Irak Türkmenleri ya da Irak Türkleri  (Arapça: تركمان العراق; Türkçe: Irak Türkleri) Irak'ın üçüncü büyük etnik grubudur. Türk kökenlidirler ve çoğunlukla Türk mirasına ve kimliğine bağlıdırlar. Irak'a Türk göçü 7. yüzyılda, ardından 1055 yılında Büyük Selçuklu'nun bölgedeki fethiyle başlarken, bugün Irak Türkmenlerinin çoğu, 1535-1919 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu'nun yönetimi sırasında Anadolu'dan Irak'a getirilen Osmanlı askerlerinin, tüccarlarının ve memurlarının torunlarıdır. Irak Türkmenleri, Bulgaristan, Kıbrıs, Yunanistan ve Suriye de dahil olmak üzere Osmanlı sonrası diğer modern ulus devletlerdeki Türk topluluklarının yanı sıra Türkiye'deki Türk halkıyla yakın kültürel, tarihi, dilsel ve dini bağları paylaşmakta; bu nedenle kendilerini Türkmenistan ve Orta Asya Türkmenleriyle özdeşleştirmemektedirler.

Türkmen adı

20. yüzyılın ortalarından önce Irak'taki Türkmenler sadece "Türkler" olarak biliniyordu. Ancak 14 Temmuz 1958 askerî darbesinden sonra, iktidardaki askerî cunta "Türkmen / Türkmen" adını takdim etti. Iraklı Türkmen akademisyen Profesör Suphi Saatçi'ye göre "Irak hükümetinin siyasi hedefi Irak Türkmeni'ni Anadolu'daki diğer Türklerden ayırmaktı, tıpkı Yunan hükümetinin ülkede yaşayan Türkler için " Müslüman azınlık " adını kullanması gibi. Yunanistan'ın sınırları . "Yine de Irak Türklerine empoze edilen terimlere "Türkmen" kelimesiyle karşı çıkılmadı. İslam'ı kabul edip batıya Orta Asya'dan Orta Doğu'ya göç eden Oğuz Türkleri.

"Türkmen", "Türkmen" ve "Türkmen" terimleri Ortadoğu'da yüzyıllardır (özellikle Irak, Suriye ve Türkiye'de) Oğuz Türklerinin bu bölgelerdeki ortak şecere ve dilsel bağlarını tanımlamak için kullanılmaktadır. Bu nedenle, Irak Türkmen (yanı sıra Suriye Türkmen ve Anadolu Türkmen) ile kendilerini tanımlamak yok Türkmen halkının arasında Türkmenistan. Daha ziyade, Ortadoğu'da "Türkmen" terimi, özellikle Arap bölgelerinde veya Şitte'nin hakim olduğu bölgelerde Alevî-Bektâşî (Câferî) Müslüman Türklerin yaşadığı yerlerde, Türk dili konuşan kişileri belirtmek için kullanılır.

Tarih

Irak Türkmenleri, 7. yüzyıldan başlayarak Osmanlı egemenliğinin sonuna kadar (1919) Mezopotamya'ya çeşitli Türk göç dalgalarının torunlarıdır. İlk göç dalgası 7. yüzyıla kadar uzanır, ardından Selçuklu İmparatorluğu döneminde göçler (1037-1194), Harazm hanedanının Moğol yıkımı sırasında kaçan Oğuzlar (bkz. Kara Koyunlu ve Ak Koyunlu) ve en büyük göç, sırasında Osmanlı (1535-1919). 1534'te Kanuni Sultan Süleyman'ın Irak'ı fethi ve ardından Sultan IV. Murad'ın Bağdat'ı ele geçirmesiyle 1638'de, çoğunluğu Anadolu'dan olmak üzere büyük bir Türk akını Irak'a yerleşti. Dolayısıyla günümüz Irak Türkmenlerinin çoğu, Osmanlı İmparatorluğu döneminde Irak'a getirilen Osmanlı askerlerinin, tüccarlarının ve memurlarının torunlarıdır.

Arap yönetimi altında göç
Irak ilk 7. yüzyılda başlayan budur bugün Türk halkları varlığı zaman yaklaşık 2.000-5000 Oğuz Türkleri Müslüman ordularda alınmıştır Emevî Ziyad'ın Basra'yı fethi ile 674'te geldiler.. 8. yüzyılda Buhara'dan Basra'ya ve ayrıca Bağdat'a daha fazla Türk askeri yerleşti. Sonraki Abbasi döneminde, Irak'a binlerce Türkmen savaşçısı getirildi; ancak Irak'a yerleşen Türkmen sayısı önemli değildi, sonuç olarak Türkmenlerin ilk dalgası yerel Arap nüfusu içinde asimile oldu..

Selçuklu göçü
Irak'a inen ikinci Türkmen dalgası Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun Türkleriydi. Irak'a Türkmenlerin büyük çaplı göçü, 1055 yılında Mekke'ye giden kutsal yolu onarmayı amaçlayan Selçuklu hanedanının ikinci hükümdarı Sultan Tuğrul Bey'in fethiyle meydana geldi. Önümüzdeki 150 yıl boyunca Selçuklu Türkleri, büyük Türkmen topluluklarını kuzey Irak'ın en değerli yollarına, özellikle modern toplum tarafından Türkmeneli olarak tanımlanan Telafer, Erbil, Kerkük ve Mandali'ye yerleştirdiler. Bu yerleşimcilerin çoğu Selçuklu İmparatorluğu'nda askeri ve idari sorumluluklar üstlendi.

Osmanlı göçü
Irak'a üçüncü ve en büyük Türkmen göçü dalgası, dört asırlık Osmanlı yönetimi sırasında (1535-1919) ortaya çıktı. On altıncı yüzyılın ilk yarısında Osmanlılar Irak'a yayılmaya başlamışlar, ezeli rakipleri  Safeviler'e karşı savaşlar başlatmışlardı. 1534'te, Kanuni Sultan Süleyman döneminde, Musul Osmanlı İmparatorluğu içinde yeterince güvendeydi ve bölgedeki diğer tüm idari bölgelerden sorumlu ana vilayet (eyalet) oldu. Osmanlılar Anadolu'dan göçü ve göçmen Türkmenlerin kuzey Irak'a yerleşmesini teşvik etti, din alimleri de Alevî-Bektâşî (Câferî) İslam'ı vaaz etmek için getirildi. Bölgede yaşayan sadık Türkmenlerle, Osmanlılar Mezopotamya'nın güney vilayetlerine güvenli bir yol tutmayı başardılar. Fethin ardından Kerkük sıkı bir şekilde Türk kontrolü altına girdi ve "Gökyurt" olarak anıldı, modern Irak Türkmenlerinin Anadolu ve Türk devleti ile ortaklık iddia ettiği tarih bu dönemdir.

1534'te Kanuni Sultan Süleyman'ın Irak'ı fethi, ardından Sultan IV. Murad'ın 1638'de Bağdat'ı ele geçirmesiyle bölgeye büyük bir Türk akını yerleşti. 31 Aralık 1534'te Safevî Türkmenlerini işgal ettikten sonra Süleyman Bağdat'a girdi ve eyaletteki fiziki altyapıyı yeniden inşa etmeye başladı ve Kerbela'da bir baraj ve şehrin kırsalında ve çevresinde büyük su projeleri inşa edilmesini emretti. Yeni vali atandıktan sonra, kasaba 1.000 piyadeden ve 1.000 süvariden oluşacaktı. Ancak, 89 yıllık barıştan sonra savaş çıktı ve şehir 1624'te kuşatıldı ve nihayet Büyük Abbas tarafından fethedildi. Persler, şehri 1638'de Sultan IV. Murad liderliğindeki büyük bir Osmanlı kuvveti yeniden ele geçirene kadar yönetti. 1639'da Osmanlılara Irak'ı kontrol eden ve iki imparatorluk arasındaki askeri çatışmayı sona erdiren Zuhab Antlaşması imzalandı. Böylece, Bağdat'ın ele geçirilmesinin ardından 1638'de Sultan IV. Murad'ın ordusuyla daha fazla Türk gelirken, diğerleri diğer önemli Osmanlı figürleriyle daha sonra geldi.

Osmanlı sonrası dönem

Misak-ı Milli ("ulusal yemini") dahil etmek istedi Musul Vilayeti 1920 yılında bir Türk milletinin yeni sınırları için tekliflerde. Türkiye Cumhuriyeti'nin 1923'te kurulmasının ardından Irak Türkmenleri, Türkiye'nin Musul Vilayeti'ni ilhak etmesini ve genişletilmiş bir devletin parçası olmasını istedi; bunun nedeni, Osmanlı monarşisi altında Irak Türkmenlerinin idari ve ticaret sınıfları olarak görece sorunsuz bir yaşam sürmeleridir. Ancak, Osmanlı monarşisinin çöküşü nedeniyle Irak Türkmenleri Kurucu Meclis seçimlerine katıldı; bu seçimlerin amacı, Britanya ile 1922 antlaşmasını resmileştirmek ve bir anayasa taslağının hazırlanması ve 1923 Seçim yasasının geçirilmesi için destek elde etmekti. Irak Türkmen seçim sürecine katılımları şartına olduğunu Kerkük'teki yönetimsel anlamda Türk karakterinin korunması ve tanınması Türkçe Liwa resmi dil olarak. 1925 anayasasında Araplar ve Kürtlerin yanı sıra Irak'ın kurucu bir varlığı olarak tanınmalarına rağmen, Irak Türkmenleri daha sonra bu statüden mahrum bırakıldı. Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana, Irak Türkmenleri kendilerini, 1923, 1947, 1959 Kerkük katliamları, Altınköprü Katliamı, ve Baas Partisi'nin topluma karşı ayrımcılık yaptığı 1979 gibi birbirini izleyen rejimlerin politikalarına karşı giderek daha fazla ayrımcılığa maruz bıraktılar. 1925 anayasasında Irak'ın kurucu bir varlığı olarak (Araplar ve Kürtlerin yanında) tanınmalarına rağmen, Irak Türkmenleri daha sonra bu statüden mahrum bırakıldı.

Kültür
Irak Türkmenlerinin çoğu Müslümandır ve Türkiye'nin Anadolu bölgesi ile yakın kültürel ve dilsel bağları vardır.

Dil

Irak Türkmen/Türkmen lehçeleri, Türk dillerinin Batı Oğuz şubesi kapsamındadır ve sıklıkla "Irak Türkmen Türkçesi" "Irak Türkçesi" ve "Irak Türkçesi". Lehçeler kendine has özelliklere sahiptir, ancak aynı zamanda Osmanlı Türkçesinin (1534 ile 1920 yılları arasında Irak'ta resmi yönetim ve ortak dil olan) Osmanlı Türkçesinin ve komşu Azeri'nin tarihsel standartlarından da etkilenmiştir. Türk. Özellikle standart (yani İstanbul) Türkçenin bir prestij dili olarak lehçeleri üzerinde derin bir etkisi olmuştur; bu nedenle, Irak Türkmenlerindeki sözdizimi komşu İran-Türk dillerinden keskin bir şekilde farklıdır. Toplu olarak, Irak Türkmen lehçeleri de yöntem bakımından Kıbrıs Türkçesi ve Balkan Türkçesi ile benzerlikler göstermektedir. Irak Türkmenlerinin yazı dili, modern Türk alfabesi kullanılarak İstanbul Türkçesine dayanmaktadır.

Türk dili azınlık dili olarak tanındı Kerkük ve Kifri, 1930 yılında  kadar askerî cunta politik gelen Irak Türkleri uzaklaşma amacıyla 1959 yılında adlarını "Türkmen" ve "Turkmanja" tanıtıldı Türkiye'nin. Daha sonra 1972'de Irak hükûmeti Türk dilini yasakladı ve Türkçe kullanılan okullar ve medyanın kullanılması yasaklandı. Baas rejiminin Irak Türkmenlerinin kamuya açık yerlerde Türkçe konuşmasını yasaklamasıyla 1980'lerde Türk dili üzerinde daha fazla yasak getirildi. Türkmen / Türkman lehçelerinin Irak anayasası tarafından tanınması 2005 yılına kadar değildi; O zamandan beri Irak Türkmenleri çok sayıda Türk okulu açtı ve Türkiye'den medyanın maruz kalması, lehçelerinin İstanbul Türkçesine ve Türk kültürüyle ilişkilendirilen ergenler için tercih edilen dile göre standartlaştırılmasına yol açtı.Aslında, Irak Türkmenlerinin kendileri (1957 nüfus sayımına göre) ve çeşitli dil kaynakları, kendi dillerini (Türkiye'nin) bir Türk lehçesi olarak görme eğilimindedir,  Irak Türkmen Türkçesi, Irak Türkçesi veya Irak Türkmencesi dedikleri. Çalışmalar uzun Irak Türkmenleri ve bazı benzerlikleri belirttiği Güneydoğu Anadolu bölgesi etrafında ağızları Urfa ve Diyarbakır , ya da "olarak tarif etmiştirAnadolu " veya bir" Doğu Anadolu lehçesi ". Irak Türkmenlerinin Azeri'ye daha yakın olduğunu söyleyen Kerkük lehçesini" aşağı yukarı " olarak yerleştiren dilbilimciler de vardır. "Azeri Türkçesi" lehçesi. Yine de Kerkük lehçesi Urfa ile de benzer özellikler göstermektedir ve Kerkük Valiliği'nde Altun Küpri, Taza gibi başka bölgeler de vardır. Urfa'nın Doğu Anadolu lehçesiyle bütünlük gösterdiği söylenen Khurmatu ve Beşir. Nitekim ülkenin diğer bölgelerinde - Amirli, Kifri, Telafer ve Tuz Khurmatu dahil - Türkmenlerin hakim olduğu bölgelerde konuşulan lehçelerin hepsinin Urfa'nın Türk lehçesine benzer olduğu söyleniyor. Dolayısıyla, İran'da konuşulan Azerice ile benzerlikleri kabul eden, ancak Irak Türkmenlerinin " Türkiye Türkçesine daha yakın" olduğunu söyleyen dilbilimciler var.

Irak Türkmen diasporası, geleneksel lehçelerinin yanı sıra standart (İstanbul) Türkçe iletişim kurarken, Irak'taki genç kuşaklar (2019'da 18 yaş altı) İstanbul Türkçesini kolaylıkla konuşmaktadır. Ayrıca Irak Türkmen ağızlarında ve İstanbul Türkçesinde diglossia yaygın bir fenomen haline gelmiştir. Irak Türkmenlerinin çoğu Arapça ve / veya Kürtçe de konuşabilir.

Lehçeler
Irak'a 1.200 yıldan fazla süredir farklı Türk göç dalgalarının varlığından dolayı, Irak Türkmen çeşitleri hiçbir şekilde homojen değildir; lehçeleri bölgesel özelliklere göre değişebilir. pek çok bölge prestij dilleri özellikle etkili olmuştur: Osmanlı Türkçesi 1534 yılından itibaren ve daha sonra Pers sonra Bağdat'ın Capture (1624). Bir kez Osmanlı imparatorluğu 1640 yılında Irak'ı retook Irak'ın Türk çeşitleri Osmanlı Türkçesi yanı sıra gibi bölgedeki diğer dillere, etkilenir devam Arapça ve Kürtçe. Osmanlı Türkçesi 1920'ye kadar Irak'ta güçlü bir etkiye sahipti, çünkü bu sadece resmi yönetim dili değil, aynı zamanda lingua franca idi. Aslında, Türkçe Irak Türkmenleri arasında prestijli bir dil olarak kalmıştır ve lehçeleri üzerinde derin bir tarihsel etki yaratmıştır. Sonuç olarak, Irak Türkmen sözdizimi İran-Türkçeden keskin bir şekilde farklıdır.

Genelde, Irak Türkmen ağızları Telafer (yaklaşık 700.000 hoparlörler), Altınköprü, Tuzhurmatu, Taza Khurmatu, Kifri, Beşir ve Amirli ile gösteri birlik Doğu Anadolu lehçesinde Urfa; Bu arada Kerkük, Erbil, Dohuk, Mandali ve Khanaqin lehçeleri, Tahran ve Afşar Türkçesi ağızlarıyla benzerlik göstermektedir. Ancak Kerkük lehçesi de Urfa ile benzer özellikler göstermektedir ve Kerkük vilayeti nüfusunun% 21,4'ü dil sorulan son nüfus sayımında anadilini "Türkçe" olarak beyan etmişti. Özellikle, Iraklı Türkmen aydınlar arasında Türkiye'ye yönelik kültürel bir yönelim hakimdir ve özellikle Kerkük'te eğitimli çevrelerde diglossia (Türkmen / Türkiye Türkçesi) çok sık görülmektedir. Ayrıca Erbil lehçesi, Kosova'dan Rize, Erzurum ve Malatya'ya kadar uzanan Türk ağızlarıyla benzerlikler göstermektedir.

Irak Türkmenleri, Türkiye Cumhuriyeti'ne kültürel yönelimleri nedeniyle genellikle standart Türkçede aktif bir komuta sahiptir. Türk basın kuruluşları (özellikle uydu TV) etkili oldu; ayrıca Türk kurumları tarafından desteklenen Türkçe eğitim veren çok sayıda özel okul bulunmaktadır. Böylelikle Irak Türkmenlerinde diglossia ve standart Türkçe (Türkiye) yaygın bir fenomen haline gelmiştir.

Politikleştirme
Profesör Christiane Bulut, Azerbaycan'dan gelen yayınların Irak Türkmen lehçelerini "siyasi imalarla" tanımlamak için sıklıkla "Irak'ın Azeri (lehçeleri)" veya "Güney Azeri" gibi ifadeler kullandığını savundu; ancak Türkoloji literatüründe, Türkiye ve Irak'ta yakından ilişkili lehçeler genellikle sırasıyla "Doğu Anadolu" veya "Irak-Türk / -Türkman" ağızları olarak anılmaktadır.

Dahası, "Türkmen / Türkman" terimleri de tarihsel olarak politik olarak kabul edilir, çünkü 20. yüzyılın başlarında, azınlık, iktidardaki ordunun 14 Temmuz 1958 askerî darbesinin sonrasına kadar, Türkçe konuşan Türkler olarak kabul edildi. cunta, Irak Türklerini Anadolu'dakilerden uzaklaştırmak için "Türkmen/Türkmen" isimlerini tanıttı ve ardından 1972'de Türkçeyi yasakladı.

Resmi durum
Altında Irak İngiliz Mandası Türk dilinin resmi dil olarak kabul edildi Kerkük ve Kifri Dili Yasası'nın 5. maddesi uyarınca 1930 Eğitimin dili ana dilinde tarafından belirlenecek Kanunu Madde 6 izin Öğrencilerin çoğunluğu, 2. ve 4. Madde Irak vatandaşlarına duruşma ve kararların her durumda Arapça, Kürtçe veya Türkçeye sözlü olarak tercüme edilmesini sağladı.

Irak'ın 1932'de Milletler Cemiyeti'ne girmesi üzerine Birlik, Irak'ın etnik ve dini azınlıklarını tanımasını talep etti. Sonuç olarak, Kürtçenin yanı sıra Türk dili, 1932 Irak anayasasına göre resmi bir dil olarak tanınacaktı: " Nüfusun önemli bir kısmının Türkmen ırkından olduğu Kerkük livasında, resmi dil, Arapça ile yan yana, ya Kürt ya da Türk olacaktır ". 1. maddeye göre, hiçbir kanun, düzen veya hükûmet eyleminin 1932 anayasasının şartlarına aykırı olmasına izin verilmedi ve gelecekte değiştirilemezdi.

Ancak 1959'da askerî cunta "Türkman" ve "Turkmanja" isimlerini tanıttı. Daha yakın zamanlarda, 2005 Irak Anayasası'nın 4. Maddesi, "Türkmenleri" (Süryanice ile birlikte) "nüfus yoğunluğunu oluşturdukları idari birimlerde" resmi bir azınlık dili olarak tanımaktadır.

Türk alfabesinin benimsenmesi
1997'de Irak Türkmen Kongresi bir İlkeler Beyannamesi kabul etti, Üçüncü Madde "Türkmen'in resmi yazı dilinin İstanbul Türkçesi ve alfabesinin yeni Latin alfabesi olduğunu" belirtir. 2005 yılına gelindiğinde Irak okullarında Arapça yazı kullanan geleneksel Türkmen dilinde Türk dili yerini aldı.

Türkçe Eğitim

2005 yılında Iraklı Türkmen topluluğu liderleri, Irak okullarında geleneksel Türkmen dilinin yerine Türk dilinin kullanılmasına karar verdiler ; Türkmen Arap alfabesini kullanırken, Türkçe Latin alfabesini kullanıyordu (bkz. Türk alfabesi). Kelsey Shanks, "Türkçeye geçişin, kolektif" biz "kimliğini diğer etnik gruplardan ayırmaya devam ederek güçlendirmenin bir yolu olarak görülebileceğini savundu ... Türkçenin kullanımı doğal olarak sunuldu. Türkmence'den ilerleme; sözlü dillerin farklı olduğuna dair herhangi bir öneri hemen reddedildi. "

Çoğu Arap yazısına daha aşina olduğu için (Baas rejiminden dolayı) Türkçe ebeveyn okuryazarlığı oranları düşüktür. Bu nedenle Kerkük'teki Türkmen Eğitim Müdürlüğü daha geniş toplum için Türkçe dersleri başlattı. Ayrıca Ninova'daki Eğitim Bakanlığı Türkmen subayı, "Birleşmiş Milletler Irak Yardım Misyonu" ndan ebeveynler için Türkçe dil kurslarının teşvik edilmesini talep etti.

Türkçe Medya
Şimdiki yaygınlık uydu televizyon gelen ve medyada Türkiye Türkçesi doğru Türkmeni standardizasyonunun ve birlikte ilişkilendirerek ergenler için tercih diline yol açmış olabilir Türk kültürü.

2004 yılında Irak'ın Kerkük şehrinde Türkmeneli TV kanalı açıldı. Türkçe ve Arapça dillerinde programlar yayınlamaktadır. 2012 yılı itibarıyla Türkmeneli TV stüdyolara sahiptir Kerkük ve Bağdat'ta içinde Irak ve Çankaya yılında mahalle Ankara, Türkiye. Türkmeneli TV, TRT, TGRT ve ATV gibi birçok Türk kanalının yanı sıra Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ile anlaşmalar imzaladı. Programları ve belgeselleri paylaşmak için ana yayıncısı BRT.

Din
Irak Türkmenleri ağırlıklı olarak Müslümandır. Sünni Türkmenler çoğunluğu oluşturuyor (yaklaşık %60-70), ancak İslam'ın Şii mezhebini uygulayan önemli sayıda Türkmen de var ( yaklaşık %30 ila %40). Bununla birlikte, Türkmenler esas olarak laiktirler ve 1923'te kurulduğundan beri Türkiye Cumhuriyeti'nde uygulanan devlet-din meselelerinin laik yorumunu içselleştirmişlerdir. Dahası, Türkmenlerin çoğunlukla kentlerde yaşadığı gerçeği ticaret ve ticaretle uğraştıkları alanlar ve yüksek öğrenim alma eğilimleri Irak'ın siyasi kültürüne özgü dini ve aşiret faktörlerinin gücü Türkmenleri önemli ölçüde etkilemiyor. Irak Türkmenlerinin küçük bir azınlığı Katoliktir, sayılarının yaklaşık 30.000 olduğu tahmin edilmektedir. Türkmen İncil Ortaklığı, Yeni Ahit'i Irak Türkmen lehçesine tercüme ederek 2021 yılında 2.000 adet basıp dağıttı.

Demografi

Nüfus

Resmi istatistikler
Ayrıca bakınız: Irak'ın Demografisi

Irak Türkmenleri, Irak'taki üçüncü büyük etnik gruptur. Irak Planlama Bakanlığı'nın 2013 verilerine göre Irak Türkmenleri, yaklaşık 34,7 milyonluk toplam nüfusun yaklaşık 3 milyonunu (ülke nüfusunun yaklaşık% 9'u) oluşturmaktadır.

Geçmiş sayımlar ve tartışmalar

Mesut Yeğen göre, Türkmenler 1919 yılında Erbil kentinde çoğunluğunu yaptığı İngiliz Dışişleri Bakanlığı istem belgeleri Daha sonra nüfus sayımları yansımalar olduğu gibi, son güvenilir nüfus sayımına olarak tanınır 1957 Irak sayım (Araplaştırması politikaları Baas rejimi) toplam Irak nüfusunun% 9 oluşturan 6,3 milyon toplam nüfusun dışarı 567.000 Türkleri kaydedildi. Bu onları Arapların ve Kürtlerin ardından üçüncü sıraya koydu. Bununla birlikte, demokratik olmayan ortam nedeniyle, sayıları her zaman küçümsenmiştir ve uzun zamandır tartışma konusu olmuştur. Örneğin, 1957 nüfus sayımında Irak hükûmeti ilk olarak Irak'ta 136.800 Türk olduğunu iddia etti. Ancak, 567.000'lik revize edilmiş rakam, 1958 devriminden sonra Irak hükûmeti Irak Türkmen nüfusunun aslında bir önceki yılın toplamından% 400'den fazla olduğunu kabul ettiğinde yayınlandı. Scott Taylor, sonuçların politik doğasını şu şekilde tanımlamıştır:

İngilizlerin desteklediği bir hükümdar olan Kral II. Faysal tarafından yapılan 1957 nüfus sayımına göre Irak'ın tamamında yalnızca 136.800 Türkmen vardı. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra İngilizlerin Mezopotamya'nın kontrolünü Türklerden aldıkları akılda tutulduğunda, Osmanlı nüfuzunun tüm kalıntılarını ortadan kaldırmak veya azaltmak için kasıtlı bir kampanya başlatıldı. Bu nedenle Abdul Karim Kassem'in başarılı devrimini başlatmasından sonra şaşırtıcı olmamalı1958'de - 23 yaşındaki Kral II. Faysal'ı öldürdü, İngilizleri sınır dışı etti ve Irak'ı bir cumhuriyet ilan etti - farklı bir rakam dizisi yayınlandı. 1958'deki ikinci nüfus sayımına göre, Türkmen sicili 567.000 idi - bir önceki yılın toplamına göre yüzde 400'den fazla bir artış.

1967, 1977, 1987 ve 1997'de yapılan müteakip nüfus sayımları, rejim manipülasyonu şüpheleri nedeniyle oldukça güvenilmez kabul ediliyor. 1997 nüfus sayımı, toplam Irak nüfusunun% 2,72'sini oluşturan 22.017.983 toplam nüfusu içinde 600.000 Irak Türkmeninin olduğunu belirtir; ancak bu nüfus sayımı, vatandaşlarının yalnızca Arap veya Kürt olmak üzere iki etnik kökenden birine ait olduğunu göstermesine izin verdi; bu, birçok Irak Türkmeninin kendilerini Arap olarak tanımladığı anlamına geliyor (Kürtler, Saddam Hüseyin'in Irak'ında arzu edilen bir etnik grup değiller) Irak Türkmenlerinin sayısı.

Diğer tahminler
2004 yılında Scott Taylor, Irak Türkmen nüfusunun 25 milyonluk Irak nüfusunun 2.080.000'ini (nüfusun% 8.32'sini oluşturur) sürerken, Patrick Clawson Irak Türkmenlerinin toplam nüfusun yaklaşık% 9'unu oluşturduğunu belirtti. Ayrıca, Temsil Edilmeyen Milletler ve Halklar Örgütü gibi uluslararası kuruluşlar, Irak Türkmen toplumunun 3 milyon veya Irak nüfusunun% 9-13'ü olduğunu belirtmiştir. Irak Türkmenleri toplam nüfusunun 3 milyonun üzerinde olduğunu iddia ediyor. Columbia Üniversitesi'nde yapılan bir araştırmaya göre ise 2015 itibarıyla Türkmenlerin Irak nüfusuna oranı %2.7 olarak tahmin edilmekte.

Irak Türkmenleri, özellikle kuzeybatıdan doğuya, Irak'ın ortasında uzanan " Türkmeneli " olarak adlandırdıkları bir bölgede kuzey Irak'ta yaşıyor. Irak Türkmenleri başkentlerini Kerkük olarak görüyorlar. Liam Anderson ve Gareth Stansfield, Türkmeneli bölgesini şu şekilde tanımlamaktadır:... Türkmenlerin Türkmeneli dedikleri şey - Irak'ın Türkiye ve Suriye sınırından çapraz olarak İran sınırına kadar uzanan geniş bir toprak parçası. Türkmen kaynakları, "Türkmeneli" nin İngilizleştirilmiş bir versiyonu olan Turcomania'nın 1785 yılında William Guthrie tarafından yayınlanan bir bölge haritasında yer aldığını, ancak yirminci yüzyılın sonuna kadar Türkmeneli ile ilgili net bir referans olmadığını belirtiyor. Irak Türkmenleri, genellikle birkaç büyük şehri ve bu şehirlerle bağlantılı küçük bölgeleri Türkmeneli'nin bir parçası olarak görüyorlar. vatanlarına bir parçası olduğu iddia büyük şehirler şunlardır: Altınköprü, Badra, Bakuba'da, Diyala, Erbil, Khanaqin, Kifri, Kerkük, Kizilribat, Mendeli, Musul'u, Salahaldeen, Sancar, Tal Afar ve Tuzhurmatu. Dolayısıyla Türkmeneli bölgesi, güneyde Arap yerleşim bölgeleri ile kuzeyde işgalci terörist (PKK) Kürt bölgeleri arasında yer almaktadır.

1957 nüfus sayımına göre, Irak Türkmenleri Kerkük kentinde yaşayanların çoğunluğunu oluşturdu ve % 40 annelerinin " Türk " olduğunu söyledi. Irak'ın ikinci en büyük Türkmen şehri, nüfusun %95'ini oluşturduğu Tel Afar'dır. Diyala Eyaleti ve Kifri'nin bir zamanlar ağırlıklı olarak Türkmen şehirleri ağır bir şekilde Kürtleştirildi ve Araplaştırıldı.

Bazı Irak Türkmenleri de Türkmeneli bölgesinin dışında yaşıyor. Örneğin Irak'ın başkenti Bağdat'ta yaşayan önemli bir topluluk var.

Diaspora

Çoğu Iraklı Türkmen için migrate Türkiye tarafından takip Almanya'da, Danimarka ve İsveç, yaşayan Irak Türkmen toplulukları da vardır Kanada'da, Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya, Yeni Zelanda, Yunanistan, Hollanda ve Birleşik Krallık.

Sosyal sorunlar
Irak Türkmenlerinin konumu, Osmanlı İmparatorluğu'nun idari ve ticari sınıfları olmaktan, azınlığa karşı giderek daha fazla ayrımcılığa uğramaya doğru değişti . Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana Irak Türkmenleri 1959 Kerkük Katliamı gibi çeşitli katliamların kurbanı oldular. Ayrıca Baas partisi döneminde Irak Türkmenlerine yönelik ayrımcılık arttı ve birçok lider idam edildi. 1979'da Irak Türkmen toplumu da devletin Araplaştırma politikalarının kurbanı oldu ve Kürtler tarafından zorla anavatanlarından itmeye çalışan Kürtler tarafından Kürtleştirildi. Bu nedenle, siyasi zulüm ve sürgünden teröre ve etnik temizliğe kadar değişen çeşitli baskı ve asimilasyon derecelerine maruz kaldılar. 1925 anayasasında kurucu bir varlık olarak tanınmasına rağmen, Irak Türkmenleri daha sonra bu statüden mahrum bırakıldı; dolayısıyla kültürel haklar yavaş yavaş ellerinden alındı ve aktivistler sürgüne gönderildi. Son zamanlarda IŞİD'in elinde bir soykırımla karşı karşıya kaldılar.

Katliamlar

4 Mayıs 1924 Katliamı

1924'te Irak Türkmenleri, Türkiye Cumhuriyeti'nde ortaya çıkan Mustafa Kemal Atatürk'ün yeni Türk milliyetçi ideolojisiyle doğal bir bağı olan Osmanlı İmparatorluğu'nun sadakatsiz bir kalıntısı olarak görülüyordu. Bu nedenle, Kerkük bölgesinde yaşayan Irak Türkmenleri, özellikle Kral I. Faysal'ın tahta çıkışını desteklemedikleri için Irak'ın istikrarına tehdit oluşturdular. Irak Türkmenleri, İngilizler tarafından diğer Iraklı unsurlarla işbirliği içinde hedef alındı, bunlardan Irak Türkmenlerine boyun eğdirmeye en istekli olanları Irak Toplayıcılarıydı.Türkiye'nin Hakkari bölgesinden Irak'a sığınan Süryani topluluğu. Çatışmanın kıvılcımı, bir Levi askeri ile bir Iraklı Türkmen esnaf arasındaki bir anlaşmazlıktı ve bu, İngilizlerin Levies'in Irak Türkmenlerine saldırmasına izin vermesi için yeterliydi ve bu da yaklaşık 200 kişinin katledilmesiyle sonuçlandı.

Gavurbağı Katliamı

12 Temmuz 1946'da Irak polisi, Kerkük'te Gavurbağı Parkı'nda toplanan ve haklarını talep etmek için eylem yapan Kerkük Petrol Şirketi'nde çalışan bir grup Türkmen'e ateş açtı.

1959 Kerkük katliamı
1959 Kerkük katliamı, Irak hükûmetinin Kerkük'te büyük ölçüde Kürt olan Irak Komünist Partisi'nin Irak Türkmenlerini hedef almasına izin vermesi nedeniyle gerçekleşti . Temmuz 1959'da bir Kürt olan Maarouf Barzinji'nin Kerkük belediye başkanlığına atanmasıyla, 14 Temmuz ihtilal kutlamalarının ardından kentte Kürtler ile Irak Türkmenleri arasında hızla kutuplaşan düşmanlıklarla birlikte gerilim yükseldi. 14 Temmuz 1959'da Irak Türkmenleri ile Kürtler arasında çatışmalar çıktı ve yaklaşık 20 Irak Türkmen'i öldü. Ayrıca, 15 Temmuz 1959'da, Irak ordusunun Dördüncü Tugayı'na bağlı Kürt askerleri, Irak Türkmen yerleşim alanlarını havaya uçurarak 120 evi yıktı. Düzen, Bağdat'tan askeri birlikler tarafından 17 Temmuz'da geri getirildi. Irak hükûmeti olayı bir "katliam" nitelendirdive 31 ila 79 Irak Türkmeninin öldüğünü ve 130 kadarının yaralandığını belirtti.

1991'deki Altunköprü Katliamı

1991'de Körfez Savaşı sırasında Irak Ordusu tarafından 135'ten fazla Türkmen katledildi.

Soykırım

2014'ten 2017'ye kadar Irak Türkmen Soykırımı olarak bilinen resmi olarak tanınan bir soykırım Irak ve Şam İslam Devleti tarafından yapıldı.

Araplaştırma
1980'de Saddam Hüseyin hükûmeti, kendi azınlıklarını asimilasyon politikasını benimsedi. Hükûmetin yer değiştirme programları nedeniyle, bölgeyi Araplaştırmak amacıyla binlerce Iraklı Türkmen, Kuzey Irak'taki geleneksel anavatanlarından taşındı ve yerlerini Araplara bıraktı. Ayrıca, özgür toprak ve mali teşvik vadedilen Arap göçmenlere yer açmak için Irak Türkmen köy ve kasabaları tahrip edildi. Örneğin Baas rejimi, Kerkük şehrinin tarihsel olarak bir Irak Arap şehri olduğunu kabul etti ve kültürel yöneliminde sıkı bir şekilde kaldı. Böylece, Araplaştırmanın ilk dalgası, Arap ailelerin Irak'ın merkezinden ve güneyinden Kerkük'e giderek büyüyen petrol endüstrisinde çalışmak üzere taşındığını gördü. Irak Türkmenleri aktif olarak zorlanmasa da şehirde yeni Arap mahalleleri kuruldu ve Arap göçleri devam ettikçe şehrin genel demografik dengesi değişti.

Devlet güvenlik ve istihbarat teşkilatlarının çeşitli cumhurbaşkanlığı kararnameleri ve direktifleri, Irak Türkmenlerinin Baas rejimi sırasında asimilasyon sürecinde özel bir ilgi odağı olduğunu gösteriyor. Örneğin, Irak Askeri İstihbaratı, 6 Mayıs 1980 tarihinde, Iraklı Türkmen yetkililerin Kerkük'ten sınır dışı edilmesini emreden 1559 sayılı direktif yayınlayarak şu talimatları yayınladı: "Türkmen yetkililerin onları başkalarına sınır dışı etmek için [amacıyla] devlet dairelerinde çalıştıkları yerleri belirleyin. onları dağıtmak ve bu valilikte [Kerkük] yoğunlaşmasını önlemek için valilikler. " Ayrıca 30 Ekim 1981'de Devrim Komuta Konseyi, Irak Türkmenlerinin Kerkük'ten sınır dışı edilmesine izin veren 1391 sayılı kararname ile "bu direktifin özellikle Kerkük'te yaşayan Türkmen ve Kürt yetkilileri ve işçilere yönelik olduğunu" belirtmiştir.

Bu Araplaştırma politikalarının başlıca kurbanları olan Irak Türkmenleri, arazi kamulaştırma ve iş ayrımcılığına maruz kaldılar ve bu nedenle ayrımcılığa uğramamak için kendilerini "Araplar" olarak kaydettireceklerdi. Dolayısıyla etnik temizlik, Irak Türkmenlerinin Kuzey Irak'ın Kerkük'teki etkisini azaltmayı amaçlayan Baas politikasının bir parçasıydı. Kerkük gibi şehirlerde kalan Irak Türkmenleri, devam eden asimilasyon politikalarına tabiydiler; Türk kökenli isimleri olan okul isimleri, mahalleler, köyler, sokaklar, pazarlar ve hatta camiler Baas Partisi veya Arap kahramanlarından gelen isimlerle değiştirildi. Dahası, özellikle 1990'larda Kerkük'teki birçok Irak Türkmen köyü ve mahallesi basitçe yıkıldı.

Türkmen-Kürt gerginliği ve Kürtleşme
Kürtler, Irak Türkmenlerinin kendilerine ait gördükleri topraklar üzerinde fiilen egemenlik iddia ettiler. Irak Türkmenleri için, Osmanlı İmparatorluğu'nun mirası olarak bölgenin haklı mirasçıları olarak kimlikleri derinden telkin ediliyor. Böylelikle, Kürdistan Bölgesi ve Irak hükûmetinin, Irak Türkmenlerini yok etme veya asimile etme stratejileriyle hayatta kalmalarına tehdit oluşturduğu iddia ediliyor. Irak Türkmenlerinin en büyük yoğunluğu Telafer'de olma eğilimindeydi. 1991'de Kürdistan Bölgesi'nin oluşumu, Kürtler ve Irak Türkmenleri arasında büyük bir düşmanlık yarattı ve bazı Irak Türkmenlerinin Kürtleşmenin kurbanı olmasına neden oldu.Liam Anderson'a göre. Irak Türkmenlerinin en büyük yoğunluğu, önde gelen idari ve ekonomik konumlar üstlendikleri bir şehir olan fiili başkent Erbil'de olma eğilimindeydi. Böylece onlar giderek 1996 sonra oldu şehrin iktidar güçleri ile anlaşmazlık ve sık sık çatışmaya girdi Kürdistan Demokratik Partisi arasında Mesud Barzani .

Anderson ve Stansfield'e göre 1990'lı yıllarda, KDP ve Kürdistan Yurtseverler Birliği (KYB) bölgenin siyasi hegemonları olarak kurumsallaştıkça ve Irak Türkmenlerinin bakış açısıyla Kürtler ve Irak Türkmenleri arasındaki gerilim alevlendi. onları otorite konumlarından ötekileştirmek ve kültürlerini her yeri kaplayan bir Kürdistan kimliği ile kaplamak. Ankara'nın desteğiyle 24 Nisan 1995'te Türkmen partilerinin yeni bir siyasi cephesi olan Irak Türkmen Cephesi (ITF) kuruldu. Irak Türkmen Cephesi ile KDP arasındaki ilişki gergindi ve on yıl geçtikçe kötüleşti. Irak Türkmen Cephesi ile bağlantılı Irak Türkmenleri, Kürt güvenlik güçleri tarafından taciz edildiğinden şikayet etti. Mart 2000'de İnsan Hakları İzleme Örgütü, KDP'nin güvenliğinin, iki taraf arasında uzun süren anlaşmazlıklar sonrasında, ITF'in Erbil'deki ofislerine saldırdığını ve iki korumayı öldürdüğünü bildirdi. 2002'de KDP, Kürdistan Bölgesi'nin daha fazla kurumsallaşmasını destekleyen bir Irak Türkmen siyasi örgütü olan Türkmen Ulusal Derneği'ni kurdu. Bu, ITF yanlısı Irak Türkmenleri tarafından, Irak Türkmen muhalefetini "satın alma" ve onlarla bağlarını koparma amaçlı kasıtlı bir girişim olarak görüldü.Ankara. KDP tarafından Irak Türkmenlerinin "gerçek sesi" olarak tanıtılan Türkmen Ulusal Derneği, Kürdistan yanlısı bir duruşa sahip ve Irak Türkmenlerinin tek temsilci sesi olarak ITC'yi etkili bir şekilde zayıflattı. Türkmenlerin tarihsel olarak kendilerine ait gördükleri bir şehir olan Kerkük'te 2003'ten itibaren Kürtler ve Türkmenler arasında ayaklanmalar çıktı. Birleşmiş Milletler raporlarına göre, KBY ve Peşmergeler "kanunsuz bir şekilde Kirkürk'ü polislik ediyor, Türkmenleri ve Arapları kaçırıyor ve işkenceye tabi tutuyor". 2003-2006 yılları arasında Tel A'far'da 1.350 Türkmen öldü ve binlerce ev hasar gördü veya yıkıldı, bunun sonucunda 4.685 yerinden edilmiş aile oldu.

Politika
Ocak 2005'te Irak Geçici Ulusal Meclisi'ne beşi Birleşik Irak İttifakı listesinde, üçü Irak Türkmen Cephesi'nden (ITF) ve Kürdistan Demokratik Yurtsever İttifakı'ndan iki veya dördü olmak üzere on ila on iki Türkmen seçildi.

Aralık 2005 seçimlerinden Türkmen beş ile yedi aday Temsilciler Meclisi'ne seçildi. Buna ITF'ten bir aday (lideri Saadeddin Arkej), Birleşik Irak İttifakı'ndan iki veya dört, Irak Mutabakat Cephesinden ve Kürdistan İttifakından bir aday dahildi.

Irak Türkmenleri, Kuzey Irak ve Kürdistan Bölgesi'nin gelecekteki statüsü konusundaki tartışmalarda kilit bir siyasi güç olarak da ortaya çıktı. Türkiye hükûmeti, Irak federalizmine ve özellikle de önerilen Kerkük'ün Kürdistan Bölgesel Hükûmeti'ne eklenmesine karşı çıkan Irak Türkmen Cephesi gibi siyasi kuruluşların finanse edilmesine yardımcı oldu.

Ancak Kerkük konusunda iki grup arasındaki gerginlikler yavaş yavaş sona erdi ve 30 Ocak 2006'da Irak Cumhurbaşkanı Celal Talabani, "Kürtler, Iraklı Türkmenlere, bulundukları bölgelerde özerklik vermek için bir plan üzerinde çalışıyorlar. Yeni anayasanın çoğunluğu Irak Kürdistan Bölgesi için hazırlıyorlar. " Ancak, asla oldu ve politikaları kürtleştirme tarafından KDP ve KYB (hamlesine basılmasını olmayan Kürtlerle) 2003 yılından sonra ciddi etnik sorunların yol açtı.

Önemli kişiler

 Dr. Burhan Kerküklü, Opr.Doktor, Kilis Belediye Başkanı (1994-1995)
 Kamil Çadırcı, Iraklı politikacı
 Rifat Çadırcı, Iraklı mimar
 Alperen Kerküklü, Uzman İnşaat Mühendisi ve Mimar
 Fuzûlî, 16. yüzyıl şairi, yazar ve düşünür.
 Erşat Salihi, politikacı
 Farah Zeynep Abdullah, Türk oyuncu
 Cafer el-Askari, Irak'ın eski Başbakanı (1923-24 ve 1926-27)
 Abbas el-Bayati, siyasetçi
 Yasin el-Haşimi, Irak'ın eski Başbakanı (1924-25 ve 1935-36)
 Abd al-Muhsin as-Sa'dun, Irak'ın eski Başbakanı (1922-23, 1925-26, 1928-29 ve 1929)
 Nuri al-Said, Irak'ın eski Başbakanı (1930-32, 1938-40, 1941-44, 1946-47, 1949, 1950-52, 1954-57 ve 1958)
 Selim Bayraktar, Türk oyuncu
 Hicri Dede, şair
 İhsan Doğramacı, Bilkent Üniversitesi ve Hacettepe Üniversitesi kurucusu
 Sinan Erbil, şarkıcı
 Saadeddin Arkej, politikacı
 Amine Gülşe, Miss Turkey (2014), manken ve oyuncu
 İsmet Hürmüzlü, Türk oyuncu
 Gökhan Kırdar, Türk müzisyen
 Lütfi Kırdar, Türk siyasetçi
 Nemir Kırdar, iş insanı
 Fethi Saffet Kırdar, Iraklı ressam ve heykeltıraş
 Rena Kırdar, yazar ve sosyetik
 Üner Kırdar, Türk diplomat ve üst düzey Birleşmiş Milletler yetkilisi
 Yunus Mahmut, futbolcu
 Reha Muhtar, Türk televizyon siması
 Talib Mushtaq, şair ve diplomat
 Salih Neftçi, Türk ekonomist
 Reşat Mandan Ömer, Bilim ve Teknoloji Bakanı (2003)
 Fehmi Said, subay
 Hikmat Süleyman, Irak Eski Başbakanı (1936-37)
 Mehmet Türkmehmet, futbolcu
 Ali Saip Ursavaş, Türk siyasetçi
 Sadun Köprülü
 Hiyam Köprülü, Iraklı siyasetçi

Ayrıca bakınız
 Türkmeneli
 Türk diasporası
 Irak Türkmen Cephesi
 Irak-Türkiye ilişkileri

Kaynakça

Genel
 Suphi Saatçi, Tarihten Günümüze Irak Türkmenleri, Ötüken Neşriyat, İstanbul, 2003, ISBN 975-437-455-4.
 Bilâl N. Şimşir, Türk - Irak İlişkilerinde Türkmenler, Bilgi Yayınları, Ankara, Eylül 2004, ISBN 975-22-0102-4.
 Irak Türkmenlerinin dünü ve Türkçesi, Dicle Üniv. Fen-Ed. Fak. Çag. Türk Lehç. ve Ed. Bölümü Ögr. Gör., Dr. Mehmet Hazar
 A. Borjakov, M. Sarıhanov, M. Söyegov, B. Hojayev, S. Arnazarov (2000), Türkmen Dilinin Grammatikası (Morfologiya), Mahmudgulu Adındaki Dil ve Edebiyat Enstitüsü, Ruh Neşriyatı, "Türk Dil Kurumu tarafından basılmıştır." Ankara.
 Altan Çetin (2002), "Irak Türkmenleri Tarihi" (Abdullatif Benderoğlu'nun Târihu't-Turkmân fi'l- Irak, Bağdat 1972, adlı eserinden tercümedir), Nüsha, Yıl: 11, Sayı: 6, Yaz, s. 144-148.
 Ebulgazi Bahadır Han (1996), Şecere-i Terākime (Türkmenlerin Soy Kütüğü), Hazırlayan: Zuhal Kargı Ölmez, Simurg yayınları, Ankara, s. 210.
 Nadir Devlet (1993), Doğuştan Günümüze Büyük İslâm Tarihi, Çağ Yayınları, Ek Cilt, İstanbul.
 Oğuz Ünal (1980), Türkiye Tarihine Giriş, Horasan'dan Anadolu'ya, Töre Devlet Yayınevi, Ankara.
 V. Bartold (1958), Târihu't-Turk fî Asyâ el-Vusta, Kahire.
 Osman S. A. Ismail, "Mu'tasim and the Turks," BSOAS 29 (1966): 12-24

 Helmut Tollner, Die türkischen Garden am Kalifenhof von Samarra, (Bonn, 1971)

Ortadoğu Türkleri
Irak'taki etnik gruplar
Ülkelerine göre Türkler
Ülkelerine göre Azeriler
Irak-Türkiye ilişkileri

Irak Türkmenleri


2008-PRESENT                                                  R  JADEIJA                                              32 YEARS OLD

                            TEST                                         ODI                                        T20I                                        IPL

Matches              51                                           168                                         50                                           191

Inings                    73                                           113                                         24                                           145

Runs                      1954                                       2411                                       217                                         2290

Averege               36.18                                     32.58                                     15.50                                     26.63

SR                           62.48                                     87.07                                     112.43                                   128.15

100s                       1                                              0                                              0                                              0

50s                         15                                           13                                           0                                              0

Best                       100*                                      87                                           44*                                         62*

Fours                     178                                         187                                         12                                           168

Sixers                    49                                           50                                           6                                              82

Catches                                60                                           38                                           21                                           76

Wikets                  220                                         188                                         39                                           120

BB                           7/48                                       5/36                                       3/48                                       3/16

රවීන්ඩ්‍ර ජඩෙජා


William Charles Schneider (Los Ángeles, 8 de febrero de 1943), más conocido como Creed Bratton, es un actor y músico estadounidense, exmiembro del grupo The Grass Roots. Es conocido por ser parte del elenco de la serie de NBC, The Office, en donde interpreta a Creed Bratton, un personaje con su mismo nombre.

Vida privada
Nacido William Charles Schneider en Los Ángeles, creció en Coarsegold, California, un pequeño pueblo cerca del Parque nacional de Yosemite.

Sus abuelos, madre y padre eran músicos, y él comenzó su carrera musical a una edad muy temprana. A los 13 años, recibió su primera guitarra a partir de un catálogo de Sears electrónico. Se convirtió en un músico profesional durante su escuela secundaria y la universidad.

Carrera actoral
Bratton comenzó su carrera como actor en 1969. Ha aparecido en películas como Mask y Heart Like a Wheel.

En 2005 hasta el 2013 formó parte del reparto de la serie estadounidense The Office con actores destacados como Steve Carell y John Krasinski

En 2008, apareció en un cortometraje con Kyle Gass titulado "Just One Of The Gynos", que ganó un premio al mejor cortometraje en el Festival Internacional de Cine de Malibu 2008. Él apareció en Labor Pains, largometraje de 2009.

Su más reciente película fue The Ghastly Love of Johnny X, escrita, producida y dirigida por Paul Bunnell, I Am Ben, escrita, producida y dirigida por Mathew Brady y Gaelan Connell y Terri producido por David Guy Levy. Terri fue seleccionado por el Festival de Cine de Sundance de 2011. Fue parte de uno de los 16 filmes seleccionados a partir de 1.102 envíos en una categoría dramática.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Los Ángeles
Actores de California
Actores de televisión de Estados Unidos
Músicos de California
Cantautores de Estados Unidos
Guitarristas líderes

Creed Bratton


Regimentul 11 Roșiori a fost o unitate de cavalerie de nivel tactic, din trupele permanente ale Armatei României. Regimentul s-a înființat la 10 octombrie 1912, prin transformarea fostului Regiment 10 Călărași, înființat la 1 aprilie 1910. A primit drapelul de luptă la 10 mai 1910. Unitatea era dislocată la pace în garnizoana Tecuci, făcând parte din organica Brigăzii 4 Roșiori alături de  Regimentul 6 Roșiori

Regimentul a participat la campania din Al Doilea Război Balcanic, din 1913, acționând în cadrul Diviziei 2 Cavalerie.

Regimentul 11 Roșiori a participat la acțiunile militare pe Frontul Român, pe toată perioada Primului Război Mondial, între 14/27 august 1916 - 28 ocotmbrie/11 noiembrie 1918. La intrarea în război, Regimentul 11 Roșiori a fost comandat de locotenent-colonelul  Constantin Neagu .

Înființare

Al Doilea Război Balcanic

Primul Război Mondial

Perioada interbelică

Al Doilea Război Mondial

Distincții și recunoașteri

Personalități legate de regiment

Comandanți
 Colonel  Constantin Neagu

Note

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe (general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol.I-IV, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1932-1936
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
Divizia 2 Cavalerie

Unități militare din Armata României (1860-1945)

Regimentul 11 Roșiori


La mosquée de Gouyoulougue () est un édifice religieux musulman situé à Choucha, en Azerbaïdjan.

La mosquée est située dans la rue Odjaggoulou du quartier Gouyoulougue de Choucha. Elle était l'une des dix-sept mosquées en activité à Choucha à la fin du .

Notes et références

Mosquée en Azerbaïdjan
Architecture religieuse du XIXe siècle

Mosquée de Gouyoulougue


General Ivo Herenčić (Bjelovar, 18. veljače 1910. – Buenos Aires, 8. prosinca 1978.) bio je od 1945. godine glavni vojni zapovjednik Hrvatskih oružanih snaga NDH.

Životopis
Uključuje se u ustaški pokret tijekom studija u Zagrebu, te u prosincu 1933. godine sudjeluje u pokušaju atentata na kralja Aleksandra I. Karađorđevića u Zagrebu; jedini od četvorice atentatora uspio izbjeći da bude uhvaćen i potom obješen. Nakon što ustaše uspostavljaju baze za obuku u Italiji, 1935. godine zapovijeda ustaškom satnijom (za služenja vojnog roka u Kraljevini Jugoslaviji, prošao je izobrazbu za rezevnog oficira) od oko 70 ljudi na Liparima.

Nakon uspostave NDH postaje u travnju 1941. godine povjerenik za Hercegovinu. Ondje - tada s činom satnika - ubrzo unovačuje nekoliko stotina ustaša u Mostarsku ustašku bojnu, koja ulazi u sukobe sa Srbima istočno od Čapljine, u kojem području krajem lipnja izbija četnički Vidovdanski ustanak, te Talijani ubrzo potom zabranjuju djelovanje Ustaške vojnice i Domobranstva, nerijetko koristeći četničku Dobrovoljačku antikomunističku miliciju za nadzor i čak borbeno djelovanje i u hrvatskim mjestima.

Baš krajem lipnja 1941. godine je Herenčić u sastavu ustaškog izaslanstva kojega u Italiji predvodi Eugen Dido Kvaternik, sa zadaćom da uspostave tehničke veze radi preuzimanja metoda rada talijanske policije i ministarstva unutarnjih poslova.  Potom se vraća u Mostar, gdje nastoji organizirati redarstvo u vrijeme jačanja partizana i četnika. Od 19. srpnja 1941. nadzirao je i bio odgovoran za masovna uhićenja i represalije nad stanovništvom Mostara. Uhićenja su trajala do početka kolovoza i procjenjuje se da je kroz ustaški zatvor u Mostaru u tom razdoblju prošlo oko 750 Mostaraca srpske, bošnjačke, hrvatske i židovske nacionalnosti. Većina uhićenika deportirana je u logore Gospić i Jadovno, gdje su ubijeni. Preživjeli zatočenici mostarskog zatvora svjedočili su o intenzivnoj torturi u zatvoru.

Nakon toga je Herenčić angažiran na obavještajnim poslovima iz ureda u Zagrebu, te postaje glavni nadzornik Ustaške nadzorne službe. Od srpnja 1942. godine je zapovjednik Prometnog zdruga Ustaške vojnice, koji se brine za sigurnost željezničkih komunikacija. U Ustaškoj vojnici napreduje do čina pukovnika, te je potom u Domobranstvu proizveden u čin generala.

Krajem 1944. godine, kada se spajaju Domobranstvo i Ustaška vojnica u Hrvatske oružane snage, postaje zapovjednikom V. ustaškog zbora, koji okuplja ustaško-domobranske snage (4 divizije) na području oko Zagreba. Zapovijeda potom uspostavom i obranom Zvonimirove linije, zadnje linije obrane NDH na relaciji Karlovac - Dugo selo - Koprivnica. 7. svibnja 1945.  godine (na dan kada su oružje pred Saveznicima položile oružane snage Njemačke) on zapovijeda napuštanje obrane na toj liniji i organizirano povlačenje prema Zagrebu i Varaždinu. Vrh NDH mu povjerava zadaću da predvodi povlačenje cjelokupne vojne sile NDH prema Austriji.

Uspio je poslije kapitulacije Njemačke 1945. godine dovesti glavninu svojih snaga u austrijski Bleiburg, savladavši u borbama 12. – 15. svibnja blokadu partizanskih brigada i bugarske vojske koje su pokušale spriječiti prelazak njegovih snaga preko Drave u Austriju. Tu je pokušao izvršiti predaju svoje vojske Britancima, koji su međutim njegove vojnike i mnogo civila izručili snagama jugoslavenskih komunista, koji su potom u događajima na Bleiburgu i na tzv. Križnom putu mnogo tisuća njih pobili.

Nakon što je 15. svibnja 1945. god. izdao zapovijed svojim vojnicima da se predaju, on sam je uspio pobjeći s Bleiburga. Preko Italije je došao do Argentine, gdje je umro 1978. god., u dobi od 68 godina.

Izvori

Članovi ustaškog pokreta do 1941.
Ustaški časnici
Domobranski časnici u Drugom svjetskom ratu
Hrvatski vojni zapovjednici
Životopisi, Bjelovar

Ivo Herenčić


A Moldavian Airlines foi uma companhia aérea com sede na propriedade do Aeroporto Internacional de Chişinău em Chişinău na Moldávia. Operou serviços internacionais regulares de Chişinău para destinos na Romênia e na Itália. Sua base principal era o Aeroporto Internacional de Chişinău.

História

A Moldavian Airlines foi fundada em 26 de julho de 1994 e iniciou suas operações em 19 de agosto de 1994. Foi a primeira companhia aérea privada na Moldávia. Tornou-se uma empresa conjunta suíço-moldova em novembro de 1999, formando uma parceria com a Carpatair, uma companhia aérea regional com sede na Romênia . O certificado de operador aéreo da Moldavian Airlines permitia o transporte de passageiros, mercadorias e correio por todo o mundo (em julho de 2007 foi dado a eles esse certificado).

Em 2005, a Moldavian Airlines transportou 91.200 passageiros. Em 2006, foram transportados 89.200 passageiros. Em 2007, 50.000 passageiros foram transportados para Budapeste. Em 2008, o número de passageiros caiu para 45.700 passageiros.

A companhia aérea fechou e encerrou todas as operações em 2014.

Destinos
A Moldavian Airlines realizou voos para a Carpatair, uma companhia aérea romena com sede no Aeroporto Internacional Timișoara Traian Vuia .

Frota

A frota da Moldavian Airlines consistia nas seguintes aeronaves:

Referências

Ligações externas
 Website oficial

Empresas aéreas extintas em 2014
Empresas aéreas fundadas em 1994
Empresas aéreas da Moldávia

Moldavian Airlines


Phrurotimpus daliensis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Phrurolithidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Yunnan en Chine. Elle se rencontre vers Dali.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Mu, Lin et Zhang en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de dali et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, la préfecture autonome bai de Dali.

Publication originale
 Mu, Lin & Zhang, 2022 : « First records of the genus Phrurotimpus Chamberlin & Ivie, 1935 from China, with two new species and one new combination (Araneae: Phrurolithidae). » Zootaxa, , .

Liens externes

Notes et références

Phrurolithidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Yunnan

Phrurotimpus daliensis


Enzo Bianco, talijanski svećenik salezijanac, studirao je teologiju na Salezijanskom papinskom sveučilištu u Rimu i novinarstvo na Učilištu za sredstva društvenog komuniciranja (Katoličko sveučilište). Predavao je pastoralnu komunikaciju na Salezijanskom učilištu u Torinu. U nakladničkoj kući Elle Di Ci vodi odjel izdavačke djelatnosti za odrasle i uređuje biblioteku »Novi svijet«. Poznatija djela: Nuovo Dizionario di pensieri citabili, Migliorate te vostre riunioni, Accogliere la Parola. Na hrvatski jezik prevedeni su Lectio divina, Takav je bio don Bosco i dr.

Izvori

Talijanski novinari
Talijanski salezijanci
Talijanski katolički svećenici
Izdavaštvo
Crkveno školstvo

Enzo Bianco


Daniel Peter "Danny" Williams () este un boxer profesionist britanic. Un veteran al sportului din 1995, a deținut titlu britanic de două ori între 2000 și 2010, iar titlul de greutate a Commonwealth-ului de două ori între 1999 și 2006. Williams este cel mai bine cunoscut pentru o victorie prin knockout împotriva lui Mike Tyson în 2004, o oportunitate obligatorie titlu WBC titlu. În același an, a provocat campionul Vitali Klitschko, dar a fost oprit în opt runde.

Rezultate în boxul profesionist

Referințe

boxeri britanici

Danny Williams (boxer)


Die Mariaweilerstraße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße. Die Straße beginnt an der Tivolistraße und endet in Mariaweiler. An der Straße stehen die Gebäude der ehemaligen Molkerei Düren. Außerdem befindet sich hier das Stadion Westkampfbahn der SG Düren 99.

Geschichte
Johann Peter Schoeller (1778–1838) begründete schon 1805 am Viehmarkt (heute: Kaiserplatz) eine Tuchfabrik. Damit er Wasser für seine Produktion bekam, kaufte er 1817 von Johann Cremer die am Lendersdorfer Teich gelegene Papiermühle zu Schönwald bei Mariaweiler, sowie vor 1819 die in Mariaweiler gelegene, Kupfermühle genannte Papiermühle der Erben Vaßen. Beide Papiermühlen änderte er in Tuchmühlen um. Zudem kaufte er ebenfalls 1817 einen Drittel Anteil an der Krutzmühle. Damit seine Arbeiter aus den umliegenden Orten direkt zu seinen Tuchmühlen kommen konnten, legte Schoeller 1829 auf eigene Kosten die heutige Mariaweilerstraße an. Sie wurde 1854 als "Prämienstraße" ausgebaut.

Siehe auch
 Liste der Straßen in Düren

Quellen
 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 58 kB)

Einzelnachweise

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Mariaweilerstraße (Düren)


Philadelphia 76ers (gælunafn: Sixers) er körfuboltalið frá Philadelphia sem spilar í NBA deildinni. Liðið var stofnað árið 1946 sem Syracuse Nationals í borginni Syracuse í New York-fylki. Liðið hefur unnið 3 NBA meistaratitla, þann síðasta 1983. Liðið komst síðast í úrslit árið 2001 en tapaði gegn Los Angeles Lakers í 5 leikjum.

Heiti
Nafn liðsins vísar til sjálfstæðisyfirlýsingu Bandaríkjanna en skrifað var undir hana í Philadelphia árið 1776.

Þekktir leikmenn
Moses Malone
Hal Greer
Wilt Chamberlain
Julius Erving
Charles Barkley
Allen Iverson
Andre Iguodala
Jimmy Butler
Ben Simmons
Joel Embiid
James Harden

Heimild

Bandarísk körfuknattleiksfélög
NBA
Philadelphia

Philadelphia 76ers


Nogometni kup FBiH 2021./22. je kao i nekoliko prethodnih sezona izlučno natjecanje za popunu Nogometnog kupa Bosne i Hercegovine.

Sudionici

U sezoni 2021./22. u Kupu FBiH sudjeluju 32 kluba:

 16 najuspješnijih klubova iz kupova županijskih nogometnih saveza (klubovi općinske, županijske lige i Druge lige FBiH),
 FK Igman, Ilidža
 FK Famos, Hrasnica
 FK Mladost, Kikači
 FK Svatovac, Poljice
 NK Dinamo, Donja Mahala
 FK Dizdaruša, Brčko
 NK Stupčanica, Olovo
 NK Fortuna, Zenica
 NK Kolina, Ustikolina
 FK Fojnica, Fojnica
 FK Rudar, Han Bila
 FK Klis, Buturović Polje
 HNK Čapljina, Čapljina
 HNK Grude, Grude
 HNK Sloga, Uskoplje
 NK Brekovica 78, Brekovica
 16 klubova iz Prve lige FBiH
 NK Bratstvo, Gračanica
 FK Budućnost, Banovići
 FK Goražde, Goražde
 NK GOŠK, Gabela
 OFK Gradina, Srebrenik
 FK Igman, Konjic
 NK Jedinstvo, Bihać
 FK Mladost, Doboj-Kakanj
 HNK Orašje, Orašje
 FK Radnik, Hadžići
 FK Rudar, Kakanj
 BFK Simm Bau, Kosova
 HNK Tomislav, Tomislavgrad
 NK TOŠK, Tešanj
 NK Travnik, Travnik
 NK Zvijezda, Gradačac

Sustav natjecanja

U završnici Kupa FBiH igraju se dva kola. U prvom kolu sudjeluje 16 klubova iz županijskih kupova tako da po dva predstavnika ima šest županijskih saveza koji imaju najviše registriranih klubova, dok ostala četiri županijska saveza imaju po jednog predstavnika. Ždrijeb prvog kola je poludirigiran vodeći računa o regionalnoj udaljenosti klubova i smanjenju troškova putovanja.U drugom kolu sudjeluje 8 pobjednika iz prvog kola i 16 klubova iz Prve lige FBiH.

U prvom i drugom kolu igra se jedna utakmica, a domaćin se odlučuje ždrijebom s tim da će klub nižeg ranga ima prednost domaćeg terena. Dvanaest pobjednika iz drugog kola ostvaruje plasman u Nogometni kup BiH za sezonu 2021./22.

Kalendar natjecanja

1. kolo

Utakmice su igrane 25. kolovoza 2021.

2. kolo

Utakmice su igrane 15. rujna 2021.

Izvori

2021./22.
F kup

Nogometni kup FBiH 2021./22.


Border Morris is a collection of individual local dances from villages along the English side of the Wales–England border in the counties of Herefordshire, Worcestershire and Shropshire. They are part of the Morris dance tradition.

History

This was a village dance done in winter for fun and a bit of money. It usually includes three to twelve dancers.

Some of the earliest accounts of a border morris tradition are provided by E.C. Cawte.  There is reference to questions about "any disguised persons, as morice dancers, maskers, or mum'ers" to St. Mary's Parish Church in Shrewsbury in 1584 and an amazing account of morris dancers at Hereford races in 1609, describing "two musicians, four whifflers, and twelve dancers, including hobby horse and maid marian", all from villages within 14 miles of Hereford.  The account claimed, "Hereford-shire for a morris-daunce puts downe, not onely all Kent, but verie neare (if one had line enough to measure it) three quarters of Christendome".

Cawte quotes further accounts describing complaints to the local magistrates about disruptive morris dancers in Longdon, Worcestershire, disrupting the Sabbath day from 1614 to 1617 and another account of dancers in Much Wenlock in 1652, causing a disturbance in an ale house at Nordley.  Later records from Shrewsbury mention payment to the "Bedlam Morris" in 1688 and 1689.

The dance depends on the numbers available, as at Brimfield. The dances collected from a particular place sometimes differ quite markedly between informants, as at White Ladies Aston, reflecting the flexibility from year to year. Sometimes a gang would only have one dance, sometimes two, or as at Malvern and Pershore an indeterminate set of figures.

The common features are the rather short sticks and sometimes a stick and handkerchief version of the same dance, also usually a high single step akin to the local country dance step. Such detail as starting foot rules and phrase endings are notable for their apparent absence.

Some of these village sides blackened their faces .  There is no record of any sides dancing together.  A few – both Upton-on-Severn dances for example – matched the complexity of Cotswolds Morris, but many – e.g. Bromsberrow Heath – had a stark simplicity of one figure and one chorus repeated forever.

Revival

In the 1960s, E.C. Cawte, the folklorist, proposed that these dances from the English side of the Welsh borders – Herefordshire, Shropshire and Worcestershire – constituted a Welsh border tradition.

Since the 1960s and with further collecting in the 1970s by people such as Dave Jones (late of Silurian Morris, founded 1969, and later the Not For Joes) and Keith Francis (of Silurian Morris) a distinctive border morris style has grown. The tradition is characterised by black faces, tattered shirts or coats, much stick-clashing and a big band traditionally comprising melodeons, fiddles, concertinas, triangles and tambourines, although they now often also feature a tuba or sousaphone, and flute or oboe.

Under the guidance of Dave Jones and Keith Francis, Silurian Border Morris sought to interpret the collected dance material, preserving as much of the traditional styles and features as can be deduced. By contrast, in 1975, John Kirkpatrick created a new border tradition with the Shropshire Bedlams, which seeks to capture the spirit of the border sides, but not recreate any specific tradition or dance. Their dances feature much "whooping" and this has become characteristic amongst many other border sides. Perhaps in keeping with the original tradition, the Original Welsh Border Morris (founded 1973) meet only once a year, at Christmas, and dance the traditional dances of Herefordshire and Worcestershire. With many of the newer sides, the dances have often become complex, involving many invented and evolved steps, figures and choruses.

Many dances were collected by Cecil Sharp and later collectors, and several were included in Bacon's book, but border morris was largely neglected by revival morris sides until late in the 20th century. The Silurian Morris Men of Ledbury, Herefordshire, included border dances in performances from the early 1970s and changed exclusively to border morris in 1979, and the Shropshire Bedlams were founded in 1975; both became pioneers of a resurgence of border morris among revival sides in the following decades.

The Leominster Morris were reformed in 1988, split from The Breinton Morris (who disbanded after a further ten years.) Through contact with E.C. Cawte, with reference to notes made in Leominster, his talking with former dancer, Tom Postons, and his recollections of the dancing of the time as having "lots of bowing, hat-raising, and clashing of sticks on the ground" led to the "revival" of Postons' stick dance. Cecil Sharp visited the town on 27 December 1909 with local folklorist Ella Mary Leather, and collected tunes from the prolific local gypsy fiddler John Locke. The Leominster men use several of Locke's tunes in their repertoire today.

Border morris dancing was different on the Welsh side of the border, and a team on the Welsh side was formed in 1992. Initially the side was named Morys ar y Clwt but it was changed to Carreg-las in 1997. They use traditional Welsh and English folk and morris dance tunes. Carreg-las translates from the Welsh as 'bluestone', a rock found locally in the Preseli Mountains, of which it is said Stonehenge was constructed.

See also
Blackface and Morris dancing

References

External links

 https://www.academia.edu/5468139/To_Black_up_Or_Not_to_Black_Up_A_Personal_Journey
 http://www.great-western.org.uk/dommett/BlackFace.pdf
 https://web.archive.org/web/20120222000637/http://www.ironmenandseverngilders.org/
Border Morris: Roots & Revival, Gordon Ashman
 Visit to Herefordshire and Worcestershire, May 1957.  E.C. Cawte
History of Border Morris
Breinton Morris's take on Border Morris
The Pershore Morris (pdf)
German carvings from 1480 showing "moriscan dancers" including black faces
Home page of the Silurian Border Morrismen
Mike Miller's Border Morris Notes
Mythago Morris Home page
Samples of the border sound
Styx of Stroud Border Morris home page
Vancouver Morris Men Winter Dances page
Steeleye Span - A Mummers Play (circa 1400)

Morris dance
Articles containing video clips
Blackface minstrelsy

Border Morris


Karpacz ( en alemán: Krummhübel) es una localidad turística polaca ubicada en el voivodato de la Baja Silesia, y próxima a la histórica ciudad de Jelenia Góra, muy cerca de la frontera checo-alemana. Está situada a una altitud de entre 480 y 885 metros sobre el nivel del mar, a los pies del Sněžka (con 1602 m es el pico más alto de la cordillera de los Karkonosze y marca la frontera con Chequia), en el valle del río Lomnica, junto a sus arroyos afluentes. Destaca por su creciente importancia como enclave para el esquí, el montañismo, los deportes de naturaleza y el relax, y con numerosa oferta hotelera y hospedaje.

Historia

Los orígenes se remontan a pobladores de origen celta en los , que acudieron a la región en busca de los abundantes recursos mineros de la zona. Precisamente fue la riqueza y explotación de minerales y los buscadores de oro lo que conllevó la fundación de esta localidad en el siglo . Los primeros registros de Karpacz aparecieron en el Libro de Valonia, al final del siglo . Durante la Guerra de los Treinta Años (1618-1648) llegaron a Karpacz y a sus alrededores refugiados religiosos, y fue el inicio de la llegada de peregrinos a la capilla local. En 1772 se fundó la escuela evangélica. En 1844 se estableció una iglesia evangélica de madera, importada de la ciudad noruega de Vang gracias a las acciones del rey de Prusia, Federico Guillermo IV, la cual se convirtió en una atracción turística en Karpacz y ahora es conocido como «Templo de Wang».

En relación con la afluencia de turistas en la segunda mitad del siglo , se produjo el desarrollo de importantes asentamientos y establecimientos: la construcción de hoteles, posadas y tabernas. Ya en 1914 había 12 hoteles y varias pensiones.

En 1945, tras la derrota de Alemania en la Segunda Guerra Mundial, la aldea fue incorporada a Polonia; la población alemana fue expulsada y sustituida por habitantes polacos.

A partir de las décadas posteriores a la paz, se ha desarrollado en Karpacz una importancia creciente de las actividades turísticas y ocio diverso.

Atracciones
Karpacz es uno de los destinos turísticos más famosos en los Montes Karkonosze y de Polonia en general. Además de los populares deportes de invierno, ofrece una amplia gama de turismo de montaña y  paisaje, así como numerosos alojamientos de diferentes categorías (alrededor de 11 000 camas), restaurantes, tiendas y diversos servicios:
 La montaña más alta de los Sudetes (Sněžka)
 La iglesia evangélica llamada «Templo de Wang»
 Museo del deporte y el turismo de Karpacz
 Museo del juguete
 Trampolín de esquí Orlinek
 Pista de trineo «Kolorowa»
 Carros de Karkonosze
 Presa en Lomnica
 Punto de gravedad anómala de Karpacz

Ciudades hermanadas
 Gdynia (Polonia)
 Rewal (Polonia)
 Reichenbach / OL (Alemania)
 Kamenz (Alemania)
 Búfalo (Estados Unidos)
 Pec pod Sněžkou (República Checa)

Referencias

Enlaces externos

 Página web oficial de Karpacz.
 Karpacz: galería, noticias, mapa

Localidades del distrito de Jelenia Góra
Municipios del distrito de Jelenia Góra

Karpacz


Skynd dig hjem er en dokumentarfilm fra 2009 instrueret af Laurits Munch-Petersen efter eget manuskript.

Handling
Gitte og Susie sender deres mænd i krig. Kun den ene vender levende hjem. Vi følger kvinderne i glæder og sorger og får på tætteste hold at føle, at krigen og kampen ikke kun bliver udkæmpet af mænd under fjerne himmelstrøg, men i lige så høj grad af kvinderne hjemme i Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Skynd dig hjem


Louis Wyrsch, né le  à Bellinzone et mort le  à Ennetbürgen, est un homme politique et commandant militaire suisse.

Engagé en 1814 comme mercenaire au service des Pays-Bas, il participe à la bataille de Waterloo puis devient commandant militaire et civil des côtes sud et est de Bornéo (Indes orientales néerlandaises). Il y rencontre Ibu Silla, une Malaise de Java qui lui sert de concubine, de gouvernante et d'esclave. Deux de ses fils, Alois et Jakob, seront élus à l'Assemblée fédérale suisse.

Biographie
Wyrsch est le fils du bailli de la Riviera, commissaire à Bellinzone et capitaine espagnol Franz Alois Wyrsch et de Marie Konstantia von Flüe.

Il reçoit sa formation au séminaire royal de San Pablo à Valence et au sein du régiment de son père. Après la mort de son père en 1807, il retourne dans le canton de Nidwald avec sa famille. Il fréquente l'école de l'abbaye de Rheinau jusqu'en 1812 puis fait un apprentissage de commerce à Belfort.

En 1814, il entre au service militaire des Pays-Bas en tant que simple soldat et, en 1815, prend part à la bataille de Waterloo. Il rejoint ensuite les troupes coloniales hollandaises, se rend aux Indes orientales néerlandaises et devient en 1829 commandant militaire et civil des côtes sud et est de Bornéo. En 1832, il retourne à Nidwald, devint Obervogt en 1834 puis Landaman à plusieurs reprises entre 1840 et 1858. Commandant du bataillon de Nidwald dans le Sonderbund, il siège à l'assemblée constituante en 1849 et sert comme maire d'Ennetbürgen de 1850 à 1857.

Vers 1824, Wyrsch épouse en premières noces Ibu Silla alias Johanna van den Berg, une Malaise de Java, probablement morte en 1832 lors du retour en Europe. Le couple a un enfant, Alois Wyrsch, plus tard membre du Conseil national. En 1834, il épouse Theresia Stockmann, qui donne naissance plus tard à un membre du Conseil des États, Jakob Wyrsch.

Références

Liens externes

 .
 .

Personnalité politique nidwaldienne
Conseiller d'État suisse
Membre d'un exécutif communal en Suisse
Militaire suisse du XIXe siècle
Personnalité suisse des guerres napoléoniennes
Personnalité militaire de la bataille de Waterloo (1815)
Naissance en mars 1793
Naissance à Bellinzone
Décès en avril 1858
Décès dans le canton de Nidwald
Décès à 65 ans

Louis Wyrsch


Neolabis je rod uholaža iz potporodice Anisolabidinae. Naveo ga je Steinmann u djelu The Animal Kingdom (Das Tierreich).

Izvori

Uholaže

Neolabis


Bimöhlen, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bir yerleşim yeri. 17,23 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla yaklaşık 957 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hartmut Opitz tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-bad-bramstedt-land.de

Kaynakça

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Bimöhlen


Lepidoziaceae, biljna porodica u redu Jungermanniales kojoj pripada preko 700 priznatih vrsta, poglavito u tropskim predjelima. Ime je dobila po rodu Lepidozia.

Potporodice i rodovi

 Bazzanioideae Rodway
 Acromastigum A. Evans
 Bazzania Gray
 Mastigopelma Mitt.
 Drucelloideae R.M.Schust.
 Drucella E.A. Hodgs.
 Lembidioideae R.M.Schust.
 Dendrolembidium Herzog
 Hygrolembidium R.M. Schust.
 Isolembidium R.M. Schust.
 Kurzia G. Martens
 Lembidium Mitt.
 Megalembidium R.M. Schust.
 Pseudocephalozia R.M. Schust.
 Lepidozioideae Müll.Frib.
 Ceramanus E.D. Cooper
 Lepidozia (Dumort.) Dumort.
 Neolepidozia Fulford & J. Taylor
 Tricholepidozia (R.M. Schust.) E.D. Cooper
 Micropterygioideae Grolle
 Micropterygium Lindenb., Nees & Gottsche
 Mytilopsis Spruce
 Protocephalozioideae R.M.Schust.
 Protocephalozia (Spruce) K.I. Goebel
 Zoopsidoideae R.M.Schust.
 Amazoopsis J.J. Engel & G.L. Merr.
 Hyalolepidozia S.W. Arnell ex Grolle
 Monodactylopsis (R.M. Schust.) R.M. Schust.
 Neogrollea E.A. Hodgs.
 Odontoseries Fulford
 Paracromastigum Fulford & J. Taylor
 Psiloclada Mitt.
 Pteropsiella Spruce
 Telaranea Spruce ex Schiffn.
 Zoopsidella R.M. Schust.
 Zoopsis (Hook. f. & Taylor) Gottsche, Lindenb. & Nees

Ostali rodovi:
 Arachniopsis Spruce
 Austrolembidium Hässel
 Herpetium Nees
 Maculia E.A. Hodgs.
 Mastigobryum (Nees) Nees
 Mastigopsis Sande Lac. ex Lacout.
 Meinungeria Frank Müll.
 Micrisophylla Fulford
 Pleuroschisma Dumort.
 Regredicaulis Fulford
 Spruceina Kuntze

Izvori

Jungermanniales

Lepidoziaceae


1912 Yaz Olimpiyatları (İsveççe: Olympiska sommarspelen 1912) ya da resmî adıyla V. Olimpiyat Oyunları, 1912 yılında İsveç'in başkenti Stockholm'de düzenlenmiş uluslararası çok sporlu etkinlik.

Sporlar
 Atletizm
 Bisiklet
 Dalma
 Binicilik
 Eskrim
 Futbol
 Cimnastik
 Modern pentatlon
 Kürek
 Yelken
 Atıcılık
 Yüzme
 Tenis
 Halat çekme
 Sutopu
 Güreş

Madalya tablosu

1912 Yaz Olimpiyatları


Foyn ist der Familienname folgender Personen:

 Stephen Foyn (* 1959), norwegischer Eishockeyspieler
 Svend Foyn (1809–1894), norwegischer Walfang- und Schiffsmagnat

Siehe auch:
 Foyn Harbour, Naturhafen vor der Westküste der Antarktischen Halbinsel
 Foyn Island, Insel im Rossmeer, Antarktis
 Foyn-Küste, Küstenabschnitt im Osten der Antarktischen Halbinsel
 Foyn Point, Landspitze an der Ostküste der Antarktischen Halbinsel
 Svend-Foyn-Gletscher, Gletscher auf der Insel Jan Mayen im Nordatlantik

Foyn


Patronyme

 Famille Louvart de Pontigny, famille noble française originaire d'Anjou et fixée en Bretagne, éteinte au .
 Guichard de Pontigny (début du -1181), homme d'Église français.
 Robert de Pontigny (?-1305), cardinal français.

Toponyme

 Pontigny, commune française située dans le département de l'Yonne.
 Abbatiale Notre-Dame-et-Saint-Edme de Pontigny, ancienne église abbatiale devenue l'église du village.
 Abbaye de Pontigny ; liste des abbés de Pontigny
 Décades de Pontigny, réunions intellectuelles tenues à l'abbaye de 1910 à 1914, puis de 1922 à 1939.
 Pontigny, hameau et ancienne commune française de Moselle, rattaché à Condé-Northen en 1810.

Pontigny (homonymie)


O Farol da Ilha dos Frades é um farol brasileiro localizado na ponta de Nossa Senhora de Guadalupe, ao sul da ilha dos Frades, em Salvador, no estado da Bahia.

Sua estação foi estabelecida em 1892. Está situado em um morro, bem à frente da histórica Igreja de Nossa Senhora de Guadalupe. Apresenta torre quadrangular de concreto armado, branca, com cinco metros de altura e luz de duas emissões rápidas brancas na altitude de 35 metros com alcance de dez milhas náuticas, tendo um setor de visibilidade de 252 graus (253 a 145 graus).

Ver também
 Igreja de Nossa Senhora de Guadalupe
 Praia da Ponta de Nossa Senhora

Ilha dos Frades
Ilha dos Frades

Farol da Ilha dos Frades


Fischham ist der Name folgender Orte:

 Fischham (Gemeinde Gampern), Ortschaft der Gemeinde Gampern, Bezirk Vöcklabruck, Oberösterreich
 Fischham (Gemeinde Pfaffing), Ortschaft der Gemeinde Pfaffing, Bezirk Vöcklabruck, Oberösterreich

Fischham


Plocamiales, red crvenih algi u razredu Florideophyceae, dio podrazreda Rhodymeniophycidae. Preko 70 vrsta u tri porodice. Ime je došlo po rodu Plocamium.

Porodice
 Plocamiaceae Kützing
 Pseudoanemoniaceae V.J.Chapman
 Sarcodiaceae Kylin

Izvori

Rhodymeniophycidae

Plocamiales


ඔක්තෝබර් 11 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 284 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 81ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින
දින

ඔක්තෝබර් 11


محمد فهد مجبل الصلال ( 1 يناير 1988-) لاعب كرة قدم كويتي. و هو يلعب مع نادي النصر الكويتي.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو كرة قدم كويتيون
لاعبو نادي النصر (الكويت)
مواليد 1988

محمد الصلال


Das Evangelisch-Lutherische Dekanat Uffenheim ist eines der 19 Dekanate des Kirchenkreises Ansbach-Würzburg. Amtierender Dekan ist Max von Egidy.

Geschichte
Viele Kirchengemeinden im Dekanatsbezirk können auf eine lange evangelische Tradition seit der Reformation zurückblicken. Die meisten Gemeinden gehörten zum Markgraftum Brandenburg-Ansbach. Im Fürstentum Ansbach wurde 1528 die Reformation eingeführt. Aub gehörte zum Hochstift Würzburg und Gelchsheim zum Deutschen Orden. Beide Orte blieben mit Ausnahme der Schwedenzeit katholisch. In Geißlingen, Gollachostheim, Gülchsheim, Hemmersheim, Pfahlenheim, Lipprichhausen und Rodheim war die Landeshoheit zwischen dem Zehnterrn Würzburg (½), v. Baldersheim (¼), v. Rosenberg (¼) und dem Schutzherrn Ansbach strittig. Ansbach konnte dennoch die Reformation zwischen 1530er und 1550er Jahren durchsetzen. In der Grafschaft Limpurg-Speckfeld wurde zwischen 1540 und 1555 die evangelische Lehre eingeführt. Zum Herrschaftsgebiet gehörte auch Gollhofen. Unter der Herrschaft der Seinsheimer bzw. Schwarzenberg standen Weigenheim und Herbolzheim (½ mit Würzburg). Die komplizierten Herrschaftsverhältnisse, die Gegenreformation, sowie der Konfessionwechsel durch Erbschaft der katholischen Linie der Schwarzenberg führte in diesen Orten zur gemeinsamen Benützung der Kirche durch die evangelischen und katholischen Gemeinden.

Kirchengemeinden
Zum Bezirk gehören 38 Kirchengemeinden, die in 15 Pfarreien zusammengefasst sind. In den Gemeinden leben ca. 11.000 Gemeindeglieder. Im Folgenden sind die Pfarreien und Kirchengemeinden sowie deren Kirchengebäude aufgeführt.
 Pfarrei Aub-Gülchsheim
 Kirchengemeinde Aub, Ev.-Luth. Pfarrkirche
 Kirchengemeinde Hemmersheim, Filialkirche St. Kilian
 Kirchengemeinde Gülchsheim, Ev.-Luth. Filialkirche
 Kirchengemeinde Geißlingen, Filialkirche St. Martin
 Pfarrei Ermetzhofen
 Kirchengemeinde Ermetzhofen, Pfarrkirche Heilig Kreuz
 Kirchengemeinde Custenlohr, Filialkirche St. Jakob
 Kirchengemeinde Neuherberg, Filialkirche St. Andreas
 Pfarrei Equarhofen
 Kirchengemeinde Equarhofen, Pfarrkirche St. Kilian
 Pfarrei Gollhofen
 Kirchengemeinde Gollhofen, Pfarrkirche St. Johannes
 Pfarrei Langensteinach
 Kirchengemeinde Langensteinach, Pfarrkirche St. Peter und Paul mit Kleinharbach
 Kirchengemeinde Großharbach, Ev.-Luth. Filialkirche
 Kirchengemeinde Reichardsroth, Filialkirche St. Johannes Baptist
 Pfarrei Gnötzheim
 Kirchengemeinde Gnötzheim, Pfarrkirche St. Johannes
 Kirchengemeinde Martinsheim, Ev.-Luth. Filialkirche (1949)
 Kirchengemeinde Enheim, Ev.-Luth. Filialkirche (1859)
 Kirchengemeinde Wässerndorf, St. Michael (1966) mit Epitaphienhalle
 Pfarrei Herrnberchtheim
 Kirchengemeinde Herrnberchtheim, Ev.-Luth. Pfarrkirche
 Kirchengemeinde Oberickelsheim, Filialkirche St. Markus
 Kirchengemeinde Unterickelsheim, Filialkirche St. Nikolaus
 Pfarrei Gnodstadt
 Kirchengemeinde Gnodstadt, St. Peter und Paul
 Pfarrei Lipprichhausen
 Kirchengemeinde Lipprichhausen, Pfarrkirche St. Maria
 Kirchengemeinde Pfahlenheim, Filialkirche St. Ursula und Wendelin
 Kirchengemeinde Gollachostheim, Filialkirche St. Jakobus und Nikolaus
 Pfarrei Seenheim
 Kirchengemeinde Seenheim, Pfarrkirche St. Margaretha (1725–28)
 Kirchengemeinde Rudolzhofen, Filialkirche Dreieinigkeitskirche (ab 1747)
 Pfarrei Simmershofen
 Kirchengemeinde Simmershofen, Pfarrkirche St. Michael und Crispin und Nebenkirche Heilig Kreuz
 Kirchengemeinde Adelhofen, Filialkirche St. Bartholomäus mit Brackenlohr
 Kirchengemeinde Auernhofen, Filialkirche Heiligkreuz und St. Blasius
 Pfarrei Uffenheim
 Kirchengemeinde Uffenheim, Stadtpfarrkirche St. Johannis d. T., Spitalkirche, Jobstkapelle
 Pfarrei Ulsenheim
 Kirchengemeinde Ulsenheim, Pfarrkirche St. Jakob
 Kirchengemeinde Herbolzheim, Filialkirche St. Michael
 Kirchengemeinde Uttenhofen, Filialkirche St. Matthäus (1703)
 Pfarrei Wallmersbach
 Kirchengemeinde Wallmersbach, Pfarrkirche St. Maria Magdalena und Bernhard
 Kirchengemeinde Welbhausen, Filialkirche St. Martin (18. Jh.)
 Kirchengemeinde Hohlach, Filialkirche St. Georg
 Pfarrei Weigenheim
 Kirchengemeinde Weigenheim, Ev.-Luth. Pfarrkirche (1828–32)
 Kirchengemeinde Reusch, Filialkirche St. Marien
 Kirchengemeinde Geckenheim, Filialkirche St. Georg

Literatur

Quellen
 Kircheninformationen aus dem Bayern Viewer Denkmal

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Uffenheim
Uffenheim
Christentum im Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim
EvLuth Dekanat
Wikipedia:Gründungsdatum ungeklärt

Evangelisch-Lutherisches Dekanat Uffenheim


Conasprella kohni es una especie de caracol de mar, molusco gasterópodo marino de la familia Conidae, conocidos como los caracoles cono, conchas cono o conos.

Distribución

Esta especie marina es endémica de las Islas Galápagos, Ecuador.

Referencias

 Finet, Y. 1996. Conus kohni. 2006 IUCN Red List of Threatened Species.  Downloaded on 6 August 2007.
 Filmer R.M. (2001). A Catalogue of Nomenclature and Taxonomy in the Living Conidae 1758 - 1998. Backhuys Publishers, Leiden. 388pp
 Tucker J.K. (2009). Recent cone species database. September 4th 2009 Edition

Conasprella kohni


المقاومة الفلسطينية هو مصطلح يشير إلى الحراك والسياسات والدعوات والعمليات التي تدعو أو تدعم مقاومة الاحتلال والاضطهاد والاستعمار الصهيوني للفلسطينيين والأرض الفلسطينية وتسعى لرفعه، يستخدم المصطلح لوصف تحركات فلسطينية متنوعة تتراوح بين المقاومة المدنية، الشعبية والمسلحة. ويستخدم المصطلح للإشارة إلى الفترة بين بدء الاحتلال البريطاني لفلسطين عام 1918م وحتى اليوم، من أبرزها ثورة 1936م وإعلان الإضراب العام الكبير، وبعد عام 1948 وسحق المقاومة وتهجير السكان، بدأت تظهر فصائل فلسطينية ذات طابع سياسي، وبدأت تستخدم مصطلح الكفاح المسلح للإشارة إلى أشكال المقاومة المسلحة. يستخدم مصطلح «المقاومة الفلسطينية» على مستوى دولي، واستخدم مصطلح المقاومة في الخطاب الفلسطيني من قبل منظمة التحرير. أصبح مصطلح المقاومة جزء من هوية الفصائل الفلسطينية حتى أنه أصبح جزء من اسمها مثل حركة المقاومة الإسلامية (حماس) عام 1987م .

التاريخ

الثورة الفلسطينية الكبرى
اندلعت انتفاضة وطنية قام بها العرب الفلسطينيون في فلسطين الانتدابية ضد الإدارة البريطانية للولاية الفلسطينية، والمطالبة بالاستقلال، وإنهاء سياسة الهجرة اليهودية المفتوحة، وشراء الأراضي، والهدف المعلن المتمثل في إنشاء «بيت وطني يهودي». وأخذ الوضع الفلسطيني يأخذ شكل الثورة الشاملة مع مرور الوقت، فأخذت العمليات الثورية المسلحة – التي بدأت محدودة متفرقة – في الانتشار حتى عمت معظم أرجاء فلسطين، وبلغ معدلها خمسين عملية يومياً، وزاد عدد الثوار حتى بلغ حوالي خمسة آلاف، معظمهم من الفلاحين الذين يعودون على قراهم بعد القيام بمساعدة الثوار الذين تفرغوا تماماً. وبعد جهود سرية قام بها الحاج أمين ورفاقه، حدث تطور نوعي في الثورة، وذلك بقدوم تعزيزات من الثوار العرب من العراق وسوريا وشرق الأردن بلغت حوالي 250 رجلاً، وكان على رأسها القائد العسكري المعروف فوزي القاوقجي الذي وصل في 22 آب وتولى بنفسه القيادة العامة للثورة، ونظم الشؤون الإدارية والمخابرات، وأقام محكمة للثورة، وأسس غرفة للعمليات العسكرية. من أبرز المتطوعين العرب الشيخ عز الدين القسام وسعيد العاص ومحمد الأشمر من سورية. شارك أيضاً متطوعون مسلمون من شبه القارة الهندية في الدفاع عن المسجد الأقصى. وقد اعترفت القيادة العسكرية البريطانية في تلك الفترة بتحسن تكتيكات الثوار، مشيرةً إلى انهم أظهروا علامات على فعالية القيادة والتنظيم.

أدت وفاة الشيخ عز الدين القسام على أيدي الشرطة البريطانية إلى غضب الجماهير الفلسطينية على نطاق واسع، وقد رافقت الحشود الضخمة جثمان القسام حتى قبره في حيفا. وبعد أشهر قليلة، في نيسان / أبريل 1936، دعت اللجنة القومية العربية إلى الإضراب العام الذي استمر حتى تشرين الأول / أكتوبر 1936 ولازمته موجة من أعمال مقاومة المستعمر. في عام 1937، اقترحت بريطانيا تشكيل لجنة سميت بلجنة بيل الملكية، هدفها تقسيم فلسطين إلى دولة يهودية (في جزء من الأراضي كان السكان العرب فيها يشكلون الأغلبية)، ودولة عربية على أن ترفق بالأردن. تم رفض الاقتراح من قبل العرب.

في أعقاب اقتراح اللجنة للتقسيم اندلعت المقاومة المسلحة على نطاق واسع. خلال الأشهر ال 18 التالية فَقَدَ البريطانيون السيطرة على القدس ونابلس والخليل. قمعت القوات البريطانية (وبدعم من 6000 شرطي صهيوني) أعمال المجاهدين. أوصى الضابط البريطاني تشارلز أورد وينغيت بدعم المناطق اليهودية لأسباب دينية. نظمت فرق ليلية بريطانية خاصة مؤلفة من جنود بريطانيين ومتطوعين صهاينة (مثل ايغآل ألون) غارات على قرى عربية في الجليل الأدنى وفي مرج بن عامر. المقاومة أسفرت عن استشهاد 5000 فلسطيني وجرح 10000، مقتل 262 جندي بريطاني وجرح 550، مقتل 300 صهيوني.

فشلت الثورة العربية في فلسطين الانتدابية، وأثرت عواقبها على نتيجة حرب فلسطين عام 1948. وتسببت في قيام الانتداب البريطاني بتقديم دعم حاسم للميليشيات الصهيونية السابقة للدولة مثل الهاغانا، في حين أجبرت الثورة فرار الزعيم العربي الفلسطيني الرئيسي في تلك الفترة، المفتي الكبير في القدس – الحاج أمين الحسيني إلى المنفى.

المقاومة عبر الحدود

بدأت منظمة فتح الفلسطينية القومية تنظيم هجمات عبر الحدود ضد إسرائيل في يناير 1965، مما استرعى كثيرا ردود انتقامية إسرائيلية على الأردن ولبنان. وكانت حادثة السموع التي أطلقتها إسرائيل في 13 نوفمبر 1966 واحدة من هذه الأعمال الانتقامية، بعد أن قتل ثلاثة جنود إسرائيليين بانفجار لغم أرضي لفتح. الهجوم الإسرائيلي على بلدة السموع في الضفة الغربية، أوقع خسائر فادحة على الأردن.

بدأت منظمة التحرير الفلسطينية من عام 1968 فصاعداً إجراء مداهمات من لبنان إلى داخل إسرائيل، وبدأت إسرائيل غارات انتقامية ضد لبنان لتشجيع الشعب اللبناني نفسه على التعامل مع الفدائيين. بعدما هوجمت طائرة إسرائيلية من قبل مسلحين فلسطينيين في مطار أثينا، قصفت إسرائيل مطار بيروت الدولي للانتقام، ودمرت 13 طائرة مدنية.

وبعد أن فقد الأردن السيطرة على الضفة الغربية لإسرائيل عام 1967، نقل الفدائيين الفلسطينيين قواعدهم إلى الأردن وصعدوا هجماتهم على إسرائيل والأراضي المحتلة. تطور رد انتقامي إسرائيلي على معسكر لمنظمة التحرير في الكرامة وهي بلدة أردنية على طول الحدود مع الضفة الغربية إلى معركة واسعة النطاق. أدى الانتصار الفلسطيني الأردني المشترك في معركة الكرامة في عام 1968 إلى زيادة الدعم العربي للمقاتلين الفلسطينيين في الأردن. نمت قوة منظمة التحرير في الأردن، وبحلول عام 1970، بدأت علنا المطالبة بالإطاحة بالملكية الهاشمية. بعد إخماد التمرد الذي يسميه المؤرخون العرب بأيلول الأسود، خرجت قيادة منظمة التحرير الفلسطينية وقواتها من الأردن إلى سوريا وأخيراً لبنان، حيث زادت من المقاومة العابرة للحدود.

لم يتمكن المواطنين العزل من طرد المسلحين الأجانب، في حين كان الجيش اللبناني ضعيف جداً عسكرياً وسياسياً. وخضعت المخيمات اللأجئين الفلسطينيين للسيطرة الفلسطينية بعد سلسلة من الاشتباكات في عامي 1968 و1969 بين الجيش اللبناني وقوات الميليشيات الفلسطينية الصاعدة. في عام 1969 كفل اتفاق القاهرة حق اللاجئين في العمل، لتشكيل لجان حكم ذاتي، والانخراط في الكفاح المسلح. «تولت حركة المقاومة الفلسطينية الإدارة اليومية لمخيمات اللاجئين، وتوفير الأمن وكذلك الخدمات الصحية والتعليمية والاجتماعية».

جندت فصائل منظمة التحرير الفلسطينية أعضاء جدد من مخيمات اللاجئين الفلسطينيين بالتزامن مع نقل مقراتها إلى بيروت. كان جنوب لبنان يلقب ب«أرض فتح» نظراً لهيمنة حركة فتح هناك والتي ينتمي إليها ياسر عرفات. مع عمل جيشها الخاص بحُرية في لبنان، تمكنت منظمة التحرير الفلسطينية من خلق دولة داخل الدولة. عاش أكثر من 300,000 مشرد فلسطيني في لبنان بحلول عام 1975. إلى جانب استخدامه كقاعدة عمليات لشن هجمات على إسرائيل وضد مصالح إسرائيلية في جميع أنحاء العالم، بدأت منظمة التحرير الفلسطينية والمنظمات الفلسطينية المسلحة الأخرى سلسلة من عمليات خطف الطائرات، والتي تستهدف رحلات جوية إسرائيلية ودولية، على متنها إسرائيليين ويهود. كان التأثير الأكثر عمقاً على لبنان هو زعزعة الاستقرار وزيادة الصراع الطائفي، الذي من شأنه تدهور الأوضاع في نهاية المطاف إلى حرب أهلية شاملة.

أقدم أحد عشر مسلح من منظمة التحرير الفلسطينية يوم 11 مارس 1978 على إنزال بحري في حيفا، حيث اختطفوا حافلة، بكامل ركابها، مما أسفر عن مقتل من كانوا على متنها في ما يعرف باسم مذبحة الطريق الساحلي. وبحلول نهاية اليوم، قتل تسعة فدائيين و37 مدنيا إسرائيلياً. رداً على ذلك، شنت إسرائيل مع 25,000 جندي، عملية الليطاني في 14 مارس 1978 بهدف احتلال جنوب لبنان، باستثناء مدينة صور. كان الهدف هو دفع منظمة التحرير الفلسطينية بعيداً عن الحدود ودعم جيش لبنان الجنوبي المتحالف مع إسرائيل.

في 22 أبريل عام 1979، هبط سمير القنطار وثلاثة أعضاء آخرين من جبهة التحرير الفلسطينية، وهو فصيل تابع لمنظمة التحرير الفلسطينية، في نهاريا قادمين من صور عن طريق القوارب. بعد قتل ضابط شرطة، كان قد اكتشف وجودهم، أخذوا أبا وابنته كرهائن في مبنى سكني. بعد فرارهم من الشرطة مع الرهائن عادوا إلى الشاطئ، ووقع تبادل لإطلاق النار مما أدى إلى مقتل شرطي واثنين من المسلحين. أعدم القنطار الرهائن قبل أن يتم القبض عليه مع المتسلل الآخر. في أبريل عام 1981، حاولت الولايات المتحدة التوسط من أجل وقف إطلاق النار في جنوب لبنان بين إسرائيل وسوريا ومنظمة التحرير الفلسطينية.

انتقال منظمة التحرير الفلسطينية إلى تونس
أدى الاجتياح الإسرائيلي عام 1982 إلى مغادرة منظمة التحرير الفلسطينية من لبنان إلى تونس وقد استفادت إسرائيل من إنشاء المنطقة الأمنية في جنوب لبنان حيث شهد الجليل تخفيف في عدد العمليات الفدائية، التي نفذتها منظمة التحرير في السبعينيات. وكانت عملية حمام الشط، إحدى أكبر وأخطر العمليات بحق الفلسطينيين، ليتمكن جهاز المخابرات الإسرائيلية (الموساد) من تعقب أحد الاجتماعات المهمة في مقر المنظمة في (تونس)، ولتقوم ثماني طائرات من سلاح الجو الإسرائيلي صباح الأول من أكتوبر 1985، بقصف مقر منظمة التحرير في ضاحية حمام الشط بالعاصمة التونسية، بوابل من القنابل، وهو ما أدى إلى سقوط 68 قتيلاً وأكثر من 100 جريح من فلسطينيين وتونسيين، إضافة إلى تدمير المقر بالكامل وبعض منازل المدنيين في المنطقة.

الانتفاضة الأولى

يعود سبب الشرارة الأولى للانتفاضة لقيام سائق شاحنة إسرائيلي بدهس مجموعة من العمّال الفلسطينيّين على حاجز «إريز»، الذي يفصل قطاع غزة عن بقية الأراضي فلسطينة منذ سنة 1948. فبدأت الانتفاضة يوم 8 ديسمبر/كانون الأول 1987، وكان ذلك في جباليا، وكانت ذات طابع المقاومة الشعبية. استمر تنظيم الانتفاضة من قبل القيادة الوطنية الموحدة الفلسطينية ومنظمة التحرير الفلسطينية فيما بعد. في قطاع غزة. ثمّ انتقلت إلى كل مدن وقرى ومخيّمات فلسطين. يُقدّر أن 1,300 فلسطيني قتلوا أثناء أحداث الانتفاضة الأولى على يد الجيش الإسرائيلي، كما قتل 160 إسرائيليّا على يد الفلسطينيين. بالإضافة لذلك يُقدّر أن 1,000 فلسطيني يُزعم أنهم متعاونين مع السلطات الإسرائيلية قتلوا على يد فلسطينين، على الرغم من أن ذلك ثبت على أقل من نصفهم فقط. هدأت الانتفاضة في العام 1991، وتوقفت نهائياً مع توقيع اتفاقية أوسلو بين إسرائيل ومنظمة التحرير الفلسطينية عام 1993.

الانتفاضة الفلسطينية الثانية

اندلعت الانتفاضة الفلسطينية الثانية في 28 سبتمبر 2000 ، تميزت هذه الانتفاضة مقارنة بسابقتها بكثرة المواجهات مسلحة وتصاعد وتيرة الأعمال العسكرية بين المقاومة الفلسطينية والجيش الإسرائيلي، راح ضحيتها حوالي 4412 فلسطينيًا و48322 جريحًا. وأما خسائر الجيش الإسرائيلي تعدادها 334 قتيل ومن المستوطنين 735 قتيل وليصبح مجموع القتلى والجرحى الإسرائيليين 1069 قتيل و4500 جريح وعطب 50 دبابة من نوع ميركافا ودمر عدد من الجيبات العسكرية والمدرعات الإسرائيلية. وتوقفت فعلياً في 8 فبراير 2005 بعد اتفاق الهدنة الذي عقد في قمة شرم الشيخ والذي جمع الرئيس الفلسطيني المنتخب حديثاً محمود عباس ورئيس الوزراء الإسرائيلي أرئيل شارون، ومرت مناطق الضفة الغربية وقطاع غزة خلالها بعدّة اجتياحات إسرائيلية منها عملية الدرع الواقي وأمطار الصيف والرصاص المصبوب. كانت شرارة اندلاعها دخول رئيس الوزراء الإسرائيلي «الأسبق» أرئيل شارون إلى باحة المسجد الأقصى برفقة حراسه، الأمر الذي دفع جموع المصلين إلى التجمهر ومحاولة التصدي له، فكان من نتائجه اندلاع أول أعمال العنف في هذه الانتفاضة. يعتبر الطفل الفلسطيني «محمد الدرة» رمزًا للانتفاضة الثانية فبعد يومين من اقتحام المسجد الأقصى، أظهر شريط فيديو التقطه مراسل قناة تلفزيونية فرنسية في 30 سبتمبر/أيلول 2000، مشاهد إعدام للطفل (11 عامًا) الذي كان يحتمي إلى جوار أبيه ببرميل إسمنتي في شارع صلاح الدين جنوبي مدينة غزة.

أبرز المنظمات الفلسطينية المقاومة المسلحة

تأسست عام 1964 منظمة التحرير الفلسطينية كمنظمة سياسية شبه عسكرية، معترف بها في الأمم المتحدة والجامعة العربية وكممثل شرعي وحيد للشعب الفلسطيني داخل وخارج فلسطين. جاء تأسيسها بعد انعقاد المؤتمر العربي الفلسطيني الأول في القدس نتيجة لقرار مؤتمر القمة العربي 1964 (القاهرة) لتمثيل الفلسطينيين في المحافل الدولية وهي تضم معظم الفصائل والأحزاب الفلسطينية تحت لوائها. من بينها حركة فتح والجبهة الشعبية والجبهة الديمقراطية وحزب الشعب (الشيوعي)... وغيرها. ويعدّ رئيس اللجنة التنفيذية فيها، رئيسا لفلسطين والشعب الفلسطيني في الأراضي التي تسيطر عليها السلطة الفلسطينية في الضفة الغربية وقطاع غزة بالإضافة إلى فلسطينيي الشتات. وتجدر الإشارة إلى أن حركة حماس وحركة الجهاد الإسلامي ليستا من فصائل منظمة التحرير الفلسطينية وأن الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين - القيادة العامة سحبت عضويتها.

من المنظمات الفلسطينية المقاومة المسلحة اليوم:

 كتائب الشهيد عز الدين القسام
 سرايا القدس
 ألوية الناصر صلاح الدين
 كتائب أبو علي مصطفى
 كتائب المقاومة الوطنية
 كتائب شهداء الأقصى (توقفت رسمياً عام 2007 في الضفة)

العمليات
هذه قائمة جزئية للعمليات التي نفذتها منظمات المقاومة فلسطينية ضد مستوطنين إسرائيليين أو مواقع إسرائيلية. معظم القتلى هم يهود ولكن بعضهم من عرب ال48. جميع العمليات تم تنفيذها داخل حدود «الخط الأخضر» (حدود 1949).

انظر أيضاً
 قائمة الأعمال الإستشهادية الفلسطينية
 العمليات العسكرية لكتائب الشهيد عز الدين القسام
 المقاومة الفلسطينية في جنوب لبنان
 احتلال فلسطين
 إرهاب صهيوني

مراجع

القضية الفلسطينية
إرهاب في إسرائيل
إرهاب في فلسطين تحت الانتداب البريطاني
عسكرية فلسطين
عنف سياسي فلسطيني
عنف سياسي في الأراضي الفلسطينية
عنف سياسي في فلسطين

المقاومة الفلسطينية


Maurizio Pradeaux, né le  à Rome et mort le  à Monterotondo, est un réalisateur et scénariste italien.

Biographie
Pradeaux a d'abord travaillé comme assistant de production, tout en collaborant à plusieurs reprises avec Emimmo Salvi. En 1967, il réalise son premier long-métrage, le western italien Ramon le Mexicain, qu'il fait suivre d'une poignée d'autres films de genre. Au milieu des années 1970, il se concentre sur la distribution de films et n'en tourne qu'un seul autre, le film érotique .

Pradeaux a scénarisé tous les films qu'il a réalisés.

Filmographie

Réalisateur et scénariste
 1966 : Ramon le Mexicain (Ramon il messicano)
 1967 : Un casse pour des clous (28 minuti per 3 milioni di dollari)
 1970 : Les Léopards de Churchill (I Leopardi di Churchill)
 1973 : Chassés-croisés sur une lame de rasoir (Passi di danza su una lama di rasoio)
 1974 :
 1977 :
 1989 :

Scénariste
 1972 : Il était une fois à El Paso (I senza Dio) de Roberto Bianchi Montero

Publications
 L'amore occulto. Greco e Greco, 2007, .
 Raffaello e La Fornarina. I grandi amori della storia. Greco e Greco, 2009, .
 L'infatazione. Greco e Greco, 2012, .

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 1931
Naissance à Rome
Réalisateur italien
Scénariste italien de cinéma
Assistant réalisateur
Directeur de production
Romancier italien du XXe siècle
Décès dans la province de Rome
Décès à 91 ans
Décès en juillet 2022

Maurizio Pradeaux