Gouverneur Morris  (  ; January 31, 1752 – November 6, 1816) was an American statesman, a Founding Father of the United States, and a signatory to the Articles of Confederation and the United States Constitution. He wrote the Preamble to the United States Constitution and has been called the "Penman of the Constitution". While most Americans still thought of themselves as citizens of their respective states, Morris advanced the idea of being a citizen of a single union of states. He was also one of the most outspoken opponents of slavery among those who were present at the Constitutional Congress. He represented New York in the United States Senate from 1800 to 1803.

Morris was born into a wealthy landowning family in what is now New York City. After attending King's College, now Columbia University, he studied law under Judge William Smith and earned admission to the bar. He was elected to the New York Provincial Congress before serving in the Continental Congress. After losing re-election to Congress, he moved to Philadelphia and became the assistant U.S. Superintendent of Finance. He represented Pennsylvania at the 1787 Constitutional Convention in which he advocated a strong central government. He served on the committee that wrote the final draft of the United States Constitution.

After the ratification of the Constitution, Morris served as Minister Plenipotentiary to France. He criticized the French Revolution and the execution of Marie Antoinette. Morris returned to the United States in 1798 and won election to the Senate in 1800. Affiliating with the Federalist Party, he lost re-election in 1803. After leaving the Senate, he served as chairman of the Erie Canal Commission.

Early life

Morris was born on January 31, 1752, the son of Lewis Morris Jr. (1698–1762) and his second wife, Sarah Gouverneur (1714–1786). Morris's first name derived from his mother's surname; she was from a Huguenot family that had first moved to Holland and then to New Amsterdam. In both Dutch and French, Gouverneur means "Governor".

Morris's half-brother Lewis Morris was a signer of the Declaration of Independence. Another half-brother, Staats Long Morris, was a Loyalist major-general in the British Army during the American Revolution, and Morris's grandfather, Lewis Morris, was the chief justice of New York and British governor of New Jersey.

His nephew, Lewis Richard Morris, served in the Vermont Legislature and in the United States Congress. His grandnephew was William M. Meredith, who was United States Secretary of the Treasury under Zachary Taylor.

Morris's father, Lewis Morris, was a wealthy landowner and judge.

Gouverneur Morris was born on the family estate, Morrisania, on the north side of the Harlem River, which was then in Westchester County but is now part of the Bronx.  Morris, a gifted scholar, enrolled at King's College, now Columbia University in New York City, at age 12. He graduated in 1768 and received a master's degree in 1771. He studied law with Judge William Smith and attained admission to the bar in 1775.

Career
On May 8, 1775, Morris was elected to represent his family household in southern Westchester County (now Bronx County), in the New York Provincial Congress. As a member of the congress, he, along with most of his fellow delegates, concentrated on turning the colony into an independent state. However, his advocacy of independence brought him into conflict with his family, as well as with his mentor, William Smith, who had abandoned the Patriot cause when it pressed toward independence. Morris was a member of the New York State Assembly in 1777–78.

After the Battle of Long Island in August 1776, the British seized New York City. Morris's mother, a Loyalist, gave his family's estate, which was across the Harlem River from Manhattan, to the British for military use.

Continental Congress
Morris was appointed as a delegate to the Continental Congress and took his seat in Congress on 28 January 1778. He was selected to a committee in charge of coordinating reforms of the military with George Washington. After witnessing the army encamped at Valley Forge, he was so appalled by the conditions of the troops that he became the spokesman for the Continental Army in Congress and subsequently helped enact substantial reforms in its training, methods, and financing. He also signed the Articles of Confederation in 1778 and was its youngest signer.

In 1778, when the Conway Cabal was at its peak, some members of the Continental Congress attempted a no-confidence vote against George Washington. If it had succeeded, Washington would have been court-martialed and dismissed as Commander-in-Chief of the Continental Army. Gouverneur Morris cast the decisive tie-breaking vote in favor of keeping Washington as Commander-in-Chief.

Lawyer and merchant

In 1779, he was defeated for re-election to Congress, largely because his advocacy of a strong central government was at odds with the decentralist views prevalent in New York. Defeated in his home state, he moved to Philadelphia, Pennsylvania, to work as a lawyer and merchant.

In 1780, Morris had a carriage accident in Philadelphia, and his left leg was amputated below the knee. Despite an automatic exemption from military duty because of his handicap and his service in the legislature, he joined a special "briefs" club for the protection of New York City, a forerunner of the modern New York Guard.

Public office and Constitutional Convention

In Philadelphia, he was appointed assistant superintendent of finance of the United States and served under Robert Morris. He was selected as a Pennsylvania delegate to the Constitutional Convention in 1787. During the Convention, he was a friend and ally of Washington and others who favored a strong central government.  Morris was elected to serve on the Committee of Style and Arrangement, a committee of five (chaired by William Samuel Johnson), which drafted the final language of the proposed constitution. Morris has been credited by most historians with authorship of the final version of the preamble, including changing the opening line "We, the People of the States" to "We, the People of the United States."  Catherine Drinker Bowen, in her 1966 book Miracle at Philadelphia, called Morris the committee's "amanuensis," meaning that it was his pen that was responsible for most of the draft and its final polished form.

It is said by some that Morris was "an aristocrat to the core," who believed that "there never was, nor ever will be a civilized Society without an Aristocracy." It is also alleged that he thought that common people were incapable of self-government because he feared that the poor would sell their votes to the rich and that voting should be restricted to property owners. Duff Cooper wrote of Morris that although he "had warmly espoused the cause of the colonists in the American War of Independence, he retained a cynically aristocratic view of life and a profound contempt for democratic theories."

Morris opposed admitting new western states on an equal basis with the existing eastern states for fear that the interior wilderness could not furnish "enlightened" national statesmen. Madison's summary of Morris's speech at the Convention on 11 July 1787 stated that his view "relative to the Western Country had not changed his opinion on that head. Among other objections it must be apparent they would not be able to furnish men equally enlightened, to share in the administration of our common interests." His reason given for that was regional: "The Busy haunts of men not the remote wilderness, was the proper School of political Talents. If the Western people get the power into their hands they will ruin the Atlantic interests." In that fear, Morris turned out to be in the minority. Jon Elster has suggested that Morris's attempt to limit the future power of the West was a strategic move designed to limit the power of slaveholding states because Morris believed that slavery would predominate in new Western states.

At the Convention, he gave more speeches than any other delegate, a total of 173. As a matter of principle, he often vigorously defended the right of anyone to practice his chosen religion without interference, and he argued to include such language in the Constitution.

During the Convention Gouverneur Morris boarded at Miss Dally's boarding house, along with Alexander Hamilton and Elbridge Gerry. Based on this discovery, an application was submitted to the State of Pennsylvania to install a historic marker on Market and 3rd Street in Philadelphia to honor Miss Dally and the location where the "Penman of the Constitution" boarded. Researchers have theorized that the five-member Committee on Style and Arrangement, which included Gouverneur Morris, Alexander Hamilton and James Madison, may have met at Miss Dally's boarding house between September 8 to September 12, which would have been the most convenient location for all five delegates.

Opposition to slavery

Gouverneur Morris was one of the few delegates at the Philadelphia Convention who spoke openly against domestic slavery. According to James Madison, who took notes at the Convention, Morris spoke openly against slavery on 8 August 1787 and stated that it was incongruous to say that a slave was both a man and property at the same time:

According to Madison, Morris felt that the U.S. Constitution's purpose was to protect the rights of humanity, which was incongruous with promoting slavery:

Minister Plenipotentiary to France

Morris went to France on business in 1789 and served as Minister Plenipotentiary to France from 1792 to 1794. His diaries during that time have become a valuable chronicle of the French Revolution and capture much of that era's turbulence and violence and document his affairs with women there. Compared to Thomas Jefferson, Morris was far more critical of the French Revolution and considerably more sympathetic to the deposed queen consort, Marie Antoinette. Commenting on her grandfather's sometimes Tory-minded outlook of the world, Anne Cary Morris stated, "His creed was rather to form the government to suit the condition, character, manners, and habits of the people. In France this opinion led him to take the monarchical view, firmly believing that a republican form of government would not suit the French character."

Morris was "the only foreign representative who remained in his post throughout the worst days of the Terror." On one occasion, when Morris "found himself the center of a hostile mob in favor of hanging him on the nearest lamppost, he unfastened his wooden leg, brandished it above his head, and proclaimed himself an American who had lost a limb fighting for liberty," upon which "[t]he mob's suspicions melted into enthusiastic cheers" (even though, as noted above, Morris had in fact lost his leg as a result of a carriage accident).

While Morris was minister, the Marquis de Lafayette, who had been an important participant in the American Revolution, was exiled from France and his family imprisoned, and Thomas Paine, another important figure, was arrested and imprisoned in France. Morris's efforts on their behalf have been criticized as desultory and insufficient.  After a change of the French government and after Morris was replaced as minister, his successor, James Monroe, secured Paine's release.

U.S. Senate
He returned to the United States in 1798 and was elected in April 1800, as a Federalist, to the U.S. Senate, filling the vacancy caused by the resignation of James Watson. Morris served from May 3, 1800 to March 3, 1803 and was defeated for re-election in February 1803.

Later career
On 4 July 1806, he was elected an honorary member of the New York Society of the Cincinnati.

After leaving the Senate, he served as Chairman of the Erie Canal Commission from 1810 to 1813. The Erie Canal helped to transform New York City into a financial capital, the possibilities of which were apparent to Morris when he said that "the proudest empire in Europe is but a bubble compared to what America will be, must be, in the course of two centuries, perhaps of one."

He was one of the three men who drew up the Commissioners' Plan of 1811, which laid out the Manhattan street grid.

Morris's final public act was to support the Hartford Convention during the War of 1812. He even pushed for secession to create a separate New York-New England Confederation because he saw the war as a result of slaveholders, who wanted to expand their territory. In the words of the biographer Richard Brookhiser "The man who wrote the Constitution judged it to be a failure and was willing to scrap it."

Morris was elected a member of the American Antiquarian Society in 1814.

Personal life

Until he married late in life, Morris's diary tells of a series of affairs. His lovers included the French novelist Adelaide Filleul and the American poet and novelist Sarah Wentworth Apthorp Morton.

In 1809, at age 57, he married 35-year-old Ann Cary Randolph (1774–1837), nicknamed "Nancy," who was the daughter of Ann Cary and Thomas Mann Randolph Sr. and the sister of Thomas Mann Randolph Jr. Thomas Mann Randolph Jr. was the husband of Thomas Jefferson's daughter, Martha Jefferson Randolph. Nancy lived near Farmville, Virginia, with her sister Judith and Judith's husband, Richard Randolph, on a plantation called Bizarre. In April 1793, Richard Randolph and Nancy were accused of murdering a newborn baby who was said to be Nancy's; presumably, she had been having an affair with Richard. Richard stood trial and was defended by Patrick Henry and John Marshall, who obtained an acquittal. Richard Randolph died suddenly in 1796; both sisters were suspected, but nothing was proven.  Nancy remained at Bizarre after her brother-in-law's death but Judith asked her to leave in 1805.

Nancy traveled north and lived in Connecticut before she agreed in 1809 to work as a housekeeper for Morris, whom she had known previously. They soon decided to marry; Morris was apparently undisturbed by the rumors that had caused Nancy to leave Virginia.  By all accounts, their marriage was a happy one; they had a son, Gouverneur Morris Jr., who went on to a long career as a railroad executive.

Death and legacy
Morris died on November 6, 1816, after he had caused himself internal injuries and an infection while using a piece of whalebone as a catheter in an attempt to clear a blockage in his urinary tract. He died at the family estate, Morrisania, and was buried at St. Ann's Church in The Bronx.

Morris's great-grandson, also named Gouverneur Morris (1876–1953), was an author of pulp novels and short stories in the early 20th century. Several of his works were adapted into films, including the famous Lon Chaney film The Penalty in 1920.

Morris established himself as an important landowner in northern New York, where the Town of Gouverneur, Village of Gouverneur, and Village of Morristown in St. Lawrence County are named after him.

In 1943, a United States Liberty ship, the SS Gouverneur Morris, was launched. She was scrapped in 1974.

See also
 France–United States relations

References

Further reading

  (A biography of Morris's wife.)

 Heyburn, Jack (2017). "Gouverneur Morris and James Wilson at the Constitutional Convention," University of Pennsylvania Journal of Constitutional Law. vol 20: 169–198.
Miller, Melanie Randolph, Envoy to the Terror: Gouverneur Morris and the French Revolution (Potomac Books, 2005)
 Ricard, Serge. (2017) "Memoir of a Republican Royalist: Gouverneur Morris, Chronicler and Actor of the French Revolution." Canadian Review of American Studies 47.3 (2017): 353-372.
 , popular history
 Whitridge, Arnold. "Gouverneur Morris in France." History Today (Nov 1972), pp 759–767 online.

Primary sources
 The Diary and Letters of Gouverneur Morris, Minister of the United States to France; Member of the Constitutional Convention, ed. Anne Cary Morris (1888). 2 vols. online version
 The Life of Gouverneur Morris, with Selections from his Correspondence and Miscellaneous Papers; Detailing Events in the American Revolution, the French Revolution, and in the Political History of the United States, ed. Jared Sparks (1832). 3 vols. Boston: Gray & Bowen.

External links

 Biography  from the United States Army Center of Military History

 Mintz, Max, "Gouverneur Morris, George Washington's War Hawk", Virginia Quarterly Review, Autumn 2003. .
 Gouverneur Morris Letters
 Gouverneur Morris, Jr. Papers,1853–1879 New-York Historical Society
 Gouverneur Morris Papers, Rare Book and Manuscript Library, Columbia University, New York, NY

1752 births
1816 deaths
Accidental deaths in New York (state)
Ambassadors of the United States to France
Abolitionists from New York City
American amputees
American politicians with disabilities
Columbia College (New York) alumni
Continental Congressmen from New York (state)
Erie Canal Commissioners
Federalist Party United States senators from New York (state)
Huguenot participants in the American Revolution
Members of the American Antiquarian Society
Members of the New York Provincial Congress
Members of the New York State Assembly
Morris family (Morrisania and New Jersey)
New York (state) Federalists
People from New York (state)
People from the Bronx
People of the Province of New York
Signers of the Articles of Confederation
Signers of the United States Constitution
Founding Fathers of the United States

Gouverneur Morris


William Rockefeller, punim imenom William Avery Rockefeller, ml. (Richford, New York, 31. svibnja 1841. – Tarrytown, New York, 24. lipnja 1922., američki poduzetnik i industrijalac, uz brata Johna D., osnivač naftne tvrtke Standard Oil i graditelj moći obitelji Rockefeller.

Karijeru je započeo sa šesnaest godina obavljajući dužnost knjigovođe kod jednog mlinara u Clevelandu, Ohio. U dobi od dvadeset i jedne godine, otvorio je trgovačku firmu Hughes and Rockefeller, a na poziv brata Johna D., koji je bavio eksploatacijom nafte, pridružio mu se u poslu, tako što je postao šef izvozne djelatnosti u New Yorku, za firmu koja će 1870. godine postati poznata kao Standard Oil.

Iako se nije eksponirao u javnosti, kao njegov brat, obnašao je aktivnu ulogu u kompaniji. Rukovodio je ograncima firme u New Yorku i New Jerseyju do 1911. godine, kada je odlukom suda ugašena kompanija, radi izvršenja zakona protiv monopola. Iste godine je umirovljen, nakon čega se bavio vlastitim investicijama i vlasništvom u željeznici.

Privatni život

Dana 25. svibnja 1864. oženio je Almiru Geraldine Goodsell (1844.—1920.) u Fairfieldu, Connecticut, s kojom je imao šestero djece:

 Lewis Edward Rockefeller (1865. – 1866.)
 Emma Rockefeller (1868. – 1934.)
 William Goodsell Rockefeller (1870. – 1922.)
 John Davison Rockefeller II. (1872. – 1877.)
 Percy Avery Rockefeller (1878. – 1934.)
 Ethel Geraldine Rockefeller (1882. – 1973.)

Bilješke

Vanjske poveznice

 William Rockefeller - Britannica Online
 William Rockefeller - history.navy.mil

Životopisi, SAD
Američki poduzetnici
Dinastija Rockefeller

William Rockefeller


Odisej je krater na Tetiji, Saturnovom mjesecu. Promjera je 445 km, više od 2/5 promjera Mjeseca, i jedan je od najvećih kratera u Sunčevom sustavu. Obuhvaća 18% površine Tetije. Nalazi se na zapadnom dijelu vodeće mjesečeve hemisfere - širina i dužina njegovog središta su 32,8°N odnosno 128,9°W. Ime je dobio po grčkom junaku Odiseju iz Homerove Ilijade i Odiseje.

Krater je otkrila letjelica Voyager 2 1. rujna 1981. tijekom preleta pored Saturna.

Geologija

Krater Odisej je sada prilično ravan za svoju veličinu od otprilike 450 km ili točnije, njezin pod je u skladu s Tetidinim sfernim oblikom. To je najvjerojatnije zbog viskoznog opuštanja Tethyanske ledene kore tijekom geološkog vremena. Pod leži otprilike 3 km ispod srednjeg polumjera, dok mu je vanjski rub oko 5 km iznad srednjeg promjera - reljef od 6–9 km nije jako visok za tako veliki krater. Unutar kratera rub je sastavljen od lučnih škarpa i proteže se oko 100 km sve do dna kratera. Od Odiseja se radijalno širi nekoliko grabena, širokih 10–20 km širok i stotine kilometara dugih. To su vjerojatno pukotine u kori nastale udarom. Najistaknutiji među njima se zove Ogygia Chasma.

Krater je izvorno morao biti dubok, s visokim planinskim rubom i visokim središnjim vrhom. S vremenom se dno kratera opustilo do sfernog oblika površine Tetije, a rub i središnji vrh kratera su kolabirali (slično opuštanje vidljivo je na Jupiterovim mjesecima Kalisto i Ganimed). To ukazuje da je u vrijeme Odisejevog udara Tetida morala biti dovoljno topla i savitljiva da dopusti da se urušavanje topografije; njegova unutrašnjost možda je čak bila tekuća. Da je Tetida bila hladnija i krhkija u trenutku udara, mjesec bi se možda bio raspao, a čak i da je preživio udar, topografija kratera bi zadržala svoj oblik, slično kao krater Herschel na Mimasu.

Središnji kompleks Odiseja (Scheria Montes) ima središnju depresiju nalik jami, duboku 2–4 km. Okružen je masivima uzdignutim 2–3 km iznad dna kratera, što je samo oko 3 km ispod prosječnog radijusa.

Veza s Ithaca Chasmom
Pretpostavlja se da je golemi rov nazvan Ithaca Chasma, koji otprilike prati veliki krug s polom blizu Odisejevog središta, nastao kao rezultat Odisejevog udara. Međutim, studija temeljena na Cassinijevim slikama visoke rezolucije pokazala je da je to malo vjerojatno - čini se da je broj kratera unutar Odiseja manji nego u Ithaca Chasmi, što ukazuje da je potonji stariji od prvog.

Izvori

Vanjske poveznice

Udarni krateri na planetnim satelitima
Površinske karakteristike saturnovih satelita

Odisej (krater na Tetiji)


In computer science and mathematical logic, a function type (or arrow type or exponential) is the type of a variable or parameter to which a function has or can be assigned, or an argument or result type of a higher-order function taking or returning a function.

A function type depends on the type of the parameters and the result type of the function (it, or more accurately the unapplied type constructor , is a higher-kinded type). In theoretical settings and programming languages where functions are defined in curried form, such as the simply typed lambda calculus, a function type depends on exactly two types, the domain A and the range B. Here a function type is often denoted , following mathematical convention, or , based on there existing exactly  (exponentially many) set-theoretic functions mappings A to B in the category of sets. The class of such maps or functions is called the exponential object. The act of currying makes the function type adjoint to the product type; this is explored in detail in the article on currying.

The function type can be considered to be a special case of the dependent product type, which among other properties, encompasses the idea of a polymorphic function.

Programming languages
The syntax used for function types in several programming languages can be summarized, including an example type signature for the higher-order function composition function:

When looking at the example type signature of, for example C#, the type of the function  is actually Func<Func<A,B>,Func<B,C>,Func<A,C>>.

Due to type erasure in C++11's std::function, it is more common to use templates for higher order function parameters and type inference (auto) for closures.

Denotational semantics
The function type in programming languages does not correspond to the space of all set-theoretic functions. Given the countably infinite type of natural numbers as the domain and the booleans as range, then there are an uncountably infinite number (2ℵ0 = c) of set-theoretic functions between them. Clearly this space of functions is larger than the number of functions that can be defined in any programming language, as there exist only countably many programs (a program being a finite sequence of a finite number of symbols) and one of the set-theoretic functions effectively solves the halting problem.

Denotational semantics concerns itself with finding more appropriate models (called domains) to model programming language concepts such as function types. It turns out that restricting expression to the set of computable functions is not sufficient either if the programming language allows writing non-terminating computations (which is the case if the programming language is Turing complete). Expression must be restricted to the so-called continuous functions (corresponding to continuity in the Scott topology, not continuity in the real analytical sense). Even then, the set of continuous function contains the parallel-or function, which cannot be correctly defined in all programming languages.

See also
 Cartesian closed category
 Currying
 Exponential object, category-theoretic equivalent
 First-class function
 Function space, set-theoretic equivalent

References

 Homotopy Type Theory: Univalent Foundations of Mathematics, The Univalent Foundations Program, Institute for Advanced Study. See section 1.2.

Data types
Subroutines
Type theory

Function type


Isla Nells (en inglés: Nells Island) es la mayor de las dos islas propiedad de Milford, en el estado de Connecticut, en la desembocadura del río Housatonic. Esta directamente a lo largo del río desde el Teatro American Shakespeare en Stratford, Connecticut.  La isla está deshabitada, pero se designa como un "espacio abierto" de la ciudad de Milford. Se encuentra a 3 pies (0,91 m) sobre el nivel del mar.

Véase también
 Geografía de América del Norte
 Anexo:Islas de los Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Archipiélagos e islas de Connecticut
Archipiélagos e islas del océano Atlántico de Estados Unidos

Isla Nells


Léo Silva (født 24. december 1985) er en brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Léo Silva


The Fraser River is the longest river within British Columbia, Canada

Fraser River may also refer to:

 Fraser River (Colorado), a tributary of the Colorado River in Colorado in the United States
 Fraser River (rivière du Sud tributary), Chaudière-Appalaches, Quebec, Canada
 Fraser River (Le Val-Saint-François), a tributary of the Ulverton River in Quebec, Canada
 Fraser River (Newfoundland and Labrador), a river in Labrador, Canada
 Fraser River (Western Australia), a river in the Kimberley region of Western Australia
 Earnscleugh River, also known as Fraser River, in New Zealand

See also
Fraser (disambiguation)

Fraser River (disambiguation)


توني جدت  (2 فبراير 1948م، لندن، إنجلترا - 6 أغسطس 2010م)، مؤرخ وكاتب وأستاذ جامعة بريطاني شغل منصبي أستاذ التاريخ الأوروبي بجامعة نيويورك ومدير مركز اريك ماريا ريمارك بنفس الجامعة. في عام 1996 تم انتخابه زميلاً للأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم. من أشهر أعماله كتاب «ما بعد الحرب» والذي أرخ فيه لأوروبا في مرحلة ما بعد الحرب العالمية الثانية. كان من دعاة حل الدولة الواحدة للصراع العربي الإسرائيلي.

حياته
ولد توني جدت عام 1948 ونشأ في شرق لندن لأم من أصل روسي وأب بلجيكي من أصل ليتواني. تخرج من مدرسة إمانويل قبل أن يلتحق بجامعة كامبريدج حيث حصل على درجتي البكلوريوس 1969م والدكتوراه 1972م في التاريخ.

على الرغم من كون والديه علمانيين إلا أنهما أرسلاه إلى مدرسة عبرية كما كان يفعل الكثير من الآباء اليهود في أوروبا بعد الحربين العالميتين. تأثر جدت كذلك بثقافة عائلتي والديه اليديشية إلى أن أدخله والداه عالم السياسة الإسرائيلية في سن الخامسة عشر. قام جدت بدعوة اليهود البريطانيين للهجرة لإسرائيل لفترة وجيزة قبل أن يسافر إلى هناك بنفسه ليقيم في كيبوتس محنيم في عام 1966. في العام التالي ومع إعلان دولة إسرائيل التعبئة إستعداداً لحرب 1967 تطوع ليحل محل أعضاء الكيبوتز الذين استدعاهم الجيش وفي أثناء الحرب عمل مترجماً وسائقاً مع جيش الدفاع الإسرائيلي.

في أعقاب الحرب شهد تحولاً في موقفه تجاه المشروع الصهيوني ككل حيث وعى إلى تناقض حلمه المشاركة في بناء مجتمع اشتراكي قائم على العمل في إسرائيل، ومشكلات اللاجئين الفلسطنيين ومعاناتهم.

أراءه السياسية

دعا جدت لمبادئ الديمقراطية الاشتراكية كبديل للنيوليبرالية وهي الايديولوجية السائدة منذ أواخر سبعينيات القرن العشرين لاسيما في الغرب. منذ أواخر عام 2003 وحتى رحيله برز اسمه كأحد أهم المثقفين المهتمين بالقضية الفلسطينية والمعارضين للسياسات الإسرائيلية. في أكتوبر من ذلك العام نشر مقالا بعنوان «إسرائيل: البديل» دعا فيه إلى دولة ديمقراطية واحدة في إسرائيل والأراضي الفلسطينية المحتلة تعطي حقوقا متساوية لكل المقيمين فيهما. واجه جدت انتقادات عنيفة واتهامات بمعاداة السامية في اعقاب نشره لهذا المقال ولكنه استمر في بلورة اراءه المعادية لإسرائيل كدولة يهودية والمؤيدة لحل الدولة الواحدة. في مايو 2006 نشر مقالا بعنوان «الدولة التي لن تنضج» في جريدة هآرتز الإسرائيلية مهاجما فيها المنحى الذي اتخذته السياسة الإسرائيلية منذ عام 1967.

كتبه
 (2010) شاليه الذاكرة
 (2010) السوء يعيث في الأرض
 (2008) إعادة تقييم: تأملات في القرن العشرين المنسي
 (2005) ما بعد الحرب: تاريخ أوروبا منذ عام 1945
 (2004) سياسات الهوية في عصر متعدد اللغات
 (1998) عبء المسؤولية: بلم، كامو، آرون والقرن العشرون الفرنسي
 (1996) وهم كبير؟ مقال عن أوروبا
 (1992) المثقفون الفرنسيون، 1944 - 1956
 (1990) الماركسية واليسار الفرنسي: دراسات عن العمال والسياسة في فرنسا، 1830 - 1982
 (1979) الاشتراكية في بروفنس 1871 - 1914: دراسة عن أصول اليسار الفرنسي الحديث

روابط خارجية

مراجع

 (بالإنجليزية) خطاب توني جدت بمناسبة اختياره لشغل كرسي «أستاذ الجامعة» بجامعة نيويورك بعنوان: مثقفون وجامعات في عصر غير ليبرالي، 4 ديسمبر 2006
 (بالإنجليزية) مقابلة مع توني جدت بنشرة الجمعية التاريخية بجامعة بوسطون بمناسبة صدور كتابه «ما بعد الحرب»، يناير/فبراير 2006

أشخاص من توتنهام
أشخاص من لندن
أعضاء هيئة تدريس جامعة نيويورك
بريطانيون من أصل يهودي روسي
بريطانيون من أصل يهودي روماني
خريجو كلية الملك (كامبريدج)
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
زملاء كلية القديسة حنة
زملاء كلية الملك (كامبريدج)
زملاء مراسلون في الأكاديمية البريطانية
كتاب مقالات إنجليز
مواليد 1948
مواليد في لندن
مؤرخون أمريكيون في القرن 21
مؤرخون إنجليز في القرن 20
مؤرخون بريطانيون في القرن 20
مؤرخون في القرن 21
مؤرخون لأوروبا
مؤرخون يهود
وفيات 2010
وفيات بسبب مرض العصبون الحركي
وفيات في نيويورك
يهود بريطانيون

توني جدت


උගන්ඩා ජනරජය නැගෙනහිර අප්‍රිකාවේ පිහිටි සතර දෙසින්ම භූමියෙන් වටවූ  රාජ්‍යකි. මෙහි දේශ සීමාවන් මෙසේ  වෙයි. නැගෙනහිරට කෙන්යාව, උතුරට සුඩානය, බටහිරට කොන්ගෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජය හා දකුණට ටැන්සානියාවත්, කෙන්යාවෙන් හා ටැන්සානියාවෙන් ද මායිම් වී පවතින  වික්ටෝරියා විලෙන්  සෑහෙන කොටසකින්ද මෙරටෙහි දකුණු දිග ප්‍රදේශය සමන්විත වෙයි.

'උගන්ඩා' යන නාමය ලැබෙන්නේ 'බ්‍රගන්ඩා' රාජධානිය' යන්නෙනි. බ්‍රගන්ඩා රාජධානියේ අගනුවර වන කම්පාලාද සමඟින් රටෙහි දකුණු දිගින් කොටසක් වටකරලයි. රටේ ජනගහනයෙන්  සියයට පනස් එකක් පමණ ජිවත් වන්නේ අවම (ජාත්‍යන්තර) දෛනික ආදායම් මට්ටම වන ඇමෙරිකන් ඩොලර් 1.25 ට වඩා පළෙ මටිටමක ආදායම් ලබමිනි. මේ තත්ත්වය නිසා උගණ්ඩා වැසියන් බරපතල ආහාර අර්බුදයකට මුහුණ පා සිටී

අප්‍රිකාව තුළ රටවල්

උගන්ඩාව


An Bromus rubens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Bromus rubens in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: B. r. kunkelii.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromus

en:Bromus rubens

Bromus rubens


Tommie Mike Christer Helgesson poznatiji pod umjetničkim imenom Snowy Shaw (Göteborg, Švedska, 25. srpnja 1968.) je švedski heavy metal glazbenik iz Göteborga. Svirao je sa sastavima kao što su King Diamond, Dream Evil, Mercyful Fate, IllWill, Notre Dame i Memento Mori. Svira gitaru i bubnjeve. U listopadu 2006. pridružio se simfonijskom metal sastavu Therion i pjevao je na albumu Gothic Kabbalah i pojavio se na turneji 2007. U kolovozu 2010. objavljeno je da je Snowy postao novi pjevač i basist sastava Dimmu Borgir iako je dan kasnije napustio sastav i vratio se u Therion.

Diskografija

 King Diamond

 The Eye (1990.)

 Mercyful Fate

 Time (1994.)

 Memento Mori

 Rhymes of Lunacy (1993.)
 Life, Death, and Other Morbid Tales (1994.)

 Notre Dame

 Coming Soon to a Théâtre Near You!!! (1998.)
 Le Théâtre du Vampire (1999.)
 Nightmare Before Christmas (1999.)
 Abattoir, Abattoir du Noir (2000.)
 Coming Soon to a Theatre Near You, the 2nd (2002.)
 Demi Monde Bizarros (2004.)
 Creepshow Freakshow Peepshow (2005.)

 Dream Evil

 Dragonslayer (2002.)
 Evilized (2003.)
 Children of the Night (2003.)
 The First Chapter (2004.)
 The Book of Heavy Metal (2004.)
 Gold Medal in Metal (2008.)

 Loud 'N' Nasty

 No One Rocks Like You (2007.)

 Therion

 Gothic Kabbalah (2007.)
 Live Gothic (2008.)
 Sitra Ahra (2010.)
 Les Fleurs du Mal (2012.)
 Live in Atlanta Rediviva and Beyond (2007.)

 Dimmu Borgir

 Abrahadabra (2010.)

 Theatres des Vampires

 Moonlighy Waltz (2011.)

 Samostalni albumi

 Snowy Shaw is Alive! (2011.)
 The Liveshow: 25 Years of Madness in the Name of Metal (2014.)
 Live in Hell! (2015.)
 White Is the New Black (2018.)
 Be Kind to Animals or I'll Kill You (2018.)

 Opera Diabolicus

 1614 (2012.)
 Death on a Pale Horse (2021.)

 Mad Architect

 Journey to Madness (2013.)
 Hang High (2015.)

 Dark Embrace

 The Call of the Wolves (2017.)

 Poison Pill

 Poison Pill (2017.)

Izvori

Švedski glazbenici heavy metala
Švedski pjevači heavy metala
Švedski bubnjari heavy metala
Švedski gitaristi heavy metala

Snowy Shaw


Teufelshof ist eine untergegangene Siedlung der heutigen Stadt Bad Berleburg im Kreis Siegen-Wittgenstein in Nordrhein-Westfalen.

Lage
Die Wüstung liegt drei Kilometer nördlich von Wunderthausen im Bereich der Ziegenhelle.

Geschichte
Die Ersterwähnung erfährt die Siedlung im Jahr 1484. Letztmals wird Teufelshof 1721 in einer Grenzbeschreibung über die Weideflächen der Wunderthäuser Bauern genannt.

Frühere Namen
 1484: Dufelßhof

Literatur
Günther Wrede: Territorialgeschichte der Grafschaft Wittgenstein (= Marburger Studien zur älteren deutschen Geschichte. Reihe 1: Arbeiten zum geschichtlichen Atlas von Hessen und Nassau. H. 3, ). Elwert, Marburg 1927 (Zugleich: Marburg, Universität, Dissertation, 1927).
 Lars Womelsdorf: Beiträge zur Geschichte der Ortschaft Alertshausen

Wüstung in Bad Berleburg
Ersterwähnung 1484

Teufelshof (Wittgensteiner Land)


Playa Railay (en tailandés: อ่าวไร่เลย์) es el nombre de una playa y una pequeña península situada entre la ciudad de Krabi y Ao Nang en el país asiático de Tailandia. Es accesible solamente por bote debido a los altos acantilados de piedra caliza de cortan el acceso. Estos acantilados atraen a escaladores que todo el mundo, pero la zona es también muy popular por sus hermosas playas y la atmósfera tranquila y relajante. El alojamiento va desde los bungalows baratos y populares entre los mochileros y los escaladores, hasta la famosa estación de Rayavadee para gente adinerada. Las cuatro áreas principales de Railay consisten en Pranang, Railay Oeste, Railay Este y Tonsai, esta última destinada a atender sobre todo a los escaladores.

Véase también
Geografía de Tailandia
Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Video sobre la playa

Playas de Tailandia
Zonas de escalada

Playa Railay


El hombre que valía 500 000 $ es una historieta del teniente Blueberry.

Trayectoria editorial
En España, se publicó en los números 72 al 94, más el Extra de Primavera de 1972, de la revista Mortadelo.

Argumento
Tras la guerra civil estadounidense un oficial confederado es hecho prisionero en México. Este oficialconoce el lugar secreto donde se encuentran 500 000 $. La misión de Blueberry será sacar al oficial de la prisión y lograr robar los 500 000 $ para el gobierno de los Estados Unidos. Esta historieta es la continuación de Chihuahua Pearl y su continuación es Balada por un ataúd.

Referencias

Blueberry

El hombre que valía 500.000 $


يرجع تاريخ تأسيس مكة إلى أكثر من 2000 سنة قبل الميلاد. وكانت في بدايتها عبارة عن قرية صغيرة تقع في واد جاف تحيط بها الجبال من كل جانب، ثم بدأ الناس في التوافد عليها والاستقرار بها في عصر النبي إبراهيم  والنبي إسماعيل ، وذلك بعدما ترك النبي إبراهيم  زوجته هاجر وابنه إسماعيل في هذا الوادي الصحراوي الجاف، وذلك امتثالاً لأمر الله، وبقيا في الوادي حتى تفجّر بئر زمزم، ثم وفدت بعد ذلك أولى القبائل التي سكنت مكة وهي قبيلة جرهم  القحطانية ، وقد بدأ خلال تلك الفترة بناء الكعبة على يد النبي إبراهيم  وابنه إسماعيل . وقد حرم الله مكة على غير المسلمين بعد العام التاسع من الهجرة في قوله تعالى:

(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلاَ يَقْرَبُواْ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا وَإِنْ خِفْتُمْ عَيْلَةً فَسَوْفَ يُغْنِيكُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ إِن شَاء إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ).

العصور المبكرة
يرجع تاريخ تأسيس مكة إلى أكثر من 2000 سنة قبل الميلاد، أي أنها كانت موجودة قبل قيام النبي إبراهيم والنبي إسماعيل برفع أساسات الكعبة، وكانت مكة في بدايتها عبارة عن بلدة صغيرة سكنها بنو آدم إلى أن دمرت هذه البلدة أثناء الطوفان الذي ضرب الأرض في عهد النبي نوح ، وأصبحت المنطقة بعد ذلك عبارة عن واد جاف تحيط بها الجبال من كل جانب، ثم بدأ الناس في التوافد عليها والاستقرار بها في عصر النبي إبراهيم والنبي إسماعيل (عليهما السلام)، وذلك عندما تفّجر بئر زمزم عند قدمي النبي إسماعيل ، بعدما ترك النبي إبراهيم زوجته هاجر وولده إسماعيل في هذا الوادي الجاف، وبعد ذلك جاء ركب من قبيلة جرهم فسكنوا مكة، وكانوا أول أناس يسكنون مكة، وقامت قبيلة جرهم خلال فترة حكمهم لمكة بدفن بئر زمزم، وأكلوا مال الكعبة الذي يهدى لها، واستمرت قبيلة جرهم في مكة حتى نهاية القرن الثالث الميلادي عندما استطاعت قبيلة خزاعة السيطرة عليها وتولي أمرها وطرد قبيلة جرهم منها. استمرت خزاعة في مكة ما يقارب ثلاثمائة سنة، وقام سيدها عمرو بن لحي بعبادة الأوثان، فكان أول من غيّر دين النبي إبراهيم  وعبد الأوثان في جزيرة العرب.

انتقل أمر مكة بعد ذلك من يد خزاعة إلى قريش وهي إحدى القبائل العربية التي تنتسب إلى قبيلة كنانة إحدى قبائل مضر، تحت أمرة قصي بن كلاب جد النبي محمد  الرابع، وقام ببناء دار الندوة ليجتمع فيها مع رجال قريش، وقام قصي بن كلاب قبل وفاته بتقسيم أمور الحرم على أولاده الأربع، فكانت سقاية البيت والرفاة والقيادة من نصيب ولده عبد مناف بن قصي الجد الثالث للنبي محمد. بعد وفاة عبد مناف بن قصي تولى قيادة قريش ابنه هاشم بن عبد مناف، وبعد وفاته تولى القيادة وسقاية الحرم عبد المطلب بن هاشم الذي قام بحفر بئر زمزم مرة أخرى.في ذلك الوقت كان ابرهة الحبشي ملك اليمن قد بنى كنيسة القليس ليحج إليها الناس جميعاً، فلما لم يجد إقبالاً على هذه الكنيسة، خرج بجيشه المكون من الفيله يريد تدمير الكعبة ليجبر العرب على الحج إلى كنيسته، وعندما وعندما اقترب من مكة، وجد قطيعا من النوق ملك عبد المطلب بن هاشم جد النبي سيد قريش فأخذها غصباً، فخرج عبد المطلب طالبا منه أن يرد له نوقه ويترك الكعبة وشأنها، فرد أبرهة النوق لعبد المطلب ولكنه رفض الرجوع عن مكة، وخرج أهل مكة هاربين إلى الجبال المحيطة بالكعبة خوفا من أبرهة وجنوده والأفيال التي معه، وعندما سأله أبرهة لماذا أهل مكة لا يدافعون عن الكعبة؟ فأجاب عليه قائلاً: "اما النوق فانا ربها وأما الكعبة فلها رب يحميها"، وعندما رفض أبرهة طلب عبد المطلب بالرجوع أبت الفيلة التقدم نحو الكعبة، وعندها أرسل الله طيوراً أبابيل تحمل معها حجارة من سجيل فدمرت أبرهه وجيشه، وقد سمي هذا العام بعام الفيل وهو العام الذي ولد فيه النبي محمد  .

العصر النبوي
كانت الجزيرة العربية قبل الإسلام عبارة عن مجموعة من القبائل البدوية، وكانت أغلبها تدين بالوثنية مع أقلية تدين باليهودية والمسيحية. ولد النبي محمد بمكة في عام الفيل الذي يوافق عام 571، وفي القرن السابع الميلادي ظهر الإسلام في مكة على يد النبي محمد ، وبدأ في دعوة الناس إلى الدين الجديد، فأسلم معه أبو بكر الصديق والسيدة خديجة بنت خويلد وعلي بن أبي طالب. كانت الدعوة الإسلامية في بدايتها سرية لمدة ثلاثة سنوات، وكانت الاجتماعات تتم في دار الأرقم حتى أمر الله النبي محمد بالجهر بالدعوة بين الناس، وكانت تلك الدعوة سبباً في إغضاب سادة قريش، فأعد المشركون كافة الأساليب لإحباط هذه الدعوة، فقاموا بتعذيب المسلمين وإيذاء النبي بكافة الوسائل، فكان عم النبي أبو طالب بن عبد المطلب يؤازره ويدافع عنه. لما اشتد أذى المشركين للمسلمين الضعفاء، أمر النبي المسلمين بالهجرة إلى الحبشة، وهاجر بعض المسلمين إلى الحبشة، وهناك رحب بهم النجاشي ملك الحبشة ونصرهم. وبعد ازدياد الأذى بالمسلمين وبالنبي محمد أمرهم بالخروج إلى يثرب، ثم قام النبي بعد ذلك بالهجرة إلى هناك، وذلك بعدما اتفق مع وفد قبيلتي الأوس والخزرج على نصرته وحمايته.

بعد هجرة النبي محمد إلى المدينة المنورة، حدثت بعض المعارك بين المسلمين وقريش، كانت أولها غزوة بدر عام 2هـ (624م) والتي انتهت بانتصار المسلمين، ثم غزوة أحد، وبعد ذلك غزوة الخندق عام 5هـ، حتى جاء شهر شوال عام 6هـ (628م) فخرج النبي محمد مع بعض المسلمين في اتجاه مكة لآداء العمرة، وعندما وصلوا إلى منطقة الحديبية رفضت قريش دخول النبي محمد وأصحابة إلى مكة، وعقدوا بعد ذلك صلح الحديبية الذي نص على وقف القتال وعودة النبي وأصحابة للعمرة في السنة المقبلة، وحرية القبائل في الدخول في تحالف إما مع النبي محمد وإما مع قريش. بعد عقد الصلح اختارت قبيلة خزاعة التي تقطن مكة الانضمام إلى حلف النبي، فيما دخل بنو الدئل بن بكر من كنانة في حلف قريش، وقد كانت بين القبيلتين حروب قديمة، فأراد بنو الدئل أن يأخذوا بثأرهم القديم من خزاعة، فأغاروا عليها ليلاً وقتلوا منهم الكثير وذلك بمساعدة قريش نفسها، فلما علم النبي بذلك أمر بالاستعداد لفتح مكة وكان ذلك سنة 8هـ، ولما وصل النبي محمد إلى مكة بجيشه دخلها بدون أي قتال، وهدم الأصنام، وعفا عن أهل مكة من المشركين. وعيّن عتاب بن أسيد أميراً على مكة، وقد أقام النبي في مكة تسعة عشر يوماً فقط، ثم غادر مكة عائداً إلى المدينة المنورة.

العصور الوسطى
منذ فتح مكة وحتى بعد وفاة النبي محمد عام 11هـ (634م) تولى إدارة مكة زعماء قريش، ومرت مكة بمرحلة من الاستقرار منذ بداية خلافة أبو بكر الصديق، وعمر بن الخطاب، وانتهت باغتيال عثمان بن عفان عام 35هـ (655م)، وبدأت مرحلة عدم الاستقرار في خلافة علي بن أبي طالب مرت خلالها الدولة الإسلامية بالكثير من الفتن والحروب، أبرزها موقعة الجمل،

موقعة صفين، معركة النهروان، وخلال هذه المرحلة اغتيل علي بن أبي طالب، وتولي معاوية بن أبي سفيان للخلافة عام 41هـ (661م).

ولما توفى معاوية كانت مكة مركزاً لانطلاق المعارضة لحكم الأمويين، وذلك عندما رفض الحسين بن علي وعبد الله بن الزبير مبايعة يزيد بن معاوية بن أبي سفيان للخلافة، وقد انتهت هذه المعارضة بمقتل الحسين بن علي في معركة كربلاء، ومقتل عبد الله بن الزبير في مكة بعد هجوم الحجاج بن يوسف الثقفي عليها ومحاصرتها عام 73هـ (692م). قام الأمويين خلال حكمهم لمكة بالعديد من الاصلاحات مثل شق الطرق، والاهتمام بالأمور الدينية والعلمية، ولعل أبرز هذه الاصلاحات كان عام 91هـ عندما تم توسعة المسجد الحرام وتسقيف أروقته على يد الخليفة الأموي عبد الملك بن مروان.

عاشت مكة تحت حكم الخلافة الأموية حتى عام 132هـ (750م) عندما قامت الخلافة العباسية على يد أبو العباس عبد الله السفاح، وقد اهتم العباسيين بعمارة المسجد الحرام حيث تم توسعة المسجد في عهد أبو جعفر المنصور، ولعل أبرز الأحداث التي مرت بها مكة في هذه الفترة استيلاء القرامطة عليها وسرقتهم للحجر الأسود عام 317هـ (929م) وتم إعادته عام 330هـ (941م). بعد خروج مكة من تحت نفوذ الدولة العباسية، خضعت المدينة لسيطرة الكثير من الدول مثل الدولة الإخشيدية، الدولة الفاطمية، الدولة الأيوبية والإمبراطورية العثمانية التي كان من أهم انجازاتها إنشاء سكة حديد الحجاز، إلى أن حكم الهاشميون الحجاز واستمروا بها لعام 597هـ (1200م) عندما أجلاهم الأشراف من مكة وتولوا حكمها وإدارتها، كان الأشراف يبقون حكاماً لمكة على أن يكون ولائهم للدولة التي تسيطر على منطقة الحجاز، وقد أستمر حكم الأشراف في لمنطقة الحجاز حتى قيام الدولة السعودية الثالثة على يد الملك عبد العزيز بن عبد الرحمن آل سعود عام 1351هـ (1932م).

العصر الحديث
في يونيو عام 1916 اندلعت الثورة العربية الكبرى بقيادة الشريف حسين بن علي حاكم مكة ضد الدولة العثمانية التي تسيطر على الحجاز وبمساعدة من بريطانيا وذلك أثناء الحرب العالمية الأولى، وتمكن أفراد القبائل الذين انضموا إلى الثورة من تفجير خط سكة حديد الحجاز بمساعدة ضابط المخابرات البريطاني إدوارد لورنس، وبهذا منعوا وصول الدعم العثماني إلى الحجاز، وانتهت هذه الحركة بطرد الجيش العثماني من الحجاز، بعد ذلك أعلن الشريف حسين بن علي عن قيام مملكة الحجاز. واستمرت هذه المملكة قائمة حتى دخل الملك عبد العزيز آل سعود مكة في 17 ربيع الأول 1343هـ (16 أكتوبر 1924) مع جيشه وجيوش حلفائه من الإخوان بقيادة سلطان بن بجاد، وذلك بعد انتصارهم على جيش الشريف حسين بن علي، وذهب الشريف حسين بعد ذلك إلى جدة ومنها إلى العقبة التي يحكمها ولده عبد الله الأول بن الحسين، بعد ذلك تولى الشريف علي بن الحسين حكم مكة لفترة استمرت عاماً واحداً، ثم ذهب إلى العراق، وتم تعيين الملك الراحل فيصل بن عبد العزيز آل سعود كأول أمير على مكة من أسرة آل سعود.

اهتم القادة السعوديون منذ عهد الملك عبد العزيز وحتى الآن بتطوير مكة وتوسعة وتحسين المسجد الحرام، فتمت توسعة المسجد في عهد الملك سعود بن عبد العزيز آل سعود عام 1375هـ (1955م) ثم في عهد الملك خالد بن عبد العزيز آل سعود، ونتجت عن هذه التوسعة زيادة الأماكن المخصصة للمصلين من 50 ألف مصل إلى 300 ألف مصل، واستغرق إنجاز هذه التوسعة حوالي عشر سنوات. مرت مكة في العصر الحديث بالعديد من الأحداث البارزة مثل حادثة الحرم المكي حيث قام أحد الأشخاص يدعى جهيمان العتيبي باقتحام المسجد الحرام في 1 محرم 1400هـ (20 نوفمبر 1979م)، ومعه 200 مسلح في محاولة منهم لقلب نظام الحكم في السعودية، وسيطر المسلحون على إذاعة المسجد الداخلية وتحصنوا في المآذن وأغلقوا أبواب الحرم، واستمر الحصار لمدة أسبوعين كاملين حتى اقتحمت قوات الأمن السعودية المسجد الحرام في 14 محرم 1400هـ (4 ديسمبر 1979) بمساعدة فرقة قوات خاصة باكستانية وفريق استشاري فرنسي، وتم استعادة السيطرة على المسجد، وأسفرت حصيلة العمليات عن مقتل 255 شخصاً وإصابة ما يقارب 560 آخرين.

لم يكن استيلاء جهيمان وجماعته على المسجد الحرام الحادث البارز الوحيد في تاريخ مكة الحديث، ففي 31 يوليو 1987 قام بعض الحجاج الإيرانيين بمظاهرات عارمة أثناء موسم الحج منددة بالولايات المتحدة عرفت بأحداث مكة 1987، وقاموا بسد الطرقات وإحراق السيارات ومنع الحجاج الآخرين والأهالي من الذهاب إلى وجهاتهم، فحاول بعض الحجاج التدخل لتهدئة الإيرانيين وفض المظاهرات لكنهم رفضوا هذه المطالب، ثم بدأ المتظاهرين في التوجه إلى المسجد الحرام رافعين شعارات الثورة الإسلامية في إيران وصور مرشدها العام آية الله الخميني، فتدخلت قوات الأمن السعودية لإنهاء تلك التظاهرات، وأسفرت هذه المواجهات بين قوات الأمن السعودية والمتظاهرين الإيرانيين عن مقتل 402 شخصاً (275 من الحجاج الإيرانيين، 85 من السعوديين، 45 حاجاً من بلدان أخرى)، وعن إصابة 649 شخصاً (303 من الحجاج الإيرانيين، 145 من السعوديين، 201 حاجاً من بلدان أخرى).

انظر أيضاً
 تاريخ المدينة المنورة
 تاريخ إسلامي
 كرسي الملك سلمان بن عبدالعزيز لدراسات تاريخ مكة المكرمة

مراجع

تاريخ مكة


فولاكس (Βώλαξ) هي مدينة في دراما في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1155 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في إيليا
مدن اليونان

فولاكس (دراما)


Yenice, Çanakkale ilinin bir ilçesidir. Çanakkale'nin en doğusundaki ilçesidir.

Konumu
Çanakkale ilinin güneydoğusunda, doğuda ve güneyde Balıkesir ile,  kuzeyde Biga ve Çan ilçeleri, batıda Bayramiç ilçesi ile çevrilidir.

Tarihçe
Yenice, Kınık boyu Türklerinin Kızıl Keçeli grupları tarafından 19. yüzyılda bir köy olarak kurulmuştur. 1936'ya kadar Balıkesir ilinin Gönen ilçesine bağlı bir köy olan Yenice, 15.06.1936 tarih ve 3012 sayılı kanunla ilçe yapılarak Çanakkale iline bağlanmıştır. 1953 yılında ilçede yaşanan depremin ardından ilçe merkezi bugün bulunduğu konuma taşınmıştır.

Coğrafik bilgiler
Deniz seviyesinden 276 metre Yükseklikte olan yerleşim merkezinin kuzeyinde Güre Dağı ve güneybatı yönünde yer alan Asar Dağı yükseklikleri 960 metreyi bulur.

İdari yapı
İlçeye bağlı 1 belde ve 76 köy vardır.

Nüfus

Kaynakça

Yenice, Çanakkale


Edomiti, Edomićani, Edomci, Idumejci (hebr. Edom, אֱדוֹם, suvremeno Edom, tiberijski 'Ĕḏôm; doslovno: "crveno"; asirski: Udumi; sirjački: ܐܕܘܡ) bili su antički semitski nomadski narod. Živio je na Edomskoj visoravni od 14. ili 13. st. pr. Kr. Govorili su edomitskim jezikom.

Prema Bibliji blisko su srodni narod Izraelcima. Potječu od Izraelova (Jakovljeva) brata Edoma (Ezava). Proročka knjiga iz Biblije Obadija navješta uništenje ovog naroda i njegove države. U Ponovljenom zakonu 23,7 zapovijed je "Ne mrzi Edomca, jer ti je po krvi rod! Ne mrzi ni Egipćanina, jer si bio u zemlji njegovoj gost!". Druge knjige sve slikovitije najavljuju posrnuće, pad, demoraliziranje edomskih junaka, poniženje i nestanak Edoma, uništenje edomskih mudraca, gdje sam Bog najavljuje da će Edom osjetiti njegovu osvetu "zbog opačine učinjene sinovima Judinim, jer su prolili krv nedužnu u zemlji njihovoj." (Joel 4,19) i da će "Oni će se zvati "zemlja zločina" i "narod, na koji se gnjevi Gospod dovijeka", a navještenje Božje kazne je i Gazi i Tiru za četiri opačine, "jer su do posljednjega čovjeka sve odveli" da ih prodaju Edomu odnosno izručili Edomu. Moabu najavljuje da mu neće oprostiti opačinu što je u "spalio kosti kralja iz Edoma.", Bog je Edomu tri opačine oprostio, a za četiri mu ne će oprostiti "Jer je progonio brata svojega mačem, ugušio sažaljenje, jarost svoju jednako čvrsto držao, gnjev svoj uvijek čuvao." (Amos 1,11)

Ime nose po crvenoj boji hrane koju je Ezav zatražio od Jakova (Postanak 25,30). Ezav, rodonačelnik Edomaca, naselio se na gori Seiru.

Edomiti su državu stvorili prije bratskog naroda Izraelaca. S njima su ratovali. Porazio ih je David i podvrgnuo svojoj vlasti (2. Samuelova 8,14). Judejske se vlasti oslobađaju u 9. st. pr. Kr. Nakon toga stalno su bili saveznici svakom neprijatelju judejske države. Prijestolnica edomske države zvala se Dinhaba.

Kad su Izraelci izlazili iz egipatskog ropstva, Edomci nisu pustili Izraelce proći kroz njihovu zemlju, kad su otišli iz Egipta (Brojevi 20,14-21, Suci 11,17).

701. pr. Kr. asirski kralj Senaherib se u povratku iz Babilona zaputio na zapadni kraj države, gdje je Ezekija Judejski na poticaj Edipta i Marduk-apla-iddini, opozvao poslušnost Asiriji. U pobunu su se uključile još neke male državice te regije: Sidon i Aškelon koje je zauzeo silom te niz gradova i država, među kojima Biblos, Ašdod, Amon, Moab i Edom koji su platili zatim danak ne opirući se. Zatim je neuspješno opsjeo Jeruzalem, davši okolne gradove vazalnim vladarima Ekrona, Gaze i Ašdoda. Pohod je u različitim opisima opisan u asirskim spisima i biblijskim Knjigama o kraljevima (Prva i Druga). Ezekija je ostao na prijestolju kao vazalni vladar.

Kulminacija neprijateljstva je sudioništvo u babilonskom razaranju jeruzalemskoga hrama u 586. pr. Kr. i klicali rušenju (Psalam 137,7) . Kad su protjerani Judejci, svoju su vlast proširili na južnu Judeju i Hebron. Nakon povratka iz babilonskog sužanjstva, grad Kanaanka Maresu nisu ponovno naselili Židovi nego Edomci, koji su ga načinili svojim glavnim gradom.

U doba makabejaca nosi grčko ime Idumeja. U godinama između 126. pr. Kr. do 109. pr. Kr. Ivan Hirkan osvojio je Idumeju. Edomiti (Idumejci) su potom prisilno judaizirani. Spomen Edomićana je do 70. g. i od tad nestaju iz povijesti. Ne zna se mnogo o edomskoj religiji prije nego što su nakon hasmonejske vlasti judaizirani. Vjerojatno su bili kanaanske religije, a da im je nacionalni Bog bio Kaus (hebr. קוס/קוש), Qaus, Qōs, Qaus, Koze). Pretpostavka je jer ga se zaziva u formuli blagoslova u pismima i osobnim imenima u drevnom Edomu.

Edomićanskog su roda Antipater i zloglasni Herod.

Izvori

Biblija
Semitski narodi
Stari narodi i civilizacije

Edomiti


Klingerhof ist eine Einöde und Gemeindeteil der Gemeinde Bessenbach im Landkreis Aschaffenburg (Unterfranken).

Geographie
Der Bessenbacher Ortsteil Klingerhof, vormals Hamelshorn, liegt auf  am Gipfel des Hammelsberges (im örtlichen Dialekt auch als Hommelshorn bezeichnet). Es ist ein Bauernhof nordwestlich von Straßbessenbach. Nach Haibach im Westen sind es zwei Kilometer und nach Winzenhohl im Norden etwa 600 m. Unweit des Klingerhofs befindet sich auf Hösbacher Gemeindegebiet in der Gemarkung Winzenhohl das gleichnamige Landhotel Klingerhof. Vorbei am Klingerhof führt der Fränkische Marienweg.

Geschichte
Das bayerische Urkataster zeigt den Klinger Hof in den 1810er Jahren mit zwei Herdstellen und einer parkartigen Gartenanlage um einen Brunnen. Laut Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon gab es im Jahr 1913 dort neun Einwohner.

Weblinks
 Spessartprojekt mit Karte
 Abbildung der Einöde

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Bessenbach)
Einzelsiedlung

Klingerhof (Bessenbach)


O Túmulo do Soldado Desconhecido é um monumento histórico dedicado aos militares americanos falecidos, cujos restos mortais não foram identificados. Ele está localizado no Cemitério Nacional de Arlington, na Virgínia, Estados Unidos. O "Desconhecido" da Primeira Guerra Mundial recebeu a Medalha de Honra, a Cruz Vitória e vários outros prêmios de serviço de outras nações estrangeiras. Os militares desconhecidos que foram enterrados também receberam a Medalha de Honra, concedida pelos presidentes dos Estados Unidos que presidiram seus funerais. O monumento não tem um nome oficial designado.

Em 4 de março de 1921 o congresso americano aprovou o enterro e funeral de um soldado americano não identificado, morto na primeira guerra mundial. o enterro de um soldado americano não identificado da Primeira Guerra Mundial. O enterro e cerimônia ocorreram no Anfiteatro Memorial. Em 11 de novembro de 1921, o soldado desconhecido trazido da França foi sepultado abaixo de uma tumba de mármore de três níveis. Os dois níveis inferiores são seis seções de granito cada e o superior pelo menos nove blocos com uma abertura retangular no centro de cada nível através da qual os restos desconhecidos foram colocados através da tumba e no solo abaixo. Uma laje em pedra cobre a abertura retangular ao invés de mármore.

Desde 1921 a intenção era colocar uma superestrutura no topo da Tumba, mas foi somente em 3 de julho de 1926 que o Congresso autorizou a conclusão da Tumba e o gasto de $ 50.000 (com um custo final de $ 48.000). Um concurso de design foi realizado e vencido pelo arquiteto Lorimer Rich e o escultor Thomas Hudson Jones. Uma verba do Congresso para a obra foi assegurada e em 21 de dezembro de 1929, um contrato para a conclusão da própria Tumba foi celebrado. A Tumba consistiria em sete peças de mármore em quatro níveis (tampa, dado, base e sub-base), dos quais o dado é o maior bloco com a escultura em todos os quatro lados.

A extração do mármore Yule (3,9 milhas ao sul de Marble, Colorado pela Vermont Marble Company) foi um processo de um ano, começando em 1930. O boné foi extraído na primeira tentativa, mas a base exigiu três tentativas. O grande bloco do meio também exigiu três tentativas. No final de janeiro de 1931, o bloco do meio de 56 toneladas foi retirado da pedreira. A extração envolveu 75 homens. Quando o bloco foi separado da montanha dentro da pedreira, pesava 124 toneladas. Uma serra de arame foi então trazida para a pedreira para cortar o bloco para 56 toneladas.

Em 3 de fevereiro, o bloco chegou ao local da fábrica de mármore (na cidade de Marble) após uma viagem de quatro dias da pedreira. Aqui ele foi criado e enviado para Vermont em 8 de fevereiro. O bloco foi serrado até o tamanho final em West Rutland, Vermont, e fabricado por artesãos em Proctor, Vermont, antes de ser enviado de trem para o Cemitério Nacional de Arlington, Virgínia. Em setembro, todos os 7 blocos estavam no terreno do local da Tumba, em Arlington.

A montagem começou em setembro de 1931. Foi encontrada uma imperfeição na base, exigindo mais três pedreiras. No final de dezembro de 1931, a montagem foi concluída. O trabalho de acabamento seguido de entalhes no bloco de dados pelos irmãos Piccirilli sob a direção do escultor Thomas Jones. (Os irmãos também esculpiram a estátua de Lincoln para o Lincoln Memorial, entre outros). A tumba foi concluída sem cerimônia formal em 9 de abril de 1932.

A tumba foi colocada na cabeceira da sepultura durante o Desconhecido da Primeira Guerra Mundial. A oeste desta sepultura estão as criptas de Desconhecidos da Segunda Guerra Mundial (sul) e da Coréia (norte). Entre os dois está uma cripta que continha um desconhecido do Vietnã (meio). Seus restos mortais foram identificados positivamente em 1998 por meio de testes de DNA como primeiro-tenente Michael Blassie, Força Aérea dos Estados Unidos, e foram removidos. Essas três sepulturas são marcadas com lajes de mármore branco alinhadas com a praça.

A tumba tem uma forma plana e é relevada nos cantos e nas laterais por pilastras neoclássicas inseridas na superfície com objetos e inscrições esculpidas nas laterais. O simbolismo de 1931 dos objetos nos lados norte, sul e leste mudou com o tempo.

 Painel leste voltado para Washington, DC, são três figuras gregas representando Paz, Vitória e "American Manhood" - mas depois "Valor" em vez de "American Manhood"

 O painel oeste está inscrito com (centralizado no painel):

 AQUI RESTA EM
 GLÓRIA HONRADA
 UM AMERICANO
 SOLDADO
 CONHECIDO POR DEUS

Dimensões da tumba partir de 2004 (xxx) * Dimensões do bloco de matriz de 1931 saindo da pedreira.

O Soldado desconhecido da Primeira Guerra

No Memorial Day (dia de relembrar veteranos falecidos nas guerras) de 1921, quatro soldados desconhecidos foram exumados de quatro cemitérios americanos da Primeira Guerra Mundial na França, Aisne-Maine, Meuse-Argonne, Somme e St. Mihiel. Sargento do Exército dos EUA Edward F. Younger, que foi ferido em combate, altamente condecorado por bravura e recebeu a Cruz de Distinto Serviço, selecionou o Desconhecido da Primeira Guerra Mundial de quatro caixões idênticos na prefeitura de Châlons-en-Champagne, França, em 24 de outubro de 1921. Younger selecionou o Desconhecido da Primeira Guerra Mundial colocando um buquê de rosas brancas em um dos caixões. Ele escolheu o terceiro caixão da esquerda. O desconhecido escolhido foi transportado para os Estados Unidos a bordo do . Os restantes foram enterrados no Cemitério Meuse Argonne, França.

O Desconhecido da Primeira Guerra Mundial ficou em estado na Rotunda desde sua chegada aos Estados Unidos até o Dia do Armistício, 1921. Em 11 de novembro de 1921, o presidente Warren G. Harding oficiou as cerimônias de sepultamento no Anfiteatro Memorial no Cemitério Nacional de Arlington. Durante a cerimônia, o Desconhecido da Primeira Guerra Mundial foi premiado com a Cruz Vitória pelo Almirante da Frota Lord Beatty, em nome do Rei George V do Reino Unido. A Victoria Cross do Reino Unido foi colocada com o soldado. Outras nações aliadas também premiaram o Soldado Desconhecido Americano com condecorações, incluindo a Legião de Honra, Médaille Militaire e Croix de Guerre da França, a Cruz de Guerra da Tchecoslováquia, a Medalha de Ouro por Bravura da Itália, a Virtuti Militari da Polônia e a Virtutea Militara da Romênia.

Anteriormente, em 17 de outubro de 1921, o British Unknown Warrior havia recebido a Medalha de Honra dos EUA pelo General dos Exércitos John Pershing.

Em 1928, o Soldado Desconhecido foi agraciado com o Prêmio Búfalo de Prata pelo serviço diferenciado à juventude da América pelos Escoteiros da América.

Em 3 de agosto de 1956, o presidente Dwight D. Eisenhower (um general durante a Segunda Guerra Mundial) assinou um projeto de lei para selecionar e homenagear os Desconhecidos da Segunda Guerra Mundial e da Guerra da Coréia. As cerimônias de seleção e enterro desses Desconhecidos aconteceram em 1958. O Desconhecido da Segunda Guerra Mundial foi selecionado a partir de restos exumados de cemitérios na Europa, África, Havaí e nas Filipinas .

Dois Desconhecidos da Segunda Guerra Mundial, um do do teatro Europeu e outro do teatro do pacífico foram colocados em caixões idênticos e levados a bordo do , um cruzador de mísseis guiados descansando ao largo do Virginia Capes, e colocado em ambos os lados do desconhecido coreano. William R. Charette, oficial do Hospital da Marinha, de 1ª classe, então o único recebedor da Medalha de Honra da Marinha dos EUA que era um homem alistado, escolheu o caixão da mão direita como o Desconhecido da Segunda Guerra Mundial. O caixão do desconhecido restante da Segunda Guerra Mundial recebeu um enterro solene no mar.

O desconhecido coreano foi selecionado entre quatro americanos desconhecidos que morreram na Guerra da Coréia e que foram desenterrados do Cemitério Nacional do Pacífico, no Havaí. O Sargento Mestre do Exército Ned Lyle fez a seleção final. As incógnitas não selecionadas foram novamente enterradas lá.

Os caixões da Segunda Guerra Mundial e dos desconhecidos coreanos chegaram a Washington em 28 de maio de 1958, onde permaneceram na Rotunda do Capitólio até a manhã de 30 de maio, quando foram carregados em caixões para o Cemitério Nacional de Arlington. O presidente Eisenhower concedeu a cada um a Medalha de Honra, e os Desconhecidos da Segunda Guerra Mundial e da Guerra da Coréia foram enterrados na praça ao lado de seu camarada da Primeira Guerra Mundial.

O membro do serviço Vietnam Unknown foi originalmente designado pelo US Marine Corps Sgt. Maj. Allan Jay Kellogg, Jr., durante uma cerimônia em Pearl Harbor.

Cada filial das Forças Armadas participou do transporte em homenagem aos desconhecidos. Os fuzileiros navais do Quartel da Marinha do Havaí consistiam em uma Guarda de Honra de 9 homens alistados e o Tenente Denis Muller. O designado Desconhecido do Vietnã foi transportado a bordo do , onde os fuzileiros navais montaram guarda sobre o caixão durante a viagem à Naval Air Station Alameda, Califórnia. Em Travis, a cerimônia de desembarque entregou os restos mortais à USAF em 24 de maio. No dia seguinte, os restos do Desconhecido foram transportados da Base da Força Aérea de Travis, Califórnia, chegando à Base Aérea de Andrews, em Maryland. Uma vez lá, os restos mortais foram entregues ao Exército dos EUA, onde os restos mortais foram levados para Fort McNair para serem colocados na carroça puxada por cavalos que mais tarde levou o Desconhecido para a Rotunda da Capital para exibição antes do enterro. Enquanto em exibição para exibição pública, todos os ramos das Forças Armadas dos EUA estiveram em honra, guardando o caixão do Desconhecido por duas semanas.

Muitos veteranos do Vietnã e o presidente Ronald Reagan e Nancy Reagan visitaram o Vietnã Desconhecido no Capitólio dos Estados Unidos. Um caixão do Exército carregou o Vietnã Desconhecido do Capitólio para o Anfiteatro Memorial no Cemitério Nacional de Arlington no Dia da Memória, 28 de maio de 1984.

O presidente Reagan presidiu o funeral e entregou a Medalha de Honra ao Desconhecido do Vietnã, e também agiu como parente próximo ao aceitar a bandeira do enterro no final da cerimônia. As bandeiras de enterro de todos os Desconhecidos na Tumba dos Desconhecidos estão em exibição na Sala de Exibição do Memorial.

Em 1994, Ted Sampley, um ativista POW / MIA, determinou que os restos mortais do Desconhecido do Vietnã eram provavelmente do primeiro-tenente da Força Aérea Michael Joseph Blassie, que foi abatido perto de An Lộc, Vietnã, em 1972. Sampley publicou um artigo em seu boletim informativo e contatou a família de Blassie, que tentou levar o caso ao gabinete de vítimas da Força Aérea sem resultado. Em janeiro de 1998, a CBS News transmitiu uma reportagem baseada na investigação de Sampley que trouxe pressão política para apoiar a identificação dos restos mortais. O corpo foi exumado em 14 de maio de 1998. Com base em testes de DNA mitocondrial, os cientistas do Departamento de Defesa confirmaram que os restos mortais eram de Blassie. A identificação foi anunciada em 30 de junho de 1998 e, em 10 de julho, os restos mortais de Blassie chegaram à casa de sua família em St. Louis, Missouri ; ele foi reenterrado no cemitério nacional de Jefferson Barracks em 11 de julho.

Redesenho da cripta
A laje sobre a cripta que antes continha os restos mortais do Desconhecido do Vietnã foi substituída. A inscrição original de "Vietnã" foi alterada para "Honrando e mantendo a fé com os militares desaparecidos da América" como um lembrete do compromisso das Forças Armadas com a contabilidade mais completa possível dos militares desaparecidos. Foi decidido que a cripta permaneceria vazia.

Os guardas das tumbas são soldados do Exército dos Estados Unidos. Os primeiros guardas militares foram soldados da 3ª Cavalaria, "Brave Rifles", que foram colocados nas proximidades de Fort Myer . Desde 6 de abril de 1948 (conhecido então como " Dia do Exército "), quando o regimento foi reativado, passou a ser vigiado por soldados do 3º Regimento de Infantaria, "A Velha Guarda" . A Velha Guarda também foi enviada para Fort Myer, Virgínia, adjacente ao Cemitério Nacional de Arlington. É considerado uma das maiores honras servir como Sentinela na Tumba dos Desconhecidos. Menos de 20 por cento de todos os voluntários são aceitos para treinamento e, desses, apenas uma fração passa no treinamento para se tornarem Guardas da Tumba de pleno direito. O distintivo de identificação da Tumba do Soldado Desconhecido é o terceiro distintivo de qualificação menos premiado do Exército dos Estados Unidos; em 4 de julho de 2020, são 688, incluindo 23 revogados e 7 "erros administrativos". É precedido pelos 15 emblemas de identificação do cavaleiro militar e pelos 17 emblemas de astronauta .

O soldado "andando no tapete" não usa insígnia de posto, para não ultrapassar os Desconhecidos, quaisquer que sejam suas patentes. Oficiais não comissionados (geralmente o Comandante de Socorro e os Comandantes Assistentes de Socorro) usam a insígnia de sua patente quando trocam apenas de guarda. Eles têm um uniforme separado (sem patente) que é usado quando eles realmente guardam os Desconhecidos ou são "postados".

As sentinelas irão confrontar as pessoas que cruzam as barreiras do túmulo ou que percebem ser desrespeitosas ou excessivamente barulhentas.

Em 9 e 10 de novembro de 2021, em homenagem à comemoração do centenário da Tumba do Soldado Desconhecido, membros do público foram autorizados a andar na praça e colocar flores pela primeira vez desde 1925. De acordo com o site do Cemitério Nacional de Arlington, eles "não prevêem a realização de outro evento em nossas vidas no qual o público será capaz de se aproximar da Tumba dessa maneira."

Armas
Existem vários tipos diferentes de armas usadas pelos guardas da tumba. As mudanças nas armas refletem as mudanças no Exército, incluindo o rifle M1903 Springfield, os rifles M1 Garand e M14 e as pistolas M1911, M9 e M17. Os guardas da tumba atualmente carregam rifles M14, que são afixados em coronhas cerimoniais.

Andando no tapete
Existe uma rotina meticulosa que o guarda segue ao vigiar os túmulos. O guarda da tumba:

 Marchas 21 degraus para o sul, descendo a  tapete preto colocado sobre a tumba.
 Vira e fica voltado para o leste, em direção à Tumba, por 21 segundos.
 Vira-se e enfrenta o norte, muda de arma para o ombro externo e espera 21 segundos.
 Marchas 21 degraus descendo o tapete.
 Vira e fica voltado para o leste por 21 segundos.
 Vira-se e fica de frente para o sul, muda de arma para o ombro externo e espera 21 segundos.
 Repete a rotina até que o soldado seja dispensado do serviço na troca da guarda .

Depois de cada volta, o guarda executa um movimento agudo de "ombro-braço" para colocar a arma no ombro mais próximo dos visitantes, para indicar que o guarda fica entre a Tumba e qualquer possível ameaça.

Por respeito aos enterrados, as sentinelas comandam o silêncio nas tumbas. Se o guarda que caminha pelo tatame deve enfrentar vocalmente uma perturbação dos espectadores, ou uma ameaça, a rotina é interrompida e assim permanece até que a perturbação esteja sob controle. O sentinela sairá do tapete, colocará a arma na posição de braços a bombordo e enfrentará a perturbação. Uma vez sob controle, o sentinela então caminha na calçada para o outro lado do tapete, vira-se para os braços dos ombros e retoma a rotina a partir do ponto de interrupção.

O tapete é geralmente substituído duas vezes por ano: antes do Memorial Day e antes do Dia dos Veteranos. Isso é necessário devido ao desgaste da esteira de borracha pelos sapatos especiais usados pelos guardas de túmulos. Os sentinelas têm placas de metal embutidas nas solas e na parte interna dos sapatos para permitir uma sola mais robusta e dar o clique característico do calcanhar durante as manobras. As sentinelas usam óculos escuros por causa do reflexo brilhante do mármore ao redor da Tumba e do Anfiteatro Memorial.

Troca da Guarda

Enquanto o Cemitério Nacional de Arlington está aberto, durante o dia nos meses de verão, de 1º de abril a 30 de setembro, a guarda é trocada a cada meia hora. Durante os meses de inverno, que ocorre no hemisfério norte de 1º de outubro a 31 de março, a guarda é trocada a cada hora. Depois que o cemitério fecha ao público (19h às 8h De abril a setembro e das 17h às 8h Outubro a março), a guarda é trocada a cada 2 horas. A cerimônia pode ser testemunhada pelo público sempre que o Cemitério Nacional de Arlington estiver aberto.

A troca de guarda é muito simbólica, mas também conduzida de acordo com os regulamentos do Exército. O comandante substituto ou o comandante auxiliar substituto, juntamente com o guarda que se aproxima, são ambos necessários para que ocorra uma troca de guarda. O comandante do alívio ordena que o guarda que está sendo substituído "passe suas ordens" para o guarda que se aproxima. O guarda sendo substituído dirá ao guarda que se aproxima: "Postagem e ordens permanecem conforme as instruções." A resposta do guarda que se aproxima é sempre "Pedidos confirmados". Durante as mudanças, quando o público estiver testemunhando a cerimônia, o comandante informará ao público que a cerimônia está prestes a acontecer e que os presentes devem permanecer "em silêncio e em pé" durante todo o evento. Em algumas ocorrências, o público também é solicitado a evitar tirar fotos com flash (principalmente durante o tempo inclemente).

Em 4 de outubro de 2021, a primeira troca feminina da guarda ocorreu em homenagem ao sargento da guarda, sargento. Chelsea Porterfield que foi a primeira mulher a ocupar essa posição.

Um guarda civil foi postado pela primeira vez na Tumba em 17 de novembro de 1925, para evitar, entre outras coisas, que famílias fizessem piqueniques na laje de mármore plana com vista para a cidade. Um guarda militar foi destacado pela primeira vez em 25 de março de 1926. O primeiro guarda 24 horas foi colocado à meia-noite de 2 de julho de 1937. A Tumba dos Desconhecidos tem sido vigiada continuamente, 24 horas por dia, 7 dias por semana, desde então. O mau tempo, ataques terroristas, et cetera, nunca fizeram com que a vigilância parasse.

Desde 1948, os túmulos guardas, um pelotão especial do 3º Regimento de Infantaria dos Estados Unidos (The Old Guard), trabalham em uma rotação de equipe de 24 horas on, 24 horas off, por cinco dias, tirando os quatro dias seguintes de folga. Um guarda leva em média seis horas para preparar seu uniforme - lã grossa, independentemente da época do ano - para o trabalho do dia seguinte. Além de preparar o uniforme, os guardas também realizam treinamento físico, treinamento de guarda de túmulos, participam de exercícios de campo, cortam o cabelo antes do próximo dia de trabalho e às vezes também estão envolvidos em funções regimentais. Os guardas da tumba são obrigados a memorizar 35 páginas de informações sobre o Cemitério Nacional de Arlington e a Tumba do Soldado Desconhecido, incluindo a localização de quase 300 túmulos e quem está enterrado em cada um.

Uma decoração especial do Exército, o distintivo de identificação da Tumba do Soldado Desconhecido, é autorizada para uso após passar em um teste detalhado de 100 perguntas (de um pool de mais de 300), um teste uniforme com dois GB (erros) ou menos (medido para 1/64 "), e um teste na sequência de mudança de guarda. Depois de servir com honra por um período de nove meses, e tendo passado na sequência de testes, um guarda de tumba é premiado permanentemente com o distintivo. Desde a primeira premiação em 7 de fevereiro de 1958, menos de 650 soldados concluíram o treinamento e receberam este distintivo, incluindo quatro mulheres. Um pequeno número de emblemas de identificação de guardas de tumbas também foi concedido retroativamente aos soldados que serviram como guardas antes de 1959. O distintivo de identificação da guarda da tumba é o único distintivo concedido pelo Exército dos Estados Unidos que pode ser revogado após um soldado deixar o exército. O Comandante Regimental do 3º Regimento de Infantaria dos EUA tem autoridade para revogar um distintivo de qualquer Guarda (passado ou presente) por qualquer ato que possa trazer descrédito sobre a Tumba dos Desconhecidos.

O emblema foi projetado em 1956 e foi emitido pela primeira vez para membros da Guarda de Honra na Tumba dos Desconhecidos em 7 de fevereiro de 1958. O distintivo foi inicialmente emitido apenas como um item de uso temporário, o que significa que os soldados só podiam usar o distintivo durante seu mandato como membros da guarda de honra. Ao deixar o serviço, o distintivo foi devolvido e reemitido para os soldados que chegavam. Em 1963, foi promulgado um regulamento que permitia que o distintivo fosse usado como parte permanente do uniforme do militar do exército, mesmo após o cumprimento do dever do soldado na Tumba dos Desconhecidos.

Para manter a dedicação feita pelos Guardas da Tumba, 2021 serve como uma comemoração do centenário da Tumba do Soldado Desconhecido. "Por quase 100 anos, a Tumba do Soldado Desconhecido (TUS) serviu como o coração do Cemitério Nacional de Arlington. É um memorial do povo que inspira reflexão sobre serviço, valor, sacrifício e luto de soldados falecidos em combate. Como local de memorial sagrado e túmulo de três desconhecidos membros do serviço americano, a Tumba conecta os visitantes com o legado das forças armadas dos EUA ao longo da história do país.

"Como administradores da Tumba do Soldado Desconhecido, temos a honra de liderar a comemoração do centenário deste local", disse Karen Durham-Aguilera, Diretora Executiva, Cemitérios Militares Nacionais do Exército e Cemitério Nacional de Arlington. "Em colaboração com outras organizações governamentais e não governamentais, o ANC está usando esta comemoração do centenário para explorar e compartilhar com o público a história, o significado e a evolução da Tumba."

Ao longo de 2021, o cemitério realizará eventos que antecederão a cerimônia do centenário em 11 de novembro de 2021. O público poderá vivenciar e participar dos eventos comemorativos de diversas formas, tanto no cemitério quanto virtualmente."

Danos e reparos no Monumento da Tumba

Rachaduras e intempéries estão causando preocupações para a preservação a longo prazo do Monumento à Tumba. Um relatório de novembro de 1963 registrou pela primeira vez rachaduras horizontais no bloco de mármore do monumento. Embora esta tenha sido a primeira vez que o dano foi documentado, o relatório deixou claro que as rachaduras haviam se tornado visíveis algum tempo antes dessa data.

Em 1963-1964, havia duas rachaduras - referidas como "primárias" e "secundárias" - estendendo-se por aproximadamente  torno do bloco de matriz. Em 1974, eles haviam se estendido para  . Eles cresceram mais  nos próximos 15 anos. A inspeção determinou que as rachaduras aumentaram horizontalmente desde 1990. A análise também indica que as rachaduras não são superficiais, mas se estendem parcialmente através do bloco e, eventualmente, se estenderão por todo o caminho.

O relatório de 1990 documentou a deterioração da superfície do mármore. Tanto quanto  da superfície do mármore foi perdida pelo intemperismo. O estudo previa que antes de 2010, o Monumento à Tumba estará suficientemente desgastado para ter um efeito negativo na experiência dos visitantes e conclui que as únicas soluções são encerrar ou substituir o monumento.

Várias opções foram consideradas para lidar com o dano. Oficiais do Cemitério Nacional de Arlington determinaram que o reparo adequado pode retornar o Monumento à Tumba a uma aparência aceitável. No entanto, como as rachaduras continuarão a se alongar e se alargar, será necessário rejuntamento, rejuntamento, retoque, monitoramento e manutenção contínuos. Portanto, um relatório encomendado pelo Cemitério Nacional de Arlington e publicado em junho de 2006 confirmou a conclusão do Cemitério de que "a substituição das três peças do Monumento à Tumba é a alternativa preferida". A decisão final foi agendada para 30 de setembro de 2007.

O National Trust for Historic Preservation rejeita o plano de substituir o autêntico Monumento à Tumba. O Trust expressou preocupação com o fato de o Cemitério Nacional de Arlington tentar substituir o monumento existente por mármore da pedreira original, que os especialistas concordam que provavelmente irá rachar.

O Trust observou que o próprio relatório do cemitério de 1990 recomendou que o monumento fosse reparado e que o cemitério, de fato, contratou a Oehrlein Architects para consertar a pedra. Em 2007, Mary Oehrlein informou aos membros da equipe do Congresso que: "O monumento existente pode ser facilmente reparado, como foi feito há 17 anos, usando métodos convencionais de conservação para rejuntar as rachaduras. Depois de reparadas, as linhas de falha seriam virtualmente invisíveis das áreas de exibição pública. "

Em 26 de setembro de 2007, o senador dos EUA Daniel Akaka anunciou que uma emenda elaborada em conjunto com o senador Jim Webb será adicionada à Lei de Autorização de Defesa Nacional para o ano fiscal de 2008 (HR 1585) que exigiria um relatório sobre os planos do Secretário do Exército e o Secretário de Assuntos dos Veteranos para substituir o monumento na Tumba dos Desconhecidos. Além disso, eles teriam que fornecer uma avaliação sobre a viabilidade e conveniência de consertar em vez de substituir o Monumento à Tumba. Finalmente, se os secretários escolherem a substituição, eles terão que relatar esses planos e detalhar como pretendem se desfazer do monumento atual. Uma vez entregue o laudo, os secretários ficam impedidos de realizar ações de substituição do monumento por, pelo menos, 180 dias. A emenda Akaka-Webb foi incluída no projeto por consentimento unânime do Senado. Uma emenda ao Projeto de Lei de Autorização de Defesa do Ano Fiscal de 2008 autorizou uma revisão das condições do monumento. O projeto também autorizou o reparo, mas não a substituição, do monumento. A aprovação final da Lei de Autorização de Defesa Nacional para 2008 (HR 4986) foi assinada pelo presidente Bush em 28 de janeiro de 2008.

Em 2003, John Haines, um revendedor de automóveis aposentado, ofereceu doar uma grande placa de mármore ao Cemitério Nacional de Arlington para substituir o mármore existente. Haines pagou mais de 31 mil dólares pela nova laje. O mármore não foi retirado da pedreira, porém, porque foram encontradas imperfeições e o bloco foi rejeitado.

Em junho de 2009, o Cemitério Nacional de Arlington e o Corpo de Engenheiros do Exército dos EUA anunciaram que o monumento seria consertado, não substituído. Em 2010, as rachaduras foram preenchidas, mas os reparos duraram apenas alguns meses. Em junho de 2011 o cemitério trabalhou para corrigir as rachaduras no monumento. Um das rachaduras media 8,7 metros comprimento, com outro a 4,9 metros . Em setembro de 2011, as rachaduras foram preenchidas novamente e em 21 de outubro de 2011, a inspeção do Corpo de Engenheiros e outros especialistas considerou os reparos um sucesso.

 Monumento aos Desconhecidos da Guerra Civil
 Tumba do Soldado Confederado Desconhecido
 Tumba do Soldado Desconhecido - para uma lista de memoriais semelhantes em outros países
 Tumba do Soldado de Guerra Revolucionário Desconhecido
 Memoriais da Primeira Guerra Mundial
 Tumba Canadense do Soldado Desconhecido
 The Unknown Warrior - Londres, Reino Unido
 O Soldado Desconhecido - Paris, França
 Ritos militares

Notas

Bibliografia

 Site oficial da Guarda da Tumba do Exército dos EUA e da Tumba dos Desconhecidos
 Site oficial do Cemitério de Arlington
 Sociedade Histórica de Arlington
 Site oficial do Serviço de Convenções e Visitantes de Arlington
 Artigo de Snopes sobre a Tumba dos Desconhecidos
 Sociedade da Guarda de Honra - Tumba do Soldado Desconhecido
 Vídeo da Troca da Guarda na Tumba dos Desconhecidos, por Dover Lodge # 489
 Vídeo de uma troca da guarda
 Vídeo da troca da guarda (modo silencioso)
 Guardas da tumba vigiam a Tumba do Soldado Desconhecido em Arlington National. . . HD Stock Footage
 The short film
 Imagens de filme histórico da cerimônia de sepultamento do soldado desconhecido da Primeira Guerra Mundial em 11 de novembro de 1921 no túmulo de 1921
 The Unknowns - Documentário de 2016
 Soldado desconhecido da Primeira Guerra Mundial , ArlingtonCemetery • net - um site não oficial

Fundações nos Estados Unidos em 1921
Sepultados no Cemitério Nacional de Arlington
Cemitério Nacional de Arlington

Túmulo do Soldado Desconhecido (Arlington)


Gram boyama,  bakterileri  hücre duvarlarının  kimyasal ve  fiziksel özelliklerine göre iki büyük gruba (Gram-pozitif, Gram-negatif) ayırmak için kullanılan empirik bir yöntemdir.

Bu metodu bulan kişi,  Danimarkalı bilim insanı  Hans Christian Gram'dır. Bu metodu, 1884 yılında, pnömokoklar (Streptococcus pneumoniae) ile Klebsiella pneumoniae bakterilerini ayırt edebilmek için geliştirmiştir.

Kullanım

Araştırmalarda

Gram boyama, bakteriyoloji  laboratuvarındaki en faydalı boyama tekniklerinden biridir. Bu teknik, bir bakteri örneğinin kimliğinin belirlenmesinde ilk aşama olan Gram-pozitif/Gram-negatif ayrımının yapılmasında kullanılır.

Tıbbi alanda

Gram boyama, enfeksiyon şüphesi olan  vücut sıvılarında ve biyopsi örneklerine de uygulanır. Menenjit şüphesi olan Beyin omurilik sıvısı örneklerinde veya Septik artrit şüphesi olan eklem sıvısı örneklerinde uygulanabilen bu teknik, zamanın kısıtlı ve tedavinin acil olabileceği durumlarda, bazen günlerce beklemeye sebep olan kültür uygulamalarından çok daha çabuk sonuç verir.

Yöntem

Gram boyama yapmak için hazırlanmış preparatın üzerine kristal viyole boyası damlatılıp 1 dakika beklenir ve iyot-lugol çözeltisi ile yıkanarak kristal viyole uzaklaştırılır. Preparata tekrar iyot-lugol çözeltisi damlatılarak 1 - 2 dakika bekletilip, distile su ile yıkanarak iyot-lugol çözeltisi uzaklaştırılır. Preparatın üzerine %96 'lık etil alkol veya eter – aseton çözeltisi damlatılarak 15 - 30 saniye beklenir, distile su ile yıkanır ve karşıt boya olarak safranin damlatılır ve 40 - 50 saniye bekletilir. Preparat distile su ile yıkanarak havada kendi halinde kurumaya bırakılır, preparata immersiyon yağı damlatılır ve 100'lük objektifle incelenir. Mor renkli bakteriler Gram pozitif, pembe-kırmızı renkli bakteriler ise Gram negatif olarak değerlendirilir. Gram boyama için gerekli olan tüm çözeltiler hazır ticari kitler halinde de pazarlanmaktadır.

Mekanizma

Gram-pozitif bakterilerin kristal viyole/iyot kompleksini tutma özelliğine sahip peptidoglikan yapıda hücre duvarları vardır. Hücre duvarlarının ağsı ve kat kat peptidoglikandan oluşan yapısı boya parçacıklarını tutar. Gram-negatif bakterilerin hücre duvarı ise sadece ince bir peptidoglikan katmanında oluşur ve boyaları tutamaz. Gram-negatif bakterilerde aynı zamanda lipid yapıda bir dış zar duvardır.

Alkol, Gram-pozitif hücre duvarının su kaybedip büzüşmesine neden olur bu yüzden boya tanecikleri moleküllerin arasına sıkışır. Gram-negatif bakterilerdeki ince olan peptidoglikan katman boya parçalarını tutamaz; alkol dış zardaki lipitleri çözünce boya dağılır, hücrenin rengi açılır.  Renk açılması adımı önemlidir ve belli bir yetenek gerektirir çünkü Gram-pozitif olma kesin bir sonuç vermeyebilir.  Renk açılmasının ardından birinciden farklı ikinci bir boya (safranin or fuchsin) uygulanır, bu boya rengi açılmış hücreleri boyayarak onların görünmelerini sağlar.  Gram pozitifler birinci boyayla mora boyandıkları için ikinci boya onların rengini etkilemez, ama Gram negatif olanlar pembe-kırmızı olurlar.

Genellikle (istisnalar mevcuttur), Gram-negatif bakteriler hastalık yapıcı kuvvetleri açısından daha tehlikelidirler. Gram-negatiflerin dış zarlarının üstünde,  antikorların bağlanmasını engelleyen bir sümük tabakaları vardır. Bakterinin dışında kapsül bulunması da hastalık yapıcı etkinliğini arttıran (virülans) faktörlerdendir. Gram-negatif bakteriler bütün bunlara ek olarak, dış zarlarında lipopolisakkarit bulunur, bu yangının (enflamasyonun) artmasına neden olan bir endotoksindir. Yangı o derece şiddetli olabilir ki septik şok meydana gelebilir. Gram-pozitiflerin ise hücre duvarlarını koruyan dış zarları yoktur ve vücudun ürettiği lizozim  enzimi çıplak peptidoglikan katmanlarına zarar vererek bakteriyi imha eder. Gram-pozitifler bu özellikleri yüzünden penisilin gibi beta-laktam antibiyotiklere daha duyarlıdırlar.

Ayrıca bakınız
 Gram-pozitif
 Gram-negatif

Kaynakça
 İngilizce WikiBooks'un School science/Gram staining sayfasının 5.9.2006 tarihli sürümü

Gram boyama


Kapetan Robert Falcon Scott CVO (Plymouth, 6. lipnja 1868. – Rossova ledena polica, 29. ožujka 1912.) bio je časnik Britanske kraljevske ratne mornarice i istraživač koji je vodio ekspedicije Discovery (1901. – 1904.) i Terra Nova (1910. – 1913.). S prvom je ekspedicijom među čijim su članovima bili Ernest Shackleton i Edward Wilson, došao je do 82°S čime je srušio rekord za najjužniju točku do koje je čovjek do tada uspio doći. S prvom je ekspedicijom također otkrio Antarktičku visoravan na kojoj se nalazi Južni pol. S drugom ekspedicijom koja je brojala pet članova, među kojima je bio Wilson, uspio je doći do Južnog pola 17. siječnja 1912. godine, manje od pet tjedana nakon Roalda Amundsena.

Planirani sastanak s potpornim skupinama u kojima su psi vukli sanjke, tada smještenih u baznom kampu, nije se dogodio, unatoč Scottovim pismenim naredbama. Scott i ostali članovi ekspedicije umrli su od iscrpljenosti, gladi i zime 261 km od baznog kampa u Hut Pointu te oko 12 km od idućeg skladišta. U studenom 1912. godine spasioci su pronašli tijela članova ekspedicija, Scottov dnevnik u kojem su posljednje rečenice nosile nadnevak 29. ožujak, i prve otkrivene antarktičke fosile. Pronađeni fosili pripadali su rodu Glossopteris te su dokazali da je Antarktika nekoć bila pokrivena šumama te da je bila povezana s drugim kontinentima.

Izvori

Vanjske poveznice

 Robert Falcon Scott, Hrvatska enciklopedija
 Robert Falcon Scott, Proleksis enciklopedija

Britanski istraživači
Istraživači Antarktike

Robert Falcon Scott


George Robert Wendt Jr. (born October 17, 1948) is an American actor and comedian. He is best known for playing Norm Peterson on the television sitcom Cheers (1982–1993), which earned him six consecutive nominations for the Primetime Emmy Award for Outstanding Supporting Actor in a Comedy Series. After Cheers, he starred in his own sitcom, The George Wendt Show, but it was cancelled after only a few episodes. His numerous film roles include Fletch, Gung Ho, Dreamscape, House, Forever Young, Hostage for a Day, Man of the House, and Lakeboat.

Early life
George Robert Wendt Jr. was born in the Beverly neighborhood on the south side of Chicago, Illinois. His parents were Loretta Mary (née Howard) and George Robert Wendt, an officer in the Navy and a realtor. He is one of nine children, with six sisters—Nancy, Karen, Mary Ann, Kathryn, Loretta, and Marti—as well as two brothers, Tom and Paul. His maternal grandfather was photographer Tom Howard. Wendt is of Irish and one quarter German descent.

He attended Campion High School in Prairie du Chien, Wisconsin. He was expelled from the University of Notre Dame after he received a 0.00 GPA the first semester of his junior year. He later attended the Jesuit Rockhurst College in Kansas City, Missouri, where he graduated with a B.A. in economics.

Wendt is an uncle of actor and former SNL writer and cast member Jason Sudeikis, his sister Kathryn's son.

Career

Early career
Wendt is a 1975 alumnus of The Second City, which he discovered shortly after college. A viewing had inspired him to join and on his first day of employment, he showed up promptly at 11:30 am as he was instructed. The woman working there handed him a broom and said "Welcome to the theater, kid"; thus, his first job in show business was sweeping the floors. Second City, located in Chicago, was also where he met his future wife, Bernadette Birkett, who played Cliff's Halloween date in the third season of Cheers and later in the series played the voice of Norm's never-seen wife, Vera.

Wendt appeared in the 1980 film My Bodyguard, and had small roles in the TV series Taxi, Soap, and M*A*S*H. In 1982, Wendt landed his first role as a series regular on the CBS sitcom Making the Grade, which was created by Gary David Goldberg. The series was canceled after six episodes in the spring of that year.

Cheers

From 1982 to 1993, Wendt appeared as Norm Peterson in all 275 episodes of Cheers. For his work on Cheers, Wendt earned six Primetime Emmy Award nominations for Best Supporting Actor in a Comedy Series. He also played the role in the short-lived spin-off The Tortellis and in an episode of Wings.

Post-Cheers

His first appearance on Saturday Night Live was in a season 11 (1985–1986) episode where he shared hosting duties with director Francis Ford Coppola. In 1988 he played the part of "Witten" in the New Zealand-made film, Never Say Die. In the early 1990s, Wendt made cameo appearances on several episodes of SNL as Bob Swerski, one of the Chicago Superfans (along with cast members Chris Farley, Mike Myers, Robert Smigel, and one-time host, Joe Mantegna). Having grown up as a lifelong fan of his hometown Chicago White Sox and Chicago Bears, Wendt's Bob Swerski character is said to be a "spot-on" characterization of Chicago's south-side citizens.

In 1989, Wendt appeared as the eponymous protagonist in a BBC TV dramatization of Ivan Goncharov's novel Oblomov. He has also appeared twice on the original British edition of Whose Line Is It Anyway? In 1991, Wendt played the father in Michael Jackson's music video "Black or White". He had roles opposite Robert De Niro in 1991's Guilty by Suspicion and with Mel Gibson in 1992's Forever Young.

Following his success on Cheers, Wendt starred in the short-lived The George Wendt Show, which featured him as a garage mechanic with a radio show, based on the NPR radio show Car Talk. The George Wendt Show aired from March through April 1995.

Wendt starred as the killer in one of the last episodes of the TV series Columbo, portraying a thoroughbred horse owner in the 1995 episode Strange Bedfellows. Wendt appeared as himself on Seinfeld and has reprised the character Norm Peterson on The Simpsons episode "Fear of Flying", two episodes of Family Guy, "Road to Rupert" and "Three Kings", and the Frasier episode "Cheerful Goodbyes". In the same year as his Frasier guest appearance, Wendt played the bartender to Ted Danson's character in Becker (the inverse of their relationship on Cheers). In 1994, he appeared in the film Man of the House as Chet Bronski, the stepfather of Norman (Zachary Browne), and starred with Chevy Chase, Jonathan Taylor Thomas and Farrah Fawcett. He also played the role of Old Man Dunphy's closeted homosexual friend Joey in the 1999 film Outside Providence.

In early 1997, Wendt joined the cast of the NBC sitcom The Naked Truth as Les Polonsky, the new owner of the celebrity tabloid where the series' main characters worked. Wendt's role only lasted 13 episodes as The Naked Truth underwent further creative changes for its next season. In 1998, Wendt was one of the three characters in a London West End production of 'Art' with David Dukes and Stacy Keach. He would later join the Broadway production of the play, starring alongside Judd Hirsch and Joe Morton.

In 2003, Wendt appeared as a celebrity fisherman in the music video for Cobra Verde's "Riot Industry" along with Rudy Ray Moore (of "Dolemite" fame) and The Minutemen's Mike Watt. He appeared in several episodes of The WB's Sabrina, The Teenage Witch in 2001 as the title character's boss. He also was the host of the A&E reality show House of Dreams in 2004. In January 2006, Wendt was seen again on television screens as part of the cast of Modern Men.

He has also appeared on The Larry Sanders Show as a guest on the show. In 2006, Wendt made several appearances on Late Night with Conan O'Brien where he performed short skits. His appearances on Late Night were in all likelihood because the show was having a week-long event in his home town of Chicago. He starred in a 2006 episode of Masters of Horror entitled "Family", directed by John Landis, and played Santa Claus in the ABC Family original film Santa Baby. Wendt performed alongside Richard Thomas in Twelve Angry Men in October 2006 in the Eisenhower Theatre in Washington, D.C.. After the show opened, Wendt was interviewed by local film critic Arch Campbell for a piece on the NBC Washington affiliate WRC. Wendt was asked, "What should people do when they see you around town?" After hesitating for a moment, Wendt held his thumbs up and replied, "If their impulse is to buy me a beer, then by all means, follow that impulse." In spring 2007, Wendt performed in 12 Angry Men in Los Angeles. Wendt appeared as an American GI in the 2007 Christmas Special episode of British sitcom The Green Green Grass.

George starred in the Broadway musical Hairspray as the character of Edna Turnblad until November 2008. He appeared with his former Cheers co-star John Ratzenberger as a talent scout on Last Comic Standing during Season 6. He briefly appeared as Santa Claus in A Colbert Christmas: The Greatest Gift of All!. He also appeared in the 2008 horror film Bryan Loves You directed by Seth Landau.

On October 1, 2009, Wendt appeared on The Colbert Report the day before the IOC announced which city will host the 2016 Summer Olympics. In their way of supporting Chicago's bid for the games, Wendt and Stephen Colbert humorously insulted the three other bidding cities, Rio de Janeiro, Madrid, and Tokyo, all while drinking Chicago's favorite Old Style Beer. In 2009, Wendt starred as Santa Claus in Santa Buddies and also had a small role in the film Opposite Day.

2010s
Wendt appeared in a production of Hairspray, reprising his role as Edna Turnblad, from September 8 to October 9, 2010, at the Charlottetown Festival in Prince Edward Island, Canada. Wendt played Santa in Elf the Musical on Broadway. The show opened November 14, 2010, and ran through January 2, 2011. Wendt starred in a production of Hairspray as Edna Turnblad at Rainbow Stage in Winnipeg, Manitoba, Canada, from August 2, 2011, to August 21, 2011. Wendt also guest-starred in the TV series Hot In Cleveland as Yoder, based on his character Norm in Cheers. His first of two scenes took place in an Amish bar, where everyone in the bar yelled "Yoder!", referencing what the cast of Cheers would yell whenever he walked in.

Wendt is among the thespians who participated in a poster campaign touting live theatre in Chicago. Other celebrities included John Mahoney, John Malkovich, Terry Kinney, and Martha Plimpton. Wendt has a cameo as a newspaper reporter on Portlandia on January 25, 2013. Wendt was set to play the role of Pap in the Hank Williams bio musical Lost Highway at the Merry-Go-Round Playhouse in Auburn, New York.

Beginning in the fall of 2013, Wendt appeared in a television commercial for State Farm Insurance. Wendt and Robert Smigel reprise their roles from SNL as the Chicago Superfans, who encounter quarterback Aaron Rodgers. The commercial continued the theme of State Farm commercials featuring Rodgers, using the  "discount doublecheck" slogan.

From November 6, 2013, to January 19, 2014, Wendt starred in Never Too Late, a comedy with his wife, actress Bernadette Birkett, at New Theatre Restaurant in Overland Park, Kansas. In this play, Wendt plays a successful lumber yard owner who is king of his castle and whose life is going exactly the way he wants until his wife comes back from a doctor appointment with some big news.

In 2015, Wendt starred opposite his former Second City co-star Tim Kazurinsky in Bruce Graham's new comedy Funnyman at Northlight Theatre. The same year, Wendt appeared in the TBS sitcom Clipped, which aired for one season.

Wendt appeared as Tracy Turnblad's mother in a production of Hairspray featuring John Waters and the Baltimore Symphony Orchestra in Baltimore in June 2016.

Wendt starred in The Fabulous Lipitones at New Theatre Restaurant in Overland Park, Kansas from November 30, 2016, to February 12, 2017.

Wendt starred as Willy Loman in Death of a Salesman at St. Jacob's Country Playhouse in Waterloo, Ontario, Canada, from October 18 to November 4, 2017.

2020s
In 2023, Wendt competed in season nine of The Masked Singer as "Moose" where he was mostly sitting during the performance. He was eliminated on "'80s Night" alongside Christine Quinn as "Scorpio".

Personal life
Wendt is married to Bernadette Birkett, and has three children: Hilary, Joe, and Daniel.

Filmography

Film

Television

Music videos

References

External links

 George Wendt cast bio on The WB
 2009 interview with Bullz-Eye.com

1948 births
20th-century American male actors
21st-century American male actors
American male film actors
American male television actors
American people of German descent
American people of Irish descent
Living people
Male actors from Chicago
Rockhurst University alumni
University of Notre Dame alumni

George Wendt


المعهد الهندي للعلوم هو معهد للدراسات العليا أُسس سنة 1908 بمدينة بنغالور من قبل جامستجي تاتا ويعتبر أول معهد للعلوم بالهند كما يصنف أفضل مركز للأبحاث بالهند.
عمل الفزيائي الهندي فيكرام سرابهاي باحثًا بها.

وصلة خارجية

 موقع المعهد

مراجع

جامعات وكليات أسست في 1909
معاهد أبحاث متعددة التخصصات
أبحاث في كارناتاكا
الجامعات المعتبرة في الهند
تأسيسات سنة 1909 في الهند
كليات الهندسة في بنغالور
معاهد أبحاث في الهند
معاهد أبحاث في بنغالور
مملكة ميسور
هيئات تعليمية أسست في 1909

المعهد الهندي للعلوم