Sexul virtual este o activitate sexuală în care doi sau mai mulți oameni - sau o persoană și un personaj virtual - se reunesc prin intermediul unor forme de echipament de comunicații pentru a se stimula reciproc prin transmiterea de mesaje explicite sexual. Sexul virtual descrie fenomenul, indiferent de echipamentul de comunicare folosit.

 Stimularea digitală la distanță implică utilizarea energiei direcționate, a bio-circuitelor integrate și / sau a implanturilor cibernetice pentru a stimula un bărbat sau o femeie în zona genitală de la distanță
 Camming este un sexul virtual prin intermediul chat-ului video.
 Cybersex este un tip virtual de sex pe Internet, incluzând IRC, e-mail, mesagerie instantanee, camere de chat, webcam, jocuri de rol etc.
 Sexul pe telefon este sexul virtual vorbit prin telefon .
 Sextingul este sexul virtual trimis prin intermediul mesageriei text a rețelei de telefonie mobilă . Apariția telefoanelor mobile cu camere digitale încorporate a adus, fără îndoială, noi dimensiuni acestor activități.
 Căștile moderne pentru realitatea virtuală permit utilizatorilor să se angajeze în sexul virtual prin medii simulate, fie cu alți oameni, fie cu personaje virtuale.

Acești termeni și practicile evoluează continuu, pe măsură ce se schimbă tehnologiile și metodele de comunicare.

Referințe

 Deuel, Nancy R. 1996. Răspunsul nostru pasionat la realitatea virtuală. Comunicarea mediată de calculator: Perspectivele lingvistice, sociale și interculturaliste, p.   129-146. Ed. de Susan C. Herring. John Benjamins Publishing Company, Philadelphia.
 Lunceford, Brett. "Sex virtual". În enciclopedia de gen în media, editată de Mary Kosut. Thousand Oaks, CA: Sage, 2012.

Legături externe
 "Cyberwatch: Dating Online și Cybersex"
 "Produse Teledildonics și dispozitive Teledildonic" la Tinynibbles.com
 "Cyborgasms: Cybersex printre multi-selves și Cyborgs în spațiul de bandă îngustă a camerelor de chat americane online", 1996 Disertație MA de Robin B. Hamman

Sexualitate și informatică
Sexualitate și societate

Sex virtual


Marksist Leninist Komünist Parti (kısaca MLKP), 10 Eylül 1994'te kurulan ve silahlı mücadele yürüten yasa dışı komünist partidir. Parti, içinde eylem yapmakta ve örgütlenmekte olduğu sistemlerin ağır baskıları ve yasaklamaları neticesinde kendisini yasa dışı olarak tanımlamakta ve bu çerçevede eylemlerini yürütmektedir. Örgüt, Emniyet Genel Müdürlüğü'nün yayınladığı "Türkiye'de hâlen faaliyetlerine devam eden başlıca terör örgütleri" listesinde "Marksist Leninist Komünist Parti (MLKP)" adı altında yer almıştır.

Kuruluş Kongresi (1. Kongre) belgeleri, onun teorik, siyasal ve örgütsel temellerini oluşturur. 'Birlik devrimi' olarak ifade edilen bu gelişme, 'komünistlerin birliği' düşüncesine sahip parti önceli örgütlerin, 1989'dan itibaren örgütler içinde ve örgütler arasında yürüttükleri bir mücadelenin sonucudur.

1991'de TDKİH ve TKİH birleşir. Eylül 1994'te, TKİH ve TKP/ML Hareketi Birlik Kongresini toplar ve MLKP-K kurulur. Eylül 1995'te toplanan 1. Parti ve Birlik Konferansı, MLKP-K ile TKP/ML (YİÖ) (Türkiye Komünist Partisi / Marksist Leninist - Yeniden İnşa Örgütü) arasındaki birliği sağlar ve "Kuruluş" ekini kaldırır. Böylece MLKP, dört komünist örgütün birleşmesiyle oluşmuştur. Gençlik örgütü olarak Komünist Gençlik Örgütü (KGÖ) adlı bir örgütü, kadın örgütü olarak Komünist Kadın Örgütü (MLKP/KKÖ) kurmuştur.

1995'te MLKP'den ayrılan bir grup Komünist Parti-İnşa Örgütü (KP-İÖ) adı altında yeni bir örgüt kurmuşlardır. Ardından 2010'dan sonra MLKP/YKH (Yeniden Kuruluş Hareketi) adlı ayrılık meydana gelmiştir. MLKP "Kürt milliyetçiliğine yakın olduğu, "PKK'yı desteklediği" ve ayrılık ilan edenlere karşı zor kullanması gerekçeleriyle bazı gruplarca eleştirilmiştir. Örgüt FESK (Fakirlerin ve Ezilenlerin Silahlı Kuvvetleri) adı altında bir yapıya sahiptir.

MLKP, 12 Mart 2016 tarihinde Halkların Birleşik Devrim Hareketi bileşenleri ile birleşerek Türkiye'de faaliyet yürüten bazı komünist ve Marksist-Leninist silahlı örgütlerle ortak bir cephe oluşturmuştur.

Barış Pınarı Harekâtı'nda ve Zeytin Dalı Harekâtı'nda Enternasyonalist Özgürlük Taburu içerisinde Türk Silahlı Kuvvetleri ve Türkiye destekli Özgür Suriye Ordusu ile çatışmalara girdi.

Eylemleri

 Suriye İç Savaşı'nda YPG saflarında yer almıştır.
 Bazı MLKP mensuplarının Sivil Savunma Birlikleri güçlerine katılarak çatışmalarda yer aldıkları bildirilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Marksist Leninist Komünist Parti

Suriye İç Savaşı'ndaki kuruluşlar
Yasa dışı komünist partiler
1994'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1994'te kurulan siyasi partiler
Zeytin Dalı Harekâtı'ndaki askerî birim ve gruplar
Barış Pınarı Harekâtı'ndaki askerî birim ve gruplar
Suriye İç Savaşı'ndaki askerî birim ve gruplar
Türkiye'deki komünist partiler
Türkiye'deki milis gruplar
Türkiye tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler

Marksist-Leninist Komünist Parti


ඉතිහාසය ඉගෙන ගැනීමට පෙර ඉතිහාසය යනු කුමක් ද කියලා අපි ඉගෙන ගත යුතුයි. ඉතින් සරලව ඉතිහාසය කියල කියන්නේ අපි ද අපි වටා ඇති සියලුම දේවල්වල ද අතීතයි.

ඉතිහාසය කියන වචනය මුලින්ම ජන සමාජයට එන්නේ ග්‍රීසියේ සම්භාව්‍ය යුගයේ දී. එනම් ක්‍රි.පූ.6 වන සියවසේ දී පමණ (අදින් වසර 2500 පෙර)

පැරණි ග්‍රීකයෝ මහත්සේ දැනුම සහ ප්‍රඥාව සොයා ගිය අය වුහ. ඔවුන්ගේ දැනුම සහ ප්‍රඥාව වරදය කල එක් විෂයයක් වූයේ ඉතිහාසයයි. මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ අතීතය පිළිබඳව පරීක්ෂණ මගින් අධ්‍යයනය කිරීම හෙවත් මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ ඉතිහාසය ඉගෙනීම හෙරඩෝටස් සහ තියුසිඩීස් යන ග්‍රීක ඉතිහාසඥයන් විසින් පසු කාලයේදී එක්තරා ශික්ෂණයක් වශයෙන් වැඩි දියුණු කරන ලදී.මෙම තත්වය නිසා හෙරඩෝටස් ඉතිහාසය විෂයේ පියා ලෙස හඳුන්වයි.

ඉතිහාසය යන පදය නිර්වචනය කිරීම
විවිධ ඉතිහාසඥයන් ඉතිහාසයෙන් අපේක්ෂා කල දෑ අනුව "ඉතිහාසය" යන පදයට දී ඇති අර්ථකථන ද වෙනස් වී ඇත.
සුප්‍රසිද්ධ ඉතිහාසඥයෙකු වන තෝමස් කාලයිල් ලෝක ඉතිහාසය "ශ්‍රේෂ්ට මිනිසුන්ගේ ජීවිත කථාවක්" ලෙස හැඳින්වීය.
ඊ.එච්. කාර් නමැති ඉතිහාසඥයා "වර්තමානය ඉගෙනීමට ඇති යතුර" ලෙස ඉතිහාසය හැඳින්වීය.
මහාචාර්ය ඊනියාර්ගේ විග්‍රහයට අනුව ඉතිහාසය යනු "සමාජ ක්‍රම වල මතක සටහනකි.
ඉතිහාසඥ විල් ඩුරන්ට් කීවේ ඉතිහාසය යනු "ශිෂ්ට සම්පන්න මිනිසුන් අතීතයේ කල කී දෑ සහ සිතු පතු දෑ පිලිබඳ වෘත්තාන්තයක්" බවය.
ඉතිහාසඥ ජී.එම්.ට්‍රෙව්ලියන්ගේ මතය අනුව "ඉතිහසය යනු තනි විශයක් නොවේ විශයන් රාශියකින් සැදුම් ලත් ගෘහයකි".

ඉතිහාසය විද්‍යාවක් ද කලාවක් ද?
ඉතිහාසය විෂය අයත් වන්නේ විද්‍යා විෂය ගණයට ද නැතහොත් කලා විෂය ගණයට ද යන්න මහත් විවාදයට තුඩු දී ඇති, එහෙත් තවම සතුටුදායක පිළිතුරක් ලැබී නැති ප්‍රශ්නයකි. කෙසේ වෙතත් බොහෝ ඉතිහාසඥයන් ඉතිහාසය සලකන්නේ පැරණිතම මානව විද්‍යාව වශයෙනි.

ඉතිහාසයේ ඇති වටිනාකම
හෙරඩෝටස් ඉතිහාසය ලීවේ පැරණි ග්‍රීකයන්ගේ වැඩ කටයුතු අනාගත පරම්පරා විසින් අමතක නොකරනු ඇත යන පැහැදිලි බලාපොරොත්තුව ඇතිවය. විවිධ කාල පරිච්ඡේද වල සිටි රජවරුන්ගේ සහ ශ්‍රේෂ්ට පුද්ගලයන්ගේ වැඩ කටයුතු ඉතිහාසය තුළින් ගෙන හැර දැක්වෙන අතර එමගින් මිනිසා පිළිබඳව මිනිසාගේ දැනුම වර්ධනය කෙරේ. ඉතිහාසය මගින් අතීත මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් වලට පසුබිම් වූ අරමුණු රසවත් සහ මානවවාදී ආකාරයකට පැහැදිලි කරයි. කාලයිල් නම් ඉතිහාසඥයාගේ ප්‍රංශ විප්ලවය නම් කෘතියෙන් පැරණි මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් පමණක් නොව ඒවාට තුඩු දුන් හේතුකාරක ද විස්තර කර තිබීම ඉහත කාරණයට නිදසුන් වශයෙන් දැක්විය හැක.

ඉතිහාසය මගින් අතීත සිදුවීම් අධ්‍යයනය කරයි. ඒ අනුව දැකිය හැකි වන්නේ එක සමාන ඓතිහාසික සිද්ධි බහුල බවයි. මේවා මගින් වත්මන් මිනිසාට පාඩම් උගත හැකිය. නිදහස සඳහා හෝ සූරා කෑමට එරෙහිව හෝ පිඩනයට විරුද්ධව හෝ සිදුකරන අරගල සඳහා පැරැන්නන් එවැනි තත්ත්ව හමුවේ කටයුතු කල ආකාරය නුවණින් කල්පනා කොට අනුගමනය කිරීම වත්මන් මිනිසාට කල හැකිය. මහත්මා ගාන්ධි තුමාගේ ක්‍රියාකලාපයන් සඳහා විශාල අනුබලයක් ලැබුනේ ඊට සියවසකට ඉහත ඉතාලියේ නිදහස් සටන්කාමින් අනුගමනය කළ ක්‍රියාමාර්ග ගැන ලියා තිබූ කෘති කියවීමෙන් බව සඳහන් වේ.

ඉතිහාසය ඉගෙනීමෙන් වත්මන් මිනිසාට අතීතය සමඟ සම්බන්ධතා ඇති කර ගැනීමට හැකි වේ. සංස්කෘතියේ සහ ශිෂ්ටාචාරයේ ආරම්භය සිදු වූයේ අතීතයේදීය. අතීතය සහ වත්මන් මිනිසා අතර ඇති සම්බන්ධතාවය සිඳ බිඳ දැමිය නොහැක. නිදසුන් ලෙස තවමත් පවතින අයහපත් සමාජ ලක්ෂණයක් වන කුලවාදය දැක්විය හැකිය. එය අතීතයේ ආරම්භ වූවකි.

පර්යේෂකයන් සහ සමාජ විද්‍යාඥයන්ට ඉතිහාසය ඉගෙනීමෙන් ලැබෙන ප්‍රයෝජන රාශියකි. ගැටළු විනිවිද දැකීමටත්, සමාජ විද්‍යාත්මක හෝ ආර්ථිකමය වාතාවරණය පිලිබඳ දත්ත සපයා ගැනීමටත්, මූලාශ්‍රය තොරතුරු සපයා ගැනීමටත් ඉතිහාසය මහඟු පිටිවහලක් සපයයි. බුද්ධිමතුන්, දේශපාලනඥයන්, පරිපාලකයන්, හමුදා නිලධාරින්, විද්‍යාඥයන්ට මෙන්ම පාලකයන්ට ද ඉතිහාසය ඉගෙනීමෙන් ප්‍රයෝජන ඇත වනු ඇත. නැපෝලියන් බොනපාට්ට ඉතා කෙටි කාලයක් තුළ ඉතා විශාල ජයග්‍රහණ අත් කර ගැනීමට, ඉතිහාසය කෙරෙහි ඔහු තුළ පැවති සැලකිල්ල සහ අවබෝධය ද ඉවහල් විය. ජවහර්ලාල් නේරු, ජෝන් එෆ්. කෙනඩි වැනි සමකාලීන ශ්‍රේෂ්ට පුද්ගලයන්ගේ තීක්ෂණ බුද්ධිය, ඉතිහාසය ඉගෙනීම නිසා වැඩි දියුණු වූ බව පැහැදිලි වේ.

ඕනෑම ජාතියක ඉතිහාසය අධ්‍යයනයේදී පෙනීයන්නේ ඉතිහාසයේදී එම ජාතිය බොහෝ අර්බුද වලට මුහුණ ඩි ඇති බවයි. ජාතික අර්බුද තත්ත්ව හමුවේ ජාතික නායකයන්ට මාර්ගෝපදේශකයා වන්නේ ඉතිහාසයයි. ඉතිහාසය මගින් අතීත වෘත්තාන්තයක් ගෙන හැර දැක්වීම පමණක් නොව අතීතය සහ වර්තමානය එකට සම්බන්ධ කොට අනාගතයට මග සලසන පාලමක් ද සපයන බව ඇලන් නේව්න්ස්ගේ මතය වේ.

ජාතියක සම්ප්‍රදායානුකූල සහ සංස්කෘතිකමය වටිනාකම් ඉතිහාසය මගින් ආරක්ෂා කර දෙන බව සඳහන් කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. සිය දේශය ලෝක ඉතිහාසය වෙනුවෙන් කිසියම් කාර්යභාරයක් ඉටුකර ඇති බවත් එහි ඇති වැදගත්කමත් නිරතුරුව සිහිපත් කර දීමෙන් ඉතිහාසය විසින් යම් ජාතියකට, ජාතික වැදගත්කමකින් යුක්ත වූ කර්තව්‍යයක් ඉටු කර දෙනු ලැබේ. 19 වන සියවස මුල් කාලයේ දී නැපෝලියන්ට එරෙහිව ජර්මනියේ ඉතිහාසඥයෝ ජාතිවාදී ගිනිසිළු ඇවිලවූහ. එම ඉතිහාසඥයන්ගේ අදහස් වලින් 20 වන සියවසේ දී වැරදි මගට යොමු වූ හිට්ලර්, ජර්මන් ජාතිකයන් පිරිසිදු ආර්යයන් බව ද, එම නිසා ඔවුන් මුළු ලෝකය ම පාලනය කිරීමට සුදුසු බව ද විශ්වාස කළේ ය.

පැහැදිලි ලෙස සනාථ කොට දැක්විය නොහැකි වුවත්, ආදරය, කරුණාව, අනුකම්පාව සහ ඉවසීම ආදී යහගුණ පුද්ගලයාගේ සිතෙහි ජනිත කිරීම ඉතිහාස දැනුමෙන් ලබා ගත හැකි තවත් ප්‍රයෝජන වශයෙන් දැක්විය හැකි ය. එක් ජාතියක් විසින් තවත් ජාතියක් පීඩනයට පත් කිරීම ආදිය ඉතිහාසය තුළින් දැක පිඩාවට පත් ජාතිය කෙරෙහි අනුකම්පාව, දයාව, කරුණාව සිත්හි ජනිත කරගන්නා ඉතිහාසය අධ්‍යයනය කරන්නෝ, එවන් වූ සිදු වීම් යලි ඇති වීම වලක්වා ගැනීමටත් වර්තමානයේ දී සිදු වෙමින් පවතින එවැනි ක්‍රියා වලට එරෙහි වීමට/හෙළා දැකීමට ත් යොමු වෙති.

ඉතිහාසයෙන් ලද හැකි පාඩම්
අතීත  අත්දැකීීම් තුලින්  වර්තමානය  තේරැම්ගෙන  අනාගතය ගොඩනගා ගැනීම .

පුද්ගල  පෞර්ෂත්වය  වර්ධනය  කරගත  හැකි වීම..

ඉතිහාසය සහ පුරාවිද්‍යාව
පූර්ව ඓතිහාසික අවධිය පිළිබඳව අවබෝධ කර ගැනීමට ඉතිහාසඥයන්ට ඉඩ සලසන්නේ පුරාවිද්‍යාව මගිනි. පුරාවිද්‍යාව මගින් අතීතයෙන් ඉතිරි වී ඇති දෑ විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනය කිරීම සිදු කරයි. පැරණි වැදගත් ස්ථාන, ස්මාරක, කාසි, සෙල්ලිපි ඇතුළු කෞතුක භාණ්ඩ ඉතා නිවැරදි ලෙස උපයෝගී කර ගෙන ඉතිහාසය යළි සකස් කිරීමට පුරාවිද්‍යාඥයාට හැකි වේ. ඉන්දු නිම්න ශිෂ්ටාචාරය අනාවරණය කර ගත්තේ (1921 - 1922) ඉන්දියානු පුරාවිද්‍යාඥයන්ගේ කැනීම් මගිනි.

ඉතිහාසය සහ භූගෝල විද්‍යාව
ඊජිප්තු, මෙසපොතේමියානු, ඉන්දු නිම්න, සහ චීන වැනි ආදිතම ගංගා නිම්න ශිෂ්ටාචාරවල වර්ධනයට දේශගුණය, පස, ගංගා, කඳුවැටි, මුහුදු, මුහුදු වෙරළ සහ ඛනිජ සම්පත් වැනි භූගෝලීය සාධක උපකාරී වී ඇත. හෙරඩෝටස්ගේ පැහැදිලි කිරීම් අනුව ඊජිප්තුව, නයිල් ගඟේ දායාදයකි. මුහුදු ගමන් සහ මුහුදෙන් යැපෙන ජිවන ක්‍රම වලට යොමු වීමට නිසරු පස, මුහුදට සමීප බව සහ කඩතොළු සහිත මුහුදු වෙරළ වැනි භූගෝලීය සාධක හේතු වූ බව ග්‍රීකයන්ගේ අදහස විය. නමුත් භූගෝලීය සාධක පවා වෙනස් කිරීමට මිනිසාට ඇති හැකියාව නිසා මිනිසාගේ හැසිරීම් රටාව සහ ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය කෙරෙහි භූගෝලීය සාධක, සීමිත බලපෑමක් කරන බව පිළිගැනීම සුදුසු ය.

ඉතිහාසය සහ වෙනත් සමාජයීය විද්‍යා
මානව විද්‍යාව සහ ඉතිහාසය ඉතාමත් ම සමීප සම්බන්ධතා ඇති විෂයයන් වේ. විවිධ ජනවර්ග වලට අයත් ආදිතම මිනිසුන්ගේ සංස්කෘතික රටාව වඩාත් හොඳින් අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා ඉතිහාසඥයන්ට මානව විද්‍යා විෂය උපකාරී වේ.

දේශපාලන විද්‍යාව, ආර්ථික විද්‍යාව, මනෝ විද්‍යාව වැනි අනෙකුත් සමාජයීය විද්‍යා හොඳින් තේරුම් ගැනීමට ද ඉතිහාසය උපකාරී වේ.

සෑම තැනකම පාලක පාලක පන්තිය විසින් ඉතිහාසය සහ අනෙකුත් සමාජයීය විද්‍යාවන් පිළිබඳව දැනුම ලබා ගන්නේ නම් එය ඔවුන්ගේ අනාගත වැඩ සැලසුම් කිරීමට බෙහෙවින් ප්‍රයෝජනවත් වේ. ඉතිහාස විෂයය යටතේ මනුෂ්‍ය ස්වභාවය පිළිබඳව සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ  අධ්‍යයනය කර ඇති බැවින් එය මනුෂ්‍ය වර්ගයාට සතුට සහ සාමය සහතික කර දීමට සමත් තත්ත්වයක ඇත. .

ආශ්‍රිත ලිපි
 අතීතය

මුලාශ්‍ර
 ලෝක ඉතිහාසය - බී.වී. රාවෝ (සිංහල පරිවර්තනය - මහාචාර්ය මාලනී ඇඳගම), අධ්‍යාපන ප්‍රකාශන දෙපාර්තමේන්තුව

ඉතිහාසය

ඉතිහාසය


FK Sport, srbijanski nogometni klub iz vojvođanskog mjesta Bezdana.

Osnovni podatci
Klupska boja je crno-bijela. Sjedište je u Malta bb, Bezdan. Klupski stadion podignut je 1934. i može primiti 300 gledatelja.

Povijest
Osnovan je 1920. godine i spada u najstarije nogometne klubove u Srbiji. Najveće uspjehe polučio je 1930-ih, tijekom Drugoga svjetskog rata, zatim potkraj 1960-ih te početkom 2000-ih. U sezonama 2001./2002. i 2002./2003. dvaput je uzastopce bio prvakom Međuopćinske pa potom i Područne nogometne lige, izborivši time plasman u II. Vojvođansku ligu. Zbog oskudice novčarskih sredstava klub je otežano funkcionirao pa je već sezone 2004./2005. i 2005./2006. bio u stanju mirovanja, odnosno nije se natjecao. Zbog slabih održavanja, krov i svlačionice na stadionu su došle u loše stanje. 2006./07. s novom upravom situacija se je popravila i klub se natječe otad u najnižem razredu natjecanja. Klub funkcionira zahvaljujući pokroviteljima. Pri klubu radi škola nogometa za mlađe pionire i pionire, te veteranski sastav koji se natječe u veteranskoj općinskoj ligi.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook

Sport
Sport

FK Sport Bezdan


Brendan Corey est un patineur de vitesse sur piste courte australien.

Biographie
Il naît au Canada à Fredericton d'une mère australienne et d'un père canadien.

En 2019, il est neuvième des championnats nationaux canadiens. La même année, souffrant d'une commotion cérébrale, il est mis en arrêt forcé par l'équipe canadienne et exclu des sélections. Il est approché par un coach australien, Richard Nizielski, qui lui dit vouloir remettre le programme national de patinage de vitesse sur piste courte sur les rails. Il accepte alors l'offre et intègre leur équipe nationale.

Il participe aux épreuves de patinage de vitesse sur piste courte aux Jeux olympiques de 2022 sur le 1000 mètres.

Notes et références

Liens externes

Patineur de vitesse sur piste courte australien
Patineur de vitesse sur piste courte canadien
Patineur de vitesse sur piste courte aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en janvier 1997
Naissance à Fredericton

Brendan Corey


Montappone (im lokalen Dialekt: Montappù oder Montappó) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Fermo in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 20 Kilometer westsüdwestlich von Fermo und grenzt unmittelbar an die Provinz Macerata.

Gemeindepartnerschaft
  Cormeilles, Département Eure (mit der Nachbargemeinde Falerone in Bezug auf den Kanton).

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken

Montappone


Premijer liga BiH u nogometu je svoje sedmo izdanje za cijelo područje Bosne i Hercegovine imala u sezoni 2008./09. Sudjelovalo je 16 klubova, a prvenstvo je osvojila momčad Zrinjskog iz Mostara.

Ljestvica

Poveznice

Izvori
 rsssf.com, Bosna i Hercegovina 2008./09.
 sportsport.ba, Premijer liga BiH 2008./09., ljestvica
 sportsport.ba, Premijer liga BiH 2008./09., rezultati
 soccerway.com, Premijer liga BiH 2004./05., pristupljeno 27. prosinca 2016.
 claudionicoletti.eu, Bsna i Hercegovina - 1. rang lige (2000./01.-2009./10.) , pristupljeno 27. prosinca 2016.
 posavinasport.com, Premijer liga BiH 2008./09., rezultati i ljestvica, pristupljeno 27. prosinca 2016.
 posavinasport.com, Premijer liga BiH 2008./09., rezultati po kolima, preuzeto 27. prosinca 2016.

2008-09
2008-09
 1

Nogometna Premijer liga BiH 2008./09.


este o actriță japoneză și fotomodel.

Filmografie

Filme
 Kamikaze Girls (2004)
 2LDK (2004)
 Yaji and Kita: The Midnight Pilgrims (2005)
 The Kiss (2007)
 Paco and the Magical Book (2008)
 20th Century Boys (2009)
 Vengeance Can Wait (2010)
 No Longer Human (2010)
 Rebirth (2011)
 Railways (2011)
 Liar Game: Reborn (2012)
 A Chorus of Angels (2012)
 Unforgiven (2013)
 April Fools (2015)
 Jinsei no Yakusoku (2016)

Televiziune
 Penance (2012)

Note

Legături externe

Nașteri în 1980
Actrițe japoneze
Gravure idol japoneze
Oameni în viață
Oameni din Tokio

Eiko Koike


Damsdorf er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Bornhöved i den nordlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Damsdorf ligger ved Stocksee omkring 22 km øst for Neumünster. Mod vest går motorvejen A21 fra Bad Segeberg mod Kiel og mod nord går Bundesstraße B430 fra Neumünster mod Plön.

En del af kommunens område ligger i Naturpark Holsteinische Schweiz.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Damsdorf


A temporada de tufões no Pacífico de 1980 não tem limites oficiais; durou o ano todo em 1980, mas a maioria dos ciclones tropicais tende a se formar no noroeste do Oceano Pacífico entre junho e dezembro. Essas datas delimitam convencionalmente o período de cada ano em que a maioria dos ciclones tropicais se forma no noroeste do Oceano Pacífico. As tempestades tropicais que se formaram em toda a bacia do Pacífico oeste receberam um nome do Joint Typhoon Warning Center. As depressões tropicais que entram ou se formam na área de responsabilidade das Filipinas recebem um nome da Administração de Serviços Atmosféricos, Geofísicos e Astronômicos das Filipinas ou PAGASA. Muitas vezes, isso pode resultar na mesma tempestade com dois nomes.

Resumo sazonal

Um total de 28 depressões tropicais se formaram este ano no Pacífico Ocidental, das quais 24 se tornaram tempestades tropicais. Das 28, 15 tempestades atingiram intensidade de tufão, das quais 2 atingiram força de supertufão. Sete ciclones tropicais passaram pelas Filipinas nesta temporada.

Sistemas

Depressão tropical Asiang

Depressão tropical 01W (Biring)

1W atingiu as Filipinas em março.

Tempestade tropical severa Carmen

Em 4 de abril, uma depressão tropical se formou a leste da Linha Internacional de Data. Na época, o Joint Typhoon Warning Center (JTWC) designou a depressão tropical 02W. Como se moveu geralmente para noroeste, tornou-se uma tempestade tropical pouco antes de cruzar a linha de data, mas só recebeu um nome no noroeste do Pacífico, sendo designada Carmen. Após atingir o pico com ventos máximos sustentados de  em 6 de abril Carmen recurvou para nordeste e cruzou a Linha Internacional de Data, entrando no Pacífico central em 7 de abril O JTWC subsequentemente cedeu a responsabilidade ao Centro de Furacões do Pacífico Central. Carmen perdeu seu movimento inicial e parou na área, enfraquecendo-se em uma depressão tropical em abril. 8. A depressão se dissipou no dia seguinte e a baixa remanescente voltou ao oeste do Pacífico.

Depressão tropical Konsing

Tufão Dom (Ditang)

Dom escovou as Filipinas.

Tufão Ellen

Ellen não teve efeito sobre a terra.

Tempestade tropical severa Forrest (Gloring)

Forrest atingiu as Filipinas.

Tempestade tropical severa Georgia (Edeng)

Georgia ameaçou Hong Kong.

Tempestade tropical severa Herbert (Huaning)

Herbert também ameaçou Hong Kong e atingiu a costa em Ainão e mais tarde na China continental.

Depressão tropical Isang

Isang chegou às Filipinas em 30 de junho e se mudou para o Mar da China Meridional antes de se dissipar dois dias depois, em 2 de julho.

Tufão Ida (Lusing)

Ida passou ao sul de Taiwan e desembarcou na China, ao norte de Hong Kong.

Tufão Joe (Nitang)

O Tufão Joe, que se desenvolveu em 16 de julho a partir da depressão quase equatorial, atingiu o leste de Luzon no dia 20. Enfraqueceu sobre a ilha, mas fortaleceu-se novamente no Mar da China Meridional para  antes de atingir a ilha de Ainão no dia 22. Joe fez seu pouso final naquela noite no norte do Vietnã antes de se dissipar no dia 23. Joe causou grandes danos e cerca de 19 mortes nas Filipinas, com muitas outras no Vietnã. Os números exatos são desconhecidos devido ao tufão Kim atingir apenas quatro dias depois.

Depressão tropical 10W (Maring)

10W ameaçou as Filipinas.

Tufão Kim (Osang)

Como o Tufão Joe, Kim formou-se a partir da monção quase equatorial em 19 de julho. Ele seguiu rapidamente para oeste-noroeste sob uma cordilheira subtropical, atingindo força de tempestade tropical em 21 de julho e força de tufão em 23 de julho. Depois de desenvolver um olho, Kim começou a se intensificar rapidamente e, durante a tarde de 24 de julho, atingiu o pico de intensidade como um super tufão. Várias horas depois, Kim pousou nas Filipinas, mas a tempestade havia enfraquecido consideravelmente a essa altura. Nas Filipinas, 40 pessoas morreram, duas por afogamento, e outras 19.000 foram diretamente afetadas. Um total de  foram destruídas e 5.000 aldeias foram inundadas. Menos de uma semana antes, as mesmas áreas foram afetadas por Joe; no entanto, Kim foi considerado o mais prejudicial dos dois tufões. A interação terrestre afetou Kim e, ao entrar no Mar da China Meridional, caiu abaixo da intensidade do tufão. Kim continuou para o noroeste, mas com sua circulação interrompida, permaneceu uma tempestade tropical até atingir o sul da China em 27 de julho a nordeste de Hong Kong, onde os danos foram menores. Mais tarde naquele dia, Kim se dissipou.

Tufão Lex

Lex manteve-se no mar.

Tufão Marge

Marge ficou no mar.

Depressão tropical 14W (Paring)

14W foi de duração curta.

Tufão Norris (Reming)

Norris atingiu Taiwan.

Tufão Orchid (Toyang)

O vale das monções gerou uma depressão tropical em 1 de setembro. Ele seguiu para noroeste, permanecendo desorganizado e se dissipando no dia 5. Outra depressão tropical se desenvolveu a leste da antiga circulação, tornando-se rapidamente a circulação primária e intensificando-se para uma tempestade tropical no dia 6. Com correntes de direção geralmente fracas, o Orchid deu três voltas em sua pista, fortalecendo-se para um tufão no dia 9 e atingindo um pico de 95 ventos de mph no dia 10. No início do dia 11, a tempestade atingiu o sudoeste do Japão e tornou-se extratropical naquele dia sobre o mar do Japão. Orchid causou danos consideráveis com ventos fortes e chuva, resultando em pelo menos nove vítimas com 112 ausência de. Também foi responsável pela perda em 10 de setembro do MV Derbyshire, um grande graneleiro de  que afundou em 9 de setembro com todos os 44 tripulantes a bordo devido ao mar muito agitado. Continua sendo o maior navio de bandeira britânica perdido no mar.

Tufão Percy (Undang)

O Tufão Percy atingiu o sul de Taiwan em 18 de setembro. Um dia depois, com sua circulação e fluxo de baixo nível muito interrompidos,  A tempestade tropical Percy atingiu o sudeste da China e se dissipou mais tarde naquela noite. 7 pessoas morreram na tempestade, com danos moderados em seu caminho.

Tempestade tropical severa Ruth

Uma depressão das monções fez a transição para uma depressão tropical em 13 de setembro no Mar da China Meridional. Inicialmente, moveu-se para o sul, depois virou para oeste-noroeste, atingindo força de tempestade tropical no final do dia 13. Ruth cruzou a ilha de Ainão nos dias 14 e 15, tornando-se um tufão no final do dia 15 antes de atingir o norte do Vietnã no dia 16. O tufão deixou quase meio milhão de desabrigados, com 106 mortos ou desaparecidos no Vietnã.

Tufão Sperry

Sperry não afetou a terra.

Tempestade tropical severa Thelma

Thelma permaneceu no mar como uma tempestade tropical.

Tufão Vernon

Vernon foi um potente tufão que se manteve longe da terra.

Tufão Wynne (Welpring)

Wynne foi a tempestade mais forte da temporada, atingindo um pico de ventos de  e uma pressão de 890 mbar. Como uma tempestade de categoria 1 em fortalecimento, ela se intensificou rapidamente para se tornar a tempestade mais forte da temporada, aprofundando 85 mb de 975 mb para 890 mb em 23 horas e 56 minutos entre 0240 UTC de 8 de outubro e 0236 UTC de 9 de outubro de 1980. Causou 6 quedas de energia no Japão e 10 mortes.

Tempestade tropical Alex

Alex ficou sobre a água.

Tufão Betty (Aring)

Betty atingiu as Filipinas como um forte tufão. Betty matou 101 pessoas nas Filipinas.

Tempestade tropical Cary (Yoning)

Cary mudou-se para o Mar da China Meridional.

Depressão tropical Basiang

Basiang formou-se no Mar da China Meridional em 13 de novembro antes de se mover erraticamente e chegar ao Vietnã em 16 de novembro e se dissipar no mesmo dia.

Tufão Dinah

Dinah atingiu diretamente as Ilhas Marianas do Norte. Saipan sofreu danos significativos.

Depressão tropical Kayang

Tempestade tropical Ed (Dorang)

Um distúrbio tropical foi observado pela primeira vez perto de Yap em 14 de dezembro. A perturbação moveu-se para oeste entre 12 e 15 kt (22 a 28 km/h), pois sua atividade convectiva e organização geral continuaram a melhorar. Um Alerta de Formação de Ciclone Tropical (TCFA) foi emitido quando uma aeronave de reconhecimento observou uma circulação de baixo nível bem definida com uma pressão mínima ao nível do mar de 1004 mb. A perturbação foi atualizada para a tempestade tropical Ed em 15 de dezembro. Tornou-se então evidente a partir de análises sinóticas que Ed estava se movendo para uma área que era desfavorável para o desenvolvimento contínuo. Eventualmente, depois que a maior parte da convecção da tempestade foi cortada, o centro da superfície de Ed começou a seguir para o sudoeste sob a influência do forte cume da superfície ao norte. A dissipação como ciclone tropical foi concluída no dia 24, quando os remanescentes de Ed se mudaram para o norte de Mindanao.

Nomes das tempestades
Durante a temporada, 24 ciclones tropicais nomeados se desenvolveram no Pacífico Ocidental e foram nomeados pelo Joint Typhoon Warning Center, quando foi determinado que eles haviam se tornado tempestades tropicais. Esses nomes foram contribuídos para uma lista revisada que começou em 1979.

Filipinas

A Administração de Serviços Atmosféricos, Geofísicos e Astronômicos das Filipinas usa seu próprio esquema de nomenclatura para ciclones tropicais em sua área de responsabilidade. A PAGASA atribui nomes às depressões tropicais que se formam dentro de sua área de responsabilidade e a qualquer ciclone tropical que possa se mover para dentro de sua área de responsabilidade. Caso a lista de nomes para um determinado ano se revele insuficiente, os nomes são retirados de uma lista auxiliar, os primeiros 6 dos quais são publicados todos os anos antes do início da temporada. Os nomes não retirados desta lista serão usados novamente na temporada de 1984. Esta é a mesma lista usada na temporada de 1976, com exceção de Ditang, que substituiu Didang. A PAGASA usa seu próprio esquema de nomenclatura que começa no alfabeto filipino, com nomes femininos filipinos terminando com "ng" (A, B, K, D, etc. ). Os nomes que não foram atribuídos/vão ser usados são marcados em .

Efeitos sazonais
Esta tabela listará todas as tempestades que se desenvolveram no noroeste do Oceano Pacífico a oeste da Linha Internacional de Data e ao norte do equador durante 1980. Incluirá sua intensidade, duração, nome, áreas afetadas, mortes e danos totais. Os valores de classificação e intensidade serão baseados em estimativas realizadas pela JMA, JTWC e/ou PAGASA. As velocidades máximas do vento estão em padrões sustentados de dez minutos, a menos que indicado de outra forma. Todos os números de danos serão em 1981 USD. Danos e mortes de uma tempestade incluirão quando a tempestade foi uma onda precursora ou uma baixa extratropical.

|-
|Asiang ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas, Ilhas Marianas ||  ||  ||
|-
|01W (Biring) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas, Filipinas ||  ||  ||
|-
|Carmen ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Marshall Islands ||  ||  ||
|-
|Konsing ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  ||  ||
|-
|Dom (Ditang) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas, Filipinas ||  ||  ||
|-
|Ellen ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas ||  ||  ||
|-
|Forrest (Gloring) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas, Filipinas, Ilhas Ryukyu ||  ||  ||
|-
|Georgia (Edeng) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || China ||  ||  ||
|-
|Herbert (Huaning) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, China meridional ||  ||  ||
|-
|Isang ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Carolinas ||  ||  ||
|-
|Ida (Lusing) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, Taiwan, China || Desconhecido ||  ||
|-
|10W (Maring) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, China meridional ||  ||  ||
|-
|Joe (Nitang) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, China meridional, Vietname || $ ||  ||
|-
|Kim (Osang) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, China meridional, Taiwan || Desconhecido ||  ||
|-
|Lex ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || União Soviética || Nenhum || Nenhum ||
|-
|Marge ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum || Nenhum || Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  ||  ||
|-
|14W (Paring) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, China meridional ||  ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  ||  ||
|-
|Norris (Reming) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Taiwan, Ilhas Ryukyu, China Oriental || Nenhum || Nenhum ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas ||  ||  ||
|-
|Seniang ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Nenhum ||  ||  ||
|-
|Orchid (Toyang) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Japão || Desconhecido ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Vietname, Laos ||  ||  ||
|-
|Ruth ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || China meridional, Vietname, Laos || Desconhecido ||  ||
|-
|Percy (Undang) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Filipinas, Taiwan, China || Desconhecido ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Vietname ||  ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas ||  ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Vietname ||  ||  ||
|-
|TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Vietname ||  ||  ||
|-
|Basiang ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Vietname ||  ||  ||
|-
|Kayang ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Ilhas Marianas ||  ||  ||
|-

Ver também

 Temporada de furacões no Pacífico de 1980
 Temporada de furacões no oceano Atlântico de 1980
 Temporada de ciclones no Índico Norte de 1980
 Ciclone na região da Austrália: 1979–80 1981–82
 Temporadas no Pacífico Sul: 1979–80 1981–82
 Temporada no Oceano Índico Sudoeste: 1979–80 1981–82

Referências

Ligações externas

1980
1980
1980 WPAC

Temporada de tufões no Pacífico de 1980


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 140 Baudenkmäler.

Ensembles

Ensemble Marktplatz Großostheim

Innerhalb des weitläufigen, im Spätmittelalter ummauerten, dörflich strukturierten Marktortes stellt der dezentrisch und leicht erhöht gelegene Marktplatz () den Siedlungskern Großostheims dar. Die burgartig um einen Binnenhof gruppierte Anlage des Nöthighofes und die ehemals mit dem Martinspatrozinium versehene Pfarrkirche, die den Platz an zwei Seiten begrenzen, lassen vermuten, dass sich hier ein früher Verwaltungsmittelpunkt befand; möglicherweise bezeichnet der Marktplatz die Lage eines fränkischen Königshofes. Der rechteckige, weite Platzraum wird auf den beiden anderen Seiten durch Hofanlagen begrenzt, deren Wohnhäuser aus dem späten 16., dem 17. und dem 18. Jahrhundert stammen. Die den Bauten des Nöthighofs antwortende Häuserzeile, die sich Am Kirchberg fortsetzt, zeigt ein geschlossenes Bild fränkischer Bauernhofreihung. Die Bauten sind durchweg in Fachwerkbauweise errichtet. Aktennummer: E-6-71-122-1.

Marktbefestigung
Es sind Reste der 15./16. Jahrhundert stammenden Ortsmauer in unregelmäßigem Quaderwerk erhalten:
 an der Westecke eine schmale spitzbogige Tür, sog. Mühlpforte
 auf der Südseite beim Friedhof Mauerabschnitt mit schlitzartigen Schießscharten
Von den ehemals vier Toren und Türmen sind erhalten:
 der sogenannte Stumpfe Turm an der Südwestecke des ehemaligen Berings, mit Portal bezeichnet 1606
 der sogenannte Spitze Turm am Pflaumheimer Tor im Westen des ehemaligen Berings
 der sogenannte Hexenturm im Osten des ehemaligen Berings
Aktennummer: D-6-71-122-2.

|}

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Großostheim

|}

Pflaumheim

|}

Wendelinshof

|}

Wenigumstadt

|}

Ehemalige Baudenkmäler nach Ortsteilen

Großostheim

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Großostheim

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Grossostheim
!Liste

Liste der Baudenkmäler in Großostheim


Le trichlorure de (pentaméthylcyclopentadiényl)titane est un complexe organotitane de formule chimique , où Cp* représente le ligand pentaméthylcyclopentadiényle . Il s'agit d'un solide rouge orangé à géométrie dite « en tabouret de piano ». Il a été produit à partir de pentaméthylcyclopentadiénure de lithium  et de tétrachlorure de titane .

C'est un intermédiaire de la synthèse du dichlorure de décaméthyltitanocène .

Notes et références

Complexe
Organotitane
Halogénure de métal
Chlorure

Trichlorure de (pentaméthylcyclopentadiényl)titane


Pitospor (lat. Pittosporum), biljni rod od 219 vrsta vazdazelenog (ponekad mirisnog) grmlja i drveća iz porodice Pittosporaceae. Rod je raširen po tropskoj Africi i Madagaskaru, tropskoj Aziji (istočno do Kine i Japana), Maleziji, Australiji, Novom Zelandu, Oceaniji, Novoj Kaledoniji i Havajima.

Vrste

 Pittosporum abyssinicum Delile
 Pittosporum aliferum Tirel & Veillon
 Pittosporum ambrense Cufod.
 Pittosporum anamallayense M. P. Nayar & G. S. Giri
 Pittosporum aneityense Guillaumin
 Pittosporum anggiense D. M. Hicks & Utteridge
 Pittosporum angustilimbum C. Y. Wu
 Pittosporum anomalum Laing & Gourlay
 Pittosporum arborescens Rich. ex A. Gray
 Pittosporum argentifolium Sherff
 Pittosporum artense Guillaumin
 Pittosporum balansae Aug. DC.
 Pittosporum balfourii Cufod.
 Pittosporum baudouinii Brongn. & Gris
 Pittosporum berberidoides Burkill
 Pittosporum bernardii Tirel & Veillon
 Pittosporum bicolor Hook.
 Pittosporum boninense Koidz.
 Pittosporum bouletii Veillon & Tirel
 Pittosporum brackenridgei A. Gray
 Pittosporum bracteolatum Endl.
 Pittosporum brevicalyx (Oliv.) Gagnep.
 Pittosporum brevispinum Veillon & Tirel
 Pittosporum bullato-ferrugineum Cufod.
 Pittosporum cacondense Exell & Mendonça
 Pittosporum campbellii F. Muell.
 Pittosporum ceylanicum Wight
 Pittosporum cherrieri Tirel & Veillon
 Pittosporum coccineum (Montrouz.) Beauvis.
 Pittosporum colensoi Hook. fil.
 Pittosporum collinum Guillaumin
 Pittosporum confertiflorum A. Gray
 Pittosporum coriaceum Dryand. ex Aiton
 Pittosporum cornifolium A. Cunn.
 Pittosporum crassicaule Laing & Gourlay
 Pittosporum crassifolium Banks & Sol. ex A. Cunn.
 Pittosporum cravenianum Schodde
 Pittosporum crispulum Gagnep.
 Pittosporum croceum Guillaumin
 Pittosporum dallii Cheeseman
 Pittosporum daphniphylloides Hayata
 Pittosporum dasycaulon Miq.
 Pittosporum deplanchei Brongn. & Gris
 Pittosporum divaricatum Cockayne
 Pittosporum dzumacense Guillaumin
 Pittosporum echinatum Brongn. & Gris
 Pittosporum elevaticostatum Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum ellipticum Kirk
 Pittosporum eriocarpum Royle
 Pittosporum erioloma C. Moore & F. Muell.
 Pittosporum eugenioides A. Cunn.
 Pittosporum fairchildii Cheeseman
 Pittosporum ferrugineum Dryand. ex Aiton
 Pittosporum flocculosum (Hillebr.) Sherff
 Pittosporum fulvipilosum Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum gagnepainianum Gowda
 Pittosporum gagnepainii Doweld
 Pittosporum gatopense Guillaumin
 Pittosporum gayanum Rock
 Pittosporum glabratum Lindl.
 Pittosporum glabrum Hook. & Arn.
 Pittosporum goetzei Engl.
 Pittosporum gracile Pancher ex Brongn. & Gris
 Pittosporum halophilum Rock
 Pittosporum hawaiiense Hillebr.
 Pittosporum heckelii Dubard
 Pittosporum hematomallum Guillaumin
 Pittosporum henryi Gowda
 Pittosporum heterophyllum Franch.
 Pittosporum hosmeri Rock
 Pittosporum humbertii Cufod.
 Pittosporum humile Hook. fil. & Thomson
 Pittosporum huttonianum Kirk
 Pittosporum illicioides Makino
 Pittosporum inopinatum K. Bakker
 Pittosporum intermedium Kirk
 Pittosporum johnstonianum Gowda
 Pittosporum kaalense Guillaumin
 Pittosporum kauaiense Hillebr.
 Pittosporum kerrii Craib
 Pittosporum kirkii Hook. fil. ex Kirk
 Pittosporum koghiense Guillaumin
 Pittosporum kunmingense Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum kwangsiense Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum kweichowense Gowda
 Pittosporum lacrymasepalum Utteridge
 Pittosporum lancifolium (F. M. Bailey) L. W. Cayzer
 Pittosporum lanipetalum Tirel & Veillon
 Pittosporum ledermannii E. Pritz.
 Pittosporum lenticellatum Chun ex H. Peng & Y. F. Deng
 Pittosporum leptosepalum Gowda
 Pittosporum leratii Guillaumin
 Pittosporum leroyanum Tirel & Veillon
 Pittosporum letocartiorum Veillon & Tirel
 Pittosporum lineare Laing & Gourlay
 Pittosporum linearifolium Sugau
 Pittosporum longisepalum K. Bakker
 Pittosporum loniceroides Brongn. & Gris
 Pittosporum luteum H. St. John
 Pittosporum mackeei Tirel & Veillon
 Pittosporum macrosepalum Cufod.
 Pittosporum maireaui H. St. John
 Pittosporum malaxanii Veillon & Tirel
 Pittosporum maoshanense Z. H. Chen, G. Y. Li & X. F. Jin
 Pittosporum maxwellii Utteridge
 Pittosporum merrillianum Gowda
 Pittosporum mildbraedii Engl.
 Pittosporum moluccanum (Lam.) Miq.
 Pittosporum morierei Vieill. ex Guillaumin
 Pittosporum multiflorum (A. Cunn. ex London) L. W. Cayzer, Crisp & I. Telford
 Pittosporum muricatum Tirel & Veillon
 Pittosporum napaliense Sherff
 Pittosporum napaulense (DC.) Rehder & Wilson
 Pittosporum neelgherrense Wight & Arn.
 Pittosporum nubicola Schodde
 Pittosporum nubigenum Ridl.
 Pittosporum obcordatum Raoul
 Pittosporum oblongilimbum Merr.
 Pittosporum obovatum Guillaumin
 Pittosporum ochrosiifolium Bojer
 Pittosporum oligodontum Gillespie
 Pittosporum oligophlebium Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum omeiense Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum oreillyanum C. T. White
 Pittosporum oreophilum Guillaumin
 Pittosporum ornatum Tirel & Veillon
 Pittosporum orohenense J. W. Moore
 Pittosporum oubatchense Schltr.
 Pittosporum pachyphyllum Baker
 Pittosporum pancheri Brongn. & Gris
 Pittosporum paniculatum Brongn. & Gris
 Pittosporum paniculiferum Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum paniense Guillaumin
 Pittosporum parvicapsulare Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum parvifolium Hayata
 Pittosporum parvilimbum Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum patulum Hook. fil.
 Pittosporum pauciflorum Hook. & Arn.
 Pittosporum pentandrum (Blanco) Merr.
 Pittosporum perahuense H. St. John
 Pittosporum perglabratum Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum peridoticola Sugau & Ent
 Pittosporum perryanum Gowda
 Pittosporum phillyraeoides DC.
 Pittosporum pickeringii A. Gray
 Pittosporum pimeleoides A. Cunn.
 Pittosporum planilobum Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum podocarpum Gagnep.
 Pittosporum polyspermum Tul.
 Pittosporum poueboense Guillaumin
 Pittosporum poumense Guillaumin
 Pittosporum praedictum Schodde
 Pittosporum pronyense Guillaumin
 Pittosporum pullifolium Burkill
 Pittosporum pumilum Schodde
 Pittosporum purpureum H. St. John
 Pittosporum qinlingense Y. Ren & X. Liu
 Pittosporum raivavaeense H. St. John
 Pittosporum ralphii Kirk
 Pittosporum ramiflorum (Zoll. & Moritzi) Zoll. ex Miq.
 Pittosporum ramosii Merr.
 Pittosporum rangitahua E. K. Cameron & Sykes
 Pittosporum rapense F. Br.
 Pittosporum reflexisepalum C. Y. Wu
 Pittosporum rehderianum Gowda
 Pittosporum resiniferum Hemsl.
 Pittosporum reticosum Ridl.
 Pittosporum revolutum [Dryand.]
 Pittosporum rhytidocarpum A. Gray
 Pittosporum ridleyi L. W. Cayzer & G. Chandler
 Pittosporum rigidum Hook. fil.
 Pittosporum roimata Gemmill & S. N. Carter
 Pittosporum rubiginosum A. Cunn.
 Pittosporum salicifolium Danguy
 Pittosporum samoense Christoph.
 Pittosporum saxicola Rehder & E. H. Wilson
 Pittosporum scythophyllum Schltr.
 Pittosporum senacia Putt.
 Pittosporum serpentinum (de Lange) de Lange
 Pittosporum sessilifolium Tirel & Veillon
 Pittosporum silamense Sugau
 Pittosporum simsonii Montrouz.
 Pittosporum sinuatum Blume
 Pittosporum spinescens (F. Muell.) L. W. Cayzer, Crisp & I. Telford
 Pittosporum spissescens Utteridge
 Pittosporum suatinum Schodde
 Pittosporum subulisepalum Hu & F. T. Wang
 Pittosporum sylvaticum Guillaumin
 Pittosporum taitense Putt.
 Pittosporum takauele H. St. John
 Pittosporum tanianum Veillon & Tirel
 Pittosporum tenuifolium Gaertn.
 Pittosporum tenuivalvatum Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum tenuivalve Schodde
 Pittosporum terminalioides Planch. ex A. Gray
 Pittosporum tetraspermum Wight & Arn.
 Pittosporum tobira (Murray) Aiton fil.
 Pittosporum tonkinense Gagnep.
 Pittosporum trigonocarpum H. Lév.
 Pittosporum trilobum L. W. Cayzer, Crisp & I. Telford
 Pittosporum truncatum E. Pritz.
 Pittosporum tubiflorum Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum turneri Petrie
 Pittosporum umbellatum Banks & Sol. ex Gaertn.
 Pittosporum undulatifolium Hung T. Chang & S. Z. Yan
 Pittosporum undulatum Vent.
 Pittosporum venulosum F. Muell.
 Pittosporum verrucosum Veillon & Tirel
 Pittosporum verticillatum Bojer
 Pittosporum viburnifolium Hayata
 Pittosporum virgatum Kirk
 Pittosporum viridiflorum Sims
 Pittosporum viridulum M. P. Nayar, G. S. Giri & Chandrasekh.
 Pittosporum viscidum L. W. Cayzer, Crisp & I. Telford
 Pittosporum wightii A. K. Mukh.
 Pittosporum xanthanthum Schltr.
 Pittosporum xenicum Schodde
 Pittosporum xylocarpum Hu & F. T. Wang
 Pittosporum yunckeri A. C. Sm.

Vanjske poveznice

Izvori

Pitosporovke

Pitospor


أولاد جلال هي إحدى المدن الجزائرية عاصمة لولاية أولاد جلال، بلغ عدد سكانها 45622 وفقا لتعداد السكان عام 1998.

قبل 2019، كانت تعتبر ثاني أكبر مدينة في ولاية بسكرة.

أعلام
 أحمد بوغيرا العوافي
 العلامة الشيخ محمد بن عابد السماتي

مصادر

بلديات ولاية أولاد جلال

أولاد جلال


Leimbachsmühle ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Buch am Wald im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die ehemalige Wassermühle liegt am Froschbächlein (im Unterlauf auch Leimbach genannt), der mit dem Traisdorfer Bach zum Hagenbach zusammenfließt. Nördlich des Ortes befindet sich der Bucher Wald. Ein Anliegerweg führt zur Staatsstraße 2249 (0,3 km südlich), die nach Schönbronn (2,5 km westlich) bzw. nach Hagenau (0,9 km östlich) verläuft.

Geschichte
Im 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1608 wurde für "Laymühle" eine Mannschaft verzeichnet, die die Kommende Rothenburg des Deutschen Ordens als Grundherrn hatte. Das Hochgericht übte das Vogtamt Colmberg aus. Im 16-Punkte-Bericht des Oberamts Colmberg aus dem Jahr 1681 wurde für "Leinmühle" die Reichsstadt Rothenburg als Grundherr angegeben.

Auch gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Leimbachsmühle nur ein Anwesen. Das Hochgericht übte weiterhin das Vogtamt Colmberg aus. Das Anwesen hatte die Reichsstadt Rothenburg als Grundherrn. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Geographischen statistisch-topographischen Lexikon von Franken (1801) wird der Ort folgendermaßen beschrieben: "Leinbachsmühl, von dem Bach Leinbach also benannt, eine Viertelstunde von Gastenfelden, wohin es eingepfarrt ist. Die Fraisch ist Brandenburgisch, die Vogtey Rothenburgisch. Am Zehnt gehören 2 Drittel Brandenburg, 1 Drittel Hohenlohe Schillingsfürst. Die Mühle, welche nach Rothenburg gehört, leistet 4 Dienste und stellt 1 Wagen."

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Leimbachsmühle dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Buch am Wald und der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Buch am Wald zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde Leimbachsmühle in die neu gebildete Ruralgemeinde Hagenau umgemeindet. Am 1. Januar 1974 wurde diese im Zuge der Gebietsreform nach Buch am Wald eingemeindet.

Baudenkmal
 Ehemalige Mühle, zweigeschossiger, massiver Mansarddachbau, 18. Jahrhundert; Scheunenbau mit Fachwerkgiebel, gleichzeitig.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Maria Magdalena (Gastenfelden) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Buch am Wald)
Ort im Landkreis Ansbach
Wassermühle im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Leimbachsmühle


Mücessime, cisimleşme ya da tescîm; İslâm dininde eskiden mevcut olan i'tikadî bir fırkanın adı. Aynı zamanda İslâm dini itikadî mezhepleri içerisinde sadece Ghulat-i Şîʿa'dan olan mezhepler arasında mevcut bir i'tikat olup, bu fırkalar günümüzde varlığını koruyan itikadî İslâm mezhepleri olan Sünnîlik ve Şiîlik tarafından İslâmdışı olarak kabul edilmektedir.

Mücessime'den olan İslâm dini i'tikadî mezhepleri

Mücessime, Allah'ı cisim sayan veya Allah'ın sıfatlarını cisimleştiren mezhebe verilen isimdir. Çoğunlukla Müşebbihe (Antropoteizm) grubunun içinde ele alınır. İslâm dininde bazı maddeci felsefi düşünceler de Mücessime'nin içine dahil edilirler. Bu i'tikadların tamamı Müşebbihe i'tikadî mezhepleri içerisinde yer alır.

Tarihte var olmuş Mücessime'den olan bazı i'tikatlar
 Müşebbihe (Antropoteizm)
 Hulmân'îyye
 Mücessime (Enkarnasyon)
 Bû' Müslim'îyye
 Sinbâd'îyye
 El-Mukannaʿîyye
 Bâbek'îyye
 Hattâb'îyye
 Bezîg'îyye
 Hattâb'îyyet-ûl Mutlâka
 Muammer'îyye
 Umeyr'îyye
 Mufaddal'îyye
 Muhammise
 Cevâlik'îyye
 Rum Abdalları

Ayrıca bakınız
 Hulûl
 Enkarnasyon (Hristiyanlık)

Kaynakça

İslam dini itikad mezhepleri
Antropomorfizm
Rastafari hareketi
Ruhanilik
Teslis

Mücessime


Ekonomska škola Brčko, državna je obrazovna ustanova u Brčkom. Najstarija je obrazovna ustanova takve vrste u Bosni i Hercegovini. Od 2003. godine, izdaje časopis Ekonomist.

Povijest

Krajem 19. st. Brčko se ubrzano razvija, a zahvaljujući razvoju trgovine postaje trgovačko, gospodarsko i kulturno središte bosanske Posavine. Za unaprjeđenje trgovine javila se potreba za prikladnom strukovnom naobrazbom. Brčanski trgovci i gospodarstvenici pokreću inicijativu za osnivanje trgovačke škole. Postojanje zanimanja na širem području za osnivanjem stručne škole potvrđuje činjenica kako su inicijativu podržale i susjedne mjesne zajednice: Gradačac, Bijeljina, Bosanski Šamac i Orašje.

Trgovačka škola
U jesen 1883. godine osnovana je prva Trgovačka škola u Brčkom, a istovremeno i prva srednja škola te vrste u Bosni i Hercegovini. Ova škola otvorena je radi osposobljavanja kadrova za vođenje trgovinskih poslova, koji su se u to vrijeme razvijali u Brčkom. Općina je za privremeni smještaj novoosnovane trgovačke škole osigurala prostorije u staroj zgradi općine  i odmah počela s pripremama za novu odgovarajuću školsku zgradu.

Općina je Crkvenoj pravoslavnoj općini uputila molbu za dodjelu zemljišta na kojem će se graditi škola. Crkvena općina SPC-a je 1884. godine razmatrala molbu Općine i odlučila darovati traženo zemljište za izgradnju trgovačke škole. Radovi su ubrzo počeli i školska zgrada koja je imala sve potrebne uvjete završena je i otvorena 1885. godine. Škola je imala četiri razreda, a od 1883. do 1919. škola je obrazovala 35 generacija.

Raspored nastavnih predmeta iz godine se u godinu mijenjao, tako da se iz Rasporeda sati iz 1911. godine može uočiti promjena. Uvedena su dva nova predmeta, francuski i mađarski jezik, dok je bošnjački promijenio naziv u srpskohrvatski. Da je sloboda vjeroispovijesti bila jednako zastupljena u Trgovačkoj školi govori i činjenica da su učenici pohađali sljedeće predmete vjeronauka: rimokatolički, pravoslavni, muslimanski, vjeronauk španjolskih Židova (sefarda) i vjeronauk austrougarskih Židova (Aškenazi). Za učenike Trgovačke škole u Brčkom bilo je omogućeno i dobivanje stipendija, zemaljske vlade u Sarajevu ili općinskih vlasti u Brčkom.

Kadrovi koji su kroz školu prolazili zaslužni su za brzi razvoj Brčkog u gospodarskom pogledu u jedno od trgovinsko-gospodarsko središte Bosne i Hercegovine. Poslije završetka Prvoga svjetskoga rata u Brčkom se provodi reforma školstva, što je školske 1919./20. godine imalo za rezultat zatvaranje Trgovačke škole, umjesto koje je osnovana Niža gimnazija.

Odmah po zatvaranju Trgovačke škole provode se koraci ka otvaranju Trgovačke akademije. Već 1921. godine izdvojena su sredstva za stručnu trgovačku školu. Godine 1922. za trgovačku školu sredstva su osigurana proračunom. Usporedno je vođena prepiska s pokrajinskom upravom za osiguravanje potrebnih dozvola. Tijekom 1921. traju aktivnosti na osiguravanju proračunskih sredstava kojima je 1922. odobreno uspostavljanje stručne trgovačke škole. Školske 1923./24. u Brčkom se otvara prvi razred Trgovačke akademije. Nema podataka koliko je učenika bilo upisano tada, ali postoje podatci prema kojima se u školsku 1924./25. godini u I. i II. razred upisalo ukupno 68 učenika (40 muških i 28 ženskih). Prvi maturantski ispiti održani su 1927. godine. Ispitu je pristupilo 18 kandidata. Početkom školske 1930./31. godine Državna trgovačka akademija u Brčkom premješta se u Banja Luku, da bi od školske 1939./40. godine došlo do njezinog ponovnog otvaranja u Brčkom. Akademija je radila i za vrijeme Drugoga svjetskoga rata, kao i poslije njegova završetka.

Ekonomska škola

Školske 1950./51. godine Trgovačka akademija mijenja svoj naziv u Srednju ekonomsku školu Brčko da bi od školske 1958./59. dobila novi naziv Ekonomska škola Brčko. Tih godina stiže školovani nastavni kadar i upisuje se sve veći broj učenika. Zgrada koja je namjenski građena za trgovačku školu, poslije skoro osamdeset godina, postaje tijesna i javlja se potreba za većim prostorom. Škola sa sve više učenika i nastavnika imala je razumijevanje i podršku nadležnih vlasti, te je 1961. godine završena izgradnje nove zgrade u kojoj škola i danas djeluje. Tih se godina radilo na opremanju škole, proširivana je suradnja s ustanovama u okruženju, potpomognuto je osnivanje škole u Bijeljini, Bosanskom Šamcu, a zatim u Gradačcu i Orašju.

Međutim, školske 1968./69. godine pri školi su otvoreni novi odjeli trgovinske i ugostiteljske struke i škola dobiva konačno ime Ekonomsko-trgovinsko-ugostiteljski školski centar (ETŠC) u Brčkom. Od tada se u školi obrazuju ekonomisti, trgovci i ugostitelji. Odjel u Srebreniku otvoren je 1972. godine. Učenici i nastavnici su u tom razdoblju angažirani u radu izvannastavnih aktivnosti, a svoja dostignuća godinama predstavljaju na mnogobrojnim priredbama učenicima seoskih osnovnih škola i seoskih mjesnih zajednica u Bukviku, Brezovom Polju, Obudovcu.

Organiziraju se natjecanja na različitim razinama, česti su posjeti kazalištu, tvornicama, statističkim zavodima. Izleti u okolna mjesta i posjeti kulturnim i povijesnim spomenicima širom Jugoslavije organiziraju se često i masovno, kao i radne akcije za mladež. Zapaženi su i nastupi Ekonomske škole na manifestaciji "Mladi graditelji". Osposobljavanjem stručnih kadrova škola je imala veliki značaj za gospodarstvo, trgovinu i ugostiteljstvo. Školske 1982./83. godine škola ponovo mijenja svoj naziv u Centar za usmjereno obrazovanje Boriša Kovačević u Brčkom i pod tim nazivom radi sve do školske 1991./92. godine.

Početkom rata u Bosni i Hercegovini, već u ožujku i travnju, učenici se ispisuju i napuštaju školu. Do ponovnoga početka rada Škole u gradu dolazi ljeta 1993. godine. Školske 1993./1994. godine upisuje se šesto učenika. U narednom razdoblju zajedno rade Ekonomska škola i Gimnazija, do odvajanja Gimnazije 1998. godine. Broj učenika tijekom ratanije bio stalan. Također, maočki Bošnjaci su 1993. godine osnovali JU Mješovitu srednju ekonomsku školu. Ona je 1995. godine promijenila sjedište, iz Maoče u Gornji Rahić. U razdoblju od 1993. do 2000. godine u školi je radilo od 19 do 29 zaposlenih radnika. Na kraju svake školske godine organizirana je maturalna večer. Tek u školskoj 1996./97. godini za učenike su organizirani posjeti u Tuzlu i Sarajevo, a u svibnju 1997. godine maturantima je organizirana maturalac u  Budimpeštu i Balaton.

Također, 1995. godine u ratnoj općini Ravne-Brčko osnovana je Srednja ekonomska škola, a koja je počela s radoim u rujnu iste godine. Sjedište joj je bilo u Bijeloj. Poslije dvije godine, škola se seli u obnovljenu osnovnu školu u Dubravama. Škola je radila pod nazivom Srednja ekonomska škola Ravne-Brčko, a bila je u sastavu Srednjoškolskog centra iz Orašja, nastavnim planom i programom iz Mostara, iz tadašnje Herceg-Bosne. Kao takva, škola je radila do uspostave Brčkog kao distrikta Bosne i Hercegovine.

Od školske 2001./2002. godine, primjenom novog Zakona o obrazovanju u osnovnim i srednjim školama Brčko distrikta BiH, dolazi do spajanja škola i stvaranja novih nastavnih planova i programa: iz triju srednje škole nastaje jedna srednja škola koja radi pod nazivom JU Ekonomska škola Brčko. Te školske godine škola je imala 1.758 učenika raspoređenih u 62 odjela. U školskoj 2016./2017. godini Ekonomsku školu Brčko pohađa 727 učenika raspoređenih u 36 odjela. Škola ima knjižnicu, kabinete za informatiku, daktilografiju, praktičnu nastavu i športsku dvoranu, koja je otvorena u sklopu četvrte godišnjice postojanja Distrikta, 8. ožujka 2004. godine. Do tada je Ekonomska škola desetljećima koristila gradsku dvoranu Partizan. Svečanom otvaranju pored učenika i zaposlenih prisustvovali su mnogi gosti iz političkog i športskog života. Tijekom dana dvoranu koriste učenici, a u večernjim terminima športski klubovi i rekreativci.

Poznati učenici

 Mitar Trifunović Učo, narodni heroj
 Jelenka Voćkić, partizanka
 Arif Dervišević, partizan
 Muzafer Dervišević, novinar
 Ivan Jozić, ekonomist
 Stevan Stević, ekonomist
 Edvin Kanka Ćudić, aktivist za ljudska prava
 Nikola Stevanović, ekonomist
 Esad Pitić, ekonomist
 Murat Sinanagić, ekonomist
 Nermina Sinanagić, interpretatorica sevdaha
 Jelena Petrović Lukić, likovna umjetnica

Statistika

Ravnatelji (1980.-)

 Mehmedalija Jakubović (1980. — 1982.)
 Stevo Vuković (1982. — 2002.)
 Mirzeta Arnautović (1993. — 1998.)
 Mato Jurišić (1995. — 2001.)
 Rizo Čivić (1998. — 1998.)
 Elizabeta Dervišević (1998. — 2012.)
 Abdulah Bećirović (2012. — 2013.)
 Radojka Lazarević (2013. — 2016.)
 Zora Pajkanović (2016. — trenutno)

Izvori

Bilješke i literatura
 JU Ekonomska škola Brčko : 2018/2019. : monografija, Ekonomska škola Brčko 2019.

Vanjske poveznice
 Ekonomska škola Brčko , službeno mrežno mjesto

Građevine u Brčkom
Odgoj i obrazovanje u Bosni i Hercegovini

Ekonomska škola Brčko


Kuwaits premierminister er leder af regeringen i Kuwait og den tredje mest magtfulde embedsmand i landet, efter emiren af Kuwait og formanden for nationalforsamlingen.

Kuwaits premierministre (1962–nu)

Noter
* Genoptog embede
''** I eksil i Dhahran, Saudi-Arabien mellem den 2. august 1990 og 15. marts 1991 på grund af den irakiske invasion af Kuwait.

Referencer

Lister over regeringsledere

Kuwaits premierministre


Mend steht für:
 Mende-Schrift (ISO-15924-Code)

Mend ist der Familienname folgender Personen:
 Hans Mend (1888–1942), deutscher Landwirt

Siehe auch:
 Mänd (Begriffsklärung)
 Mendt (Begriffsklärung)
 Ment (Begriffsklärung)
 Menth (Begriffsklärung)

Abkürzung

Mend


David Alois Schmid (auch David-Alois Schmid; * 9. Februar 1791 in Schwyz; † 2. April 1861 ebenda) war ein Schweizer Maler, Zeichner und Graphiker, vornehmlich von Kostümbildern und Veduten.

Leben und Werk
Die technischen Grundkenntnisse für seine Tätigkeit als Maler und Zeichner erwarb Schmid in Luzern, später in der Malerkolonie von Johann Heinrich Bleuler in Feuerthalen. Später war er in Zürich als Kolorierer von Trachten- und Kostümbildern für Kunsthandlungen tätig. Wesentlich bekannter sind seine Veduten, die Landschaften der Zentral- und Ostschweiz abbilden. Neben Zeichnungen fertigte Schmid auch Aquarelle an, wobei ein Grossteil seiner Werke nur dank der Verarbeitung zu Kupferstichen durch zeitgenössische Künstler erhalten blieb. Wie seine ebenfalls künstlerisch tätigen Brüder Franz Schmid (1796–1851) und Martin Schmid (1786–1842) verkaufte er zahlreiche Gouachen und Zeichnungen an wohlhabende Touristen. Für seine begehrten Panorama-Landschaften wählte Schmid besonders malerische Standorte und verschuf seinen Veduten durch das Einfügen ländlicher Staffage ein arkadisches Ansehen. Bekannt sind seine wesentlich dramatischeren Darstellungen des Bergsturzes von Goldau.

Siehe auch
 Schweizer Kleinmeister

Literatur
 Kurt Wild: Die Entdeckung der Richterswiler Landschaft. Eigenverlag Kurt Wild, Richterswil 1999.
 Jörg Trotter: Der Künstler David Alois Schmid. In: Oltner Neujahrsblätter, Bd. 58, 2000, S. 22–24.

Weblinks

Landschaftsmaler
Maler der Romantik
Maler (Schweiz)
Zeichner (Schweiz)
Schweizer Kleinmeister
Schweizer
Geboren 1791
Gestorben 1861
Mann

David Alois Schmid


Općinska nogometna liga Zadar (također i pod nazivom Liga Područja NS Zadar) je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1987./88.
Sudjelovalo je ukupno 14 klubova, a prvak je postala momčad "Zlatna luka" iz Sukošana.

Ljestvica

 Filipjakov – tadašnji naziv za Sveti Filip i Jakov
 "Lasta" Donje Biljane nastupala van konkurencije
 "Ugljan" Sutomiščica, "Raštane" (Gornje Raštane)  i "Jedinstvo" Benkovac isključeni iz natjecanja 18. travnja 1987.

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Dalmatinska liga – Sjeverna skupina 1986./87.

Vanjske poveznice

Izvori
 Marko Marin: NK Raštane : 1976. – 2016. : ponos sela i Ravnih kotara : / a tek nam je 40 godina, Zadar, 2017., , str. 20
 Obrovačka sjećanja 1890. – 1990. i 90 godina nogometa u Obrovcu, Obrovac, 2016., str. 4
 "Narodni list", Zadar, 13. lipnja 1987.

1986-87
1986-87 Zadar
Zadar

Općinska nogometna liga Zadar 1986./87.


පළමුවන රාජේන්ද්‍ර චෝල  ( මධ්‍ය දෙමළ: Rājēntira Cōḻaṉ; සම්භාව්‍ය සංස්කෘත Rājēndradēva Cōla; පැරණි මැලේ: Raja Chulan; ප. ක්‍රියු 971 CE – ක්‍රියු 1044),යනු,  බොහෝ විට මහා රාජේන්ද්‍ර ලෙසින් හා ගංගයිකොන්ඩ චෝල (මධ්‍ය දෙමළ: කංකායිනොන්ට චෝලන්), සහ කඩාරාම් කොන්ඩන් (මධ්‍ය දෙමළ: Kaṭāram koṇṭāṉ ; ) ලෙසින්ද හැඳින්වුනු ක්‍රියු 1014 සහ 1044 අතර රාජ්‍ය පාලනය කල චෝල අධිරාජයෙකි.  රාජ්න්ද්‍ර රාජාසනාරූඨ වූයේ ක්‍රියු 1014 දී වයස අවුරුදු 43 දී පමණය. ඔහුගේ පියා පළමුවන රාජරාජ යටතේ ක්‍රියු 1012 සිට ක්‍රියු 1014 දක්වා සම-උපරාජයා ලෙසද ඔහු සේවය කලේය. රාජේන්ද්‍ර, ඉන්දියානු උපමහද්වීපයෙන් පිටත භූමි ප්‍රදේශය යටත් කර ගැනීමට සමත්වූ ඉන්දියානු රජවරුන් කිහිපදෙනා අතරින් එක් අයෙක් විය. ඔහුගේ රාජ්‍ය පාලන සමයෙහිදී, චෝල අධිරාජ්‍යය එහි විශාලතම ප්‍රමාණය දක්වා විහිදුණු අතර, ඉන්දියානු සාගරය තුල වෙලෙඳාම පිළිබඳ අධිකාරිය දැරීය.

පළමුවන රාජේන්ද්‍ර චෝල


Acer griseum este o specie de plantă cu flori din familia Sapindaceae, nativă Chinei centrale. Crește în provinciile chineze Gansu, Henan, Hubei, Hunan, Shaanxi, Shanxi și Sichuan, la altitudini de 1.500-2.000 m.

Note

Sapindaceae

Acer griseum


أوتو فون كوتنزيبو ،  (1787 – 1846) هو ضابط وملاح روسي من أصل ألماني قام بعدّة رحلات لاستكشاف المحيط الهادي في بحثه عن ممر في البحار القطبية.

بدايات حياته

أوتو هو ابن المسرحي الألماني الشهير أوغوست فون كوتزيبو، وولد في ريفال (وهي الآن تالين) في 30 ديسمبر 1787 وتعلم في مدرسة سان بطرسبرغ للمجندين ورافق كروزنسترن في رحلته بين عامي 1803 – 06.

رحلته الأولى
تمت ترقيته إلى رتبة ملازم ووضع في قيادة حملة موّلها المستشار الإمبراطوري الكونت رومانتسوف وجهز سفينة روريك حيث أخذ معه 27 رجلا وانطلق في 30 يوليو 1815 ليبحثوا عن ممر في المحيط المتجمد الشمالي ويستكشف المناطق المجهولة من أوقيانوسيا، حيث بدأ رحلته من كاب هورن حيث اكتشف جزر رومانزوف وروريك وكروزنسترن واتجه إلى كامشاتكا وفي منتصف يوليو اتجه شمالا عبر ساحل أمريكا الشمالي الغربي واكتشف خليج ومضيق كوتزيبو الذي سمى عليه وكذلك رأس كروزنسترن.

عاد عبر ساحل آسيا وأبحر جنوبا وأقام مؤقتا لثلاثة أسابيع في جزر سانندويتش (هاواي) وفي 1 يناير 1817 اكتشف جزيرة رأس السنة (ميجيت). وبعد توغله أكثر في المحيط الهادي توجه مجددا نحو الشمال ولكن المرض الشديد أجبره على العودة نحو أوروبا، ووصل إلى نهر نيفا في 3 أغسطس 1818 وأحضر معه كمية كبيرة من النباتات غير المعروفة والعديد من المعلومات حول تاريخ الأعراق والطبيعة.

رحلته الثانية

في عام 1823 أصبح نقيبا ووضع في قيادة سفينتين حربيتين في حملة كانت الغاية منها إرسال تعزيزات إلى كامتشاتكا، وجلب معه علماء على متن السفينتين ووثقوا معلومات ومواد مهمة عن الجغرافيا والإثنوغرافيا والتاريخ الطبيعي وانطلقت الحملة من كاب هورن وزارت جزر راداك وسوسايتي ووصل بيتروبافلوفسك في يوليو 1824 وتم تعديل خرائط العديد من المواقع على الساحل، وزار واكتشف العديد من الأماكن، ومن بين الأماكن التي زارها كانت جزر نافيغاتور (ساموا) وعادوا عبر جزر ماريانا والفلبين وكاليدونيا الجديدة وهاواي ووصلوا إلى كرنشتات في 10 يوليو 1826.

رحلته الثالثة وموته
قام برحلة ثالثة وأخيرة عام 1843 ومات بعدها بثلاث سنوات في ريفال يوم 5 فبراير 1846. ومدينة كوتزبيو في ألاسكا مسماة عليه.

كتابات كوتزيبو
كتب كوتزيبو عدة سجلات عن رحلاته، ومنها الغرض من استكشاف الممر الشمالي الشرقي بين أعوام 1815 – 1818 وأصدره في عام 1821، وكتاب رحلة جديدة حول العالم في السنوات 1823 – 1826 وصدر عام 1830، وتكلم فيها عن رحلاته.

روابط خارجية

مراجع

أفراد عسكريون من تالين
أدلبرت فون كاميسو
أشخاص من أمريكا الروسية
أشخاص من تالين
أشخاص من مقاطعة استونيا
ألمان بلطيقيون
ألمان في القرن 19
بحر تشوكشي
مستكشفو ألاسكا
مستكشفون ألمان لأمريكا الشمالية
مستكشفون روس
مستكشفون روس للمحيط الهادئ
مستكشفون في القرن 19
مواليد 1787
وفيات 1846
يوهان فريدريش فون
مستكشفو الإمبراطورية الروسية

أوتو فون كوتزيبو


Üstinsan (, , "üst-insan", "süperinsan", "uber-insan", "fevkal beşer"), Friedrich Nietzsche'nin felsefesinde yer alan ve onun tarafından felsefeye kazandırılmış bir kavramdır. Üstinsan felsefesini, özellikle Böyle Buyurdu Zerdüşt isimli eserinde açık şekilde tanımlamış ve eserinde bu kavramı irdelemiştir.

Etimoloji
Almancada Übermensch terimi, "üzerinde" anlamındaki über ve "kişi, insan" anlamındaki mensch kelimelerinin birleştirilmesiyle elde edilmiştir. Ancak 'Üstinsan' adlamındaki bir sözcüğün ilk kullanımını Hyperanthropos terimiyle Romalı yazar Lucian yapmıştır. Latincede Hyperanthropos terimi, "öte, üstü" anlamındaki hyper ve "insan" anlamındaki anthropos kelimelerinin birleştirilmesiyle elde edilmiştir.

Tanım
Terim Nietzsche sonrasında pek çok karşıt anlamlarda anlaşılmış ve değerlendirilmiştir; örneğin bu kavram, İnsanötesi arayışının bir ürünü olarak görülmenin yanı sıra, nasyonal sosyalizm tarafından da ırkçı düşüncelere kaynaklık edecek şekilde yorumlanmıştır. Öte yandan Nietzsche'nin bu İnsanötesi kavramıyla bütün bunlarla ilişkili olmadığı birçok düşünür tarafından açıklanmış ve gösterilmiştir. Nietzsche'nin burada, insan üstü özellikleri olan bir varlıktan ya da belirli bir ulus ya da etnik kimlikten söz etmediği ortaya konulmuştur.

Nietzsche'ye göre insan mertebesi, hayvan mertebesiyle İnsanötesi mertebesi arasında kalmış bir varlıktır ve bu nedenle insan mertebesi alt edilmelidir. Bunu Zerdüşt'te birçok kez ifade etmektedir. Bunun anlamı, Nietzsche'nin düşüncesine göre insanın eksikli yani tamamlanmamış bir varlık olmasıdır. İnsan, yanılgılardan ve yücelttiği yanılsamalardan kurtulduğunda eksikli varlığını aşabilecek, kendisini tamamlayabilecektir. İnsan hep kendini aşmaya çalışarak, alt ederek üst-insan olma yolunda ilerleyecektir. Nietzsche yaşadığı dönemi "nihilizm çağı" olarak adlandırmıştır ve bu ancak İnsanötesi'ne ulaşmaya çalışmakla aşılabilecektir.

Aksi halde Nietzsche'nin deyişiyle;

Nihilizm ve güç istenci kavramlarıyla ilişkili bir kavramdır. Nietzsche, İnsanötesi'ne şöyle nidâ eder:

Bu deyiş onun İnsanötesi kavramının anlam katmanlarından birini gösterir. Bu da Nietzsche'nin dinsel düşünüşe yönelik itirazından ileri gelir.

Ayrıca bakınız
 Nihilizm
 Tanrı öldü
 Nietzsche
 Değerlerin yeniden değerlendirilmesi
 Güç istenci

Dış bağlantılar
 Üstinsan Kavramının Açılımı
 Üstinsan kavramının  Nietzsche'de kullanımı
 Nietzsche ve Felsefesi

Felsefi kavramlar
Friedrich Nietzsche

Üstinsan


El Área de Conservación Privada Bosque Natural El Cañoncillo se encuentra al norte del Perú, ubicado específicamente en el distrito de San José, dentro de la provincia de Pacasmayo, en el departamento de La Libertad. Fue declarada área de conservación privada en 2004 a través de la R.M. N.º 0804-2004-AG.

Con un territorio de 1.310,90 ha se divide en tres zonas: el  Bosque Natural; Las lagunas  y las dunas y cerros.

Geografía
El área se encuentra en la margen izquierda del río Jequetepeque. Tiene tres lagunas: Gallinazo, Larga y Cañoncillo. En el norte se encuentra cerros Tecapa y el este Santonte. El sur y oeste está cerca de las pampas de Jatanca. Forma parte de los ecosistemas de bosques secos del Perú y Yunga. Es un área de conservación privada con bosques secos de algarrobo de hasta 8 metros de altura en medio de doradas dunas. El Cañoncillo está ubicado en el distrito de San Pedro de Lloc, en la margen izquierda del río Jequetepeque.

Flora y fauna
La flora está representada por el algarrobo. La fauna silvestre está representada por el zorro costeño así como las aves pericos, tordos, chiscos, cuculas, picaflores, lechuzas, águilas y gallinazos.

Primeros pobladores

Al sur del Cañoncillo, se pueden encontrar las primeras muestras de ocupación humana, específicamente en una zona conocida como Huaca Colorada.

Hacia la base del cerro Cañoncillo-La Faja, se pueden encontrar vestigios arqueológicos del periodo Pre Cerámico VI (2400 a.C.).

Hacía la zona sur de éste, se localizan aún restos de la Cultura Cupisnique (1250-900 a.C.), Gallinazo (200 d.C.), Mochica (300 d.C.) y Chimú (900-1440 d.C.), aquí se localiza la ciudadela, con una extensión aproximada de 5 ha.

Véase también
 San José de Pacasmayo
 San Pedro de Lloc
 Complejo arqueológico San José de Moro

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
Ubicación del bosque el Cañoncillo
 Tala-ilegal-algarrobos-amenaza-bosque-canoncillo

Bosque Natural El Cañoncillo
Bosque Natural El Cañoncillo

Área de conservación privada Bosque Natural El Cañoncillo


Ľubomír Moravčík (født 22. juni 1965) er en tidligere slovakisk fodboldspiller.

Slovakiets fodboldlandshold

|-
|1987||1||0
|-
|1988||3||0
|-
|1989||8||1
|-
|1990||12||1
|-
|1991||6||2
|-
|1992||6||1
|-
|1993||6||1
|-
!Total||42||6
|}

|-
|1994||6||2
|-
|1995||8||0
|-
|1996||5||1
|-
|1997||3||0
|-
|1998||10||3
|-
|1999||0||0
|-
|2000||6||0
|-
!Total||38||6
|}

Eksterne henvisninger

 RSSSF

Fodboldspillere fra Slovakiet
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1990

Ľubomír Moravčík


Pierre Mazel, né le  à Anduze et mort le  à Lyon est un médecin et résistant français.

Professeur de médecine légale et de médecine du travail, il crée, à Lyon, le premier Institut universitaire de médecine du travail français. Il siège à l'Organisation internationale du Travail, à l'Organisation mondiale de la Santé et est membre correspondant de l'Académie nationale de médecine.

Incarcéré à la prison Montluc pendant l'été 1944 et témoin d'exactions des allemands, il est, à sa libération, en tant qu'attaché au cabinet de Yves Farge, Commissaire régional de la république pour la Région Rhône-Alpes, chargé du Service de recherche des crimes de guerre ennemis et de la rédaction du Mémorial de l'oppression.

Biographie

Médecin et professeur de médecine
Pierre Mazel passe l'ensemble de sa carrière à Lyon ; il est, en 1908, interne des hôpitaux de cette ville et en 1913, titulaire du doctorat de médecine.

Dès la première guerre mondiale, il pose le jalons de la médecine du travail à travers la co-écriture de deux textes fondateurs de cette discipline : La main-d'œuvre nationale après la guerre (Mazel et Leclercq), Le rôle du médecin dans l'industrie après la guerre (Mazel, Leclercq, Dujarric de la Rivière). Mazel et Leclercq développent que la pénurie de main-d'œuvre prévisible, après guerre, pourra être compensée par l'emploi de l'ensemble des forces masculines en y incluant les individus de moindre « valeur sociale » qu'ils soient « tarés, mutilés, accidentés », l'inspiration eugéniste est modérée : il ne s'agit pas d'éliminer les déficients, mais de mieux les utiliser. Pendant sa campagne de mobilisation, il mène également des enquêtes sur les attaques par les gaz de combat (lors des attaques par vagues chlorées en 1915 et avec le nouveau toxique hypérite en 1917).

En 1930, Pierre Mazel crée, à Lyon, le premier Institut universitaire de médecine du travail français (IUMTL). Pendant le conflit 1939-1940, il est affecté au Ministère de l'armement en qualité d'inspecteur médico-social. En 1942, le médecin constitue la Société de médecine et santé au travail de Lyon dont il sera président.

Pierre Mazel est professeur de médecine légale à la Faculté de médecine de 1939 à 1945, de médecine légale et du travail de 1945 à 1946. Après avoir créé la chaire de médecine du travail, il en sera titulaire de 1946 à 1954. De 1951 à 1954, il est président de la Commission Internationale pour la médecine du travail. Il siège à l'Organisation internationale du Travail, à l'Organisation mondiale de la Santé et est élu, en 1955, membre correspondant de l'Académie nationale de médecine, au sein de la division de médecine.

Incarcéré par l'occupant à la prison Montluc
Pierre Mazel est arrêté par la Gestapo le  lors d'une séance du Conseil de la Faculté de médecine de Lyon, vraisemblablement parce qu'en tant que médecin légiste il « avait trop vu et trop retenu » ou pour avoir aidé la résistance, en dehors de tout groupement. Incarcéré à la prison Montluc il y restera jusqu'à la libération de Lyon, le , échappant de peu à la tuerie de Saint Genis-Laval et témoignera des sévices subis par ses camarades de captivité.

Mémorial de l'oppression

À la suite des massacres de la gestapo au fort de Saint Genis-Laval et du départ de l'occupant, Yves Farge, Commissaire régional de la république pour la région Rhône-Alpes, charge, le , Pierre Mazel de diriger la Délégation régionale du service de recherche des crimes de guerre ennemis, parfois également appelée Mémorial de l'oppression et de la rédaction du Mémorial de l'oppression. Pour ces fonctions, Pierre Mazel est attaché au cabinet du Commissaire de la république. Les travaux du Mémorial, consistant en un inventaire rigoureux des forfaits de l'occupant, avaient vocation à faire l'objet d'une large diffusion. Toutefois, bien que les enquêtes approfondies aient été conduites sur les départements de la région pour près de mille deux cents dossiers, seul le fascicule 1 (Lyon et département de l'Ain) sera finalement publié, en 1945.

Distinctions
Pierre Mazel est chevalier du Mérite social, officier de l'Instruction publique, titulaire de la Croix de guerre 1914-1918.

Chevalier de la Légion d'honneur par décret du , Pierre Mazel sera élevé à la dignité de Grand-officier de la Légion d'honneur le .

Œuvres
Pierre Mazel est auteur ou préfacier de nombreux ouvrages, ne sont listés ici que quelques exemples significatifs pour la biographie.

Auteur
 La Main d'oeuvre nationale après la guerre, Paris, Larousse, (1917) ; réédition (1967), avec Jules Leclercq préface de Édouard Herriot
 	L'orientation professionnelle, Paris, Éditions Flammarion, (1926), avec Jean Perret et Boris Noyer
 Mémorial de l'oppression, Lyon, Commissariat de la république - Région Rhône-Alpes, (1945) ; réédition (1984)

Préfacier
 Atrocités nazies en France, (1944), préfacé par Yves Farge et Pierre Mazel
 À Montluc, prisonnier de la Gestapo: Souvenirs de Raymond Leculier, 25 novembre 1943-25 août 1944, (1944), réédition (2006)

Notes et références

Articles connexes
 Mémorial de l'oppression
 Bibliothèque de philosophie scientifique
 Lyon pendant la Seconde Guerre mondiale

Liens externes

Médecin français du XXe siècle
Mémoire de la Seconde Guerre mondiale à Lyon
Grand officier de la Légion d'honneur
Titulaire de la croix de guerre 1914-1918
Résistance à Lyon
Personne détenue à la prison Montluc
Membre de l'Académie nationale de médecine
Naissance en juin 1884
Naissance à Anduze
Décès en juillet 1965
Décès dans le 6e arrondissement de Lyon
Décès à 81 ans

Pierre Mazel


İncirliova, Ege Bölgesi'nde bulunan, Aydın ilinin bir ilçesidir.

Tarihi
MÖ 13. yüzyılda, bölgeden Hitit egemenliği kalkınca, yöreye sırasıyla; Frigler, Lidyalılar, İyonlar, Persler, Büyük İskender, Romalılar, Bizanslılar egemen olmuşlardır. Bir ara Bizanslılar tarafından tekrar 1096'da geri alınmışsa da, Menteşe Bey tarafından 1280 tarihinde kesin olarak Türk hakimiyetine geçmiştir. 1310 yıllarında Aydınoğullarının hâkimiyetindeki topraklar, 1426'da II. Murad tarafından kesin olarak Osmanlı Devletine katılmıştır. 1400'lü yıllarda, Ahiler döneminde, gelen bir grup insan, bugünkü adı Kardeşköy olan Saray Çukur (Bir söylentiye göre Kazma Çukur) mevkiinde yerleşen Madanoğlu ailesi tarafından İncirliova'nın temeli atılmıştır. Tarım ve hayvancılık nedeni ile bulundukları yerin çevresine yayılan o zamanın halkı, sulak olduğu için önceleri adına Karapınar dedikleri bu yere; zamanla bataklıklar kuruyup yerlerinde incir ağaçları çıkmaya başlayınca 1934 yılında, İncirliova ismini takmıştır.

İncirliova 4 Temmuz 1987 tarih ve 3392 sayılı kanun ile ilçe statüsüne kavuşmuştur. İlçenin ilk kaymakamı Fevzi Güneş'tir.

Ekonomi
Ekonomisi tarım ve buna bağlı sanayi işletmelerine dayalıdır. Özellikle sebzecilikte ülke genelinde söz sahibidir. Seracılık ve bal üretiminde büyük gelişme içindedir. Büyükbaş hayvancılığının yanı sıra tavukçuluk ve yumurtacılık son yıllarda gelişme hâlindedir.

Eğitim
İlçede 16 ilkokul, 10 ortaokul, İncirliova Spor Lisesi dahil 5 lise ve 3 anaokulu bulunmaktadır.

Spor
İlçede İncirliova Belediyespor, İncirliova Acarlarspor spor kulüpleri bulunmaktadır. İncirliova Belediyespor 2022-2023 itibarıyla, Aydın Süper Amatör Lig'de şampiyon olup bir üst lige çıkmaya hak kazanmıştır.

Nüfus
İlçe 28 mahalleden oluşmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kültür ve Turizm Bakanlığı, İncirliova

Aydın'ın ilçeleri

İncirliova


Fürstling ist der Name folgender Orte:

 Fürstling (Gemeinde Taufkirchen), Ortschaft der Gemeinde Taufkirchen an der Trattnach, Bezirk Grieskirchen, Oberösterreich
 Fürstling (Gemeinde Tollet), Ortschaft der Gemeinde Tollet, Bezirk Grieskirchen, Oberösterreich

Fürstling


Jeremías, Pies de Plomo es el tercer álbum del grupo argentino Vox Dei, publicado en 1972, por la discográfica Disc Jockey.

Grabación y contenido
Es el primer disco de Vox Dei grabado como un power trío, después de la salida del guitarrista y miembro fundador "Yodi" Godoy en 1971.
Previamente a la producción de este LP la banda había grabado para el sello Disc Jockey el simple "Dónde has estado todo este tiempo / Tan sólo un hombre" con el guitarrista Nacho Smilari.
El simple fue editado en 1971, aunque Smilari se alejaría poco después.

De este álbum fueron lanzados como simples "Jeremias, Pies de Plomo" y "Ritmo y blues con armónicas". En algunas ediciones, "Detrás del vidrio" aparece como una canción unida, juntando sus partes I y II.

En 1993, la discográfica "Diapasón" relanzó a la venta el álbum en CD, junto con todo el catálogo de la banda en el sello Disc Jockey.

Canciones
Todas las canciones fueron compuestas por Ricardo Soulé, excepto las indicadas.

Lado A
"Jeremías, Pies de Plomo" (Ricardo Soulé, Willy Quiroga) - 4:34
"Detrás del vidrio, Pt 1" - 3:36
"Detrás del vidrio, Pt 2" - 3:21
"Juntando semillas en el suelo"  (W. Quiroga, R. Soulé) - 2:44
"Sin separarnos más" - 4:31
Lado B
"Ahora es el preciso instante"  (W. Quiroga) - 3:24
"Ritmo y blues con armónicas"  - 4:31
"Esta noche no parece igual"  (W. Quiroga) - 2:55
"Por aquí se te echó de menos" - 4:16

Banda
Willy Quiroga - Bajo, guitarra acústica, voz
Ricardo Soulé - Voz, guitarra eléctrica, acústica y slide, armónica, violín, bajo
Rubén Basoalto - Batería, percusión

Otros
Calambre's - Piano
Norberto Orliac - Ingeniero
Rubén Martínez, Vox Dei - Arte de tapa
Federico - Fotografía

Referencias

Enlaces externos
Página en Discogs

Álbumes de Vox Dei
Álbumes de rock de Argentina
Álbumes de 1972
Álbumes en español
Álbumes de rock en español

Jeremías, Pies de Plomo


Ali Teoman Germaner (23 Şubat 1934 - 23 Şubat 2018), Türk heykeltıraş. Aloş olarak da bilinmektedir.

Hayatı

1934 yılında İstanbul'da doğdu. 1949-1954 yılları arasında İDGSA Heykel Bölümü'nde Rudolf Belling, Zühtü Müridoğlu ve Ali Hadi Bara'nın atölyelerinde sanat öğrenimi gördü. 1960 yılında Fransız Hükûmeti'nin bursuyla Paris'e gitti. 1961-1965 yılları arasında École des Beaux-Arts'da bulundu. René Collamarini'nin atölyesinde heykel ve W. S. Hayter'in atölyesinde gravür çalıştı.

1965 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümünde öğretim üyesi olarak göreve başladı. 1970 yılında doçent, 1976 yılında da profesör oldu.

Güzel Sanatlar Akademisinin Grafik bölümünde serigrafi ve gravür atölyelerinin kuruluşu sağlandıktan sonra ve bu atölyelerden yetişen sanatçılar arasında dikkat çeken Alaettin Aksoy, Aydın Ayan, Hüseyin Bilgin, Gören Bulut, Gül Derman, Devrim Erbil, Güngör İblikçi, Gündüz Gönlönü, Mehmet Güler, Süleyman Saim Tekcan, Zahit Büyükişleyen, Erol Deneç,Nail Peyza, Ergin İnan, Utku Varlık, Mustafa Pilevneli, Hasan Pekmezci, Hayati Misman, Fevzi Karakoç, Hüsamettin Koçan, Atilla Atar, Ali İsmail Türemen, Kadri Özayten'in, kişiliği olan Türk özgün baskı sanatının oluşmasında çaba sarf ettikleri görülmüştür.

23 Şubat 2018 tarihinde öldü. Cenazesi Nakkaştepe Mezarlığı'nda gömülmüştür.

Sanatı

Ali Teoman Germaner'in ağaç ve bronz heykellerinde, gerçekdışı yaratıklar, doğaüstü varlıklar, fantastik biçimleme anlayışının ürünleri olarak karşımıza çıkar. Serbest türde, özgür biçimleme yönünde, çağdaş heykel sanatımıza yeni olanaklar yaratma amacı, bu yapıtları belirleyici temel etkendir. Heykellerinde başlıca 6 figür görülmektedir: insan, at, yılan, denizkabuğu, omurga ve buhurdan.

Eserleri

Kitapları
 Aloşnâme, YKB Sanat Yayıncılık, 1999 (Desen çalışmaları).

Ödülleri
 29. Devlet Resim ve Heykel Sergisi 56456

Dış bağlantılar
 Cumhuriyetimizin 75. Yılında, Ülkemizde "Heykel" Olgusuna Genel Bir Bakış
 Heykelia

Kaynakça

Nakkaştepe Mezarlığı'na defnedilenler
1934 doğumlular
Türk heykeltıraşlar
İstanbul doğumlu sanatçılar
2018 yılında ölenler

Ali Teoman Germaner


චෞසත් යෝගිනී දේවාලය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ඛජුරාහෝ නගරයේ පිහිටි නටබුන් දේවාලයකි. දේවි දෙවඟන වෙනුවෙන් පිදූ දේවාලයක් වන මෙය ඛජුරාහෝ පවතින වඩාත් පැරණිතම දේවාලය ද වේ. වෙනත් ප්‍රදේශවල හමුවන චෞසත් යෝගිනී දේවාල මෙන් නොව, මෙම දේවාලයට ඇත්තේ ඍජුකෝණාස්‍රාකාර බිම් සැලැස්මකි.

ඉතිහාසය

චෞසත් යෝගිනී දේවාලය ඉදිවූ කාලසීමාව ලෙස ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.ව. 885 වර්ෂය සැලකිය හැක. චන්දේල අගනුවර වූ ඛජුරාහෝවේ පිහිටි වඩාත් පැරණිතම දේවාලය ද මෙය වේ. ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණය මගින් මෙම දේවාලය ජාතික වැදගත්කමක් ඇති ස්මාරකයක් ලෙස වර්ගීකරණය කොට ඇත.

චන්දේලවරුන්ගේ හෝ ඔවුන්ගේ වැඩවසම් භුක්ති ප්‍රදේශ අවට පිහිටා තිබූ බාදෝ, භේදාඝාට් දුදාහි, ලෝඛාරි, හින්ග්ලාජාර්, මිතාඔලි, නරේසාර් සහ රිඛියාන් යන ප්‍රදේශවලින් ද යෝගිනී දේවාලවල නටබුන් හමු වී ඇත. මේ අනුව පෙනෙන්නේ චන්දේල භූමිය තුළ යෝගිනියන් වන්දනාව වඩාත් ප්‍රචලිතව පැවති බවයි. චෞසත් යෝගිනී දේවාල කපාලිකා සහ [[කෞල]] නිකායයන් හා සම්බන්ධ ය.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

මෙම දේවාල පිහිටියේ බටහිර දේවාල සමූහය තුළ 5.4 m උසැති වේදිකාවක් මත ය. මෙහි බිම් සැලැස්ම ඍජුකෝණාස්‍රාකාර ස්වරූපයක් ගන්නා අතර එහි මිනුම්, 31.4 m x 18.3 m පරිදි වේ. ඉන්දියාව පුරා තවත් ඓතිහාසික චෞසත් යෝගිනී දේවාල දාහතරක් හමුවී ඇති නමුත්, ඉන් ඍජුකෝණාස්‍රාකාර සැලැස්මක් සහිත වන්නේ ඛජුරාහෝවේ ඇති දේවාලයේ පමණි. සෙසු දේවාල වෘත්තාකාර බිම් සැලැස්මකින් සමන්විත ය.

දේවාලය නිර්මාණය කොට ඇත්තේ විශාල, රළු ග්‍රැනයිට් ගල් කුට්ටිවලිනි. එහි මධ්‍යයේ විවෘත අංගනයක් පිහිටා ඇත. අංගනය මුලින් වන්දනා කුටීර 65කින් වටවී තිබිණි. ඉන් 10ක් ඉදිරි (උතුරු) බිත්තියේ ද, 11ක් පසුපස බිත්තියේ ද සහ 22ක් පැති බිත්තිවල ද අන්තර්ගත විය. මෙම කුටි 65න් වර්තමානය වන විට ශේෂව ඇත්තේ 35ක් පමණි. සෑම කුටීරයකම කුඩා ද්වාර පිවිසුම් මගක් සහ වක්‍ර රේඛීය ශිඛරයකින් සමන්විත ය.

විශාල කුටිය හැරුණු විට, සෑම කුටියක්ම ආස්නන වශයෙන් 1 m උසකින් හා 1 m ගැඹුරකින් සමන්විත ය. විශාල කුටිය පිහිටියේ පසුපස බිත්තියේ මධ්‍යය‍ට වන්නට ය. එහි පිවිසුම උතුරට මුහුණලා පිහිටා ඇත. මෙම කුටිය සැබැවින්ම දුර්ගා දෙවඟන වන්දනා කිරීමට තැනූවකි. සෙසු කුටි 64 ("චෞසත්") තුළ මුලින් යෝගිනියන්ගේ ප්‍රතිමා තැන්පත් කොට තිබී ඇත.

ප්‍රතිමා

දේවාල නටබුන් අතර ප්‍රතිමා හමු නොවේ. නටබුන් අතර තිබී සොයාගත් දේවතාවියන්ගේ විශාල ප්‍රතිමා ත්‍රිත්වයක් වර්තමානයේ ඛජුරාහෝ කෞතුකාගාරය තුළ තැන්පත් කොට ඇත. මෙම ප්‍රතිමාවල නිරූපිත දේවතාවියන් බ්‍රාහ්මණි, මහේෂ්වරී, සහ හින්ග්ලාජා හෝ මහීෂමර්දිනි යැයි හඳුනාගෙන ඇත. මෙම ප්‍රතිමා ඛජුරාහෝවේ ඇති පැරණිතම ප්‍රතිමා අතරට අයත් යැයි විශ්වාස කෙරේ.

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

ඛජුරාහෝවේ හින්දු දේවාල
ශක්ති දේවාල
9වන සියවසේ හින්දු දේවාල
ග්‍රැනයිට් ගොඩනැගිලි

චෞසත් යෝගිනී දේවාලය, ඛජුරාහෝ