Mayın, kara taşıtlarını, gemileri veya hava araçlarını tahrip ya da hasar vermek, personeli yaralamak, öldürmek veya diğer şekillerde tesirsiz kılmak için tasarlanan, normal olarak koruyucu bir kaplama malzeme içinde bulunan patlayıcı ve onu harekete geçiren düzeneğe verilen addır. Mayın üzerinden geçilmesi halinde, zaman ayarlı olarak veya uzaktan kontrol araçları ile patlatılabilir.

Deniz mayını da, gemilere hasar verme ya da batırma niyeti ile veya bir giriş bölgesine gemilerin yaklaşmasını önlemek amacıyla denize dökülen bir patlayıcı aygıttır. Terim gemilerin veya liman tesislerinin altlarına, dalgıçlar tarafından iliştirilen aygıtları ve yerleştirilmesinden belirli bir süre sonra patlayacağı tahmin edilen aygıtları içermez.

Etimoloji

Türkçedeki "mayın" sözcüğünün kökeni İngilizcede aynı zamanda maden ya da lağım (kalelerin altına kazılan tünel) anlamlarına da gelebilen "mine" sözcüğüdür. Bu sözcüğün İngilizcedeki kökeniyse aynı anlama gelen Latince "mina" sözcüğü olup bu sözcük de Latinceye Kelt dillerinden geçmiştir.

Kara mayını
Toprağın üstüne veya biraz altına gömülen, içi infilak maddesi veya kimyasal maddelerle dolu mayınlara verilen genel addır. Kara mayını, genel olarak üzerinden geçen araçların veya insanların ağırlığı ile infilak eder.

Kara mayın türleri

Tanksavar mayını

Tanksavar mayını, (kısaltması "AT mayını"), bir tür kara mayını olup tank ve zırhlı savaş araçlarına hasar vermek veya imha etmek amacıyla geliştirilmiştir.

Anti personel mayınlarına nazaran tanksavar mayınları çok daha fazla patlayıcıya sahiptir.

Başlıca türleri şunlardır:

Tahripli
Boşluklu imla haklı
Çubuk tipi
Yandan saldırı
Arazi

Anti personel mayını

Anti-personel mayını kara mayını sınıfı içerisinde tanksavar mayını gibi taşıtlara karşı kullanılan türün dışındaki canlı insan hedeflerine karşı geliştirilmiş bir mayın türüdür.

Başlıca türleri şunlardır:

Dağılan ve kazıklı mayın
Boşluklu imla haklı mayın
Parça tesirli yönsel mayın
Basınç mayını
Sıçrayan mayın
Napalm mayını
Kimyasal mayın

Deniz mayını

Deniz mayını, savaş gemilerine veya denizaltılara zarar vermek veya imha etmek için suya yerleştirilen müstakil bir patlayıcı cihazdır.

Anti helikopter mayını

Nükleer kara mayını

Kara mayın Savaşı
Kara, Deniz ve Hava araçlarını imha etmek veya hasara uğratmak; personeli yaralamak, öldürmek veya başka bir şekilde iş göremez hale getirmek maksadıyla hazırlanmış ve normal olarak, bir kap içine yerleştirilmiş infilak maddesi veya diğer malzeme. Mayın; cisim veya şahsın üzerinde yaptığı etkiyle, zamanla veya kontrollü vasıtalarla, kendiliğinden patlar.

Mayın döşemek
Mayın tarlaları birkaç yolla döşenebilir.  Tercih edilen, ancak en yoğun emek gerektiren yol, mühendislerin mayınları gömmelerini sağlamaktır, çünkü bu, mayınları pratik olarak görünmez hale getirecek ve düşmanı bir alandan mahrum etmek için gereken mayın sayısını azaltacaktır. Mayınlar, özel mayın döşeme araçlarıyla döşenebilir.  Mayın saçan mermiler, onlarca kilometrelik bir mesafeden topçu ateşi ile ateşlenebilir.

Mayınlar helikopterlerden veya uçaklardan atılabilir veya misket bombalarından veya seyir füzelerinden fırlatılabilir.

Tanksavar mayın tarlaları, onları manuel olarak temizlemeyi daha fazla zaman alıcı hale getirmek için anti-personel mayınlarla dağıtılabilir. Anti-personel mayın tarlaları, zırhlı araçların hızlı bir şekilde temizlenmesini önlemek için anti-tank mayınlarıyla dağıtılıyor.  Bazı tanksavar mayın türleri de piyade tarafından tetiklenebilir ve asıl ve resmi amaçları tanksavar silahları olarak çalışmak olsa da onlara ikili bir amaç sağlar.

Özellikler ve işlev
Geleneksel bir kara mayını, çoğunlukla ana şarjla doldurulmuş bir kasadan oluşur.  Baskı plakası gibi ateşleme mekanizmasına sahiptir. Baskı plakası gibi bir ateşleme mekanizmasına sahiptir. bu, bir patlatıcıyı veya ateşleyiciyi tetikler ve bu da bir takviye şarjını başlatır. Elleçleme önleyici cihazlarda ek ateşleme mekanizmaları olabilir.

Bir kara mayını basınç, hareket, ses, manyetizma ve salınım gibi birçok şey tarafından tetiklenebilir.  Anti-personel mayınlar tetikleyici olarak genellikle bir kişinin ayağının basıncını kullanır, ancak tetik telleri de sıklıkla kullanılır.  Modern araç mayınlarının çoğu, lastikler veya paletler ona dokunmasa bile patlamasını sağlamak için manyetik bir tetik kullanır.  Gelişmiş mayınlar, yerleşik bir imza kataloğu aracılığıyla dost ve düşman türleri arasındaki farkı (IFF) algılayabilir. Bu teorik olarak dost kuvvetlerin düşman erişimini engellerken mayınlı alanı kullanmasını sağlayacaktır.

Elleçleme önleyici cihaz biri mayını kaldırmaya, kaydırmaya veya devre dışı bırakmaya çalışırsa mayını patlatır.  Amaç, mayın tarlalarını temizleme girişimlerini caydırarak mayın temizlemecileri engellemektir.  Bazı madenlerde isteğe bağlı fünye cepleri olduğu sürece, bir bubi tuzağının işlevi ile bir taşıma önleme cihazının işlevi arasında bir dereceye kadar örtüşme vardır. Alternatif olarak, bazı mayınlar standart bir tasarımı taklit edebilir, ancak aslında PMN mayının MC-3 ve PMN-3 varyantları gibi mayın temizleyicileri öldürmeye yöneliktir. Bu nedenle, mayınlar için standart güvenli hale getirme prosedürü, genellikle onları kaldırmaya çalışmadan yerinde imha etmektir.

Mayın temizleme

Metal dedektörler ilk olarak Polonyalı subay Józef Kosacki tarafından icat edildikten sonra mayın temizleme için kullanıldı. Son zamanlarda mayın temizleme robotu da uygulanır.

Etkiler
Dünya genelinde mayınlarla kirlenmiş milyonlarca hektar var. 1999'dan 2017'ye kadar, Landmine Monitor mayınlardan, IED'lerden ve patlayıcı savaş kalıntılarından 120.000'den fazla kayıp kaydetti. En fazla can kaybı Afganistan (2.300), Suriye (1.906) ve Ukrayna (429) oldu. Doğal afetler, arazi alanlarını temizleme çabaları üzerinde önemli bir etkiye sahip olabilir. Arazi bozulması mayınların neden olduğu "beş grupta sınıflandırılabilir: erişim reddi, biyolojik çeşitlilik kaybı, mikro-yardım kesintisi, kimyasal bileşim ve üretkenlik kaybı". Mayınlar üzünden okullar ve hastaneler gibi önemli yapıların yeniden inşası ve geliştirilmesi muhtemelen ertelenecek ve nüfus kentsel alanlara kayabilir, bu da aşırı kalabalıklaşmayı ve hastalık yayma riskini artırabilir.

Kara mayınları, patlamalar veya mayın temizleme sırasında bitki örtüsünü ve vahşi yaşamı yok ederek biyolojik çeşitliliği tehdit edebilir.  Bu ekstra yük, tehdit altındaki ve nesli tükenmekte olan türleri yok olmaya itebilir. Ayrıca kaçak avcılar tarafından nesli tükenmekte olan türleri hedef almak için kullanılmıştır.  Yerinden edilmiş mülteciler yiyecek için hayvanları avlıyor ve barınaklar yaparak yaşam alanlarını yok ediyor. Patlamış veya çürümüş mayınların yakınında topraklar, özellikle ağır metallerle kirlenme eğilimindedir.

Diğer mayın türleri
 Mayın gemisi
 APM serisi parça tesirli yönsel mayınlar
 PMD serisi mayınlar
 Çakıl mayın
 Paraşüt mayını
 Akustik mayın
 Jacobi mayını
 Limpet mayını
 Akıllı mayın
 Patlamaya dayanıklı mayın
 Az metalli mayın
 Hamle mayını

Ayrıca bakınız
 Kara mayınları listesi
 Fitil (patlayıcı)
 Mayın tarama gemisi
 Bulgaristan yapımı anti helikopter mayınları
 Mayın Sorunu
 Kara Mayınlarının Yasaklanması için Uluslararası Kampanya
 Mayınsız Bir Türkiye Girişimi
 Tamgeç
 Ottawa Antlaşması

Kaynakça

Çinli icatları
Patlayıcı silahlar

Mayın


Jens Braage Halvorsen (født 7. marts 1845 i Bergen, død 22. februar 1900 i Kristiania) var en norsk forfatter og biblioteksmand.

Halvorsen blev student i 1866 og begyndte straks at virke i pressens tjeneste. Årene 1868—79 var han fast medarbejder i det liberale Aftenbladet, ligesom han leverede talrige bidrag til forskellige uge- og tidsskrifter, navnlig af litteraturkritisk og biografisk art; 1880—83
var han redaktør af Ny illustreret Tidende. 1. juli 1883 blev han ansat som amanuensis, fra 1. juli 1895 som underbibliotekar ved universitetsbiblioteket i Kristiania, hvis særlige "norske afdeling" under hans ledelse er bleven grundlagt. Hans litterære hovedværk er Norsk Forfatter-Lexikon 1814—80 (6 bind, 1881—1908; efter forfatterens død afsluttet af Halvdan Koht). Værket, der som resultatet af en enkelt mands arbejde står som et inden for alle litteraturer vistnok enestående eksempel på personalhistorisk og bibliografisk lærdom, danner en uvurderlig kilde til Norges hele litterære, politiske og kulturelle historie i 19. århundrede. Fra 1891 til sin død var han redaktør for de norske artikler i Salmonsens Leksikon.

Kilder

Bibliotekarer fra Norge
Faglitterære forfattere fra Norge
Dansksprogede forfattere fra Norge
Nordmænd i 1800-tallet
Personer fra Bergen
Bibliografer

Jens Braage Halvorsen


Antoine-Léonard de Chézy (n. Neuilly, 15 de enero de 1773 - 31 de agosto de 1832) fue un orientalista francés.

Su padre, Antoine de Chézy (1718-1798), fue un ingeniero que llegó a ser director de la École des Ponts et Chaussées. El hijo pensaba seguir la carrera de su padre, pero en 1799 obtuvo un puesto en el departamento oriental de la Biblioteca Nacional Francesa. Hacia 1803, empezó a esctudiar sánscrito, aunque no disponía de gramática ni de dirccionario, pero logró dominarlo hasta el punto de poder componer poesía en ese idioma. Fue el primer profesor de sánscrito del Collège de France (1815), caballero de la Légion d'honneur, y miembro de la Académie des Inscriptions. Entre sus obras destacan:
Medjouin et Leila (1807), traducido del persa.
Yadjanadatta Badha (1814)
La Reconnaissance de Sacountala (1830), traducido del sánscrito
L'Anthologie érotique d'Amrou (1831.

Referencias

 Artículo en la Catholic Encyclopedia

Indólogos de Francia
Miembros de la Academia de Inscripciones y Lenguas Antiguas
Miembros de la Société Asiatique
Nacidos en Neuilly-sur-Seine
Fallecidos en París
Orientalistas de Francia del siglo XIX

Antoine-Léonard de Chézy


Cyril V. Jackson () a fost un astronom sud african, născut în Ossett, Yorkshire, Marea Britanie. În 1911, a emigrat în Africa de Sud.

A lucrat la Obsrvatorul Union, din Johannesburg, Africa de Sud, între 1928 și 1947. El a participat în Al Doilea Război Mondial, alături de forțele sud africane. După război, el a fost director al observatorului Yale-Columbia Southern Observatory (YCSO), din Johannesburg, acesta fiind înființat de Universitatea Yale, în anii 1920. Univarsitatea Columbia a colaborat ulterior în dezvoltarea acestui observator, creându-se astfel, în 1962 denumirea de Yale-Columbia Southern Observatory (YCSO). Datorită poluării luminice, acest observator a trebuit să fie închis în 1951, rămâmând să supravegheze doar mișcarea unui telescop refractar de 26 de inch, al  Observatorului Mount Stromlo, din Australia. Acest telescop Yale-Columbia a fost dat Universitații Naționale Australiene, în iulie 1963 și a fost distrus pe 18 ianuarie 2003, datorită unui incendiu, care a devastat muntele Stromlo.

Jackson a lucrat la observatorul Mount Stromlo din 1957 până în 1963. În 1963, Yale a redeschis un alt observator, Félix Aguilar Observatory, Argentina, unde C.Jackson a lucrat ca director până în 1966, când s-a pensionat. El a descoperit multe comete, cum ar fi 47P/Ashbrook–Jackson, sau 58P/Jackson–Neujmin, primind astfel și medalia Donohoe . De asemenea, el a mai descoperit 72 de asteroizi la Observatorul Union.

Referințe

Bibliografie
 Cyril Jackson, Monthly Notes of the Astronomical Society of South Africa, vol. 48, n. 7/8, pag. 66, august 1989

Legături externe
 JACKSON, Cyril

Nașteri pe 5 decembrie
Nașteri în 1903
Decese în 1988
Astronomi din secolul al XX-lea
Descoperitori de asteroizi
Descoperitori de comete
Englezi expatriați

Cyril Jackson


Alcira de la Peña (Buenos Aires, Argentina, 9 de noviembre de 1911 - 15 de marzo de 1998, ib.) fue una médica y dirigente política argentina. Llegó a ser una importante figura dentro del comunismo argentino y del movimiento de los derechos humanos.

Primeros años
Era hija de inmigrantes, su padre fue el productor cerealero español Manuel de la Peña y su madre, proveniente de una familia de masones franceses, era Agustina Montrejeau. Tenía 7 hermanos y en 1918 la familia se trasladó a la ciudad de Salto pero quedó arruinada por la crisis de 1929, por lo cual quienes quisieran estudiar debieron trabajar para pagar sus estudios. Fue así que Alcira trabajó como empaquetadora en una fábrica de cigarrillos, como corectora de pruebas y como enfermera.

Actividad política
Ingresó a la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires donde conoció a Julio Rodríguez Celada que sería su compañero y la afilió en 1931 a la Federación Juvenil Comunista donde militaba, e integró el grupo de estudiantes comunistas Insurrexit.

Inicialmente Alcira de la Peña llevaba paquetes a los presos políticos y, luego, llegó al cargo de ocupar la Secretaría de la organización Socorro Rojo Internacional; debido a su militancia fue detenida y excluida de la UBA, por lo que, en 1938, prosiguió sus estudios en la Facultad de Ciencias Médicas de la Universidad Nacional de Córdoba, provincia a la que se había trasladado con motivo de la salud de su compañero y donde ocupó cargos directivos en el Partido Comunista local, y obtuvo en 1942 su título de médica cirujana.
En 1937 fue una de las fundadoras de la Liga Argentina por los Derechos del Hombre. Debido a la actividad política que no había interrumpido fue detenida en dos oportunidades en 1943 y, finalmente, fue deportada a Buenos Aires junto con diez presos políticos más y colocada bajo libertad vigilada. En 1944, fue detenida en La Plata y luego de pasar 15 días en los calabozos del sótano del Departamento de Policía, la trasladan a la Cárcel Correccional de Mujeres de Buenos Aires donde permanece seis meses.

Desde 1945 y hasta 1959, presidió la Comisión Femenina Nacional del Partido Comunista y, en los años siguientes, sufrió nuevas detenciones: en 1947, en 1949, en Entre Ríos, y luego en Chile a su regreso de Europa. En 1945, fue nombrada miembro del Comité Central del PCA y, en 1946, lo fue de la Comisión Ejecutiva.

Ante la imposibilidad de ejercer la medicina decidió dedicarse de lleno a la política. En 1951, fue candidata a vicepresidenta por el Partido Comunista en tanto Rodolfo Ghioldi lo era a presidente. En 1954, es postulada para el mismo cargo y, en 1958, fue elegida concejal para el Concejo Deliberante de la ciudad de Buenos Aires junto a Luis Fiori, ambos por el Partido Comunista, ejerciendo su cargo durante cuatro años; junto con la socialista Josefina Marpons, también triunfante en esa elección, fueron las dos primeras mujeres en ocupar esos cargos. También desde esa banca reclamó por la libertad de los presos políticos –uno de los temas centrales de su actividad política a lo largo de los años- y obtuvo que el cuerpo aprobara declaraciones en ese sentido. En 1962, se incorporó en representación del país, a la redacción de la Revista Internacional, con sede en Praga.

En 1946, intervino en la fundación de la organización Unión de Mujeres de la Argentina junto a Fanny Edelman. Al año siguiente viajó a Moscú y Pekín para asistir a la reunión del Consejo Ejecutivo de la Federación Democrática Internacional de Mujeres y a una reunión de mujeres asiáticas, respectivamente. Fue representante del PCA en diversos congresos internacionales comunistas. En 1966, encabezó la delegación del partido en la Conferencia Intercontinental de La Habana en la cual rechazó la propuesta de los delegados cubanos de crear la OLAS, una entidad internacional que nuclearía las organizaciones armadas latinoamericanas.
Al producirse los golpes de estado en Chile y en Uruguay realizó tareas de solidaridad con dichos países. En 1975 fue cofundadora de la Asamblea Permanente por los Derechos Humanos.

En 1982, fue detenida cuando se encontraba en el local del Comité Central del PCA en la Avenida Entre Ríos y procesada. Participó como delegada en septiembre de 1983 en el XV Congreso del PCA. Renunció a su cargo en Comité Central después que el XVI Congreso del partido realizado en noviembre de 1986 aprobó una autocrítica respecto de la línea partidaria de conciliación seguida respecto de la dictadura militar. Colaboró regularmente en las publicaciones del PCA, entre otras en Nueva Era, Nuestra Palabra y Orientación.

Alcira de la Peña falleció en Buenos Aires el 15 de marzo de 1998.

Como homenaje a su trayectoria llevan su nombre una calle de la ciudad de Salto y un barrio de la ciudad de Chacabuco.

Notas

Referencias

 Valobra, A. (2015). "Mujeres-sombra" y "Barbudas" Género y política en el Primer Congreso Latinoamericano de Mujeres, Chile- 1959. Anuario Del Instituto De Historia Argentina, (14). Recuperado a partir de https://www.anuarioiha.fahce.unlp.edu.ar/article/view/5558
 Adriana Valobra, Formación de cuadros y frentes populares: relaciones de clase y género en el Partido Comunista de Argentina, 1935-1951 / The formation of political cadres and popular fronts: women in the Communist Party of Argentina, 1935–1951, Revista Izquierdas, N° 23, abril de 2015, ISSN 0718-5049, IDEAUSACH, pp. 127-156. Recuperado de http://www.izquierdas.cl/images/pdf/2015/n23/art07.pdf
 Valobra, Adriana María (2008) La ciudadanía política de las mujeres y las elecciones de 1951 (En línea). Anuario del Instituto de Historia Argentina, (8) : 53-89. Disponible en: http://www.memoria.fahce.unlp.edu.ar/art_revistas/pr.3211/pr.3211.pdf

Activistas por los derechos humanos de Argentina
Alumnado de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires
Comunistas de Argentina
Médicos de Argentina del siglo XX
Médicas de Argentina
Militantes del Partido Comunista de Argentina
Militantes de la Federación Juvenil Comunista de Argentina
Prisioneros políticos de Argentina
Mujeres periodistas de Argentina
Nacidos en Buenos Aires
Fallecidos en Buenos Aires

Alcira de la Peña


Rousskoe obozrenie (en ) signifiant Revue russe est un magazine, édité dans l'Empire russe à la fin du .

Comme publication périodique, l'édition Rousskoe obozrenie a paru à Moscou en langue russe, chaque mois des années 1890 à 1898. En 1898, la publication est interrompue au mois de mai, la publication de mai ne paraît qu'en novembre 1898. En 1901, un seul numéro est paru et, en 1903, trois autres numéros.

Les trois premières années, l'édition était placée sous la direction de N. Boborykine, conseiller de rédaction puis du prince , et enfin, en 1892, du rédacteur-éditeur Anatoli Alexandrov. En 1901, l'édition est reprise sous la direction de A. Filippov et, en 1903, paraissent encore trois numéros.

Dès le début de sa parution, le magazine Rousskoe Obozrenie était proche du conservatisme, mais avec des nuances qui lui permettaient de placer des articles de la plume de Vladimir Soloviev.

Progressivement, le journal est devenu l'organe central du camp réactionnaire et ses principaux collaborateurs sont  (Spectator), , , Constantin Pobiedonostsev, , le prêtre , , , Apollon Korinfski. Vassili Rozanov, jusqu'à sa rupture avec l'obscurantisme, a été le zélé collaborateur de Rousskoe obozrenie, dans lequel a été publié un article sur la tragédie de Khodynka.

L'éditeur réel de la revue était le fabricant D. I. Morozov, qui a dépensé plus de  pour le soutenir. Le magazine était également soutenu financièrement par l'empereur Alexandre III.

Sur le plan purement littéraire, le magazine disposait pour les spécialistes d'un département particulier : Matériaux pour l'histoire de la nouvelle littérature russe, qui éditait de nombreuses lettres d'écrivains russes. L'intérêt des lecteurs venait aussi des publications de plusieurs Mémoires dont ceux d'Afanassi Fet, des lettres nombreuses d'Ivan Tourgueniev, de Léon Tolstoï, de Vassili Botkine, de Constantin Léontiev, Fiodor Dostoïevski, des articles de Dmitri Merejkovski, , Vassili Rozanov, Vladimir Soloviev, , des traductions de Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, de Rudyard Kipling, Paul Bourget, Ernest Renan, Pierre Loti, Guy de Maupassant, Henryk Sienkiewicz, Mark Twain.

Le magazine Rousskoe obozrenie a également publié des poèmes de Constantin Balmont, , K. R. (pseudonyme de Constantin Constantinovitch de Russie), Apollon Maïkov, Dmitri Merejkovski, Iakov Polonski, Vladimir Soloviev, Fiodor Sologoub, Afanassi Fet.

La prose y est représentée par Maria Krestovskaïa, Nikolaï Leskov, , , Vladimir Soloviev, .

Références

Bibliographie

 Maxime Medovarov (Медоваров Максим Викторович) . В. В. Розанов как сотрудник журнала "Русское обозрение". Христианское чтение 2020, No. 1, 141-152
 Maxime Medovarov (Медоваров Максим Викторович) . А. Ф. Филиппов и возобновление журнала "Русское обозрение" (1898-1904 ). Вестник Нижегородского университета им. Н. И. Лобачевского 2018, 27-33
 Maxime Medovarov (Медоваров Максим Викторович) .  БРИТАНСКАЯ ТЕМА НА СТРАНИЦАХ ЖУРНАЛА «РУССКОЕ ОБОЗРЕНИЕ» В 90-е годы XIX века.
 L. Tikhomirov (Тихомиров Л. А.)  Критика демократии. Статьи из журнала "Русское обозрение" 1892-1897 годов. Изд-во журн. "Москва" 1997

Édition électronique du magazine

 указатель к 1895-1897 гг. Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive

1.1890

 1.1890, N° 1+2 (tome 1) Hathitrust Chicago = Google Books

2.1891

 2.1891, N° 3+4 (tome 8)¹ Hathitrust Chicago
 2.1891, N° 5+6 (tome 9)¹ Hathitrust Illinois
 2.1891, N° 7+8 (tome 10)¹
 2.1891, N° 9+10 (tome 11)¹ Hathitrust Chicago
 2.1891, N° 11 (tome 12)¹ Hathitrust Chicago = Google Books

¹ Официальный пересчет томов согласно титульному листу = тома 1-6 за 1891 год

3.1892

 3.1892, N° 1 (tome 13)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 2 (tome 13)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 3 (tome 14)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 4 (tome 14)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 5 (tome 15)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 6 (tome 15)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 7 (tome 16)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 8 (tome 16)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 9 (toem 17)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 10 (tome 17)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 11 (tome 18)² Robarts - University of Toronto
 3.1892, N° 12 (tome 18)² Robarts - University of Toronto

² Официальный пересчет томов согласно титульному листу = тома 1-6 за 1892 год

4.1893

 4.1893, N° 1 (tome 19) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 2 (tome 19) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 3 (tome 20) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 4 (tome 20) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 5 (tome 21) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 6 (tome 21) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 7 (tome 22) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 8 (tome 22) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 9 (tome 23) Google Books (U Chicago)
 4.1893, N° 10 (tome 23) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 11 (tome 24) Hathitrust Chicago = Google Books
 4.1893, N° 12 (tome 24) Google Books (U Chicago)

5.1894 - 6.1895

 5.1894, N° 7 (tome 28) Hathitrust Chicago = Google Books
 5.1894, N° 8 (tome 28) Hathitrust Chicago = Google Books
 5.1894, N° 10 (tome 29) Hathitrust Chicago = Google Books
 5.1894, N° 11 (tome 30) Hathitrust Chicago = Google Books

 6.1895, N° 1 (tome 31) Hathitrust Chicago = Google Books
 6.1895, N° 12 (tome 36) Hathitrust Chicago = Google Books

7.1896 - 8.1897

 7.1896, N° 1-2 (tome 37) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive
 7.1896, N° 11 (tome 42) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive

 8.1897, N° 1-2 (tome 43) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive
 8.1897, N° 3 (tome 44)
 8.1897, N° 4 (tome 44) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive
 8.1897, N° 5 (tome 45) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive

9.1898, N° 1 - N° 5

 9.1898, N° 1 (tome 49) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive
 9.1898, N° 2 (tome 49) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive
 9.1898, N° 3 (tome 50) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive
 9.1898, N° 4 (tome 50) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive
 9.1898, N° 5 (tome 51) Hathitrust Chicago = Google Books = Internet Archive

Revue littéraire en Russie
Histoire de la littérature
Titre de presse créé en 1890
Titre de presse disparu en 1903

Rousskoe obozrenie


Das Excelsior Hotel Ernst ist ein 5-Sterne-Luxushotel im Zentrum von Köln, direkt am Kölner Dom und Teil der großstädtisch geprägten Domumgebung. Es gehört zur Allianz The Leading Hotels of the World und ist Mitglied der Selektion Deutscher Luxushotels.

Gründungsphase
Am 16. Mai 1863 eröffnete Carl Ernst – "Königlicher Hofrestaurateur am Centralbahnhof" – das Hotel im Stadtzentrum. Zu dieser Zeit trug das Hotel noch den Namen "Hotel Ernst". Nach nur acht Jahren verkaufte er 1871 das Hotel an Friedrich Kracht. Als Deutscher in Belgien ansässig, musste dieser als Folge des Deutsch-Französischen Krieges von Brüssel nach Köln ziehen. Vier Jahre nach Erwerb des Kölner Hotels starb Friedrich Kracht. Seine Frau und der Sohn Carl, der 1884 eines der populärsten Ämter in Köln übernahm (Prinz im Kölner Karneval), führten das Haus weiter. Das Hotel hatte inzwischen deutschlandweites Renommee. Am 16. Oktober 1880 verfolgte Kaiser Wilhelm I. die Feierlichkeiten zur Eröffnung des Kölner Doms, nur etwa 100 Meter entfernt, vom Hotel aus.

1889 ging Carl Kracht nach Zürich, wo er Emma Pauline Baur ehelichte und in die Schweizer Hoteliersfamilie Baur, die sowohl das bekannte Baur au Lac als auch das Savoy Baur en Ville besaß, einheiratete. Ein Jahr nach seiner Heirat, im Jahre 1890, übergab seine Mutter ihm und seiner Schwester Hermine Brinkhaus, geb. Kracht, das Hotel Ernst. Die Geschwister gründeten eine GmbH, aus der Hermine Brinkhaus drei Jahre später ausschied. Carl Kracht war nun alleiniger Besitzer des Kölner Hotels in der Innenstadt. Zum Direktor berief er 1905 Friedrich Reime.

Neubau

Im März 1909 wurde das Hotel Ernst geschlossen und zusammen mit den dazu gekauften Gebäuden abgerissen, im Juni 1909 fand die Grundsteinlegung für den Neubau statt. Schon am 21. September 1910 konnte das nach Entwürfen des Berliner Architekten Franz Ahrens errichtete Haus eröffnet werden, das sich nunmehr "Excelsior Hotel Ernst" nannte und als fünf Sterne-Grandhotel klassifiziert wurde. Nach der Wiedereröffnung verfügte das Haus über 250 Zimmer, hiervon 100 mit eigenem Bad. Der Haupteingang an der Trankgasse präsentiert sich als fünfgeschossiges und repräsentatives Gebäude mit einem Dachgeschoss.

Infolge der Besetzung Kölns nach dem Ersten Weltkrieg am 6. Dezember 1918 wurde das Hotel für sieben Jahre zum Hauptquartier der Britischen Truppen. Nach deren Abzug am 31. Januar 1926 musste das Haus von Grund auf renoviert werden (Architekt Heinrich Müller-Erkelenz). Am 31. Dezember 1926 wurde das Hotel wieder neu eröffnet, bis 1938 geführt von Friedrich Reime.

Während des Zweiten Weltkrieges blieb das Hotel von größeren Kriegsschäden verschont. Ab März 1945 quartierten sich vorübergehend amerikanische Soldaten ein, die das Mobiliar beschädigten und den Spirituosen- und Weinvorrat dezimierten. Danach wurde das Hotel bis 1948 von der britischen Militärverwaltung beschlagnahmt. Das Dach darf noch zur Besatzungszeit neu aufgebaut werden. Im Juni 1948 konnte das Hotel wieder eröffnet werden. Unter der Führung von Charles Kracht (1919–1990), dem Enkel von Carl Kracht, stand der Hotelbetrieb seit Wiedereröffnung unter der Leitung von Max Mattheus. Ab März 1950 beherbergte das Hotel als vorläufige Residenz des ersten türkischen Gesandten in der Bundesrepublik, Nizamettin Ayaşlı, die diplomatische Mission der Türkei am Regierungssitz Bonn, die bis Juli 1952 nach Bonn (Ortsteil Gronau) umzog. Auf den Hoteldirektor Mattheus folgte im März 1958 Erico Geweyer († 1971). Er begleitete das Haus 13 Jahre lang als geschäftsführender Direktor, sein Nachfolger wurde 1972 Siegfried Breunig.

Modernisierungen
Unter dessen Führung wurden in enger Zusammenarbeit mit Charles Kracht zahlreiche Renovierungsmaßnahmen und Modernisierungen ausgeführt. Die öffentlichen Räume im Bereich der Rezeption, der Wintergarten und die Piano-Bar wurden erneuert sowie zeitgemäße Konferenzräume geschaffen. Das im Hotel befindliche Restaurant "Hanse Stube" wurde 1976 umfassend erneuert und ist mit 13 Gault-Millau-Punkten ausgezeichnet. 1986 erfolgte eine umfangreiche Erweiterung des Hotels nach Entwürfen des Münchner Architekten Siegwart Graf Pilati. Der so genannte Rundbau mit 29 exklusiven Appartements und Doppelzimmern wurde eröffnet. Am 6. März 1986 unterzeichneten die Vorstände der 24 Kölsch-Brauereien feierlich im Festsaal des Excelsior Hotel Ernst die Kölsch-Konvention, ein für Köln und das Kölsch wichtiges Dokument.

Ab 1991
Der langjährige Vertreter der Familie im Verwaltungsrat des Hotels, Charles Kracht, übergab 1991 an seinen Neffen, Charles Roulet, der nach erfolgreicher Hoteliers-Laufbahn aus den USA zurückgekehrt war. Damit übernahm ein Urenkel von Carl Kracht die Federführung im Verwaltungsrat des Traditionshauses. Nach dem plötzlichen Tod von Siegfried Breunig im November 1994 übernahm Charles Roulet kommissarisch die Leitung des Hotels, bis mit Manfred Brennfleck im Juni 1995 ein neuer Direktor ernannt wurde.

Im September 2000 wurden auf der sechsten Etage ein Sauna und Fitnessbereich eingerichtet. Im Oktober 2001 eröffnete das ostasiatische Restaurant "taku", das mit 15 Gault Millau-Punkten und seit 2012 mit einem Michelin-Stern ausgezeichnet ist. Zu Beginn des Jahres 2002 wurde ein Business Center eingerichtet. Nach dem Ausscheiden von Manfred Brennfleck leitete Robert A. Schaller interimistisch von Juni 2003 bis Mai 2004 die Geschicke des Hauses, bevor Wilhelm Luxem die Leitung übernahm. 2006 wurden die Eigentumsverhältnisse neu geregelt, wobei Andrea Kracht, der Sohn von Charles Kracht, das Hotel Baur au Lac übernahm und Charles Roulet, der Sohn von Heidi Roulet, das Excelsior Hotel Ernst führte. 2005 wurde die denkmalgeschützte Naturstein-Fassade zur Domseite aufwändig restauriert, 2006 folgte die Renovierung der Fassade des Hanseflügels in der Dompropst-Ketzer-Straße. 2007 folgte die jüngste große Renovierungsphase. Der Hanseflügel entstand für sieben Millionen Euro.

Die Küche des Gourmetrestaurants Hanse-Stube wurde vom 19. Juli bis 6. August 2010 umfangreich umgestaltet. Mit einem Gesamtaufwand von rund 400.000 Euro investierte die Familie Roulet, Besitzer des Hotels in der sechsten Generation, weiter in die technische Infrastruktur des Hauses.

Im Rahmen der 12. Busche-Gala wurden dem Excelsior Hotel Ernst drei Auszeichnungen verliehen. Charles Roulet, Inhaber des Hotels, nahm die Auszeichnung "Hotel des Jahres 2010" entgegen, der Geschäftsführende Direktor Wilhelm Luxem ist "Hotel-Manager des Jahres", und das "taku" wurde als "Ausländisches Restaurant des Jahres" gekürt.

Ab 2012
Anfang 2012 wurde das ostasiatische Restaurant "taku", unter der Leitung von Küchenchef Nicolas von Auersperg, mit einem Michelin-Stern ausgezeichnet. Seit November 2012 führt der Kölner Mirko Gaul die Küche des ostasiatischen Sternerestaurants  "taku" (1 Stern im Guide Michelin; 16/20 Punkten im Gault Millau) im Excelsior Hotel Ernst.

Im Dezember 2012 übernahm Henning Matthiesen als Geschäftsführender Direktor die Leitung des Hauses als Nachfolger von Wilhelm Luxem, der das Grandhotel fast neun Jahre geleitet hat. Heute verfügt das Hotel über 142 Zimmer (davon 34 Suiten) auf sechs Etagen. Eine Neugestaltung des Eingangsbereiches und des Wintergartens erfolgte im Oktober 2013. Im Juni 2015 wurde der Rundbau des Hotels renoviert und es entstanden für rund 1,8 Millionen Euro 29 Zimmer der Kategorie Grand Deluxe.

Bilder

Trivia
 Ein großer Teil der Handlung des Films Der Bettler vom Kölner Dom (Stummfilm von 1927) spielt im Kölner Hotel Excelsior, das anhand der Filmaufnahmen als Hotel Excelsior Ernst erkennbar ist.

Weblinks

 Website des Hotels
 Eveline Kracht: Der Kaiser und Prinz Karneval. In: Kölnische Rundschau online vom 23. April 2013; abgerufen am 24. April 2013.

Einzelnachweise

Hotel in Nordrhein-Westfalen
Bauwerk des Historismus in Köln
Altstadt-Nord
Baudenkmal in Köln
Erbaut in den 1860er Jahren
Zerstört in den 1900er Jahren
Erbaut in den 1900er Jahren

Excelsior Hotel Ernst


Richard Baker ist der Name folgender Personen:
 Richard Baker (Politiker, I), englischer Politiker
 Richard Baker (Autor, 1568) (1568–1645), englischer Autor und Chronist
 Richard Baker (Theologe) (1741–1818), englischer Theologe
 Richard Baker (Politiker, 1830) (1830–1915), australischer Politiker
 Richard Baker (Politiker, 1842) (1842–1911), australischer Politiker und Senatspräsident
 Richard Baker (Journalist) (1925–2018), britischer Journalist, Nachrichtensprecher und Produzent
 Richard Baker (Komponist) (* 1972), britischer Komponist und Dirigent
 Richard Baker (Politiker, 1974) (* 1974), schottischer Politiker
 Richard Baker (Manager), US-amerikanischer Manager
 Richard A. Baker, US-amerikanischer Botaniker
 Richard Allan Baker (* 1940), US-amerikanischer Historiker
 Richard Colson Baker (* 1990), US-amerikanischer Rapper, siehe Machine Gun Kelly (Rapper)
 Richard Dudley Baker (* 1936), US-amerikanischer Zen-Meister
 Richard H. Baker (* 1948), US-amerikanischer Politiker
 Richard Thomas Baker (1854–1941), australischer Botaniker
 Richard Baker Wingfield-Baker (1801–1880), britischer Politiker
 Richard Royal Baker (* 1949), US-amerikanischer Fingerstyle-Gitarrist, siehe Duck Baker
 Richard Baker (Autor, o. D.), US-amerikanischer Autor und Spieledesigner

 Siehe auch:
 Rick Baker (* 1950), US-amerikanischer Maskenbildner und Schauspieler

Richard Baker


Alagići su naseljeno mjesto u općini Kakanj, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 94

 Muslimani - 61
 Hrvati - 23
 Srbi - 9
 Jugoslaveni - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 74

 Bošnjaci - 74

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Kakanj

Alagići (Kakanj, BiH)


Dr. Hernán Padilla Ramírez (born May 5, 1938) is a retired physician and former two-term Mayor of San Juan, Puerto Rico.

Biography
Graduated from the University of Maryland School of Medicine in 1963. After training as a nephrologist, he entered private practice and joined the military with the Puerto Rico National Guard and the U.S. Army Reserve in Fort Meade Maryland. He was sent to active duty during the Gulf War and assigned to Walter Reed Army Medical Center.  In 1967, he became politically active, participating in the pro-statehood campaign leading to the July 27 political status plebiscite, as a leader of Estadistas Unidos (Statehooders United), a non-partisan group founded by long-time Statehood Republican Party gubernatorial candidate Luis A. Ferré.  On August 20, 1967, at the assembly in Carolina, Puerto Rico at which the organization was dissolved, Padilla and other party leaders proposed the creation of a new political party that would eventually be known as the New Progressive Party (NPP) or Partido Nuevo Progresista (PNP) in Spanish.

In January, 1969 and after the NPP's electoral triumph and his own election as a state representative, in spite of being a freshman, he was selected as House Majority Leader for the 1969-1973 term.  After the NPP's defeat in 1972 and his own reelection, he served as Minority Whip until 1977. In 1976, he won the NPP nomination for mayor of San Juan after a three-way competition with attorney Baltasar Corrada del Río and Senator Sila Nazario, and was elected to the post in November of that year, succeeding newly elected Governor Carlos Romero Barceló and Carlos S. Quirós who served a days-long stint as mayor following Romero's swearing-in as governor and the official beginning of the 1977-1981 term.  His term as mayor was marked by a major expansion of sports and community facilities and the first attempt to wrestle with San Juan's looming solid waste crisis.  He also served as President of the U.S. Conference of Mayors, being the first Hispanic in that position. Hernan Padilla built the San Juan's Municipal Tower in Hato Rey, San Juan's Central Park, the Pedrin Zorilla Coliseum, Paseo de Diego, and others installations. He also created San Juan's Municipal police department.

Reelected as mayor in 1980, Padilla became increasingly dissatisfied with Romero and the incumbent governor's capacity to lead the party to another victory in 1984 after barely winning reelection by less than one-half of one percent margin in 1980.  The tensions between both leaders led to Padilla splitting from the NPP and creating the Puerto Rican Renewal Party (PRP), and aspiring for governor under the PRP banner. Pro-statehood votes in 1984 were split between the PRP and the NPP, which renominated Romero, resulting in the Popular Democratic Party return to power, through the election to an unprecedented non-consecutive second term, of Rafael Hernández Colón as governor.

After 1984, he returned to medical practice as a nephrologist, serving with the National Capital Area for Kaiser Permanente. In 1991 he was the subject of one television advertisement by Kaiser that was regularly aired across the United States.

Padilla channelled his post-1984 political energies through national initiatives, serving as chairman for the US Council for Puerto Rico Statehood (USCPRS).  He has rejoined the NPP and was the surprise keynote speaker at the party's August 2010 convention in Río Grande, Puerto Rico, at the invitation of party president, Gov. Luis Fortuño, who considers Padilla one of his mentors.

Padilla now lives in Miramar, Florida. He is a member of Fraternidad Fi Sigma Alfa since 1956.

In 2009, he was appointed to represent the Puerto Rico House of Representatives on the five-member board of directors of the Puerto Rico Public-Private Partnerships Authority that regulates public-private partnerships in Puerto Rico.

Dr. Padilla writes a weekly column in the largest circulation newspaper in Puerto Rico, El Nuevo Dia, about current political, ideological, economic and administrative issues in Puerto Rico. He also writes a column for El Sentinel, a Spanish weekly publication of the Sun Sentinel in South Florida.

References

|-

|-

1938 births
Living people
Mayors of places in Puerto Rico
Mayors of San Juan, Puerto Rico
Puerto Rican nephrologists
National Guard (United States) officers
New Progressive Party members of the House of Representatives of Puerto Rico
Politicians from Mayagüez, Puerto Rico
People from Miramar, Florida
Presidents of the United States Conference of Mayors
Puerto Rican military officers
United States Army reservists
University of Maryland School of Medicine alumni

Hernán Padilla


La iglesia de San Lázaro es un templo ubicado en el barrio del mismo nombre, en la ciudad de Zamora (España). La actual iglesia se edificó en la segunda década del siglo XX sobre las ruinas de una románica, junto con un hospital: el hospital de San Lázaro. Posee en una capilla lateral dedicada a la Virgen del Yermo.

Historia
La iglesia románica denominada antigua iglesia de San Lázaro se encontraba ubicada en el mismo lugar. La feligresía de este templo desaparecido la componían los braceros de la ciudad. Durante el siglo XIX el barrio de San Lázaro se vio poblado hasta el punto de necesitar ampliar la parroquia. Entre los años 1824 y 1830 se intentaron reformas sin éxito. El templo actual fue proyectado por Gregorio Pérez Arribas y levantado en 1929. Destaca el retablo barroco obra de Joaquín Churriguera. Las imágenes barrocas del interior, las de San José, San Juan Bautista y el denominado Cristo de la Guerra, proceden de la desaparecida iglesia de San Bartolomé.

Referencias

Enlaces externos

Lázaro
Zamora

Iglesia de San Lázaro (Zamora)


An Dendrobium nothofagicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas M. Reeve. An Dendrobium nothofagicola in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium nothofagicola


Nate Hobbs, né le  à Louisville au Kentucky, est un joueur américain de football américain. Il joue comme cornerback pour les Raiders de Las Vegas dans la NFL depuis 2021.

Biographie
Repêché par les Raiders de Las Vegas, les performances de Hobbs durant sa saison recrue lui permet d'être nommé sur la All-Rookie Team en compagnie de son coéquipier Trevon Moehrig. Il est l'un des huit joueurs nommés sur l'équipe à ne pas avoir pas été choisi au premier tour.

Le 3 janvier 2022, Hobbs est arrêté pour conduite sous influence à Las Vegas.

Références

Liens externes

Naissance en juin 1999
Naissance à Louisville (Kentucky)
Joueur américain de football américain
Cornerback
Joueur de football américain du Fighting Illini de l'Illinois
Choix de draft des Raiders de Las Vegas
Joueur des Raiders de Las Vegas

Nate Hobbs


Die Japanische Badmintonmeisterschaft 1998 fand vom 4. bis zum 9. November 1998 in Tokio statt. Es war die 52. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Japan.

Medaillengewinner

Weblinks

http://www.badminton-a.com/nbaevent/index/aj.htm

1998
Badminton 1998
Badmintonwettbewerb in der Präfektur Tokio

Japanische Badmintonmeisterschaft 1998


El término Chile nuevo puede referirse a:

 Estación Chile Nuevo, antigua estación de ferrocarriles de Penco, Chile.
 Chile Nuevo, canción y lado B de un sencillo de 1971 de Héctor Pavez.

Chile nuevo


Joel Rueben Madden (né Combs; March 11, 1979) is an American singer, best known as the lead vocalist for the rock band Good Charlotte. He is also part of the pop rock collaboration the Madden Brothers with his identical twin brother Benji Madden.

Early life
Joel Rueben Combs was born on March 11, 1979, in Waldorf, Maryland, to Robin Madden and Roger Combs. He has an identical twin, Benji Madden, who plays guitar and sings backing vocals in their band, Good Charlotte. He also has an older brother named Josh Madden who also works in the music industry, and a younger sister named Sarah Madden. Madden attended La Plata High School in La Plata, Maryland.

Career

Good Charlotte

In 1995, at the age of 16, Madden, his brother Benji, and a friend started their own band. The band was short-lived and the Maddens eventually recruited fellow high schoolers Paul Thomas, Aaron Escolopio, and Billy Martin to form their band Good Charlotte. They took the name Good Charlotte from the children's book Good Charlotte: Girls of the Good Day Orphanage by Carol Beach York.

Other projects
In the 2001 film Not Another Teen Movie, Madden and the other Good Charlotte members made a cameo appearance as the band at the school's prom. He later had a cameo role in the 2004 film Fat Albert and in the 2006 film Material Girls with his brother Benji. He also had a guest appearance in the hit Nickelodeon musical comedy series The Naked Brothers Band, in which he joined the band for a performance.

Madden started a clothing line called MADE Clothing along with his brothers Benji and Josh. The line is now defunct. In early 2006 MADE Clothing became DCMA Collective. The line is owned by Joel, his brothers Benji Madden, Josh Madden, and friend Tal Cooperman. The Madden brothers also front a production team called Dead Executives.

In November 2007, Nicole Richie and Madden created The Richie Madden Children's Foundation. The charity will create and promote an online registry to inspire the purchases of items for moms and their families in need. He is also a UNICEF Goodwill Ambassador. In 2010, with his brother, Madden contributed to "We Are the World 25 for Haiti," a remake of the song "We Are the World" by USA for Africa, written by Michael Jackson and Lionel Richie.

On November 23, 2011, Madden was confirmed as one of the four vocal coaches in the first season of the Australian version of the reality singing competition The Voice. His brother, Benji Madden was later his mentor on the show.  Joel continued on as a coach in seasons two and three with Benji joining Joel as a coach on seasons 4 & 5 in 2015 and 2016. Because of his commitments to The Voice Australia, he relocated to Sydney.

Madden is featured in Blood on the Dance Floor's fifth studio album on the track "Incomplete and All Alone" released on June 19, 2012. The track was available for free download with pre-orders of the album.

In 2012, Madden joined the 11th annual Independent Music Awards judging panel to assist independent musicians' careers.

In 2013, Madden also provided songwriting and production assistance to the Australian band 5 Seconds of Summer on their first album. He has also helped write songs with them again for their later album Sounds Good Feels Good.

Madden was featured in Alex Kunnari & Heikki L's single "City of Sin", released on July 12, 2013.

Madden was in a pop rock duo with his brother Benji called The Madden Brothers. They released the record Greetings from California, on September 16, 2014. The album title Greetings from California comes from a conversation that the brothers had over breakfast one morning where they were reminiscing over how far they had come since the days of making music in their bedrooms.

In 2015, Madden appeared as guest in the American TV series Empire.

The Voice Australia
From the beginning of the show in 2012 to 2014, he was a solo coach on The Voice Australia. He teamed up with his brother Benji for The Voice Kids in 2014 and on the main series in 2015 and 2016. In 2013, Joel won the Logie Award for Most Popular New Male Talent for his role as coach on the program.

Ink Master
In 2022, he serves as the host of Ink Master, replacing Dave Navarro starting with the fourteenth season.

Personal life

In July 2004, 25-year-old Madden began dating teen idol Hilary Duff when she was 16. After a long period of tabloid speculation, Duff's mother Susan announced their relationship in a June 2005 interview for Seventeen. In November 2006, Madden and Duff broke up. Writing for Paper in 2015, Abby Schreiber noted that this and similar instances of famous men dating teenage girls had largely been ignored or even defended by tabloids at the time, something she attributed to changing public attitudes as well as tabloids and publicists having more control of information prior to the rise of social media.

Madden started dating Nicole Richie in December 2006. They have two children: a daughter born in 2008 and a son born in 2009. The couple confirmed their engagement in February 2010, and married on December 11, 2010. Joel's brother Benji is married to actress Cameron Diaz. Madden has residences in both Los Angeles and Sydney. Good Charlotte were particularly popular in Australia, and Madden has since labelled the country his "home away from home."

Madden has a trademark habit of chewing toothpicks to help reduce the number of cigarettes he smokes a day.

Discography

With Good Charlotte

Good Charlotte (2000)
The Young and the Hopeless (2002)
The Chronicles of Life and Death (2004)
Good Morning Revival (2007)
Greatest Remixes (2008)
Cardiology (2010)
Youth Authority (2016)
Generation Rx (2018)

With The Madden Brothers
 Before – Volume One (2011)
 Greetings from California (2014)

Guest appearances

Filmography

References

1979 births
American expatriates in Australia
American male singers
American punk rock singers
Good Charlotte members
Identical twins
Living people
Logie Award winners
People from Waldorf, Maryland
Singers from Maryland
Twin musicians
American twins
21st-century American singers

Joel Madden


Clubul Sportiv Muncipal București er en rumænsk håndboldklub fra Bukarest, Rumænien, med både herrer og kvindehold. Klubben blev etableret i 2007 og ledes af præsidenten Bognan Vasiliu. Hjemmekampene bliver spillet i Sala Polivalentă, hvor der er plads til 5.300 mennesker. Danskere som Mette Klit, Kim Rasmussen, Jakob Vestergaard og Helle Thomsen har været trænere i klubben, foruden Maria Fisker, Line Myers og Simone Böhme som spillere.

CSM București etablerede sig som en stor klub i både rumænsk- og europæisk håndbold i slutningen af 2010'erne og vandt EHF Champions League i sin debutsæson 2015-16 og nåede til Final 4-stævnet, i alt tre gange. Denne succes blev gentaget i ligaen, hvor klubben vandt vandt den rumænske liga fire år i træk..

Den officielle CSM-maskot er en "tiger". CSM București er en af de mest støttede håndboldklubber i Rumænien.

Resultater

 Liga Națională
  Vinder: 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2020–21
  Sølv: 2019
  Bronze: 2011
 Cupa României
  Vinder: 2016, 2017, 2018, 2019, 2021
  Finalist: 2015
 Supercupa României
  Vinder: 2016, 2017, 2019
  Finalist: 2015, 2018

Europæiske resultater
 EHF Champions League
  Vinder: 2015–16
  Bronze: 2016–17, 2017–18

Andre turneringer
 Bucharest Trophy
  Vinder:  2014, 2015

Spillertruppen 2023/24

Transfers
Transfers i sæsonen 2022-23

Kvindepersonale

Kendte spillere

  Cristina Vărzaru
  Aurelia Brădeanu
  Talida Tolnai
  Patricia Vizitiu
  Oana Manea
  Mihaela Tivadar
  Paula Ungureanu
  Irina Glibko
  Fernanda da Silva
  Deonise Cavaleiro Fachinello
  Ana Paula Rodrigues
  Mayssa Pessoa
  Kalidiatou Niakaté
  Siraba Dembélé

  Jovanka Radičević
  Majda Mehmedović
  Barbara Lazović
  Ekaterina Vetkova
  Carmen Martín
  Maria Fisker
  Line Jørgensen
  Marit Malm Frafjord
  Amanda Kurtovic
  Malin Aune
  Nora Mørk
  Isabelle Gulldén
  Linnea Torstenson
  Sabina Jacobsen
  Nathalie Hagman

Trænere gennem tiden

Kilder

Eksterne henvisninger
  (mænd)
  (kvinder)

Sport i Bukarest
Håndboldklubber fra Rumænien

CSM București (kvindehåndbold)


Verdensmesterskabet i curling for kvinder 1984 var det sjette VM i curling for kvinder. Mesterskabet blev arrangeret af World Curling Federation og afviklet i Perth Ice Arena i Perth, Skotland i perioden 25. - 30. marts 1985. Skotland var vært for mesterskabet for fjerde gang, og det var også fjerde gang at Perth var VM-værtsby.

Mesterskabet blev vundet af Canadaa hold bestående af skipper Connie Laliberte, Christine Moore, Corinne Peters og Janet Arnott, som i finalen besejrede Schweiz' hold anført af skipper Brigitte Kienast med 10-0, og dermed vandt Canada verdensmesterskabet for anden gang. Første gang canadierne vandt VM var ved mesterskabet i 1980. Schweiz havde tidligere vundet to VM-guld, men det var første gang, at de kunne rejse hjem med sølvmedaljer.

Danmark blev repræsenteret af et hold fra Hvidovre Curling Club under ledelse af Jane Bidstrup, som endte på femtepladsen efter at have opnået fem sejre og fem nederlag.

Hold

Mesterskabet havde deltagelse af 10 hold: Otte fra Europa og to fra Nordamerika:

Resultater

De ti deltagende hold spillede først et grundspil alle-mod-alle, hvilket gav ni kampe til hvert hold. De fire bedste hold efter grundspillet gik videre til slutspillet om medaljer.

Grundspil

De ti hold spillede en enkeltturnering alle-mod-alle, hvilket gav ni kampe til hvert hold. De fire bedste hold i grundspillet gik videre til slutspillet.

Grundspillet blev vundet af Canada med 8 sejre foran Vesttyskland med 6 sejre, så de to hold gik direkte videre til slutspillet. Derefter blev tredjepladsen delt af seks hold med hver fem sejre. De seks hold spillede derfor tiebreak-kampe om de sidste to semifinalepladser, og resultaterne af de kampe medførte, at de to sidste ledige pladser i semifinalerne blev besat af Norge og Schweiz.

Slutspil

De fire bedste hold fra grundspillet spillede i slutspillet om medaljer.

Samlet rangering

Kilder / eksterne henvisninger
Word Curling Federation - Results & Statistics - World Curling Championships 1984 - Women

Noter

1984 (Kvinder)
Sport i 1984
Perth (Skotland)
Curling i Storbritannien

VM i curling 1984 (kvinder)


محمد الهادي الشريف (تونس العاصمة، 23 جويلية 1932) مؤرخ وأستاذ التاريخ الحديث والمعاصر بالجامعة التونسية.

تكوينه
تلقى تعليمه بالمدرسة الصادقية، ثم انتقل إلى فرنسا لمواصلة تعليمه العالي بجامعة السوربون بباريس، وأحرز على شهادة التبريز في التاريخ عام 1963. أعد أطروحة دكتوراه الدولة في التاريخ حول السلطة والمجتمع بتونس في عهد حسين بن علي (1705) - (1740)، وناقشها في شهر جوان 1979 بجامعة السوربون.

مساره المهني والعلمي
درّس في البداية بالمعاهد الثانوية، ثم التحق بالجامعة التونسية عام 1967 حيث درّس التاريخ الحديث والمعاصر خاصة بكلية الآداب والعلوم الإنسانية بتونس ودار المعلمين العليا بتونس. كما درس كأستاذ زائر بعدة جامعات عربية وأجنبية.

عمل باحثًا بالمركز القومي للبحث العلمي الفرنسي (CNRS) فيما بين 1970 و1974. وأشرف على العديد من الأطروحات التي نوقشت بالجامعة التونسية. انتخب عميدا لكلية العلوم الإنسانية والاجتماعية بتونس فيما بين 1987 و1990، وشارك في أشغال لجان إصلاح الجامعة التونسية والتعليم العالي. حصل بعد تقاعده على رتبة أستاذ متميز.

الأوسمة
  الصنف الثاني من وسام الجمهورية (تونس).
  الصنف الثاني من وسام الاستقلال (تونس).
  الصنف الثالث من وسام الاستحقاق التربوي (تونس).
  ميدالية وسام الشغل (تونس).

الحياة الشخصية
محمد الهادي الشريف متزوج من الكاتبة التونسية نافلة ذهب.

منشوراته
نشر محمد الهادي الشريف عشرات المقالات العلمية بالفرنسية أساسا بتونس والخارج، كما نشرت له الكتب التالية:
 تاريخ تونس، سيراس للنشر، تونس ط1، 1980، كما طبعت أكثر من طبعة أخرى.
 السلطة والمجتمع بتونس في عهد حسين بن علي (1705)-(1740)، منشورات الجامعة التونسية، ج1، 1984.
 السلطة والمجتمع بتونس في عهد حسين بن علي (1705)-(1740)، منشورات الجامعة التونسية، ج2، 1986.

مراجع

أشخاص من مدينة تونس
أعضاء المجمع التونسي للعلوم والآداب والفنون
أكاديميون تونسيون
حاصلون على الصنف الأول من وسام الجمهورية (تونس)
حاصلون على الصنف الثاني من وسام الاستقلال (تونس)
حاصلون على الصنف الثاني من وسام الجمهورية (تونس)
خريجو المدرسة الصادقية
خريجو كلية الدراسات المتقدمة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
علماء المركز الوطني الفرنسي للبحث العلمي
كتاب وكاتبات تونسيون
مواليد 1351 هـ
مواليد 1932
مواليد في مدينة تونس
مؤرخون تونسيون
أعضاء هيئة تدريس جامعة تونس
وفيات 1442 هـ
مؤرخون تونسيون في القرن 20
مؤرخون تونسيون في القرن 21
مدفونون في مقبرة الجلاز

محمد الهادي الشريف


Saken Bibossinov (3 de julho de 1997) é um boxeador cazaque, medalhista olímpico.

Carreira

Bibossinov conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após confronto na semifinal contra o britânico Galal Yafai na categoria peso mosca. Ele também ganhou uma medalha no Campeonato Mundial de Boxe da AIBA 2019.

Pugilistas olímpicos do Cazaquistão
Pugilistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Saken Bibossinov


Antik Yunan inancında Nemesis (/ˈnɛməsɪs/; Greek: Νέμεσις), Adalet, intikam ve denge tanrıçasıdır. Nemesis'in tapınağı Marathon'un kuzeyinde bulunan Rhamnous şehrinde olduğu için Rhamnousia/Rhamnusia ("Rhamnous'un tanrıçası") olarak da anılır. Bir diğer adı "kaçınılmaz" anlamına gelen Adrasteia'dır.

Roma mitolojisinde Invidia olarak bilinir.

Etimoloji
Nemesis adı Yunanca bir sözcük olan νέμειν némein "hak ettiğini vermek"  ve İlkel Hint-Avrupa dil grubundan nem- "dağıtmak" sözcüğünden gelmektedir.

Arka plan
Kutsal cezalandırma eski Yunan bakış açısında büyük bir tema olup Sophocles trajedilerinde ve birçok kişinin diğer yazınsal eserlerinde birleştirici tema görevi görür. Hesiod şöyle demiştir. "ölümcül Nyks aynı zamanda ölümlülere bir bela olarak Nemesis'i doğurmuştur" (Theogony, 223 muhtemelen araya eklenmiş bir pasaj).. Nemesis epik eser Cypria'da daha somut bir şekilde yer alır. Açık bir şekilde Zeus'dan çok önce var olmasına rağmen Nemesis affedilmez adalet olarak Zeus'un Olimpiya düzeninde yer alır ve resimlerinde Kibele, Rhea, Demeter ve Artemis gibi diğer tanrıçalara benzer. ("Rhamnous'un tanrıçası") olarak Attica'nın kuzeydoğusunda bulunan Rhamnous bölgesindeki antik tapınağında onurlandırıp yatıştırılırdı. Burada antik okyanus-nehir tanrısı Okeanos'un kızı olarak görülürdü. Pausanias burada Nemesis'in ikonik bir heykelinin olduğunu yazmıştır. Bu heykel heykeltıraş Pheidias tarafından Marathon savaşı'ndan (M.Ö. 490) sonra onları bekleyen zaferin anısına yapılması amaçlanan dikilitaş için kendilerinden fazlasıyla emin Pers'liler tarafından getirilen Paros adasına ait bir mermer kütlesinden yapılmıştır. Tanrıça bir geyikli taç ve küçük zafer tanrıçaları ile birlikte tasvir edilmiştir.
Nemesis elinde bir kırbaç ve hançer taşıyan kanatlı bir tanrıça olarak resmedilir.

Kökenler
Nemesis; Okeanos veya Zeus'un kızı, Hesiod'a göre Erebos ve Nyks'in kızıdır. Nemesis aynı zamanda Nyks'in tek başına doğurduğu bir kızı olarak gösterilir. Nemesis inancı Smyrna'dan kaynaklanmış olabilir.

Kimi metafiziksel mitolojilere göre Nemesis'in yumurtladığı bir yumurtadan iki çift ikiz doğmuştur. Bunlar Troya'lı Helene ve Klytemnestra, Dioskurlar olarak da bilinen Kastor ve Polluks. Diğer mitler ise Helene'yi, Zeus ve Leda'nın kızı olarak gösterir. Mitlerin bir derlemesini içeren Bibliotheke'nin yazarı Helene'nin annesinin Nemesis olabilme ihtimalinden bahseder. Nemesis Zeus'tan kaçmak için kaza dönüşür. Zeus da kuğuya dönüşerek onunla birleşir. Nemesis'in kuş formundan çıkan bir yumurta çobanlar tarafından çalılarda bulunup Leda'ya götürülür. Leda yumurta çatlayana kadar onu bir sandıkta tutar ve bu şekilde Helene'nin annesi olur.

İş ve eylemleri
Saygın bir tanrıça olmasına rağmen Nemesis Ekho ve Narkissos gibi ölümlülere çok fazla acılar yaşatmıştır. Thespiae ve Boeotia bölgesinden çok yakışıklı ve kibirli bir avcı olan Narkissos ona aşık olanları hor görür. Nemesis bir göle gidip kendi görüntüsünü görmesi için onu ayartır. Narkissos suda gördüğü görüntünün kendi görüntüsü olduğunu bilmeden ona aşık olur. Yansımanın görüntüsünden ayrılamayan Narkissos orada ölür. Nemesis'e göre hiç kimse çok fazla iyi olmamalıdır ve sayısız yetenekler bahşedilmiş kişiler her zaman lanetlenmelidir.

Talih ve intikam
Nemesis sözcüğünün orijinal anlamı hak edilen şeye göre, sadece gereken her oranda ne iyi ne de kötü olarak, talihin dağıtılmasıdır. Nemesis sonradan bu doğru orantının adalet algısında cezalandırılmadan geçip gitmesine izin verilemeyecek herhangi bir bozukluğun sebep olduğu kızgınlık olarak düşünülmüştür. O. Gruppe (1906) ve diğerleri adı "kızgınlık hissetme"yle bağlamışlardır. 4. yy.'dan itibaren Nemesis sadece, Tyche'le ilişkilendirilecek olan Talih şansının dengeleyicisidir. Yunan trajedilerinde Nemesis çoğunlukla Ate ve Erinyeler'e benzer olarak suçun intikamcısı ve kibrin cezalandırıcısı olarak görünür. Nemesis bazen "kaçınılmaz" anlamına gelen "Adrasteia" lakabıyla adlandırılır. Bu lakap Erinyeler'e (amansız), özellikle de Demeter ve Frigya ana tanrıçası Kibele'ye verilir.

Yerel tapınma
Atina'da Nemeseia (bazen Genesia olarak adlandırılır) adında bir festival düzenlenirdi. Burada amaç eğer onların kültü herhangi bir şekilde ihmal edilmişse yaşayanları cezalandırma gücüne sahip olduğu farz edilen ölümün Nemesis'ini uzak tutmaktır. (Sophocles, Electra, 792; E. Rohde, Psyche, 1907, i. 236, note I) Smyrna'da Nemesis'in Artemis'ten çok Afrodite'e benzeyen iki dışavurumu vardı. Bu çifte durumun açıklaması zordur. Bu durum tanrıçanın iki yönünün olduğunu akla getirmiştir. Nazik ve acımasız ya da eski şehrin veya Alexander tarafından kurulan yeni şehrin tanrıçası olarak. MS 250–51 yıllarında gerçekleşen "Decian zulmü"  esnasında yazılan Acts of Pionius adlı şehitler menkıbesinde vadesi dolan Smyrnalı bir Hristiyanın Nemesis'in tapınağının sunağında kurban sunumlarına katıldığından bahsedilmektedir.

Roma

Roma'da imparatorluk döneminde Nemesis'e askeri eğitim alanının koruyucu ruhlarından (Nemesis campestris) biri olarak, gladyatörlerin ve arenada vahşi hayvanlarla boğuşan avcıların koruyucu azizesi olarak ve zafer kazanan generaller tarafından da zaman zaman Pax-Nemesis şeklinde tapınılmıştır. Bazen fakat çok nadir olarak da çoğunlukla Claudius ve Hadrianus hükmü altındaki imparatorluğun madeni paralarında da Nemesis görülmüştür. M.S. 3. yy.'da çok güçlü Nemesis-Fortuna olarak bir inanç olduğuna dair kanıt vardır. Nemesis Hadrianus'un kölelikten azat edilmiş adamları adlı bir topluluk tarafından tapılmıştır. Mesomedes M.S. 2. yy.'da ona bir ilahi yazmış ve ona "Nemesis hayatın kanatlı dengeleyicisi, kara yüzlü tanrıça, adaletin kızı" olarak hitap etmiş ve ondan "sarsılmaz dizginler ölümlülerin uçarı saygısızlıklarını" engeller şeklinde bahsetmiştir.

Nemesis'in erken dönem betimlemeleri kendisi de bazen nemesis lakabını taşıyan Afrodit'e benzer. Daha sonra suçun intikamcısı ve uyumun bakire tanrıçası olarak görülmüştür. Nemesis cetvel, dizgin, terazi, bir kılıç, kırbaç gibi cisimlerle ve griffonlar tarafından çekilen bir arabayla sembolize edilmiştir. Nemesis, Adrastia olarak da bilinir. Ammianus Marcellinus Gallus Caesar'ın ölümünü tanımlamasının ardından onu bir adaletten sapma içine dahil eder.

Homeros'ta Nemesis sadece soyut bir tecessüm/şahıslandırma olarak geçer.

Ayrıca bakınız
Adrasteia (mitoloji)

Kaynakça

Yunan tanrıçaları
İntikam tanrıçaları
Adalet tanrıçaları
Okeanidler
Zeus'un çocukları
Mitolojik tecavüz kurbanları
Yunan mitolojisinde kişiselleştirmeler

Nemesis (mitoloji)


După-amiaza unui torționar  este un film biografic românesc din 2001 scris și regizat de Lucian Pintilie. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Gheorghe Dinică și Radu Beligan. Filmul a fost nominalizat la Leul de Aur pentru cel mai bun regizor și la Premiul Marcello Mastroianni.

Prezentare

Franț Țandără, fost torționar în regimul comunist, este pregătit să-și mărturisească crimele în fața unei jurnaliste și a unui fost deținut politic. Cei doi îl întâlnesc în gară la Giurgiu, unde Țandără îi întâmpină cu flori. Dar confesiunea se confruntă cu probleme încă de la început: reportofonul nu funcționează, Țandără vorbește prea încet sau prea repede... Bărbatul își începe povestea cu detalii nesemnificative: tatăl său a lucrat în armată, anii de școală, rătăcirile de la sfârșitul războiului. Jurnalista încearcă să-l încolțească cu întrebări despre cariera de torționar, dar primește răspunsuri evazive. Nevasta lui Țandără intervine și le cere să nu-i mai tortureze soțul...

Distribuție
 Gheorghe Dinică ca  Franț Țandără
 Radu Beligan ca profesorul
 Ioana Ana Macaria ca jurnalista
 Coca Bloos ca soția lui Franț
 Dorina Chiriac - comisarul
 Șerban Pavlu ca Ticuța
 Florin Roată ca tatăl
 Cristina Agachi ca mătușa
 Marius Radu ca Franț copil
 Loredana Ștefan ca sora lui Franț

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.552 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 2001 în film
 2001 în România

Filme din 2001
Filme românești
Filme în limba română
Filme regizate de Lucian Pintilie
Filme biografice
Filme politice românești
Filme despre comunism
Filme franțuzești
Torționari fictivi

După-amiaza unui torționar


A prova de largada coletiva masculina da patinação de velocidade nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 ocorreu no Oval Nacional de Patinação de Velocidade, de Pequim, a 19 de fevereiro.

Bart Swings, da Bélgica, medalhista de prata da prova em 2018, venceu o evento e conquistou a primeira medalha de ouro para seu país nos Jogos Olímpicos de Inverno desde 1948. Chung Jae-won, da Coreia do Sul, ganhou a medalha de prata, sua primeira medalha olímpica individual, e Lee Seung-hoon, também sul-coreano e então defensor do título, o bronze.

Medalhistas

Resultados

Semifinais
As semifinais foram disputadas a partir das 19:00 locais:

Final
A final foi disputada a partir das 16:30 locais:

Largada coletiva masculina

Patinação de velocidade nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - Largada coletiva masculina


The Ulbricht Doctrine, named after East German leader Walter Ulbricht, was the assertion that normal diplomatic relations between East Germany and West Germany could occur only if both states fully recognised each other's sovereignty. That contrasted with the Hallstein Doctrine, a West German policy which insisted that West Germany was the only legitimate German state.

East Germany gained acceptance of its view from fellow Communist states, such as Czechoslovakia, Poland, Hungary, and Bulgaria, which all agreed not to normalise relations with West Germany until it recognised East German sovereignty.

West Germany eventually abandoned its Hallstein Doctrine, instead adopting the policies of Ostpolitik. In December 1972, a Basic Treaty between East and West Germany was signed that reaffirmed two German states as separate entities. The treaty also allowed the exchange of diplomatic missions and the entry of both German states to the United Nations as full members.

External links
Warsaw Pact Foreign Ministers Meeting discussing diplomatic sanctions against West Germany (Original Scan In Czech)
The text of the 1972 Basic Treaty between East and West Germany (in German)

Foreign policy doctrines
Foreign relations of East Germany

Ulbricht Doctrine


Johann Peter Joseph Werner (* 12. Dezember 1798 in Koblenz; † 15. April 1869 ebenda) war ein deutscher Jurist, Politiker und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben

Von 1814 bis 1816 arbeitete er als Sekretär bei der Departementdirektion in Koblenz, außerdem von 1815 bis 1816 als Sekretär des Landwehrkreisausschusses des rechten Moselufers und 1816 bis 1717 als Zweiter Sekretär des landrätlichen Kommissars.

Parallel dazu begann er 1815 ein Studium der Rechtswissenschaft an der École Spéciale de Droit in Koblenz, welches 1817 abschloss. Von 1817 bis 1818 diente er als Freiwilliger. Anschließend studierte er 1819 bis 1822 in Bonn und Heidelberg die Rechtswissenschaften weiter. In Bonn schloss er sich der Burschenschaft Alte Germania Bonn an.

1822–23 war er Auskultator, 1823–26 Referendar und 1826–69 als Advokat beim Landgericht in Koblenz tätig. 1831 wurde er zum Justizrat ernannt.

In den 1840ern wurde er Mitglied des Koblenzer Hilfsvereins für den Zentral-Dombau-Verein zu Köln. 1847 bis 1869 war Werner Mitglied der Abgeordnetenversammlung in Koblenz.

Im Revolutionsjahr 1848 war er Verfasser einer Petition, die Pressefreiheit und die Periodizität des Vereinigten Landtags forderte. Die Petition wurde von der Koblenzer Stadtverordnetenversammlung an den preußischen König übermittelt. Außerdem wurde er Hauptmann der Bürgerwehr. Für den Wahlkreis 10, Provinz Rheinland (Kaisersesch) wurde er in das Paulskirchenparlament entsandt. Er war Angehöriger der Fraktionen Württemberger Hof und Schriftführer des Prioritätsausschusses. Außerdem war er Mitglied des Blum-Günther- und Zentralgewalt-Ausschusses.

Im Jahr 1849 wurde er Präsident der Versammlung der rheinischen Gemeindeverordneten in Köln, Mitglied des Landesausschusses der Volksvereine in Baden und der provisorischen Regierung.

1855 wurde Werner Ehrenmitglied der Allgemeinen Landesstiftung zur Unterstützung der Veteranen und invaliden Krieger. 1860–69 war er Beigeordneter, ab 1869 wiederum Mitglied der Koblenzer Stadtverordnetenversammlung.

Von 1865 bis 1869 war er Gymnasial-Verwaltungsrat in Koblenz.

Literatur
 Peter Kaupp: Burschenschafter in der Paulskirche. Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 6: T–Z. Winter, Heidelberg 2005, ISBN 3-8253-5063-0, S. 273–274.

Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Deutscher
Geboren 1798
Gestorben 1869
Mann

Johann Peter Werner


Joanna Szarawaga (født 2. april 1994 i Dębno, Polen) er en kvindelig polsk håndboldspiller, som spiller for Vistal Gdynia og det polske håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Polen
Håndboldspillere fra Vistal Gdynia

Joanna Szarawaga


تييستو  (ولد باسم تييِس مايكل فيرفست في 17 يناير 1969 في بريدا، شمال برابنت، هولندا) هو واحد من أشهر منظمي الحفلات (دي جي) لموسيقى الترانس في مجال الموسيقى الإليتكرونية الراقصة. يعرف باسم دي جي تييستو (DJ Tiësto).

السيرة الذاتية
ولد تييس في هولندا. وبدأ يبدي اهتمامه بالموسيقى بعمر 12سنة. في بدايته عمل نادل في ملجأ للعجزة. في السنوات 1985 إلى 1993 كان دي جي محلي يعمل في بعض النوادي الليلية بهولندا، وعمل تحت أسماء مختلفة مثل Da Joker و-Dj Limit. ابداعه في خلق موسيقى الترانس كانت سنة 1997 عندما بدأ يصنع الحان وموسيقى ترانس ويقوم بتوزيعها على الكثير من الدي جي وجمعهم في سلسلة دعائية "Forbidden Paradise series " في شركة ال دي جي هولندية تدعى «بيسيك بية». تييستو ترك الشركة على اثر نزاع مع الأدارة. في 1997 أقام تيستو مع ال دي جي «أرني بينك» شركة الموسيقى إليكترونية راقصة "Black Hole Recordings" برعاية
"Magic Music" وصنعوا الكثير من الألحان والمجلدات والمجموعات. في تلك الفترة بدأ تيستو بتقديم سلسلة المجلدات "Magic Series" التي شملت7 ديسكات من سنة 1997 حتى 2001. وبعدها اخرج إلى الضوء سلسلة المجلدات
"In Search of Sunrise". وبهذا التسلسل اخرج حتى سنة 2008 7 البومات. وهنا لأول مرة تخلى عن لقب دي جي وبدأ بتسويق ألبوماته تحت اسم «تييستو Tiësto» (بدأ بالعمل تحت اسم تييستو من الديسك ال4 الذي أخرجه سنة 2005)

سنة 1999 تحول ليكون ال دي جي الخاص بأحد أهم النوادي الليلية في إنجلترا «جيت كراشير» في مدينة ليدز. في نفس السنة عزف أطول مقطع لهُ (12 ساعة متواصلة) بنادي ليلي في أمستردام. وفي نفس السنة أقام تحالف مع ال دي جي الهولندي «فري كورستن ferry corsten» دعي تحالفهما "Gouryella" الذي اشتهر بالأساس بفضل أغنية منفردة دعائية أيضا "Gouryella" وأغنية منفردة أخرى دعائية "Walhalla"، هاتين الأغنيتين المنفردتين يعتبران الكلاسيكو لكل الأزمنة للموسيقى إليكترونية راقصة. سنة 2001 ترك تييستو التحالف ليعمل منفرداً.

سنة 2000 اخرج البوم مجموعة "Summerbreeze" بين مخرجي الألبوم نستطيع أن نجد أسماء كانت مجهولة في تلك الفترة لكن انشهرة فيما بعد مثل أرمين فان بيورن والإسرائيلي يهيل شيرمان وغيرهم. وبفضل هذا الألبوم ازدادت شهرة تييستو حتى وصلت إلى الولايات المتحدة وخاصةً بفضل الريمكس الذي صنعه لأغنية "Silence" ل "Delerium".

سنة 2001 اخرج البوم (بعد عدد لا يحصى من مجموعات) يشمل 10 أغاني منفردة من بينهم 5 أغاني لامعة ضربة الأسواق. في نفس السنة كسر تييستو الرقم القياسي بشرب عبوات الريد بول حيث شرب 31 علبة ريد بول خلال 24 ساعة.

بتاريخ 10 مايو 2003 كان تييستو أول دي جي يصنع احتفالاً في ملعب كرة قدم، حيث ظهر أمام جمهور من 25.000 شخص في الملعب المخصص لنادي فيتيس أرنيهم بمدينة أرنهيم في هولندا. الاحتفال بيع على أشرطة دي في دي توثق الاحتفال الذي دام 6 ساعات وسمي "Tiësto in Concert". وبعد سنة قام تييستو بعرضين مشابهين، في الاحتفال الأول جاء 35.000 شخص ولكن بقي بضع آلاف غيرهم بالخارج لعدم توفر أماكن. بسبب الطلبات المتزايدة على تييستو أقام عرضاً آخر لـ 20.000 شخص. وأيضاً هذه العروض بيعت على أشرطة دي في دي وسمية "Tiësto in Concert 2". سنة 2004 اخرج الألبوم الثاني "Just Be".

يعتبر تييستو اليوم من الدي جي لموسيقى الترانس الأفضل في العالم. حيث بدأ نجاحه الكبير عام 2000 حيث كان أول دي جي يقوم بعرض احتفال وحده دون وجود دي جي آخر بالاحتفال أو أي تمهيد لحضوره. هو كتب
الرقم القياسي لدي جي الأول والوحيد حتى اليوم الذي عزف في مراسم افتتاح دورة الألعاب الأوليمبية في أثينا سنة 2004، من هذا الظهور اخرج البوم "Parade of the Athletes".

في نفس السنة تم اختيار تييستو دي جي رقم 1 بالعالم على يد "dj magazine" البريطانية ولمدة 3 سنوات على التوالي، حيث تخطاه الدي جي الألماني بول فان ديك. وفي سنة 2006 نزل للموقع ال3 لصعود أرمين فان بيورن وبقي أرمين الأول لمدة 3 سنوات وبقي تيستو بتنقل بين الثاني والثالث ونتائج سنة 2011 التي خرجت مطلع 2012 تصنف تيستو بالمكان الثالث مع صعود دفيد جوتا ليكون الأول

سنة 2008 حصل على جائزة غرامي على البوم أخرجه سنة 2007 يدعى "Elements of Life". في صيف 2008 أصبح تييستو الدي جي الدائم لأكبر نادي ليلي في العالم يدعى «بريفلج» في جزيرة ايبيزا

الي جانب حياته الموسيقية الناجحة، يعمل تييستو مجهود كبير في مجال المجتمع. في فبراير 2006 عُيّن السفير الدولي الرسمي لأقامته رابطة خيرية تدعى "Dance4Life" لمحاربة انتشار فيروس الايدز. فروع الرابطة منتشرة في أنحاء العالم وخاصةً في دول العالم الثالث.

ديسكغرفي

ألبومات الاستوديو

 2001 - In My Memory
 2004 - Just Be
 2004 - Parade of the Athletes
 2006 - Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest
 2007 - Elements Of Life
 2009 - Kaleidoscope

البومات العروض
هذه الألبومات تم تسجيلها خلال العروض
 1999 - Live at Innercity: Amsterdam RAI
 2003 - We Can Not Get Enough! Dance Valley

المجموعات

 1995 - Forbidden Paradise 3: The Quest for Atlantis
 1995 - Forbidden Paradise 4: High as a Kite
 1996 - Forbidden Paradise 5: Arctic Expedition
 1996 - Lost Treasures: Isle of Ra
 1996 - Lost Treasures: Concerto for Sonic Circles
 1996 - Forbidden Paradise 6: Valley of Fire
 1997 - Magik One: First Flight
 1997 - Lost Treasures: Creatures of the Deep
 1998 - Forbidden Paradise 7: Deep Forest
 1998 - Space Age 1.0
 1998 - Magik Two: Story of the Fall
 1998 - Magik Three: Far from Earth
 1998 - Global Clubbing: The Netherlands
 1999 - Magik Four: A New Adventure
 1999 - DJ's For Warchild
 1999 - In Search of Sunrise
 2000 - Magik Five: Heaven Beyond
 2000 - Magik Six: Live in Amsterdam
 2000 - Summerbreeze
 2001 - Revolution
 2001 - Puschkin Presents DJ Tiësto - Exclusive Black Hole Mix 2001
 2001 - Magik Seven: Live in Los Angeles
 2002 - In Search of Sunrise 3: Panama
 2003 - Nyana
 2003 - World Leader
 2003 - Tiësto Presents Magik Muzik
 2005 - Perfect Remixes Vol. 3
 2005 - In Search of Sunrise 4: Latin America
 2006 - In Search of Sunrise 5: Los Angeles
 2007 - In Search of Sunrise 6: Ibiza
 2008 - Tiësto Presents Black Hole Recordings
 2008 - In Search of Sunrise 7: Asia

انظر أيضًا
 مهرجان مدل بيست

مراجع

وصلات خارجية

 موقع تييستو الرسمي
 قناة تييستو الرسمية على YouTube
 الموقع الرسمي لdj magazine التي تصنف أفضل 100 دي جي بالعالم

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بريدا
الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
حائزون على جوائز الموسيقى العالمية
دي جيه هولنديون
دي جيه يعملون في النوادي
ريمكسرز
ضباط من وسام عائلة أوراني - ناساو
فائزون بجوائز إم تي في للموسيقى الأوروبية
منتجو تسجيلات هولنديون
مهاجرون هولنديون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1969
مواليد في بريدا
موسيقى الرقص الأوروبي
موسيقى ترانس
موسيقيو الهاوس هولنديون
موسيقيو ترانس هولنديون
موسيقيو رقص هولنديون
موسيقيون هولنديون
هولنديون مهاجرون إلى الولايات المتحدة

تييستو


Heikki Laine (* 17. Oktober 1983 in Helsinki) ist ein finnischer Eishockeyspieler, der zuletzt bis 2011 bei den Espoo Blues in der SM-liiga unter Vertrag stand.

Karriere
Heikki Laine begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung von HIFK Helsinki, für dessen Profimannschaft er von 2004 bis 2007 in der SM-liiga, der höchsten finnischen Spielklasse, aktiv war. Parallel spielte er für den HCK Salamat und Kiekko-Vantaa in der zweitklassigen Mestis. In der Saison 2007/08 lief der Flügelspieler ausschließlich für Salamat in der Mestis auf. Zur Saison 2008/09 wechselte er zu JYP Jyväskylä, mit dem er auf Anhieb Finnischer Meister wurde. Zu diesem Erfolg trug er mit zwei Toren und einer Vorlage in 17 Spielen bei. Parallel lief er für dessen Farmteam D Team in der Mestis auf. Während der Saison 2009/10 stand der Finne bei Étoile Noire de Strasbourg aus der französischen Ligue Magnus auf dem Eis. Anschließend kehrte er in seine finnische Heimat zurück und spielte parallel für die Espoo Blues in der SM-liiga sowie als Leihspieler für Kiekko-Vantaa in der Mestis. Seither ist er vertragslos.

Erfolge und Auszeichnungen
 2009 Finnischer Meister mit JYP Jyväskylä

SM-liiga-Statistik

(Stand: Ende der Saison 2011/12)

Weblinks

Eishockeyspieler (Helsingfors IFK)
Eishockeyspieler (JYP Jyväskylä)
Eishockeyspieler (Kiekko-Vantaa)
Eishockeyspieler (Salamat)
Eishockeyspieler (JYP-Akatemia)
Eishockeyspieler (Étoile Noire de Strasbourg)
Eishockeyspieler (Espoo Blues)
Finnischer Meister (Eishockey)
Finne
Geboren 1983
Mann

Heikki Laine


Francisco "Chico" Lachowski (născut pe 13, 1991) este un model brazilian.

Viața timpurie
Lachowski s-a născut în Curitiba și a trăit în Foz do Iguaçu până la opt ani. Tatăl său, Roberto este de origine poloneză, în timp ce mama lui, Maria, este de origine portugheză și germană. El are două surori mai mari, Isabella și Marcela.

Cariera de model
Lachowski a câștigat Ford Men's Supermodel of the World în São Paulo, în 2008, pentru care a fost premiat cu un contract Ford Models. El a defilat pentru numeroși designeri de modă, inclusiv Dior Homme, Versace, Dolce & Gabbana, DSquared2, Gucci, Roberto Cavalli, Thierry Mugler, Armani, L ' oreal și multe altele. A deschis numeroase prezentări de modă, cum ar fi Ermanno Scervinno. De asemenea a făcut campanii pentru DKNY jeans, Lacoste, Armani Exchange, Etro, Dior, DSquared2 și Mavi Jeans. A apărut pe coperțile mai multor reviste, inclusiv Vanity Teen, Homme Esențial, Carbon Copy, Made in Brazilia and Chaos. În plus, el a apărut în editorialele pentru GQ, V, Vogue și FHM. În 2015, models.com l-a inclus pe Lachowski în categoria Industry Icons și în lista Sexiest Men.

Viața personală
După o lungă relație, la 3 decembrie 2013, Lachowski s-a căsătorit cu modelul francez-canadian, Jessiann Gravel Beland. Cu aceasta are un fiu, Milo, născut la 25 martie 2013. În mai 2016, Beland și Lachowski au anunțat prin intermediul Instagram că așteaptă un al doilea fiu, pe care au plănuit să-l numească Laslo. Laslo s-a născut la 19 noiembrie 2016.

Referințe

Legături externe

 Modele Ford – Francisco Lachowski
 Francisco Lachowski pe Instagram
Nașteri în 1991
Brazilieni de origine germană
Brazilieni de origine portugheză
Oameni în viață

Francisco Lachowski


මාර්තු යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව අවුරුද්දේ තෙවන මාසයයි. මෙම මාසයට දින 31ක් තිබේ. සිංහල දින දසුනට අනුව මෙය මැදින් මාසය වේ.

මාස
මාර්තු
ග්‍රෙගරි දින දසුනේ මාස

මාර්තු


An Carex collinsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Nuttall. An Carex collinsii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex collinsii


Mieczysław Łopatka, (nacido el 10 de octubre de 1939 en Drachowo, Polonia), es un exjugador polaco de baloncesto. Consiguió 3 medallas en competiciones internacionales con Polonia.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de la selección de Polonia
Baloncestistas de Polonia
Baloncestistas del Śląsk Wrocław

Mieczysław Łopatka


تكساس الفرنسية كانت فترة في تاريخ ولاية تكساس من 1685 حتى 1689. خلال هذا الوقت، كان هناك مستعمرة فرنسية مسماة بفورت سانت لويس، وكانت موجودة بالقرب من ما يعرف الآن بمنطقة أنز بتكساس (الولايات المتحدة). أراد المستكشف روبرت ديلاسال أنشاء المستعمرة عند مصب نهر المسيسبي، ولكن بسبب الخرائط الخاطئة والاخطاء رست السفينة على بعد 400 ميل (644 كم) غرب المكان المحدد، قبالة ساحل ولاية تكساس بالقرب من خليج ماتاجرودا.

المستعمرة واجهت صعوبات عديدة أثناء فترة وجودها القصيرة، بما فيها الهنود الحمر العدائيين، والأوبئة، وظروف قاسية. واضعا في رأسه خطته الرئيسية فام روبرت بقيادة عدة بعثات للبحث عن نهر المسيسبي، لكنه استكشف الكثير من ريو غراندي واجزاء من شرق تكساس. وخلال غيابه في أحد رحلاته الاستكشافية في 1686 تدمرت آخر سفن المستعمرة، تاركة المستعمرين بدون امدادات من المستعمرات الفرنسية في البحر الكاريبي.

حين تدهورت الأوضاع، أدرك روبرت ان هذه المستعمرة لا يمكن أن تبقى الا بمساعدة من المستوطنات الفرنسية في ايلينوي القطرية. وقاد روبرت بعثة إلى المستوطنات الفرنسية لطلب المساعدة لكه لم يصل، قتل روبرت وخمسة من رجاله على يد جماعة منافسة. لكن بعض رجال البعثة وصلوا إلى المستوطنات الفرنسية، لكن لم ترسل اية مساعدات إلى فورت سانت لويس. من بقي من سكان المستعمرة قتلوا أو اعتقلوا خلال غارة للهنود الحمر في أواخر 1688.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1685
تأسيسات القرن 17 في تكساس
تأسيسات سنة 1685 في الإمبراطورية الاستعمارية الفرنسية
تأسيسات عقد 1680 في فرنسا الجديدة
تاريخ ما قبل الدولة في تكساس
تكساس في عقد 1680
فرنسا في عقد 1680
فرنسا الجديدة في عقد 1680
فرنسا الجديدة
مستعمرات سابقة في أمريكا الشمالية
مستعمرات فرنسية سابقة

تكساس الفرنسية


Mariano Moreno ist der Name folgender Orte:
 Mariano Moreno (Neuquén), Ort in Argentinien
 Barrio Mariano Moreno, Stadtteil von Formosa, Argentinien
 Mariano Moreno (Azuay),  Parroquia rural im Kanton Gualaceo der ecuadorianischen Provinz Azuay

Mariano Moreno ist der Name folgender Personen:

* Mariano Moreno (Politiker) (1778–1811), argentinischer Patriot, Politiker, Anwalt und Journalist
 Mariano Moreno García (1938–2023), spanischer Ordensgeistlicher, Prälat von Cafayate
 Mariano Moreno Mateo (1895–1971), spanischer Anwalt und Politiker

Mariano Moreno


Güldür Yüzümü (albüm), Müslüm Gürses'in 1985 yılında çıkarttığı albüm.
 Güldür Yüzümü (film), Başrollerinde Müslüm Gürses ve Filiz Ersürer'in oynadığı film.

Güldür Yüzümü


Frederick Winslow Taylor (20 Mart 1856 - 21 Mart 1915), Amerikan makine mühendisi ve endüstriyel idâre uzmanı. Endüstriyel verimliliği artırmak için sistematik bir şekilde çalışan ilk kişi olarak bilinmektedir. İşletme Yönetimi'nin babası olarak kabul edilir. Taylor'un çalışmaları ve geliştirdiği Bilimsel Yönetim ilkeleri Endüstri mühendisliği'nin temellerinden olmuştur.

Yaşamı
20 Mart 1856'da, Pensilvanya eyaletinin Germantown şehrinde varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Germantown akademisine devam ettikten sonra 1869-1870 yılları Fransa ve Almanya'da okullarda geçti. Bunu takip eden 1.5 yıl ise İtalya, İsviçre, Norveç, İngiltere, Fransa, Almanya ve Avusturya'da seyahat etti. Sınıf birincisi olduğu Exeter'de 2 yıl süresince Harvard'da hukuk okumak için hazırlandı fakat çeşitli sağlık sorunları yüzünden üniversite eğitiminden vazgeçmek zorunda kaldı. 1874 yılında makinist çıraklığına başladı. Bu sıralarda mühendis olabilmek amacıyla akşam eğitimine devam ediyordu.

1878'de işçi olarak girdiği Midvale Çelik Şirketi'nde altı yıl gibi kısa bir sürede yükselerek 1884'te başmühendis oldu. 1880 ve 1883 yılları arasında Stevens Institute'da akşam mühendislik programına devam ederek Makine Mühendisliği diplomasını aldı.

Midvale Şirketi'nde idâreci oldu. Endüstriyel verimliliğin artması için geliştirdiği çeşitli fikirleri burada uyguladı ve şirketin gelişmesine katkıda bulundu. Midvale çelik şirketindeki en önemli mühendislik çalışması, fabrikanın ve makinelerin büyük bir bölümünün tasarımını yapmak oldu. Buna ABD'nin en büyük buhar işleyicisi de dahildi. Buhar işleyici, tamamiyle yeni ve orijinal tasarım olup 1890'da Taylor tarafından patenti alınmıştır.

1890'da Manufacturing Investment Co.'da genel müdür oldu. Burada, ağaç gövdesinden, Mitscherilch yöntemi ile sülfit hamuru üretiliyordu. Aynı süre içerisinde 2 büyük değirmen inşa etti. 1893'te kontratının bitmesi üzerine şirketle ilişiğini keserek 1901'e kadar olan zamanını kendi yönetim sistemini çeşitli üretim ve mühendislik kuruluşlarına tanıtarak geçirdi. Manufacturing Investment Co.'da çalışırken defter tutma sistemini geliştirdi ve birçok şirkete bu konuda önderlik yaptı.

Bethlehem Steel'de çalıştığı sürede, takım çeliği kesme konusunda birçok deney yapıldı. Bunun sonucunda, modern Taylor-White yüksek hız takımlarını işleme yöntemi ortaya çıktı. Taylor'un Metal Kesme Sanatı isimli kitabı bu deneyleri kapsamaktadır. 1900'deki Paris fuarı Taylor'ı bu buluşu için altın madalya ile ödüllendirdi. Ayrıca, Franklin Institute tarafından Elliot Gresson Altın madalyası ile ödüllendirildi.

Taylor, 1901'de, para yapacağı işlerden vazgeçerek hayatının geri kalan kısmını ve gelirinin fazlasını Bilimsel Yönetim amacına adadı. Bilimsel Yönetim İlkelerinin pratik uygulamasını makine atölyesinde öğrenmek isteyen kişilerin masraflarını ödedi, dersler verdi ve kitaplar yazdı. 1907'de Amiral Goodrich, önerilerinden faydalanmak üzere New York tersanesi için Taylor'dan yardım istedi. Taylor'ın karşılık beklemeden yaptığı bu çalışması çok başarılı olunca, aynı metotlar deniz kuvvetlerinin diğer servislerinde de uygulandı.

"Shop Management" isimli kitabıyla ünlendi. O dönemin fabrika yönetimini ve endüstriyel idâri mekanizmalarını fazlasıyla amatör ve primitif buluyordu. İdâri mekanizmalar için çeşitli disiplinlerin gerekliliğini, işçilerin işbirliği içinde olmasının önemini ısrarla savunuyordu. Metot Etüdü ve Zaman Etüdü gibi çalışmaları ile tarihe geçmiştir. Çoğu uzman tarafından Endüstri Mühendisliğinin babası olarak kabul edilmektedir. 21 Mart 1915'te Philadelphia'da öldü. Mezarı Bala Cynwyd, Pennsylvania, West Laurel Hill Mezarlığı'ndadır.

Çalışmaları
Taylor endüstriyel verimliliği arttırmayı hedefleyen bir makine mühendisiydi. Bilimsel Yönetimin kurucusu ve Endüstri Mühendisliğinin öncü kişilerinden biri olarak bilinmektedir. 1911 yılında yayınlanan "The Principles of Scientific Management" isimli makalesi ile iş yönetimi alanında ünlenmiştir. Bu son eserinde belirttiği birçok önemli ilke ile beraber, fikirlerinin tamamına "Taylorculuk" denilmektedir.

Taylor'un Bilimsel  (İşletme) Yönetim(inin) İlkeleri (The Principles of Scientific Management) isimli makalesi üç bölüm içerir: Giriş, Bölüm 1: Bilimsel Yönetim Esasları, Bölüm 2: Bilimsel Yönetim İlkeleri.

Giriş: Taylor, bu bölümde, vatandaşın neredeyse tüm günlük yaşamının verimsizliği yüzünden ABD'nin zarara uğradığını belirtmiş, bunun çaresinin ise olağanüstü insanlar aramak değil, sistematik yönetimle olacağına okuyucuyu ikna etmeye çalışmıştır. Taylor, en iyi yönetimin, bilim yoluyla olacağını ve buna da iyi belirlenmiş kanunlar, kurallar ve ilkelerin eşlik etmesi gerektiğini savunmuştur. Bilimsel yönetim ilke esaslarının, bireysel aktiviteden en büyük şirket aktivitelerine kadar tüm insan faaliyetlerine uygulanabileceğini belirtmiş ve en özenli işbirliğinin bilimsel yönetimle olacağını savunmuştur.

Bölüm 1: Taylor, bu bölümde, yönetimin esas hedefinin, maksimum işveren refahını sağlamak ve buna tek tek her bir işçinin maksimum refahının eşlik etmesi olduğunu anlatmıştır. Maksimum refah ise ancak maksimum üretkenlikle olabilir. Yönetimin ve çalışanın esas hedefinin eğitim ve bunun sonucu her bir çalışanın gelişmesi olduğunu anlatmıştır. Böylece herkes doğal yeteneklerine uygun olduğu işlerde en üst seviyede başarı gösterecektir.

Bölüm 2: Taylor, bu bölümde, kendi bilimsel yönetim ilkelerini anlatmıştır. Taylor'un bilimsel yönetimi dört ilkeden oluşur.
1- Bilimsel çalışmayı hedef alan metotların parmak hesabını ilke edinen iş metotlarıyla yer değiştirmesi.
2- Çalışanın bilimsel olarak seçilmesi, eğitilmesi ve gelişmesinin sağlanması. Geçmişte bu, çalışanın kendi işini seçmesi ve kendi kendisini eğitmesi şeklindeydi.
3- Her bir çalışanın farklı iş birimlerine göre detaylı olarak bilgilendirilmesi ve denetimi.
4- İşin, yöneticiler ve çalışanlar arasında eşit olarak bölünmesi. Böylece yöneticiler, bilimsel yönetim ilkelerini iş planlarına uyguluyabilirler ve çalışanlar da işi en doğru şekliyle gerçekleştirirler.

Taylor'a göre, çalışan, bu ilkeler esas alınarak teşvik edildiğinde ve buna yönetimin belirleyeceği yeni iş kolları eşlik ettiğinde, bilimsel yönetim, eski planlara göre, çok daha fazla verim sağlayacaktır.

Yöneticiler ve çalışanlar
Taylor'un, kendi sistem anlayışının nasıl tanıtılacağı konusunda çok kesin fikirleri vardı:
İşyerlerinde daha hızlı tempo ile çalışma, ancak metot standardizasyonunun, uygulama ve çalışma koşulları adaptasyonunun ve de işbirliğinin en iyi şekilde yürütülmesi ile mümkündü. Standartların adaptasyonu ve işbirliğinin yürütülmesi ise yalnızca yönetim
ile gerçekleşebilirdi.

Çalışanların neyi başardıklarının farkındalığının olmaması önemliydi. Taylor'a göre bu en küçük işler için bile geçerliydi.
En ufak bir şüphe duymadan söyleyebilirim ki diyordu Taylor, pik demir işlemenin bilimi o kadar muhteşemdir ki bunu başaran kişi aslında pik demir işlemeyi mesleği seçmeyecek kadar farkındalıktan uzaktır ve pik demir işleme bilimini algılıyabilmesi az rastlanır
bir durumdur.

Taylor'un sistem kavramını ilk tanıtımı çalışanların sıkça itirazına uğradı ve beraberinde birçok grevi getirdi. 1912'de Watertown Arsenal'deki grev, kongre araştırması ile sonuçlandı. Taylor, işçi çalıştırmanın değerini vermişti ve işçi ücretlerinin üretkenlikleri ile orantılı olması gerektiğine inanmıştı.  Taylor'un çalışanları, geleneksel yönetimle çalışanlara göre oldukça fazla kazanıyorlardı ve bu da bilimsel yönetim kullanmayan bazı fabrika sahiplerinin kendisine düşman olmasına neden olmuştu.

Önemli yayınları
 'İşlik (Atölye) Yönetimi' (Shop Management ): 1903 yılında New York'ta, Amerikan Makina Mühendisleri Derneğine (American Society of Mechanical Engineers) sunduğu ve 1911'de kitap olarak basılan çalışmasıdır. Bu kitapta Taylor, Bethlehem Steel ve Midvale Steel şirketlerinde yaptığı çalışmalardan detaylı örneklerle zaman etüdü, iş etüdü uygulamalarıyla ve performansa bağlı maaş sistemiyle işçi verimliliğinin nasıl artıralabilecegini göstermiştir. Her iki şirkette de verimlilik artışı şirket ve verimliliği artan işçiler arasında paylaşılmış, bu da şirketlerin kar artışı yanında daha iyi iş çıkaran işçilerin ücretlerinde de artış sağlamıştır.
 Bilimsel (İşletme) Yönetimin(in) İlkeleri (The Principles of Scientific Management )1911 yılında yayınlanmıştır. Taylor Bilimsel Yönetim teorisinin ilkelerini bu makalesinde bir araya toplamıştır.

Etkileri

Kaynakça
 The One Best Way, Robert Kanigel 1997, Viking Penguin.
 İngilizce Vikipedi Frederick Winslow Taylor sayfası
 Kırıkkale Üniversitesi Endüstri Tarihçesi
 Türkçe Vikipedi Henry Ford Sayfası
 Shop Management, Frederick Winslow Taylor, 1903, American Society of Mechanical Engineers.
 The Principles of Scientific Management, Frederick Winslow Taylor, 1911, Harper & Brothers.
, Frederick Winslow Taylor, Çeviren: Bahadır Akın.

Dipnotlar ve referanslar

Dış bağlantılar
 Frederick Winslow Taylor Belge Arşivi

1856 doğumlular
Philadelphia doğumlu sporcular
Pensilvanya doğumlu golfçüler
1915 yılında ölenler
19. yüzyıl Amerikalı mühendisleri
20. yüzyıl Amerikalı mühendisleri
19. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerikan Felsefe Topluluğu üyeleri
Amerikalı makine mühendisleri
Amerikalı endüstri mühendisleri
Amerikalı erkek golfçüler
Amerikalı erkek tenisçiler
Amerikalı Olimpiyat golfçüleri
Amerikalı iş teorisyenleri
Amerikalı yönetim danışmanları
İngiliz asıllı Amerikalılar
Phillips Exeter Academy'de öğrenim görenler
Tuck School of Business öğretim üyeleri
ASME Başkanları
Amerikan Makine Mühendisleri Topluluğu Fellow üyeleri
1900 Yaz Olimpiyatları golfçüleri
Kalite kontrol uzmanları
Zaman etüdü
Amerika Birleşik Devletleri'nde zatürreden ölenler
Pensilvanya'da enfeksiyon hastalıklarından ölenler
Pensilvanya'da defnedilenler

Frederick Winslow Taylor


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 8 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Peq" beginnt.

Peq

Pequ
 Péquart, Saint-Just (1881–1944), französischer Archäologe
 Péquégnot, Auguste (1819–1878), französischer Maler, Künstler und Steinhauer
 Pequegnot, Laure (* 1975), französische Skirennläuferin
 Pequeno, Paula (* 1982), brasilianische Volleyballspielerin
 Pequet, Henri (1888–1974), französischer Pilot und Flugpionier
 Péquignat, Pierre († 1740), schweizerischer Aufständischer
 Péquignot, Maurice (1918–2013), Schweizer Politiker (FDP)
 Péquignot, Xavier (1805–1864), Schweizer Politiker, Lehrer und Journalist

Liste der Biografien/Peq


Podtureň este o comună slovacă, aflată în districtul Liptovský Mikuláš din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.090 de locuitori. Se învecinează cu comuna Jamník.

Istoric
Localitatea Podtureň este atestată documentar din 1331.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Podtureň


Salim Aïssa, pseudónimo de Boukella, é um novelista e jornalista argelino cuja literatura é focada em histórias de detetive situadas na Argélia pós-independência, combinando nessas narrativas uma crítica da sociedade pós-colonial. Trabalha também na Algérie-Actualité.

Obras
 Mimouna (1987)
 Adel S'emmêle (1988)

Referências

Bilbiografia

Escritores da Argélia

Salim Aïssa


Kennet was a non-metropolitan local government district in Wiltshire, England, abolished as part of the 2009 structural changes to local government.  It was named after the River Kennet.

The district was formed on 1 April 1974, under the Local Government Act 1972, by a merger of the municipal boroughs of Devizes and Marlborough, alongside Devizes Rural District, Marlborough and Ramsbury Rural District and Pewsey Rural District.

The district council was based at offices in Devizes. It was abolished on 1 April 2009 as part of the structural changes to local government in England, when its functions were taken over by the new Wiltshire Council unitary authority.

See also
Kennet District Council elections

English districts abolished in 2009
Former non-metropolitan districts of Wiltshire

Kennet District


امرأة سيئة السمعة فيلم مصري تم إنتاجه عام 1973، من إخراج هنري بركات وبطولة شمس البارودي ومحمود ياسين ويوسف شعبان وعماد حمدي.

تكتشف هناء أن زوجها كمال شاب وصولي،
ولذلك فهو يدفعها للخطيئة، حتى يحقق طموحاته، تستسلم لرئيس الشركة سعفان
الذي يكافئ كمال بتعيينه مديرًا للمبيعات. تتقابل هناء مع أحمد جارها
القديم وتخفي عنه سلوكها. يتفقان على أن تطلب الطلاق ليتزوجها. تضيق هناء
بحياتها وبعلاقتها مع سعفان. تعترف لكمال بعلاقتها بأحمد وتطلب الطلاق
فيهددها بحرمانها من طفلها. تفاجأ بأحمد الذي يكتشف علاقتها بسعفان ويرفض
الارتباط بها فتعود للضياع

بطولة
شمس البارودي
محمود ياسين
يوسف شعبان
عماد حمدي
نجوى فؤاد
جورج سيدهم
صلاح نظمي
رجاء صادق
سلامة إلياس
فتحية شاهين
حياة قنديل
هانم محمد
أنور مدكور

قصة وسيناريو وحوار
ممدوح الليثي

إخراج
بركات

تمثيل
 شمس البارودي
 محمود ياسين
 يوسف شعبان
 عماد حمدي
 جورج سيدهم
 صلاح نظمي
 رجاء صادق
 حياة قنديل
 نجوى فؤاد

روابط خارجية

مراجع

أفلام جورج سيدهم
أفلام حياة قنديل
أفلام شمس البارودي
أفلام عماد حمدي
أفلام محمود ياسين
أفلام مصرية إنتاج 1973
أفلام مصرية فوق 18 سنة
أفلام نجوى فؤاد
أفلام هنري بركات
أفلام يوسف شعبان

امرأة سيئة السمعة (فيلم)


Scottsville est une ville américaine située dans le comté de Mitchell, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Mitchell (Kansas)

Scottsville (Kansas)


Gersbronn bezeichnet:

 Gersbronn (Dinkelsbühl), Stadtteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach in Bayern
 eine frühere Bezeichnung eines Ortsteils der Stadt Schillingsfürst im Landkreis Ansbach in Bayern, siehe Bersbronn

Gersbronn


Gara Slobozia Veche este o gară care deservește municipiul Slobozia, județul Ialomița, România.

Slobozia Veche

Gara Slobozia Veche


Johannes Grenzfurthner (nascido em 1975 em Viena) é um artista, cineasta, escritor, ator, curador, diretor de teatro, performer e palestrante austríaco.

Carreira
Grenzfurthner é o fundador, criador e diretor artístico da monochrom, um grupo internacional de arte e teoria e uma produtora de filmes. A maioria de suas obras de arte são rotuladas como monocromáticas.

Grenzfurthner é um pesquisador franco da cultura subversiva e underground, por exemplo, o campo da sexualidade e da tecnologia, e um dos fundadores do "tecno-hedonismo".

A revista Boing Boing referiu-se a Grenzfurthner como leitnerd, um jogo de palavras com o termo alemão Leitkultur que ironicamente sugere o papel de Grenzfurthner na cultura nerd/hacker/arte.

Filmografia

 Hacking at Leaves (2023) – diretor, escritor, produtor, ator
 Razzennest (2022) – diretor, escritor, produtor
 Masking Threshold (2021) – diretor, escritor, produtor, ator
 The Transformations of the Transformations of the Drs. Jenkins (2021) – diretor do segmento, ator
 Avenues (2019) – produtor
 Zweite Tür Rechts (2019) – produtor, ator
 Glossary of Broken Dreams (2018) – diretor, escritor, produtor, ator
 Clickbait (2018) – ator
 Traceroute (2016) – diretor, escritor, produtor, ator
 Shingal, where are you? (2016) – produtor associado
 Valossn (2016) – produtor associado
 Zero Crash (2016) – ator
 Die Gstettensaga: The Rise of Echsenfriedl (2014) – diretor, escritor, produtor
 Kiki and Bubu: Rated R Us (2011) – diretor, escritor

Teatro (exemplos)

 Udo 77 (Rabenhof Theater, Vienna, 2004/2005) – diretor, ator, escritor
 Waiting for Goto (Volkstheater, Vienna, 2006) – diretor, escritor
 Campaign (Volkstheater, Vienna, 2006) – diretor, performer, escritor
 monochrom's ISS (Garage X, Vienna e Ballhaus Ost, Berlin, 2011 e 2012) – diretor, ator, escritor
 Schicksalsjahre eines Nerds (Rabenhof Theater, Vienna, 2014) – diretor, performer, escritor
 Steppenrot (komm.st, Styria e Theater Spektakel, Vienna, 2017) –diretor, ator, escritor
 Die Hansi Halleluja Show (komm.st, Styria eTheater Spektakel, Vienna, 2018–2019) – diretor, ator, escritor
 Das scharlachrote Kraftfeld (komm.st, Styria e Theater Spektakel, Vienna, 2019–2020) – diretor, ator, escritor

Música (exemplos)

 Carefully Selected Moments (álbum, Trost Records, 2008)

Publicações

 Editor de magazine/yearbook series "monochrom" (1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 2000, 2004, 2006, 2007, 2010)
 Editor de "Stadt der Klage" (Michael Marrak, 1997)
 Editor de "Weg der Engel" (Michael Marrak e Agus Chuadar, 1998)
 Editor de "Who shot Immanence?" (junto com Thomas Edlinger e Fritz Ostermayer, 2002)
 Editor de "Leutezeichnungen" (junto com Elffriede, 2003)
 Editor de "Quo Vadis, Logo?!" (junto com Günther Friesinger, 2006)
 Editor de "Spektakel – Kunst – Gesellschaft" (junto com Stephan Grigat e Günther Friesinger, 2006)
 Editor de "pr0nnotivation? Arse Elektronika Anthology" (junto com Günther Friesinger e Daniel Fabry, 2008)
 Editor de "Roboexotica" (junto com Günther Friesinger, Magnus Wurzer, Franz Ablinger e Chris Veigl, 2008)
 Editor de "Do Androids Sleep with Electric Sheep?" (junto com Günther Friesinger, Daniel Fabry e Thomas Ballhausen, 2009)
 Editor de "Schutzverletzungen/Legitimation of Mediatic Violence" (junto com Günther Friesinger e Thomas Ballhausen, 2010)
 Editor de "Urban Hacking" (junto com Günther Friesinger e Thomas Ballhausen, 2010)
 Editor de "Geist in der Maschine. Medien, Prozesse und Räume der Kybernetik" (junto com Günther Friesinger, Thomas Ballhausen, Verena Bauer, 2010)
 Editor de "The Wonderful World of Absence" (junto com Günther Friesinger e Daniel Fabry, 2011)
 Editor de "Of Intercourse and Intracourse – Sexuality, Biomodification and the Techno-Social Sphere" (junto com Günther Friesinger e Daniel Fabry, 2011)
 Editor de "Context Hacking: How to Mess with Art, Media, Law and the Market" (junto com Günther Friesinger e Frank Apunkt Schneider, 2013)
 Editor de "Screw The System – Explorations of Spaces, Games and Politics through Sexuality and Technology" (junto com Günther Friesinger e Daniel Fabry, 2013)
 Editor de Subvert Subversion. Politischer Widerstand als kulturelle Praxis (junto com Günther Friesinger, 2020)

Links externos

Escritores da Áustria

Johannes Grenzfurthner


Alessandro Costacurta (d. 24 Nisan 1966; Orago, Varese), İtalyan eski futbolcu, teknik direktör. Defans pozisyonunda görev alan oyuncu, 2007'de futbolu bırakmıştır.

1966 doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalyan teknik direktörler
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
AC Monza Brianza 1912 futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Serie A futbolcuları
1994 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Mantova FC teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Alessandro Costacurta


Resultados por concelho
Os resultados nos concelhos do Distrito de Bragança foram os seguintes:

Alfândega da Fé

Bragança

Carrazeda de Ansiães

Freixo de Espada à Cinta

Macedo de Cavaleiros

Miranda do Douro

Mirandela

Mogadouro

Torre de Moncorvo

Vila Flor

Vimioso

Vinhais

Lista de Deputados Eleitos
A lista apresentada é conforme a aplicação do Método D'Hondt:

Bragança
Legislativas 2022

Eleições legislativas portuguesas de 2022 no distrito de Bragança