الصداق أو المهر في الفقه الإسلامي هو: «ما يدفعه الزَّوجُ لزوجته بعقد الزَّواج معجّلاً أو مؤجّلاً» وهو حق مفروض على الزوج، وألزمه بدفعه بالمعروف. ولم يحدد الشرع الإسلامي قدرا معلوما للمهر، فقد ثبت في الحديث، ولو بخاتم من حديد، أو بدل منفعة، سواء كان قليلا أو كثيراً ولو قنطارآ. وقد جعل الشرع الإسلامي تقديره بالمعروف «على الموسع قدره، وعلى المقتر قدره» ومبنى الأمر فيه بالتراضي، إلا في بعض الأحوال، فإذا جرى العقد مثلا، ولم يتم تحديد المهر مع عقد الزواج، وحصل الدخول بها؛ فيجب مهر المثل بالدخول بها.

تعريف الصداق
الصداق  هو: ما يلزم دفعه للمرأة في النكاح، أو هو: المال الملتزم للمخطوبة لملك عصمتها. ويسمى: «صدقة»  لقول الله تعالى 《وآتوا النساء صدقاتهن نحلة》وهو مأخوذ من الصدق لدلالته على صدق رغبة الزوج في المخطوبة، أو لصدق الزوجين في موافقة الشرع، ويسمى أيضا: مهرا وطولا -بفتح الطاء- وأجرة ونفقة ونحلة  ولا يعد ركناً في صحيح النكاح، فلو جرى عقد النكاح بغير تسمية المهر؛ فالعقد صحيح، ويحدد المهر بعد ذلك. كما أن المهر ليس شرطا لصحة العقد، بل هو لازم شرعا لأجل النكاح، بمعنى أنه لو اشترط اسقاط المهر، وجرى الإتفاق على ذلك، وتم العقد؛ فالعقد صحيح، والشرط باطل، فيلزم المهر بعد ذلك، بتحديد قدر من المال يرضى به الزوجان، أو بفرض «مهر المثل» عند الاختلاف.

الفرق بين المهر والهدية
اتفق جمهور الفقهاء على أن المهر، أو الصداق، على اختلاف مسمياته؛ شيء واحد وهو: ما يلزم في الشرع دفعه للمرأة، بسبب النكاح. ولا يعد المهر هدية بل هو حق لازم شرعاً للمرأة، وفريضة فرضها الله تعالى لقوله تعالى: 《وآتوا النساء صدقاتهن نحلة》.
وأما الزائد على المهر؛ فهو من حيث: تعدد مسمياته، واختلاف أنواعه، ووجود التعامل به؛ مختلف باختلاف الأعراف في البلدان الإسلامية، فالمعروف عادة أن الشخص يدفع المهر بقدر معلوم بالتراضي، ثم يتزوج وانتهى الأمر، ومن المعروف أيضا في بعض البلدان: من يشترط لابنته التي يزوجها مطالب إضافية، تحت مسميات متعددة، وربما صارت هذه المطالب تقاليد متبعة.

الزائد عن المهر
اتفق المسلمون على أن المهر؛ مطلوب شرعاً في الزواج، وليس هناك اتفاق حول تحديد الزائد على المهر، أو الإلزام به. إلا أنه قد يكون من المطالب الأساسية المتعارف عليها، وغالبا ما تكون مشروطة قبل الزواج، وقد يكون مما يستهلك أو غير ذلك، وقد يكون بمعنى: دفع ما هو بمنزلة «مهر إضافي». فبعض البلدان بل ربما غالبها؛ لا يدفع غير المهر إلا ما جرت به العادة لبعض المتطلبات. وقد يوجد في بعض الأعراف دفع مال زائد على المهر، فمثلا: يدفع المهر مائة، والشرط مائة، أو أقل أو أكثر، أو يجعل من المائتين بعضها مهرا، وبعضها شرطا أو مهرا مؤخرا أو غير ذلك. أو يدفع للمخطوبة مالاً زائدا على المهر، أو لوليها، أو نحو ذلك.

الحكم الشرعي
المهر -وهو: ما يدفع للمخطوبة-؛ فريضة من الله تعالى، وليس في الشرع ما يمنع من دفع ما يتم التراضي عليه من بعد الفريضة. إلا أن له في الشرع
 أن يتم مع الزواج اشتراط مال زائد على المهر؛ فيلزم الوفاء به، لأنه لو تم الإتفاق على أن يدفع المهر ألفاً مثلا، وأن يدفع ألفاً آخر مضافا علية؛ فالمهر ألفان.
 أن يدفع لمخطوبته مالا زائدا عن المهر من غير اشتراط، وقد يسميه البعض: هدية أو منحة، ولا حرج في ذلك، ولا يكون لازما على الزوج كلزوم المهر.

مفهوم الصداق في الإسلام

مشروعية الصداق
لمشروعية الصداق في الشرع الإسلامي أدلة ثابتة بنصوص القرآن، والسنة النبوية.

قال الله تعالى:

معنى «آتوا»: أمر من الله تعالى ببذل الصداق للمرأة، وإعطائها إياه، ليكون حقا خالصا لها. فإن بقي عند الزوج؛ فهو دين في ذمته. وإذا قبضت منه صداقها؛ فهو بنظر الشرع مِلك خالص لها، تتصرف فيه كيفما شاءَتْ، -إن كانت رشيدة- وليس للزوج أن يأخذ منه شيئاً، إلا إن أعطته منه عن طيب نفس. والأمر في الآية للأزواج، وقيل للأولياء.

صداق نبي الله موسى
الصداق ثابت في الشرائع السابقة، وقد حكى الله تعالى: قصة نبي الله موسى  لماتوجه تلقاء مدين، وتزوج إحدى ابنتي نبي الله شعيب
، وكان صداقها هو: أجر عمل موسى عند أبيها مدة: «ثمان سنوات» فإن أتم عشرا فمن عنده.
قال الله تعالى:

ضابط قدر الصداق

ضابط قدر الصداق عند علماء الفقه الإسلامي هو: «كل مال أو ما يقدر بمال» وضبطه النووي بقوله: «ما صح مبيعاً صح صداقا»  بمعنى: أن كل ما يصح أن يكون ثمنا لمبيع أو مثمنا؛ صح أن يكون صداقا، ومعنى هذه القاعدة: أنه يشترط في الصدق ما يشترط في الثمن، من حيث أنه لابد أن يكون له قيمة مالية، وأن يكون: طاهرا، منتفعا به، مملوكا، مقدورا على تسلمه، للعاقد عليه ولاية. وهو ما ذكره فقهاء المالكية بقولهم: «الصداق كالثمن» أي: في الشروط والأحكام، فلا يفهم منه أن المهر سِعْر العروس، لأن الزواجَ في الإسلام ليسَ عبارة عن بيع عروسٍ لزوجها، ولأن كرامة العروس وأهلها مُصانة في ظل الإسلام.

مقدار المهر
لم يُحدد الشرع الإسلامي قدرا معلوما للصداق، فيصح بكل ما له قيمة مالية، قليلا كان أو كثيراً، من غير تحديد، وهو مذهب الجمهور خلافا لمذهب أبي حنيفة حيث يشترط في المهر ألا ينقص عن عشرة دراهم. والأفضل ألا يزيد المهر عن خمسمائة درهم. حيث لم يزد صداق النَبي صلى الله عليه وسلم لزوجاته أمهاتِ المؤمنين رضي الله عنهن على خمسمائة درهم فضة، إلا لأم المؤمنين أم حبيبة (رملة بنت أبي سفيان) فقد كان مهرها: أربعمائة دينار ذهب، أهداها له النجاشي (ملك الحبشة)  ولم يزد مهر بناته صلى الله عليه وسلم عن خمسمائة درهم. وكان مهر ابنته فاطمة (رضي الله عنها) خمسمائة درهم أيضًا، في أصح الروايات.

التزويج بتعليمها القرآن

ثبت في صحيح البخاري  وفي صحيح مسلم وغيرهما

حكم الأخذ من الصداق
إن ما قدر للمرأة من الصداق، -سواء ما أخذته من الزوج، أو ما بقي في ذمته- وما قد أعطاها من هدايا أو ملابس، وغيرها؛ لا يجوز الرجوع فيه، وإن تركها الزَوْج كالمعلقة لكي يسترِدَ منها المهر مرة أخرى فهو صاحب كبيرة، قال الله تعالى في القرآن:

معنى الآية
معنى قول الله عَز وَجَل: 《فَلا تَأْخُذُواْ مِنْهُ شَيْئًا》 النهي عما كان عليه أهل الجاهلية من مصادرة حقوق المرأة، فقد كانوا يأخذون صداقها، بحجة: أن الرجل ما دام هو الذي يعطي وينفق؛ فلا حاجة للمرأة في المال.
وقد أبطل الله تعالى ما كان عليه الأمر قبل الإسلام، وأحق للمرأة حقاً تعطاه بالمعروف.

تسمية المهر في العقد

ويستحب تسمية المهر في العقد، لكن إذا لم يسم المهر؛ فالعقد صحيح، ويستقر في ذمته، وتطالبه به بعد ذلك، ويكون تحديده في هذه الحالة إما؛
 أن يفرضه الزوج على نفسه، وترضى به الزوجة.
 أن يفرضه الغير ويرضى به الزوجان.
 أن يفرض الحاكم مهر المثل على وجه الإلزام، عند اختلاف الزوجين وعدم اتفاقهما على قدر محدد، وبعد الرفع إلى الحاكم.
 أن يدخل بها فيلزم بالدخول مهر المثل.

لزوم المهر
إنَّ دفع المهر ليس شرطا أساسيا لصحة عَقْد النكاح، كما أنه ليس ركنا من أركان العقد، بمعنى: أنه لو جرى العقد -على خلاف المعتاد مثلا- بغير مهر؛ فالعقد صحيح. ولو اُشْتُرِطَ في عَقْد الزواج ألا يُدْفَعَ مهرٌ فإن هذا الشرط يكون باطلا، لأنه شرط مخالف للشرع، وأما عقد الزواج؛ فلا يكون باطلاً. بل هو في الحالين صحيح، عند الجمهور ويفرض لها المهر بعد ذلك. وإن كان بعد الدخول بها؛ فيفرض لها مهر المثل

نكاح الشغار

كما يَحْرُمُ أيضًا نِكاحُ الشِّغار، وهو أَنْ يُزَوِّجَ الرجل ابنته (أو أخته... الخ) لشخصٍ ما على أَنْ يزوجه الآخر ابنته (أو أخته... الخ) وليس بينهما صَدَاق؛ أيْ يكونُ تزويج كُلّ منهما مَهْرًا للأخرى.

حكم المهر بعد الفراق
فرقة الزوجين عند علماء الفقه الإسلامي هي: «انتهاء علاقة الزوجية بسبب» إما بطلاق، أو خلع، أو فسخ، أو موت.
وحصول الفرقة بين الزوجين إما؛ أن تكون بعد تحديد المهر، أو عدم تحديده، وإما؛ قبل أو بعد الدخول. فإن كانت بعد الدخول؛ فإن المهر قد استقر في ذمة الزوج. وإن كانت قبل الدخول؛ ففيه تفصيل.
 إذا مات عنها زوجها قبل الدخول بها؛ فلها المهر كاملاً، لأن الموت ينزل منزلة الدخول.
 إذا طلقها قبل الدخول وقد سمى المهر؛ فلها نصفه. وإذا لم يسم المهر؛ فلها «متعة» قال الله تعالى:

وفي هذا دلالة على: حرص الإسلام واهتمامه بالمرأة وحماية حقوقها. حيث أمر الله بإعطائها قدرا من المال يسمى: «متعة»  إن طلقت قبل البناء بها، ولم يكن لها مهر محدد في السابق. وفرض الله لها شطر المهر، إن طلقت قبل البناء بها، إن كان لها مهر تم تحديده باتفاق سابق.

المتعة بعد الفراق
المتعة هي: «قدر من المال يفرض للمرأة بعد الطلاق، في بعض الأحوال، بحسب المستوى المادي للزوج»

مشروعية الزواج بيسير المهر

معنى الحديث
يفهم من هذا الحديث: استحباب المعونة في تزويج المحتاج للزواج، ومشروعية الزواج بيسير المهر، ومعنى: «ولو خاتما من حديد» للمبالغة في القلة، وللدلالة على صحة بذل المهر اليسير في الزواج، عند حصول التراضي، حيث ورد في بعض الروايات: أن الرجل خطبها لنفسه فوافقت.
وليس في الشرع الإسلامي ما يمنع من زيادة المهر لمن يقدر عليه.

ما ورد عن عمر بن الخطاب

ورد عن عمر بن الخطاب رضي الله عنه أنه لما رأى مغالات الناس في المهور؛ بين لهم أن المبالغة في مقدار صداق المرأة؛ هو خلاف الأفضل، وقال:

رواه أبو داود، والترمذي، والنسائي، ومحمد بن ماجه، وقال أبو عيسى الترمذي: «هذا حديث حسن صحيح» وقال الترمذي ايضاً: «الأوقية: أربعون درهماً».

مؤجل الصداق
مؤخر الصداق، في العرف الإسلامي، هو: الدين المؤجل من المهر في ذمة الزوج لزوجته. فإذا كان الصداق المتفق عليه هو: (ألف) مثلاً، ودفع لها بعضه، وتم الزواج؛ فالباقي هو: المؤخر من الصداق. وليس في الشرع الإسلامي ما يمنع من دفع جميع الصداق عند الزواج، أو قبله، أو بعده، أو تأجيل جميع الصداق، أو بعضه، فالكل جائز شرعا. ويكون الصداق المؤجل، أو المتبقي منه؛ دين في ذمة الزوج لزوجته، ولم يحدد الشرع: (ما هو المؤخر؟)، ولا (كم هو؟)، كما أنه لم يرد في الشرع تقسيم الصداق إلى: مقدم ومؤخر، بمعنى: أنه لو تم الإتفاق على الصداق بقدر معلوم، وقبضته الزوجة كاملاً؛ فليس لها صداق مؤخر، لأن معنى: (مؤخر) -شرعاً-؛ أي: ما بقي دينا في ذمة الزوج. ووقت دفع الصداق
حسب التراضي، أو على اختلاف الأنظمة، والقوانين، والأعراف، وليس في الشرع ما يمنع من ذلك، إلا إذا خالف الشرع. وقد وقد ورد في صحيح البخاري وغيره أن النبي  زوج رجلاً وكان المهر هو: أن يعلمها سورا محددة من القرآن بعدما صارت زوجة له، باعتبار أن المهر صار مؤجلا.

مؤجل الصداق في القانون
مؤجل الصداق في القانون، هو: المتفق على تأجيله في ذمة الزوج. فتأجيل المهر أو بعضه؛ إما إلى وقت الطلب، وإما إلى حين حدوث فرقة بين الزوجين بطلاق أو وفاة.

الإعسار بالمهر
كما يُعْطِي الإسلام المرأة الحَقّ في فسخ عَقْد النكاح إذا لم يدفع لها الزَوْج صَدَاقها قبل الدخول بها.
وقد حَكَمَ كُلّ من عمر بن الخطاب وشُرَيْحٌ القاضي بأنه إذا أَعْفَتْ المرأة زوجها من المهر قبل قبضه ثم طالبته به فيلزمْ الزوْجَ أنْ يُعْطِيَها إياه.

كتابة الدين
يَقولُ اللهُ عَزَّ وَجَلّ:

فالله عَزوَجَل يأمر عباده أَنْ يكتبوا الديْنَ ليس لحمايةِ الدائن والمدين.
فالمهر هو حقٌّ للمرأة على زوجها، فإذا مات أعطيت من تركته، قبل توزيعها على الورثة،
وإنْ ماتَتْ قبل أَنْ تحصل عليه فمِنْ حقِّ ورثتها أنْ يأخذوه من الزوْج أو يخصموه من نصيبه في الميراث منها. وفي هذا ما يُؤَكِّدُ بما لا يدع مجالاً للشكِّ حِرْصَ الإسلام على حماية حقوق المرأة.

انظر أيضًا
 البينونة

وصلات خارجية
 إسلام ويب
 جريدة الرياض

المراجع

الزواج في الإسلام
فقه إسلامي
مصطلحات إسلامية
مصطلحات عربية

صداق (إسلام)


Spøgelsespigen er en film instrueret af Dorte Kindberg.

Handling
Spøgelsespigen er en gyserfilm baseret på virkelige optagelser, som tre drenge lavede fastelavnsnat 2005. De opsøgte et forladt hus, hvor en 4-årig pige ifølge rygtet spøger, efter at hun blev druknet af sin far i badekaret. Da drengene efter besøget i huset ser optagelserne igennem, træder omridset af en lille piges ansigt pludselig tydeligt frem fra skyggerne ... »Spøgelsespigen« er produceret til viral distribution primært på Internettet og mobiltelefoner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Kortfilm fra Danmark

Spøgelsespigen


Mehdi Avaz (født 11. marts 1982) er en dansk filminstruktør, der debuterede med spillefilmen Mens vi lever i 2017.

Avaz er født 11. marts 1982 og voksede op i Teheran i Iran til han som 10-årig kom til Tisvilde i Nordsjælland med sin mor og lillebror Milad Avaz. Faren var kommet tidligere i 1990 som politisk flygtning. Han er uddannet økonom og har gået i Helsinge Realskole, Gribskov Gymnasium og Hillerød Handelsskole. Han har boet fem år i Los Angeles, USA, hvorefter han vendte tilbage til Tisvilde.

I 2020 blev han leder af Filmby Aarhus som han også flyttede til. Samtidig er han den daglige leder af Den Vestdanske Filmpulje.

Referencer

Eksterne henvisninger

Filminstruktører fra Danmark

Mehdi Avaz


Galata Kulesi ya da müze olarak kullanılmaya başlaması sonrasındaki adıyla Galata Kulesi Müzesi, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde bulunan bir kuledir. Adını, bulunduğu Galata semtinden alır. Galata Surları dahilinde bir gözetleme kulesi olarak inşa edilen kule, farklı dönemlerde farklı amaçlarla kullanılmasının ardından 2020'den itibaren, bir sergi mekânı ve müze olarak hizmet verir. Hem Beyoğlu'nun hem de İstanbul'un sembol yapılarındandır.

Bizans İmparatorluğu ile ittifak hâlinde olan Cenevizliler 1267'de, Haliç'in kuzeyinde bulunan Galata'da "Pera" adlı bir koloni kurmuş, bu koloninin hâkimiyet alanını da zaman içinde Bizans tarafından verilen izinlerle genişletmişti. Tepesindeki haçtan ötürü o dönem "Kutsal Haç Kulesi" (Turris Sancte Crucis) olarak adlandırılan kule, bu izinlere aykırı bir şekilde kuzeydoğu yönündeki tepeye doğru hâkimiyet alanı arttırılarak 1335-1349 yılları arasında bölgede yapılan tahkimatın bir parçası olarak inşa edildi. İki devlet arasında o yıl patlak veren savaş, ertesi yıl imzalanan antlaşmayla sona ererken kulenin bulunduğu tepe Ceneviz kontrolüne bırakıldı. Konstantinopolis'in 29 Mayıs 1453'te Osmanlı İmparatorluğu tarafından alınması sonrasında Pera'daki Cenevizliler, herhangi bir direniş göstermeden koloniyi Osmanlı'ya devretti. Kulenin de dâhil olduğu Galata'daki tahkimatta birtakım tahribatlar gerçekleştirilse de, Osmanlı Padişahı II. Mehmed'in fermanıyla kuledeki tahribatlar durduruldu ve tahrip edilen kısımlar yeniden inşa edildi. 1509'daki depremde hasar gören kule, 1510 itibarıyla onarıldı. 16. ve 17. yüzyıllarda, savaş esirlerini tutma yeri ve levazım ambarı, 18. yüzyıl itibarıyla Mehterhâne Ocağı ile yangın gözleyiciler tarafından bir yangın kulesi olarak kullanıldı.

1794'teki yangın sonrasında yapılan onarım çalışmalarında kulenin tasarımı değiştirilirken üst kısım kahvehaneye dönüştürüldü. 1831'deki yangın sonrasında tasarımı bir kez daha değiştirildi. 1875'teki bir fırtınada çatısının devrilmesinin ardından en üst katın üzerine kâgir iki ahşap kat çıkılarak bu kısım, şehirde çıkan yangınları gözleme ve haber verme amacıyla kullanılmaya başlandı. 1965-1967 yılları arasındaki restorasyon çalışmasıyla kule, katları farklı amaçlara hizmet eden turistik bir yapı olarak düzenlenirken kulenin çatısı da 1832-1876 yılları arasındaki tasarıma benzer şekilde yenilendi. Bu dönemde, Ünal Kardeşler ile sonrasındaki dönemde vârislerine ait şirket tarafından İstanbul Belediyesinden kiralanarak işletilmeye başlandı. 1999-2000 yıllarında dış cephesinde bir restorasyon yapıldı. 2013'te, İstanbul Büyükşehir Belediyesine bağlı BELTUR işletmeyi devraldı. Bu dönemde kulenin en üst iki katında birer kafe ile restoran yer almaktaydı. Aynı yıl, UNESCO tarafından Dünya Mirası Geçici Listesi'ne dâhil edildi. 2019'da mülkiyeti ve işletmesi Vakıflar Genel Müdürlüğüne geçti. 2020'de yapılan çalışmalar sonrasında kule, müze ve sergi mekânı olarak düzenlendi.

Çatısının ucuna kadar olan yüksekliği 62,59 m olan Romanesk tarzdaki kâgir kulenin silindirik gövdesi taştandır. Birer bodrum, zemin ve asma kat dâhil olmak üzere 11 katı bulunur. Zemin katla altıncı kat arasında asansör yer alırken, zemin kattan dördüncü kata kadar taş merdivenler, altıncı kattan sekizinci kata kadar ise çelik konstrüksiyon merdivenler yer alır. Tepesini kaplayan koni şeklindeki çatısı ise betonarmedir. Günümüzde kulenin zemin katı, bilet kontrol ve güvenlik noktası olarak hizmet verirken altıncı kata kadar ulaşan asansörün girişi de burada yer alır. Birinci kat müze mağazası iken sonraki üç kat sırasıyla Hezârfen Ahmed Çelebi'nin Galata Kulesi'nden süzülüşünün bir animasyonunun gösterildiği bir ekranla birlikte simülasyon alanı ile kulenin Takiyüddin tarafından kullanıldığı dönemini konu alan eserlerin; Kurtuluş Savaşı'na ait fotoğrafların; Galata Kulesi ve Surlarına ait bilgi ve eserlerin; Galata Kulesi ve İstanbul ile ilgili eserlerin yer aldığı kalıcı müze ve sergi alanlarıdır. Bir geçiş alanı niteliğindeki altıncı katın sonrasındaki geçici sergi alanı olan yedinci katta, İstanbul'un bir bölümünü gösteren bir maket ile pencere önlerine konumlanan seyir dürbünleri yer alırken sekizinci kat, bir seyir terası olarak düzenlenmiştir. Kulenin dış cephesi ile kuleyi çevreleyen alan ise bazı özel ve belirli günlerde farkındalık yaratma, anma ya da kutlama amacıyla kullanılır.

Tarihi

Arka plan, inşası ve Cenevizliler dönemi

Bizans İmparatorluğu ile ittifak hâlinde olan Cenevizliler 1267'de, Haliç'in kuzeyinde bulunan Galata'da "Pera" adlı bir koloni kurdu. Hakimiyet alanlarını bölgeyi kuzeydoğusundaki tepeye doğru izinsiz bir şekilde genişleten Cenevizliler, 1335-1349 yılları arasında bu tepenin yamaçlarında, hendeklerle çevrili sur ve kuleler inşa etti. Günümüzde Galata Kulesi olarak bilinen ve bir gözetleme kulesi olmasının yanı sıra karadan yapılabilecek bir kuşatmada, koloninin düzlükte bulunan kıyı kısmının korunması amacı güden surların baş kulesi, 1348'de inşa edildi. Kulenin önünde, yapıya iki yanından bitişik bir biçimde, düz sur hattından yarım daire şeklinde çıkıntı yapan bir barbakan vardı. Dört sur hattının kesiştiği ve Pera'nın ana girişinin bulunduğu bu kısım, üzerindeki levhaya göre 1 Nisan 1452'de tamamlanan inşasıyla Pera'nın Osmanlı İmparatorluğu kontrolüne girmesinden önce inşa edilmiş son tahkimattı. Bu dönem kule, tepesinde yer alan haçtan ötürü "Turris S. [Sancte] Crucis" ("Kutsal Haç Kulesi") olarak anılıyordu.

Ağustos 1348'de Bizanslılar ile Cenevizliler arasında, ticari çekişmelerin yol açtığı bir savaş patlak verdi. Savaşın Bizans zaferiyle 1349'da sona ermesinin ardından barış sağlanırken aynı yıl, Bizans İmparatoru VI. İoannis tarafından yayımlanan bir fermanla, Galata Kulesi'nin bulunduğu tepenin kontrolü Cenevizlilere teslim edildi.

Osmanlı dönemi

Konstantinopolis'in 29 Mayıs 1453'te Osmanlı İmparatorluğu hakimiyetine girmesi sonrasında Pera'daki Cenevizliler, herhangi bir direniş göstermeden koloniyi Osmanlı kontrolüne bıraktı. Bu dönemde kulenin tepesinde yapılan tahribat, Osmanlı Padişahı II. Mehmed'in Pera'ya yönelik fermanının ardından durduruldu ve Zağanos Paşa'nın başında bulunduğu çalışmalar kapsamında kule tekrar yükseltilerek tepesindeki haç, Osmanlı bayrağıyla değiştirildi.

1509'daki depremde, Galata Kulesi de dâhil olmak üzere Galata'daki tahkimatta birtakım hasarlar meydana geldi. Mimar Hayreddin önderliğinde yapılan onarım çalışmalarının 1510 yılı ortalarında tamamlanmasıyla kule tekrar yükseltildi. Kulenin gövdesinde, yerden 13,20 m (ikinci katın başlangıcı) ve 17,17 m (üçüncü katın başlangıcı) yüksekliklerinde olmak üzere yer alan iki tuğla kuşak, bu deprem sonrasında yapılan tadilatların izleri olarak değerlendirilir ve bu tadilatın kapsamı, kaynaklara göre farklılık gösterir.

16. yüzyılda Galata Kulesi ve Galata Surları üzerindeki diğer burçlar, Kasımpaşa'daki tersanelerde çalışan Hristiyan savaş esirlerinin barınağı ve bir zindan olarak kullanıldı. 17. yüzyıla tarihlenen Seyahatnâmesinde Evliya Çelebi, kulenin önceleri zindan, o dönemlerde ise tersanenin gemi levazım ambarı olarak hizmet verdiğini yazar. Takiyüddin de gözlemevinin inşası öncesinde kulede birtakım çalışmalar gerçekleştirdi. 18. yüzyıl itibarıyla kule, Mehterhâne Ocağı ile yangın gözleyiciler tarafından bir yangın kulesi olarak kullanılmaya başlandı.

27 Temmuz 1794'te çıkan yangında meydana gelen hasarlar nedeniyle kulenin boyu kısaltılarak tasarımı değiştirildi. Bu çalışmalar kapsamında, en üst katın her bir yanına yapılan çıkmalı odalar, sofalar ve divanhâne eklenerek bu kısım bir kahvehaneye dönüştürüldü. Yangınları duyurma amacıyla da bir kös yerleştirilirken tavan arası ise güvercinlik olarak kullanılmaktaydı. 2-3 Ağustos 1831'de çıkan yangında kulede tahribat oluştu. Kulenin üst kısmı, önceki farklı bir tasarımla onarılarak -1875'teki fırtınada devrilecek olan çatısı hariç- günümüzdeki görünümüne kavuştu.

1853 ya da 1854 yılında kulenin çatısında bir onarım yapıldı. Aralık 1857'de kurulan, Galata ve Pera'nın idaresinden sorumlu Altıncı Belediye Dairesi tarafından kullanılacak olan binanın 1864 yılındaki inşaat çalışmaları sırasında kulenin çevresindeki avlusu, surlardaki kapılar ve kıyıya doğru uzanan sur duvarlarının 30 Kasım 1863 tarihinde alınan kararla yıkımına, hendeklerinin ise doldurulmasına başlandı.

1875 yılında meydana gelen bir fırtınada çatısının devrilmesinin ardından en üst katın üzerine, her birinde birer odanın olduğu iki katlı kâgir ahşap bir kısım inşa edildi. Kalenin tepesi, hem 1874'te şehirde kurulan itfaiye teşkilâtının hizmetinde yangın haber merkezi hem de deniz kuvvetleri tarafından bir haberleşme merkezi olarak kullanılmaya başlandı.

Cumhuriyet dönemi

1960'lara kadar kullanımı, 1965 restorasyonu ve sonrası
1923'teki Türkiye'de cumhuriyetin ilanı sonrasında da kule, itfaiye teşkilâtı ile deniz kuvvetleri tarafından kullanılmaya devam etti. Galata Kulesi'ne aktarılmak üzere Şubat 1930'da sökülerek Mart 1930'da kulenin tepesine yerleştirilen İngiliz Bahriye Hastanesi'ndeki vakit küresi, Kasım 1934 itibarıyla faaliyete geçti.

1959-1960 kışında, üst kısımdaki ahşap odaların kirişlerinin çürüyerek çökmesinin ardından boşaltılan kulenin, İstanbul Belediyesi Başkanı Haşim İşcan'ın girişimiyle sonucunda onarım ve restorasyon çalışmaları yapılarak turistik bir tesise dönüştürülmesi kararlaştırıldı. Çalışmalar için 15 Eylül 1964'te yapılan ihaleyi Yapıtaş kazanırken 28 Eylül 1967'de gerçekleştirilen bir törenle kule tekrar açıldı.

Çalışmalarla birlikte bodrum katı, bir servis katı olarak düzenlendi. Zemin kat bir giriş katı niteliği kazanırken; giriş ekseninin karşısına, bu kattan altıncı kata kadar ulaşan iki asansör eklendi. Birinci kat bir şark kahvesi, ikinci kat kulenin tarihiyle ilgili bir müze, üçüncü kat turistik eşyaların satıldığı satış reyonlarının yer aldığı bir kat, dördüncü kat Ceneviz Meyhanesi adını taşıyan bir meyhane, beşinci kat kuledeki yiyecek ve içecek servisi yapılan mekânlar tarafından kullanılacak bir mutfak, altıncı kat tuvaletler ile vestiyerin yer aldığı bir lobi, ziyaretçilerin ulaşabileceği son kat olan sekizinci kat ise bir gece kulübü olarak düzenlendi. Restoran kısmının inşasını gerçekleştiren Ünal Kardeşler, Şubat 1968'deki ihale sonucunda kulenin işletme haklarını da İstanbul Belediyesinden beş yıllığına kiraladı. Yapılan düzenlemeler sonrasında kulenin turistik tesis olarak açılışı ise 30 Mayıs 1969'da gerçekleştirildi. Kardeşler'in Belediye ile olan kiralama sözleşmesi, ilk beş yılın ardından her yıl yenilenmekteydi.

3 Eylül 1989 tarihli T.C. Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu kararıyla Galata Kulesi ve Çevresi adlı bir "turizm merkezi" oluşturularak kule ile çevresi, Turizm Bakanlığının yetki alanına girdi.

1999-2000 restorasyonu ve İstanbul Büyükşehir Belediyesine devri

İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisinin Ekim 1996'da gerçekleştirilen bir toplantısında, kulenin müzeye dönüştürülmesi ve mülkiyetinin Belediyenin Kütüphane ve Müzeler Müdürlüğüne verilmesi kararı alındı. Kulenin restore edilmesi ve müzeye dönüştürülmesi için o yıl açılan ihaleyi Pekerler İnşaat kazandı. Kulenin işletmesini sürdüren Ünal Kardeşler şirketinin kuleden tahliye edilmesi için aynı yıl açılan dava reddedildi. Aralık 1997'de ise Kültür Bakanlığının izni olmadan böyle bir değişimin yapılamayacağı belirtilerek kulenin müze olarak kullanılmasının uygun görülmemesinden ötürü uygulamanın durdurulması talimatı verildi. 1998'de Belediye tarafından kulede kütüphane yapılması girişiminde bulunulsa da bu girişim Anıtlar Kurulu tarafından reddedildi.

İstanbul 1 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulundan çıkan 7 Mayıs 1999 tarihli izin kararı sonrasında, 1996'daki ihaleyi kazanan Peker İnşaat'ın Haziran 2000'de tamamladığı dış cephedeki restorasyon çalışmalarının ardından kule 13 Kasım 2000'de tekrar kullanıma açıldı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından, iç restorasyonu için 2000 yılında açılan ihaleyi de Pekerler İnşaat kazandı. Ancak bu iç restorasyon için İstanbul Büyükşehir Belediyesinin İstanbul 1 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kuruluna sunduğu ve kulenin bir müzeye dönüştürülmesini öngören proje, müze kurma izni vermesi gereken Kültür Bakanlığı tarafından verilen bir iznin olmadığı gerekçesiyle Kurul tarafından reddedildi. Bunun ardından aynı yıl, sergi salonu, hediyelik eşya satış kısmı ve kafenin yer aldığı yeni bir proje hazırlanarak Kurula sunuldu. Kulenin en üst iki katının Türk kahvehanesi, diğer katların ise hediyelik eşya reyonları ve turistik amaçlı diğer unsurlarla düzenlenmesine yönelik Anıtlar Kuruluna yapılan başvuru, Şubat 2004'te Kurul tarafından onaylandı.

28 Mart 2006 tarihli T.C. Resmî Gazetede yayımlanan Bakanlar Kurulu kararıyla Galata Kulesi ve Çevresi, "yenilenme alanı" olarak tanımlandı. 6 Temmuz 2006 tarihli T.C. Resmî Gazetede yayımlanan Bakanlar Kurulu kararıyla ise bu alanın, yenileme alanı çalışmaları kapsamında Beyoğlu Belediyesi tarafından kamulaştırılması belirlendi. Bölge, 7 Temmuz 1993 tarihli İstanbul I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulu kararıyla Beyoğlu'nun kentsel sit alanı ilan edilen kısımları içerisinde yer almasına karşın planlama alanı dışında bulunan yedi bölgeden biriydi.

Kulenin işletmecilerini kuleden çıkarma amacıyla 1996'dan beri sürdürülen yasal girişimler, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ile kulenin işletmecisi Kardeşler ailesi ile olan kira sözleşmesinin Belediye tarafından yenilenmemesi sonrasında, 16 Nisan 2013 İtibarıyla işletmenin Belediyeye bağlı BELTUR'a devredilmesiyle sona erdi. Belediye tarafından kulenin en üst iki katında yapılan yenilemeler sonucunda sekizinci kat restoran, yedinci kat ise kafe olarak düzenlendi.

Dünya Miras Komitesinin 37. oturumu esnasında, 21 Haziran 2013'te alınan kararla Galata Kulesi, Türkiye'nin UNESCO Geçici Dünya Mirası listesindeki "Ceneviz Ticaret Yolu'nda Akdeniz'den Karadeniz'e Kadar Kale ve Surlu Yerleşimleri" adlı serideki mimari eserler arasında yer aldı.

Vakıflar Genel Müdürlüğü dönemi ve 2020 restorasyonu

Vakıflar Genel Müdürlüğü 17 Nisan 2019 tarihli yazısıyla, Vakıflar Yasası'nın 30. maddesine dayanarak kulenin mülkiyetinin, Kule-i Zemin Vakfı adına kendilerine devredilmesi yönünde bir başvuruda bulundu. 13 Mayıs 2019 itibarıyla kulenin mülkiyeti, Kule-i Zemin Vakfı adına Vakıflar Genel Müdürlüğüne geçti ve Belediye, kulede kiracı statüsünde kaldı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından bu devre karşı başlatılan yasal girişim sonuçsuz kalırken 31 Aralık 2019 itibarıyla BELTUR adına düzenlenmiş kira sözleşmesi sona erdi.

Kültür ve Turizm Bakanı Mehmet Nuri Ersoy 18 Ocak 2020'de yaptığı duyuruyla, Galata Kulesi'ni de içeren "Beyoğlu Kültür Yolu" adlı turizm, kültür ve sanat projesi kapsamında kulenin etrafında kamulaştırma çalışmalarının yapılacağını ve kule çevresinde bir meydan oluşturulacağını açıkladı. Nisan 2020 itibarıyla İstanbul Büyükşehir Belediyesinin kuleden tahliyesine dair süreç başlatılırken Belediyenin buna karşı başlattığı yasal girişim ise olumsuz sonuçlandı ve 16 Mayıs 2020 itibarıyla kulenin mülkiyeti, Kule-i Zemin Vakfı adına İstanbul Vakıflar 1. Bölge Müdürlüğüne geçti.

Restorasyon çalışmaları için yapılan ihaleyi kazanan ES Yapı, 30 Haziran 2020 itibarıyla çalışmalarına başladı. 1960'lardaki çalışmalar ve sonrasında iç kısma eklenen tüm unsurlar ve dekorasyonlar kaldırılırken hem iç hem de dış cephede restorasyon ve yenileme çalışmaları gerçekleştirildi. Bir sergi merkezi ve müze olarak düzenlenen kule, İstanbul'un Kurtuluşu'nun yıldönümü olan 6 Ekim 2020'de, Galata Kulesi Müzesi adıyla tekrar hizmete girdi.

Çalışmalar kapsamında kulenin dışında yer alan meydana, Taksim-Tünel nostaljik tramvayı tasarımına sahip bilet gişesi konuldu. Zemin katı, bilet kontrol ve güvenlik noktası ile altıncı kata kadar ulaşan asansörün girişinden oluşacak şekilde düzenlendi. Birinci kat, müze mağazası hâline getirildi. İkinci kat, Hezârfen Ahmed Çelebi'nin Galata Kulesi'nden süzülüşünün bir animasyonunun gösterildiği bir ekranla birlikte simülasyon alanı olarak düzenlenmiş olup bunu ve kulenin gözlemevi olarak kullanıldığı dönemini konu alan bir sergi alanını da içermeye başladı. Üçüncü kat Kurtuluş Savaşı'na ait fotoğrafların, dördüncü kat Galata Kulesi ve Surlarına ait bilgi ve eserlerin, beşinci kat Galata Kulesi ve İstanbul ile ilgili eserlerin sergilendiği kalıcı sergi alanları olarak yenilendi. Geçiş alanı olarak kullanılan altıncı katın ardından ulaşılan ve geçici sergi alanı olan yedinci kata, İstanbul'un bir bölümünü gösteren bir maket ile pencere önlerine konumlanan seyir dürbünleri konuldu. Sekizinci kat ise seyir terası olarak düzenlendi.

Konumu ve mimarisi

Konumu, dış mimarisi ve gövdesi

Galata Kulesi, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinin Bereketzade Mahallesi'ndeki Büyük Hendek Caddesi üzerinde yer alan 2 numaralı yapıdır. Kendisine ismini veren Galata semtinde, 35 m rakımlı bir tepenin üzerinde konumlanır. Romanesk tarzdaki silindirik kâgir kulenin, zeminden çatısının ucuna kadar olan yüksekliği 62,59 m'dir. Kayalık ve killi şistli bir zemin üzerinde yer alan yapının temeli masif taşlıdır. Zeminden yüksekte olan güney eksenindeki giriş kapısına, iki yanında yer alan mermer basamaklı merdivenlerle ulaşılır. Kulenin mermerden yapılan Ampir üsluplu söveli giriş kapısının üzerinde, 1831-1832 yıllarında gerçekleştirilen onarım ve restorasyon çalışmalarını konu alan, üzerine Şair Pertev'e ait bir manzumenin işlendiği kitâbe bulunur. Nuri Dede tarafından mermer üzerine kabartma tekniğiyle işlenen kitâbededeki celî talik üslubuyla yazılan metin, 4 paftaya ayrılmış 16 dizenin 4 satır hâlinde dendanlı kartuşlardan meydana gelir. Metin üzerindeki üç elips kartuşta sırasıyla "Ya Hafiz", "Maşallah" ve "Ya Rafi" yazar. Kitâbede daha önceleri yer alan II. Mahmud'un tuğrası ise cumhuriyetin ilanı sonrasında kazınmıştır. Kulenin güneye bakan cephesinin dış tarafının zemin katı hizasındaki kısmında yer alan, İstanbul Fethi Derneğinin girişimi sonrasında İstanbul'un Fethi'nin 500. yıldönümüne denk gelen 1953 yılında asılan ve Emin Barın tarafından hazırlanan levhada, büyük harflerle şu metin yazılıdır:

Kulenin dışında yer alan meydanda, Taksim-Tünel nostaljik tramvayı tasarımına sahip bilet gişesi yer alır. Kulenin etrafındaki sur kalıntılarına bitişik ve ön cephesi kule meydanına bakacak şekilde, 1957 yılında eski yerinden sökülerek getirilen Bereketzade Çeşmesi konumlanır.

208 m2 alana sahip zemin katının iç çapı 8,95 m, dış çapı ise 16,45 m'dir. Dördüncü kata kadar 3,75 m olan duvar kalınlığı, bu kattan kulenin sonra dışa doğru bir meyille örülmesinden ötürü 3 m'ye kadar iner. Giriş kapısı hizasındaki dış duvarlarda 5 m'lik bir kısım daireselliğini kaybetse de bu durum birinci silmeye kadar azalır ve yapı tekrar daire şeklini alır. 4,2 m kotu ve giriş ekseninde, üstü tuğla tonozlu, 72 × 150 cm ölçülerinde bir kanal çıkması vardır. Anadol, bu kanalların daha önceleri kule dışına çıkarak surlar altında devam edip tahkimat arasında bağlantı sağlama olmasının mümkün olduğunu ifade eder.

Kulenin iç mimarisi ile duvarda kullanılan malzemeler, dördüncü kata kadar aynı şekilde devam eder. Kat planlarındaki düzensiz mazgallar ile güney cephesindeki basıklık, zemin kattan dördüncü kata kadar kesintisiz bir şekilde sürerken bu kattan itibaren düzenli mazgallar ile gövdede tam silindirik bir şekil görülür. Kulenin gövdesinde, 13,20 m (ikinci katın başlangıcı) ve 17,17 m (üçüncü katın başlangıcı) kotlarında olmak üzere iki tuğla kuşak yer alır. İlk kuşağın altındaki kısım; kabaca yontulmuş ve kare şeklinde, farklı türlerdeki koyu sarı, açık kahverengi, koyu gri ve koyu mavi renklerdeki düzensiz yapılı taş blokları ile bunların arasına eklenen tuğla kırıklarına sahiptir. Bu kuşağın üstündeki kısımda ise görece daha küçük ve daha ince yontulmuş, genelde yatay dikdörtgen biçimli ve görece düzenli taş blokları varken taşlar arasında tuğla parçaları yer almaz. En çok kullanılan taş tipi kireç taşı olan bu kısımdaki taşlarda sarı ve kahverengi tonlara neredeyse hiç rastlanmazken koyu gri ve mavimsi renkler yine mevcuttur. Bu verilerden yola çıkarak Sağlam, "ne ... ilk kuşağın ne de ... ikinci kuşağın Ceneviz ve Osmanlı dönemlerini ayıran seviyeyi tek başına temsil ettiğini söylemek mümkündür" ifadelerini kullanarak 1509'daki depremde meydana gelen çökmenin, "önceki araştırmacıların varsaydığı" üzere düz değil, iç kesimde daha yüksek bir seviyeye sahip olacak şekilde düzensiz bir yapıda olduğunu belirtir. İlk kuşak sonrasında değişen taş işçiliğinden yola çıkarak dış cephedeki hasar ve malzeme kayıplarının ikinci kata kadar eriştiğini, gövdedeki kalın duvarlı kısım ile içerisindeki tonozlu galerinin dördüncü kata kadar "büyük ölçüde" korunduğunu, dış cephede ikinci kattan itibaren oluşan hasarın da onarıldığını yazar. Dördüncü kat itibarıyla tüm seviyenin düzlenip daha ince duvarlı ve farklı bir merdiven sistemine sahip yeni bir kısmın başladığını, tuğla kuşakların ise onarılan kısımlarla özgün gövde duvarları arasında dengeli bir ağırlık aktarımı sağlama amacıyla hatıl görevi gördüğünü ifade eder.

İkinci tuğla kuşağın güneye bakan bölümünde, tuğlalarla yapılan Osmanlı karakterinde bir süsleme yer alır. Bu kısmın birleşim yerlerinde yer alan çaprazlama çatlaklarla farklı bir düzen meydana gelmiştir. Sağlam'a göre bu durum, "Ceneviz döneminden kaldığı varsayılan kısmın üzerinde, aslında tek bir evre değil en az iki evre bulunduğuna" işaret eder.

Kulenin tepesini, koni şeklindeki kurşun kaplı betonarme bir çatı örter. Çatının üzerinde, her biri dört bir yöne bakan ve üst sınırları 50,29 m kotuna ulaşan dört pencere vardır. Tepesinde, Anadol'un ifadesine göre 7,41 m, imalatını gerçekleştiren Şevket Usta'nın ifadesine göre 6,75 m boyundaki, altın kaplı bronz bir âlem yer alır. Bu alemin tepesine, bir paratoner ile görülebilir olmasına olanak sağlayan yanıp sönen kırmızı bir ışığa sahip 50 cm'lik bir fener yerleştirilmiştir.

İç mimarisi

Biri bodrum, biri zemin katı, biri asma kat olmak üzere toplam on bir katlı yapının ilk dört katı, birbirine tuğladan tonozlu ve direkt olarak gövde duvarlarının içerisine konumlandırılmış, üzeri epoksi ile kaplanmış ahşapla korunan taş merdivenli bir galeri yoluyla bağlanır. 1960'lardaki çalışmalar kapsamında yapılan sondaj kazılarında -4,3 m kotuna kadar herhangi bir döşemeye rastlanmamış ve temel takviyeleri yapma amacıyla bu kısmın boşaltılmasıyla -3,8 m kotunda bir bodrum kat oluşturulmuştur. Buradan zemin kata, zeminde dairesel pano ile kamufle edilmiş betonarme bir merdivenle çıkılır. Zemin kattan üst katlara çıkışı sağlayan 22 basamaklı merdiven; kulenin iç yüzünden 42 cm içeride, 80 cm genişliğinde ve 150 cm yüksekliğindedir. Tavanı altıgen şeklindeki doğal taşla kaplı giriş katında, giriş kapısının ekseni üzerinde ve kapının karşısında duvarı dayalı bir şekilde, altıncı kata kadar ulaşan sekizer kişilik iki asansör konumlanır. Asansörlerin kabinlerinde uygulanan video duvar tekniğiyle, duvarlar ile tavanlara konulan ekranlarda kuleden çekilen videolar oynatılır. 4,45 m kotundaki, Ampir profilli korkulukların olduğu betonarme asma katın üstünde, 8,97 m kotundaki birinci kat yer alır. Birinci katın pencere açıklıkları dışarıdan 20 × 45 cm, içeriden ise 200 × 180 cm ölçülerindedir. 13,20 m kotunda yer alan ikinci kat, 8,85 m'ye düşen iç çapı dışında birinci katla aynı mimari özellikleri taşır.

17,17 m kotunda yer alan üçüncü kat duvarının nişlerin içerisinde, Anadol'un Rumeli Hisarı'ndaki Zağanos Paşa Kulesi'ne "benzettiği" bacalar vardır. 20,80 m kotunda, 14 dikdörtgen pencerenin bulunduğu dördüncü kat yer alır. Tuğla işçiliklerinin olduğu galeri kısmı, gövde duvarını incelttiğinden dolayı yalnızca koloni yerleşimine bakan güvenli yön olan güneye doğru konumlanmış ve bu sayede dışarıdan gelebilecek olası saldırıları karşılayacak olan duvarın tam kalınlıkta olması sağlanmıştır. Bu incelmeyle birlikte iç çap 10,4 m'ye çıkar. İlk dört katın tonozlu galerisinde kullanılan tuğlaların ortalama ölçüleri, Galata'daki diğer 14. yüzyıl tahkimat ile ve şehirdeki geç Bizans dönemi tuğlalarının ortalama ölçüleriyle benzerlik gösterir. Sağlam, kulenin inşaatında yerel malzemelerin kullanmış olmasını "makul bir olasılık" olarak görür. Bu katla birlikte pencere sayısı 7'ye yükselir.

24,35 m kotunda başlayan beşinci katta yer alan 14 pencerenin; top ateşleme amacıyla konulan 7'si 35 cm çaplı dairesel, diğer 7'si ise 115 × 180 cm ölçülerinde ve sivri kemerlidir. Kattaki tüm pencereler dışarıdan, kemerleri tuğla örgüsüyle yapılmış nişli payelerin içerisine oturur. Ahşap yarım katların sonuncusu olan 27,90 m kotundaki altıncı katta, bir alt kattakilere benzer ancak boyut olarak daha küçük, 14 adet sivri kemerli pencere vardır. Bu katın ardından 32,60 m kotundaki yedinci kattaki tepe köşküne ulaşılır. Altıncı, yedinci ve sekizinci katlar birbirine çelik konstrüksiyon merdivenlerle bağlanır. Kattaki 14 pencereyi, aralarında 150 cm bulunan ve kemerlerle birbirine bağlanan 120 × 225 cm kesitli 13 kâgir ayak meydana getirir. 40,04 m kotundaki iç genişliği 12,40 m olan sekizinci kat, 50,5 m kotuna kadar ulaşır. Bu katın 14 penceresi, yedinci katın ayaklarıyla aynı eksenlerde yer alan ve aralarında 170 cm aralıkların olduğu 110 × 100 cm kesitli ayakların, kemerlerle birbirine bağlanmalarıyla meydana gelir. Sekizinci katın dış kısmında, iki kat arasındaki kesit farkının oluşturduğu 1,20 m genişliğinde bir teras yer alır. İçerideki ayakların eksenlerinde konumlanan 14 kâgir babanın her birinin üzerinde, düşme ihtimallerine karşı ankrajla önlem alınmış 35 cm çaplı taş küreler vardır. Babalar arasındaki 110 cm yüksekliğindeki demir korkuluklarda Ampir süslemeler bulunur.

2020'deki restorasyon sonrasında duvarların iç kısımları ile tavanlara alçı sıva kaplamalar uygulanmıştır. Müze mağazası olarak hizmet veren ikinci kat ile sergi alanı ve müze olarak hizmet veren üçüncü, dördüncü, beşinci ve yedinci katlarda bunlara dair eserler sergilenir. Yedinci katta, İstanbul'un bir bölümünü gösteren 1:2.500 ölçekli bir maket ile pencere önlerine konumlanan seyir dürbünleri bulunur. Seyir terası olarak kullanılan sekizinci katta ise banklar yer alır.

Önceki dönemlerdeki mimari farklılıklar

1348-1509 arası

İnşası tamamlandığında kule, parçası olduğu surların ana kulesi konumundaydı. Kulenin önünde, yapıya iki yanından bitişik bir biçimde, düz sur hattından yarım daire şeklinde çıkıntı yapan ve surların dış kısmı hendeklerle çevrili olduğundan kule ile arasındaki kısımda bir avlu meydana getiren, günümüzde ise bazı kalıntıları bulunan bir barbakan vardı. Ceneviz döneminde kulenin tepesinde bir haç yer almaktaydı. Üzerindeki izlere göre kule, gerektiği zaman kaldırılabilen, şehrin içiyle hendeklerin dışı arasındaki ulaşımı sağlayan ve günümüzde varlığını sürdürmeyen bir ahşap köprüye de sahipti.

Cristoforo Buondelmonti'ye ait Liber insularum Archipelaginin, günümüzde çeşitli arşivlerde yer alan farklı sürümlerinde kule, farklı şekillerde tasvir edilmiş olup aralarında tutarsızlıklar mevcuttur. Bu tasvirlerdeki silindirik yapıda olanlar, gerçeğe en yakın olanlarıdır. 1420'ler ile 1430'lar civarına tarihlenen Marciana Millî Kütüphanesi kopyasındaki Konstantinopolis haritasında kule; konik çatısı, bir sağır kemer dizisiyle çıkma yapan üst katı ve silindirik yapısıyla, diğer kulelerden daha yüksek bir şekilde tasvir edilir. Aynı eserin 1485-1490 yılları arasında tarihlenen Düsseldorf Üniversite ve Eyalet Kütüphanesi kopasındaki haritada, kulenin tepesinde Ceneviz bayrağı yer alır. Bu iki tasviri karşılaştıran Sağlam; ilkinde kulenin "dar ve yüksekçe" koni şeklindeki çatısının mazgallı bir siperle çevrili, ikincisinde ise çatının "çok daha basık ve geniş" olduğunu ve saçaklarının da mazgallardan dışarı taştığına dikkat çeker. Bununla birlikte ikinci kopyada, "kulenin beden duvarını bir tamirat izi gibi tam ortadan enine ikiye bölen tek bir kuşağa sahip" olduğunu ve bu durumun 1453'teki tahribat ve onarımı "doğrularcasına ... bir varsayım" olduğunu belirtir.

Bölgenin 1453'te Osmanlı hakimiyetine girmesiyle kule, Ahmed Vefik Paşa'nın aktardığı anonim Osmanlı kaynaklarına göre yaklaşık 7,5 m kadar kısalmasına yol açan tahribata maruz kaldı. Pera'ya yönelik padişah fermanının ardından bu tahribat durdurularak kule tekrar yükseltildi ve tepesindeki haç, Osmanlı bayrağıyla değiştirildi.

1509-1794 arası
1509'daki deprem sonrasında hasarların meydana geldiği kulede yapılan onarım çalışmalarının 1510 yılı ortalarında tamamlanmasıyla kule tekrar yükseltildi. Kulenin gövdesinde, 13,20 m (ikinci katın başlangıcı) ve 17,17 m (üçüncü katın başlangıcı) kotlarında olmak üzere yer alan iki tuğla kuşak, bu deprem sonrasında yapılan tadilatların izleri olarak değerlendirilir. Köksal Anadol ile Ersin Arıoğlu, bu kuşaklara bakılarak bu hizalardan itibaren kulenin yeniden inşa edildiğini ifade ederler. Semavi Eyice ise, tuğlayla oluşturulan motiflerin "tipik bir Osmanlı süsleme karakteri taşıdığı"nı belirterek görece "yalın" birinci kuşağın kulenin dış kısmında gerçekleştirilen yüzeysel bir onarımı işaret ettiğini; ikinci kuşaktan itibaren üst kısmının ise tümüyle Osmanlı döneminde inşa edildiğini yazar. Matrakçı Nasuh'un 1537 tarihli eserinde yer alan bir minyatürdeki Galata Kulesi tasvirinde; 1/2 orantılı bir şekilde kulenin tepe köşkü ile onun üzerindeki kat ve tepe köşkü katındaki yaklaşık 8 kemerli açıklık bulunur.

1509-1965 arası
27 Temmuz 1794'te çıkan yangının neden olduğu hasarlardan ötürü kulenin çatısı ile üst katları hasar gördü. Kulenin boyu 1,9 m kadar indirilerek bu kısımdaki duvar yeniden örüldü. Bu çalışmalar kapsamında en üst katın her bir yanına, yaklaşık 1,5 m boyundaki camlı çıkmaların olduğu Ampir üsluplu köşk yapıldı.

2-3 Ağustos 1831'de çıkan yangının yol açtığı tahribat sonrasında gerçekleştirilen onarımda, kulenin üst kısmının tasarımı değiştirildi. Dört çıkmalı tasarımın yerini, duvarlarda yarım yuvarlak kemerli 14 adet pencerenin yer aldığı bir sofa alırken bunun üstündeki görece daha ufak çaplı ve pencereli katın önüne ise, yapıyı çevreleyen ve demir parmaklıklı bir balkon konuldu. Bu sofadan üst kata, sofanın ortasındaki kırk basamaklı bir merdivenle çıkılmaktaydı. 14 pencerenin yer aldığı ikinci katın üzerini kurşun kaplı konik bir çatı örterken çatının üzerine dört pencere yerleştirilmişti.

1875'teki bir fırtınada çatısının devrilmesinin ardından, en üst katın üzerine sekizgen şeklindeki iki ahşap kâgir kat ile üstlerine, 51,65 m kotuna bir teras inşa edilerek bu kâgir katların tepesine bir bayrak direği dikildi. Bu iki katı birbirine bağlayan döner merdiven kaldırılarak üst kata ulaşan 45° eğimli, düz bir ahşap merdiven konuldu. Mart 1930'da kulenin tepesine bir vakit küresi yerleştirildi.

1965-2020 arası

1965'teki restorasyon sırasında kulenin çevresi, yalnızca yayaların dolaşımına tahsis edilerek trafiğe kapatılırken aynı zamanda birtakım turistik eşya dükkânlarının yer alacağı şekilde düzenlendi. Kuleye girişi sağlayan merdivenler ile girişin önündeki teras, mermer ayaklar arasında demir korkuluklarla çevrelendi. Giriş kapısı, "devrin özelliklerine yakın" bir şekilde detaylandırılarak yenilendi. Ahşap döşemeler, betonarme döşemelerle değiştirildi ve "genel olarak" doğal taşlarla kaplandı. Taş merdivenlerin basamakları da doğal taşlarla kaplandı ve merdivenler aydınlatıldı.

Bir restoran olarak düzenlenen yedinci katın ortasında bulunan ahşap merdiven kaldırılarak altıncı, yedinci ve sekizinci katları birbirine bağlayan çelik konstrüksiyon merdivenler konuldu ve bunlara Ampir proporsiyonlu ahşap korkuluk ile basamaklar eklendi. Kattaki pencerelerin çerçeve kısımları ile duvarlardaki süslemeler sadeleştirildi, pencerelerdeki camın daha çok gözükmesi sağlandı. Kulenin çatısı, görece daha az sivri olsa da 1832-1876 yılları arasındaki konik tasarımı taşıyacak şekilde, kurşun kaplı betonarme bir sistemle inşa edildi ve üzerine altın kaplama bronz bir âlem yerleştirildi. Kule duvarlarında oluşan çatlaklar onarıldı ve taşıyıcı sistem betonarme unsurlarla güçlendirildi. Asansörün zemin kattaki girişinin üzerine, Tankut Öktem ile Haluk Tezonar tarafından yapılan ve Matrakçı Nasuh'un Galata tasvirini gösteren minyatürünün bir kabartması konuldu.

Sembolik önemi ve etkinlikler

Kule, Beyoğlu'nun ve İstanbul'un sembol yapılarından biri konumundadır. Hem şehir için sembolik bir yapı olmasından hem de tepesinden şehir merkezini görme imkânı olmasından ötürü turistik bir değer taşır ve bu özelliğinden dolayı zaman içerisinde çevresinde restoranlar, kafeler ve dükkânlar açılmıştır.

Kule, zaman zaman çeşitli farkındalık yaratma, kutlama ya da anma günlerinde farklı renklerle aydınlatılır ya da video haritalama tekniğiyle gövdesine çeşitli görseller yansıtılırken bu günlerde zaman zaman kulenin çevresindeki alanda birtakım etkinlikler de düzenlenir. Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü, Dünya Kanser Günü, Dünya Diyabet Günü, Mor Gün, Yeşilay Haftası, Sevgililer Günü, Yılbaşı, Türkiye'nin resmî bayramları (23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, 19 Mayıs Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı, 30 Ağustos Zafer Bayramı, 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı), İstanbul'un Fethi'nin yıldönümü, Emniyet Genel Müdürlüğünün kuruluşunun yıldönümü gibi belirli günlere ya da haftalara dikkat çekme veya onları anma; Dünya Saati kapsamında aydınlatmasının bir süreliğine durdurulması, meme kanserine farkındalık yaratma; 15 Temmuz Darbe Girişimi'ne tepki; şehrin sembollerinden biri olan erguvanın çiçek açma mevsimine atıfta bulunma, İstanbul Gençlik Festivali'ni tanıtma, Beşiktaş'ın Süper Lig şampiyonluğunu kutlama gibi amaçlarla bu tip uygulamalar gerçekleştirilir.

Bu uygulamaların yanı sıra kule ile çevresi; gözaltındaki Devrimci Halk Kurtuluş Partisi-Cephesi mensuplarının serbest bırakılmasına yönelik, şizofreni için farkındalık yaratma adına kuleye benzer bir vücut boyama çalışması, Halk Cephesi üyeleri tarafından Hayata Dönüş Operasyonu'na karşı protesto, Greenpeace mensupları tarafından nükleer enerji karşıtı protesto, SOCIAL/IST 2012 Sosyal Medya Günü kapsamında nükleer enerji karşıtı protesto, Elektrik, Gaz, Su ve Baraj Çalışanları Sendikası üyeleri tarafından işten çıkarılmalarına yönelik, kulenin bulunduğu meydana çay bahçesi açılmasına karşı protesto, prostat kanserine dikkat çekme amacıyla sembolik bir mavi kravat takılması gibi birtakım etkinlik ve protestolara ev sahipliği yaptı.

Kültürel etkileri

Başta Türk edebiyatı olmak üzere bazı eserlerde, kuleye yapılan birtakım atıflar ile kuleden etkilenilen anlatımlar söz konusudur. "[Ey sevgilim!] Aşıkların sana [sadece] bayrak göstermektedirler, [onların] Rezmî gibi serdengeçti askeri yazıldığını sanma" anlamına gelen aşağıdaki beyitinde Rezmî, kulenin yangınları haber verme işlevine atıfta bulunarak, sevgilinin aşkı ile yanma motifinden yola çıkarak diğer aşıkların sevgiliye yalnızca "yanıyoruz" anlamına gelecek şekilde bayrak sallasalar da kendisinin gerçek bir aşık sıfatıyla serdengeçti askeri olarak yazıldığını anlatır:

Gelibolulu Mustafa Âlî'nin bir beyitinde de aynı duruma atıfta bulunulur:

Cemal Süreya'nın "Burkulmuş Altın Hâli Güneşin" adlı şiirin Galata Kulesi ile ilgili bölümünde, telmih yöntemiyle ironi yapılarak Bizans ve Roma dönemine duyulan özlem ifade edilir:

Süreya'nın "Rokoko" başlıklı şiirinde de kuleden bahsedilir. Sezai Karakoç'un "Kızkulesi'ne Gazel II" adlı şiirinde; Müslüman bir yapı olarak nitelendirdiği Kız Kulesi'nin, Hristiyan bir yapı dediği Galata Kulesi'ne nur göndererek onun üzerinde bulunan Ceneviz ve Bizans karanlığını sildiğini ifade ederek ilk kulenin Doğu, ikincisinin ise Batı medeniyetini sembolize ettiği yorumunu yaparak Doğu'nun gizemine ve büyüsünün Batı'yı da etkileyeceği anlatılır:

Ümit Yaşar Oğuzcan, 15 yaşındaki oğlu Vedat'ın 6 Haziran 1973'te kuleden atlayarak intihar etmesi sonrasında, kendisinin ölümü üzerine "Galata Kulesi" adlı şiiri yazmıştır. 1877'de yayımlanan İstanbul (Constantinopoli) adlı kitabında Edmondo De Amicis, Galata'yı "açılmış bir yelpaze"ye, tepenin üstüne yerleşmiş kuleyi ise "bu yelpazenin sapına" benzeterek nitelendirir.

Konusunun bir kısmı 16. yüzyıl Konstantinopolis'inde geçen 2011 çıkışlı video oyunu Assassin's Creed: Revelationsin ana karakteri Ezio Auditore da Firenze, oyunun bir bölümünde Galata Kulesi'ne dışından tırmanır ve kulenin içine girer. 2012 çıkışlı tarayıcı oyunu Forge of Empiresta yer alan Devasa Binalar arasında Galata Kulesi de bulunur. 1997 çıkışlı video oyunu Byzantine: Sırlar Labirentiın (Byzantine: The Betrayal) Galata Kulesi'nde geçen kısımları vardır. 2017 çıkışlı video oyunu Sabotajın Galata adlı haritasında kulenin bir tasviri yer alır.

İvan Ayvazovski'nin 1845 ve 1846 tarihli, şehirden farklı manzaralar içeren iki tablosunda Galata Kulesi tasvir edilir. Garabet Yazmacıyan'ın 1891 tarihli tablosunda da Galata ile kule tasvir edilirken 1903 tarihli tablosunda kulenin yakınlarında çıkan bir yangın resmedilmiştir. İbrahim Safi'nin de kuleyi tasvir ettiği iki tablosu vardır. Bununla birlikte birçok yazarın şehre yaptığı gezileri anlattıkları kitaplarda kulenin çeşitli tasvirlerine yer verilir.

Beyoğlu Belediyesi ile İstanbul Galata Üniversitesinin logolarında kulenin tasvirleri yer alır. İlçedeki Miniatürk'te, parkın Mayıs 2003'teki açılışından itibaren yer alan maketler arasında Galata Kulesi'nin maketi de vardır. Bu maket, Mart 2016'da yenilenmiştir. Avusturya'nın Klagenfurt şehrindeki Minimundus'ta da kulenin bir maketi sergilenir. Mayıs 2004'te Konyaaltı, Antalya'da açılan ve 2018'de Kepez'e taşınan Kepez Açık Hava Müzesi'nde sergilenen maketler arasında kulenin maketi de bulunur.

Temmuz-Eylül 2007'de, Kozyatağı'ndaki CarrefourSA şubesinde gerçekleştirilen Uluslararası Kumdan Heykeller Festivali'nde sergilenen kumdan yapılmış heykeller arasında, Galata Kulesi ve Hezârfen Ahmed Çelebi temalı bir heykele de yer verildi. Aralık 2010'da, Beşiktaş'tan Ortaköy'e uzanan Cumhuriyet Caddesi'nde oluşturulan İstanbul Panosu adlı seramik panosunda tasvir edilen İstanbul'daki yapılar arasında kule de bulunmaktaydı. İlki Ocak-Şubat 2014'te ANKAmall'da olmak üzere birkaç kez gerçekleştirilen Worldminia adlı sergide maketi yer alan eserler arasındaydı. 1632 yılında Hezârfen Ahmed Çelebi'nin tahtadan yaptırdığı kartal kanatlarını sırtına takarak Galata Kulesi'nin tepesinden Doğancılar, Üsküdar'a süzülmesi, kültürel açıdan çeşitli çalışma ve eserleri etkiledi.

Almanya'nın Brandenburg eyaletinde yer alan Niederlehme kasabasında bulunan ve inşası 1902'de tamamlanan su kulesi, Galata Kulesi model alınarak tasarlanmıştır.

Tamamı Türkiye'de basılan; şehirde düzenlenen Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü Kongresi anısına 17 Ekim 1950, Türk Hava Kuvvetlerinin kuruluşunun 60. yıldönümü anısına 6 Ocak 1971, şehirde düzenlenen 1996 Dünya Filateli Sergisi anısına 1 Eylül 1995, şehirde düzenlenen 22. Dünya Mimarlık Kongresi anısına 3 Temmuz 2005, Balkanfila XIV'e atfen 28 Ekim 2007 ve İstanbul'un 2010 Avrupa Kültür Başkenti olması anısına 7 Ocak 2010 tarihli posta pullarında Galata Kulesi'nin fotoğrafları ya da tasvirlerine yer verildi. Ülkenin ulusal darphanesi tarafından basılan Euro Serisi adlı hatıra parası serisinin 1999 tarihli 2 numaralı gümüş ve 2002 tarihli 8 numaralı altın madenî paralarının arka yüzünde kulenin birer tasviri yer aldı.

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

İstanbul'daki kuleler
Beyoğlu'ndaki altyapı
1348'de Avrupa'da kurulan oluşumlar
1348'de tamamlanan yapılar
14. yüzyılda tamamlanan kuleler
Türkiye'deki Romanesk yapılar
Türkiye'deki gözlem kuleleri
Türkiye'deki tarih müzeleri
Beyoğlu'ndaki müzeler
2020'de kurulan müzeler
Savunma kuleleri
İstanbul'daki lokantalar
Yangın kuleleri
Türkiye'deki taş kuleler
Gece kulüpleri
Kahvehaneler
1969'da kurulan lokantalar
Bereketzade

Galata Kulesi


Monreal de Ariza es un apeadero ferroviario situado en el municipio español homónimo en la provincia de Zaragoza, comunidad autónoma de Aragón. Cuenta con servicios de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 200,4 de la línea férrea de ancho ibérico que une Madrid con Barcelona a 728 metros de altitud, entre las estaciones de Santa María de Huerta y de Ariza. El tramo es de doble vía y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 25 de mayo de 1863 con la apertura del tramo Medinaceli - Zaragoza de la línea férrea Madrid-Zaragoza por parte de la Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante o MZA. En 1941, la nacionalización del ferrocarril en España supuso la integración de MZA en la recién creada RENFE.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
Dista unos 800 metros de la población por carretera parcialmente asfaltada. Posee dos vías y dos andenes adaptados. Los cambios de andén se hacen a nivel. No existe edificio de viajeros, únicamente un refugio hecho de ladrillo y hormigón en el costado sentido Barcelona, conectado al andén por una rampa.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe presta servicio de Media Distancia gracias a sus trenes Regionales en el siguiente trayecto:

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Aragón en la web de Renfe.

Monreal de Ariza
Monreal de Ariza
Monreal
Monreal de Ariza
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril de Aragón inauguradas en el siglo XIX

Estación de Monreal de Ariza


Gara Bucecea este o gară din Bucecea, județul Botoșani, Moldova, România. Aceasta se află pe calea ferată Botoșani-Verești.

B

Gara Bucecea


A Seleção Mexicana de Polo é a seleção nacional de polo do México. É administrada pela Federação Mexicana de Polo (FMP) e representa o México nas competições internacionais de polo.

É uma das principais seleções nacionais de polo da zona da América do Norte e Central na história do Campeonato Mundial de Polo, tendo conquistado o segundo lugar na edição inaugural do torneio, em 1987, e duas vezes a medalha de bronze, em 1995 e em 2008.

Títulos

Olimpíadas
O polo foi introduzido nos Jogos Olímpicos na edição de Paris 1900. Com participações intercaladas em outras três Olimpíadas, o polo foi removido do programa olímpico após os Jogos de Berlim 1936.

A seleção mexicana teve duas participações olímpicas, em 1900 e 1936, em ambas conquistou a medalha de bronze.

Campeonato Mundial
Os Campeonatos do Mundo de Polo não tiveram presença mexicana em cinco eventos finais, nos demais eventos em que se fez presente, a seleção do México conquistou um vice-campeonato e dois terceiros lugares.

Polo do México
Polo
México

Seleção Mexicana de Polo


An Eulophia subulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Eulophia subulata in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia subulata


Kayadibi, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 152 km, Feke ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Feke'nin mahalleleri

Kayadibi, Feke


Den skyldige er en dansk film fra 2018 instrueret af Gustav Möller.
Möllers debut som spillefilmsinstruktør var støttet under ordningen New Danish Screen, fik gode anmeldelser, gode salgstal og en række priser ved internationale filmfestivaler, blandt andet publikumsprisen på filmfestivalen Sundance i USA.
Den Skyldige var indstillet som Danmarks bud på en Oscar for bedste internationale film 2018, men opnåede ikke videre nominering, trods den var en af favoritterne i december. Ved Robert-prisuddelingen i 2019 modtog filmen flere priser, bl.a. for årets danske spillefilm.

Den skyldige fik også premiere i udlandet, herunder Frankrig, hvor den på omkring fire uger fik solgt 150.000 billetter.

Den skyldige udspiller sig udelukkende i en alarmcentral og med Jakob Cedergren i den helt centrale hovedrolle som politibetjenten Asger Holm, der sidder og modtager alarmopkald.
Dramaet udfolder sig stort set kun via de telefonsamtaler Asger Holm gør.

Medvirkende
 Jakob Cedergren som Asger Holm
 Jessica Dinnage som Iben
 Omar Shargawi som Rashid
 Johan Olsen som Michael
 Jacob Hauberg Lohmann som Bo
 Katinka Evers-Jahnsen som Mathilde
 Jeanette Lindbæk som Vagtleder Nordsjælland
 Simon Bennebjerg som Junkie
 Laura Bro som Journalist
 Morten Suurballe som Mand på Skelbækgade
 Guuled Abdi Youssef som Mand ved natklub
 Caroline Løppke som Fuld kvinde
 Peter Christoffersen som Politiassistent i hus
 Nicolai Wendelbo som Politiassistent i bil
 Morten Thunbo som Alarmoperatør # 1
 Maria Gersby Cissé som Alarmoperatør # 2
 Anders Brink Madsen som Alarmoperatør # 3

Kilder

Eksterne Henvisninger

Danske film fra 2018
Thrillerfilm fra Danmark
Robertprisen for årets danske spillefilm
Dansksprogede film

Den skyldige


Varațiuni pe aceeași temă este un film românesc din 1974 regizat de Dona Barta.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1974 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1974

Varațiuni pe aceeași temă


වේල්සය යනු, එක්සත් රාජධානියට අයත් රටකි. බ්‍රිතාන්‍ය දූපතෙහි බටහිර කෙළවරෙහි පිහිටා තිබේ. අගනුවර: කාර්ඩිෆ්. රජ බස: ඉංග්‍රීසි හා වෙල්ෂ් බස. ව.කි.මී.20,766ක් තරම් වන මෙරට 1991දී ජනයා 2,798,200ක් විසූහ.

එක්සත් රාජධානිය

වේල්සය


El Islote La Cochehttp://www.satelliteviews.net/cgi-bin/w.cgi?c=gp&UF=-1203109&UN=-1768262&DG=ISL (en francés: Îlet La Coche) es un pequeño islote deshabitado del archipiélago de les Saintes, parte del Departamento de Ultramar Francés de Guadalupe en las Antillas francesas. Es administrativamente parte de la comuna de Terre-de-Bas.

La Coche se encuentra a 750 metros al oeste de Grand Ilet (islote Grande) del cual está separado por el paso de las Damas (passe des Dames) y al este de los Agustinos (Les Augustins) por un estrecho y peligroso brazo de mar, el paso de sopladores (passe des Souffleurs).

El islote es de aproximadamente 150 metros de ancho por 800 metros de longitud.  Se caracteriza por abruptos acantilados en el lado del canal de Dominica y una abertura de la pendiente con arena en Terre-de-Haut.

Véase también
 Antillas Menores
 Francia de ultramar

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Les Saintes

La Coche


بلدية بوزويلو دي كالاترافا ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.826 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

بوزويلو دي كالاترافا (سيوداد ريال)


Salamon (Salamun) Amadio Mandolfo (Dubrovnik, 23. srpnja 1856. — Dubrovnik, 5. ožujka 1926.), hrvatski odvjetnik i političar i poduzetnik.

Životopis
Rodio se je 1856. godine. Iz židovske obitelji koja je u Dubrovniku živjela od druge polovice 17. stoljeća. Nosio naslov doktora prava. Nosio je i zvanje doktora ekonomskih i trgovačkih znanosti, koje je stekao na Kraljevskom sveučilištu u Trstu.

Kad su 1884. agresivnom akcijom Srbi preuzeli upravu Narodne štionice, a još više kad je dubrovačka Štionica uputila svoje predstavnike na prenošenje posmrtnih ostataka Stefana Mitrovića Ljubiše iz Beča u Budvu, došlo je do razdora narodnika i srbokatolika. Prosvjedovali su poznati članovi kao Pero Čingrija, Klimo Getaldi, Niko Pučić, dr Mandolfo, B. Banac i dr. Zatim su hrvatski članovi odlučili otići iz Narodne štionice. "Srbi katolici" su u svojim tiskovinama da bi obezvrijedili pravaše židova Mandolfa nazivali - klerikalcem.

Bio je poduzetnik. Imao nekoliko udjela (karat, idealni dio broda) u brodovima Parobrodarskog društva Napried iz Dubrovnika, osnovanog 1894. godine.

U Dubrovniku su se isticali pravaškim mislima: Frano Supilo, Roko Mišetić (1845. – 1908.), ravnatelj dubrovačke bolnice, te svećenici Vice Medini i Mato Pišta (1829. – 1924.). Pridružio im se i dio nezadovoljnih narodnjaka koji je prešao u pravaške redove, poput kanonika Antuna Liepopilija (1848. – 1940.) i među njima Salamon Mandolfo. U odvjetničkom uredu Pera Čingrije započeo je odvjetničku karijeru. Poslije je otvorio samostalni ured, a 1900. ga je napustio zbog bolesti.

Prešao s J. Mandelom u Stranku prava u Dalmaciji, gdje su se živo angažirali u temeljnom i životnom pitanju Dalmacije - sjedinjenja Dalmacije u zajednicu ostalih hrvatskih zemalja. Važna osoba dubrovačkog društvenog života svog vremena. Od 1902. do 1907. godine predsjedavao je Trgovačko-obrtničkom komorom u Dubrovniku. Suosnivač Hrvatskoga radničkog društva (Hrvatske radničke zadruge, upravitelj od 1908.), pa Hrvatske štamparije (uz Liepopilija) i Hrvatske štedionice, kojoj je jedno vrijeme predsjedavao. Na listi Hrvatske stranke na izborima za Općinu grada Dubrovnika u 1894. i 1899. godine. Godine 1898. izabran je kao predstavnik Dubrovačke židovske općine u radu Carskog i kraljevskog kotarskog učioničkog vijeća« za dubrovački kotar. Od 1899. je dugo godina bio vrlo aktivnim vijećnikom dubrovačke općine. Nakon pobjede Hrvata na izborima 1899., izabran je jednim od pet predsjednika općine. Ostavku je dao 1904. godine.

Krug Pera Čingrije, u čijem je uredu odvjetničku karijeru počeo Mandolfo, predstavljao je interese hrvatskog
kapitala i interese višeg sloja hrvatskog građanstva u Dubrovniku. Od 1902. Hrvatska vjeresijska banka u Dubrovniku je bila najvažniji financijski oslon za tu skupinu. Mandolfo je bio među dioničarima.

Godine 1905. manja skupina pravaša (Đuro Rašica i dr.) protivila se je 1905. spajanju Narodne stranke i Stranke prava u novu, Hrvatsku stranku. Nisu se slagali ni s politikom suradnje sa Srbima koja je zaživjela kao novi kurs. Uz pomoć kanonika Antuna Liepopilija i Joza Crnice preuzeli su Dubrovačku hrvatsku tiskaru te su pokrenuli u Dubrovniku pravaški list Prava Crvena Hrvatska. Na konstituirajućoj skuptini tiskare za predsjednika je izabrana mandolfo, a potpredsjednika Liepopili. Vlasnici tiskare te time i novina, bili su kanonici Antun Liepopili i Jozo Crnica te Salamon Mandolfo, Gjuro Kovačević i Đuro Rašica. Pretpostavlja se da su imućni pravaši kao Liepopili, Mandolfo i Crnica financijski potpomagali Pravu Crvenu Hrvatsku.
Kanonik Antun Liepopili i Jozo Crnica, Mandolfo te braća Rašica, Đuro i Božo tvorili su glavnu jezgru pravaške
skupine u Dubrovniku od početka 1905. godine te su bili nositeljima intelektualnog, društvenog i gospodarskog života Dubrovnika kao članovi raznih društava i zadruga s pravaškim predznakom u Dubrovniku.
Član Osnivačkog odbora za gradnju električnog tramvaja 1908. godine. 1914. godine povukao se s mjesta predsjednika uprave Hrvatske tiskare, no u upravi je ostao sve do kraja života. Umjesto Melka Čingrije imenovan je članom upraviteljstva dubrovačke električne željeznice Gruž – Dubrovnik listopada 1915. godine, a koji tjedan poslije UO ga bira za predsjednika.

Umro je 1926. godine. Kad je umro, gradske novine Narodna svijest zabilježile su kako je jako puno "radio za hrvatsku stvar u našem gradu i mudrim savjetom i djelom", a općina je u znak počasti izvila barjak na pola koplja.

Daljnja literatura
 V.  Kisić: Dr. Salamon Mandolfo -  dubrovački odvjetnik. S općim osvrtom na Zidove u starom Dubrovniku.

Izvori

Životopisi, Dubrovnik
Hrvatski pravaški političari
Hrvatski pravnici
Židovi u Hrvatskoj
Hrvatski poduzetnici

Salamon Mandolfo


An Habenaria jaliscana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sereno Watson. An Habenaria jaliscana in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria jaliscana


Paramylodon es un género extinto de perezoso terrestre de la familia Mylodontidae endémico de Norteamérica durante las épocas del Plioceno y el Pleistoceno, viviendo desde hace aproximadamente unos 4.6 millones de años hasta hace unos 12.000 años.

Descripción
Paramylodon es conocido de depósitos desde América del Norte (Estados Unidos) hasta tan al sur como Guatemala y también México aunque es frecuentemente confundido con su primo Glossotherium. Actualmente sólo se reconoce a una especie, P. harlani, que es llamada a veces el perezoso de Harlan en honor de paleontólogo estadounidense Richard Harlan quien fue el primero en descubrir y describir una mandíbula inferior del animal en 1835. Paramylodon exhibe la interesante característica de poseer pequeños osteodermos, huesos insertos en la piel, que presumiblemente añadirían alguna protección al animal. Esta característica es también compartida con el Mylodon de Suramérica.

Historia

El género fue creado por Barnum Brown en 1903 para la especie P. nebrascensis. El cráneo mostraba una serie de características similares a las de Mylodon harlani, que también era conocido de Norteamérica, pero difería en el número de dientes presentes en el maxilar.  Paramylodon tenía cuatro dientes en la mandíbula superior, igual que en Grypotherium darwini (=Mylodon darwini), pero el género Mylodon tal como era reconocido entonces poseía cinco dientes superiores. P. nebrascensis fue más tarde considerado como un sinónimo más moderno de M. harlani por Stock (1925) dado que el gran número de ejemplares de Rancho La Brea que mostraban que la presencia de un diente caniniforme superior era muy variable, algunos especímenes lo poseían y otros no. Por lo tanto la fórmula dental típica para la especie M. harlani es . El trabajo de Kraglievich (1928) ordenó la ya larga confusión histórica concerniente a la validez taxonómica de Mylodon y Glossotherium, y determinó a qué género pertenecía la especie. Un resultado adicional fue el reconocimiento de Paramylodon como un género distinto del Mylodon suramericano y P. harlani fue usado como el nombre de especie ya que tenía prioridad sobre P. nebrascensis.

Hasta recientemente, Paramylodon era también visto como una subespecie de Glossotherium y algunas instituciones han catalogado a sus ejemplares como Glossotherium harlani en parte debido al trabajo de Robertson (1976). Paramylodon parece ser distinto genéricamente de Glossotherium (véase McAfee, 2007), aunque aún permanecen algunas cuestiones respecto de la relación de los especímenes del Blanquense tardío que han sido tentativamente asignados a "Glossotherium" chapadmalense debido a su gran similitud con la especie suramericana del mismo nombre.

Distribución
Sitio y edades de los especímenes:
Golfo de Santa Clara, Sonora, México ~4.9 — 1.8 millones de años.
Sitio Tri-Britton, Hendry County, Florida ~2.1 millones de años — 700,000 años.
Sitio Turin Pit (o Elliott Pit) Monona County, Iowa ~1.8-300,00 años.
Sitio Port Kennedy Cave, Montgomery County, Pensilvania ~1.8 millones de años — 300,00 años.
Sitio Fairmead Landfill, Madera County, California ~1.8 millones de años — 300,00 años.
Sitio Río de la Pasión, Petén, Guatemala ~100,000—11,000 años.
Tualatin, Oregon-15,000 a 10,000 años.
Sitio Medicine Hat Unit V, Alberta, Canadá ~1.8 millones de años — 11,00 años.

Hallazgos notables

Recientemente se halló un espécimen de Paramylodon harlani en el valle de Tarkio en Iowa próximo a los restos de Megalonyx jeffersoni. Éste es el primer registro de Paramylodon en Iowa, y probablemente la primera vez que estas especies se han hallado juntas. Más adelante, se han descubierto fósiles de ambas especies en los sitios Fairmead Landfill e Irvington en California.

El 3 de diciembre de 2009, el periódico Press-Enterprise reportó un nuevo cráneo descubierto en el Cañón San Timoteo (http://www.pe.com/localnews/inland/stories/PE_News_Local_S_sloth03.2dc60eb.html).

Referencias

Referencias
  (1903): A new genus of ground sloth from the Pleistocene of Nebraska. Bulletin of the American Museum of Natural History, 19:569-583.
  (1935): Medical and physical researches. pp. 271–275; 314-336.
  (1928): "Mylodon Darwin" Owen, es la especie genotipo de "Mylodon" Ow. Revista de la Sociedad Argentina de Ciencias Naturales, Physis: 9(33): 169-185.
  (2007): Reassessing the Taxonomy and Affinities of the Mylodontinae Sloths, Glossotherium and Paramylodon (Mammalia: Xenarthra: Tardigrada). Ph.D. Dissertation, Northern Illinois University. DeKalb, IL: 177pp.
  (1976): Latest Pleistocene mammals from Haile XV A, Alachua County, Florida. Bulletin of the Florida State Museum, 20(3):111-186.
  (1925): Cenozoic gravigrade edentates of western North America with special reference to the Pleistocene Megalonychinae and Mylodontidae of Rancho La Brea.  Carnegie Institute of Washington, 331: 1-206.

Enlaces externos
Sloth World: an on-line bibliography(en inglés)
Page Museum: información sobre los perezosos terrestres de La Brea(en inglés)

Mylodontidae
Mamíferos del Plioceno
Mamíferos del Pleistoceno
Mamíferos extintos de América del Sur
Animales prehistóricos de América del Norte

Paramylodon


Widmannstätten ist ein Einschlagkrater am östlichen Rand der Mondvorderseite im Süden des Mare Smythii. Der Krater ist überflutet von den Laven des Mare und im westlichen Teil überdeckt von dem Krater Kiess.

Der Krater wurde 1973 von der IAU nach dem österreichischen Naturwissenschaftler Alois von Beckh-Widmanstätten offiziell benannt.

Weblinks

 Widmannstätten auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Widmannstätten (Mondkrater)


Agrilus curvicollis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Moore, 1986.

Referências

curvicollis

Agrilus curvicollis


Ioan Pop (al Ionichii) (n. 20 iunie 1880, Șoimușul Român, Comitatul Târnava-Mică, Regatului Ungariei – d. 26 septembrie 1951, Șoimușul Român, RPR) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie și activitate politică
Ioan Pop al Ionichii a fost agricultor, delegat al cercului electoral Ibașfalău. A mai îndeplinit funcția de președinte al comisiei interimare a comunei Șoimuș între 1929-1931. A decedat în comuna natală, Șoimuș, pe 26 septembrie 1951.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1880
Decese în 1951
Agricultori români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria

Ioan Pop (al Ionichii)


ශ්‍රී මහා බෝධි සමූලඝාතනය යනු 1985 වර්ෂයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන් විසින් ක්‍රියාවට නංවන ලද අති දරුණු මිනිස් සංහාරයකි. එය දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන් විසින්, දෙමළ ජනතාව බහුතරයක් වෙසෙන ප්‍රදේශයකින් බැහැරව සිදු කරන ලැබූ, පළමු සහ දැවැන්තම සිංහල සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීමේ සිදුවීමද වෙයි.

සිදුවීම
1985 මැයි 14 වන දින බසයක් පැහැරගත් දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන්, ඉන් අනුරාධපුරය ප්‍රධාන බස් නැවතුමට පැමිණ, එහි සිටි සාමාන්‍ය ජනතාව වෙත විවෘත වෙඩි ප්‍රහාර එල්ල කරමින්, පුද්ගල ඝාතනයන් සහ තුවාල සිදු කිරීම් කරන ලදී. ඉන් නොනැවතුණු ත්‍රස්ථවාදී පිරිස, ලෝකවාසී බෞද්ධයන්ගේ පූජනීය භූමියක් වූ ශ්‍රී මහා බෝධී විහාරයට ඇතුළු වී, එහි සිටි භික්ෂූන්, මෙහෙණින් සහ පුදබිම වන්දනාමාන කිරීමට පැමිණි කුඩා දරුවන් ඇතුළුව සිවිල් වැසියන් සමූහයක්, පූජා භූමිය තුලදීම වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී. මේ ඝාතන වලින් අනතුරුව දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදී පිරිස, විල්පත්තු ජාතික වනෝද්‍යානය තුලට ඇතුළුව එහි සිටි සිංහල පුද්ගලයින් 18 නෙකුද ඝාතනය කරන ලදී. මෙම සමස්ථ ත්‍රස්ථ ප්‍රහාරයෙන්, අනුරාධපුරයේ කුඩා දරුවන් ඇතුළු සිංහල වැඩිහිටියන් 146 දෙනෙකු මරු වැළඳ ගති.

ප්‍රහාරයට වගකීම, පළමුව EROS (ඊලාම් විප්ලවවාදී ශිෂ්‍ය සංවිධානය) භාරගත් නමුත් පසුව ඔවුන් එම ප්‍රකාශය ඉල්ලා අස්කරගෙන, PLOTE (ඊලාම් ජනතා නිදහස් සංවිධානය) සමග එකතුව, LTTE (දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි) සංවිධානයට චෝදනා කළහ. PLOTE සහ TULF (දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුන) ප්‍රහාරය පිළිබඳ අප්‍රසාදය පළ කරන ලද අතර ප්‍රහාරයේ වගකීම කිසිවෙකු විසින් විවෘතව භාරගෙන නොමැත. කෙසේ නමුත් ශ්‍රී ලංකා බුද්ධි අංශ මගින් සිදු කළ පරීක්ෂන වලින් හෙළි වූයේ ප්‍රහාරයට අණ දෙන ලද්දේ LTTE මන්නාරම අණ දෙන නිළධාරි මාර්සිලීන් ෆියුසෙලස් (නොහොත් වික්ටර්) වන බවත්, ප්‍රහාරය ක්‍රියාත්මක කරේ ඔහු යටතේ සිටි ඇන්තනී කත්තියාර් (නොහොත් රාධා) විසින් බවයි.

ප්‍රතිප්‍රහාර
හමුදා කඳවුරකට ආරක්ෂාව සොයා පැමිණි ද්‍රවිඩ වැසියන් නව දෙනෙකුට ප්‍රකෝපයට පත් හමුදා කෝප්‍රල්වරයෙකු විසින් වෙඩි තබා ඇති අතර, ඔහුගේ අණ දෙන නිළදාරියා විසින් ඔහුව ඝාතනයට ලක්විය. අනුරාධපුර සහ කොළඹ දෙමළ කඩ කිහිපයකට පහර දී ඇති අතර කොළඹ වීදි වල දෙමළ ජාතිකයන් දෙදෙනෙකුගේ මළ සිරුරු සොයා ගන්නා ලදි. ප්‍රහාරයට දින දෙකකට පසු ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදාව විසින් කුමුදිනි නම් යාත්‍රාවේ සිටි දෙමළ සිවිල් වැසියන් පිරිසක් (Amnesty International සංවිධානයට අනුව 23ක්; LTTE සංවිධානයට අනුව 36ක්) ඝාතනය කළ බවට චෝදනා විය. ආරක්ෂක අමාත්‍ය ලලිත් ඇතුලත්මුදලි ප්‍රකාශ කළේ ඝාතනය සිදු කළේ කවුදැයි ඔප්පු කිරීමට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි නොමැති බවයි.

මේවාද බලන්න
 අරන්තලාව භික්‍ෂු ඝාතනය
 දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි ත්‍රස්තවාදීන් සිවිල් වැසියන්ට එල්ල කල ප්‍රහාර ලයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර කියවීම්
 රොහාන් ගුණරත්න. (1998). Sri Lanka's Ethnic Crisis and National Security, කොළඹ: South Asian Network on Conflict Research. ISBN 955-8093-00-9
 රොහාන් ගුණරත්න. (October 1, 1987). War and Peace in Sri Lanka: With a Post-Accord Report From Jaffna, ශ්‍රී ලංකාව: Institute of Fundamental Studies. ISBN 955-8093-00-9
 Gunasekara, S.L. (November 4, 2003). The Wages of Sin, ISBN 955-8552-01-1
 Sri Lanka Tamil Terror  Time May 27, 1985

1985 ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාර
සිවිල් පුද්ගලයින් සමූලඝාතන - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී මහා බෝධි සමූලඝාතනය


Steinar Sverd Johnsen (Norveška, 1972.) norveški je klavijaturist i skladatelj. Klavijaturist je i glavni skladatelj sastava Arcturus. Osnovao je sastav s Janom Axelom Blombergom 1987. pod imenom Mortem. Sastav se raspao 2007. godine, no ponovno se okupio 2011.

Godine 1998. Sverd se s Blombergom pridružio sastavu Covenant. Napustio ga je nakon objave albuma Nexus Polaris.

Također je gostovao na albumima sastava kao što Ulver i Satyricon.

Diskografija

 Arcturus

 Aspera Hiems Symfonia (1995.)
 La Masquerade Infernale (1997.)
 The Sham Mirrors (2002.)
 Sideshow Symphonies (2005.)
 Arcturian (2015.)

 Covenant

 Nexus Polaris (1998.)

Kao gost
 Satyricon – The Shadowthrone (1994.)
 Ulver – Bergtatt – Et Eeventyr i 5 Capitler (1995.)
 Fleurety – Department of Apocalyptic Affairs (2000.)

Izvori

Norveški klavijaturisti heavy metala

Steinar Sverd Johnsen


إبيكا  هي اختصار العبارة "European Project for Ice Coring in Antarctica" أي المشروع الأوروبي لاستخراج عينات من الجليد في انتراكتيكا (القارة القطبية الجنوبية).

هدف المشروع
الهدف الرئيسي هو الحصول على معلومات كاملة عن المناخ وحالة الطبقة الجوية (الأتموسفير) التي كانت سائدة في العصر الجليدي والمختزنة في عينات من الجليد، ثم مقارنتها مع عينات جليدية مأخوذة من جزيرة غرينلاند في شمال أمريكا، مم يمكن من معرفة حالة المناخ التي كانت منذ عصور ومراقبة التطور والتغيرات الحاصلة.

تاريخ المشروع
بدأ العمل في المشروع منذ عام 1996 حتى 2005 بتمويل من المفوضية الأوروبية، حيث بنيت في منطقة القطب الجنوبي مركز كونكورديا للأبحاث في منطقة معروفة باسم قبة سي "C Dome" لاستخراج العينات الجليدية، بالإضافة لمحطة كوهنين للدراسات.الدول المشاركة في المشروع : بلجيكا، الدنمارك، فرنسا، ألمانيا، إيطاليا، هولندا، النرويج، السويد، سويسرا، والمملكة المتحدة.

مراجع

وصلات خارجية
 إبيكا في جمعية العلوم الأوروبية
 صفحة محطة كوهنين في مؤسسة ألفرد فيغنر
 تغطية BBC

أوروبا والقارة القطبية الجنوبية
برامج في القارة القطبية الجنوبية
بيئة طبيعية
علم الزمن الجيولوجي
منشآت في القارة القطبية الجنوبية

مشروع إبيكا


is a district located in Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the district has an estimated population of 65,709 and a density of 1,491.69 persons per km2. The total area is 44.05 km2.

Towns and villages
Harima
Inami

Districts in Hyōgo Prefecture

Kako District, Hyōgo


An Tyrbastes glaucescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Barbara Gillian Briggs ngan Lawrence Alexander Sidney Johnson. An Tyrbastes glaucescens in nahilalakip ha genus nga Tyrbastes, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tyrbastes

Tyrbastes glaucescens


An Rhynchospora simplex in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Kükenthal. An Rhynchospora simplex in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora simplex


U Hrvatskoj je monetarnoj politici euro glavna referentna valuta. Dugogodišnja politika Hrvatske narodne banke je održavanje relativno stabilnog tečaja s eurom. Prije uvođenja eura, funkciju glavne referentne valute imala je njemačka marka.

Članstvo Hrvatske u Europskoj uniji u načelu je obvezuje na pridruživanje eurozoni čim se to zadovolje potrebni uvjeti. Uoči ulaska Hrvatske u Europsku uniju 1. srpnja 2013. godine guverner Hrvatske narodne banke Boris Vujčić izjavio je kako se nada pridruživanju eurozoni što je prije moguće. Prije ulaska u eurozonu Hrvatska mora uz ostale kriterije najmanje dvije godine biti članicom europskog tečajnog mehanizma (ERM-II). Predsjednik vlade Andrej Plenković je u studenome 2020. godine izjavio kako Hrvatska namjerava uvesti euro 1. siječnja 2023. godine. i kako je hrvatska vlada prihvatila akcijski plan uvođenja eura u prosincu 2020. godine.

I prije ulaska Hrvatske u Europsku uniju mnoga su mala poduzeća u Hrvatskoj imala zaduživanja izražena u eurima. Hrvatski građani euro već koriste u mnoge svrhe, uključujući štednju i neslužbene transakcije. Cijene se često izražavaju u eurima pri kupoprodaji nekretnina, vozila i pri iznajmljivanju smještaja.

Hrvatska je 1. siječnja 2023. godine postala dvadesetom članicom eurozone i 22. ožujka 2023. Europskog stabilizacijskog mehanizma (ESM-a).

Javno mišljenje
Potpora javnosti uvođenju eura

Status pristupanja
Pri prvoj ocjeni uvjeta konvergencije iz svibnja 2014. godine Hrvatska je zadovoljila kriterije vezane uz inflaciju i stabilnost cijena, te uz kamatnu stopu, ali ne i uz javne financije, članstvo u europskom tečajnom mehanizmu i usklađenost zakonodavstva. Naknadna izvješća objavljena u lipnju 2016., svibnju 2018. i lipnju 2020. godine došla su do istog zaključka. U izvješću objavljenom u lipnju 2022. zaključeno je da je Hrvatska ispunila sve kriterije za uvođenje eura.

Ciljani datum uvođenja eura
Hrvatska narodna banka očekivala je pridruživanje eurozoni dvije do tri godine nakon ulaska u Europsku uniju. No reakcije Europske unije na financijske krize unutar eurozone odgodile su hrvatsko uvođenje eura. I gospodarsko nazadovanje predstavilo je značajan problem u zadovoljavanju uvjeta konvergencije. Unatoč željenom brzom pridruživanju, guverner Vujčić je mjesec dana prije ulaska u Europsku uniju priznao kako ne postoji zacrtani datum ulaska u eurozonu. U Europskoj središnjoj banci očekivalo se da će Hrvatskoj biti odobren ulazak u tečajni mehanizam najranije u 2016. godini, čime bi se euro uveo 2019. godine.

U travnju 2015. godine predsjednica Kolinda Grabar-Kitarović izjavila je za Bloomberg kako je uvjerena da će Hrvatska uvesti euro do 2020. godine, a premijer Zoran Milanović izjavio je na sjednici vlade kako povremene najave datuma uvođenja eura ne treba uzimati ozbiljno, da će Hrvatska ući u eurozonu kada za to bude spremna, te da su kriteriji jasni. U studenom 2017. godine premijer Andrej Plenković rekao je da Hrvatska namjerava pridružiti se tečajnom mehanizmu ERM II do 2020. godine i uvesti euro do 2025. godine Predsjednik Europske komisije Jean-Claude Juncker, izjavio je u lipnju 2019. godine kako je "Hrvatska spremna pridružiti se tečajnom mehanizmu".

Pismo namjere o pridruživanju tečajnom mehanizmu koje su potpisali ministar financija Zdravko Marić i guverner narodne banke Boris Vujčić poslano je Europskoj središnjoj banci 5. lipnja 2019. godine, čime je ostvaren prvi službeni korak u pristupanju eurozoni. Hrvatska se uz ostale napore pristupanja tečajnom mehanizmu obvezala pristupiti bankovnoj uniji. Dana 23. studenoga 2019. godine član Europske komisije Valdis Dombrovskis rekao je kako bi se Hrvatska mehanizmu mogla pridružiti do druge polovice 2020. godine.

Hrvatska je tečajnom mehanizmu konačno pristupila 10. srpnja 2020. godine. Središnji tečaj kune postavljen je na 7,53450 kuna po euru. Zbog uvjeta članstva u mehanizmu od najmanje dvije godine, najraniji mogući datum pristupanja eurozoni je 10. srpnja 2022.

U lipnju 2021. godine premijer Plenković izjavio je da je vladina ambicija ulazak u eurozonu 1. siječnja 2023. godine. Dana 21. lipnja 2021. godine izjavio je da će identifikacijske oznake na hrvatskim kovanicama eura biti motivi: hrvatski šahirani grb, karta Hrvatske, kuna, Nikola Tesla i glagoljica.

Odabir nacionalne strane hrvatskih kovanica eura
Dana 23. lipnja 2021. godine Komisija za novac HNB-a, koju je predložila Komisija za odabir prijedloga likovnog rješenja nacionalne strane Republike Hrvatske na optjecajnome kovanom novcu eura, je građanima ponudila pet likovnih rješenja: šahirani grb, geografsku kartu Hrvatske, kunu, glagoljicu i Dubrovnik.

Od 1. do 15. srpnja 2021. godine provedena je web-anketa gdje su građani mogli ocjenjivati ponuđene opcije kao i predložiti dodatni motiv koji nije bio među pet ponuđenih. Usporedno, provedeno je anketno istraživanje na uzroku od 1.000 građana. U web-anketi je sudjelovalo gotovo 50.000 građana. Najveću ocjenu je dobio šahirani grb, zatim geografska karta Hrvatske, glagoljica, kuna i Dubrovnik, koji je dobio znatno manju ocjenu. Također, izneseno je 10.000 slobodnih prijedloga među kojima je uvjerljivo prednjačio motiv Nikole Tesle kojeg je pojedinačno predložilo 2.599 građana, tj. više od 20% svih prijedloga.

Dana 21. srpnja 2021. godine Komisija za novac HNB-a je utvrdila konačni prijedlog motiva: šahirani grb, geografska karta Hrvatske, glagoljica, kuna i Nikola Tesla. Šahirani grb odabran je kao podloga na svim kovanicama, dok su ostali odabrani motivi raspoređeni ovisno o apoenu. Odlučeno je da će na kovanici od 2 € biti prikazana geografska karta Hrvatske, na kovanici od 1 € motiv kune, na kovanicama od 10, 20 i 50 c Nikola Tesla, a na kovanicama od 1, 2, i 5 c glagoljica.

Dana 2. kolovoza 2021. godine HNB je raspisao otvoreni natječaj za dizajn hrvatske strane euro kovanica, na kojem su mogle sudjelovati sve punoljetne fizičke osobe, a koji su državljani Republike Hrvatske. Natječaj je bio otvoren do 15. rujna 2021. godine.

 Kovanica od 2 €: geografska karta Hrvatske sa šahiranim grbom u pozadini
 Kovanica od 1 €: životinja kuna sa šahiranim grbom u pozadini
 Kovanice od 10, 20 i 50 c: Nikola Tesla sa šahiranim grbom u pozadini
 Kovanice od 1, 2, i 5 c: glagoljica sa šahiranim grbom u pozadini, uz uvjet da najmanje jedan prijedlog dizajna ovog motiva mora sadržavati ligaturno vezana glagoljaška slova Ⱈ (H) i Ⱃ (R) kao jedinstveni tipografski znak za kombinaciju slova "HR".

Obvezni elementi svih kovanica bili su natpis zemlje izdavatelja "HRVATSKA", godina izdavanja "2023", te vanjski krug od 12 zvjezdica. Natječaj je trajao do 5. rujna 2021.

Dana 4. veljače 2022. godine Vlada RH predstavila je dizajn nacionalne strane budućih kovanica eura, odabranih na otvorenom natječaju HNB-a. Za kovanicu od 2 € odabran je dizajn geografske karte Hrvatske dizajnera Ivana Šivka. Za natpis oboda kovanice odabran je stih "O LIJEPA O DRAGA O SLATKA SLOBODO". Za kovanicu od 1 € odabran je dizajn kune dizajnera Stjepana Pranjkovića. Za kovanice od 10, 20 i 50 c, odabran je dizajn Nikole Tesle dizajnera Ivana Domagoja Račića. Za kovanice od 1, 2 i 5 c odabran je dizajn glagoljice dizajnerice Maje Škripelj. Svakome od prvorangiranih dizajnera dodijeljena je nagrada od 70.000 kn, dok su drugorangirani radovi nagrađeni s 35.000 kn, a trećerangirani s 20.000 kn.

Nakon što su se na društvenim mrežama i u medijima pojavile sumnje da prvonagrađeni dizajn kovanice od 1 € bez dozvole koristi fotografiju kune koja stoji na grani škotskog fotografa Iaina H. Leacha, Stjepan Pranjković je povukao 7. veljače 2022. godine svoj dizajn za motiv kovanice od 1 €. Radovi istog dizajnera bili su drugorangirani u kategorijama dizajna kovanica od 2 € (karta Hrvatske) i kovanica od 1, 2, i 5 c (glagoljica).

Dana 11. travnja 2022. godine HNB je u ponovljenom dijelu natječaja odabrao nacionalnu stranu kovanice od 1 €. Obzirom na kratak rok, ponovljeni dio natječaja zahtijevao je osim idejnog i izvedbeno rješenje. Autor idejnog rješenja je Jagor Šunde, a suautori izvedbenog rješenja su David Čemeljić i Fran Zekan.

Izvori

 Monetarna ekonomija
 Međunarodna ekonomija
Euro

Hrvatska i euro


The Timex Sinclair 2068 (T/S 2068), released in November 1983, was Timex Sinclair's third and last home computer for the United States market. It was also marketed in Canada, Argentina, Portugal and Poland, as Timex Computer 2068 (TC 2068).

History

Following Timex's ZX81-based T/S 1000 and T/S 1500, a new series of ZX Spectrum-based machines was created. Initially named T/S 2000 (as reflected on the user manual), the machine evolved into the T/S 2048 prototype, and was eventually released as T/S 2068, with the name chosen mainly for marketing reasons.

Advertisements described the T/S 2068 as offering 72K of memory, color, and sound for a price under $200. Like the T/S 1500 was announced as a 40K memory machine (16K RAM + 24K ROM), so the 2068 was announced as a 72K machine (48K RAM + 24K ROM).

Although Timex Computer Corporation folded in February 1984, the independent Portuguese division continued to sell the machine in Portugal as the Timex Computer 2068, and Poland until 1989, as the Unipolbrit Komputer 2086. Although the Portuguese-made TC 2068 was also sold in Poland, only the Komputer 2086 was actually made there.

Timex of Portugal sold 2 versions of TC 2068: the silver TC 2068 version came with a ZX Spectrum emulator cartridge and a black TC 2068 version sold with TimeWord word processing cartridge plus the Timex RS232  Interface to use TimeWord with a RS232 printer. Strangely the black version came with a silver keyboard template with TimeWord commands to be used with the program. It can be removed because it is not glued to the black keyboard template.

Although the T/S 2068's main improvements over the original Spectrum were in areas that had come in for widespread criticism (graphics, sound, keyboard and—to a lesser extent—the lack of joystick ports and cartridge support), it was not used as the basis for the Spectrum's successors. The ZX Spectrum+ (1984) changed the keyboard only, and even the ZX Spectrum+ 128K (announced in May 1985, but not released in the UK until February 1986) retained the original machine's graphical capabilities. However, unlike the UK models, the T/S 2068 was not burdened by the requirement of compatibility with previous models.

Related machines

Timex Sinclair 2048
A cut-down version of the T/S 2068, based on the T/S 2048 prototype named T/S 2048, was cancelled before entering intended production in 1984. This was due to the commercial failure of the T/S 1500.
According to an early Timex Sinclair 2000 computer flyer, it would have 16 KB of RAM, add a Kempston-compatible joystick interface and a two color high resolution mode for 80 column text.

The 2048 model number was the intended model number for what finally got named Timex Sinclair 2068. In an interview with Lou Galie, senior vice president of technology at Timex, he tells what he claims to be the real story. Danny Ross, Timex Computer Corporation president, was giving a speech. Lou points: "When Danny announced what was supposed to be the 2048, he mis-spoke and called it the 2068. When I called him on it, he laughed and said: - Rename it. 2068 is better than 2048.".

Although the T/S 2048 was cancelled, the Timex Computer 2048, based on the T/S 2048 prototype and released in 1984, was sold in Portugal and Poland.

Timex Computer 2068
For the TC 2068, Timex of Portugal made some changes the original T/S 2068 hardware, in order to improve compatibility with the original ZX Spectrum. It also created a Spectrum emulator cartridge that would auto-boot. This cartridge was larger, so the TC 2068 casing was changed to accommodate it.

Main hardware changes:
Replaced the bus buffers with resistors like ZX Spectrum
Changed the I/O connector to be ZX Spectrum compatible (not requiring the Zebra Twister board)
Changed the cartridge slot top casing to accept bigger cartridges (for example "Spectrum emulator" and "Timeword" cartridges)
Uses 9V instead of 15V

Unipolbrit Komputer 2086

A variant of the T/S 2068 was sold in Poland after 1986 under the name Unipolbrit Komputer 2086 (or UK 2086).

The machine was based on the TC 2068, with further changes introduced by that company:
Modified ROM
Replaced a joystick port with a parallel printer interface

Technical specifications
The T/S 2068 was a more sophisticated device, compared to its UK ancestor, the ZX Spectrum. Arguably one of the first Sinclair clones to significantly improve on the original design, it added a number of new features:
 an AY-3-8912 sound chip, as later used by Sinclair in the ZX Spectrum+ 128K (but mapped to different I/O ports and thus incompatible)
 twin joystick ports
 a slightly better "chiclet keyboard" with plastic keycaps
 a cartridge port to the right of the keyboard for ROM-based software
 Timex SCLD chip instead of the Spectrum's ULA, offering additional Extended Color, Dual Screen and High Resolution screen modes:
 Text: 32×24 characters (8×8 pixels, rendered in graphics mode)
 Graphics: 256×192 pixels, 15 colours (two simultaneous colours - "attributes" - per 8×8 pixels, causing attribute clash)
 Extended Color: 256×192 pixels, 15 colors with colour resolution of 32×192 (two simultaneous colours - "attributes" -  per 1×8 pixels)
 Dual Screen: (two 256×192 pixels screens can be placed in memory)
 High Resolution: 512×192 mode with 2 colours (Four palettes: Black & White, Blue & Yellow, Red & Cyan, Magenta & Green).
 improved T/S 2000 BASIC, that extends Sinclair BASIC with new keywords to address new hardware and bank-switched memory, allowing ROM cartridges to be mapped in.

However, these changes made the machine incompatible with most Spectrum machine-code software, which is to say virtually all commercial titles; less than 10% would run successfully.  In an attempt to remedy this, many TS users built a cartridge with a Spectrum ROM for emulation.

T/S 2000 BASIC
T/S 2000 BASIC was an extended version of Sinclair BASIC, adding the following six keywords to the ordinary Sinclair BASIC ones:
DELETE deletes BASIC program line ranges.  with the K cursor produces the command DELETE.
 FREE is a function that gives the amount of free RAM. PRINT FREE will show how much RAM is free.
 ON ERR is an error-handling function mostly used as ON ERR GO TO or ON ERR CONT.
 RESET can be used to reset the behaviour of ON ERR. It was also intended to reset peripherals.
 SOUND controls the AY-3-8192 sound chip.
 STICK is a function that gives the position of the internal joystick (Timex Sinclair 2090).

Software List
Timex Computer Corp published 7 cartridges and 37 cassettes along with the launch of T/S 2068. Some titles were released both on cartridge and tape. The software ranged from utilities and personal accounting programs to educational titles and games. Based on the original software catalog, 4 cartridges and 22 of the planned tapes were never released..

Timex of Portugal released cartridges (including the "ZX Spectrum Emulator" and "TimeWord", that came with the TC 2068), tapes and software on disks (ex: Tasword for Timex FDD).

Reception
Popular Mechanics in February 1984 called the Timex Sinclair 2068's keyboard a "mixed blessing" and reported a flaw in the video signal, but liked its BASIC and concluded that "for $200, the 2068 is a nice package".

Magazines dedicated to Timex Sinclair machines were published in the US, like SYNC (from 1981 to 1984) and Timex Sinclair User (1983), and dozens of fanzines and group newsletters also exist.

See also
Komputer 2086

Footnotes

 The "2086" in the name was not a corruption of "2068". The "86" derived from the year the computer was first made.

References

External links

Unofficial Timex Sinclair 2068 site
Timex Computer World
Timex Sinclair Showcase
"American cousins" article, interview with Lou Galie

Computer-related introductions in 1983
ZX Spectrum clones
Z80-based home computers

Timex Sinclair 2068


Erime noktası, kristal ve saf olan bir maddenin katı halden sıvı hale geçtiği belirli bir sıcaklıktır. Bu sıcaklığa o maddenin erime noktası denir. Bütün kristal yapıya sahip saf maddelerin erime noktasında, yani katı halden sıvı hale geçene kadar, sıcaklığı sabit kalır. Ancak tamamen sıvı hale geçtikten sonra sıcaklığı yükselir. Saf kristal cisimlerin erime noktası ile donma noktası arasında sıcaklık farkı yoktur. Mesela saf su, 0 °C de donar. Fakat saf olmayan maddelerin, yani karışımların donma ve erime noktaları farklıdır.

Erime ısısı cisme ve sıcaklığa bağlıdır. Mesela buzun 0 °C'deki erime ısısı, 79,8 cal/g'dır. Bir gram sıvı donduğu zaman erime ısısı kadar ısıyı çevreye verir.

Bazı hallerde erimiş madde, donma noktasına kadar soğuduğu halde donmaz. İşte bu duruma aşırı soğuma ve donmada gecikme denir. Bu haldeki sıvıya kendi cinsinden küçük bir katı billur atılırsa sıvı maddenin birdenbire donduğu görülür. Buna aşı billuru (kristali) denir.

Erime ve donma noktası üzerine basıncın etkisi vardır. Normal erime noktasından söz edilirken, basınç bir atmosfer kabul edilir. Erime noktası, saf maddeler için karakteristik fiziksel bir sabittir.

Birçok maddenin erime ve donma noktaları aynı olduğundan bu iki terim eşdeğer olarak kabul edilirken bazı maddelerin erime ve donma noktaları farklı olabilmektedir.

Termodinamik
Hâl değişimi
Sıcaklık

Erime noktası


Hartley es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Sevenoaks, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Hartley tiene una superficie de 5,54 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Hartley tenía 5395 habitantes (47,51% varones, 52,49% mujeres) y una densidad de población de 973,83 hab/km². El 18,48% eran menores de 16 años, el 71,6% tenían entre 16 y 74 y el 9,92% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,54 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 20,05% estaban solteros, el 63,05% casados y el 16,89% divorciados o viudos.

El 96,11% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,46% de la población, mientras que el 2,43% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 97,83% eran blancos, el 0,43% mestizos, el 1,39% asiáticos, el 0,15% negros, el 0,15% chinos y el 0,06% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 79,04%, el budismo por el 0,32%, el hinduismo por el 0,52%, el judaísmo por el 0,13%, el islam por el 0,22%, el sijismo por el 0,46% y cualquier otra religión por el 0,2%. El 11,99% no eran religiosos y el 7,12% no marcaron ninguna opción en el censo.

2385 habitantes eran económicamente activos, 2311 de ellos (96,9%) empleados y 74 (3,1%) desempleados. Había 2145 hogares con residentes y 21 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Hartley (Sevenoaks)


Pinus leiophylla, commonly known as Chihuahua pine, smooth-leaf pine, and yellow pine (in Mexico, tlacocote and ocote chino), is a tree with a range primarily in Mexico, with a small extension into the United States in southeast Arizona and southwest New Mexico. The Mexican range extends along the Sierra Madre Occidental and Sierra Madre del Sur from Chihuahua to Oaxaca, from 29° North Lat. to 17°, between 1600 and 3000 meters altitude. It requires about a rainfall 600 to 1000 mm a year, mostly in summer. It tolerates frosts in winter.

Description
This member of family Pinaceae grows to the height of  with a trunk diameter of . The needles are in bundles of three to five,  long, or rarely to , and are a bright glossy green to yellowish-green. The cones are ovoid,  long, or rarely to , and borne on a  long stalk; they are unusual in taking about 30–32 months to mature, a year longer than most other pines. The bark is gray-brownish, and fissured.

Subspecies
There are two subspecies (treated by some botanists as distinct species, by others as just varieties):
Pinus leiophylla subsp. leiophylla. Needles slender (0.5–0.9 mm), in fives. It occurs in the southern part of the range, from Oaxaca to Durango, is not frost tolerant, and grows in relatively high rainfall conditions.
Pinus leiophylla subsp. chihuahuana. Needles stouter (0.9–1.3 mm), in threes. It occurs in the northern part of the range, from Durango to Arizona, tolerates frost down to about −10 °C to −15 °C, and very dry conditions. The needle differences are adaptations to these harsher conditions. Synonyms Pinus chihuahuana, Pinus leiophylla var. chihuahuana.

Habitat and ecology
This species often grows in mixed in stands with several other pines and/or junipers, in Arizona most often with Apache Pine and Alligator Juniper, but also grows in pure stands. Its habitat is prone to wildfire, and the species shows some adaptations unusual among pines to cope with this; if the crown is destroyed by fire, the trunk, protected by its thick bark, will send out new shoots to re-grow a new crown. The only other pines to do this are Pitch Pine (P. rigida) and Canary Island Pine (P. canariensis). As none of these are species particularly closely related to each other, the adaptation has probably arisen independently in each, an example of convergent evolution.

Cultivation and uses
The wood of the Pinus leiophylla is hard, dense and strong. It is used for construction, firewood, and railroad ties. In South Africa and Queensland, Australia there are big extensions of this tree planted. It is planted commercially in Kenya, Malawi, Zimbabwe, Zambia at high altitudes.

References

External links

County Distribution in Arizona, from plants.usda.gov
County Distribution in New Mexico, from plants.usda.gov
Interactive Distribution Map of Pinus leiophylla, from plantmaps.com

leiophylla
Trees of Mexico
Trees of Oaxaca
Trees of Puebla
Trees of the Southwestern United States
Trees of Durango
Trees of Chihuahua (state)
Trees of the South-Central United States
Flora of Northeastern Mexico
Plants described in 1831
Trees of temperate climates
Drought-tolerant trees
Least concern plants
Flora of the Sierra Madre Occidental
Flora of the Sierra Madre del Sur
Flora of the Trans-Mexican Volcanic Belt

Pinus leiophylla