusion de la Weald occidentale, une région possédant une géologie, une écologie et un paysage assez différents des collines crayeuses des South Downs, à l'intérieur des limites du parc pour s'assurer qu'il reste protégé du développement. À la lumière des réponses reçues, le secrétaire d'État a décidé qu'il convenait de rouvrir l'enquête publique 2003-2005.

Le 31 mars 2009, le résultat de l'enquête a été publié. Le secrétaire d'État, Hilary Benn, a annoncé que les South Downs seraient désignés parc national, et le 12 novembre 2009, il a signé l'ordonnance confirmant la désignation. Surtout, il a confirmé qu'un certain nombre de zones très disputées, y compris l'ouest du Weald, la ville de Lewes et le village de Ditchling, seraient incluses dans le parc national.

Le nouveau parc national est devenu pleinement opérationnel le 1er avril 2011 lorsque la nouvelle Autorité du parc national des South Downs en a assumé la responsabilité statutaire. L'occasion a été marquée par une cérémonie d'ouverture qui a eu lieu sur la place du marché de Petersfield, une ville située dans l'ouest du Weald à seulement 4 km au nord de l'escarpement de craie des South Downs.

En 2016, le parc national a obtenu le statut de réserve internationale de ciel étoilé, afin de limiter la pollution lumineuse artificielle au-dessus du parc. C'était la deuxième zone de ce type en Angleterre et la 11ème au monde.

Géographie

Le parc national des South Downs s'étend sur 140 km à travers le sud de l'Angleterre, de St Catherine's Hill près de Winchester dans le Hampshire à l'ouest jusqu'à Beachy Head, près d'Eastbourne dans l'East Sussex à l'est. Il exclut donc les principales villes côtières de Southampton, Portsmouth, Chichester, Bognor Regis et Littlehampton. Plus à l'est, là où la limite sud du parc se trouve beaucoup plus près de la côte, il a été soigneusement dessiné pour exclure les zones urbaines de Worthing, Brighton et Hove, Newhaven, Seaford et Eastbourne, qui avaient toutes fait des empiètements substantiels sur les Downs au cours des 19e et 20e siècles. En revanche, le parc comprend un certain nombre de villes situées dans l'ouest du Weald, notamment Petersfield, Liss, Midhurst et Petworth, ainsi que les deux villes historiques du Sussex, Arundel et Lewes.

La population totale vivant dans le parc national est d'environ 108 000 personnes. Parmi elles,  vivent dans le Hampshire,  dans le West Sussex et  dans l'East Sussex. Winchester compte  habitants dans le parc. La zone reçoit environ 46 millions de visites chaque année, chiffre qui devrait augmenter à la suite de la création du parc national.

Le parc comprend deux zones précédemment désignées comme zones de beauté naturelle exceptionnelle, l'East Hampshire AONB et le Sussex Downs AONB. Le parc comprend également le Queen Elizabeth Country Park près de Petersfield.

Les terres crayeuses du parc national des South Downs le distinguent des autres parcs nationaux de Grande-Bretagne. Cependant, près d'un quart (23%) du parc national se compose d'une région physiographique assez différente et fortement contrastée, le Weald occidental, dont les collines et les vallées densément boisées reposent sur une géologie plus ancienne de grès résistants et d'argiles plus tendres.

Dans le parc national, il y a deux figures de craie, le cheval blanc de Litlington et le Géant de Wilmington.

Références

Liens externes
 Site Web de l'Autorité du parc national
 Bulletin de l'équipe de l'établissement
 Liens vers des cartes détaillées du Defra de la limite confirmée
 Visitez le site Web du tourisme des South Downs
 Site Web du South Downs Trust

Parc national en Angleterre
Parc national créé en 2010
Parc international de ciel étoilé
Aire protégée créée en 2010
Aire protégée de l'UICN - catégorie V

Parc national des South Downs


Tajvanska smreka (lat. Picea morrisonicola), vrsta zimzelenog drveta iz porodice borovki. Tajvanski endem koji naraste do 50 metara u visinu, i promjera 1.5 metar.

Jedina je vrsta smreke na Tajvanu. raste na visinama od 2000 – 2500 metara iznad mora

Izvori

Vanjske poveznice

Smreka

Tajvanska smreka


X Factor 2017 var den 10. sæson af talentkonkurrencen X Factor, der havde premiere den 30. december 2016 på DR1. Morten Nørgaard vandt Konkurrencen med 52 procent af seernes stemmer og Remee blev den vindende dommer for fjerde gang, og for første gang i dansk X factors historie har en dommer har vundet konkurrencen i alle 3 kategorier.

Konkurrencens forløb
Dommertrioen består af komponist Thomas Blachman, der har været med i ni sæsoner i alt, sangerinden Mette Lindberg er dommer for anden gang, og musikproducer Remee, der har været med i syv sæsoner i alt. Sofie Linde Lauridsen er vært for anden gang. Blachmann blev tildelt den unge kategori, som han også varetog i 2009 og 2013, Remee blev tildelt +23-kategorien, mens Mette Lindberg fik gruppekategorien.

Udvælgelsen af finalisterne foregik via auditions, der fandt sted i København og Aarhus. Udvalgte deltagere fra auditions, som dommerne havde valgt at sende videre, deltog i 5 Chair Challenge. Her blev deltagerfeltet i 'Unge'-kategorien og '23+'-kategorien beskåret fra 13 til 5, mens antallet af deltagere i gruppekategorien gik fra 9 til 5. De 15 deltagere deltog ved en bootcamp, hvor de tre livedeltagere i hver kategori blev udvalgt.

Finalen afholdes den 31. marts 2017 i DR Byens Studie 5, hvor den britiske singer-songwriter Ed Sheeran optræder. Præmien i X Factor 2017 er en indspilning af fire numre med den amerikanske producer Dallas Austin, som har produceret for bl.a. Madonna, Michael Jackson og Janet Jackson. Samtidig får vinderen også et sangtræningsforløb med vokalcoachen Helene Hørlyck, der har arbejdet med One Direction.

De tre finalisters vindersange udkom umiddelbart efter semifinalen den 24. marts 2017. Chilis sang, "Plated Gold", er skrevet og produceret af sangerinden Clara Sofie Fabricius. Mortens Nørgaards sang, "The Underdog", er skrevet af Anders Grahn, Max Ulver, Oliver McEwan, Lars Ankerstjerne og Rasmus Seebach. Den er produceret af Ankersterne, Seebach, McEwan og
Nicky Furdal. Mia har selv skrevet teksten til hendes sang, "Sick", der er produceret af Clara Sofie Fabricius og Mads Nørgaard. Mia fremførte sangen til hendes audition, og efterfølgende er den blevet set over 500.000 gange på YouTube.

Finalister
 – Vinder
 – Andenplads
 – Trejdeplads
 – Udstemt

Live shows

Statistik
Farvekoder:

Liveshows

Uge 1 (17. februar)
 Tema: Signatur-sange

Dommerne stemte ud
 Remee: Fyhnen Sisters
 Lindberg: Mike Beck
 Blachman: Fyhnen Sisters

Uge 2 (24. februar)
 Tema: Sange fra dommernes fødselsårti (60'erne, 70'erne og 80'erne)

Dommerne stemte ud
 Lindberg: Mike Beck
 Remee: Ladies with Attitude
 Blachman: Mike Beck

Uge 3 (3. marts)
 Tema: Breakup-sange

Dommerne stemte ud
 Blachman: Ladies with Attitude
 Remee: VKation
 Lindberg: Ladies with Attitude

Uge 4 (10. marts)
 Tema: Divas and Crooners (akkompagneret af DR Big Band)

Dommerne stemte ud
 Remee: Martin Prytz
 Blachman: Samanta Gomez
 Lindberg: Martin Prytz

Uge 5 (17. marts)
 Tema: Verdenshits

Dommerne stemte ud
 Remee: VKation
 Lindberg: Samanta Gomez
 Blachman: Samanta Gomez

Uge 6 (24. marts)
 Tema: Jubilæumssange og seervalg
Det var udelukkende seerernes stemmer, der bestemte, hvem der blev elimineret.
 Gæsteartist: Kaputu ("Hvor du går")

VKation fik færrest seerstemmer og blev derfor stemt ud.

Uge 7 (31. marts)
 Tema: Frit valg, Dallas Austins valg samt vindersingle
 Gæsteartist: Gulddreng ("Utro") Ed Sheeran ("Castle on the Hill") og ("Shape of You")
 Gruppeoptrædener: "Fem Fine Frøkner" (Gabrielle; fremført af X Factor 2017 finalisterne og Sofie Linde Lauridsen), "Ked Af Det" (fremført af Gulddreng og X Factor 2017 deltagerne)

Afsnit og seertal

Referencer

2017 (Danmark)
Begivenheder i 2017

X Factor 2017 (Danmark)


Bothkamp Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Plön iline bağlı belediye. 13,85 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 270 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 19 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Stefani Preuß tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 http://www.bothkamp.de

Kaynakça

Plön iline bağlı yerleşim birimleri

Bothkamp


Ormancık, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski isminin Godaş-godaz olduğu rivayet edilmektedir. 1970 li yıllarda Ormancık ismini almıştır.

Coğrafya
Adana iline 167 km, Feke ilçesine 45 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Feke'nin mahalleleri

Ormancık, Feke


චන්ද්‍ර වර්ෂසූර්ය වර්ශ යන ක්‍රම දෙකෙහි සංකලන ක්‍රමයකි. ගෞතම බුද්ධ පරිනිර්වාණය ආරම්භය ලෙස සලකා මාස ගනිති  මෙය ඉතා පැරණි ක්‍රමයයි "" වෙසක් "" පුර පසලොස්වක් දින සිට බු.ව ගණනය කරණ අතර ...,ක්‍රිව 2023  වනවිට බු.ව 2566 කි.

සීහල දීප වැසියන්,දුරුතු ,නවම් ,මැදින් ,බක්, වෙසක්,පොසොන් ,ඇසල ,නිකිණි ,බිනර ,වප්, ඉල්, උදුවප්.,වශයෙන් මාස ගනිති ...

අතීත සීහල දීප වැසියා වර්ෂයක් වශයෙන් සැලකුවේ දින 360'   එය අංශක   360' කි.

දැනට පවතින 24 / 12 පැය ක්‍රමයට නොව
එක් දිනකට පැය 60 ලෙස ගනිති ...
සිංහල පැය 2-2/1 ඉංග්‍රීසියෙන් 1 පැයකි.
 වර්ෂයක් ආරම්භ වන්නේ අප්‍රේල් (බක්) නව අවුරුදු උදාවෙනි....එවේලාවට අතීත සියලු ශ්‍රීලාංකිකයන් බෞද්ධ වතාවක් වල නියලෙති ...

මාස
චන්ද්‍ර මාස ක්‍රමයට අනුගතය.

 සාමාන්‍ය අවුරුද්දකට මාස 12කි
 අධික අවුරුද්දකට මාස 13කි

බුද්ධ වර්ෂ

බෞද්ධ දිනදසුන


Crkva sv. Jurja nalazi se Jurjevu brdu SZ od Nerežišća na Braču.

Opis
Crkva sv. Jurja smještena je na Jurjevu brdu koje sa sjeverne strane dominira nerežiškim poljem. Jednobrodna predromanička crkvica s polukružnom apsidom građena je nepravilnim kamenom i pokrivena krovom od kamenih ploča. Vanjski zidovi raščlanjeni su plitkim nišama gotovo i lezenama. Nad vratima je prošupljena luneta, a s bočnih strana je po jedna niša s lučnim završetkom. Unutrašnjost crkve razdjeljena je na tri traveja poprečnim pojasnicama, dok su bočni zidovi artikulirani nišama i pilastrima. Na oltaru je reljef sv. Jurja koji ubija zmaja, a pripisuje se bračkom kiparu Nikoli Lazaniću iz druge polovice 16. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-4451 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Juraj
Juraj, Nerežišća

Crkva sv. Jurja u Nerežišćima


Die Rätselhafte Pechlibelle (Ischnura hastata) ist eine Kleinlibellenart aus der Familie der Schlanklibellen (Coenagrionidae), die in Nord- und Mittelamerika verbreitet ist. Die Rätselhafte Pechlibelle ist in mehrfacher Hinsicht besonders. Zum einen ist es die einzige nordamerikanische Art, die sich im europäischen Raum regelmäßig fortpflanzt, die Vermehrung erfolgt hier jedoch ausschließlich parthenogenetisch. Eine parthenogenetische Fortpflanzung ist von keiner anderen Libellenart bekannt. Auch ist die Rätselhafte Pechlibelle die einzige Libellenart, bei der sich das Pterostigma des Vorderflügels beim Männchen nicht am Flügelrand befindet, sondern eingerückt im Flügelinneren liegt. Auch innerhalb der Gattung ist sie durch das Fehlen weiblicher Farbvarianten und ein nicht vollständig geschwärztes männliches Abdomen ungewöhnlich.

Merkmale
Mit einer Körperlänge von 21 bis 27 Millimetern und einer Länge der Hinterflügel von 9 bis 15 Millimetern ist die Rätselhafte Pechlibelle eine sehr kleine Schlanklibellenart. Männchen und Weibchen zeigen, wie bei den Pechlibellen üblich, einen ausgeprägten Sexualdimorphismus.

Die Männchen sind durch ihre kräftig gelbe Grundfarbe sehr auffällig, die Augen sind vorderseits gelb, werden nach hinten hin grün, oberseits wirken sie wie von einer schwarzen Kappe bedeckt. Die blau-grünen Postokularflecken sind sehr klein und nicht durch eine Linie miteinander verbunden. Der Thorax ist grünlich gefärbt, die hellen Antehumeralstreifen sind schmal und die Humeralstreifen breit. Das Abdomen ist gelb, nur die ersten beiden Abdominalsegmente zeigen einen grünlichen Farbton als Übergang zum Thorax. Die Segmente eins und zwei sind oberseits schwarz gefärbt, an den Stößen der Segmente drei bis sechs befindet sich jeweils ein schmaler schwarzer Ring, dem auf beiden Seiten speerförmig auslaufende Flecken vorgelagert sind, diese können auf dem sechsten Segment auch verschmelzen. Die Segmente sieben bis zehn sind ganz ohne schwarze Zeichnung, in niederen Breiten kann das siebte Segment manchmal schwarz gefärbt sein. In der Seitensicht des zehnten Segments zeigt sich ein ungewöhnlicher nach oben gerichteter stabförmiger Vorsprung.

Das orange Pterostigma der Vorderflügel ist einzigartig, da es nur bei dieser Libellenart von der Flügelkante abgerückt ist. Gegenüber den umgebenden Zellen ist das Flügelmal durch eine verdickte weiße Vene abgetrennt, die Form ist eher rundlich. Die schwarzen Stigmata der Hinterflügel sind normal ausgebildet, und ungefähr halb so groß wie die der Vorderflügel. Die Pterostigmata der Weibchen sind normal ausgebildet.

Die Weibchen sind in der Jugendform am ganzen Körper kräftig rot-orange gefärbt und besitzen auffällige orange Postokularflecken oberseits der Komplexaugen, die durch eine Linie miteinander verbunden sind. Der Mittelstreifen ist schwarz, der Humeralstreifen nur schwach oder gar nicht ausgebildet. Das Abdomen ist orange, die Abdominalsegmente sechs bis neun sind oberseits durchgehend schwarz gefärbt, teils kommt es auch zu einer Färbung auf dem fünften Segment. Mit Einsetzen der Geschlechtsreife verfärben sich die Augen der Weibchen stumpf grünlich mit brauner Kappe, mittig gebändert durch einen horizontalen dünnen schwarzen Streifen. Auch alle bisher hellen Oberseiten der Abdominalsegmente verdunkeln sich und die Seitenflächen des Thorax verfärben sich oberseits grau und unterseits weiß, später überall grünlich. Mit zunehmender Ausreifung stellt sich eine gräuliche Wachsbereifung des Abdomens ein, oftmals schwach dunkelgrau gebändert, jedoch niemals so dicht, dass die darunter liegende Zeichnung verdeckt wird. In feuchteren Gegenden verfärbt sich die Wachsbereifung stumpf schwärzlich, in trockneren Gebieten dagegen blassgrau. Ungewöhnlich für die Gattung der Pechlibellen ist das Fehlen verschiedener weiblicher Farbvarianten.

Ähnliche Arten
Die männlichen Imagines sind durch ihre auffällige Abdomenzeichnung, besonders aber durch das eingerückte Pterostigma der Vorderflügel unverwechselbar. Unreife Weibchen der Rätselhaften Pechlibelle unterscheiden sich von unreifen Weibchen von Ischnura verticalis durch den nur schwach ausgebildeten oder ganz fehlenden Humeralstreifen, von den Weibchen von Ischnura prognata und Ischnura ramburii durch ihre geringere Größe und den größeren Orangeanteil am Ansatz des Abdomens, der bei I. ramburii nur auf dem ersten und zweiten Abdominalsegment und bei I. prognata nur auf dem dritten und vierten Segment zu finden ist. Ischnura hastata zeichnet sich außerdem durch einen breiteren Mittelstreifen als bei I. prognata aus.

Die Wachsbereifung ausgereifter Weibchen der Rätselhaften Pechlibelle bedeckt nie den glänzend schwarzen Mittelstreifen des Thorax, der Humeralstreifen ist dagegen überdeckt und so, falls überhaupt vorhanden, nicht zu erkennen. Dadurch ist eine Unterscheidung der ausgereiften Weibchen von I. verticalis und Ischnura posita möglich, bei denen der Mittelstreifen überdeckt ist, der Humeralstreifen dagegen meist deutlich unter der Bereifung zu erkennen ist. Wenn auch deutlich kleiner kann I. hastata an einem Punkt der Ausreifung mit stumpf orange-olivfarbenem Thorax mit der dann ähnlichen reifen heterochromen Form von I. ramburii verwechselt werden. Diese bildet jedoch nie eine Wachsbereifung auf dem Abdomen aus und hat häufig leuchtend blaue Postokularflecken.

Eine Verwechslungsmöglichkeit besteht auch mit der Kleinen Pechlibelle (Ischnura pumilio), diese ist jedoch deutlich größer als die Rätselhafte Pechlibelle und die beiden ersten Abdominalsegmente sind ohne Zeichnung, während bei I. hastata die ersten vier Segmente hell bleiben. Während der Ausreifung verfärbt sich die Kleine Pechlibelle blau oder bisweilen grün, Stadien, in denen beide Arten olivgrau gefärbt sind können verwechselt werden, die Kleine Pechlibelle bildet jedoch nie eine Wachsbereifung aus. Eine sichere Unterscheidungsmöglichkeit bietet der Prothorax, dessen Hinterrand bei I. pumilio deutlich ausgerundet, bei I. hastata dagegen abgeflacht erscheint.

Verbreitung

Das Verbreitungsgebiet der Rätselhaften Pechlibelle reicht im Nordosten von Wisconsin, Süd-Ontario und Maine über den eher spärlich besiedelten Südwesten und die südlichen Great Plains, Südkalifornien und nördliche Teile Mexikos über die Westindischen Inseln und Bermuda bis Venezuela. Zuweilen kommt es zur großflächigen Besiedelung nördlich des üblichen Verbreitungsgebietes, möglicherweise handelt es sich um Populationen, die mit klimatischen Verhältnissen wachsen und wieder schwinden.

Als Pionierart, die häufig in hohe Luftschichten verwirbelt wird, finden sich Populationen auch auf den abgelegenen Inselgruppen der Galápagos-Inseln – hier ist sie die einzige vorkommende Kleinlibellenart – und den Azoren, wo Ischnura hastata die häufigste Libellenart stellt und einzig mit der Kleinen Pechlibelle vergesellschaftet ist. Wahrscheinlich werden alle Inseln der Azorengruppe besiedelt. Vereinzelt tauchen Exemplare an Küsten des Ostatlantiks auf.

Lebensraum der Rätselhaften Pechlibelle sind dicht mit Gräsern und Seggen bewachsene Ränder von Weihern und Seen, als Pionierart werden gerade im südlichen Teil des Verbreitungsgebietes auch temporäre Teiche mit ähnlicher Vegetation und in anderen Gegenden Hochmoore in großer Anzahl angenommen. Auf den Azoren ist fast jeder mit Laichkräutern und Sumpfbinsen bewachsene Teich besiedelt.

Lebensweise
In geeigneten Habitaten rund um Teiche mit dichter Vegetation kann Ischnura hastata sehr häufig werden. Paarungen, sowohl mit ausgereiften wie noch unreifen Weibchen, finden den ganzen Tag über statt und können bis nach Dämmerung fortgesetzt werden. Die Paarung ist allerdings nur selten zu beobachten, wahrscheinlich da sich die Weibchen im Normalfall nur einmal paaren und so all ihre Eier befruchten. Auch die Eiablage kann weit weniger häufig als bei anderen Pechlibellenarten beobachtet werden. Die Weibchen legen die Eier alleine, ohne Begleitung durch die Männchen, in aufrechte oder flutende Blätter und Stängel von Gräsern, Seerosen oder Torfmoosen.

Die Flugzeit der Imagines differiert mit der Verbreitung. Am nordöstlichen Rand des Verbreitungsgebietes reicht sie von Juli bis September, in Maine ist Ischnura hastata sogar nur im August anzutreffen. Südlicher, in Kentucky reicht die Flugzeit von Mai bis Oktober, in Kalifornien beginnt sie bereits im März, in Louisiana im Februar und reicht jeweils bis in den November. In Texas, Florida und allen südlicher gelegenen Gebieten fliegt I. hastata das ganze Jahr über. Die Flugzeit auf den Azoren reicht von Ende Mai bis Anfang August.

Parthenogenetische Fortpflanzung auf den Azoren
Eine Besonderheit stellt das isolierte Vorkommen der Rätselhaften Pechlibelle auf den Azoren dar, da sich diese Population einzig parthenogenetisch fortpflanzt. In allen Generationen entwickeln sich ausschließlich Weibchen, die Eier legen, ohne sich zuvor zu paaren. Aus den daher unbefruchteten Eiern schlüpfen wiederum nur Weibchen. Parthenogenese ist zwar bei vielen Insektenarten nachgewiesen, jedoch bei Libellen nur von dieser einzigen Population bekannt. Die Bestände von Ischnura hastata auf dem amerikanischen Doppelkontinent reproduzieren sich ausschließlich normal. Häufig ist eine bakterielle Infektion bei Wirbellosen für die Parthenogenese verantwortlich, jedoch konnten Experimente mit Antibiotika dies bisher nicht für die Rätselhafte Pechlibelle bestätigen. Erst 1990 konnte die Azoren-Population von Ischnura hastata der richtigen Art zugeordnet werden, obwohl Aufzeichnungen nahelegen, dass sie bereits seit mindestens einem Jahrhundert besteht.

Quellen

Literatur
 John C. Abbott: Damselflies of Texas: a field guide, University of Texas Press, Austin 2011, ISBN 978-0-292-71449-6.
 Klaas-Douwe B. Dijkstra: Field Guide to the Dragonflies of Britain and Europe. British Wildlife Publishing, Gillingham 2006, ISBN 0-953139948.
 Dennis Paulson: Dragonflies and Damselflies of the East, Princeton Field Guides, Princeton University Press, New Jersey 2011, ISBN 978-0-691-12283-0.
 Dennis Paulson: Dragonflies and Damselflies of the West, Princeton Field Guides, Princeton University Press, New Jersey 2000, ISBN 978-0-691-12281-6.

Einzelnachweise

Weblinks

 Citrine Forktail Ischnura hastata auf www.stephencresswell.com, mit Bildern

Ratselhafte Pechlibelle

Rätselhafte Pechlibelle


Zilkale es un castillo medieval situado en el Valle Fırtına (en turco: Fırtına Vadisi, es decir «Valle Tempestuoso»), y es una de las obras históricas más importantes en la región Çamlıhemşin (40° 55' 0N, 40° 57' 0E) de Rize. El castillo está construido a una altura de 750 metros, y se encuentra en el borde de un acantilado con vistas al río Furtina a unos 100 metros más abajo. El castillo consta de muros exteriores, muros medios y un castillo interior. Hay cuarteles de guarnición, y una posible capilla y la torre de cabeza. Se cree que el castillo fue construido en los siglos XIV y XV.

Referencias

Imperio de Trebisonda

Zilkale


مسرحية شهيرة للكاتب والمؤلف السوري سعد الله ونوس تعد من أكثر أعماله تكثيفا لآراءه السياسية.
تحكي المسرحية قصة ملك ضجر بأبهة الحكم فيقرر أن يتنكر هو ووزيره بحثا عن ترفيه بين العامة فيلتقي بتاجر قد أفلس يمضي وقته في الخمرة والهذيان ويحلم بأنه الملك فيقرر الملك أن يلبسه ثيابه ويجعله ملكا ليوم حتى يضحك من هذا المشهد الغريب. ولكن الجميع يتصورون أن التاجر هو الملك حتى الملكة وحراس القصر ويكتشف التاجر مؤامرة لقلب الحكم في ذلك اليوم مما يرسخه أكثر فوق كرسيه ويجد الملك نفسه ضحية لعبة ترفيهية.

مراجع

مسرحيات سعد الله ونوس

الملك هو الملك


Antonela Marušić (Dubrovnik, 1974.) književnica je koja literarne radove objavljuje pod pseudonimom Nora Verde. Osim samostalno njena proza i poezija objavljivana je i u brojnim zbornicima i antologijama. Djeluje i kao novinarka, urednica i kritičarka, te aktivistkinja. Jedna je od pokretačica feminističkog portala Vox Feminae, te je bila i članica uredništva istog.

Biografija

Antonela Marušić rođena je 1974. godine u Dubrovniku.

Završila je studij hrvatskog jezika i književnosti u Zadru. Književnom praksom počinje se baviti kao studentica kada objavljuje prvu knjigu poezije, "Sezona bjegova" (Narodno sveučilište, Split, 1994.) Pjesme su joj objavljene u pjesničkom zborniku "Oblaci" (Matica hrvatska, Zadar, 1998.) zadarskog Studentskog književnog kluba. Od 2010. književne radove piše i objavljuje pod literarnim imenom Nora Verde.

"U posljednjih šest-sedam godina stekla sam određeni krug čitatelja kojemu autorica Nora Verde nešto znači, nisam sigurna da bi bilo produktivno sada u tu priču uvoditi moje građansko ime. Kako će biti u budućnosti, još ćemo vidjeti."

Profesionalni rad
Autorica je proznih knjiga "Posudi mi smajl" (Meandar, 2010.) i "Do isteka zaliha" (Sandorf, 2013.).

Priče su joj objavljene u zborniku "Pristojan život (lezbejske kratke priče s prostora Ex Yu)", (Labris 2012.) i knjizi kratkih priča "Zagreb Noir" (Durieux, 2014.) koja je u prijevodu na engleski jezik objavljena u studenom 2015. godine u američkoj nezavisnoj kući Akashic Books. Prevođena na slovenski, engleski, njemački, makedonski i albanski jezik.

Članica je Hrvatskog društva pisaca i Hrvatske zajednice samostalnih umjetnika.

Surađuje s nizom hrvatskih i regionalnih medija i portala koji se bave nezavisnom kulturom, medijima, književnošću, glazbom i ljudskim pravima.

Djela

Sezona bjegova (1994.) poezijaPosudi mi smajl (2010.)
Do isteka zaliha (2013.)O ljubavi, batinama i revoluciji (2016.)
Moja dota (2021.) roman

Izvori

Vanjske poveznice
 HDP: Antonela Marušić
 VoxFeminae: Antonela Marušić

Hrvatske feministice
Hrvatski književnici
Životopisi, Zagreb
Hrvatski novinari
Hrvatski aktivisti
Borci za prava LGBT osoba

Nora Verde


Meksički bijeli bor (latinski: Pinus ayacahuite), također zvan ayacahuite bor, vrsta je borova porijeklom iz planina južnog Meksika i zapadne Srednje Amerike, u Sierra Madre del Sur i na istočnom kraju transverzale Eje Volcánico, između 14° i 21° sjeverne širine u meksičkim državama Guerrero, Oaxaca, Puebla, Veracruz i Chiapas, te u Gvatemali, Salvadoru i Hondurasu. Raste na relativno vlažnim područjima s ljetnim kišama, međutim primjerci s istočne i južne rasprostranjenosti žive u doista vlažnim uvjetima; treba puno sunca i dobro drenirana tla. Zahtijeva godišnji prosjek temperature između 10 i 19°C. Ovo drvo prihvaća od suptropske do hladne klime.

Opjs
Pinus ayacahuite je veliko stablo, redovito naraste do 30–45 m i izuzetno visoko do 50 m. Član je skupine bijelog bora, podvrsta Pinus Strobus, a kao i svi članovi te skupine, i lišće ("iglice") su u svežnjevim od pet, s listopadnim omotačem. Iglice su fino nazubljene i duge 9-16 cm. Češeri su dugi i vitki, dugi 15–40 cm i 4–6 cm široki (zatvoreni), odnosno 6–10 cm kad au otvoreni. Ljuske su tanke i savitljive. Sjemenke su sitne, 6-8 dužine mm, a imaju dugačko vitko krilo dugo 18–25 mm.

Nametnici
Umjereno je osjetljiv na hrđu bijelog bora (Cronartium ribicola), ali u uzgoju se pokazao nešto manje osjetljiv od većine ostalih američkih bijelih borova (vidi npr. Zapadni bijeli bor, šećerni bor).

Uzgoj i namjene
Posađena je s ukrasnim i komercijalnim svrhama za papirnu industriju na različitim geografskim širinama i nadmorskim visinama u različitim dijelovima svijeta:

Komercijalna proizvodnja:
 U ekvatorijalnim i tropskim regijama: Na visokim nadmorskim visinama u Keniji, Tanzaniji i Angoli.
 U umjerenim suptropskim regijama : Sadi se u gorju Južne Afrike, na najvišim uzvišenjima južnog Brazila i u sjevernoj Indiji.
 U umjerenim regijama na srednjoj i maloj nadmorskoj visini: argentinske provincije Salta, Tucuman i Cordoba ; na 500 do 1500 m nadmorske visine.
 Na malim visinama u blizini razine mora: Australija (Queensland i Novi Južni Wales), Novi Zeland. Kao ukras: Uspješno je zasađen na Britanskom otočju. Najveće drvo u Njemačkoj (visina 2013: 20,5 m) raste u arboretumu Sequoiafarm Kaldenkirchen.

Unatoč tropskom podrijetlu (prirodni domet je potpuno južno od rakove obratnicea), iznenađujuće je tolerantan na hladnoću, preživjevši temperature do gotovo -30 ° C u uzgoju u Škotskoj i Pennsylvaniji, u SAD-u. Uzgaja se kao ukrasno drvo u parkovima zbog atraktivnog lišća i vrlo dugačkih češera, među najdužim koji se mogu uzgajati u mnogim umjerenim područjima.

Drvo je vrijedno, koristi se za opće unutarnje građevinske radove.

Izvori

Literatura
 Dvorak, WS, GR Hodge, EA Gutiérrez, LF Osorio, FS Malan i TK Stanger. 2000. Pinus tecunumanii. U: Očuvanje i ispitivanje tropskih i suptropskih šumskih vrsta od strane zadruge CAMCORE. Visoka škola za prirodne resurse, NCSU. Raleigh, NC. SAD.
 Richardson DM (Ed) 2005. Ekologija i biogeografija Pinusa. Konzervatorski odjel. Strategija četinjača divljih divljih otoka Južnog otoka. Novi Zeland.
 Chandler, NG Plantaže pulpe u Južnoj Africi. Proc. Aust. Papirnati Indus. Teh. Dupe.
 Conifer Specialist Group (1998). " Pinus ayacahuite ". Crveni popis IUCN-a ugroženih vrsta. 1998. Pristupljeno 12. svibnja 2006.

Borovi

Meksički bijeli bor


San Millán , İspanya'nın kuzeyinde otonom bölgelerinden biri olan Bask Özerk Bölgesi'ninAlava eyaletine bağlı bulunan belediyesi. Nüfusu 696 kişidir. (2002)

Álava'nın belediyeleri

San Millán


Sportsudstyr er alle genstande, der sælges til brug i sport eller motion.

Spiludstyr

Bolde
Bolde benyttes ofte i sport. En sportsbold er typisk rund, men den kan også være rotationsellipsoidformet som fx i amerikansk fodbold eller i rugby. Sport er ofte opkaldt efter den anvendte bold, såsom amerikansk fodbold, baseball, basketball og fodbold, eller bolden er opkaldt efter sporten.

Flyvende skiver
Flyvende skiver benyttes i fx frisbeediscipliner og diskoskast.

Mål
I mange sportsgrene benyttes mål i hver ende af banen.

Net
Net benyttes i tennis, volleyball, fodbold, basketball, hockey og badminton. Fiskenet benyttes i fiskeri.

Ketsjere
Ketsjere benyttes i ketsjersport som tennis og badminton.

Stænger og håndtag
Benyttes primært i lystfiskeri.

Stave, bat og køller
Stave bruges i bl.a. hockey og lacrosse. Bat bruge i bl.a. baseball og cricket. Køller bruges primært i golf

Gærder og baser
Gærder og overliggere benyttes i cricket, og baser benyttes i baseball.

Deltagerudstyr

Fodtøj

Fodtøj til sport inkluderer:
 Bræt til surfing, skateboarding, wakeboarding og snowboarding
 Skøjter til sports som rulleskøjteløb, skøjteløb
 Ski til skiløb og vandski
 Fodboldstøvler og særlige Soccer cleats
 Cricketsko
 Golfsko
 Pigsko
 Proteser som Cheetah Flex-Foot
 Løbesko
 Gåsko

Beskyttelsesudstyr
Beskyttelsesudstyr benyttes ofte i sport inklusive motorsport og kontaktsport.
Beskyttelsesudstyr inkluderer:
 Hjelm
 Skridtbeskytter
 Tandbeskytter
 Benskinner
 Skitøj
 Albuebeskytter
 Skulderbeskytter

Træningsudstyr
Træningsudstyr kan være swiss balls, håndvægte, osv. til brug i motionscenter. Det kan også være beskyttelsesudstyr som vægtløftningsbælte eller bænktrøje til brug i vægttræning eller styrkeløft.

Diverse
Det kan være køretøjer til motorsport, cykler, både, osv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sportsudstyr


Video4Linux (V4L for short) is a collection of device drivers and an API for supporting realtime video capture on Linux systems. It supports many USB webcams, TV tuners, and related devices, standardizing their output, so programmers can easily add video support to their applications.

Video4Linux is responsible for creating V4L2 device nodes aka a device file (/dev/videoX, /dev/vbiX and /dev/radioX) and tracking data from these nodes. The device node creation is handled by V4L device drivers using the video_device struct (v4l2-dev.h) and it can either be allocated dynamically or embedded in another larger struct.

Video4Linux was named after Video for Windows (which is sometimes abbreviated "V4W"), but is not technically related to it.

While Video4Linux is only available on Linux, there is a compatibility layer available for FreeBSD called Video4BSD. This provides a way for many programs that depend on V4L to also compile and run on the FreeBSD operating system.

History
V4L had been introduced late into the 2.1.X development cycle of the Linux kernel. V4L1 support was dropped in kernel 2.6.38.

V4L2 is the second version of V4L. Video4Linux2 fixed some design bugs and started appearing in the 2.5.x kernels. Video4Linux2 drivers include a compatibility mode for Video4Linux1 applications, though the support can be incomplete and it is recommended to use Video4Linux1 devices in V4L2 mode. The project DVB-Wiki is now hosted on LinuxTV web site.

Some programs support V4L2 through the media resource locator v4l2://.

Software support

 aMSN
 Cheese (software)
 Cinelerra
 CloudApp
 Ekiga
 FFmpeg
 FreeJ
 GStreamer
 Guvcview
 kdetv
 Kopete
 Libav
 Linphone
 LiVES
 MPlayer
 mpv
 MythTV
 Open Broadcaster Software
 OpenCV
 Peek
 PyGame
 Skype
 Tvheadend
 VLC media player
 xawtv
 Xine
 ZoneMinder

Criticism
Video4Linux has a complex negotiation process, which caused not all applications having support for all cameras.

See also
 Direct Rendering Manager – defines a kernel-to-user-space interface for access to graphics rendering and video acceleration
 Mesa 3D – implements video acceleration APIs

References

External links
media_tree development git
v4l-utils development git
Linux Media Infrastructure API (V4L2, DVB and Remote Controllers)
Video4Linux-DVB wiki
 Video4Linux resources
 Video4BSD, a Video4Linux emulation layer
 Video For Linux (V4L) sample applications
 Video For Linux 2 (V4L2) sample application
 Access Video4Linux devices from Java
 kernel.org
 OpenWrt Wiki
 Linux UVC driver and tools, USB video device class (UVC)

Digital television
Free video software
Interfaces of the Linux kernel
Linux drivers
Linux kernel features
Television technology

Video4Linux


فيلكوفيتس (Вільховець) هي مدينة في مقاطعة تشيركاسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2850 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فيلكوفيتس (تشيركاسكا)


Olaylar
Osmanlı İmparatorluğu'nda Köprülü Fazıl Ahmet Paşa'nın sadrazamlığa atanması.

Doğumlar
 9 Haziran - III. Fyodor, 1676-1682 arasında Rus çarı (ö. 1682).
 6 Kasım - II. Carlos, İspanya'nın Habsburg Hanedanı'ndan gelen son kralı (ö. 1700).
 ? - Guillaume de l'Hôpital, Fransız matematikçi (ö. 1704).

Ölümler
 Köprülü Mehmed Paşa

1661


Karkarčaj ili Karkar (armenski: Կարկառ, azerski: Qarqarçay, Ruski jezik: Каркарчай, Каркар) je rijeka koja je zemljopisno u Azerbajdžanu, a jednim dijelom teče kroz Gorski Karabah. Duga je 115 km. Površina porječja iznosi 1490 km2. Izvire na Karabaškom visočju na visini od 2080 metara, a ulijeva se u rijeku Kuru kao desna pritoka na visini od 190 metara.

Galerija

Vanjske poveznice

Rijeke u azijskom dijelu Azerbajdžana
Pritoke Kure

Karkarčaj


An Sesleria robusta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schott, Nyman ngan Karl Theodor Kotschy. An Sesleria robusta in nahilalakip ha genus nga Sesleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sesleria

Sesleria robusta


Star King (publicat și sub numele de The Star King) este un roman științifico-fantastic al scriitorului american Jack Vance, primul din seria sa "Demon Princes". Spune povestea unui tânăr, Kirth Gersen, care își propune să urmărească și să se răzbune pe primul dintre Prinții Demoni, cei cinci criminali care au masacrat sau au înrobit aproape toți locuitorii din lumea colonie în care a copilărit.

Star King a fost inițial publicat în foileton în edițiile din decembrie 1963 și februarie 1964 ale revistei Galaxy, sub numele de The Star King. Antagonistul cărții a fost inițial cunoscut sub numele de Grendel Monstrul și, ulterior, a fost redenumit Attel Malagate pentru versiunea de roman. Versiunea din revistă a avut o copertă și ilustrații interioare de Ed Emshwiller.

Cu toate că Vance a câștigat premiul Hugo pentru cea mai bună povestire din 1963 pentru "The Dragon Masters", Star King nu a câștigat premiul, așa cum este pe jumătate sugerat de desenele de pe primele coperți ale lucrării.

Rezumat
Gersen are o scurtă vacanță la Taverna Smade, singura așezare de pe planeta Smade, care este un hostel considerat "teren neutru" de Dincolo pentru escroci și oameni cinstiți, deopotrivă. Aici întâlnește un explorator care are o problemă: Lugo Teehalt care a descoperit o lume frumoasă și nealterată - dar care a aflat că angajatorul său este cunoscutul criminal Attel Malagate, "Malagate Woe", iar Teehalt nu poate suporta să-și vadă planeta desfrânată de acesta. Cu toate acestea, unii dintre oamenii lui Malagate îl ucid și îi fură nava spațială parcată în apropiere. Din întâmplare, nava spațială a lui Gersen este același model obișnuit ca al lui Teehalt; iar hoții au luat nava greșită. Gersen pleacă în nava bărbatului decedat și astfel intră în posesia dispozitivului de navigație care conține coordonatele planetei.

Gersen merge în căutarea identității angajatorului lui Teehalt. El stabilește repede că misiunea sa a fost sponsorizată de cineva de la Sea Province University, o instituție importantă de pe planeta Alphanor din Rigel Concourse și restrânge alter ego-ul lui Malagate la unul dintre cei trei bărbați, toți oficiali înalți de la universitate. Toți neagă că au cunoștință despre Lugo Teehalt. Până acum, Gersen a întâlnit doi dintre locotenenții-șefi ai lui Malagate, pe care i-a văzut mai devreme la Taverna Smade: Tristano Pământeanul și Sivij Suthiro de pe planeta Sarkoy. Știe că Malagate este conștient de ceea ce are el în posesie, dar nu-i cunoaște motivația.

El a dedus, de asemenea, că Malagate nu este uman, ci mai degrabă un "Star King", un membru al unei specii care poate evolua rapid în câteva generații pentru a semăna cu cel mai de succes rival al său. După ce a contactat oamenii, rasa Star King a început să-și schimbe aspectul pentru a părea tot mai mult ca oamenii. Cei care au evoluat cel mai mult se pot preface cu ușurință că sunt oameni.

În timpul vizitei sale la Universitate, Gersen face cunoștință cu Pallis Atwrode, un asistent cleric. În timp ce cei doi se bucură de o seară, sunt atacați de un alt locotenent al lui Malagate, hidosul Hildemar Dasce. Gersen este lăsat inconștient și Pallis este răpit. Printr-o combinație de muncă de detectiv și noroc, el îi urmărește într-o bază secretă aparținând lui Dasce. El îi ia pe cei trei oficiali să vadă lumea lui Teehalt, pe care ei sunt interesați să o achiziționeze, iar pe parcurs, Gersen se oprește în cele din urmă să-l salveze pe Pallis și să-l prindă pe Dasce.  Pallis împreună cu un alt prizonier al lui Dasce  - Robin Rampold, a fost torturat de ani buni.

Gersen îl convinge pe Dasce că Malagate l-a trădat și apoi îi permite lui Dasce să-l învingă. Încercarea lui Dasce de a se răzbuna pe Malagate dezvăluie identitate sa de Star King. În combinație cu alte dovezi circumstanțiale puternice, acest lucru îi convinge pe ceilalți doi bărbați să accepte acuzațiile lui Gersen. După atacul și zborul nereușit al lui Dasce, Gersen îi spune lui Malagate că urmează să fie executat sumar. Cu toate acestea, Malagate reușește să scape singur, doar pentru a fi ucis oribil câteva minute mai târziu de una dintre formele de viață autohtone din lumea lui Teehalt. La cererea sa, Rampold a rămas în urmă. Ulterior întoarce privirea asupra fostul său torționar și începe un program pe termen lung de răzbunare.

Personaje

Malagate
Malagate "The Woe"  își păstrează anonimatul, stabilind modelul pentru majoritatea celorlalți prinți demoni - Demon Princes. Are reputația de a fi cel mai periculos dintre criminali și nu are nicio reținere în a-l ucide pe recalcitrantul Lugo Teehalt și nu face nimic atunci când Gersen îl prinde pe locotenentul său de încredere, Hildemar Dasce. Un renegat printre rasa Star King, Malagate are un obiectiv relativ rezonabil (în comparație cu restul prinților demoni) de a întemeia propriul popor în noua lume pe care Teehalt a descoperit-o.

Hildemar Dasce
Locotenentul hidos al lui Malagate, poreclit "Frumusețe", ale cărui farmece naturale nu s-au îmbunătățit după ce, în trecut, Robin Rampold i-a tăiat pleoape și i-a despicat nasul. El refuză să-și înfrumusețeze trăsăturile și, în schimb, își accentuează urâțenia cu tonuri de piele nemaipomenite. Se auto-denumește Mr. Spock și păstrează un ascuns secret numit "Thumbnail Gulch" pe o stea neagră moartă, un tovarăș binar apropiat al unei pitici roșii. Acolo îl închide pe Rampold, supunându-l la mulți ani de torturi intermitente, atât fizice, cât și psihologice, ca răzbunare.

Sivij Suthiro
Un maestru al otrăvilor de pe Sarkoy, cel de-al doilea dintre locotenenții lui Malagate și denumit un hatman (probabil un titlu sau un rang Sarkoy). El, Dasce și Tristano Pământeanul se ocupă de Teehalt. Mai târziu drumul lui se intersectează cu cel al lui Gersen în trei ocazii; ironic, Gersen îl otrăvește la a doua întâlnire și îl informează pe Suthiro că este un muribund fără șanse, deși în final este obligat să-l împuște. Prin propriile sale convingeri, Suthiro nu este atât de rău; "Eu ucid doar când trebuie sau când am un profit din asta", explică el, iar conform standardelor de pe Sarkoy, acest lucru îl poate face într-adevăr un model al reținerii de a face rău.

Tristano Pământeanul
Al treilea om al lui Malagate este un bărbat scurt, dar puternic construit, specializat în lupte nearmate - se spune că "ucide cu atingeri de mână". Cu toate acestea, el nu este un adversar redutabil pentru Gersen. Când se întâlnesc, Tristano este rănit grav, dar nu este însă ucis și nu mai joacă niciun rol în complot după aceea.

Smade
Constructorul și proprietarul Tavernei Smade, singura așezare de pe sumbra Planetă Smade. Smade insistă asupra păcii în interiorul tavernei sale, iar orice transgresor este aruncat în mare de pe faleza din apropiere. Uciderea lui Teehalt îl deranjează, la fel de mult pe cât fapta aceasta ar fi putut fi săvârșită în afara tavernei sale. Pe de altă parte, Smade trăiește mulțumit într-o căsătorie poligamă cu mulți urmași, acceptând cu calm că printre clientela se află unii dintre cei mai notorii criminali ai galaxiei.

Star Kings
Regii Stelelor - Star Kings este o specie extraterestră asexuală a cărei strategie de mare succes este să evolueze într-un ritm furios pentru a deveni ca și cei mai de succes concurenți ai acestora. Potrivit lui Kirth Gersen, dezvoltarea lor pe lumea lor de origine, pe care o numesc "Ghnarumen" ( Lambda Gruis III), a fost profund influențată de introducerea artificială a oamenilor neandertali în preistorie. În mileniile următoare, neanderthalii s-au dovedit a fi cea mai puternică specie, astfel încât Regii Stelelor au crescut mai întâi pentru a semăna cu ei, apoi pentru a-i întrece și a-i extermina de pe Ghnarumen. Astfel, atunci când Regii Stelelor au intrat mai târziu în contact cu umanitatea spațială, au început imediat să imite homo sapiens, conduși de instinctul lor de a excela și a depăși.

Temperamentul și motivațiile lor sunt cu mult diferite de cele ale oamenilor, dar cei mai evoluați (adică cei mai umani) sunt capabili să se aventureze în societatea umană fără a fi observații.

Referințe

Legături externe

 Star King partea I și a II-a pe Internet Archive

Romane de Jack Vance
Oameni preistorici în cultura populară
Romane din 1964
Romane științifico-fantastice
Pages with unreviewed translations

Star King


Damian Hugo Franz Adrian Anton von Virmond zu Neersen () a fost un general imperial, ambasador al Sfântului Imperiu Roman la Constantinopol. Datorită meritelor sale deosebite în Războiul dintre Liga Sfântă și Imperiul Otoman, Damian Hugo von Virmund a fost onorat cu titlul de "Conte al Sfântului Imperiu Roman" (Reichsgraf).

Cariera militară

Damian Hugo von Virmond a participat cu regimentul său la Războiul dintre Liga Sfântă și Imperiul Otoman, mai ales pe teatrul de operațiuni din Transilvania. A parcurs toate gradele militare (17 aprilie 1704: Generalfeldwachtmeister=general de brigadă, 15 august 1706: Feldmarschall-Leutnant), până la acela de Feldzeugmeister (3 mai 1716). În anul 1696 Virmond a intrat în serviciul imperial cu gradul de colonel al unui regiment alcătuit de ducele Johann Wilhelm von Pfalz-Neuburg pe cont propriu pentru împăratul Leopold I al Sfântului Imperiu Roman și luptei împotriva jugului otoman. Regimentul a fost recrutat în Franconia și adunat la Donauwörth pentru a fi luat în serviciul imperial la 3 iunie 1696. În ziua de 6 septembrie 1697 la Szeged și cinci zile mai târziu în Bătălia de la Zenta, regimentul colonelului Damian Hugo a luptat atât de onorabil conform raportului renumitului Feldmareșal Eugen de Savoia, încât împăratul  i-a trimis o scrisoare de mulțumire și o recunoaștere. La 29 septembrie 1906 în Viena, a fost ridicat un monument de onoare pentru acest regiment care arată în relief pe Damian Hugo, în timp ce conduce regimentul său la "botezul de foc la Zenta".

Cariera diplomatică
Damian Hugo a intrat ulterior în serviciul diplomatic. Mai întâi a fost guvernator imperial în Mantova, iar în 1715 a fost numit ambasador la curtea regelui Carol al XII-lea al Suediei din Stralsund și în 1716 la curtea regelui Frederic Wilhelm I al Prusiei la Berlin, unde a negociat cu rezultate favorabile respectiv neintervenția trupelor rusești în Marele Război al Nordului. De acolo a fost trimis în grabă în Polonia (august 1716), deoarece administrația habsburgică din Ungaria a fost îngrijorată din cauza insurgenților maghiari care se adunaseră în orașele de graniță poloneze (insurecția lui Francisc Rákóczi al II-lea).

La 21 noiembrie 1717 a primit omagiul orașului imperial Aachen și a ținut o intrare solemnă, care a fost ultima unui ambasador imperial special. Reprezentând împăratul, Damian Hugo, precum și nepotul său, Ambrosius Franz, au apărut pretutindeni cu mare fast. Cu astfel de intrări solemne și parade reprezentative cei doi au încercat să redreseze prestigiul în scădere al împăratului Carol al VI-lea.

Pacea de la Passarowitz
După victoriile strălucitoare ale prințului Eugeniu de Savoya în Războiul austro-turc din 1716-1718, după cucerirea fortărețelor Timișoara și Belgrad, conducerea otomană a cerut tratative de pace.

Ambasador la Constantinopol

General al Transilvaniei și Țării Românești

După rechemarea sa la Viena a fost numit în data de 12 martie 1721 general comandant al Transilvaniei și Țării Românești Austriece (Valahia Mică - vezi Pacea de la Passarowitz). În data de 21 aprilie 1722 a murit la Sibiu.

A fost înmormântat în Biserica Franciscană din Sibiu.

Note

Bibliografie

Nașteri în 1666
Nașteri pe 24 august
Decese în 1722
Decese pe 21 aprilie
Conți ai Austriei
Feldzeugmeister
Diplomați austrieci
Oameni din Renania de Nord-Westfalia
Decese în Sibiu
Ambasadori

Damian Hugo von Virmond


Íslam er næststærsta trú í Belgíu á eftir kristni. Nákvæmur fjöldi múslima í Belgíu er ekki þekktur en ýmsar heimildir herma að 4,0% til 7,6% íbúa landsins fylgi íslam. Fyrsta skráða tilvist íslams í Belgíu var árið 1829, en flestir belgískir múslimar eru fyrstu, önnur eða þriðju kynslóðar innflytjendur sem komu eftir sjöunda áratuginn.

Tengt efni
 Íslam
 Íslam í Evrópu
 Íslam á Íslandi
 Evrabía

Tilvísanir

Íslam í Evrópu

Íslam í Belgíu


Mehmet Cüneyt Tanman (d. 16 Ocak 1956, İstanbul) Türk eski millî futbolcu, futbol yorumcusu. Galatasaray'ın eski futbolculardandır. Tanman, 2004-2006 yıllarında Özhan Canaydın yönetiminde futbol şubesinden sorumlu yönetici olarak görev yaptı. Daha sonra, Galatasaray'ın 16. şampiyonluğunu kazandığı 2005-06 sezonunda da görev yapmıştı.

23 Mayıs 2015'te Galatasaray Başkanı seçilen Dursun Özbek'in listesinde de yer alan Cüneyt Tanman, yeniden Galatasaray'ın futbol şubesinden sorumlu oldu. Aynı zamanda kulübün şirketi olan Galatasaray Sportif A.Ş.'nin de Yönetim Kurulu Başkanı olarak atandı. Ancak Tanman 24 Haziran 2015 tarihinde Galatasaray takımının futbol branşındaki görevinden istifa ettiğini açıkladı.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
1974 yılında Galatasaray'da futbol oynamaya başlamıştır. 1975-76'da Giresunspor'a kiralandığı sezon dışında, futbolu bıraktığı 1991 yılına kadar hep Galatasaray'da oynamıştır. Yüksek top tekniği ve futbol zekası yüzünden Galatasaray futbol takımı tarihi içerisinde en fazla mevkide oynayan oyuncudur. Libero, sol bek, orta saha ve santrfor mevkilerinde görev yapmıştır. Efendiliği ve ağirbaşlılığıyla Türkiye liglerinin örnek futbolcularından olmuştur.

401 lig maçında Galatasaray forması giymiş ve 41 gol kaydetmiştir. 1985-1991 yılları arasında da takım kaptanlığı yapmıştır. Galatasaray'ı 13 yıl sonra 1987 yılında şampiyon yapan kadronun kilit oyuncularındandır. 1988 yılında ikinci şampiyonluk sevincini yaşamıştır.

Millî takım kariyeri
30 kez millî takımlara çağrılan Cüneyt Tanman, 9 kez Türkiye U-18, 3 kez Türkiye U-21, 17 kez de Türkiye A millî takım forması olmak üzere toplam 29 kez millî formayı giymiştir. Türkiye A millî takımında 9 maçta kaptanlık yapmıştır.

Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımıyla 1975 yılında düzenlenen Avrupa 18 Yaş Altı Futbol Şampiyonası'na katılmış ve kazanılan dördüncülükle ilk kez Avrupa 18 Yaş Altı Futbol Şampiyonasında derece elde eden Türkiye 18 yaş altı millî takımının kadrosunda bulunmuştur.

İstatistikleri

Kulüp Takım İstatistikleri

Millî takım istatistikleri

Başarıları
Galatasaray
 Türkiye 1. Futbol Ligi: 1986-87, 1987-88
 Türkiye Kupası: 1981-82, 1984-85
 Cumhurbaşkanlığı Kupası: 1982, 1987, 1988, 1991
 Başbakanlık Kupası: 1986, 1990

Dış bağlantılar
 TFF Resmî İnternet Sitesi - Futbolcu Cüneyt Tanman Proffili

 Takım Kadroları (1959-2004)

Notlar

1956 doğumlular
İstanbul doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Galatasaray SK futbolcuları
Giresunspor futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türk futbol yorumcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Defans futbolcuları
Forvet futbolcular

Cüneyt Tanman


9943 Bizan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9943 Bizan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tokushima de Masayuki Iwamoto și Takeshi Urata. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

9943 Bizan


El río Avonmore (en irlandés: Abhainn Mór, que significa "río grande"), también conocido como Abhainn Dé (también deletreado Abhainn Dea) fluye desde el lago Dan en los montes Wicklow al oeste de Roundwood. Fluye generalmente hacia el sur durante unos 30 kilómetros antes de unirse al Avonbeg en el Encuentro de las Aguas para formar el río Avoca, que a su vez desemboca en el Mar de Irlanda en Arklow. Desde la fuente hasta el mar, el río se mantiene en East Wicklow.

Aguas abajo del lago Dan el Avonmore llega al pueblo de Annamoe donde es cruzado por la carretera R755 regional. A partir de ahí se desciende a Laragh y hacia abajo por un valle muy boscoso hasta Rathdrum. Cerca de Rathdrum pasa por los terrenos de Avondale House, antigua residencia de Charles Stewart Parnell.

Referencias

Enlaces externos

Rio Avonmore
Ríos de Irlanda

Río Avonmore


Elza Canta e Chora Lupi é o terceiro álbum ao vivo da cantora e compositora brasileira Elza Soares, lançado em 2016 pela Coqueiro Verde e com produção musical de Eduardo Neves.

Produção
Com produção musical e arranjos de Eduardo Neves, Elza Canta e Chora Lupi foi gravado no Theatro São Pedro em Porto Alegre no mês de dezembro de 2014. A apresentação foi uma homenagem aos 100 anos de Lupicínio Rodrigues. A banda que acompanhou Elza foi formada por Antônio Neves (bateria), Gabriel Ballesté (guitarra), Ganriel Menezes (baixo) e Danilo Andrade (piano e teclado).

Lançamento
Elza Canta e Chora Lupi foi lançado em 2016 pela Coqueiro Verde em um combo de CD+DVD. A obra também foi disponibilizada em canais de streaming.

Prêmios e indicações
Ganhou o prêmio de Melhor Álbum do Ano na 28ª edição do Prêmio da Música Brasileira em 2017.

Faixas
A seguir lista-se as faixas de Elza Canta e Chora Lupi:
"Exemplo"
"Esses moços"
"Nunca"
"Loucura"
"Ela disse-me assim"
"Quem há de dizer"
"Vou brigar com ela"
"Vingança"
"Jardim da saudade"
"Cadeira vazia"
"Volta"
"Amigo ciúme"
"Caixa de ódio"
"Eu não sou louco"
"Se acaso você chegasse"
"Nervos de aço"
"Felicidade"

Álbuns ao vivo de 2016
Álbuns de Elza Soares
Álbuns em língua portuguesa
Álbuns produzidos por Eduardo Neves

Elza Canta e Chora Lupi


El 3 de enero de 1117, el terremoto de Verona ―que se calcula en VII grados en la escala sismológica de Mercalli― sacudió el norte de Italia y el sur de Alemania.
El epicentro del primer choque fue cerca de Verona, la ciudad que sufrió los mayores daños. El muro exterior del anfiteatro fue derribado parcialmente, y la porción de pie fue dañada en un posterior terremoto de 1183. Muchas otras iglesias, monasterios y monumentos antiguos fueron destruidos o seriamente dañados, eliminando gran parte de las primeras arquitecturas medievales de Verona y proporcionando un espacio para una reconstrucción masiva en estilo románico.
Después del primer choque del 3 de enero, la actividad sísmica persistió durante meses, más notable el 12 de enero, el 4 de junio, el 1 de julio, el 1 de octubre y el 30 de diciembre.

El terremoto no solo se sintió en Verona sino en todo el norte de Italia, desde Cividale a Pavía, al sur de Pisa y el norte de Suiza. Fuera de Verona, las zonas más dañadas eran Milán, Bérgamo, Brescia, Venecia, Treviso, Módena, Parma y Cremona. Noticias del terremoto llegaron a Montecassino y Reims.
El cronista milanés Landolfo Iuniore informó que el concilio de la iglesia necesitó ser llevado afuera, al aire libre, debido a la destrucción.
En Alemania, los daños fueron también muy extensos.
También se informaron daños en el Michaels Kirche (en Bamberg), en la abadía de Brauweiler, y edificios en Rottenburg am Neckar, Constanza, Meersburg, y Fénis.

Referencias

1117
Verona
Verona
Verona
Italia en el siglo XII
Años 1110 en el Sacro Imperio Romano Germánico
Terremotos de 1117

Terremoto de Verona de 1117


An Colpodium nutans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Stapf, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norman Loftus Bor. An Colpodium nutans in nahilalakip ha genus nga Colpodium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Colpodium

Colpodium nutans


An Microterangis oligantha in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karlheinz Senghas. An Microterangis oligantha in nahilalakip ha genus nga Microterangis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microterangis

Microterangis oligantha


Stretava este o comună slovacă, aflată în districtul Michalovce din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 690 de locuitori.

Istoric
Localitatea Stretava este atestată documentar din 1266.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Stretava


Erzincan, Doğu Anadolu Bölgesinin Yukarı Fırat Bölümü'nde Tarihi İpek Yolu'nun üzerinde yer alır. 2020 nüfus sayımına göre il nüfusu 234.431'dir. Bu nüfusun %81,5'i şehirlerde yaşamaktadır. İlin yüzölçümü 11.815 km2'dir. İlde km2'ye 20 kişi düşmektedir.

Merkez ilçeyle beraber 9 ilçe, 15 belediye, bu belediyelerde 159 mahalle, ayrıca 522 köy bulunmaktadır.

Tarihçe
Tarih öncesi çağlarda Urartu egemenliğinde olan bölge doğu-batı, güney-güneybatı yol güzergahlarında olması ve tarihi İpek Yolu'nun Erzincan'dan geçmesi sebebiyle tarih boyunca önemini korumuştur. Bu ticari kaygılar bölgeye Urartular haricinde Hititleri, Medleri, Persleri, Makedonları ve Romalıları da çekmiştir.

Uzun süre doğu ve batının çekişmesine sahne olan Erzincan, 7. yüzyıldan itibaren Müslüman akınlarına uğramış, birkaç defa Bizanslılar ve Araplar arasında el değiştirmiştir.

1071 Malazgirt zaferiyle Türkler Anadolu'ya girmiş ve zaferin hemen arkasından Sultan Alparslan'ın kumandanlarından Emir Mengücek tarafından Kemah civarında İlk Türk Beyliği olan Mengüçlü Beyliği kurulmuştur. Mengücek Beyliği 1228'e kadar devam etmiş, Anadolu Selçuklu hükümdarı I. Alâeddin Keykubad tarafından sona erdirildikten sonra Erzincan, Anadolu Selçuklu Devleti'nin egemenliğine girmiştir. 1230'da Anadolu Selçukluları ile Harzemşahlar arasındaki Yassıçemen Muharebesi'ne sahne olan Erzincan Moğol istilasına uğramıştır. kısa bir dönem sonra İlhanlılar'ın  egemenliğine girmiştir. İlhanlılar yöreyi beylerle (Vali) yönetmişlerdir. Son İlhanlı valisi olan Alaaddin Eretna ilhanlı hükümdarı Bahadır Han'ın ölümü (1335) üzerine İlhanlılarla  olan bağını keserek görünüşte Celayirîler'e bağlı kalarak bağımsızlığını ilan etmiştir. Böylece Erzincan 1335-1381 yılları arasında Eretna Devleti'nin hakimiyeti altında kalmıştır.  Eretna Devleti'nin Erzincan'daki yöneticisi Pir Hüseyin'in 1379 yılında ölümü üzerine Mutahharten Bey yönetimi ele geçirerek; aynı yıl adına para bastırıp ve hutbe okutarak Erzincan merkez olmak üzere bağımsızlığını ilan etmiş ve Erzincan Beyliği'ni kurmuştur.

1401'de Yıldırım Bayezid tarafından Osmanlı egemenliğine katılan Erzincan kısa bir süre sonra Timur'un istilasından kurtulamamış ve devamında 1419'da Karakoyunlular'ın, 1455'te Akkoyunlular'ın eline geçmiştir. Otlukbeli ilçesinde  11 Ağustos 1473 tarihinde, Fatih Sultan Mehmet ve 100 bin kişilik Osmanlı ordusu ile Uzun Hasan ve 70 bin kişilik Akkoyunlu ordusu arasında gerçekleşen Otlukbeli Savaşı'nda kazanan Osmanlılar bölge üzerinde tam bir hakimiyet kurmamışlar, bir süre yerel beylerin yönetiminde bırakılmış, 1514'te Yavuz Sultan Selim tarafından savaşsız bir şekilde Osmanlı devletine katılmıştır. Erzincan 17. yüyılda Celali isyanlarından, 19. yüzyılda da ova köylerini basan Dersim aşiretlerinden zarar görmüştür.

I. Dünya Savaşı'nda Sarıkamış Savaşı'nın galibi General Nikolay Yudeniç komutasındaki Rus Kafkasya Ordusu 1915 yılının yaz aylarında Anadolu'ya taarruza geçmiş ve Erzincan'a kadar ilerlemiştir. Malazgirt'te karşı karşıya kalan iki ordu arasındaki savaşı'nı Osmanlı ordusu kazanmış ve Rus ordusu Malazgirt'i terk ederek Van'a doğru çekilmiştir. Böylece Türkler Malazgirt'te kazanarak yerleştikleri toprakları 844 yıl sonra, yine Malazgirt'te kazanarak korumuşlardır; ancak Rus ordusu geri dönerek 2 Temmuz 1916'da Erzincan Muharebesi'ni kazanarak Erzincan'ı işgal etmiştir. Rus ordusu ile birlikte hareket eden ayrılıkçı Ermeni çeteleri de Erzincan'a inmişler, 18 Aralık 1917 de Sovyet hükûmeti ile yapılan Erzincan Mütarekesi ile 11 Ocak 1918 de Rus askerleri bölgeden çekilmiş ancak Ermeni çeteleri katliama varan birçok kanlı olaya sebep olmuştur. Kazım Kara Bekir komutasındaki askeri birlikler 13 Şubat 1918 de Erzincan'ı 22 Şubat 1918 de Tercan'ı ermeni silahlı güçlerinden kurtarmışlardır.

Erzincan depremleri

Erzincan tarihinde değişik şiddetlerde 30'dan çok deprem olmuştur. Erzincan, 1939 ve 1992'da gerçekleşen iki büyük depremde büyük hasar görmüş binlerce insanını kaybetmiştir. 1939 depremi 20. yüzyılda yeryüzünde görülen 15 büyük depremden biridir. Bu depremde 32.000 kişi ölmüş, 4.125 kişi de ağır yaralanmıştır. 14.401 bina yıkılmış, 4.043 bina da ağır hasara uğramıştır. Deprem bölgesindeki kurtarma çalışmaları günlerce devam etmiştir. Özellikle Erzincan, Şebinkârahisar, Alucra, Fatsa, Erbaa ve Niksar cezaevlerindeki mahkûmlar büyük fedakarlıkla kurtarma çalışmalarına katılmışlardır. Bu çalışmalarından ötürü 241 mahkûmun para cezalarının tümü ve geri kalan cezalarının 4/5'ini bağışlayan bir kanun kabul edilmiştir. Depremden sonra demiryolundan yukarı yeni bir şehir inşasına başlanarak bugünkü Erzincan şehri meydana getirilmiştir. Erzincan'da yıkıcı bir başka deprem de 13 Mart 1992'de yaşanmıştır. Bu deprem 6,8 büyüklüğünde olmuş, 653 kişi hayatını kaybetmiştir.
Erzincan Bölgesinde son 1000 yıl içinde şiddeti 7' den daha büyük 10'dan fazla deprem yaşanmıştır.

Başbağlar Katliamı

5 Temmuz 1993'te akşam üzeri 100'e yakın PKK mensubu Kemaliye ilçesine bağlı Başbağlar köyünü bastı. Ezanın okunduğu sırada camiye giren örgüt mensupları cemaati zorla dışarı çıkardı. 1,5 saat örgüt propagandası yaptıktan sonra tüm erkekler kurşuna dizildi, burada 29 sivil katledildi. Daha sonra köy ateşe verildi ve 214 ev, köy okulu, köy camii ve halkevi yakıldı. Yakılan evlerde saklanan 1'i kadın 4 kişi de yanarak can verdi.

11 Temmuz 2005 tarihinde PKK'lılar Tunceli-Erzincan Karayolu'nu kesmiş, araçlarda bulunan yolcuların para ve ziynet eşyalarına el koyan PKK'lılar 1 askeri kaçırarak olay yerinden uzaklaşmıştır.

Coğrafya

Erzincan Doğu Anadolu Bölgesi'nin Kuzey Batı bölümünde yukarı Fırat havzasında 39 02 ve 40 05 kuzey enlemleri ile 38 16 ve 40 45 doğu boylamları arasında yer almaktadır. Yüzölçümü 11.815 km² olup il merkezinin denizden yüksekliği 1.185 metredir. İlçeleri; Çayırlı, Erzincan, İliç, Kemah, Kemaliye, Otlukbeli, Refahiye, Tercan ve Üzümlü'dür. Birinci derecede deprem kuşağı üzerinde olan ilin 1939 Erzincan depreminden sonra şehir merkezi, şimdiki yerinde yeniden kurulmuştur.

Erzincan ili genellikle dağlar ve platolarla kaplıdır. Dağlar çeşitli yönlerde belli bir sıra içerisinde uzanır. Güneybatıdan Munzur Dağları, Kuzeybatıdan Refahiye Dağları il sınırlarına girer. Doğudan Erzurum'dan gelerek, batıya doğru uzanan Karasu Nehri ve Kop Dağları il alanını derinlemesine, aralarında geniş düzlükler bırakacak şekilde böler. Dağlar il topraklarının yaklaşık % 60'ını kaplar. Esence Dağı (Keşiş), ilin en yüksek noktasını (3.549 m) oluşturmaktadır. Köhnem Dağı 3.045 m, Sipikör Dağı 3.010 m, Mayram Dağı 2.669 m, Kop Dağı Tünel'nin geçtiği Kop Dağı 2.963 m, Mülpet Dağı 3.065 m, Munzur Dağları 3.449 m, Kazankaya Dağı 2.531 m, Ergan Dağı 3.256 m, Dumanlı Dağları 2.618 m ve Coşan Dağı 2.976 m'dir.

Erzincan ilinde ovalar, doğu-batı ve kuzey-güney doğrultusunda uzanan dağ sıraları arasındaki çöküntü alanlarında yer alır. Ovalar birbirine boğazlarla bağlanmıştır. Erzincan ovası, doğu-batı yönünde uzanır. Denizden yüksekliği 1.218 m olan ovanın uzunluğu 40 km, toplam alanı ise 500 km²'dir. Kuzeyinde, doğu-batı yönünde uzanan bir fay hattı vardır. Kalın bir alüvyon tabakasıyla kaplı olan ovada, sulu tarım yapılmaktadır. Orta verimlilikte olup, buğday, şekerpancarı ve fasulye yetiştirilmektedir. Fırat vadisinin iki yanında Sansa Boğazı'na dek olan alandaki çok sayıda düzlükler, Tercan ovalarını oluşturur. En genişi 180 km²'lik, Çadırkaya (Pekeriç) ovasıdır. Denizden yüksekliği 1.450 m ile 1.500 m arası olan bu ova kalın bir alüvyon tabakası ile örtülmüştür.

İl toplam alanının, 1/20'sini yaylalar kaplamaktadır. Güneyde Munzur Dağlarının uzantıları üzerinde, özellikle Koşan Dağı yöresindeki yaylalar, seyrek ve kısa otlarla kaplıdır. Yer yer meşeliklere rastlanmaktadır. Daha doğuda Erzurum-Erzincan-Bingöl sınırında bulunan Cemal Dağları'nın, Erzincan'da kalan uzantıları üzerinde, verimli yaylalar bulunmaktadır. Önemlileri arasında Çimen, Melan ve Sarıçiçek yaylaları zengin bitki örtüsüne sahip ilin en büyük ve en önemli akarsuyu Fırat ırmağıdır. Fırat 43,8 m³/sn ile 1320 m³/sn arasında değişen debisi ile sulama, enerji ve su sporları amaçlarıyla kullanılmaktadır. Tercan ovalarında Fırat'a, kuzeybatıda Keşiş Dağlarından çıkan, çayırlık dere ile güneydoğuda tuzla suyu katılır. Tercan ovasında suların birleştiği yerden itibaren Fırat'ın en büyük kolu karasu adını almaktadır. Yine Tercan Barajı ve Hidroelektrik Santrali buradadır.

Erzincan ovasında Fırat ırmağı iki yandan Mercan, Kom, Cimin, Pahnik ve Sürperen suları ile Çardaklı köyüne adını veren Çardaklı deresini alır. Irmak, Erzincan ovasından sonra, Bağıştaş'e kadar derin bir yatak içerisinde akar. Fırat ırmağı Kemaliye ilçesinde Kadıgölü suyu ile Miran suyunu aldıktan sonra, ilçenin güneydoğusunda Başpınar yakınlarında Keban Baraj Gölü ile Elazığ il sınırına girer. Refahiye ilçesinin bir kısmından çıkan suların dışındaki tüm suları bünyesinde toplar. Refahiye ilçesinin bu suları Çukurdere ve Orçul Çayı aracılığı ile Kelkit çayına dökülür. Bölgedeki bütün akarsular kısa boylu sel karakteri taşıyan dere ve çaylardır. İlkbahar mevsiminde eriyen kar suları ve yağan yağmurlarla kabarır, zaman zaman taşkınlara neden olurlar. İl sınırları içerisinde coğrafi önemi olan göl yoktur. Çayırlı ilçesinde Yedi göller ve Aygır gölü, Otlukbeli ilçesinde Otlukbeli Gölü, Kemaliye ilçesinde ise Kadıgölü gibi küçük göller bulunmaktadır.

Ormanlar Refahiye ve Kemah çevresinde meşe, gürgen, dış budak ve sarı çam olarak yoğunlaşmıştır. İl topraklarının 911.479 ha yaklaşık yüzde 76.57 si erozyona maruzdur.

Akarsular

İlin en büyük ve en verimli akarsuyu Karasu Irmağı'dır. Karasu Irmağı Fırat'ın en önemli iki kolundan biridir. Tercan ovaları ve Erzincan Ovası boyunca akar, Kemaliye ilçesinin güneydoğusunda Başpınar yakınlarında il sınırlarını terkeder. Karasu Irmağı geçtiği yol boyunca Çayırlık Dere, Tuzla Suyu, Mercan, Kom, Cimin, Pahnik ve Sürperen Suları, Çardaklı Deresi, Kadıgölü Suyu ile Miran Suyunu toplar.

Dağlar
Erzincan dağlık ve platoluk bir coğrafyadır. Jeolojik yapı itibarıyla ikinci, üçüncü ve dördüncü zamanlarda oluşmuştur. Doğudaki Tercan Ovası, özel bir jeolojik yapı gösterir. Yöre, başkalaşım kayaçları arasına yerleşmiş geniş düzlükler ve dördüncü zamanda oluşmuş alüvyonlarla kaplıdır.

İl topraklarının % 60'ını dağlar kaplar. Dağlar çeşitli yönlerde, sıralı uzanır. Güneybatıdan Munzur, kuzeybatıdan Refahiye Dağları il alanına girer. Doğudan Erzurum'dan gelerek batıya doğru uzanan Karasu, il alanını derinlemesine, aralarında geniş düzlükler bırakacak şekilde böler.

Erzurum'un Aşkale İlçesinden batıya doğru uzanan Tercan Düzlükleri, kuzeyden ve batıdan Kop Dağları'nın uzantılarıyla çevrilidir. Tercan Düzlüklerinin bulunduğu çukurluğun batısında, Mülpet ve Keşiş Dağları bulunmaktadır. Kop Dağları, Çayırlı ilçesinin batısında iki kola ayrılmaktadır. Birinci kol, Erzincan il merkezinin kuzeyine doğru uzanır. İkinci kol güneydoğuya dönerek, önce Keşiş, sonra Mülpet Dağları'nı oluşturur.

Coşan Dağı, ilin en yüksek (3976 m.) noktasıdır. Çukurluğu, doğudan Dumanlı ile Maryam Dağı sınırlar. Güneyinde ise Koşan, Murdelor, Eşilbaba Dağları bulunur. Erzincan Ovası'nın kuzeybatısında, Doğu Anadolu Bölgesi ve Karadeniz bölgelerini birbirinden ayıran Refahiye Dağları uzanır. Refahiye ilçesinin doğusunda Çimen Dağları, güneyinde Kutlutepe Dağı, güneybatısında ise Gülen Dağı bulunur.

Güneydeki Munzur Sıradağlarının kuzeye bakan yamaçları ile Karasu Vadisinin sağ yakasında Karadağ, Çölen, Vank Dağları Kemah ilçesinin belli başlı yükseltileridir. İlin en kayalık ve sarp yeri Kemaliye, Kemah ve İliç ilçeleridir. Erzincan'ın dağları genellikle çıplaktır.

Erzincan ilinin yüksekliğine göre dağları:

Göller
Erzincan'ın doğal gölleri :

Bitki örtüsü
Erzincan Lawson yalancı servisi'nin (Latince: Chamaecyparis lawsonia) Türkiye'de doğal olarak yetiştiği tek yerdir. Geniş yapraklılardan Zeytin (Latince Olea europea), Zakkum (Latınce:Nerium oleander), Okaliptüs (Latince: Eucalyptus camaldulensis) endemik olarak yetişmektedirler. İğne yapraklılardan Fıstık çamı (Latince: Pinus pinea) en çok görülen türdür.  Erzincan'da 276 endemik tür bulunmaktadır.

Akarsu boylarında görülen kavak ve söğütlüklerin dışında, kısa ömürlü, cılız, otsu bitkiler yaygındır. Refahiye ve Kemah çevresinde, meşe, gürgen, dişbudak, sarıçam, bulunur. Köylerde ise; kiraz, şeftali, kayısı, elma, armut, erik, ceviz gibi meyve ağaçları vardır. Bundan başka, çok az miktarda ardıç, kavak gibi ağaç türleri ile böğürtlen, yemiş, geven, üvez, yabani gül, yabani erik, yabani ahlat, yabani alıç gibi ağaççıklara da rastlanmaktadır. Dumanlı Dağları, sarıçam ormanlarıyla kaplıdır.

İklim
Karasal iklim özelliklerine sahip olan Erzincan Doğu Anadolu Bölgesinde yer alan Elâzığ ve Malatya dışındaki diğer tüm illerden daha ılıman bir iklime sahiptir. Doğu Anadolu ve İç Anadolu iklimleri arasında bir geçiş niteliği taşıyan Erzincan iklimi Doğu Anadolu Bölgesi basınç kuşaklarına, ilin yüzey şekilleri ve yükseltilerine göre
yer yer farklılıklar göstermektedir. yıllık sıcaklık ortalaması 11,6 °C'dır. Çevre illere göre daha uzun ve sıcak yaz mevsimi yaşamaktadır. Kış mevsiminde ise, doğudan gelen Sibirya kaynaklı hava kütlesinin tesirinde kaldığı
zamanlarda, oldukça sert kış günleri yaşanmaktadır. Don olayı genel olarak Kasım ayında başlayıp, Nisan ortalarına kadar sürmektedir. Erzincan ilinin ortalama kar yağışlı gün sayısı 21,9 toplam karla örtülü gün sayısı 29,4'dür. Kar yağışları da Ekim ayı sonlarında başlayıp, Nisan ayına kadar sürmektedir. Yağış itibarıyla, yıllık 32.5 mm.'lik yağış ortalamasına sahiptir. En yağışlı mevsim ilkbahardır. Genel olarak en fazla yağış Kasım ayında, en az yağış da Ağustos ayında kaydedilmektedir. Erzincan ili yıllık nem ortalaması (bağıl nem) %63,34'dür.

Dört tarafı dağlarla çevrili olan il merkezinde aşırı yağışlı dönemlerde özellikle dağların bitki örtüsü açısından zayıf olmasından dolayı sel basmaları söz konusu olabilmektedir. Yeraltı sularının bolluğu ve Erzincan Ovasını sulayan Fırat nehri ve yan kollarının varlığı nedeniyle kuraklık yaşanmamaktadır. Erzincan'ın çoğunlukla dağlık oluşu nedeniyle Merkez, Kemah, Kemaliye ve Üzümlü ilçelerinde kısmen mikroklima özelliği hissedilmektedir.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Aynı seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Erzincan Valisi,1975-Ahlat doğumlu Hamza AYDOĞDU 'dur. Ağustos 2023/376 sayılı kararla Aksaray Valisi iken atanmıştır.

Erzincan Belediye Başkanı, Bekir Aksun (MHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %42,36 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Erzincan İl Genel Meclisi üye sayısı, 11 AK Parti, 6 MHP ve 5 CHP olmak üzere 22'dir. Erzincan Belediye Meclisi ise 14 AK Parti, 6 CHP ve 11 MHP olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimleri sonucu, Erzincan'ı temsilen TBMM'de AK Parti'den 2 milletvekili (Süleyman Karaman, Burhan Çakır) seçilmiştir.

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Erzincan ili nüfusu: 239.223'dir. Bu nüfusun % 82,11' i şehirlerde yaşamaktadır (2021 sonu). İlin yüzölçümü 11.815  km2'dir. İlde  km2'ye 20 kişi düşmektedir. (Bu sayı Merkezde 109'dur.) İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,79 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Kemaliye (% 2,69)- Otlukbeli (-% 3,35)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 9 İlçe, 15 belediye, bu belediyelerde 159 mahalle ve ayrıca 522 köy vardır.

{| class="wikitable"
|-bgcolor="#33FFCC"
| colspan="12" |2022 yılı sonunda Erzincan ili ve ilçelerinin yerleşim yeri ve  nüfusla ilgili sayısal bilgileri
|-
|-bgcolor="#CCFFCC"
|İlçe
|Nüfus
2021
|Nüfus
2022
|Nüfus
Artışı %
|Belediye
Sayısı
|Mahalle
Sayısı
|Köy
Sayısı
|Köy
Nüfusu
|Şehir
nüfusu
|Şehirde
oturan %
|Alanı
 km2| km2'ye düşen kişi|-
|Çayırlı
|8.383
|8.112
| -3,29
|1
|3
|47
|3.468
|4.644
|57,25
|1062
|8
|-
|İliç
|9.109
|8.905
| -2,27
|1
|4
|58
|4.192
|4.713
|52,93
|1382
|6
|-
|Kemah
|7.374
|7.363
| -0,15
|1
|10
|73
|4.434
|2.929
|39,78
|2311
|3
|-
|Kemaliye
|5.033
|5.170
|2,69|1
|11
|61
|2.634
|2.536
|49,05
|1207
|4
|-
|Merkez|163.470
|166.181|1,65
|3
|85
|59
|12.038
|154.143
|92,76
|1521
|109|-
|Otlukbeli
|2.577
|2.492
|-3,35|1
|3
|10
|536
|1.956
|78,49
|320
|8
|-
|Refahiye
|11.367
|11.269
| -0,87
|1
|5
|121
|7.044
|4.225
|37,49
|1808
|6
|-
|Tercan
|16.110
|15.653
| -2,88
|4
|17
|70
|4.908
|10.745
|68,64
|1614
|10
|-
|Üzümlü
|13.928
|14.078
|1,07
|2
|21
|23
|3.538
|10.540
|74,87
|591
|24
|-
|-bgcolor="#AFEEEE"
|Erzincan|237.351|239.223|0,79|15|159|522|42.792|196.431|82,11|11.816|20'|}
 İlin yıllara göre nüfusları

 Doğal Kaynaklar
Erzincan'ın yıllık ortalama güneşlenme süresi 6,2 saattir. İldeki derelerde ve yan kollarında inşa edilen 10 adet baraj ve hidroelektrik santraliyle (HES) su enerjisinden faydalanılmaktadır.  Erzincan 27 milyon ton kömür rezervine sahiptir ve yılda yaklaşık 65 bin ton kömür tüketilmektedir. İl sınırları içerisinde Kaynarca Kaynağı, Ilıca Kaynağı, Çermik (Kırkgözeler) Kaynağı, Ekşisu (Saztepe) ve Ekşisu (Bögert) olmak üzere 5 tane Jeotermal saha bulunmaktadır. Erzincan ilinde orman kaynakları 300.384,0 hektardır. Orman alanlarının % 36'sını koru, % 64'ünü baltalıklar oluşturmaktadır.
Erzincan İli'nde su kaynakları; akarsular, yeraltı suları, baraj ve suni göller olmak üzere üç grupta toplanır. Erzincan (Göyne) Barajı, Tercan Barajı ve Hidroelektrik Santrali, Karakaya Mertekli Regülatörü ve Yeraltı Suları ve Kaynak Sular (Ekşisu, Bögert Maden Suları gibi). Fırat Nehri civarındaki kuyulardan belediyenin açmış olduğu sondajlar vasıtasıyla Erzincan'a su temin edilmektedir.

Erzincan İli özellikle krom yatakları bakımından oldukça zengindir. Demir ve manganez kaynakları da bulunmaktadır. Sanayide kullanılan asbest, kireçtaşı, jips, perlit, tuz gibi kaynaklara da sahiptir.

 Ekonomi
Erzincan genelinde sanayi çok gelişmemiştir. Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Tarım bakımından ilin ova kesimiyle yüksek bölgeler arasında önemli farklılıklar vardır. Yüksek ve dağlık kesimde hayvancılık ön plana çıkmaktadır. Erzincan Ovasının batı kesimlerinde ve Üzümlü ilçesinde bağ ve bahçelik alanlar yaygındır. Yükseklik arttıkça kuru tarım egemen olmaya başlar.  Erzincan organize Sanayi Bölgesi kurulmuş ancak doluluk oranı henüz %34'tür. Ticaret daha çok il merkezinde toplanmıştır. Tarımsal ve hayvansal ürünler, küçük esnaf ve sanatkarların üretimi olan mamuller ve çeşitli sanayi mamullerinin faaliyetleri, iç piyasa faaliyetlerini oluşturur.

 Turizm

Erzincan ili keşfedilmeyi bekleyen birçok doğal güzelliğe sahiptir. Dört tarafı dağlarla çevrili bölge özellikle doğa sporları açısından çok cazip olanaklar sunmaktadır. Kemah, Kemaliye ve Refahiye İlçeleri bu tür faaliyetler için çok zengin seçenekler içermektedir. İl merkezinde Ilıca, Beytahtı, Girlevik Şelalesi, Çayırlı İlçesinde Aygır Gölü, Kemah'ta Soğuk Sular, Kemaliye'nin kendine has mimarisi, Otlukbeli ilçesinde doğal sit alanı olarak da kabul edilen Otlukbeli Gölü, Refahiye İlçesinde Dumanlı Dağları ve ormanlar ile Sakaltutan mevkiindeki Yıldırım Akbulut Kayak Tesisleri, Üzümlü'de, Bayırbağ Mesire Yeri ve Hıdırellez Gölü, Tercan'da ise Ağ Baba akla ilk gelen önemli yerleridir. İl, coğrafi yapısı itibarıyla genel olarak kış sporları, su sporları ve doğal güzellikleri olan mesire alanları ile de turizm için çok yönlü özellikler taşımaktadır. Urartu medeniyetinin günümüze ulaşmış en sağlam kentlerinden biri olan ve Arkeolojik sit olarak koruma altına alınan Altıntepe Ören Yeri de Erzincan sınırları içerisinde bulunmaktadır. 2011 verilerin göre Erzincan'da konaklayan ve geceleyen turist sayısı 113.427'dir. Bunun 1.620'si yabancı turisttir.

Erzincan'ın yöresel olarak meşhur tatlarından "cimin üzümü" Üzümlü ile özdeşleşmiş ve Erzincan döneri de bilinen tatları arasındadır. Hititler ile Urartular uygarlıklar döneminden günümüze kadar gelen Kemah Kalesi, şehir merkezinde bulunan Terzibaba Türbesi, Hıdır Abdal Sultan Türbesi ve Melik Gazi Türbesi, Tercan'da bulunan Orta Çağ Türk mimarisinin en ilginç ve önemli eseri kervansaray, hamam, mescit ve kendi türbesinden oluşan Saltukoğulları Hükümdarı II. İzzeddin Keykavus'un kızı Mama Hatun için yaptırdığı Mama Hatun Külliyesi, yine Tercan ilçesi Üçpınar köyünde bulunan ve 1854 yılında yapıldığı düşünülen Abrenk Kilisesi, Ekşisu adı verilen böğert maden suyunun da elde edildiği Ekşisu kaplıcaları, Kemaliye ilçesinde bulunan Buz ve Ala mağaraları ile Refahiye ilçesinde bulunan, Köroğlu ve annesi Mihr-i Vefa'nın yaşadığı belirtilen Köroğlu Mağarası, görülmeye değer yerler arasındadır.

 Ulaşım
Erzincan, E-80 Karayolu üzerinde kurulmuştur. 382 km devlet yolu, 797 km il yolu vardır. Çevre illern hepsine karayolu bağlantısı bulunmaktadır. Demiryolu ile ulaşım 11 Aralık 1938 yılında gar binasının hizmete girmesiyle başlamıştır. Türkiye'nin kuzey demiryolu hattını oluşturan Haydarpaşa-Kars bağlantısı Erzincan'dan geçmektedir. 4 Eylül 1988'de sivil hava trafiğine de açılan Erzincan Yıldırım Akbulut Havalimanından İstanbul, Ankara ve İzmir'e tarifeli uçuşlar yapılmaktadır.

 Konum Bilgileri Tablosu

 Eğitim

1967 yılında Erzincan Kız Öğretmen Okulu ile temelleri atılan Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi olarak 12 fakülte, 3 yüksekokul, 3 enstitü,12 meslek yüksekokulu, 12 koordinatörlük ve 16 uygulma ve araştırma merkezi ile eğitim öğretime devam etmektedir.

İlde, ilk ve orta seviyede eğitim-öğretim, Milli Eğitim Müdürlüğüne ne bağlı okullarda yapılmaktadır. Yaygın eğitim ise Halk Eğitim Merkezi aracılığıyla yürütülmektedir.

 Kültür
 Dil
Erzincan ilinde kullanılan Türk şivesinin Doğu Anadolu ağızları içindeki konumu Prof. Dr. Leyla Karahan'ın Anadolu Ağızlarının Sınıflandırılması'' (Türk Dil Kurumu yayınları: 630, Ankara 1996) adlı çalışmasına göre, ilçe bazında ayrı gruplarda yer alır:

Erzincan Mutfağı
Yörede
geleneksel
beslenme düzeni
etkinliğini
sürdürmektedir.
Beslenmenin
temelini buğday
ve buğday ürünleri ile hayvansal gıdalar
oluşturur. Bulgur, yarma, tarhana, erişte,
dövme en çok tüketilenlerdir. Özellikle bulgur,
çok sayıda yemek türünde kullanılır.
Kışlık, besin maddeleri hazırlanmasının yöre
halkının yaşamında önemli bir yeri vardır.
Bulgur, gendime (aşurelik buğday), tarhana,
yarma, erişte kış için hazırlanan ürünlerin
başlıcalarıdır. Ayrıca çeşitli sebzeler ve
meyveler kurutularak, reçel yapılarak
değerlendirilmektedir. Yöre mutfağı yemek
türleri bakımından zengindir. Bunların
çoğunluğunu hamur yemekleri oluşturur. Eşgili,
kesme çorba (un çorbası), yaprak sarma başlıca
yemek türleridir. Ayrıca su böreği ve özellikle
kete ve tatlılar çokça tüketilen hamur
işlerindendir.

Spor

2020-2021 sezonunu, futbol takımı 24 Erzincanspor, 2. Lig grup 5.si olarak tamamlamıştır. BAL takımı Ulalar Belediye Spor ve Futbol kadınlar 3.liginde  Gençler Gücü S. devam etmektedir. Ayrıca voleybol bölgesel liglerinde 2  takımdan Erzincan Gençlik 2. lige çıkmıştır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda 24 Erzincanspor, 4. tura kadar çıkmış ve Ümraniyespor'a elenmiştir.

Önemli spor tesisleri: Erzincan 13 Şubat Şehir Stadyumu (12.981), 13 Şubat Spor Salonu (1.626), Olimpik Kapalı Yüzme Havuzu (1.000) ve Ergan Dağı Kayak Merkezi'dir.

Ayrıca bakınız
 Erzincan
 1939 Erzincan Depremi
 1992 Erzincan depremi
 Erzincan ilindeki yerleşim yerleri listesi
 Erzincan Beyliği
 Erzincan Üniversitesi

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar

 Erzincan Valiliği
 Erzincan İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü
 Erzincan Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü
 YerelNET

Erzincan (il)


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 6 Eylül - Eugenius, Roma İmparatoru I. Theodosius'e karşı mücadele etmiş Roma'lı gaspçı

394


Die Zentralbank der Republik Aserbaidschan (aserbaidschanisch ) ist die zentrale Notenbank von Aserbaidschan. Der Hauptsitz der aserbaidschanischen Zentralbank liegt in der Hauptstadt Baku.

Nach der Erklärung der Unabhängigkeit von der Sowjetunion am 18. Oktober 1991 bestand noch die Nationalbank der Aserbaidschanischen SSR, die nun als Nationalbank Aserbaidschans die neuen Aufgaben wahrnahm. Am 11. Februar 1992 wurde die neue Zentralbank der Republik Aserbaidschan gegründet. 1992 wurde auch der Manat als neue Währung eingeführt. Die Zentralbank verfolgt eine flexible Wechselkurspolitik und konzentriert sich auf den Kampf gegen die Inflation.

Weblinks
 Offizielle Website (aserbaidschanisch, englisch)

Aserbaidschan
Kreditinstitut (Aserbaidschan)
Organisation (Baku)
Gegründet 1992
Behörde (Aserbaidschan)

Zentralbank der Republik Aserbaidschan


The open-mid central rounded vowel, or low-mid central rounded vowel, is a vowel sound, used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , and the equivalent X-SAMPA symbol is 3\.   The symbol is called closed reversed epsilon. It was added to the IPA in 1993; before that, this vowel was transcribed .

IPA charts were first published with this vowel transcribed as a closed epsilon,  (that is, a closed variant of , much as the high-mid vowel letter  is a closed variant of ), and this variant made its way into Unicode as . The IPA charts were later changed to the current closed reversed epsilon , and this was adopted into Unicode as .

Features

Occurrence

Notes

References

External links

Open-mid vowels
Central vowels
Rounded vowels

Open-mid central rounded vowel


This is a list of aviation-related events from 1905:

Events
 In Santa Clara, California, Daniel J. Maloney flies for 20 minutes with a glider after starting from a balloon at a height of .
 The engineer Maurice Stanislas Léger's helicopter lifts a person vertically into the air in Monaco.
 U.S. Army Signal Corps transferred all balloon school activities to Fort Omaha, Nebraska.

January–December
18 January – The Wright brothers begin discussions with the United States Government about selling it an airplane.
16–20 March – Daniel Maloney is launched by balloon in a tandem-wing glider designed by John Montgomery and makes three successful flights at Aptos, California, the highest launch being at  with an 18-minute descent to a predetermined landing location.
27 April – Sapper Moreton of the British Army's balloon section is lifted  by a kite at Aldershot under the supervision of the kite's designer, Samuel Cody.
29 April – Daniel Maloney is launched by balloon in a tandem-wing glider designed by John Montgomery to an altitude of  before release and gliding and then landing at a predetermined location as part of a large public demonstration of aerial flight at Santa Clara, California].
6 June – Gabriel Voisin lifts off of and flies along the River Seine in his float-glider towed by a motorboat.
23 June – The Wright brothers fly the Wright Flyer III for the first time. It is the first fully controllable and practical version of the original 1903 Wright Flyer.
14 July – Orville Wright has a serious crash with Wright Flyer III, upon which the Wright Brothers radically alter the aircraft. The front rudder is mainly the culprit for the Flyer's insistent pitching.
18 July – Daniel Maloney launches a tandem-wing glider designed by John Montgomery at Santa Clara, California. A balloon cable damages the glider and upon release Maloney and the aircraft fall uncontrolled to the ground, killing Maloney. This is the third death of a heavier-than-air aircraft pilot after Otto Lilienthal in 1896 and Percy Pilcher in 1899.
5 August – Nineteen-year-old Welshman Ernest Willows makes the first flight of Willows No. 1 a semi-rigid airship he had built.
31 August –Balloonist John Baldwin accidentally killed during a premature dynamite/balloon stunt at County Fair, Greenville Ohio
September – The Wright Brothers resume flight experiments with the re-designed Flyer III with performance of the airplane immediately in the positive. Smooth controlled flights lasting over 20 minutes now occur.
7 September – Flying circles over a cornfield near Dayton, Ohio, and chasing flocks of birds, Orville Wright records history's first bird strike. The dead bird lays on the airplane's wing before Wright makes a sharp turn and dumps it off.
4 October – Piloting the Flyer III over Huffman Prairie outside Dayton, Ohio, Orville Wright makes the first airplane flight in history of over 30 minutes in length.
5 October – Wilbur Wright makes a flight of  over Huffman Prairie in the Flyer III. The flight lasts for 39 minutes 23 seconds.
14 October – The Fédération Aéronautique Internationale (FAI) is founded in Paris.
15 October – The Wright brothers record a flight of just over  in 28 minutes in the Wright Flyer III.
16 October – The Wright brothers complete their 1905 test flight program, making their last flight until May 1908.
30 November – At Lake Constance, Count Ferdinand von Zeppelin's LZ2 airship is damaged significantly while attempting its first launch.
 December – Neil MacDermid is carried aloft in Canada by a large box kite named The Siamese Twins, designed by Alexander Graham Bell.

References

aviation
1905

1905 in aviation


Die LUCA School of Arts (LUCA) ist eine katholische, niederländischsprachige Hochschule in der belgischen Region Flandern. Der Verwaltungshauptsitz der Hochschule befindet sich unweit des Bahnhofs Brüssel-Nord in der Koningsstraat 328 in Brüssel. Campus-Einrichtungen befinden sich in den Städten Brüssel, Gent und Löwen. Ausbildungsschwerpunkte sind Architektur,  Kunst und Musik. Bis zum 15. September 2012 trug die Hochschule den Namen Hogeschool voor Wetenschap & Kunst (WENK bzw. W&K)

Entstehungsgeschichte
Die Hochschule entstand im Jahr 1995 durch Zusammenlegung der folgenden 8 Hochschuleinrichtungen:
 De Nayer instituut in Sint-Katelijne-Waver,
 Honim in Brüssel,
 Kardinaal Mercierinstituut in Brüssel,
 Lemmensinstituut in Löwen,
 Filmschule Narafi in Brüssel,
 Sint-Lucas Architectuur in Brüssel und Gent,
 Sint-Lucas Beeldende Kunst in Gent und
 Vlekho in Brüssel.

In den folgenden Jahren kam es noch zu einigen Umstellungen, doch insgesamt wuchs die neue Hochschule immer mehr zusammen. So gehören seit Juli 2007 die Abteilungen HONIM (Hoger Onderwijs van Imelda) und VLEKHO (Vlaamse Ekonomische Hogeschool) nicht mehr der WENK an, sondern wurden der HUB (Hogeschool-Universiteit Brussel) angegliedert. Im Gegenzug kam dafür im Jahr 2011 die Hogeschool Sint-Lukas Brussel als eine neue Abteilung (departement) zur W&K.

Seit 2002 ist W&K Mitglied in der Associatie K.U.Leuven, einem Zusammenarbeitsverband zwischen der Katholischen Universität Löwen und elf flämischen Hochschulen. Die Hochschule hat heute circa 3800 Studenten und bietet auf sechs Campus-Einrichtungen in den Städten Brüssel, Gent und Löwen rund 30 Kunst- und Architekturstudiengänge an. Im September 2012 erfolgte die Umbenennung in die heutige Bezeichnung.

Ausbildung
Die Ausbildung in Brussel besteht aus mehrjährigen Master- und Bachelor-Programmen.
Das Angebot in den einzelnen Abteilungen (faculteiten/departementen) besteht unter anderem aus den folgenden Studiengängen:

 Departement Sint-Lukas, Gent
Professionelle Bachelor-Programme in Visuelle Kommunikation und Inneneinrichtung.

Akademische Bachelor- und Master-Programme in Feinen Künsten, Textilgestaltung und Grafikdesign.

 Departement C-Mine, Genk
Akademische Bachelor- und Master-Programme in Produktdesign, Fotografie, Animationsfilm, Kommunikation & Medien Design, Fernsehen & Film.

 Departement Lemmensinstituut, Leuven
Akademische Bachelor- und Master-Programme in verschiedene Musikausbildungen und Drama.

 Departement NARAFI, Brussel
Professionelle Bachelor-Programme in verschiedenen audiovisuelle Techniken: Film, TV, Video und Fotografie.

 Departement Sint-Lukas Brussel
Akademische Bachelor- und Master-Programme in Feinen Künsten, Fotografie, Grafikdesign, Film, Animationsfilm und Dokumentarfilm.

Doktorat in den Künsten
Durch das Begünstigen und Entwickeln von PhDs in den Künsten möchte die LUCA Fakultät junge Künstler und Forscher anziehen um so ihre  Forschung und Unterricht weiterzuentwickeln.

Preise und Auszeichnungen
Vom Lemmens-Institut in Löwen wird der Lemmens-Tinel-Preis verliehen.

Weblinks
 Offizielle Website (niederländisch)
 C-Mine,Genk (niederländisch)
 Sint-Lukas, Gent  (niederländisch)
 Lemmensinstituut, Leuven (niederländisch)
 Narafi, Brussel (niederländisch)
 Sint-Lukas, Brussel (niederländisch)
 Associatie K.U.Leuven (niederländisch)

Einzelnachweise

Kunsthochschule in Belgien
Niederländischsprachige Hochschule in Belgien
Gegründet 1995
Bildung in Brüssel
Organisation (Brüssel)
Kunst (Brüssel)

LUCA School of Arts


LHumoresque est une œuvre pour piano de Mili Balakirev composée le . Éditée la même année par Julius Heinrich Zimmermann, il s'agit de l'une des dernières partitions du compositeur russe.

Composition
Mili Balakirev compose son Humoresque le . La partition est éditée la même année à Leipzig, par Julius Heinrich Zimmermann, l' selon le compositeur qui l'avait rencontré en 1899. Le soutien de cet éditeur permet au musicien russe de reprendre la composition, surmontant sa dépression et les incertitudes qui le minaient depuis des années.

Analyse
Edward Garden compare lHumoresque de Balakirev (, en ré majeur) au Ballet des poussins dans leurs coques des Tableaux d'une exposition de Moussorgski, .

Guy Sacre apprécie

Postérité
André Lischke juge lHumoresque de Balakirev . En revanche, Guy Sacre y voit un  — et déplore la  dans laquelle est tenue l'œuvre pour piano du compositeur russe.

Alexandre Paley considère que cette pièce possède .

Discographie
 Balakirev, Intégrale des œuvres pour piano par Alexander Paley (New York, octobre 1992, 6 CD ESS.A.Y Records CD1028/33 / Brilliant Classics)  et .
 Balakirev, Intégrale des œuvres pour piano par Nicholas Walker (2012 à 2019, Grand Piano GP636 à GP846)

Bibliographie

Ouvrages généraux
 .

Monographies

Notes discographiques

Références

Liens externes

Œuvre pour piano
Œuvre de Mili Balakirev

Humoresque (Balakirev)


Gola guštarka (gola gušarka, plemenita vlas, svilene kose, visonja gladka lat. Turritis glabra, sin.  Arabis glabra), jednogodišnja ili dvogodišnja biljka iz porodice kupusovki, nekada uključivana u rod Arabis (gušarka), danas u  Turritis, .

Raširena je po velikim dijelovima Euroazije i Sjeverne Amerike (Holarktik), i istočne tropske Afrike. Raste i u Hrvatskoj

Izvori

Camelinodae
Holarktička flora
Flora Europe
Flora Azije
Flora Kanade
Flora SAD-a
Flora Alžira
Flora Maroka

Gola guštarka


Parc amazonien de Guyane (Nationalpark amazonien de Guyane) er en af Frankrigs ti nationalparker, der har til formål at beskytte den del af Regnskoven i Amazonas der ligger i Fransk Guyana. Det er den største nationalpark i både Frankrig og EU, og blandt de største i verden. Den ligger inde i landet, og der er kun adgang med flyvemaskine eller båd

Det beskyttede område omfatter et område på 20.300 km² med fuld beskyttelse, og en bufferzone på 13.600 km² så det samlede beskyttede regnskovsareal er på 33.900 km² .

Parken er oprettet i områder i kommunerne Camopi, Maripasoula, Papaïchton, Saint-Élie og Saül.

Historie
Nationalparkprojektet i Fransk Guyana blev lanceret i forbindelse med Rio-konferencen om Bæredygtig Udvikling i 1992 4. juni 1992 af præsident François Mitterrand. Som opfølgning iværksatte man i 1993 en organisation for at skabe en nationalpark i Fransk Guyana. Det første projektforslag kom i 1995 , men det blev afvist i december 1997.

I juni 1998, indgik man Twenké aftalen om anerkendelse af de oprindelige folk og Businengue (maroner) som lever indenfor den dengang fremtidige nationalparks grænser.

Det endelige projekt blev præsenteret i 2006 i Official Journal of the French Republic, herunder navnet Parc amazonien de Guyane..

Oprettelsen blev iværksat med et dekret den 28. februar 2007, på trods af modvilje mod flere af de involverede hovedpersoner. Parkens administration mødtes første gang i juni 2007.

Beskyttelse
I det 20.300 km² centrale område er minedrift efter guld totalt forbudt.

Sammen med Tumucumaque Nationalpark med et areal på 38.800 km² i nabolandet Brasilien), repræsenterer Parc amazonien de Guyane det største beskyttede regnskovsområde i verden.

Kilder

Eksterne henvisninger

 Officiel website

Nationalparker i Frankrig
Etableret i 2007
Fransk Guyana

Parc amazonien de Guyane


25358 Boskovice este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
25358 Boskovice este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Lenka Šarounová. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,33 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 3,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 25001-26000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

25358 Boskovice


Karussell der Puppen ist eine 14-teilige Serie mit dem Originaltitel Paper Dolls aus dem Jahr 1984. Sie basiert auf dem 1982 entstandenen gleichnamigen Fernsehfilm und wurde von Leonard Goldberg produziert. Nach dem Vorbild von Glamourserien wie Dallas (ab 1978) und Denver (ab 1981) illustriert auch Karussell der Puppen die Konflikte in einem mächtigen Familienclan und die Welt der High Society. Die Hauptrollen spielten unter anderem Lloyd Bridges, Mimi Rogers und Morgan Fairchild. Nicollette Sheridan gab in der Serie ihr Debüt. Die Serie lief in Deutschland im Vorabendprogramm.

Handlung
Grant Harper ist der Kopf eines großen Mode- und Kosmetikimperiums. Sein Sohn Wesley ist der Präsident des Kosmetikzweigs. Tochter Blair ist Model und mit David Fenton verheiratet, der ein Sportgeschäft (Tempus) hat. Er und Wesley engagieren ihre jeweiligen Models in der Modelagentur von Racine, in der die 16-jährige Taryn Blake lange der Star war, die aber den Höhepunkt ihrer Karriere nun überschritten hat. Ihre karrieresüchtige Mutter Julia ist ihre Managerin. Neuer Star der Agentur wird die ebenfalls 16-jährige Laurie Caswell, deren Eltern Michael und Dinah anfangs gegen diese Karriere sind. Marjorie Harper ist Grants Frau, Colette Ferrier seine Hauptkonkurrentin in der Kosmetikbranche. Sara Frank ist die Bezirksstaatsanwältin. Sie ist mit dem untreuen Journalisten Mark Bailey verheiratet.

Synchronisation

Episodenliste

Weblinks

 Karussell der Puppen bei Fernsehserien.de

Einzelnachweise

Fernsehserie (Vereinigte Staaten)
Fernsehserie der 1980er Jahre
Seifenoper
Fernsehserie (American Broadcasting Company)

Karussell der Puppen