İkinci Yeni, Türk şiirinde 1950'li yıllarda ortaya çıkmış bir şiir hareketidir.

Garip akımının şiir anlayışına tepki olarak doğmuş ve büyük bir şair topluluğu tarafından benimsenmiştr. İkinci Yeni şairlerinin en belirgin özelliği okuyucunun hayal dünyasında farklı çağrışımlar meydana getirebilmek için şiirlerinde Türkçenin kuralları dışına çıkmalarıdır. Hareketin kuramcısı ve isim babası Muzaffer İlhan Erdost'tur. Edip Cansever, İlhan Berk, Cemal Süreya, Turgut Uyar, Sezai Karakoç, Ece Ayhan ve Ülkü Tamer, Tevfik Akdağ  İkinci Yeni Şiir topluluğu şairlerindendir.

Hareketin bir bildirgesi yoktur. İlkeleri sonradan şiirler yayımlandıkça ve de  şiir üzerine yazılar, makaleler yayımlandıkça belirmeye başlamıştır. İkinci Yeni, birçok edebiyat eleştirmeni tarafından "Çağdaş Türk Şiirinin en son ve en özgün atılımı" olarak kabul görülürken bazıları için de edebiyatta bir skandal olarak değerlendirilmiştir.

Ortaya çıkışı
İkinci Yeni, Türk şiirinde Garipçiler ve 1940 toplumcu gerçekçi kuşağının etkilerinin yoğun olarak hissedildiği bir dönemde ortaya çıktı. İkinci Yeni'nin doğuşunda dünyadaki mevcut şiir anlayışının  büyük etkisi oldu. İkinci Yeni temsilcileri Dadaizm ve Letrizm gibi akımların dünyadaki yansımalarından etkilendiler. Varoluşçuluk düşüncesinin, Fransız gerçeküstücülerinin,  gizemci ya da biçimci şairlerin Türkiye'de iyice tanınmasına paralel olarak İkinci Yeni şiir anlayışı şekillendi.

1950'lerde, önceleri birbirinden habersiz bir şekilde ve genellikle Garip şiirine bir tepki olarak yazan Ece Ayhan, İlhan Berk, Turgut Uyar, Sezai Karakoç, Cemal Süreya, Edip Cansever gibi isimler 1956'dan itibaren şiir ve yazılarını Pazar Postası'nda yayımlamaya başladılar. Böylece bu şairlerin eserlerinde görülen şiirsel değişim belirginleşti ve bir hareket niteliği kazandı. Muzaffer Erdost, 19 Ağustos
1956'da Son Havadis gazetesinde yayımlanan İkinci Yeni başlıklı yazısında bu şairlerin bir hareket temsil ettiği belirtildi.  "İkinci Yeni"
nitelemesi daha sonra benzer şekilde şiir yazan bu şair grubunun adı olarak kabul gördü. Bu şairlere daha sonra Ülkü Tamer, Tevfik Akdağ, Yılmaz Gruda, Kemal Özer, Özdemir İnce, Nihat Ziyalan, Alim Atay, Seyfettin Başçılar, Ercüment Uçar gibi başka isimler de eklendi.

Özellikleri
İkinci Yenicilerin genel özelliklerini edebiyat eleştirmeni Asım Bezirci şu şekilde belirtmiştir:

"Gelenekten kopukluk, biçimcilik (formalizm), günlük konuşma dilinden uzaklık ve gramerde deformasyon (değiştirim), duyuları ve algıları karıştırma
(karıştırım), özgür çağrışım, soyutlama, anlamsızlık, imgeleme, akıl dışılık, kapalılık, okurdan uzaklık, halka sırt çevirme, çevreden ayrılma ve kaçış…"

İkinci Yeniciler içeriğin biçimi tayin edeceğini savunarak dilin bilinen mantığının dışına çıkmış; türetilmiş suni kelimeler, şaşırtıcı isim ve sıfat tamlamaları kullanmış; alışılmış deyimleri farklı kılmış; noktalama işaretlerini reddetmişlerdir.  İkinci Yenicilerin dili, Garipçilerin orta sınıf insanların günlük konuşma diline dayalı şiir diline tepkilerini ifade eder. Bu şiir dilinin benimsenmesinde gerçeküstücülük anlayışının da etkisi vardır. Gerçeküstücülük, ahlaki baskıyı hiçe sayan, içinde kural geçen bütün anlayışları reddeden bir düşünce akımıdır ve bu düşünceyi benimseyen şair  noktalama işaretlerini ve bilinen sözdizimini göz önüne almadan şiir yazacaktır.

Şiirde anlamı temel öge olarak değerlendirmemesi İkinci Yeni şiirinin bir diğer önemli özelliğidir. Hepsi şiiri biçem ve simgeci bir anlatımla birleştirmiş ; kimisi anlamı hiç önemsememiştir.

Şehirli insanın iç dünyasını şiirinin başlıca konusu hâline getiren İkinci Yeni şairleri bu kadar soyut bir konuyu ele aldıkları için yeni bir kelime anlayışı getirdiler ve " yaşlı sevinç", "tren dolu kadınlar" gibi alışılmadık kelime grupları kullandılar.

Şiirlerinde hayal gücüne ve duyguya ağırlık veren İkinci Yeni şairleri; bireyin yalnızlığı, sıkıntıları, çevreye uyumsuzlukları gibi temaları sıklıkla işlediler. Söylemek istediklerini soyut bir dille anlatmaya çabaladılar. Amaçları verilmek istenilen duyguyu anlatmaktan ziyade hissettirmektir düşüncesini savundular. İkinci Yeni'nin doğuşunu sağlayan kitap Cemal Süreya'nın Üvercinka adlı şiir kitabı oldu.

İlkeleri

 Halk şiirinden özgün şiire geçiş yapılmalıdır. Şiirin ereği ahlak, erdem, gerçek ve toplum kavramlarını anlatmak değildir. Halkın yaşamından ve kültüründen uzaklaşmalı, folklorun şiire düşman olduğu anımsanmalıdır.
 Şiiri oluşturan sözcüklerin sözlük anlamı değil, şairin onlara kazandırdığı imge önemlidir. Şiirde buluşlara yer verilmeli, imge dünyasının sınırları zorlanmalı, imgeler şairin yeteneğini yansıtmalıdır.
 Siyasetten ve siyasal baskılardan uzak durulmalıdır.
 Şiirde içerikteki çarpıcılık ve biçim, dış öğelerden daha önemlidir. Sözcüklerdeki ses ve uyuma yer verilerek çarpıcılıktan doğan iç musiki ön plana çıkarılmalıdır.
 Bir görüntü sanatı olan şiirde duygu ve çağrışımlar yansıtılmalı, söyleşideki rahatlık yerini anlamda kapalılığa vermelidir.
 Anlamlı olmak şiir için önemli değildir.
 Bir öykü anlatma aracı olmayan şiir, diğer yazın türlerinden kesin çizgilerle ayrılmalı, konu ve olay şiir dışında tutulmalıdır.
 Nesneler, insan ve görünüm gerçeküstücüleri de aşan bir soyutlama ile anlatılmalıdır.
 Şiirde uyum, ölçü ve uyak yerini anlatım zenginliği ve müziğe bırakmalıdır.
 Şiirin konuşma dili dışında özgün dili olmalı, konuşma dilindeki tekerleme, nükte ve şaşırtmacalardan uzak durulmalı, soyut kavramlarla beslenmelidir.
 Yazınsal sanatlar daha özgür olmalı, yoksul çoğunluğa değil aydın azınlığa seslenilmelidir.

Eleştiriler
İkinci Yeniciler, edebiyat çevresinde benimsendiği kadar eleştirilere de maruz kalmıştır. Sanat ve dil anlayışlarındaki alışılmışın dışındaki tutumları nedeniyle şiirlerine "Soyut Şiir", "Anlamsız Şiir", "Kapalı Şiir" gibi isimler verildi. Dönemin siyasi baskısından kaçmakla ve biçimcilik ile eleştirildiler. bireyci, toplumdan ve insandan uzak, içe kapalı bir şiir olduğu eleştirisi bu şiirle ilgili eleştirilerin başında gelir.

Kaynakça

Cumhuriyet dönemi edebiyat akımları
Edebi akımlar
Şiir

İkinci Yeni


Pavlinska pjesmarica je hrvatska crkvena pjesmarica za liturgijsku glazbu. Spada među najkorištenije hrvatske crkvene pjesmarice i najstarija je među njima. Sastavili su ju pavlini 1644. godine. Dijelom je opsežnijega rukopisnog Pavlinskog zbornika tekstova crkvenog karaktera, danas pohranjenog u Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu. Hrvatska pošta objavila je 20. lipnja 1994. poštansku marku na temu ove pjesmarice, a autor je akademski slikar Zlatko Keser.

Pjesmarica se sastoji od 52 napjeva podijeljena u osam kategorije: Adventske, Božićne i novogodišnje, Korizmene, Uskrsne, Spasovske, Duhovske, Tijelovske i Ostale.

Spada u najvrjednije ranobarokne spomenike hrvatske kulture. Prva je (zasad) poznata rukopisna zbirka jednoglasnih napjeva, nabožnih pjesama nastala u Hrvatskoj i za uporabu u Hrvatskoj. Nije puka podudarnost da su ju sastavili pavlini. Njima je glazba bila sastavni dio redovničkog života, jer sedam puta dnevno mole i pjevaju u koru. U povijesti umjetnosti i crkvenoj glazbi često se ističe pavlinski doprinos crkvenomu pjevanju, što je potvrđivano ostavštinu crkvenih orgulja te podatcima o liturgijskim knjigama i zbirkama popijevaka.

Izvori

Hrvatske crkvene pjesmarice
Red svetog Pavla prvog pustinjaka u Hrvatskoj

Pavlinska pjesmarica


Giorgio Lòsego (* 31. Oktober 1948 in Rom) ist ein italienischer Theater- und Filmregisseur sowie Schauspieler.

Leben
Lòsego studierte Schauspiele auf der "Accademia Pietro Scharoff" und debütierte 1975 im Theater unter Giuliano Vassilicò. Seinen Durchbruch feierte er in der Titelrolle des Stückes Proust in der Spielzeit 1976/1977. Als Regisseur inszenierte er zuerst König Ödipus, den er auch spielte, 1984. Mit Lidia Montanari drehte er im Folgejahr Castighi, der aber ebenso wie der 1989 im gleichen Team entstandene Le stelle fredde nicht in den regulären Verleih kam und nur auf Festivals und in Cineclubs gezeigt wurde.

Filmografie
 1984: Castighi
 1989: Le stelle fredde

Weblinks

Einzelnachweise

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
Theaterregisseur
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1948
Mann

Giorgio Lòsego


රේඩියෝ තරංග යනු ව්ද්‍යුත් චුම්බක වර්ණාවලියේ රේඩියෝ  සංඛ්‍යාත කොටසෙහි පවතින තරංග විශේෂයකි. ස්කොට්ලන්ත ජාතික භෞතික විද්‍යාඥයකු හා ගණිතඥයකු වූ "ජේම්ස් ක්ලාක් මැක්ස්වෙල්" විසින් වර්ෂ 1865 දී රේඩියෝ තරංග ඇති  බවට ගණිතමය ක්‍රමයක් මගින් සෛධාන්තිකව සනාත කරන ලදී. රේඩියෝ තරංග, විද්‍යුත් චුම්බක තරංග ලෙසට අවකාශයේ ගමන් කරන බවටද ඔහු සමීකරණ කිහිපයක් මගින් පෙරයීම් කලේය.

සොයා ගැනීම සහ යොදා ගැනීම
වර්ෂ 1887දී ජර්මානු ජාතික භෞතික විද්‍යාඥයකු සමීකරණ ප්‍රායෝගිකව සහතික කරන ලදී.රේඩියෝ තරංග රැහන් රහිත තොරතුරු සන්නිවේදනයේදී භාවිත කිරීම සඳහා එතන් පටන් විවිධ නිපැයුම් බිහිවිය. එවැනි නිපයුම්හි ලා "නිකොලා ටෙස්ලා"(ඔස්ට්‍රියානු) සහ "ගැලීලියෝ මාර්කෝනි"(ඉතාලියානු) පුරෝගාමී වූහ.

රේඩියෝ  සංඛ්‍යාත කොටස
ව්ද්‍යුත් චුම්බක වර්ණාවලියට අයත් රේඩියෝ තරංග, සංඛ්‍යාතය පදනම් කරගෙන පහත දැක්වෙන පරිදි "සංඛ්‍යාත වර්ණාවලි සටහනක" සංඛ්‍යාත ඛණ්ඩ වලට බෙදා දැක්විය හැක.

විද්‍යාව
භෞතික විද්‍යාව
විද්eයුත් චුම්බක තරංග

රේඩියෝ තරංග


ඕස්ට්‍රේලියාව පෘථිවියේ දකුණු අර්ධගෝලයේ පිහිටි රටකි. මෙය ඕස්ට්‍රේලියානු මහාද්වීපයේ ප්‍රධාන බිම් කොටසින් ද, ටැස්මේනියා දූපතෙන් ද, ඉන්දියන් සහ පැසිෆික් සාගරවල පිහිටි කුඩා දූපත් රාශියකින් ද යුක්ත වෙයි. මෙය ඕෂනියා කලාපයේ විශාලතම රට මෙන්ම භූමි ප්‍රමාණය අතින් ලොකයේ හයවැනි විශාලකම රටයි. මෙය ඕස්ට්‍රේලියාවට උතුරින් පිහිටි ඉන්දුනීසියාව, නැගෙනහිර ටිමෝරය සහ පැපුවා නව ගිනියාව ද, ඊසානදිගින් පිහිටි සොලමන් දූපත්, වනාටු සහ නව කැලඩෝනියාව ද, නිරිතදිගින් පිහිටි නවසීලන්තය ද ඕස්ට්‍රේලියාවේ අසල්වැසියන් වෙයි.

18 වැනි සියවසේදී යුරෝපීයයන් පැමිණ පදිංචි වීමට අවුරුදු 40,000කට පමණ පෙර සිට ඕස්ට්‍රේලියාවේ ආදිවාසීන් ජීවත් වී ඇති බවට සාක්ෂි ඇත. 1606 දී ඕලන්ද දේශ ගවේෂකයන් විසින් ඕස්ට්‍රේලියාව සොයා ගැනුණු අතර 1770 දී බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් දූපතේ නැගෙනහිර භාගය අත්පත් කරගන්නා ලදී. මුලින්ම මෙහි ජනාවාසයක් ලෙස පිහිටවනු ලැබුවේ 1788 දී එම රටවලින් පිටුවහල් කරන ලද වරදකරුවන් පදිංචි වූ නව දකුණු වේල්සයේ ය. ඉන්පසුව එළඹුණු දශක කිහිපය තුළ රටේ ජනගහණය ක්‍රමයෙන් වැඩුණු අතර රටේ ඉතිරි කොටස් ද ගවේෂණය කෙරිණි.

අද වන විට ඕස්ට්‍රේලියාවේ ජනගහණය මිලියන 23 ක්  පමණ වේ. මෙයින් 60%ක්ම ජනතාව සිඩ්නි, මෙල්බර්න්, බ්‍රිස්බේන්, පර්ත් සහ ඇඩිලේඩ් යන රටේ ප්‍රධාන ජනපදවල අගනගරවල ජීවත් වෙති. රටේ අගනුවර කැන්බරා වේ. සෞභාග්‍යවත් රටක් ලෙස නම් දරා ඇති ඕස්ට්‍රේලියාව මානව සංවර්ධනය, ජීවන තත්වය, ආයු අපේක්ෂාව, අධ්‍යාපනය, ආර්ථික නිදහස, දේශපාලන නිදහස වැනි පැතිවලින් ලොව ඉහළම තැනක පවතියි..
ඕස්ට්‍රේලියාව සෞඛ්‍යමත් සංවර්ධිත රටකි. එය බහු සංස්කෘතික සමාජයන්ගෙන් යුක්තය. විවිධ අන්තර්ජාතික සංසන්දනයන් අතර ඉහළින් සිටි. එයින් සමහරක් නම් මානව සංවර්ධනය ජීවන මට්ටම සෞඛ්‍යය, ආයුකාලය, පොදු අධ්‍යාපනය, ආර්ථික නිදහස සහ සිවිල් අයිතින් හා දේශපාලන අයිතීන් සුරක්ෂිතභාවයයි. ජිවන මට්ටම සහ සංස්කෘතිමය පිරිනැමීම් අතරින් ඕස්ට්‍රේලියානු නගර ලෝකයේ ඉහළින් ම සටහන් කර ඇත. එය එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානය, G20, පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය, ANUS, අාර්ථික සහයේගීතාව හා සංවර්ධනිය පිළිබද සංගමය හෙවත් OECD, අාසියා පැසිෆික් අාර්ථික සහයොගීතාවය හෙවත් අැපෙක්, දකුණු ෆැසිපික් සැසිය සහ ලෝක වෙළෙඳ සංගමය තුළ සාමාජිකත්වය දරයි.

ජාතික කොඩිය

ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික කොඩිය මුල්ම වරට එරට ගුවනේ ලෙළදෙනු ලැබුවේ, 1901 සැප්තැම්බර් 3 වන දින මෙල්බර්න් නුවරදීයි.

මෙම ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික ධජය තෝරා ගැනීම වෙනුවෙන් එරට පැවැත්වූ නිර්මාණ තරඟයට, එකල තරඟකරුවන් 32,823 දෙනෙක් සහභාගී වූ බවත්, ඔවුන් විසින් ඉදිරිපත් කල ජාතික ධජ ආකෘතියන්ගෙන්, මෙම ධජ ආකෘතිය තෝරා ගත් බවත් පැවසෙයි.

සංකේතයන්
කොඩියෙහි දකුණුපස වූ තාරකාවන්ගෙන්, දක්ෂිණ අර්ධගෝලයේ දී දැකිය හැකි දකුණු කුරුසිය තාරුකා මණ්ඩලය සංකේතවත් වෙයි. මෙම තාරුකා පහ, දීප්තිමත්භාවෙය් පිළිවෙලට ග්‍රීක හෝඩියේ ම්ල් අකුරු පහෙන් හදුන්වයි. විශාල පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය තාරකාවෙන්, එරට කලාපීය ආණ්ඩූන්ගේ ඒකාබද්ධතාවය නිරූපණය කරයි.

රාජ්‍ය ලාංඡනය

වර්ථමානයේ භාවිතා වන ඕස්ට්‍රේලියානු රාජ්‍ය ලාංඡනය, 1912 පස්වන ජෝර්ජ් රජ විසින් භාවිතා කරනු ලැබූවකි.

සංකේතයන්
ලාංඡනයෙහි අන්තර්ගත වන පළිහේ දැක්වෙන ධජ හයෙන්, ඕස්ට්‍රේලියාවේ ප්‍රධාන ආණ්ඩු කලාප 6 සහ ඒවායේ ඒකාබද්ධතාවය නිරූපනය වෙයි.

මීට අමතරව ලාංඡනය තුල දැක්වෙන රන් ශාකය, කැන්ගරු සහ එමූ පක්ෂියා, එරට ප්‍රධාන ජාතික සංකේත නියෝජනය කරයි.
රන් ශාකය - Acacia pycnantha Benth (ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික ශාකය, 1988 පටන්)
කැන්ගරු - ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික සත්වයා.
එමූ පක්ෂියා - ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික පක්ෂියා.

ජාතික දිනය සහ ජාතික වර්ණ
1788 සිඩ්නි වරායේදී බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික ධජය පහළ හෙලීමේ සිදුවීම සිහිකරමින්, සෑම වසරකම ජනවාරි 26 වන දින එරට ජාතික දිනය ලෙස සමරනු ලැබේ.

ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික වර්ණයන් ලෙස කොල සහ රන් පැහැය, 1984 වර්ෂයේ අප්‍රියෙල් 19 වනදා සිට පිළි ගැනෙයි.

මූලාශ්‍ර

ඕස්ට්‍රේලියාව

ඕස්ට්‍රේලියාව


Pétur Halldórsson (født 26. april 1887, død 26. november 1940) var en islandsk boghandler og politiker, der var borgmester i Reykjavík fra 1935 til sin død i 1940. Peter tog studentereksamen (stúdentspróf) fra Menntaskólinn í Reykjavík i 1907, og begyndte efterfølgende at studere ved Københavns Universitet, men opgav studierne efter et års tid. Han købte i stedet Sigfús Eymundssons Boghandel i 1909 og drev den resten af livet. Pétur Halldórsson var altingsmand for Selvstændighedspartiet i Reykjavík 1932-40.

Familie
Pétur var søn af byrådsmedlemmet Halldór Jónsson, og far til tegneren Halldór Pétursson. Blandt hans mange søskende var Gunnar Halldórsson, der stiftede fodboldklubben Fram.

Boghandlere
Altingsmedlemmer
Borgmestre fra Island
Personer fra Reykjavik

Pétur Halldórsson


An Tridactyle stipulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni De Wild., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Tridactyle stipulata in nahilalakip ha genus nga Tridactyle, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tridactyle

Tridactyle stipulata


Alexander Robertus Todd, Baron Todd OM PRS FRSE (2. oktober 1907 - 10. januar 1997) var en britisk biokemiker, hvis forskning i strukturen og syntese af nukleotider, nukleosider og nukleotidcoenzymer gjorde at han blev tildelt nobelprisen i kemi i 1957.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Nobel Foundation biography
 Synthesis in the Study of Nucleotides, Todd's Nobel lecture
 . Video of an interviewed with Lewis Wolpert. Duration 37 minutes.

Kemikere fra Storbritannien
Nobelprismodtagere i kemi
Præsidenter af Royal Society
Personer fra Glasgow
Medlemmer af Royal Society of Edinburgh

Alexander Robertus Todd


Clive Sheridan Ponting (13 April 1946 – 28 July 2020) was a senior British civil servant and historian. In 1984, he leaked classified documents about the sinking of the ARA General Belgrano in the Falklands War in 1982, which showed that government statements about the sinking were untrue. He was prosecuted under the Official Secrets Act, but argued that his actions were in the public interest, and was acquitted. At the time of his resignation from the civil service in 1985, he was a Grade 5 (assistant secretary), earning £23,000 per year (£70,214 in 2020).

He later wrote a number of books on British and world history. These included a Green History of the World (1991), which was revised as A New Green History of the World in 2007, and a biography of Winston Churchill (1994) and 1940: Myth and Reality (1990).

Early life
Ponting was born in Bristol, the only child of Charles Ponting, who is thought to have worked in sales, and his wife, Winifred (née Wadham). He was educated at Bristol Grammar School and the University of Reading.

Bureaucratic career

General Belgrano papers
While a senior civil servant at the United Kingdom's Ministry of Defence (MoD), Ponting sent two documents, subsequently nicknamed "the crown jewels", to Labour MP Tam Dalyell in July 1984 concerning the sinking of the Argentine navy warship General Belgrano, a key incident in the 1982 Falklands War. After Ponting admitted revealing the information, the Ministry of Defence suspended him without pay. On 17 August 1984, he was charged with a criminal offence under Section 2 of the Official Secrets Act of 1911. The Prime Minister, Margaret Thatcher, had his pay reinstated once she had been briefed on what had happened. Ponting's defence at the trial was that the matter and its disclosure to a Member of Parliament were in the public interest. It was the first case under the Official Secrets Act that involved giving information to Parliament. Although Ponting expected to be imprisoned, he was acquitted by the jury. The acquittal came despite the judge's direction to the jury, and hence by definition a "perverse verdict". The judge, Sir Anthony McCowan, "had indicated that the jury should convict him", and had ruled that "the public interest is what the government of the day says it is".

In 1985 Ponting came across the one file about Operation Cauldron—1952 secret biological warfare trials that had led to a trawler being accidentally doused with plague bacteria off the Hebrides—that had not been destroyed, and confidentially told The Observer newspaper about it, leading to a story that July headlined "British germ bomb sprayed trawler".

Ponting resigned from the civil service on 16 February 1985. In May 1987 he made an extended appearance on the first ever edition of Channel 4's After Dark discussion programme, alongside among others Colin Wallace, T. E. Utley and Peter Hain.

Charges under the Official Secrets Act
Shortly after his resignation, The Observer began to serialise Ponting's book The Right to Know: The Inside Story of the Belgrano Affair. The Conservative government reacted by amending the secrets legislation and by introducing the Official Secrets Act 1989. Before the trial, a jury could take the view that if an action could be seen to be in the public interest, the right of the individual to take that action might be justified. As a result of the 1989 modification, that defence was removed. After the enactment, it was taken that public interest' is what the government of the day says it is".

The events of Ponting's charge and trial were dramatized by Richard Monks on BBC Radio Four in May 2022.

Academic career
Following his resignation from the Civil Service, Ponting served as a reader in the Department of Politics and International Relations at the University of Wales, Swansea, until his retirement in 2004. He was one of the pioneers of Big History.

His historical works have attracted attention from other academics, with scholar Paul Addison writing that "Ponting writes well and the clarity with which he summarises the issues calls to mind a model civil servant briefing his minister. He swoops like a hawk on the damning quotation or the telling statistic." C. J. Coventry reviewed Ponting's biography of Churchill, writing that "Ponting shattered the Churchill illusion for his readers leaving them little to piece together, just marble shards on the floor of his looted temple".

Personal life
Ponting was married four times. In 1969 he married Katherine Hannan. After their divorce in 1973 he married Sally Fletcher, who also worked in the Ministry of Defence. Laura, a teacher, was his third wife. His fourth wife, Diane Johnson, died before him in 2020.

Retirement
In November 2018 he gave a speech in which he warned fellow Scottish National Party members that a No-deal Brexit would be used as context in which to disband or constrain the Scottish Parliament.

He died on 28 July 2020.

Works
The Right to Know: The Inside Story of the Belgrano Affair (1985), Sphere Books,
Whitehall - Tragedy and Farce (1986), Hamish Hamilton,
Breach of Promise - Labour in Power, 1964-70 (1989), Hamish Hamilton,
 Whitehall: Changing the Old Guard, (1989), London, Unwin Paperbacks, The Fabian Series.
1940: Myth and Reality (1990), Hamish Hamilton,
A Green History of the World: The Environment and the Collapse of Great Civilizations (1991), Penguin,
Churchill (1994), Sinclair-Stevenson,
Armageddon - The Second World War (1995), Random House,
Progress and Barbarism: The World in the Twentieth Century (1998), Chatto & Windus, ; published in the US as The Twentieth Century: A World History (1999), Henry Holt & Co.,
World History - A New Perspective (2000), Chatto & Windus, .
Thirteen Days - Diplomacy and Disaster, the Countdown to the Great War (2003), Pimlico,
The Crimean War - The Story Behind the Myth (2004), Pimlico,
Gunpowder - The Story (2005), Chatto & Windus,
A New Green History of the World: The Environment and the Collapse of Great Civilizations (2007), Penguin,  Penguin's description of the book

See also
 Sarah Tisdall
 Jury nullification

Sources
 Norton-Taylor, Richard. The Ponting Affair. Cecil Woolf, 1985.

References

External links
BBC, On this day, 16 February 1985, Falklands' row civil servant resigns
A Green History of the World
Obituary: Telegraph

1946 births
2020 deaths
Academics of Swansea University
British historians
Environmental historians
British whistleblowers
Civil servants in the Ministry of Defence (United Kingdom)
People educated at Bristol Grammar School
Alumni of the University of Reading
Jury nullification

Clive Ponting


"1. općinska nogometna liga Virovitica" za sezonu 1987./88. je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Zvijezda" iz Turanovca.

Ljestvica

 Novo Obilićevo (također i kao Obilićevo) – tadašnji naziv za Zvonimirovo
 Dijelka – danas dio naselja Veliko Polje

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međuopćinska liga – Sjever 1987./88.
 2. općinska liga Virovitica 1987./88.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Virovitički list
 library.foi.hr, "Virovitički list - glasilo OK SSNRH Virovitica, br. 1566 (23/1988), god. XXXVI, izdano 17. lipnja 1988., str. 12 (Sport; završna ljestvica), preuzeto 24. srpnja 2021.
 library.foi.hr, "Virovitički list - glasilo OK SSNRH Virovitica, br. 1525 (33/1987), god. XXXV, izdano 28. kolovoza 1987., str. 12 (Sport; najava sezone), preuzeto 24. srpnja 2021.

1987-88 1 OL
Virovitica-1

1. općinska nogometna liga Virovitica 1987./88.


Itasina es un género monotípico de plantas pertenecientes a la familia  Apiaceae: Su única especie: Itasina filifolia (Thunb.) Raf., se encuentra en Sudáfrica.

Descripción
Es una planta herbácea perennifolia que alcanza un tamaño de  hasta 0,5 m de altura. Se encuentra a una altitud de  20 - 1400 metros en Sudáfrica.

Taxonomía
Itasina filifolia fue descrita por (Thunb.) Raf. y publicado en Good Book 51, en el año 1840.
Sinonimia
Seseli filifolium Thunb. basónimo
Sium filifolium Thunb.
Thunbergiella filiformis (Welw. ex Baker) Hiern
Oenanthe filiformis Lam.
Bupleurum falcatum var. africanum P.J.Bergius
Conium tenuifolium Vahl

Referencias

Annesorhizeae
Flora de África austral
Flora de África continental
Plantas descritas en 1840
Plantas descritas por Thunberg
Plantas descritas por Rafinesque

Itasina filifolia


Piknik kelime olarak.
a) kırda yenen yemek.
b) açık alanda yemek yemek, eğlenmek için yapılan günübirlik gezinti.
c) suyu, yeşilliği olan mesire yeri anlamlarına gelir.

Piknik (çizgi roman) Piyale Madra'nın çizgi bantı
Piknik (film)

Piknik (anlam ayrımı)


Cette page contient les pages d'homonymie de Alissa et Alissas.

Prénom
Alissa est un prénom féminin.

Toponyme

 Alissas, une commune française située dans l'Ardèche.

Cinéma

 Alissa, un film français de Didier Goldschmidt sorti en 1998.

Musique
Alissa peut aussi désigner :
 Alissa, un groupe musical de hard rock russe fondé en 1983.

Voir aussi

Alissa (homonymie)


فيران كوروميناس  (مواليد 5 يناير 1983 في فيلوبي دونيار - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إسبانيول الإسباني منذ 2001 في مركز الوسط المهاجم كما يجيد اللعب في مركز المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سيلبا
رياضيون إسبان مغتربون في الهند
رياضيون إسبان مغتربون في قبرص
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري القبرصي الدرجة الأولى
لاعبو أتلتيكو بالياريس
لاعبو أوساسونا
لاعبو إسبانيول
لاعبو إسبانيول بي
لاعبو جوا
لاعبو دوري السوبر الهندي
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم كتلونيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم من مقاطعة جرندة
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب كتالونيا لكرة القدم
لاعبو نادي إلتشي
لاعبو نادي جيرونا
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1983

فيران كوروميناس


Huda Sha'rawi (Hudá Sha'rāwī, în ; ) este emblema feminismului și a naționalismului egiptean, fiind liderul mișcării feministe din Egipt. A condus prima demonstrație de stradă a femeilor din Egipt, a pus bazele primului serviciu social dedicat femeilor și a publicat prima revistă feministă.

Copilăria
Huda Sha'rawi s-a născut pe 23 iunie 1879 într-o familie înstărită din Minya, Egipt, fiind fiica lui Muhammad Sultan, primul președinte al Consiliului Reprezentativ al Egiptului.

A crescut la Cairo, într-un sistem de tipul haremului, în care libertatea femeilor era îngrădită, acestea fiind ținute închise în apartamente private, retrase în interiorul casei. De asemenea, atunci când mergeau afară, acestea erau obligate să își acopere fața. A primit acasă o educație de elită, învățând franceza ca limbă de bază. Pe lângă aceasta, a învățat turcă și arabă, memorând Coranul de la o vârstă fragedă. Huda scria poezii atât în arabă cât și în franceză. Mai târziu, a publicat chiar și o carte, o autobiografie a întâmplărilor din viața ei timpurie, numită "Harem Years: The Memoirs of an Egyptian Feminist, 1879-1924".

La vârsta de 13 ani a fost căsătorită cu vărul sau mai mare, Ali Sharawi, care ajunsese deja la peste 40 de ani. În contractul de căsătorie, Ali îi promisese că își va părăsi concubina sclavă, însă aceasta i-a născut un copil la un an după căsătoria celor doi.

Cei doi s-au despărțit și au rămas separați timp de 7 ani, timp în care Huda s-a ocupat de educația sa, a avut oportunitatea să fie independentă și s-a implicat în activism. În anul 1900, sub presiunea părinților, cei doi s-au mutat împreună și au avut 2 copii: o fată - Bathna în anul 1903 și un băiat - Muhammad în 1905.Cu timpul, soțul ei Ali, el însuși un activist politic, o lăsa să asiste la întâlnirile sale politice și chiar deseori  se consulta cu aceasta și îi cerea sfatul.

Activitatea
La vremea aceea, femeile din Egipt obișnuiau să fie închise în casă sau izolate în harem. Așa cum se poate observa în toate pozele sale, Huda poartă hijab. Sha`arawi era revoltată de aceste restricții ce limitau libertatea de mișcare a femeilor, așadar a început să organizeze cursuri și să țină prelegeri pe teme de interes pentru doamnele acelor timpuri, lucru ce le-a permis să își părăsească locuințele și să se implice în activitați publice pentru prima dată. Sha`arawi chiar le-a convins sa o ajute sa înființeze o societate pentru ajutorarea și bunăstarea femeilor egiptene, cu scopul de a strânge bani pentru cele mai sărace dintre acestea. De asemenea, Sha`arawi a deschis o școală de fete care se concentra pe predarea unor subiecte academice și nu pe dezvoltarea unor abilități practice, ca de exemplu moșitul.

După Primul Război Mondial, un număr mare de femei a luat parte la manifestații politice împotriva stăpânirii britanice și astfel Sha`arawi a ajutat la organizarea celei mai mari demonstrații anti-britanice a femeilor care, contrar ordinelor armatei britanice de a înceta si a se împrăștia, au rămas nemișcate timp de trei ore sub soarele torid.

Sha`arawi a luat decizia de a nu-și mai purta vălul în public după moartea soțului ei în 1922. În decurs de zece ani de la actul de sfidare al Hudei, au mai rămas puține femei care încă purtau văl. Decizia sa de dezvelire a chipului era parte dintr-o mișcare mai mare a emancipării femeilor, influențată de o egiptencă de origine franceză, Eugenie Le Brun, fiind însa în opoziție față de ideile unor gânditori feminiști precum Malak Hifni Nasif. În 1923 Sha`arawi a devenit fondatoarea și primul președinte al Uniunii Feministe din Egipt, iar după întoarcerea de la Congresul Alianței Femeilor Sufragete din Roma, și-a scos pentru prima data vălul în public, un eveniment cu o însemnatate deosebită în istoria mișcării feministe din Egipt. La început, femeile venite să o salute au împietrit de uimirie, însă în scurt timp au dat drumul la ropote de aplauze, unele dintre ele îdepărtându-și vălul.

Huda a ajutat la organizarea serviciului social pentru femei, Mubarrat Muhammad Ali în 1909 și la înființarea Uniunii Femeilor Educate din Egipt în 1914. În același an a călătorit în Europa pentru prima oară.

În întreaga lume mișcările de reformă sociale câștigau teren, femeile cerându-și tot mai mult drepturile. Femeile din Egipt nu au rămas nici ele imune la mișcările globale și după Primul Război Mondial, în frunte cu Huda, multe femei au părăsit haremul pentru a protesta împotriva ocupației britanice în Egipt. În 1919, Huda a ajutat la organizarea celei mai mari demonstrații feministe anti-britanice. În același an a fost aleasă președintele Comitetului Central Wafdist.

In 1923, Huda Sha'arawi a înființat Uniunea Feministă, care activează în continuare ca o organizație non-profit. Membrii uniunii s-au concentrat pe mai multe subiecte, incluzând suferința femeii și educația. Huda a fost de asemenea înverșunată împotriva restricțiilor impuse asupra vestimentației și libertății de mișcare a femeilor, care au fost o parte importantă a vieții în cadrul haremului. Huda a evoluat ca feministă de-a lungul vieții sale, fiind influențată de inegalitățile pe care le-a îndurat de-a lungul timpului, de educație sau de perioada de libertate de după căsătorie, precum și de schimbările care au avut loc în lume. Când a fost anunțată independența Egiptului în 1922, femeile erau așteptate să se întoarcă la vechiul stil de viață, cel de harem, însă Huda nu era pregătită pentru acest lucru.

Filantropie
Sha`arawi a fost implicată în proiecte filantropice pe tot parcursul vieții ei. În anul 1909 ea a creat prima societate filantropică condusă de femei egiptene (Mabarrat Muhammad 'Ali), oferind astfel servicii sociale femeilor sărace și copiilor. Era de părere că proiectele serviciilor sociale trebuiau să fie conduse de femei din două motive. În primul rând, prin implicarea în astfel de proiecte, orizonturile femeilor ar fi extinse și astfel ar dobândi cunoștințe practice și ar putea fi capabile să își concentreze atenția către exterior. Al doilea motiv era reprezentat de faptul că acest tip de proiecte ar fi o provocare pentru ideea conform căreia femeile ar fi cele create pentru plăceri sau ființe care au nevoie de protecție. Pentru Sha'arawi problemele celor săraci urmau să fie rezolvate cu ajutorul acțiunilor caritabile din partea celor bogați, în special prin intermediul donațiilor pentru programele de educație.

Note

Bibliografie
 https://womenslens.blogspot.ro/2010/12/egyptian-feminist-huda-shaarawi-1879.html
 https://www.britannica.com/biography/Huda-Sharawi
 http://www.amazingwomeninhistory.com/huda-shaarawi-egyptian-feminist/
 http://eloquentwoman.blogspot.ro/2015/03/famous-speech-friday-huda-shaarawi-at.html

Nașteri în 1879
Decese în 1947
Feministe egiptene
Egipteni
Islamul și femeia

Huda Sha'arawi


Frederick Charles "Charlie" Delahey, manchmal auch Delahay oder Delahaye (* 19. März 1905 in Pembroke, Ontario; † 17. März 1973 in Muskoka, Ontario) war ein kanadischer Eishockeyspieler. Bei den Olympischen Winterspielen 1928 gewann er als Mitglied der kanadischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Charlie Delahey begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Toronto Varsity Grads, mit denen er 1927 den Allan Cup, den kanadischen Amateurmeistertitel, gewann. Im folgenden Jahr vertrat er mit den Varsity Grads Kanada bei den Olympischen Winterspielen. Im Anschluss an das Turnier spielte er in der Quebec Amateur Hockey Association für den Royal Montreal Hockey Club.

International
Für Kanada nahm Delahey an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1927 Allan-Cup-Gewinn mit den Toronto Varsity Grads
 1928 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Olympiasieger (Eishockey)
Geboren 1905
Gestorben 1973
Mann
Kanadier

Charlie Delahey


Atomic Blonde: Agenta sub acoperire (titlu original: Atomic Blonde) este un film american din 2017 regizat de David Leitch. Este creat în genurile dramatic, thriller, acțiune, film cu spioni. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Charlize Theron, James McAvoy, Eddie Marsan, și John Goodman. Scenariul este scris de Kurt Johnstad pe baza romanului grafic The Coldest City de  Antony Johnston.

Prezentare

Lorraine Broughton este un spion MI6 care trebuie să găsească o listă de dublu agenți care sunt traficați în Vest în ajunul Căderii Zidului Berlinului în 1989.

Distribuție

Producție
O ecranizare a romanului grafic The Coldest City a fost anunțată în mai 2015.
Filmările au început la 22 noiembrie 2015 în Budapesta, iar mai târziu la Berlin. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 30 milioane $.

Lansare și primire
A avut încasări de 96,7 milioane $.

Coloană sonoră

Alte melodii prezentate în film, dar care nu sunt incluse în coloana sonoră:

 New Order – "Blue Monday '88"
 Public Enemy – "Fight the Power"
 Depeche Mode – "Behind the Wheel"
 Ausschlag – "Kack Zukunft"
 Michael Pernell – "As Time Goes By"
 Vladimir Vysotsky – "Fastidious Horses"
 Queen și David Bowie – "Under Pressure"

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme despre Războiul Rece

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză

Filme cu spioni
Filme Focus Features
Filme thriller din anii 2010
Filme despre Războiul Rece

Atomic Blonde: Agenta sub acoperire


Russula alutacea (Christian Hendrik Persoon, 1796 ex Elias Magnus Fries, 1838), denumită în popor pâinișoară, este o  specie de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Russulaceae și de genul Russula care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Ea se poate găsi în România, Basarabia și Bucovina de Nord pe sol calcaros, crescând izolată sau în grupuri mai mici, în păduri de foioase, în special sub fagi și stejari. Buretele apare de la câmpie la munte, din (iunie) iulie până în octombrie.

Descriere

 Pălăria: este de mărime medie pentru ciuperci plin dezvoltate cu un diametru de aproximativ 7-13 cm, inițial semisferică cu marginea răsfrântă spre picior, apoi boltită, în sfârșit plată, adâncită pronunțat în centru, cu marginea tocită. Cuticula care nu poate fi cojită, este netedă și lucioasă, la umezeală ceva lipicioasă. Culoarea diferă, putându-se schimba de la tipicul purpuriu la roșu de vin, brun-verzui și brun-măsliniu, mijlocul fiind câteodată gălbui.
 Lamelele: sunt numai puțin fragile, groase și bulboase, distanțate, bifurcate și transversale, ușor decurente la picior și acolo aderate dințat. Coloritul este galben până portocaliu, rar de ocru deschis.
 Piciorul: are o înălțime de 5-7 cm și o lățime de 1,5-2,5 cm, fiind cărnos, foarte consistent, cilindric, în tinerețe  plin, dar spongios la maturitate. Tija este albă, în partea de jos roză.
 Carnea: este densă și foarte compactă, albă, dar sub pălărie poate avea nuanțe gălbuie. Are obiceiul să crape foarte ușor la tensionare. Mirosul este slab fructuos și gustul plăcut, ca de nucă. Din păcate, soiul este deja tânăr tare năpădit de viermi, în special la bază.
 Caracteristici microscopice: are spori hialini (translucizi), mici, și rotunjori și aproape reticulari, având o mărime de 7,7-9,5 x 6,5-8,5 microni. Pulberea lor este galbenă.

Există mai multe varietăți ale acestei ciuperci, câteva din ele destul de deschise în culoare.

 Reacții chimice: Buretele se decolorează cu fenol roșu-violet înfocat, ca și Russula olivascens.

Confuzii
Datorit faptului, că lamelele pâinișoarei tind de la galben la ocru deschis, ea ar putea fi numai confundată cu Russula aurea, Russula integra, Russula olivacea, Russula romelii, Russula rubroalba, necomestibila Russula.badia sin. Russula friesii (miroase ca o cutie de țigări după cedru, dar și gustul este neplăcut). sau ușor otrăvitoarea Russula mesospora sin. Russula intermedia.
Dacă această însușire nu este dată în seamă, pâinișoara ar putea fi confundată de asemenea cu alte soiurile comestibile de genul Russula cum sunt: Russula atropurpurea, Russula aurea, Russula cyanoxantha, Russula decipiens, Russula decolorans, Russula flava, Russula mustelina,  Russula olivacea, Russula rosacea, [[Russula rosea|Russula rosea sin. Russula lepida]], Russula vesca Russula vinosobrunnea sau Russula xerampelina.

În plus, specia poate fi confundată și cu specii iute sau otrăvitoare ca  Russula luteotacta, Russula pseudointegra, Russula queletii (otrăvitoare), Russula rhodopus respectiv Russula sanguinea.
Pentru genul Russula (ca și pentru soiurile Lactarius și Lactifluus) contează: Toți bureții fără miros neplăcut precum gust iute sau neconvenabil sunt comestibili. Chiar și unii din acei iuți ar putea fi mâncați.Luce Höllthaler: "Pilzdelikatessen", Editura Wilhelm Heyne Verlag, München 1982, p. 77-78, ISBN 3-453-40334-7

Specii asemănătoare

Valorificare
Pâinișoara este, datorită cârnii foarte dense și compacte, o ciupercă bună pentru consum. Ea poate fi mâncată cel mai bine tânără, tăiată fin chiar și crudă într-o salată cu maioneză, hrean, verdețuri sau cu hrean și frișcă precum pe mod ardelean, friptă, cu cepe, boia ardei, smântână și pătrunjel tocat. Ciuperca poate fi pregătită de asemenea la grătar cu unt "à la maître d'hôtel". Uscată singură nu este foarte apreciată, dar ea poate fi amestecată cu alți bureți de pădure.

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1,4, 5 (vezi sus)
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963

Legături externe

Russula
Micoriză
Ciuperci comestibile
1796 în știință

Russula alutacea


අටවැනි ක්‍රිකට් ආසියානු කුසලානය (අනුග්‍රාහක හේතු මත ඉන්දියන් ඔයිල් ආසියානු කුසලානය ලෙසද හැඳින්වේ) වසර 4කට පසුව ශ්‍රී ලංකාවේදී පැවැත්විණි. ශ්‍රී ලංකාව අවසන් මහා තරගයේදී ඉන්දියාව පරදවා කුසලානය දිනා ගත්තේය. ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන ආසියාතික රටවල් 4 ට අමතරව තරඟාවලියට ප්‍රථම වතාවට එක්සත් අරාබි එමීර් හා හොංකොං යන රටවල් සහභාගී විය.

සංචිත

ස්ථාන

කණ්ඩායම් අදියර

A කාණ්ඩය

බී කාණ්ඩය

සුපිරි හතර

අවසාන තරගය

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ආසියානු කුසලානය 2004


Turia i Plamenko  hrvatska je komična opera u jednom činu autorskog dvojca: Borna Erceg i Jelena Pletikosa.
Jelena Pletikosa osmislila je priču i napisala libreto, a Borna Erceg glazbu. Opera je praizvedena u Hrvatskom narodnom kazalištu u Šibeniku 1. prosinca 2016. godine u produkciji Leon Tradea povodom 950. obljetnice spomena Grada Šibenika. Nastala je iz velike ljubavi prema glazbeno-scenskoj umjetnosti u nadi da će tu umjetnost približiti širem broju ljudi.
Opera Turia i Plamenko prozvana je dječjom operom za odrasle jer je izazvala oduševljenje kod publike svih uzrasta.

Radnja

Turia je ružna, zločesta, razmažena, iritantna i umišljena princeza. Ona gnjavi svog oca, kralja, da joj nađe princa. Kralj i sluškinja Sunčica  zaljubljeni su te žele malo mira od zločeste Turie. Oni smisle plan kako namamiti savršenog princa i na prevaru se riješiti princeze.

Ansambl
Borna Erceg okupio je ansambl i uvježbao ga dok je Jelena Pletikosa režirala i koreografirala predstavu. Ansambl opere čine učenici i studenti u rasponu 10 - 25 godina, a osim što je ravnao ansamblom, Borna je i svirao klavirsku dionicu.

Vanjske poveznice
 HRT: Turia i Plamenko - prva šibenska komična opera
 Foto: Turia i Plamenko oduševili i nasmijali Šibenčane
 YouTube: Turia i Plamenko - kako je nastala opera

Kultura u Šibeniku
Opera

Turia i Plamenko


Zeybek, Batı Anadolu yöresinde görülen halk oyunudur. Zeybek kendi içinde türlere ayrılmaktadır:

Tek kişi tarafından ya da birkaç oyuncunun çember şeklinde dizilmesiyle oynanır. Zeybek, halkı koruyan cesur bir adamı temsil eder. Zeybek oynayan dansçı, kollarını omuz hizasında, elleri başıyla aynı hizada olacak şekilde iki yana doğru açar ve bazı oyunlarda kollarını dirseklerden hafifçe kırar. Büyük adımlar atarak ağır ağır hareket eder. Ara sıra yere doğru eğilip bir dizin yere dokundurulması, bu dansın belirgin hareketlerindendir. Bu tarz zeybekler İzmir, Aydın, Manisa, Denizli, Muğla ve Uşak taraflarında görülen zeybek türleridir. Buna Balıkesir'in Ege sahilleri de dahil edilebilir.

İç Ege illeri olan; Kütahya, Bursa, Afyonkarahisar, Balıkesir'in doğu kısımları,  Eskişehir ve Bilecik kaşıklı zeybek tavrı etkisindedir. Yine Ankara taraflarında oynanan oyunlar kaşıklı zeybek kategorisine girer. Kaşıklı zeybek oyun karakteri Sinop'a kadar uzanan Batı Karadeniz Bölümü'nü de içine alır.

Burdur, Isparta, Antalya, Muğla-Fethiye ve Denizli'nin güney kısımları (Acıpayam çevresi) "Teke" zeybekleri içine girer ve kıvrak ezgileri vardır.

Balıkesir'in iç ve güney kısımlarında ise kırık zeybek (güvende) oyunlarına rastlanır.

Zeybeğin ortaya çıkışı'nın bağbozumu şenlikleriyle ilgisi vardır. İlk Çağ anadolusunda, şarap içme, üzüm ezme gibi olaylar değişik şölenlerle, festivallerle ve danslarla kutlanır, yüceltilirdi. Zeybek oyununda ayakların daha çok performans göstermesinin nedeni üzüm ezme ritüelininin taklit edilmesine bağlanır. Ayrıca zeybeklerin, başlarına bağladıkları oyalı ve işli bir takım aksesuarların üzüm taneleri, asma yaprakları gibi bir takım ilişkili öğeleri simgeledikleri bilinir.  Ayrıca Peçenek askerlerinin kılığının Zeybek kılığıyla benzerliklerine dair bilgiler, Bizans kroniklerinde de tesbit edildiği gibi Claude Cahen bu vakayı, İslam Kaynaklarına Göre Malazgirt Savaşı adlı makalesinde Bizans komutanlarından Kapadokyalı Alyatte emrindeki ücretli Peçenek askerlerinin kiyafetlerinin karşı cephedeki soydaşlarından ayırt edilemediği şeklindeki ifadeleriyle açıklamıştır. Bazı tarihçilere göre Zeybeklik kültüründe Peçenek kültürünün büyük etkisi bulunmaktadır.

Türleri
 Ağır zeybek
Aydın Zeybeği olarak da adlandırılır. Genellikle şu türkü eşliğinde oynanır:

Uzun olur (aman) efelerin pıçağı
Beş yüz dirhem Şam Trablus kuşağı
Serbest olur (aman) Anadolu uşağı
Aşırdılar karlı (da) dağdan Keşiş'ten
Bilmiş ol ki geçmiş olur iş işten
Silâhı da elinde, kaması da belinde
Yavrum İzmir yolunda ben bir güzele vuruldum

 Kaşıklı zeybek
 Kıvrak zeybek (Teke zeybeği)
 Kırık zeybek
 Toplu Güvende
Toplu olarak oynanan, eşlik ezgisi karcığar makamında olan, Balıkesir'e ait halk oyunudur.
 Harmandalı
 Kerimoğlu Zeybeği

Ayrıca bakınız
 Türk Halk Oyunları
 Abdal zeybeği, Kıbrıs'ta oynanan zeybek türü.
 Asmalı Mencere

Kaynakça

Zeybek (oyun)


Gim Toro je talijanska serija stripova koju su stvorili Andrea Lavezzolo i Edgardo Dell'Acqua. Izlazio je od 1946. do 1951. godine.

Pozadina

Objavljeni su 1946. u istoimenoj seriji stripova, i odmah su postigli uspjeh; Godine 1947., glavnoj seriji pridružila se paralelna serija Gimtorissimo, koju je još uvijek napisao Lavezzolo, ali s ilustracijama drugih umjetnika. Uspjeh je trajao do početka 1950., a serija je završila 1951. Ponovno je objavljen nekoliko puta do druge polovice sedamdesetih. Glavni lik, Gim Toro, je talijanski Amerikanac osmišljen po izgledu glumca Tyronea Powera.

Vidi također
Ostale serije stripova koje je kreirao Andrea Lavezzolo:
 Tony Falco (1948. – 1949.)
 Geky Dor (1949. – 1950.)
 Kinowa (1950.-1961.)
 Kit Teller (1958. – 1985.)

Izvori

Talijanski strip

Gim Toro


De la Conflict la Comuniune. Comemorarea Reformei împreună în 2017: Raportul Comisiei luterano – romano-catolice pentru unitatea Bisericii (titlul original în limba germană: Vom Konflikt zur Gemeinschaft. Gemeinsames lutherisch-katholisches Reformationsgedenken im Jahr 2017) este un studiu document al Federației Luterane Mondiale și al Consiliului Pontifical pentru Promovarea Unității Creștinilor. Acesta a fost prezentat publicului pe data de 17 iunie 2013, în cadrul reuniunii Consiliului de Federația mondială Luterană din Geneva, către cardinalul Kurt Koch și secretarul general Martin Junge, și reprezintă reflecția colectivă asupra Reformei și raportul comun al luteranilor și catolicilor timp de 50 de ani, de când cele două biserici au decis să aibă un dialog oficial ecumenic. Documentul "De la conflict la comuniune. Comemorarea Reformei împreună în 2017" a fost tradus până în prezent în peste 15 limbi. Documentul a fost tradus în limba română de către Antoaneta Sabău în anul 2017 și a fost prezentat publicului printr-o dezbatere la centrul asumpționist Sfinții Petru și Andrei din București.

Conținutul

Documentul "De la conflict, la comuniune" este rezultatul activităților ecumenice teologice dintre Biserica Catolică și Biserica Luterană. Din acest cadru face parte și  "Declarație comună privind doctrina îndreptățirii", semnată la 31 octombrie 1999 de Federația Luterană Mondială și de Consiliul Pontifical pentru Promovarea Unității Creștinilor, care dă mărturie pentru ajungerea unui consens cu privire la adevărurile fundamentale din doctrina îndreptățirii.

Cardinalul Kurt Koch, președintele departamentului din Vatican pentru unitatea creștinilor, a declarat anterior emiterii acestui document: "Dacă și în timpurile noastre luteranii și catolici își îndreaptă împreună atenția spre centralitatea căutării lui Dumnezeu și a centralității lui Cristos, atunci o comemorare ecumenică a Reformei devine posibilă, și nu doar într-un sens pragmatic, ci mai ales în sensul profund al credinței în Cristos cel răstignit și înviat, pe care Luter a făcut-o din nou să strălucească. Cu această ocazie, după cum spunea papa Francisc, «luteranii și catolici vor avea posibilitatea pentru prima dată să împărtășească una și aceeași comemorare ecumenică în lumea întreagă, nu în forma unei celebrări triumfale, ci ca mărturisire a credinței noastre comune în Dumnezeu Unul și Întreit». Aceasta este îndatorirea care se prospectează în timpurile noastre și pe care o putem înfrunta numai împreună".

Note

Bibliografie

De la Conflict la Comuniune. Comemorarea Reformei împreună în 2017: Raportul Comisiei luterano – romano-catolice pentru unitatea Bisericii, traducere în limba română.
Lutherischer Weltbund, Päpstlicher Rat zur Förderung der Einheit der Christen (Hg.): Vom Konflikt zur Gemeinschaft. Gemeinsames lutherisch-katholisches Reformationsgedenken im Jahr 2017. Leipzig (Evangelische Verlagsanstalt) / Paderborn (Bonifatius) Oktober 2013. ISBN 978-3-89710-549-2

Vezi și
Ecumenism
Antoaneta Sabău
Biserica Catolică
Institutul ecumenic de la Bossey
Consiliul Mondial al Bisericilor
Centrul de Cercetare Ecumenică Sibiu
Universitatea "Lucian Blaga" din Sibiu

Legături externe

Primele 20 de pagini ale documentului în limba română
Video - lansarea documentului în limba română
Lansare de carte și dezbatere: "De la conflict la comuniune"

Interconfesionalism
Pluralism religios
Termeni creștini

De la Conflict la Comuniune


Aleksander Matveyevich Matrosov veya Şakiryan Yunus oğlu Muhammedyanov (Rusça:Александр Матвеевич Матросов, Başkurtça: Шәкирйән Юныс улы Мөхәмәтйәнов) (1924-1943) II. Dünya Savaşı sırasında Sovyet Kahramanı olan Sovyet piyade eri.

23 Şubat 1943 yılında Pskov yakınlarındaki Çernuski köyünde birliğinin ilerlemesini sağlamak için vücudunu Alman makineli tüfeğine karşı siper etmiştir. Kendini birliği için feda eden asker ölümünden sonra Sovyet Kahramanlık Madalyası ile ödüllendirilmiştir. Sovyetler Birliğinde bir efsane haline gelmiştir.

Kayıtlara göre Dnipro kentinde doğmuştur ve çocukluğunu kimsesizler yurdunda geçirmiştir. 1942 yılının eylül ayında askere alınmış ve Orenburg yakınlarında askeri akademiye başlamıştır. 1942 Haziran'ında 91. gönüllü Denizciler Birliğine katılmıştır ve burada ölmüştür.

Dış bağlantılar
 Biyografisi
 Resimleri
 Matrosov hakkinda (Rusca)

1924 doğumlular
1943 yılında ölenler
Sovyetler Birliği kahramanları
II. Dünya Savaşı'nda Sovyet askerler
II. Dünya Savaşı'nda çatışmada ölenler

Aleksandr Matrosov


විජය යන්නෙන් පහත දෑ අදහස් විය හැක:
 විජය රජ - පාලි වංශකථාවන්හි සඳහන් වන සිංහලේ පළමු රජු වේ.
 විජය කුමාරතුංග -  ශ්‍රී ලාංකික නළුවෙකු, දේශපාලනඥයෙකු හා හිටපු ජනාධිපතිනි චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ ස්වාමි පුරුෂයා වෙයි.
 විජය (පුවත්පත) - ශ්‍රී ලංකාවේ සතිපතා ප්‍රකාශනයට පත්වන පුවත්පතකි.
 විජය නන්දසිරි - ශ්‍රී ලාංකික නළුවෙකු, නිවේදකයෙකු, ගායකයෙකු වෙයි.
 විජය වංශය
 විජය සොහොන - පුරාණ ශ්‍රී ලංකාවේ ලේඛනගත පළමු රජ ලෙස සැළකෙන විජය රජුගේ (ක්‍රි.පූ. 543-505) භෂ්මාවශේෂ තැන්පත්කොට තනන ලදැයි සාම්ප්‍රදායික ලෙස විශ්වාස කෙරෙන පුරාවිද්‍යා ස්මාරකය වේ.
 විජය ගොඩකුඹුර - ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්‍රාමික විශේෂඥ ශෛල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකි.

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

විජය (බහුරුත්හරණය)


Mehmet Nâzım Âdil ya da halk arasında bilinen isimleriyle Nâzım Kıbrısî veya Şeyh Nâzım (d. 21 Nisan 1922, Larnaka, Kıbrıs - ö. 7 Mayıs 2014, Lefkoşa, KKTC), Türk mutasavvıf. Nakşibendiliğin Hâkkânî kolunun kurucusudur.

Hayatı
1922 yılında Larnaka'da dünyaya geldi. 1940'larda İstanbul Üniversitesi Kimya Fakültesi'nde okudu. İstanbul'da bulunduğu dönem içerisinde Nakşibendi şeyhi Süleyman Erzurûmî'ye intisâb etti. Bir müddet sonra Süleyman Erzurûmî kendisini Şam'a, Abdullah Dağıstânî'nin yanına gönderdi.

1973'te Abdullah Dağıstânî'nin ölümünün ardından yerine geçti. Londra başta olmak üzere yurt dışı seyahatlerine başladı. Dünyanın birçok yerini gezip insanları Müslümanlığa davet ederek câmi, dergâh ve vakıf açtı. Londra'nın kuzeyindeki St. Ann Road'da bulunan tekkenin arsası, Brunei Sultanı Hasan Bolkiah tarafından hibe edildiği söylenmektedir.

Mehmet Nâzım Âdil, 7 Mayıs 2014'te akciğer ve böbrek yetmezliğine bağlı olarak Yakın Doğu Üniversitesi Hastanesi'nde 92 yaşında öldü. 2011 yılında oğlu Mehmet Âdil'in, halife olarak yerine geçip silsileyi devam ettireceğini ilan etmişti.

Arapça ezan davası
Ezanın Arapça okunmasının yasak olduğu dönemde, Kıbrıs'a geri geldiği ilk gün şerefeye çıkıp Arapça ezan okumuş ve bunun üzerine bir hafta hapis yatmıştı. Serbest bırakılınca Lefkoşa'nın en büyük camii Selimiye'nin şerefesine çıkıp tekrar Arapça ezan okumuş, bunun üzerine kendisine dava açılmıştı. Davayı beklerken Lefkoşa'nın köylerini gezip Arapça ezan okumaya devam etmişti. Hakkında 114 dava aynı zaman diliminde açılmış ve 100 yılı aşan süre mahkumiyeti gündeme gelmişti. Davaların okunma gününe yakın, Adnan Menderes döneminde, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin ezanın Arapça okunmasını serbest bırakması üzere hakkındaki davalar düşmüştü.

Kıbrıs Olayları
Nazım Kıbrısî hakkında, Kıbrıs'ta 60'lı yıllarda Türk-Rum çatışmaları baş gösterdiğinde Türklere "Malınızı mülkünüzü Rum'a satıp adayı terk edin!" şeklinde telkinlerde bulunduğu iddia edilmiştir.

Özel hayatı
1941'de Emine Hanım ile evliliğinden dört çocuğu bulunmaktaydı. İyi derecede Türkçe, Arapça ve İngilizce, bilmekteydi.

Kaynakça

1922 doğumlular
2014 yılında ölenler
Larnaka doğumlular
İslam eskatolojisi
Kıbrıs Türkü mutasavvıflar
Şeyhler
Nakşibendi

Nazım Kıbrısî


المنظور الجديد حول بولس هو نقلة نوعية في الطريقة التي يفسر بها العلماء، وخاصة البروتسانت، كتابات الرسول بولس. فمنذ الإصلاح البروتستانتي، كانت دراسات كتابات بولس متأثرة جداً بآراء الكنائس اللوثرية والمصلحة (المنظور القديم) التي تعزو بعض السمات السلبية المرتبطة بالكنيسة الرومانية الكاثوليكية من القرن السادس عشر إلى اليهودية في القرن الأول. والمنظور الجديد هو محاولة إخراج رسائل بولس من هذا الإطار وتفسيرها بناء على سياق اليهودية الحقيقية من القرن الأول.

التطوير
في 1963 نشر عالم اللاهوت اللوثري كريستر ستيندال ورقة مفادها أن المنظور اللوثري التقليدي حول لاهوت الرسول بولس لا يتمشى مع كتابات بولس، بل كان مبنياً على افتراضات خاطئة بشأن معتقدات بولس. وفي 1977 نشر إي پي ساندرز الكتاب 'بولس واليهودية الفلسطينية'، الذي درس فيه الأدب اليهودي وحلل كتابات بولس وقال إن المنظور اللوثري التقليدي حول لاهوت اليهودية وبولس كان أساساً غير صحيح. واستمر ساندرز في نشر كتب ومقالات في هذا المجال وبعد قليل لاحقه جيمز دون. وفي 1982 سمى دون الحركة بالمنظور الجديد حول بولس. وقد شجعت أعمال هؤلاء الكاتبين عدداً كبيراً من العلماء على دراسة ومناقشة هذه المسائل، مما أدى إلى نشر الكثير من الكتب والمقالات منذ ذلك الوقت. وكتب الأسقف الإنجليكاني إن ثي رايت عدداً كبيراً من الأعمال الهادفة إلى تعميم المنظور الجديد خارج العالم الأكاديمي.

يرتبط المنظور الجديد ارتباطاً وثيقاً بتصاعد مؤخر في إقبال العلماء على دراسة الكتاب المقدس في سياق نصوص قديمة أخرى، وعلى استخدام أساليب اجتماعية وعلمية لفهم الثقافة القديمة.

من الصعب التمييز بين المنظور القديم والمنظور الجديد، فمنذ مرقيون (150 تقريباً) كان هناك تفسيرات مختلفة لكتابات بولس

آراء رئيسية
لاحظ البعض أن العنوان 'المنظور الجديد' بصيغة الفرد يعطي انطباعًا خاطئًا عن الوحدة. فهو مجال دراسة يقوم فيه علماء عديدون بأبحاث مستمرة ويعدلون نظراتهم في ضوء أدلة جديدة، ولا يتوافقون على كل نقطة. فقد اقترح الكثير أن العنوان 'المنظورات الجديدة' بصيغة الجمع قد يكون أدق. وفي 2003 قال إن تي رايت، مبعداً نفسه عن كلي ساندرز ودون، «يوجد منظورات جديدة بقدر ما يوجد كاتبون مؤيدون لها، وأنا أختلف عن معظمها». وهناك تيارات مشتركة في الحركة، الأهم منها أن المنظور القديم (التفسيرات اللوثرية والمصلحة لبولس واليهودية) أساساً غير صحيح

الأعمال المطلوبة في الشريعة
تحتوي رسائل بولس على كمية كبيرة من الانتقادات حول 'الأعمال المطلوبة في الشريعة'. والفرق الجذري بين تفسيري قصد بولس بهذه العبارة هو أبرز نقطة تميز بين المنظورين. فيفسر تابعو المنظور القديم هذه العبارة بأنها إشارة إلى جهد الإنسان بواسطة أعماله الصالحة لبلوغ معايير الله. وفي هذا الرأي، يعارض بولس الفكرة أن الناس قادرون على استحقاق الخلاص من الله بواسطة أعمالهم الصالحة.

وبالعكس، يرى علماء المنظور الجديد بولس بأنه كان يتكلم عن شارات عضوية العهد أو كان ينتقد المؤمنين الأمميين الذين كانوا قد بدؤوا يعتمدون على التوراة حتى يحسبون يهوداً. يقال إن الإسرائيليين في زمن بولس كانوا يواجهون اختيار ما إذا كانوا سيسلكون حسب التقاليد القديمة في التوراة أو يسلكون حسب تيارات الامبراطورية الرومانية ويتبنون التقاليد اليونانية. وحسب المنظور الجديد، تعالج كتابات بولس المزايا النسبية لسلوك التقاليد الإسرائيلية القديمة واليونانية القديمة. ويقال إن بولس كان ينتقد الرأي اليهودي الشائع أن سلوك التقاليد الإسرائيلية القديمة يحسن وضع الإنسان أمام الله. وينتقد بولس بشكل خاص تقاليد الختان والقيود الغذائية والأيام الخاصة.

جهد الإنسان والأعمال الصالحة
بسبب تفسيرهم لعبارة 'الأعمال المطلوبة في الشريعة'، يرى علماء المنظور القديم خطابة بولس كونها ضد جهد الإنسان لاستحقاق البر. فيقول العلماء اللوثريون والمصلحون إن هذا هو سمة مركزية في الديانة المسيحية، ومفهوما النعمة فقط والإيمان فقط مهمان جداً في عقائد هذه الكنائس.

من جهة أخرى، يفسر علماء المنظور الجديد بولس بأنه لا يقول شيئاً سلبياً حول فكرة جهد الإنسان أو الأعمال الصالحة، بل يقول أشياء إيجابية كثيرة حول كليهما. فيشير علماء المنظور الجديد إلى تصريحات بولس بدور أعمال الإنسان في يوم القيامة.

فيقول إن تي رايت: كان الحكم النهائي على أساس الأعمال واضحة جداً لبولس (وليسوع أيضاً). فيؤكد بولس مع أغلبية اليهود في عصر المعبد الثاني أن حكم الله النهائي سيكون وفقاً لنوعية الحياة بكاملها، أو بعبارة أخرى، وفقاً للأعمال.

يولي علماء المنظور الجديد للأعمال الصالحة أهمية أكبر منها بين علماء المنظور القديم، ويعتقدون أنها تساهم سببياً في خلاص الإنسان. ويرى تابعو المنظور القديم هذا بشكل سلبي بأنه الخلاص بواسطة الأعمال، ويتضارب مع العقائد الأساسية للمسيحية. ولكن علماء المنظور الجديد يردون أن آراءهم لا تختلف كثيراً. ففي المنظور القديم، الله بنعمته يزود الإنسان بالإيمان الذي يؤدي إلى الخلاص والأعمال الصالحة أيضاً. وفي المنظور الجديد، الله بنعمته يزود الإنسان بالإيمان والأعمال الصالحة التي تؤدي إلى الخلاص. ويقال إن مبادرة الله ونعمته ما زالت موجودة، بحيث أن التغيير في علاقة الإيمان والأعمال في الخلاص ليس مهماً جداً.

الإيمان أو الإخلاص
يدور جدال المنظور الجديد حول استخدام بولس الكلمة اليونانية 'پستس' (العقيدة، الأيمن، والإخلاص). فيفسر علماء المنظور القديم هذه الكلمة عادةً بأنها تشير إلى الأيمن بالله والمسيح، والإتكال على المسيح لبلوغ الخلاص. ويستند هذا التفسير إلى مقاطع عديدة من الكتاب المقدس، ابرزها افسس 9-2:8. والجدير بالذكر أن إي پي ساندرز يعتبر هذا المقطع مؤيداً للمنظور القديم.

وبالعكس، أشارت دراسات جديدة على الكلمة اليونانية 'پستس' إلى أن معناها الرئيسي هو الإخلاص، أي الالتزام الثابت في علاقة شخصية. وعلى هذا النحو، الكلمة قد تكون مرادفة للطاعة في علاقة بين شخصين من وضعين مختلفين (مثل طاعة العبد لسيده). وهذا بعيد عما يساوي عدم جهد الإنسان، بل يبدو أن الكلمة تتطلب جهد الإنسان. وهذا التفسير لكتابات بولس (إنه يجب علينا أن نطيع أوامر الله بإخلاص) يختلف تماماً عن التفسير أنه يجب أن يكون عندنا الأيمن بأن الله قد أتم كل شيء نيابةً عنا.

ومسألة متعلقة هي الجدال حول معنى عبارة 'پستس خريستو' (إيمان المسيح). فيستخدم بولس مراراً هذه العبارة في نقاط رئيسيية في كتاباته ومن الغامض من الناحية اللغوية ما إذا اشارت إلى الإيمان بالمسيح (مجرور المفعول) أو إخلاص المسيح لله (مجرور الفاعل) أو حتى ايماننا أو اخلاصنا لله مثلما كان لدى المسيح (مجرور الصفة). فهناك خلاف واسع في المجتمع الأكاديمي حول أية من هذه الترجمات هي الأحسن.

النعمة أو المعروف
ترجم كاتبو المنظور القديم الكلمة اليونانية 'خارس' بالنعمة وفهموها إشارة إلى عدم وجود جهد الإنسان في الخلاص لأن الله هو العامل المدبر. غير أن علماء الثقافة اليونانية القديمة أشاروا إلى أن الترجمة الأحسن هي معروف، أي تقديم معروف. وفي مجتمعات قديمة هناك توقع السداد مقابل هذه المعروفات، مثل نظام شبه رسمي لتقديم القروض. ومن ثم يقال إن قصد بولس في قوله بأن الله قدم لنا معروفاً في إرسال ابنه هو أن الله قد أخذ المبادرة، ولكن هذا لا يعني عدم وجود جهد الإنسان في الخلاص، بل يعني أن هناك واجب على المسيحيين أن يسدوا المعروف الذي قدمه الله لهم. ولكن هذا النظر يقوض المعروف الأولي (إرسال يسوع) بالقول إنه يجب على المسيحيين، وبالرغم من تجسد وحياة وموت يسوع، أن يبلغوا السماء بواسطة أعمالهم كما كان من قبل.

التكفير
في رأي كاتبي المنظور القديم، نظرية التكفير الاستبدالي وعمل المسيح المكمل هي مركزية. غير أن كاتبي المنظور الجديد شكوا فيما إذا كانت هذه النظرية من أهمية مركزية في كتابات بولس. فبشكل عام يقول كاتبو المنظور الجديد إن نظريات أخرى من التكفير هي أكثر مركزية في فكر بولس، غير أن التوافق على ما هو رأي بولس الحقيقي حول التكفير قليل جداً

انتقادات
يقول مؤيدو المنظور القديم إن المنظور الجديد يقوض ويهدد أسس المسيحية بشكل جذري، ويقولون إن تعليماته لا تتمشى مع العقائد الرئيسية في الكنائس اللوثرية والمصلحة. ويعتبرونه إنجيلاً غريباً، وسوء تصوير أفكار بولس والمسيحية. ويشتمل نقاده على علماء محافظين مثل جون بايبر وسنكلير فيرجسون وسي دبليو باول ومارك سيفريد ودي أيه كارسون وليجون دونكان، معظمهم علماء لاهوت أمريكيون أو إنجليز.

مراجع

الشريعة الموسوية في اللاهوت المسيحي
بولس الطرسوسي
جدالات متعلقة بالكتاب المقدس
دراسات كتابية
عبارات مسيحية
لاهوت العهد الجديد
مسيحية غربية

منظور جديد حول بولس


Sion may refer to

 an alternative transliteration of Zion

People
 Sion (name) or Siôn, a Welsh and other given name and surname, including a list of people and fictional characters with the name
 Shion or Sion, a Japanese given name

Places

France
 Sion, Gers, France
 Sion, Saxon-Sion, Meurthe-et-Moselle department, France
 Sion-les-Mines, Loire-Atlantique department, France
 Sion-sur-l'Océan, Vendee department, France
 Mont Sion, namesake of the Priory of Sion

India
 Sion, Mumbai, India
Sion Causeway
Sion Creek
Sion Hillock Fort
Sion railway station (India)

Switzerland
 Sion, Switzerland
 Sion District
 Sion Airport
 Sion railway station (Switzerland)
 Roman Catholic Diocese of Sion
 Sion Cathedral

Elsewhere
 Sion (Asia Minor), a former ancient city and bishopric, and present Latin Catholic titular see in Asian Turkey
 Sion, Alberta, Canada
 Sion, Czech Republic, a castle
 Sion, Netherlands

Other uses
 Sion (periodical), official organ of the Armenian Patriarchate of Jerusalem
 Sion, a 1987 novel by Vojislav V. Jovanović
 Sion College, a former college, guild of parochial clergy and almshouse in London
 Sono Motors Sion, an electric car
 FC Sion, a Swiss football team
 Sion, an independent heavy metal band founded by Howard Jones and Jared Dines.

See also

 Mount Sion (disambiguation)
 Sion Hill (disambiguation)
 Sion railway station (disambiguation)
 Scion (disambiguation)
 Sioni (disambiguation)
 Sione
 Syon (disambiguation)
 Xion (disambiguation)
 Zion (disambiguation)
 Benei Sión, also known as Sabatarios and Cabañistas in Chile, are an ethno-religious group
 Sion's minimax theorem in mathematics

Sion


Paulino Lukudu Loro MCCJ (Kwerijik, distrito de Juba, 23 de agosto de 1940 - Nairobi, 5 de abril de 2021) foi um ministro sul-sudanês e arcebispo católico romano de Juba.

Paulino Lukudu Loro ingressou na comunidade religiosa dos Missionários Combonianos e foi ordenado sacerdote em 12 de abril de 1970, depois de concluir sua formação teológica.

Papa Paulo VI nomeou-o em 12 de dezembro de 1974 Administrador Apostólico de El Obeid. Em 5 de março de 1979, o Papa João Paulo II o nomeou o primeiro bispo de El Obeid. O Papa o consagrou pessoalmente como bispo em 27 de maio do mesmo ano; Os co-consagrantes foram Duraisamy Simon Lourdusamy, Secretário da Congregação para a Evangelização dos Povos, e Eduardo Martínez Somalo, Suplente da Secretaria de Estado.

Em 19 de fevereiro de 1983 foi nomeado Arcebispo de Juba. Em seu aniversário de 75 anos em 2015, ele apresentou sua renúncia ao papa, mas foi solicitado pelo núncio para continuar no cargo até que os bispados das dioceses vizinhas de Malakal, Rumbek e Torit fossem preenchidos.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 12 de dezembro de 2019 e nomeou Stephen Ameyu Martin Mulla, que só foi nomeado bispo de Torit em janeiro do mesmo ano, como seu sucessor. Em 2009, Lukudu Loro foi o iniciador da fundação da Universidade St. Mary em Juba e seu Grande Chanceler.

Lukudu Loro foi Presidente da Conferência Episcopal Católica no Sudão/Sudão do Sul de 1989 a 1993 e de 1999 a 2006.

Paulino Lukudu Loro era conhecido como um crítico da situação política no Sudão do Sul. Ele questionou a integridade do presidente Salva Kiir Mayardit e acusou ele e outros políticos do país de corrupção, abuso de poder e nepotismo. Na sua opinião, o tratado de paz após a guerra civil no Sudão do Sul de 2013 a 2018 com uma paz frágil foi "inadequado e não pode trazer uma paz real ao Sudão do Sul".  Ele também pediu às Nações Unidas e ao Ocidente que ajam consistentemente ao lidar com os conflitos no Sudão e no Sudão do Sul.

Ele morreu em um hospital na capital do Quênia, Nairóbi, na segunda-feira de Páscoa de 2021. A causa da morte não foi divulgada inicialmente.

Ver também

Bispos católicos do Sudão do Sul

Paulino Lukudu Loro


Heinrich von Littrow (Beč, 26. siječnja 1820. – Opatija, 25. travnja 1895. ) bio je austro-ugarski kartograf, književnik i pjesnik čeških korijena. Proveo je dobar dio života u Rijeci i bio uvjereni zagovornik univerzalističke i humanističke misije Austro-Ugarskog carstva i multikulturalnosti tadašnje Rijeke.

Život
Heinrich von Littrow bio je sin astronoma Joseph Johann von Littrow, oplemenjenog 1836., i njegove supruge Karoline von Ulrichsthal. Među svojih dvanaest braće, Karl Ludwig von Littrow bio je istaknuti astronom. Njegova kći Lea von Littrow postala je poznata fiumanska slikarica.

Nakon završene srednje škole, von Littrow je kao pitomac došao u riječku Pomorsku akademiju. Osim teorijske obuke, služio je i na raznim carskim ratnim brodovima.

Godine 1840. ondje je završio školovanje kao najbolji u svojoj godini i stoga je poslan na Sveučilišni opservatorij u Beč na daljnji studij - "više astronomije". Tamo je neko vrijeme bio učenik svog oca, a nakon njegove neočekivane smrti 1841. godine i učenik svog brata Karla Ludwiga.

Godine 1845. von Littrow je imenovan profesorom za stilistiku i kao dopunski (pomoćni nastavnik) za matematiku i nautiku na akademiji u Rijeci. Tamo se ubrzo sprijateljio sa svojim kolegom, književnikom Heinrichom Wilhelmom Stieglitzom. Politički događaji doveli su do prebacivanja Littrowsa u Trst, a on je također kao časnik bio sudjelovao u blokadi Venecije. Tu je uspješno objavio svoju du\nost, pa je odlikovan je Ordenom za vojne zasluge nakon zauzimanja Venecije.

Od 1850. von Littrow provodi važne pripremne radove za poboljšanje austrijske mornarice. Od 1852. uveo je upotrebu obojene plastike u pomorske karte, što je ubrzo postalo uobičajeni standard i zajedno s admiralom barunom Bernhardom von Wüllerstorf-Urbairom radio je na reorganizaciji carske mornarice. Littrow je sa svojim kolegom Gustavom Stelczykom stvorio trendovski reljef Jadranskog mora. S druge strane, von Littrow je razvio jeftinu metodu da brzo popravi uništenu luku Pesaro i da je vrati u pogon. Zbog toga je imenovan "Patricijem" od grada Pesara i papa Pio IX ga je odlikovao Redom Svetog Silvestra.

Godine 1857. von Littrow je unaprijeđen u kapetana fregate i stacioniran u Trstu. Uz službene dužnosti, bavio se i kulturom. Uz redovita znanstveno-popularna predavanja, bio je i ključan u osnivanju Schillerove udruge u Trstu. Svojim raznolikim djelovanjem ova je udruga dugo godina bila važno društveno središte grada.

Littrow je bio prijatelj s poznatim dalmatinskim skladateljem Franzom von Suppè. Tekst za popularnu ariju Hab ich nur deine Liebe, die Treue brauch ich nicht u von Suppèovoj opereti Bocaccio iz 1879. ne potječe od libretista Friedrich Zell i Richard Genée, nego od von Littrowa. Kratku pjesmu već je objavio 1857. pod naslovom "Liebe und Treue" u svojoj svesci pjesama "Aus der See". U svojem književnom i pjesničkom djelu von Littrow se često pozivao na jedinstvo svih ljudi i svih naroda, uzdizao specifični kozmopolitizam Ciottine Rijeke tih godina u kojoj je živio i radio, i koje je vidio kao pravi grad budućnosti, mjesto gdje se razvija kulturna nacija a ne etnička. Borio se u svom radu protiv svih nacionalizama te u korist onoga što je vidio kao univerzalističkom i humanističkom misijom njegove Austro-Ugarske domovine.

Von Littrowa je angažirao Freiherr Karl Ludwig von Bruck kao kapetan austrijskog Lloyda. Za to je nekoliko godina vozio Littrow u redovnoj liniji Jadrana dok mu nije povjereno upravljanje nautičkom akademijom u Trstu.

Heinrich von Littrow umro je 25. travnja 1895. u dobi od 75 godina u Opatiji.

Bibliografija Heinricha von Littrowa

Znanstveni radovi

 Aus dem Seeleben, (O morskom životu), 1892
 Die Marine, (Mornarica), 1848
 Die Semmeringfahrt, (Putovanje na Semmering), 1883
 Deutsches Marine-Wörterbuch, (Njemački morski riječnik)
 Handbuch der Seemannschaft, (Priručnik za pomorstvo), Verlag Gerold, Wien 1859

Književnost

 Seemöven, Gedichte, (Galebovi, Pjesme) 1857
 Aus der See, (S mora, Pjesme) 1857
 Von Wien nach Triest: Reisebilder in gemüthlichen reimen, (Od Beča do Trsta: Putovanja u ugodnim rimama, Pjesme) 1863
 Der Kuss. Lustspiel, (Poljubac, Komedija)
 Eine gute Lehre. Lustspiel, (Dobra lekcija, Komedija)
 Xanthippe. Lustspiel (Xantippa, Komedija)

Slike

Izvori

Kartografi
Životopisi, Rijeka

Heinrich von Littrow


Bătrânul din Lună este un roman pentru copii scris de Grace Lin. Cartea spune povestea unei fetițe pe nume Minli care locuiește împreună cu familia ei într-un sat de la poalele unui munte pe care nu crește fir de iarbă și nu poposește nicio viețuitoare. Dorindu-și foarte mult să își schimbe norocul, Minli pornește într-o călătorie până la Muntele Neroditor, călăuzită de către personaje de legendă, pentru a-l întâlni pe Bătrânul din Lună, care are răspunsuri la toate întrebările lumii.

Referințe

Romane din 2009
Romane americane
Romane pentru copii
Literatură americană

Bătrânul din Lună


Ridderen af den bedrøvelige Skikkelse er en stumfilm fra 1917 instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Alfred Nervø.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1917

Ridderen af den bedrøvelige Skikkelse


Piralen, kemijski spoj. Spada u poliklorirane bifenile. Primjenjuje se u proizvodnji električne opreme za koju je potreban dielektrični fluid, kao što su električni transformatori i kondenzatori, kao i u hidrauličnim strojevima, vakuumskim pumpama, kompresorima i tekućinama za izmjenjivače topline.

Kemijski je stabilan. Dobro se otapa u mastima, nagomilava se u organizmu, lako prolazi kroz prehrambeni lanac. Vrlo je kancerogen i izaziva genske mutacije te izravno ulazi u DNK i RNK. Njegovo ulje čini smjesa različitih izomera, odnosno 208 kongerena, teratogena, mutagena i kancerogena djelovanja. Vrlo je otrovan i samo jedna litra zagadi milijardu kubika vode, zbog čega se promet ovog toksičnog ulja kontrolira kao puteve droge. U prirodi se ne prirodni ne može razgraditi. Dospije li u zemlju, vodu ili zrak, ostavlja posljedice koje se ne može ukloniti. Uništava ga se umjetnim putem. Za to postoje posebne peći gdje ga se zagrijava na iznad 1.700 stupnjeva. I tad je opasan jer tad nastaju bojni otrovi fozgen i difozgen. U čovjekov organizam ulazi preko vode i hrane. Njegovi štetni učinci se iskazuju na jetrima, koži, ciliestivnom traktu, štitnjači, ponekad na bubrezima i središnji periferni živčani sustav. Toksičnost piralena je u svezi sa sa štetnim reproduktivnim i imunološkim učinkom. Najbrže se iskaže kod mladih žena, jer djeluje na receptore u jezgri stanice jajnika, na mitohondrije u stanici jetre, dovodi do sekundarnih promjena određenih funkcija spolnih organa te opasno djeluje na embrioni fetus. Najugroženija populacija su mlada ženska populacija, bebe, djeca, posebno adolescenti, trudnice, dojilje i rekonvalescenti. Zbog tih osobina deklariran je kao opasan otrov. Godine 1977. izbačen je iz uporabe.

Izvori

Kemijski spojevi

Piralen


Refahiye, Erzincan iline bağlı bir ilçedir.

Tarihçe

1566-1871 yılları arasında Kemah Sancağı'na bağlı olan diğer dört nahiyeyle birlikte, Erzincan Sancağına bağlı olan Gercanis, bugünkü Günyüzü köyünün bulunduğu yerdeydi. Konumunun dağlık ve sarp olması asayişte birtakım güçlüklerin yaşanmasına sebebiyet vermiş ve 1872'de şimdiki yerine taşınmıştır. 1882'de ise, nahiye merkezi (Refahiye) yapılarak, Orta İl, Vadivank, Orçol, Diğinlu ve Dinasor nahiyeleri, bu nahiyelere bağlı köyler ile birlikte Gercanis'e bağlanmıştır. XVII. yüzyıl seyyahı Evliya Çelebi'nin eserinde , Kercas (Gercanis) hakkında bilgi verilirken, yörenin idari ve ekonomik durumu hakkında da bilgi verilmektedir. Buradan anlaşıldığı üzere Refahiye ve çevresi özellikle hayvancılık ve buna bağlı ürünleriyle ünlüdür.

1884'te Erzincan mutasarrıfı Şerif Paşa, Gercanis adının yabancı bir kelime olmasından dolayı bu ismin değiştirilmesinin daha uygun olması düşüncesiyle suyu ve havasının güzelliği, etrafının ormanlarla kaplı olmasından dolayı "müreffeh bir yer" anlamında "Refahiye" olarak değiştirmiştir. Anadolu'nun birçok yerinde görüldüğü gibi, Refahiye'de de Ermeni faaliyetleri sıkça görülmüştür. Ermenilerin Refahiye'deki katliamlarını önlemek için, Çardaklı Boğazında bulundurulan süvari muhafızları 3 Kasım 1891 tarihinde Refahiye'ye gönderilip bölgede meydana gelen Ermeni mezalimini önlemek için görevlendirilmiştir.

İlçede belediye teşkilatı 1923 yılında kuruldu. Şehir, 1939 ve 1992 depremlerinde oldukça zarar görmüştür.

Ekonomi
İlçede ekonomi tarım ürünlerine dayanmaktaydı. Çavdar, buğday, bakliyat, ceviz, kavun ve karpuz yetiştirilirdi. Ancak son 20 yıl içerisinde nüfus azalmış, gelir kaynakları kısıtlanmıştır. Tarımla uğraşan çok az sayıda köy dışında temel gelir kaynakları hayvancılık, mandıracılık ve bal üretimidir. İlçe, batısındaki çam ormanları ve İlçe merkezine 10 km. mesafede Soğukgöze ve Karaçam mevkiileri arasında yer alan, yüksekliği 2000 m olan Dumanlı yaylaları, soğuk su kaynakları, gölet, piknik alanları ve kayak imkânları ile yaz ve kış turizmi açısından büyük önem taşımaktadır. Her yıl Ağustos ayında, bal festivali düzenlenen ilçede, kablo fabrikası bulunmaktadır. İlçe dışarıya göç vermektedir.

Coğrafya
Refahiye, ekseriyetle dağlık bir araziye sahip olup hayvancılık için oldukça uygun bir coğrafyaya sahiptir. Batı'da Sivas'ın İmranlı ilçesi ile doğal bir sınır oluşturan Kızıldağ yer almaktadır. Kızıldağ iri görünümüyle Refahiye-Kemah ilçe sınırındaki dağ köylerinden dahi çıplak gözle seçilebilmektedir ki bu mesafe yaklaşık olarak 50 kilometredir. Doğuda ilçeyi Erzincan'a bağlayan ve uluslararası bir yol olan E-80 karayolunun da geçtiği ve yaklaşık 2100 metre rakıma sahip olan Sakaltutan Geçiti bulunmaktadır.

İlçenin güneydeki Kemah sınırında doğu-batı ekseninde uzanan Gülendağı bulunmaktadır. Gülendağı gerek geniş orman örtüsü ve gerekse de zengin flora ve faunası ile tanınmaktadır. Buradaki ormanlar önemli miktarda Sarıçam (Pinus sylvestris) popülasyonunu barındırır.

Erzincan'a 69 km uzaklıktadır.

İklim
İlçe merkezi ve E-80 karayolunun genel olarak kuzeyinde kalan köylerde Karadeniz bölgesinin özellikleri hüküm sürmesine rağmen, ilçenin güney kesimindeki (Doğandere ve Gümüşakar bucaklarına bağlı) köyler Doğu Anadolu Bölgesinde kalmaktadır Buralarda tipik Doğu Anadolu karasal ikliminin özellikleri gözlemlenmektedir. Buralarda önemli miktarda dut, kayısı ve üzüm üretimi yapılabilmektedir.

İklim serttir. Kışlar çok soğuk ve uzun yazlar ise kısa ve serin geçer.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Refahiye Kaymakamlığı
 Refahiye Belediyesi
 Refahiye Platformu

Refahiye


est une station de la Port Liner du métro automatique de Kobe New Transit. Elle est située à Minatojima Nakamachi dans l'arrondissement Chūō-ku de Kobe, dans la préfecture de Hyōgo au Japon.

Mise en service en 1981, elle est desservie par les rames de la Port Liner.

Situation sur le réseau

Établie en aérien Naka Kōen est une station de passage et de bifurcation de la Port Liner de Kobe New Transit. Elle est située entre la station Port Terminal, en direction du terminus nord Sannomiya, et la station Minatojima,  en direction du terminus sud Aéroport de Kobe. Elle est également une situation de bifurcation de la boucle avec le lien par une troisième voie, voie unique d'une partie de la courbe rejoignant la station après avoir desservie Kita Futō.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies en impasses de la ligne vers l'aéroport et une voie unique desservant un quai latéral.

Histoire
La station Naka Kōen est mise en service le , lorsque la compagnie Kobe New Transit ouvre à l'exploitation les , avec neuf stations, de la première section de sa ligne Port Liner de son métro automatique.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Kobe New Transit
 Port Liner

Liens externes
 .
 .

Station de métro mise en service en 1981
Station du métro Kobe New Transit
Port Liner

Naka Kōen (Kobe Port Liner)


Hippeastrum reticulatum, o amarílis com veias em rede, é uma planta herbácea bulbosa perene florida, da família Amaryllidaceae, nativa da América do Sul.

Descrição
Originalmente descrito por L'Héritier como petalis venosis transversal distincta,  uma referência à característica definidora da espécie com uma venação incomum e requintada das pétalas, mais escura que a cor de fundo roxo a rosa. As sementes são incomuns para Hippeastrum por serem vermelho-alaranjadas, redondas, túrgidas e carnudas, em vez de pretas e parecidas com papel.

Taxonomia
Hippeastrum reticulatum foi um dos primeiros Hippeastrums a ser descoberto e foi introduzido na Europa em 1777 por Edward Whitaker Gray do Brasil, conforme documentado por William Aiton em seu Hortus Kewensis (1789). Foi descrito por Charles Louis L'Héritier de Brutelle em 1788 como uma das várias espécies de Amaryllis, Amaryllis reticulata, mais tarde foi reconhecido por Herbert em 1824 como um membro do gênero separado da América do Sul Hippeastrum em vez de Amaryllis, que está confinado à África do Sul e, portanto, como Hippeastrum reticulatum (L'Hér. ) Erva., Robô. Mag. 51: t. 2475 (1824).

Subdivisão
Algumas fontes  seguem Herbert (1837) ao afirmar que existem duas variedades, reticulatum e striatifolium. Uma terceira variedade, strictum Herb., às vezes também é incluída. Esta divisão em variedades não é aceita pela Lista de Verificação Mundial.

Etimologia
O epíteto específico reticulatum é latim para "rede", referindo-se à venação das pétalas.

Distribuição e habitat
Da Argentina ao Brasil, crescendo em solo arenoso úmido. No Brasil eles são encontrados sob a floresta de Mussununga, cujo dossel menor permite que mais luz chegue ao chão da floresta.

Ecologia
Hippeastrum reticulatum floresce no final do verão ao outono, com uma estação de crescimento ativa do outono ao início do inverno, e requer um período semi-dormente de 4 a 6 semanas durante o final do inverno e início da primavera. A espécie é incomum entre os Hippeastrum, por ser autofértil.

Referências

Bibliography

Histórico

Bases de dados
 GBIF: Hippeastrum reticulatum

Flora

Outros

reticulatum
Flora da América do Sul

Hippeastrum reticulatum


kruh, prehrambeni proizvod na bazi brašna
 Hljeb (otok), otok kod Cavtata

Hljeb


Hotelul "Rex" din Mamaia este un hotel din stațiunea Mamaia, județul Constanța.

Hotelul a fost construit după planurile arhitectului George Matei Cantacuzino, din inițiativa Regelui Carol al II-lea al României și a fost inagurat la 15 august 1936 în prezența acestuia.

Astazi "Grand Hotel Rex" este inchis , din cauza unui incendiu provocat de un scurtcircuit  la data de 19.02.2011.

Note

Vezi și
 Vila regală din Mamaia
 Cazinoul din Mamaia
 Cazinoul din Constanța

Clădiri și structuri din 1936
Clădiri și structuri din Constanța
Hoteluri din România

Hotelul Rex din Mamaia


Calvatia gigantea (August Batsch, 1786 ex Curtis Gates Lloyd, 1904), sin. Bovista gigantea (August Batsch, 1786 ex Samuel Frederick Gray, 1821), din încrengătura Basidiomycota în familia Agaricaceae și de genul Calvatia, din încrengătura Basidiomycota în familia Agaricaceae și de genul Calvatia, este o specie de ciuperci saprofită și, atât timp cât este tânără, comestibilă, denumită în popor bășica porcului, bovistă uriașă sau ciupercă uriașă.  Buretele de crește în România, Basarabia și Bucovina de Nord în grupuri mici sau cercuri vrăjitorești, câteodată și solitar, în primul rând prin grădini, pajiști, pășuni, livezi, dar de asemenea în poieni de foioase. Perioada favorită de dezvoltare o are din iunie până în octombrie.

Descriere

 Corpul fructifer: are o grosime de 10-50 (120) cm cu o greutate și peste 20 kg, este sferic până elipsoidal sau ușor deformat. Stratul exterior (Exoperidium) este inițial de culoare albă, trece prin gălbui și galben-verzui către maroniu, este neted și tare, cu aspect de piele, și se desprinde ușor de pe ciupercă. La maturitate se despică neregulat pentru a elibera sporii. Către bază, suprafața poate fi ridată, iar la bază de obicei se poate observa un mic peduncul continuat prin numeroase cordoane miceliare rizoide, datorită cărora ciuperca se fixează de substrat. Buretele nu are picior.
Carnea (gleba): este inițial de culoare albă și relativ moale cu un ușor miros de ciuperci și gust plăcut. Cu maturizarea trece prin gălbui spre măsliniu verzui, devenind apoasă și spongioasă cu un miros urinos. În final se transformă în praf uscat și maroniu.
 Caracteristici microscopice: au spori rotunzi cu un vârfuleț, netezi, fiind foarte mici cu o mărime de 3,5 până la 5 microni (µm). Culoarea lor este brună. Buretele produce până la 7 miliarde de spori. Capillitium, care se formează din straturile peretelui, constă din fire galbene cu o grosime de 4-7 microni.
 Reacții chimice: Carnea se decolorează cu Sulfat de fier (II) galben-ocru, cu Formaldehidă după câteva minute portocaliu-roșiatic și cu o tinctură de guaiacum încetișor gri-verzui.

Confuzii
Datorită dimensiunii ei, Calvatia gigantea nu se poate confunda cu alte specii.

Valorificare
Pe vremuri, praful buretelui sau carnea, uscată în stadiu tânăr și apoi frământată, a fost aplicată (de asemenea cel ale soiurilor comestibile crescute mai mici de genul Lycoperdon) ca antihemoragic și antiseptic (până astăzi la țară).

O bucată din această ciupercă arde foarte lent și degajă mult fum. De acea ea este și folosită de apicultori în timpul lucrărilor la stupi pentru a liniști albinele.

Ciuperca uriașă este  comestibilă și delicată cât culoarea glebei este complet albă, dar nu se potrivește cu fierberea ei, devenind vâscoasă. Înainte de preparare, de exemplu ca un șnițel panat sau natural, ori prăjită și adăugată la jumări sau omlete de ou, cuticula trebuie să fie îndepărtată (merge cu ușurință) deoarece are o textură tare, ca de piele. Mai departe, ea nu se spală niciodată, deoarece interiorul ei se comportă ca un burete, va absorbii apa, astfel compromițând prelucrarea ulterioară a ciupercii.

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, p. 116, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Renate & Wilhelm Volk: " "Pilze sicher bestimmen und delikat zubreiten", Editura Ulmer, Stuttgart 1999, ISBN 3-8001-3656-2
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Bășica porcului, film

Agaricaceae
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1786 în știință

Calvatia gigantea


Crowdtesting  bezeichnet das Betatesten von Software durch eine Masse von Testern über das Internet. Als Tester werden vor allem Personen angesprochen, die online Geld dazuverdienen möchten. Beim Testing wird die Intelligenz und Arbeitskraft der sogenannten Crowd (engl. für "Menschenmasse", "Auflauf") genutzt. So können beispielsweise Apps und Webanwendungen bereits vor der Markteinführung geprüft werden.

Begriffsgeschichte
Historisch gesehen ist Crowdtesting ein relativ junger Begriff, der erst seit wenigen Jahren verstärkt eingesetzt wird. Es handelt sich um eine Anlehnung an den Begriff des Crowdsourcing, der 2006 von Jeff Howe und Mark Robinson (Wired) geprägt wurde.

Vorteile
Die Crowd zeichnet sich dadurch aus, dass sie über eine Vielzahl unterschiedlicher Testgeräte (Computer, Smartphone, Tablet-PC etc.) verfügt. Da die Tester ihre eigenen Geräte einsetzen, kann die Crowd über die Masse an Testern potenziell alle Endgeräte mit sämtlichen Kombinationen aus Hersteller, Betriebssystem, Version, Browser, Provider und Displaygröße abdecken. Dadurch ist es möglich, die Kompatibilität zu möglichst vielen Endgeräten zu gewährleisten. Durch den diversifizierten Pool an Testern wird das Testen während des gesamten Software-Lebenszyklus ermöglicht, da neben klassischen funktionalen Tests für die Suche nach Fehlern (Bugs) ebenfalls spezielle Zielgruppen für Usability-Tests zugänglich gemacht werden. Ein weiterer Vorteil von Crowdtesting ist die hohe Flexibilität der Crowd, die jederzeit – auch am Wochenende – einsatzbereit ist.
Da die Tester nicht am Entwicklungsprozess beteiligt sind, sind sie unvoreingenommen gegenüber dem Produkt und sehen Verbesserungspotential, welches den eigentlichen Entwicklern durch Betriebsblindheit unter Umständen nicht auffällt. Auch bedeutet eine Auslagerung der Testabläufe eine erhebliche Kostenersparnis, da weder ein umfangreicher Gerätepark etabliert werden muss, noch inhouse-Mitarbeiter bezahlt werden müssen.

Ablauf eines Projekts
Ein in Auftrag gegebenes Testprojekt wird von mehreren Testern parallel im Internet bearbeitet. Getestet werden neben Apps beispielsweise Onlineshops oder Browsergames. Jeder Tester berichtet detailliert über gefundene Fehler. Je nach Anbieter fungiert ein Projektmanager als Bindeglied zwischen Tester und Entwickler. Dieser ist für die Qualitätssicherung der Ergebnisse zuständig und dient als Ansprechpartner für beide Seiten. Abschließend erhalten die Produktentwickler einen detaillierten Report.
Für ihre Leistung erhalten die Freizeitarbeiter beim Crowdtesting – im Gegensatz zu manchen Formen des Crowdsourcing – eine Gegenleistung. Dabei erhalten die Tester in der Regel abhängig von der Anzahl und dem Schweregrad der gefundenen Fehler eine leistungsabhängige Vergütung – in der Regel in Form von Geld.

Die Kommunikation zwischen Anbieter und Tester wird häufig über eine Plattform im Web 2.0 realisiert. In der Regel schreibt der Anbieter über diese Plattform einen neuen Test aus und spricht gegebenenfalls bestimmte Zielgruppen an. Falls ein Tester eine Einladung erhält, kann er sich entscheiden, ob er an dem ausgeschriebenen Test teilnehmen möchte. Nachdem der Test gestartet ist, erhalten die Tester ihre Aufgaben und haben einen bestimmten Zeitrahmen, um diese auszuführen. Ein typischer Crowdtest dauert in der Regel zwischen einem und drei Tagen. Danach erhält der Auftraggeber Zugang zu den Ergebnissen.

Nachteile
Crowdtesting ersetzt keine End-To-End-Tests und auch keine funktionalen und nicht-funktionalen Tests, es ist nur eine weitere zusätzliche Unterstützung beim Testen.

Die Crowd Tester sehen meist nur das Verhalten in den Apps und Webanwendungen auf ihrem Endgerät und können nicht hinter die Kulissen in das Backend schauen, haben keinen zwingenden Zugriff auf die Datenbank, können nicht die Systeme überwachen ob es z. B. Speicherfresser gibt oder die Systeme optimal konfiguriert sind.

White-Box-Tests sind auch nicht möglich, da der Sourcecode allgemein nicht verfügbar ist, da sonst das Geschäftsmodell für die Konkurrenz offengelegt werden würde.

Weblinks
 Trend Crowdtesting - Die Crowd als Softwaretester
 The Power of Crowd Testing (PDF; 476 kB) von Manoj Narayanan, April 2011, Cognizant Technology Solutions
 Crowd quality and 'normal' testing von Ewald Roodenrijs (2010)

Einzelnachweise

Testen (Software)
Crowdsourcing

Crowdtesting


Allais paradoksu, Maurice Allais isimli iktisatçı tarafından ortaya konan, beklenen fayda kuramının gerçek insan davranışları ile nasıl tezat halinde olabileceğini göstermesi açısından hayli önemli sayılan örnek bir seçim problemidir.

Davranışsal finans

Allais paradoksu


Ferdinand Risch (* 13. Juni 1880 in Schaan; † 16. April 1940 in Grabs) war ein liechtensteinischer Politiker (FBP).

Biografie
Risch arbeitete als Maurer und Landwirt. Von 1918 bis 1921 war er Mitglied im Gemeinderat von Schaan und bekleidete von 1927 bis zu seinem Tod das Amt des Gemeindevorstehers. Von 1928 bis 1940 war Risch für die Fortschrittliche Bürgerpartei Abgeordneter im Landtag des Fürstentums Liechtenstein. Nach seinem Tod rückte Bernhard Risch für ihn in den Landtag nach.

Des Weiteren gehörte er von 1930 bis 1934 sowie erneut von 1936 bis 1940 dem Verwaltungsrat des Landeswerk Lawena an. In dieser Zeit fungierte er von 1930 bis 1934 als dessen Vizepräsident, sowie von 1939 bis 1940 als dessen Präsident.

Fürst Franz I. verlieh ihm 1937 das Ritterkreuz des Fürstlich Liechtensteinischen Verdienstordens.

Weblinks

 Eintrag zu Ferdinand Risch auf www.e-archiv.li

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
Gemeindevorsteher (Schaan)
FBP-Mitglied
Träger des fürstlich liechtensteinischen Verdienstordens (Ritter)
Liechtensteiner
Geboren 1880
Gestorben 1940
Mann

Ferdinand Risch


<noinclude>

مهرجان القدس مهرجان فلسطيني موسيقي يقام سنويا في موقع قبور السلاطين الأثري في شارع صلاح الدين في القدس  منذ عام 1995، حيث تقوم بتنظيمه مؤسسة يبوس للإنتاج الفني. وتشارك فيه كثير من الفرق الشعبية والفنية العالمية والعربية والفلسطينية.

شاركت فيه الفنانة العربية ماجدة الرومي بأفتتاح الدورة السادسة عشر عبر الأقمار الصناعية، في دلالة رمزية لكسر الحصار الثقافي الذي تعاني منه المدينة المقدسة. يعول على المهرجان بأن يكون واجهة القدس الثقافية خاصة بعد اختيارها عاصمة للثقافة العربية لعام 2009.
استضاف المهرجان عددا من الفرق العالمية المتميزة والفنانين مثل

سيمون شاهين 2002، 2008، 2004

هيوغ ماسكيلا من جنوب أفريقيا 2002

كيلابايون من تشيلي 2003، 2009

راديو تاريفامن أسبانيا: 2004

أنور براهم من تونس: 2005

فرقة قارعي الطبول (دلسوري) من كوريا الجنوبية: 2005

ريم بنا: 2003، 2008، 2005

نايجل كينيدي من أيرلندا:2007

ليدي سميث بلاك مامبوز من جنوب أفريقيا: 2007

لاكيس خالكياس من اليونان: 2008

تشيكو وفرقة الجيبسيز من فرنسا: 2009

حكيم السكاميا من الجزائر: 2009

فرقة جيوفاني فياتي ريجيني لآلآت النفخ من إيطاليا: 2009

فرقة ليجزينكا للرقص من داغستان: 2009

ماريا ديل مار بونيت من كاتالونيا/ أسبانيا: 2010

ميكال أوردنغاريان من الباسك/ أسبانيا: 2010

كرستينا باتو من جاليسيا/ أسبانيا: 2010

مسرح الرقص الجورجي- ليجاسي من جورجيا: 2010

رباعي إيريك تروفاز ومنير طرودي: 2010،2004

كما استضاف المهرجان عددا من الفرق الفلسطينية ومنها:

فرقة الموسيقى الشرقية: 2003، 2009

سمير ووسام جبران: 2004

فرقة أوج: 2004،2007

فرقة مقامات:2005، 2007

شسمه: 2005

ثلاثي جبران: 2005، 2006

فرقة وتر: 2006

فرقة مطب: 2006

تيسير مصرية ومجموعة مرام للموسيقى: 2008

فرقة تراب: 2006، 2008

أوركسترا فلسطين للشباب وكوليغيوم ميوزيكوم: 2008

فرقة ولعت: 2008

فرقة الفنون الشعبية الفلسطينية: 2008

فرقة دام: 2009

فرقة بيت الموسيقى للموسيقى الشرقية: 2009

سكاتستا:2009

ريم تلحمي: 2009، 2003

فرقة أوف الاستعراضية: 2010

فرقة شيبات:2010

وسام مراد: 2010

سلام أبو آمنة: 2010

الشاعر سميح القاسم: 2010

فرقة الموسيقى العربية التابعة للمعهد الوطني للموسيقى: 2010

مؤسسة يبوس للإنتاج الفني: تأسست عام 1995 في مدينة القدس بمبادرة مجموعة من المثقفين والفنانين الفلسطينيين الذين هدفوا إلى تأسيس جسم ثقافي قادر على استيعاب الفنون الآدائية والموسيقية الفلسطينية بكافة أشكالها. سُجلت يبوس للإنتاج الفني رسميا كمؤسسة غير ربحية في نيسان/ أبريل 1997 وساهمت منذ ذلك الوقت إلى يومنا هذا في إحياء الحياة الثقافية في مدينة القدس بشكل واضح وجلي من خلال

1- تنظيم برامج وفعاليات ثقافية في مدينة القدس

2- مساندة الفنانيين الفلسطينيين في مسيراتهم الفنية

3- ترويج الفنانيين والفنون الفلسطينية على المستويين المحلي الفلسطيني والعالمي

4-  المساهمة في تحريك العجلة الاقتصادية والحركة السياحية والاجتماعية والحفاظ على الموروث الحضاري والتاريخي لمدينة القدس

5- تعريف الجمهور الفلسطيني على ثقافات عالمية جديدة

6- المساهمة في بناء أساس قوي تقوم على أساسه الفعاليات والنشاطات الثقافية في مدينة القدس وذلك بالتعاون مع مؤسسات فلسطينية مختلفة.

نظمت مؤسسة يبوس للإنتاج الفني مجموعة من الفعاليات الثقافية من أهمها

'مهرجان القدس،  مواسم القدس الموسيقية،  مهرجان الفيلم الفلسطيني،  احتفالية فلسطين للأدب''''ويضاف إلى ذلك الكثير من الانجازات الأخرى في مجال ترويج الفنانين الفلسطينيين وتنسيق مشاركاتهم في المهرجانات العالمية إضافة إلى إنجازات تتعلق في تنسيق مشاريع ثقافية مختلفة بالتعاون مع عدد من المؤسسات الثقافية الفلسطينية في مدينة القدس.

للمؤسسة مجلس أمناء وتدير المؤسسة السيدة رانيا الياس حاليامركز يبوس الثقافي''': بالنظر إلى أهمية الثقافة في المواجهة المحتدمة بيننا وبين المشروع الكولونيالي الإسرائيلي فانه لا بد من تضافر وتكاتف كل الجهود ومضاعفتها من اجل بناء وترسيخ المشروع الثقافي الوطني الفلسطيني في قلب القدس من خلال مجموعة من المشاريع والبنى الثقافية الرافعة لركائز الحضور الثقافي الراسخ والمتجذر في مدينة القدس.
ونظرا لحاجة مدينة القدس الملحة لتفعيل العمل الثقافي فيها وتلبية حاجات مواطنيها المتعددة والتي لا يتوافر الحد الأدنى منها منذ العام 1967 فانه بات من الملح الإسراع في انجاز مشروع ثقافي متميز يساهم في توفير الحاجات الأساسية للمواطنين في القدس في سياق المشروع الثقافي الفلسطيني المندرج في المشروع الوطني العام.
إن هذا المشروع، في حال تحققه، يمكنه أن يلبي حاجات ثقافية فنية للجمهور المقدسي خصوصا والفلسطيني عموما، كما يحمل في طياته بعدا اجتماعيا تنمويا مهماً يرسخ الجانب الاستثماري في مجال الثقافة والفن، ويوفر فرص عمل لنسبة جيدة من فئات وشرائح مجتمعية مختلفة، ويخلق واقعا اجتماعيا تفاعليا مفعما بالحيوية من خلال ابتداع أشكال متنوعة من الفعاليات الاجتماعية والثقافية في المركز الثقافي، بحيث يشكل من خلال برامجه ونشاطاته منبرا متدفقا ظل مفقودا لفترة طويلة من الزمن.

يشتمل المركز على:

- قاعة سينما

- قاعة عروض فنية

- قاعة للمعارض والعروض الفنية الصغيرة

- قاعة اجتماعات

- مقهى وكافتيريا تستضيف رواد المركز الثقافي

- مكتبة

- مركز للأطفال

- مطبعة داخلية خاصة بالمركز

مراجع

مهرجانات في فلسطين

مهرجان القدس للموسيقى


Pieter Willem Leenhouts ( 1926 - 1 de marzo de 2004), fue un botánico neerlandés, especializado en evolución y herencia. Durante su larga carrera revisó las familias Burseraceae, Connaraceae, Dichapetalaceae, Goodeniaceae, Loganiaceae, Sapindaceae. De 1947 a 1999, estuvo asociado con el Rijksherbarium, el "Herbario Nacional de los Países Bajos, hoy rama de la Universidad de Leiden, primero demonstrator, y desde 1953 miembro de "Flora Malesiana"; retirándose en 1991 como miembro honorario.

Falleció luego de un largo Parkinson.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1976. The genus Canarium in the Pacific. Volumen 216 de Bernice P. Bishop Museum bulletin. Edición reimpresa de Kraus Reprint Co. 53 pp.
 --------------------------------------. 1972. A revision of Haplolobus (Burseraceae). 28 pp.
 --------------------------------------. 1971. A Revision of Dimocarpus (Sapindaceae). 19 pp.
 --------------------------------------. 1968a. A guide to the practice of herbarium taxonomy. Volumen 58 de Regnum vegetabile. Editor Int. Bureau for Plant Taxonomy & Nomenclature, 60 pp.
 --------------------------------------. 1968b. Florae Malesianae Praecursores L.a revision of Lepisanthes ... 59 pp.
 --------------------------------------. 1967. Phoenicimon Ridl. (Sapindaceae) is Glycosmis Correa (Rutaceae). 452 pp.
 --------------------------------------. 1966. A new Strychnos from Borneo (Loganiaceae). 230 pp
 . 1965. Systematisch-morphologische Studien an Terebinthales-Familien: (Bursersaceae, Sapindaceae). Volumen 1965, N.º 10 de Mathematisch-naturwissenschaftlich Klasse. Editor Verlag der Akademie der Wissenschaften und der Literatur, 584 pp.
 . 1959. A monograph of the genus Canarium (Burseraceae). Edición reimpresa de Ijdo, 475 pp.

Eponimia

Referencias

Botánicos de los Países Bajos del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores en neerlandés
Fallecidos por párkinson
Plantas descritas por Leenh.

Pieter Willem Leenhouts


Das Gebiet Untere Argen und Seitentäler ist ein durch das Regierungspräsidium Tübingen nach der Richtlinie 92/43/EWG (Fauna-Flora-Habitat-Richtlinie) ausgewiesenes Schutzgebiet (SG-Nummer DE-8324343) im Südosten des deutschen Bundeslandes Baden-Württemberg.

Lage
Das rund 951 Hektar (ha) große Schutzgebiet Untere Argen und Seitentäler gehört naturräumlich zum Adelegg und Westallgäuer Hügelland. Seine neun Teilflächen liegen auf einer Höhe von 496 bis  und erstrecken sich zu 3,1 ha im Bodenseekreis (Gemeinde Neukirch) und zu 979,7 ha im Landkreis Ravensburg (Gemeinden Argenbühl, Amtzell, Bodnegg, Kißlegg und Waldburg, Städte Isny im Allgäu, Leutkirch im Allgäu und Wangen).

Im Wesentlichen umfassen die Teilflächen das Tal der Unteren Argen südöstlich von Isny bis zum Zusammenfluss mit der Oberen Argen bei Neuravensburg, ihre Nebenflüsse, unter anderem Eschach, Haslach und Karbach, sowie deren Randgebiete.

Schutzzweck
Wesentlicher Schutzzweck ist die Erhaltung der naturnahen, alpin beeinflussten Flusslandschaft mit hoher natürlicher Dynamik, tief eingeschnittenen Seitentälern mit Hangbuchenwäldern, Quellbereichen (Quellmoore, Tuffbildungen), kleinen, zum Teil verlandeten Seen, Weihern, Pfeifengraswiesen und Auwäldern.

Lebensraumtypen
Folgende Lebensraumtypen nach Anhang I der FFH-Richtlinie kommen im Gebiet vor:

Zusammenhängende Schutzgebiete
Folgende Schutzgebiete sind Bestandteil des FFH-Gebiets:

Arteninventar
Folgende Arten von gemeinschaftlichem Interesse kommen im Gebiet vor:

Siehe auch
  Liste der Schutzgebiete im Bodenseekreis
  Liste der FFH-Gebiete in Baden-Württemberg

Weblinks

 Standarddatenbogen für das FFH-Gebiet "Untere Argen und Seitentäler"

 Karte des Schutzgebiets im Daten- und Kartendienst der LUBW
 Klimadaten und Szenarien für das Schutzgebiet vom Potsdam-Institut für Klimafolgenforschung (PIK)

FFH-Gebiet im Bodenseekreis
FFH-Gebiet im Landkreis Ravensburg
Schutzgebiet in Neukirch (Bodenseekreis)
Schutzgebiet in Argenbühl
Schutzgebiet in Amtzell
Schutzgebiet in Bodnegg
Schutzgebiet in Isny im Allgäu
Schutzgebiet in Kißlegg
Schutzgebiet in Leutkirch im Allgäu
Schutzgebiet in Waldburg (Württemberg)
Schutzgebiet in Wangen im Allgäu
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Untere Argen und Seitentäler


La fontaine des quatre vallées ou fontaine Duvignau est une fontaine située dans la commune de Tarbes, département français des Hautes-Pyrénées.

Localisation
La fontaine est située sur la place Marcadieu dans le quartier du centre-ville (Tarbes-2), à l'est de la halle métallique (halle Marcadieu), sur un emmarchement de granite sur un soubassement de marbre gris clair, de plan carré, aux angles tréflés, animé de légères courbes.

Description
La fontaine des quatre vallées à une forme pyramidale haute de  qui doit se lire du haut vers le bas : elle évoque en effet les sources pyrénéennes qui donnent naissance aux Nestes et cours d'eau pour irriguer les principales vallées qui ouvrent sur la plaine de Tarbes.

Au sommet du premier groupe sculpté par Jean Escoula, se tient  l'Aurore, en bronze, avec à ses côtés un isard bondissant. L'Aurore est représentée en jeune nymphe s'apprêtant, dans l'élan de la marche, à jeter des fleurs autour d'elle.

En dessous, l'Aurore, est porté par une pyramide rocheuse en pierre calcaire où s'agrippent des figures d'hommes et de femmes nus, sculptés par Edmond Desca symbolisant les torrents de l'Adour, l'Arros, la Neste, le Bastan, le Gave et  l'Échez.

Sous ce groupe sculpté, se succèdent deux bassins circulaires en marbre gris, au diamètre croissant, reliés par une pile rocheuse. Le premier bassin, ourlé de concrétions, réceptionne l'eau des jarres et la redistribue en laissant tomber son trop-plein dans le bassin inférieur.

Sur les faces de la pile centrale, se tiennent, en bronze, les trois animaux symboles des montagnes ; aigle, ours, loup (par Desca).

Historique
Œuvre commandée en  à la suite du legs fait à la ville de Tarbes par Mme Duvignau (héritière de son frère Bouzigues, maire de Tarbes) qui demandait que deux jets d'eau soient créés Place Marcadieu et terminée en , sous le mandat du maire F. Adam.

Conçue et dessinée par l'architecte Louis Caddau, la fontaine Duvignau dite fontaine des quatre vallées a réuni les talents de trois sculpteurs :
 Edmond Desca a réalisé la composition du monument (enrochements et bassins),
 Jean Escoula a sculpté les statues de l'Aurore et de la vallée de Bagnères,
 Louis Mathet les statues de l'Aure, d'Argelès et de Tarbes.

Dans le musée Salies on peut admirer l'étude en plâtre de la partie des "Torrents", médaille d'or à l'exposition universelle de 1900.

Sur cette même place Marcadieu on trouvera aussi en partie est commanditée au même moment la fontaine nommée « les Sources de l'Amour ».

Galerie d'images

Aux quatre points cardinaux figurent quatre groupes sculptés qui symbolisent :
 la plaine de Tarbes avec le cheval et le canon,
 la vallée de Bagnères, avec la lyre des poètes,
 la vallée d'Aure avec le mouton et le bœuf,
 la vallée d'Argelès avec le bouquetin des hautes montagnes.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tarbes
 Place Marcadieu
 Liste des œuvres d'art des Hautes-Pyrénées
 Fontaine Montaut

Liens externes
 Lien sur le site

Quatre vallées
Quatre vallées Tarbes

Fontaine des quatre vallées