A Lagoa Humantay é um reservatório natural de água proveniente do desgelo das geleiras da montanha Humantay, que está localizada na província de Anta, no departamento de Cusco, no Peru. A lagoa está a 4.270 metros de altitude acima do nível do mar e abrange uma área de 6 hectares.

Características
A lagoa possui a profundidade máxima de 20 metros, em sua área central. Sua bacia tem o formato afunilado e seu solo é plano. A água da lagoa é de coloração turquesa e possui uma temperatura média de 8° C, com visibilidade máxima de 8 metros.

Lenda
Há uma lenda a cerca da origem da lagoa. Dizem que, para acabar com a seca que assolava Cusco, os irmãos Ausangate e Salcantay decidiram explorar terras desconhecidas atrás de provisões. Ausangate foi para as terras do sul e Salcantay foi para as terras do norte. Ambos encontraram provisões, só que Salcantay se apaixona pela deusa Verônica durante sua viagem. Salcantay precisou voltar para Cusco, pois seu povo necessitava das provisões e ambos os irmãos foram transformado em montanhas nevadas, para prover água para seu povo. Salcantay derramava lágrimas devido a sua tristeza profunda e essas lágrimas deram origem a lagoa.

Turismo
A Lagoa Humantay é um ponto turístico da região de Cusco. Para acesse-la, há um trilha com início na comunidade de Soraypampa. A trilha só pode ser percorrida a pé ou a cavalo. É necessário pagar uma taxa de entrada, e se optar por ir a cavalo, deverá pagar um valor adicional pelo aluguel do cavalo. A trilha possui aproximadamente 2 quilômetros de percurso e tem dificuldade moderada a alta.

Geografia do Peru
Lagoas da América do Sul

Lagoa Humantay


Baby er en dansk animationsfilm fra 1989 instrueret af Anders Flensborg og Uffe Boesen og efter manuskript af Uffe Boesen og Anders Flensborg.

Handling
Eksperimenterende tegnefilm. BABY forsvinder ind i TV'et i forældrenes stue. Med sin fjernbetjening zapper han sig omkring i verdener, som han ellers må nøjes med at opleve på afstand. Til sidst dukker han op i et landskab, hvor det nu er forældrenes tur til at 'være på'. BABY slukker for dem - og for os.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Baby (film fra 1989)


Kunst er det fjerde studiealbum fra den danske sanger og satiriker Niels Hausgaard. Det blev udgivet i 1979.

Spor
 "Åge Og Ida" - 2:35
 "Åge's Ur" - 1:29
 "Kunst" - 2:32
 "Hvem Bestemmer?" - 3:35
 "Dårlige Nerver" - 2:24
 "I Mørkningen" - 2:20
 "Hørt På Kroen" - 3:18
 "Borgmesterens Kirkegang" - 2:06
 "Kammeratskab" - 2:56
 "Jalousi" - 2:36
 "Overlærer Madsen" - 1:46
 "Oluf's Begravelse" - 2:23
 "Der Er Han" - 2:48
 "Hilsen Fra Os" - 3:38

Referencer

Eksterne henvisninger
Kunst på Discogs

Niels Hausgaard-album
Album fra 1979

Kunst (album)


Insignia puede referirse a:
 Insignia: representación o señal de estatus, oficio, órgano de gobierno o jurisdicción;
 Insignia amarilla: tela representando la estrella de David en amarillo y con la palabra Judío;
 Buque insignia: nave capitana usada por el comandante en jefe de un conjunto de barcos de una escuadra naval;
 Opel Insignia: automóvil de turismo del segmento D desarrollado por el fabricante alemán Opel;
 Pin (insignia): insignia, normalmente de reducido tamaño, que se puede sujetar mediante un enganche o alfiler de varios tipos a la indumentaria;
 Torre Insignia: edificio del arquitecto Mario Pani Darqui en la Ciudad de México.
 Avispa insignia: Tipo de avispas.

Insignia (desambiguación)


The Rikugun Ki-202 Shūsui-Kai (, translated as "Autumn Water, improved") was a direct development of the German Messerschmitt Me 163 Komet rocket-powered interceptor aircraft. None were produced before Japan's surrender that ended World War II.

In a split from the development of the Mitsubishi J8M and Mitsubishi Ki-200, the IJA instructed Rikugun to develop a new design based on the Me 163, independent of the IJN's J8M. A fundamental shortcoming of the Me 163, and all other aircraft based on it, was extremely limited endurance, typically only a few minutes. The Imperial Japanese Navy proposed to improve the endurance of the J8M1 by producing a version with only one cannon, thereby saving weight and space for more fuel (the J8M2). The Army, on the other hand, opted to keep both cannon, but enlarge the airframe to accommodate larger tanks, resulting in the Ki-202, which was to have been the definitive Army version of the fighter. Power was to be supplied by a  thrust Mitsubishi Toku Ro.3 (KR20) rocket motor. Undercarriage was to have been a sprung skid and tail-wheel.

Specifications (Ki-202 estimated)

See also

Notes

Bibliography

Ki-202
Ki-202, Mitsubishi
Rocket-powered aircraft
Ki-202, Mitsubishi

ja:秋水#バリエーション

Rikugun Ki-202


شريف رمزي (1 يناير 1981 -)، ممثل مصري.

عن حياته
دخل المجال الفني في عام 2001م وهو نجل المنتج محمد حسن رمزى، قدمته المنتجة إسعاد يونس في أول أفلامه أسرار البنات، لأن الدور كان يحتاج إلى شاب في سن المراهقة، نجح في هذا الفيلم ثم انطلق بعدها في عالم السينما.

هو ابن ليلى ابنة زوجة الفنان صلاح ذو الفقار، وعمته هي الممثلة المعتزلة هدى رمزي.تزوج أولاً منة ابنة الفنان حسين فهمي، ثم تزوج الممثلة المعتزلة ريهام أيمن.

أعماله

الأفلام
 مية بيضة: 2017
 الجيل الرابع 4G: 2015- (والد هاني)
 من ظهر راجل: 2015- (طه)
 بتوقيت القاهرة: 2015- (حازم)
 سكة رجوع: 2013
 هاتولي راجل: 2013- (علي)
 المسافر: 2010
 سمير وشهير وبهير: 2010- (منير الخطير (صغير))
 عجميستا: 2007- (شكلوف)
 Young Alexander the Great: 2007
 ألوان السما السبعة: 2007- (سعد)
 العيال هربت: 2006- (عرفة)
 أريد خلعاً: 2005- (عمر الشناوى أخو مها)
 بني آدم و اسمي خالد: 2005- (خالد)
 حالة حب: 2004
 من نظرة عين: 2003- (حسام)
 أسرار البنات: 2001- (شادي)

المسلسلات
 العراف: 2013 - مسلسل- (محمود مصطفى زهران)
 الجماعة: 2010 - مسلسل- (ضيف شرف)
 أحزان مريم: 2006 - مسلسل
 الجانب الآخر من الشاطىء: 2005 - مسلسل
 شريف ونص: ج1 ،2 2008، 2010 - سيت كوم- (شريف)

مصادر

وصلة خارجية

 www.sheriframzy.com الموقع الرسمي الخاص بشريف رمزي

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أفلام مصريون
ممثلو تلفزيون مصريون
ممثلون مصريون في القرن 21
مواليد 1401 هـ
شريف رمزي

شريف رمزي


لو تران بلو (بالفرنسية: Le Train bleu) أو حرفيا تعني «القطار الأزرق»، هو مطعم من طراز الإمبراطورية الثانية والباروكية وكذلك بيل ايبوك، تم إنشاؤه سنة 1901 في بهو باريس غار دي ليون في الدائرة الثانية من باريس في فرنسا. بعض قاعات هذا المطعم صنفت كأثار تاريخية سنة 1972.

التاريخ

الإنشاء والافتتاح
تم إنشاء هذا المطعم بمناسبة إكسبو 1900 (في نفس وقت إنشاء القصر الكبير، القصر الصغير، جسر ألكسندر الثالث) من قبل شركة السكك الحديدية من باريس إلى ليون وإلى البحر الأبيض المتوسط تحت اسم «بوفيه دو لا غار دو ليون» (buffet de la Gare de Lyon). تم افتتاح هذا المطعم في 7 أبريل 1901 من قبل رئيس الجمهورية الفرنسية أنذاك إيميل لوبيه.

يستطيع أي شخص الوصول إلى المطعم عبر الدرج المزدوج أي من جهتين. في الأصل، المطابخ توجد في الدور العلوي، وتصل الأطباق المحضرة إلى أماكن التوزيع عبر سبع رافعات كهربائية. يوجد ارتفاع بثمانية أمتار تحت السقف.

في 1963، تم إعادة تسمية مطعم «بوفيه دو لو غار دو ليون» من إسمه هذا إلى «لو تران بلو» في إشادة وذكرى لقطار لو تران بلو الذي كان يربط باريس مع فنتيميليا في إيطاليا سنة 1868.

مطعم تمثيلي في السنوات 1900
قاعات المطعم (القاعة الذهبية أو القاعة الصغيرة، القاعة الكبيرة، القاعات التونسية والجزائرية، الممر، والديكور) مصنفة كآثار تاريخية منذ 28 سبتمبر 1972.
داخل القاعات يشبه ديكور متاحف السنوات 1900 حيث أنها ممتلئة بالرسومات والتماثيل والتشكيلات، القوالب الذهبية، الثريات، والأثاث، مع 41 لوحة جدارية كبيرة التي تمثل أهم مراحل شركة السكك الحديدية من باريس إلى ليون وإلى البحر الأبيض المتوسط، وكذلك تمثل عدة وقائع من السنوات 1900، وتم رسم هذه الصور من قبل رساميين يعتبرون من أهم من عاشوا في ذاك العصر مثل: فرانسوا فلامونغ، إدوارد روسيه غرانجيه، ألبرت مينيون، فريديريك مونتنار، أوجان باتيست إميل دوفان، هنري جرفاكس، إوجان بورنان، ميشال ماكسمليان لينارت، تشارلز برتييه، غاستون كازيمير سان بيير، غاستون دو لا توش، جان باتيست أوليف، ألبرت ريغولو وأخرين.
زارت عدة شخصيات في القرن العشرين هذا المطعم وزاولت على الحضور إليه ومنهم كوكو شانيل، جان كوكتو، سلفادور دالي، جان غابين، مارسيل بانيول، ريجان، سارة برنار، إدموند روستان، كولات، بريجيت باردو، فرنسوا ميتيران وغيرهم.
هذا المطعم الذي يحتوي أكثر من 250 مقعد والذي يرأسه كبير الطباخين جان بيير هوكيه وطاقمه (أكثر من 50 شخص) يقدم أطباق للمطبخ الفرنسي التقليدي بأنواع الكثيرة والمتعددة.
في هذه الأيام يعتبر لو تران بلو مطعم تاريخي وأسطوري شاهد هن حقبة بداية السنوات 1900.

التجديد
من المقرر أن تبدأ أعمال التجديد مع سنة 2013 ولكن بدون أن تمس الإطار التاريخي وديكو المطعم الداخلي بينما ستجدد كل القاعات والمطابخ وغيرها من أماكن، مع تغيير محل الجعة السفلي إلى حانة موسيقية. من المقرر أن يغلق المطعم لشهرين بسبب تجديدات المطابخ.

صور

أفلام صورت في هذا المطعم
يوجد العديد من الأفلام التي صورت في هذا المطعم ونذكر:
 1972: رحلة مع عمتي للمخرج جورج كوكور.
 1973: لا مامون إي لا بوتان للمخرج جان اوستاش مع جان بيير ليو.
 1990: نيكيتا للمخرج لوك بوسون مع آن باريلو، كاريو، جان إوجو أنغلاد، جين مورو، جان رينو.
 1998: ساحة فندوم: للمخرج نيكول غارسيا مع كاترين دينوف، جان بيير باكري، إمانويال ساينار، جاك ديترون.
 2003: بنات فقط للمخرج بيير جوليفيه مع صاندرين كيبرلان، سيلفي تستود، فرانسوا برلان، رشدي زم، فإنسان ليندون.
 2005: أنطوني زيمر للمخرج جيروم صال مع صوفي مارسو، إيفان أتال.
 2007: إجازة السيد بين للمخرج ستيف بنديلاك مع روان أتكينسون، إيما دي كونز، ويليم دافو، جان روشفور.
 2009: ميكماك للمخرج جان بيير جونيه مع داني بون، أندريه دوسولييه، نيكولا مارييه.
 2012: لو تران بلو للمخرج ستيفاني أسيماكوبولو، فيلم قصير، مع دانيال دوفال، إتيان فاغ، كاميل فيغاريو.

روابط خارجية
 الموقع الرسمي

مراجع

الدائرة الثانية عشرة في باريس
تأسيسات سنة 1901 في فرنسا
مطاعم في باريس
مبان ومنشآت في الدائرة الثانية عشرة في باريس

لو تران بلو


was a town located in Ibusuki District, Kagoshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 12,648 and the density of 206.57 persons per km². The total area was 61.23 km².

Kiire-chō consisted of 6 villages (North to South): Sesekushi, Nakamyō, Kiire (proper), Hitokura, Maenohama and Nukumi

In 2004 there was a debate and a vote as to which larger municipality Kiire should join -- Kagoshima City to the North or Ibusuki City to the South (see merger and dissolution of municipalities of Japan).

On November 1, 2004, Kiire, along with the towns of Kōriyama and Matsumoto (both from Hioki District), and the towns of Sakurajima and Yoshida (both from Kagoshima District), was merged into the expanded city of Kagoshima and no longer exists as an independent municipality.

Kiire is known for one of the largest oil storage facilities in Japan, located in Nakamyō village, Kiire Forest (Kiire no mori) north of Hitokura and Kiire Country Club, a golf club in the mountains north of the town.

Kiire housed many ALTs (Assistant Language Teachers) on the JET Programme. The ALT located in Kiire between 2001-2003 is considered a superior teacher by the residents.

External links
 Kagoshima City official website

Dissolved municipalities of Kagoshima Prefecture

Kiire, Kagoshima


An Polystachya rosellata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Polystachya rosellata in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya rosellata


Nelson Pedro Chabay Artola (Montevideo, 29 de junio de 1940 - Buenos Aires, 2 de noviembre de 2018) fue un futbolista y entrenador uruguayo. Formado en las categorías inferiores en Racing de Montevideo, pasó por Racing Club y terminó su carrera en Huracán, ambos de Argentina.

Con el Racing Club obtuvo el campeonato de Primera División en 1966, y las copas Libertadores e Intercontinental, en 1967.

En su paso por Huracán, participó en 29 partidos en el Campeonato Nacional y en 28 en el Torneo Metropolitano, en el que  se consagró campeón en 1973, con uno de los equipos históricos de Argentina. También fue entrenador en la misma institución en dos oportunidades, la primera en 1977 y la segunda entre 1995 y 1997.

En 1988 y en 1992 logró el ascenso a Primera División dirigiendo a San Martín de Tucumán. En la primera ocasión ascendió directamente desde la tercera división, sin pasar por la segunda, en un hecho histórico del fútbol argentino.

Clubes

Como jugador

Como técnico

Selección nacional

Nelson Chabay disputó cuatro partidos con la selección de Uruguay:

14 de mayo de 1964: Austria 0-2 Uruguay

6 de junio de 1965: Perú 0-1 Uruguay

13 de junio de 1965: Uruguay 2-1 Perú

15 de mayo de 1966: Paraguay 2-2 Uruguay

Palmarés

Como jugador

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

Referencias

Nacidos en Montevideo
Entrenadores de fútbol de Uruguay
Futbolistas de la selección de fútbol de Uruguay en los años 1960
Futbolistas del Racing Club en los años 1960
Futbolistas del Racing Club en los años 1970
Futbolistas del Club Atlético Huracán
Entrenadores del Club Atlético Huracán
Entrenadores del Club Atlético San Martín (Tucumán)
Entrenadores del Racing Club
Entrenadores del Club Atlético Colón
Entrenadores del Club Atlético Unión (Santa Fe)

Nelson Chabay


İttifak Devletleri, Bağlaşma Devletleri ya da Merkezî Devletler, Almanya (ve yanında katılan Alman sömürge bölgeleri), Avusturya-Macaristan ve Osmanlı Devletinden oluşan devletler ittifakıdır. I. Dünya Savaşı'ndaki iki ana ittifaktan biridir. Diğer ana ittifak ise, İtilaf Devletleri olarak adlandırılır.

Kuruluşu

Kökeni 1882'de kurulan Üçlü İttifak Antlaşması'na dayanır. İtalya, I. Dünya Savaşı başlayınca önce bir yıla yakın süre tarafsız kalmış, daha sonra İtilaf Devletleri tarafına geçerek 23 Mayıs 1915'te savaşa girmiştir.

Osmanlı Devleti, müttefik arayan İttifak Devletleri yanında Kasım 1914'te savaşa katıldı. Osmanlı İmparatorluğu, o zamanlar hâlâ tamamlanmamış olan Berlin-Bağdat Demiryolu projesiyle Almanya ile güçlü ekonomik bağlar kazanmıştı. Osmanlı İmparatorluğu, 2 Ağustos 1914'te Almanya ile resmi bir ittifak antlaşması imzalamıştı ve Kasım ayından itibaren bu antlaşmanın gereğini yerine getirmiştir.

Çanakkale Zaferi'nden sonra savaşı Almanların kazanacağını düşünen Bulgaristan Krallığı da, bir yıl gecikmeli de olsa İttifak Devletleri'ne katılmıştır.

İttifak Devletleri I. Dünya Savaşı'nda, İtilaf Devletleri (sömürgelerle beraber toplam 41 ülke ve yaklaşık 42 milyon asker) oluşan grubuna karşı savaşmış ve 1918'de savaştan yenik olarak çıkmışlardır. Bu savaş sonucu İtilaf Devletleri; Alman İmparatorluğu'nu küçültmüş, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nu dağıtmış, Bulgaristan'ın Ege Denizi ile bağlantısını koparmış, Osmanlı İmparatorluğu'nu ise kısmen paylaşmışlardır.

İttifak Devletleri'nin savaşa giriş tarihleri
  Alman İmparatorluğu (ve yanında katılan Alman sömürge güçleri)  - 1 Ağustos 1914
  Avusturya-Macaristan İmparatorluğu - 28 Temmuz 1914
  Osmanlı İmparatorluğu - 29 Ekim 1914 (Rus liman ve gemilerine saldırı tarihi)
  Bulgaristan Krallığı - 14 Ekim 1915

İttifak Devletleri'nin askeri istatistikleri

1. Dünya Savaşı Osmanlı-Alman Silah Desteği
Yavuz ve Midilli'nin Osmanlı Donanmasına katılmasıyla başlayıp 1918'e kadar süren süreçte Osmanlı tarihinin en büyük silah ithalatını yapmıştı. Yüksek ve küçük kalibre topları, savaşın ilk yarısında İngiliz muadillerinden daha üstün olan uçakları ve çeşitli destek malzemelerini kapsayan bu destekten Mondros Mütarekesi sonrası İtilaf Devletlerinin toplayamadıkları ise Kurtuluş savaşında önemli rol oynamıştı. Silah desteği, personel desteği ve mali yardımların Osmanlı hazinesine getirdiği borç yükü ise Versay'da İngilizlerce Sevr'de kendilerince kullanılmak üzere silinmiş ve ileriki süreçte Türkiye Dış Borçlarına dahil edilmemişti.

Kaynakça

Ülkelerine göre I. Dünya Savaşı
Avusturya-Macaristan'nın askerî ittifakları
Avrupa tarihindeki devletler
Habsburg Monarşisi'nin askerî tarihi
Osmanlı İmparatorluğu askerî tarihi
20. yüzyılda askerî ittifaklar
1914'te kurulan bölgeler ve ülkeler
1914'te Avrupa'da kurulan oluşumlar
1914'te Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1918'de varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler

İttifak Devletleri


Houayxay (, ) (also Huoeisay, Houei Sai or Huay Xai), is a district in Bokeo Province, Laos, on the border with Thailand. Ban Houayxay is the administrative centre of the district.

The town lies on the Mekong River opposite Chiang Khong in Thailand. The Fourth Thai-Lao Friendship Bridge at Ban Houayxay, which opened in December 2013 and replaced ferry service across the river, is now the northernmost road border crossing between the two countries. Asian Highway 3, which runs through Ban Houayxay, extends north to Yunnan Province of China and south to Chiang Rai Province of Thailand.

Houayxay has a domestic airport (HOE) with regular flights to Vientiane and Luang Prabang (depending on the season). Boats (speed and slow boats, freighters, luxury cruisers for tourists and others) run down the Mekong to Pakbeng, Luang Prabang and other destinations.

Fort Carnot, an ancient French fort in ruins, sits on a hill overlooking the town and the Mekong River.

Climate

References

External links

Laos–Thailand border crossings
Populated places on the Mekong River
Populated places in Bokeo Province

Houayxay


Sanjaks (; ; Modern Turkish: Sancak, ) were administrative divisions of the Ottoman Empire. Sanjak, and the variant spellings sandjak, sanjaq and sinjaq, are English or French transliterations of the Turkish word sancak, meaning "district", "banner" or "flag". Sanjaks were also called by the Arabic word for banner or flag:  liwa (Liwā or Liwā').

Ottoman provinces (eyalets, later vilayets) were divided into sanjaks (also called livas) governed by sanjakbeys (also called Mutesarriff) and were further subdivided into timars (fiefs held by timariots), kadiluks (the area of responsibility of a judge, or Kadı) and zeamets (also ziam; larger timars).

In 1920s sanjaks was renamed to provinces ().

The unofficial, geo-cultural region of Sandžak in Serbia and Montenegro derives  its name from the former Ottoman Sanjak of Novi Pazar.

Names
Liwa or liwā' () is an Arabic word interchangeable with the Turkish sanjak. After the fall of the Ottoman Empire in the early 20th century, the term liwa was used in the Arab countries formerly under Ottoman rule. It was gradually replaced by other terms like qadaa and mintaqah, and is now defunct. It is used occasionally in Syria to refer to the Hatay Province, ceded by the French mandate of Syria to Turkey in 1939, at which time the area was known as Liwa' Iskenderun.

Ottoman Empire

History
The first sanjaks appear to have been created by Orhan  or earlier. These were Sultan-öyügü (later Sultan-önü), Hudavendigar-eli, Koca-eli and Karasi-eli.

The districts which made up an eyalet were known as sanjaks, each under the command of a sanjak-bey. The number of sanjaks in each eyalet varied considerably. In 1609, Ayn Ali noted that Rumelia Eyalet had 24 sanjaks, but that six of these in the Peloponnesos had been detached to form the separate Morea Eyalet. Anatolia had 14 sanjaks and the Damascus Eyalet had 11. There were, in addition, several eyalets where there was no formal division into sanjaks. These, in Ayn Ali's list were Basra and part of the Baghdad, Al-Hasa, Egypt, Tripoli, Tunis and Algiers. He adds to the list Yemen, with the note that 'at the moment the Imams have usurped control'. These eyalets were, however, exceptional: the typical pattern was the eyalet subdivided into sanjaks. By the 16th century, these presented a rational administrative pattern of territories, based usually around the town or settlement from which the sanjak took its name, and with a population of perhaps 100,000.

However, this had not always been the case. It seems more likely that before the mid-15th century, the most important factor in determining the pattern of sanjaks was the existence of former lordships and principalities, and of areas where marcher lords had acquired territories for themselves and their followers. Some sanjaks in fact preserved the names of the dynasties that had ruled there before the Ottoman conquest.

In 1609, Ayn Ali made a note on their formal status. In listing the sanjaks in the Diyarbekir Eyalet, he notes that it had ten 'Ottoman districts' and, in addition, eight 'districts of the Kurdish lords'. In these cases, when a lord died, the governorship did not go to an outsider, but to his son. In other respects, however, they resembled normal Ottoman sanjaks, in that the revenues were registered and allocated to fief holders who went to war under their lord. In addition, however, Ayn Ali noted that there were five 'sovereign sanjaks', which their lords disposed of 'as private property', and which were outside the system of provincial government. Ayn Ali records similar independent or semi-independent districts in the Çıldır Eyalet in north-eastern Turkey and, most famously, in the Van Eyalet where the Khans of Bitlis ruled independently until the 19th century. There were other areas, too, which enjoyed autonomy or semi-autonomy. In the second half of the 16th century, Kilis came under the hereditary governorship of the Janbulad family, while Adana remained under the rule of the pre-Ottoman dynasty of Ramazanoghlu. In Lebanon, Ayn Ali refers to the Druze chieftains with the note: 'there are non-Muslim lords in the mountains.' There were other autonomous enclaves in the Empire, whether or not they received formal recognition as sanjaks but, by the 16th century, these were exceptional.

In the 1840s, the boundaries of sanjaks were redrawn to establish equal units of comparable population and wealth. Each of these sanjaks was headed by a muhassil.

Government
Most of the sanjaks throughout the Empire were under the rule of non-hereditary appointees, who had no permanent family of territorial connections with the area.

The Sanjak was governed just as a Vilayet on a smaller scale. The Mutesarrif was appointed by Imperial decree, and represented the Vali, corresponding with the Government through him, except in some special circumstances where the Sanjak was independent, in which case the Mutesarrif corresponded directly with the Ministry of the Interior.

A sanjak was typically divided into s ( , plural:  ), also known as s, each headed by a  () or judge.

Occupied Enemy Territory Administration
Following the First World War, the sanjaks were used as a basis for the Occupied Enemy Territory Administration.
 OETA South, consisting of the former Ottoman sanjaks: Jerusalem Sanjak, Nablus Sanjak and Acre Sanjak,
 OETA North (later renamed OETA West) consisting of the former Ottoman sanjaks of Beirut Sanjak, Lebanon, Latakia Sanjak and a number of sub-districts,
 OETA East consisting of the former Ottoman Syria Vilayet and Hejaz Vilayet.

Mandate of Syria
 Sanjak of Alexandretta

Notes

References

Subdivisions of the Ottoman Empire
Types of administrative division
Turkish words and phrases
Former types of subdivisions of Bosnia and Herzegovina

Sanjak


كريم عزيزو ( في بيريغو)  لاعب كرة قدم مغربي الجنسية فرنسي المولد يلعب حاليا في نادي لوكيزي الإيطالي الهاوي منذ سنة 2007 حيث يجيد اللعب في مركز الظهير الأيمن .

سبق لعزيزو اللعب في أندية بوردو الفرنسي (2004-2005) تريستينا الإيطالي (2005-2006) كريمونزي الإيطالي (2007) .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغاربة
لاعبو كرة قدم رجالية مغاربة مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيريغو
أظهرة كرة قدم
رياضيون من دوردونيي
فرنسيون من أصل مغربي
لاعبو بوردو
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو كرة قدم مغاربة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون مغاربة
لاعبو لوتشيزي
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي تريستينا
لاعبو نادي كريمونيسي
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985
رياضيون فرنسيون من أصل مغربي
لاعبو كرة قدم من آكيتين الجديدة

كريم عزيزو


رعي الأغنام هي مهنة يتناوب عليها من يعتني بقطيع الأغنام من شياه وخراف أو الماعز والتيوس ويتخير لها أوفر المراعي وأطيبها بغية الإفادة من لحومها وألبانها أو بيعها. ويُطلق على الشخص المُمتهن لهذه المهنة راعي الأغنام أو الغنَّام.

لمحة تاريخية
تعد هذه المهنة أقدم مهنة عرفها البشر على الإطلاق فقد كان آدم أول راع للغنم على وجه البسيطة وكذلك كان ابنه هابيل.

حسب الدولة
حاليا وبعد الثورة الصناعية اٍنحسرت أعداد الرعاة نتيجة هجرهم الأرياف وتوجههم تجاه المدن أو للعمل في المصانع.

في الثقافة الشعبية

معرض صور

انظر أيضا
 تربية الحيوان
 تربية الجمل
 كلب الرعاة
 تربية اللاما
 تربية الرنة
 تربية القطاس

مراجع

وصلات خارجية

 A Beginner's Guide to Raising Sheep
 A Shepherds Songbook
 American Karakul Sheep Registry
 American Livestock Breeds Conservancy
 Rare Breeds Conservation Society of New Zealand
 Scottish Blackface Sheep Breeders Association

رعاة غنم
رعي
مهن
مهن زراعية (حيوانات)

رعي الغنم


Alexander Rae Baldwin III (d. 3 Nisan 1958, Massapequa), Amerikalı oyuncudur. 2009 yılı ABD ve Japonya ortak yapımı İlişki Durumu Karışık filminde rol almıştır.

Suçlamalar
2021 yılında çekilen western tarzı Rust adlı filmin setinde çekimler devam ederken 42 yaşındaki kadın görüntü yönetmeni Halyna Hutchins'i yanlışlıkla silahla vurarak öldürdü, yönetmen Joel Souza'yı ise yaraladı. Baldwin'in elindeki silahın kurusıkı olması gerekirken birilerinin bunu değiştirmiş olabileceği iddiası ortaya atıldı ancak herhangi bir göz altı ya da tutuklama yapılmadı.

21 Nisan 2023'te New Mexico'daki özel savcılık, kameraman Galina Hutchins'in "Rust" filminin setinde ölümüyle ilgili olarak aktör Alec Baldwin'e yöneltilen kasıtsız adam öldürme suçlamalarının reddedildiğini duyurdu.

Filmografi

Sinema

Televizyon

Tiyatro

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Alec Baldwin İnternet sitesi
 Film.Gen.Tr / Alec Baldwin

1958 doğumlular
Nassau County, New York doğumlular
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı erkek tiyatro oyuncuları
Amerikalı erkek seslendirme sanatçıları
Amerikalı veganlar
İrlanda asıllı Amerikalılar
İngiliz asıllı Amerikalılar
Fransız asıllı Amerikalılar
Emmy Ödülü sahipleri
Gemini Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
En İyi Erkek Müzikal veya Komedi Dizisi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
National Board of Review Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri

Alec Baldwin


Guillermo Andrés González Bravo (nacido como Andrés Daniel González Bravo; Santiago, 15 de septiembre de 1967), más conocido por su nombre artístico «Willy Sabor», es un humorista, locutor de radio y cantante chileno. Hijo del productor musical Carlos González.

Biografía
Comenzó cantando en "Seriatrux" de Avenida Colón y su primer nombre artístico fue Andy Bravo. Bajo este seudónimo grabó su primer disco en 1992
. Fue el intérprete, además, de las canciones del programa Hugo de TVN y de las telenovelas Marrón Glacé, el regreso (1996) (bajo el seudónimo de Andy Bravo) y Playa Salvaje (1997), ambas de Canal 13.

En el verano de 1997, por recomendación del cantante Fernando Ubiergo, es invitado por la Compañía Chilena de Comunicaciones a realizar pruebas para su nuevo proyecto radial quedando seleccionado para conformar el equipo de locutores de la naciente Radio Corazón. El nombre Willy Sabor como tal, surge cuando entra a esta emisora; el nombre fue sugerido por el comediante Fernando Alarcón tomando rasgos del estilo que quería impregnar la radio para alcanzar audiencias. La radio se transforma en éxito de sintonía y su popularidad se dispara a grandes niveles.

Saca su segundo disco ya con su nuevo nombre titulado, Willy Sabor y la Sabor Band, con el sello Warner Music. En este disco destacan temas como «El león» y «Más rica que tú». Luego saca su tercer disco, con el sello Universal Music, entre los temas destaca su éxito «Pobre pollo».

Participó como jurado del Festival de Viña del Mar en 2003, donde además presentó sus mejores éxitos.

Desde 2005 hasta el 2012 fue ganador del Copihue de Oro tanto como Mejor Locutor Radial y Mejor Programa Radial obteniendo 10 trofeos consecutivos, dando muestras de su fuerte popularidad en la radio.

Condujo los programas El Sabor de la Noche (2000) y Sabor: El Show de Willy Sabor (2002) en Chilevisión y también participó en los programas Pase lo que pase (1999-2000), de TVN, Morandé con compañía (2001, 2002-2017) y Humor a la carta (2013), ambos de Mega y La noche es nuestra (2018-2019) y Viva la pipol (2019) de Chilevisión.

En mayo de 2008 lanzó el disco Lo maravilloso de Willy Sabor, un compilado de covers, entre los cuales estaban «No me conoces» ("You don't know me", de Ray Charles), «Juístete» (Edmundo "Bigote" Arrocet), «Lo maravilloso de ti» ("The wonder of you", de Elvis Presley), «En Mejillones yo tuve un amor» (Gamelín Guerra) y hasta el «Cumpleaños feliz», entre otras.

En 2011 graba su último disco El Sabor de los 60.

Fue locutor en Radio Corazón desde el inicio de la radio en febrero de 1997 hasta finales de 2011 en varios programas, dentro de los cuales se destacó La Mañana de la Corazón, logrando consolidarse como el locutor más escuchado del país. El día viernes 16 de diciembre de 2011, y tras 15 años, realiza su último programa en la radio debido a su partida a Radio Candela, competidora de Corazón que preparaba su salida al aire; pero días después se generó fuertes controversias cuando se supo que la propiedad de su apodo era perteneciente a Radio Corazón e Ibero Americana Radio Chile por lo que eventualmente no podría seguir utilizando su nombre en otro medio radial. Esa misma noche Morandé con Compañía realizó un homenaje al locutor, demostrando su apoyo en esta situación generada por el nombre. Durante los meses previos a su puesta al aire en Candela FM, estuvo en trámites para poder utilizar su nombre.

Desde marzo de 2012 hasta octubre de 2020 fue locutor de Radio Candela FM, propiedad de Mega; cabe mencionar que pudo utilizar el seudónimo "Willy Sabor" por estar inscrito a su nombre tras el incidente de 2011. Fue el único locutor que se mantuvo en la radio desde su primer hasta último día abriendo y cerrando su programación.

Desde diciembre de 2012 se encuentra grabando un nuevo álbum a lanzarse el 2013.

Desde el 30 de noviembre de 2020 es locutor de Radio Azúcar.

Es rostro oficial de la Carnicería Doña Carne, también ha realizado comerciales con Sal Efervescente Disfruta, Productos JB, Galletas Arcor, Vino Bodega Uno, Sprim y Ripley.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Entrevista en La Cuarta

Humoristas de Chile
Cantantes masculinos de Chile
Locutores de radio de Chile
Nacidos en Santiago de Chile
Morandé con compañía

Willy Sabor


Thurnia, rod vazdazelenih poluvodenastih trajnica iz porodice Thurniaceae na sjeveru Južne Amerike. Staništa njezinih tri priznatih vrsta su na ili u blizini vode.

Cvjetovi su biseksualni, aktinomorfni, ako i kod roda Prionium smeđe boje.

Vrste
 Thurnia jenmanii Hook. f.
 Thurnia polycephala Schnee
 Thurnia sphaerocephala (Rudge) Hook. f.

Izvori

Thurniaceae

Thurnia


Julienne dite Julie d'Assier de la Chassagne est une poétesse française née le  à Saint-Hippolyte et morte le  à Lyon. Par son mariage avec Jean Espérance Blandine de Laurencin, elle est comtesse de Laurencin.

Biographie

Elle est la fille de François Aimé d'Assier, baron de Lachassagne, brigadier des armées du roi et de Louise Julienne du Puget. Le 17 janvier 1764, à Lachassagne, elle épouse Jean Espérance Blandine de Laurencin. Le couple a six enfants. Son mari est un érudit, homme de lettres qui fréquente Voltaire, d'Alembert, Jean-Jacques Rousseau.

Elle vit au château de Machy et à Lyon.

Elle meurt le 4 décembre 1818, dans son domicile au  rue du Pérat, à Lyon . Elle est inhumée au cimetière de Loyasse à Lyon, dans le tombeau de la famille Laurencin.

Œuvres
Elle participe à des concours académiques et publie en 1777 : Alceste et Méloé, ou Chant de l'Amour maternel, idylle. Et d'Autres poésies très agréables publiées dans l'Almanach des Muses.

Elle promeut l'allaitement maternel dans son Épitre d'une femme à son amie, sur l'obligation et les avantages qui doivent déterminer les mères à allaiter leurs enfants qui fut couronné en 1774, par l'Académie de l'Immaculée Conception à Rouen.

Son mari lit ce texte au cours de la séance du 2 mai 1775, à l'Académie des sciences, belles-lettres et arts de Lyon.

Distinctions
En 1774 et 1777, par l'Académie de l'Immaculée Conception de Rouen, et des notices dans des dictionnaires anciens :

 Dictionnaire de Pierre-Joseph Boudier de Villemert (1779)
 Dictionnaire Philibert Riballier et Catherine Cosson (1779)
 Dictionnaire de Fortunée Briquet (1804)

Bibliographie

Notes et références

Voir aussi
 Jean Espérance Blandine de Laurencin
 François Aimé de Laurencin

Femme de lettres française
Poétesse française du XVIIIe siècle
Poétesse française du XIXe siècle
Personnalité liée à Lyon
Naissance en mai 1741
Décès en décembre 1818
Décès à Lyon
Décès à 77 ans

Julie d’Assier de la Chassagne


A Igreja Reformada na África (IRA) - em inglês Reformed Church in Africa, abreviado como RCA - é uma denominação cristã reformada fundada em 1968, na África do Sul, por missionários da Igreja Reformada Neerlandesa (NGK) entre os sul-africanos indianos.

História

Em 1946, o Rev. MW Theunissen e mais tarde o Rev. CWJ Pistorius (oficiais da Igreja Reformada Neerlandesa (NGK) iniciaram o trabalho de evangelização entre os sul-africanos indianos. Uma igreja foi organizada em 1949. Posteriormente, o primeiro evangelista indiano, o Sr. Albert Murugan, foi ordenado e empossado como nomeado em tempo integral.

Em 1955 já havia 30 novos convertidos batizados. Depois disso, novas igrejas direcionadas aos sul-africanos indianos foram fundadas em diversas cidades fo país. Em 1968, foi formalmente constituída a Igreja Reformada Indiana, como uma denominação distinta da Igreja Reformada Neerlandesa (NGK).

Com o crescimento, a denominação passou a atender também pessoas de outras etnias e mudou de nome para Igreja Reformada na África. Em 1996 tinha 2.386 membros.

Doutrina

A denominação subscreve o Catecismo de Heidelberg e Cânones de Dort como seus símbolos de fé. Além disso, reconhece o Credo Niceno-Constantinopolitano, Credo dos Apóstolos e Credo de Atanásio como exposições fiéis das doutrinas bíblicas.

Relações Inter-eclesiásticas

A IRA é membro da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas.

Denominações reformadas continentais na África do Sul
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas

Igreja Reformada na África (África do Sul)


ජෝර්ජියා  යනු අග්නිදිග එක්සත් ජනපදයෙහි පිහිටා ඇති ජනපදයකි. එය පිහිටුවන ලද්දේ 1732 දී වන අතර, මුල් ජනපද දහතුනෙන් අවසාන එක වෙයි.
ඇමරිකානු ජනපද

ජෝර්ජියා (එ.ජ. ජනපදය)


වචනාර්ථ පරිවර්තන, සාහිත්‍ය පරිවර්තනය, සෘජු පරිවර්තනය හෝ වචනයෙන් වචනයට පරිවර්තනය () යනු වචන වාක්‍ය ඛණ්ඩයක හෝ වාක්‍යයක එකට භාවිතාවන්නෙ කෙසේ දැයි නොබලා එක් එක් වචනය වෙන වෙනම පරිවර්තනය කිරීමෙන් කරන ලද පෙළ පරිවර්තනයකි.

පරිවර්තන න්‍යාය තුළ, "සාක්ෂර පරිවර්තන" සඳහා තවත් යෙදුමක් වන්නේ "මෙටාෆ්‍රේස්" (සදෘශ්‍ය පරිවර්තනයක් සඳහා "පරිවර්තන" යන්නට ප්‍රතිවිරුද්ධව) වේ.

පරිවර්තන යන්ත්‍ර පරිවර්තන සඳහා බරපතල ගැටළුවක් වන ව්‍යාකූල පරිවර්තන වැරදි ලෙස පරිවර්තනය කිරීමට මග පාදයි.

ආශ්‍රිත ලිපි

Semantic translation
Transliteration

English as She Is Spoke

මූලාශ්‍ර

Translation studies
Error

වචනාර්ථ පරිවර්තන


البروفيسور عون الشريف قاسم سوداني من أصل يمني، كان يحمل الجنسية اليمنية إلى جانب الجنسية السودانية التي اكتسبها بالميلاد حتى أواسط الثمانينات من القرن الماضي.
البروفيسور عون الشريف قاسم أستاذ جامعي، وزير للشئون الدينية والأوقاف في السودان. وهو كاتب ومرجع في علم الأنساب وباحث أكاديمي مشهور على نطاق الوطن العربي والأمة الإسلامية.

السيرة
للراحل البروفيسور عون الشريف قاسم.
 ولد في حلفاية الملوك السودان عام 1933م.
 درس بمدرسة حلفاية الملوك الأولية ومدرسة الخرطوم بحري الابتدائية ومدرسة وادي سيدنا الثانوية.
 نال بكالوريوس الآداب من جامعة الخرطوم عام 1957 م
 نال الماجستير في الآداب من جامع لندن عام 1960 م.
 نال الدكتوراه في الفلسفة من جامعة أدنبرة عام 1967 م.
 عمل محاضراً بمدرسة الدراسات الشرقية والأفريقية بجامعة لندن من عام 1959- 1961 م
 عمل محاضراً لشعبة اللغة العربية كلية الآداب جامعة الخرطوم من عام 1961 وحتى 1964 م
 عمل محاضرا أول بجامعة الخرطوم 1969
 مدير قسم الترجمة من 1969 وحتى عام 1970 م
 عين وزيراً للأوقاف والشئون الدينية عام 1973 م
 رئيس المجلس الأعلى للشئون الدينية عام 1980 م
 أستاذ الأدب العربي بجامعة الخرطوم عام 1982 م
 رئيس تحرير مجلة الدراسات السودانية 1968-1982 م
 رئيس مجلس جامعة أم درمان الإسلامية 1976 -1982 م
 رئيس مجلس إدارة دار الصحافة للطباعة والنشر 1977-1982 م
 رئيس تحرير مجلة الوادي (عن دار الصحافة وروز اليوسف) 1979 م-1982 م
 منح وسام العلم والآداب والفنون عام 1979 م
 مدير معهد الخرطوم الدولي للغة العربية عام 1988 م
 رئيس مجلس جامعة الخرطوم 1990-1994 م.
 منحته جمهورية مصر العربية وسام العلم من الدرجة الأولى 1993 م.
 مدير جامعة أم درمان الأهلية 1996 م.
 له عدد كبير من الكتب والأبحاث
 عضو المكتب السياسي للإتحاد الاشتراكي السوداني بالخرطوم

أعماله
في الفكر الإسلامي والتاريخ والتراث السوداني
لبروفيسور عون الشريف قاسم له إسهامات عديدة في الجانب
الأدبي والديني نذكر منها:-
 العامية في السودان
 خواطر إسلامية صدر عام 1978 م
 الدين في حياتنا 1975 م
 التراث الروحي والبعث القومي 1976 م
 دبلوماسية محمد –دراسة لنشأة الدولة الإسلامية في ضوء رسائل
 النبي صلى الله عليه وسلم ومعاهداته عام 1971 م
 شعر البصرة في العهد الأموي - دراسة في السياسة والاجتماع
عام 1972 م
 العامية في السودان (نسختان)
 حلفاية الملوك التاريخ والبشر عام 1988 م
 في الثورة الحضارية عام 1977 م
 في صحبة القرآن عام 1979 م
 في معركة التراث عام 1972 م
 قاموس اللهجة العامية في السودان الطبعة الأولى عام 1972 م
 قاموس اللهجة العامية في السودان الطبعة الثانية عام 1977 م
 المرتكزات الفكرية لبعث رسالة المسجد عام 1975 م
 من قضايا البعث الحضاري 1971 م
 موسوعة الثقافة الإسلامية عام 1975 م
 كتب المطالعة في المدارس الأولية في السودان – نقد وتحليل
عام 1969 م
 لمحات من مقاييس النقد الشعري
 نظرات في كتاب الله عام 1979 م.
 موسوعة القبائل والأنساب في السودان وأشهر أسماء الأعلام
 والأماكن (تتكون هذه الموسوعة من ستة أجزاء)

وفاته

بلغ من العمر 73 عاما وتوفي في 20 يناير 2006.

انظر ايضاً
 عبد الرحيم مكاوي

مراجع

أشخاص من الخرطوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة الخرطوم
أكاديميون سودانيون
خريجو جامعة الخرطوم
خريجو جامعة إدنبرة
خريجو مدرسة الدراسات الشرقية والإفريقية
سودانيون من أصل يمني
كتاب سودانيون
كتاب سودانيون في القرن 20
كتاب سودانيون في القرن 21
كتاب غير روائيين ذكور
كتاب غير روائيين سودانيون
كتاب وكاتبات سودانيون
لغويون سودانيون
مربون سودانيون
مواليد 1352 هـ
مواليد 1933
مواليد في الخرطوم
موسوعيون مسلمون
وزراء سودانيون
وفيات 1426 هـ
وفيات 2006
حاصلون على مراتب تشريفية وأوسمة وميداليات السودان

عون الشريف قاسم


Miroslav Samaržija (21. studenoga 1958., Krasno) je hrvatski pulmolog, redovni član HAZU.

Životopis
Rođen je 1958. godine.
Diplomirao je na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu i stekao stupanj doktora medicinskih znanosti u dobi od 33 godine. U više navrata educirao se u inozemstvu, poglavito u Americi (Sveučilište države Kolumbija, Columbia University; Sveučilište Harvard, Harvard University; Američki instituti za zdravlje, NIH, Bethesda) te u Austriji (AKH Beč).
Danas je vodeći hrvatski pulmolog s velikim međunarodnim znanstvenim i stručnim ugledom. U drugom uzastopnom mandatu predvodi vodeću pulmološku kliniku u Hrvatskoj. Predsjednik je i utemeljitelj Hrvatskoga torakalnog društva. Do sada je bio predsjedatelj šest nacionalnih torakalnih kongresa i nekoliko elitnih međunarodnih znanstvenih skupova. Redoviti je profesor Medicinskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

Objavio je više od 250 publikacija od čega 59 radova citiranih u međunarodnim bazama, citiran je u 440 puta u bazi WoS te više od 500 puta u bazi Scopus. Suautor je u 14 knjiga s 27 poglavlja, istraživač je u deset znanstvenih projekata u zemlji i inozemstvu te je nositelj jednog patenta. Bio je istraživač u brojnim velikim međunarodnim studijama publiciranim u vodećim medicinskim časopisima kao što su New England Journal of Medicine i Lancet, s kumulativnim čimbenikom odjeka 183 deset najvažnijih radova.Zapažen i originalan znanstveni i stručni doprinos dao je u istraživanjima bolesti plućne cirkulacije, karcinoma pluća, kronične opstruktivne plućne bolesti te transplantacije pluća.

Održao je više od dvadeset pozvanih predavanja na uglednim sveučilištima u inozemstvu te na međunarodnim skupovima. Uveo je više novih nastavnih sadržaja na Medicinskom fakultetu. Bio je mentor pri izradi 5 magistarskih radova i 9 doktorskih disertacija te mentor 20 specijalizanata, od kojih je pet danas profesorima ili docentima na Medicinskom fakultetu u Zagrebu i Rijeci.
Za svoj znanstveni i stručni rad dobio je međunarodna i domaća priznanja, uključujući i Nagradu rektora Sveučilišta u Zagrebu, Nagradu grada Zagreba te Odlikovanje Red Danice hrvatske s likom Katarine Zrinske.
Član je 12 hrvatskih, europskih i američkih stručnih društava, član je Središnjega etičkoga povjerenstva Ministarstva zdravlja, Etičkog povjerenstva Medicinskog fakulteta u Zagrebu i nacionalni koordinator za specijalizaciju iz pulmologije. Voditelj je specijalističkog poslijediplomskog studija iz pulmologije na Medicinskom fakultetu u Zagrebu. Osnivač je i upravitelj Zaklade Hrvatska kuća disanja te utemeljitelj programa transplantacije pluća u Hrvatskoj. Svojim dosadašnjim radom dao je velik i prepoznatljiv osobni doprinos hrvatskoj medicini i medicinskim znanostima.

Izvori

Hrvatski liječnici
Pulmologija
Akademici HAZU

Miroslav Samaržija


Der Gesellsschaft Naturforschender Freunde zu Berlin (abreviado Ges. Naturf. Freunde Berlin Neue Schriften) es un libro con descripciones de botánica, escrito por Henry Ernest Muhlenberg que fue editado en cuatro volúmenes en los años (1795-1803), 1795-1805, con el nombre de Der Gesellsschaft Naturforschender Freunde zu Berlin, neue Schriften.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas


Premiile Academiei Române pentru anul 1998 au fost acordate în decembrie 2000, în Aula Academiei Române.

Sunt indicate obiectul acordării premiului, cel mai adesea o lucrare, autorul acesteia și țara de reședință a autorului. În cazul în care nu este indicată țara, autorul este din România.

I. Secția de filologie și literatură română

1. Premiul Bogdan Petriceicu Hașdeu

 1998 - nu s-a acordat

2. Premiul Timotei Cipariu

 1998 — Lucrarea Gramatica numelor proprii în limba română, autor Domnița Tomescu.

3. Premiul Mihai Eminescu

 1998 — Două lucrări:
 a) Lucrarea: Utopia nopții, autor Emil Manu și
 b) Lucrarea: Cerul iubirii, autor Ion Miloș.

4. Premiul Ion Luca Caragiale

 1998 - nu s-a acordat

5. Premiul Ion Creangă

 1998 — Lucrarea: Cei șapte regi ai orașului București, autor Daniel Bănulescu.

6. Premiul Titu Maiorescu

 1998 — Două lucrări:
 a) Lucrarea: Marin Sorescu. Studiu monografic, autor Fănuș Băileșteanu și
 b) Lucrarea: Țepeneag. Introducere într-o lume de hârtie, autor Nicolae Bârna.

7. Premiul Lucian Blaga

 1998 - nu s-a acordat

II. Secția de științe istorice și arheologie

1. Premiul Vasile Pârvan

 1998 — Două lucrări:
 a) Lucrarea: Viața municipală în Dacia romană, autor Radu Ardevan și
 b) Lucrarea: Dacia romană și Barbaricum, autor Coriolan Horațiu Opreanu.

2. Premiul Alexandru D. Xenopol

 1998 — Lucrarea: În inima Europei. Studii de istorie religioasă a spațiului românesc, autor Cesare Alzati (Italia).

3. Premiul Nicolae Iorga

 1998 — Lucrarea: Mongolii și Marea Neagră în secolele XIII-XIV, autor Virgil Ciocâltan.

4. Premiul Mihail Kogălniceanu

 1998 - nu s-a acordat

5. Premiul Dimitrie Onciul

 1998 — Lucrarea: Tiparul românesc la sfârșitul secolului al XVII-lea și începutul secolului al XVIII-lea, autor Doru Bădără.

6. Premiul Nicolae Bălcescu

 1998 — Lucrarea: Romanian Politics. 1869-1872. From Prince Cuza to Prince Carol, autor Paul Michelson (Statele Unite ale Americii)

7. Premiul George Barițiu

 1998 — Se acordă: Pentru întreaga activitate desfășurată timp de 50 de ani în domeniul educației și școlii românești, autor Gheorghe Pârnuță.

8. Premiul Eudoxiu de Hurmuzachi

 1998 — Lucrarea: Revoluția de la 1848 în țările române. Documente inedite din arhivele rusești, autor Ion Varta (Republica Moldova).

III. Secția de științe matematice

1. Premiul Simion Stoilow

 1998 - nu s-a acordat

2. Premiul Gheorghe Lazăr

 1998 — Lucrarea: Comparison of stochastic matrices with applications in information theory, statistics, economics and population sciences, autor Gheorghiță Zbăganu.

3. Premiul Gheorghe Țițeica

 1998 — Lucrarea: Locally Conformal Kähler Geometry, autori Sorin Dragomir și Liviu Ornea.

4. Premiul Spiru Haret

 1998 - nu s-a acordat

5. Premiul Dimitrie Pompeiu

 1998 - nu s-a acordat

IV. Secția de științe fizice

1. Premiul Dragomir Hurmuzescu

 1998 — Lucrarea: The (hkl) Dependence of Diffraction - Line Broadering Caused by Strain and Size for all Laue Groups in Rietveld Refinement, autor dr. Nicolae C. Popa.

2. Premiul Constatin Miculescu

 1998 — Grupul de lucrări: Studii privind fenomenul Raman în straturi subțiri de polimeri conductori, autori: Mihaela Baibarac și prof. dr. Serge Lefrant (Franța).

3. Premiul Horia Hulubei

 1998 — Două lucrări
 a) Grupul de lucrări: Creșterea preciziei etaloanelor radioactive și asigurarea trasabilității lor, autori: dr. Maria Sahagia și dr. Enric Leon Grigorescu și
 b) Lucrarea: Entropic Lower Bound for the Quantum Scattering of Spinless Particles, autor: dr. Mihai Laurian Ion.

4. Premiul Ștefan Procopiu

 1998 — Două lucrări
 a) Grupul de lucrări: Oxizi magnetici pe bază de fier, de geneză hidrotermală autori: Dorina Tărăbășanu și dr. Lucian Diamandescu și
 b) Lucrarea: Bionics, Biological Systems and the Principle of Optimal Design, autor: prof. dr. Aurel I. Popescu.

5. Premiul Radu Grigorovici

 1998 - nu s-a acordat.

Premii după ani

Premiile Academiei Române se acordă după o deliberare de până la 24 de luni sau doi ani. Candidații pot fi propuși până la 1 septembrie a anului următor anului nominalizării. Premierile se desfășoară în decembrie, la doi ani după anul nominalizării.

 1998 — Ceremonie de decernare - decembrie 2000, Aula Academiei Române
 1999 — Ceremonie de decernare - decembrie 2001, Aula Academiei Române
 2000 — Ceremonie de decernare - decembrie 2002, Aula Academiei Române
 2001 — Ceremonie de decernare - decembrie 2003, Aula Academiei Române
 2002 — Ceremonie de decernare - decembrie 2004, Aula Academiei Române
 2003 — Ceremonie de decernare - decembrie 2005, Aula Academiei Române
 2004 — Ceremonie de decernare - decembrie 2006, Aula Academiei Române
 2005 — Ceremonie de decernare - decembrie 2007, Aula Academiei Române
 2006 — Ceremonie de decernare - decembrie 2008, Aula Academiei Române
 2007 — Ceremonie de decernare - decembrie 2009, Aula Academiei Române
 2008 — Ceremonie de decernare - decembrie 2010, Aula Academiei Române
 2009 — Ceremonie de decernare - decembrie 2011, Aula Academiei Române
 2000 — Ceremonie de decernare - decembrie 2012, Aula Academiei Române
 2011 — Ceremonie de decernare - decembrie 2013, Aula Academiei Române
 2012 — Ceremonie de decernare - decembrie 2014, Aula Academiei Române
 2013 — Ceremonie de decernare - decembrie 2015, Aula Academiei Române
 2014 — Ceremonie de decernare - decembrie 2016, Aula Academiei Române
 2015 — Ceremonie de decernare - decembrie 2017, Aula Academiei Române
 2016 — Ceremonie de decernare - decembrie 2018, Aula Academiei Române
 2017 — Ceremonie de decernare - decembrie 2019, Aula Academiei Române
 2018 — Ceremonie de decernare - decembrie 2020, Aula Academiei Române
 2019 — Ceremonie de decernare - decembrie 2021, Aula Academiei Române

Note

Legături externe
 Academia Română - Premii

1998
Academia Romaânaă, 1998


The Queen's Indian Defense (QID) is a chess opening defined by the moves:
1. d4 Nf6
2. c4 e6
3. Nf3 b6

The opening is a solid defense to the Queen's Pawn Game. 3...b6 increases Black's control over the central light squares e4 and d5 by preparing to fianchetto the , with the opening deriving its name from this maneuver. As in the other Indian defenses, Black attempts to control the  with pieces in hypermodern style, instead of occupying it with pawns in classical style.

By playing 3.Nf3, White sidesteps the Nimzo-Indian Defense that arises after 3.Nc3 Bb4. The Queen's Indian is regarded as the sister opening of the Nimzo-Indian, since both openings aim to impede White's efforts to gain full control of the center by playing e2–e4. Together, they are a well-respected response to 1.d4.

Main line: 4.g3
4. g3 (ECO E15–E19) has long been White's most popular line against the Queen's Indian. It contests the  by preparing to fianchetto the light-squared bishop. The standard response for Black through the 1970s was 4...Bb7, but 4...Ba6 has since become the topical line. A rarer third option is 4...Bb4+, which aims to exchange the less useful dark-squared bishop, though this line tends to leave Black with a slightly passive position.

Modern main line: 4...Ba6
White can defend the pawn at c4 with a piece by playing 5.Nbd2, 5.Qa4, 5.Qc2 or 5.Qb3, but these moves all diminish control of d4, making ...c7–c5 an effective reply for Black; therefore 5. b3 is White's most common response. However, it weakens the dark squares slightly, which Black can take advantage of by playing 5... Bb4+. Now 6.Nbd2 loses material after 6...Bc3 7.Rb1 Bb7 threatening 8...Be4, an opening trap which has ensnared players such as Kamran Shirazi. White's best move is therefore 6. Bd2. However, after 6... Be7 7. Bg2 c6 Black is ready to play ...d7–d5, again attacking the c-pawn. If White plays cxd5 then ...cxd5 is considered to  for Black. Thus White usually plays 8. Bc3 to clear the d2-square, and after 8... d5 White can play in two ways. After 9. Nbd2 Nbd7 10. 0-0 0-0 11. Re1 c5 Black has achieved his thematic  before White and the resulting position after 12. e4 dxe4 13. Nxe4 is equal. Therefore, the main line continues  9. Ne5 and since Black does not want White to maintain this knight on a strong central outpost, play continues 9... Nfd7 10. Nxd7 Nxd7 11. Nd2 0-0 12. 0-0 Rc8 13. e4. By diverting the black knight on move 9 it is now White who has achieved his central pawn break first. The effect of Black's check 5...Bb4+ has been to lure White's bishop to c3 where it blocks the c-file. This, the current main line of the Queen's Indian, is considered equal by theory and became a frequent guest in grandmaster praxis in the 1980s.

After 5. b3, Black also has several playable alternatives to 5...Bb4+, the most common of which is 5... Bb7 6. Bg2 Bb4+ 7. Bd2 a5. When White plays Nc3, Black will exchange bishop for knight in order to enhance his control over the central light squares, and play on the  with moves such as ...a5–a4 and ...b5. Other possibilities for Black include 5...d5 and 5...b5.

More recently, several grandmasters, including Alexander Beliavsky, Ni Hua, Veselin Topalov, and Magnus Carlsen, have played 5. Qc2. The idea is to allow Black's counterthrust ...c5, the main line running 5... Bb7 6. Bg2 c5. The fashion is for White to sacrifice a pawn with 7. d5, gaining active play. This idea has scored well for White, and new ideas have been cropping up since 2008. The 5.Qc2 lines had previously scored poorly for White according to Emms.

Old main line: 4...Bb7
The classical main line of the Queen's Indian, the most frequently played line from the 1950s until 4...Ba6 became popular in the 1980s, usually continues: 5. Bg2 Be7 6. 0-0 0-0 7. Nc3 Ne4 8. Qc2 Nxc3 9. Qxc3. White has a , but Black has no weaknesses and can choose from a variety of ways to create counterplay, such as 9... c5, 9... f5 or 9... Be4. These lines are well known for their drawish tendencies and 4... Bb7 is nowadays often employed by Black as a drawing weapon. White has tried various deviations from the main line in an attempt to unbalance the play. These include:
8. Bd2, which defends the knight on c3 and threatens a d4–d5 push.
7. d5, introduced by Arturo Pomar, and rejuvenated by Lev Polugaevsky's continuation 7... exd5 8. Nh4 threatening to regain the pawn on d5 or to play Nf5.
6. Nc3, which postpones castling in favor of preparing action in the center with the d4–d5 and e2–e4 thrusts.

Other lines

4.a3
The Petrosian Variation, prepares 5.Nc3 by stopping ...Bb4 pinning the knight. White intends to follow up with Nc3 and e4, building a large pawn center. Black usually responds by contesting the e4-square with ...Bb7 and ...d5. (See Gurevich, 1992, for an extensive analysis.) This variation was often used by Garry Kasparov early in his career.

4.Nc3
Black can choose between 4...Bb7 and 4...Bb4.
4... Bb7
5. a3 became the more common move order to reach the Petrosian system by the mid-1980s, where White has avoided 4.a3 c5 5.d5 Ba6 and 4.a3 Ba6.
5. Bg5 is an older line which gives Black good equalizing chances after 5...h6 6.Bh4 g5 7.Bg3 Nh5 8.e3 Nxg3 9.hxg3 Bg7. After 5...Be7, White can play 6.e3 or 6.Qc2.
4... Bb4 (or the  3.Nc3 Bb4 4.Nf3 b6) is a Queen's Indian/Nimzo-Indian line. Moves for White include 5.Bg5, 5.e3, and 5.Qb3.
After 5. Bg5, Black may play 5...Bb7 or 5...h6.
5...Bb7 6.e3 h6, White can play 7.Bh4.
5...h6 6.Bh4 Bb7 (or by transposition 4...Bb7 5.Bg5 h6 6.Bh4 Bb4), White can play 7.e3. The position after 6...g5 7.Bg3 Ne4 8.Qc2 was heavily played and analyzed in the 1980s.
After 5. e3, Black usually plays 5...Bb7. White usually plays 6.Bd3 for the Fischer Variation of the Nimzo-Indian (or by transposition 3.Nc3 Bb4 4.e3 b6 5.Bd3 Bb7 6.Nf3). White can play 6.e3, then Black usually plays 6...h6, although 6.Nd2 or 6.Qc2 may be better.
After 5. Qb3, Black usually plays 5...c5.

4.e3
Preparing to develop the  and castle , was also a favorite of Tigran Petrosian. This apparently quiet development may lead to complex middlegame play. Black usually replies 4...Bb7, then play may continue 5.Bd3 d5 6.0-0 or 5.Nc3 Bb4, transposing into the Nimzo-Indian Defence.

4.Bf4
The Miles Variation, which simply develops the bishop to a good square. Despite some success by its originator, this idea has never been popular.

ECO codes
The Encyclopaedia of Chess Openings classifies the Queen's Indian under codes E12 to E19 according to the following scheme:
E12 – 1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nf3 b6
E13 – 1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nf3 b6 4.Nc3 Bb7 5.Bg5
E14 – 1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nf3 b6 4.e3
E15 – 1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nf3 b6 4.g3
E16 – 1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nf3 b6 4.g3 Bb7
E17 – 1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nf3 b6 4.g3 Bb7 5.Bg2 Be7
E18 – 1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nf3 b6 4.g3 Bb7 5.Bg2 Be7 6.0-0 0-0 7.Nc3
E19 – 1.d4 Nf6 2.c4 e6 3.Nf3 b6 4.g3 Bb7 5.Bg2 Be7 6.0-0 0-0 7.Nc3 Ne4 8.Qc2

References

Further reading

Chess openings

Queen's Indian Defense


Le prix Le Temps retrouvé est un prix littéraire fondé en 2020. C'est en hommage à Marcel Proust qu'il a été créé par Le Pari(s) littéraire. Parrainé par la Fondation Daniel Lagolnitzer, il récompense une œuvre littéraire qui dépeint, avec style et finesse, la complexité des relations humaines et les évolutions de la société.

La cérémonie de remise du prix se déroule au Ritz Paris dont Marcel Proust était un habitué.

En 2021, la plupart des membres du jury ont démissionné, en raison de l'affaire Patrick Poivre d'Arvor, qui était président du prix en 2020 et membre du jury en 2021.

En 2022, c'est avec un nouveau président, Douglas Kennedy, et un jury renouvelé, que le prix Le Temps retrouvé, doté de , est remis en décembre prochain au Ritz Paris.
La première sélection de 11 romans a été annoncée le 26 septembre 2022. La deuxième sélection de 5 romans a été annoncée le 15 novembre 2022. Le prix a été attribué le 7 décembre au Ritz à Jean Michelin pour son roman Ceux qui restent.

Liste des lauréats

 2020 : Hugo Lindenberg pour Un jour ce sera vide (Christian Bourgois Éditeur)
 2021 : Jean-François Hardy   pour La Riposte  (Plon)
 2022 : Jean Michelin pour Ceux qui restent (Editions Héloïse d'Ormesson)

Membres du Jury

 Douglas Kennedy, président
 Gautier Battistella
 Claire Bauchart
 Adèle Bréau
 Alessandra Fra
 Bertrand Galimard Flavigny
 Nathalie Maranelli
 Monique Ruffié
 Philippe Vilain
 Denys Viat

Notes et références

Contre-point, prix

Prix Le Temps retrouvé


Nudochernes pseudotroglobius est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Chernetidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Guizhou en Chine. Elle se rencontre dans le xian de Xishui dans la grotte Daozuo.

Description
Les femelles mesurent de  à  et le mâle paratype .

Publication originale
 Xu, Gao & Zhang, 2022 : « Two new species of the pseudoscorpion subfamily Lamprochernetinae Beier, 1932 from Guizhou, China (Pseudoscorpiones: Chernetidae). » Zootaxa, , .

Notes et références

Chernetidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique du Guizhou

Nudochernes pseudotroglobius


පැදිලඹයක් හෙවත් අවලම්බයක් (ඉංගිරිසි: pendulum; චීන: 擺) යනු පිවට්ටුවකට සවි කැරැ ඇති එලෙන ස්කන්ධයකි (ඕනෑම වස්තුවක් සැමැනියෙන් ලොහො). පිවට්ටුව යනු පැදෙන ලක්ෂ්‍යය වේ. කෑදිය නිසා ස්කන්ධය සොබාහුරු වැ මැ එල්ලා වැටෙනු ඇති. නමුත් එය එක් පසකට තල්ලු කළ, ඔසැලෙනු ඇති. එනම් දෙපසට පැදෙනු ඇති. පැදෙන පැදිලඹයේ නිතැරියාව එ ලෙස මැ පවතී.

එක් පුන් ඔසැලුමක් සඳහා ගතවන කල් පමණ (නිදසුනක් ලෙස, වමේ සිටැ දකුණට හා ආපසු වමට හා පැද්දීමට) ගිණියැ හැකි. මේ කල් පමණ () කල් පිරිසිඳිය හෙවත් දෝලන කාලාවර්තය සේ හැඟැවෙයි. පැදිලඹ දිග  නම්, හා කෑදිය නිසා වන ත්වරණය හෙවත් ගුරුත්වජ ත්වරණය  නම්, හා එ විටැ:

මෙහි π ('පයි' ලෙස ඉසිරැවෙන ගරසි අකුරක්) යනු ගණිතමය නියතයකි. මේ සමයුරුව, ස්කන්ධය මැදැ සිටැ බොහෝ දුරට නොයත කල් පිරිසිඳිය සඳහා හොඳ ආසන්න මිනුමක් ලබා දෙයි. පැදිලඹයකැ කල් පිරිසිඳිය වස්තුවේ ස්කන්ධය මත රඳා නොපවතී.

පැදිලඹයකැ යතකුරු ඔදය නියත වන අතර එය සලයුරු ඔදයේ හා කෑදියා ඉඳැති ඔදයේ හා එකතුවයි.

පැදිලඹයේ ක්‍රමවත් සැලුම (regular motion) කල්-සැටැහුම සඳහා ගත හැකි අතර පැදිලඹ-ඔරලෝසු නියාමනය කැරුමට පැදිලඹ ගැනෙයි.

සටහන්

බැඳි පිටු

 Foucault පැදිලඹය
 පැදිලඹ-ඔරලෝසුව

පැදිලඹය


Schwende-Rüte est un district du canton d'Appenzell Rhodes-Intérieures en Suisse.

Histoire
Le , les habitants de Schwende et de Rüte ont approuvé une fusion ensemble. La fusion est approuvée par la Landsgemeinde le  et est entrée en vigueur le 1er mai 2022.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Articles connexes
 Canton d'Appenzell Rhodes-Intérieures
 Districts du canton d'Appenzell Rhodes-Intérieures

Liens externes

District dans le canton d'Appenzell Rhodes-Intérieures
Commune fondée en 2022 en Suisse

District de Schwende-Rüte


Die Nepomukstatue ist eine Darstellung des hl. Johannes Nepomuk, des Schutzpatrons des Wassers und der Brücken, im Bereich des ehemaligen Klosters Rengering an der Grenze von Ostbevern zu Milte. Sie steht zusammen mit der Brücke unter Denkmalschutz.

Beschreibung
Die Statue des hl. Nepomuk steht genaugenommen nicht mehr auf dem Gebiet von Ostbevern, sondern bereits in Milte. Das ehemalige Kloster Rengering wird zu Ostbevern gezählt und steht auf der Liste der Baudenkmäler in Ostbevern, weil sein größter Teil dort lag, während Brücke und Statue zu den Baudenkmälern von Warendorf-Milte gehören.

Die Statue ist circa 1,60 m hoch. Sie trägt das Gewand eines Kanonikers: Birett, Mozetta, Chorhemd und Soutane. In seiner rechten Hand trägt der Heilige ein flaches Metallkreuz, über das er auf die Brücke blickt, die linke hat er aufs Herz gelegt. Zu seinen Füßen steht eine Putte, die dem Heiligen einen Palmzweig entgegenstreckt, ein Attribut seines Märtyrertums. In einer Schweigegeste legt die Putte die Finger der linken Hand auf die Lippen. Damit soll angedeutet werden, dass Nepomuk das Beichtgeheimnis gegenüber König Wenzel IV. von Böhmen nicht brechen wollte.

Am Sockel steht die lateinische  Inschrift:  ("Unter deinem Schutze, so bitte ich, schirme uns, Johannes. Halte unsere Zunge im Zaum und mache sie durch Schweigen beredt.") Aus diesem Chronodistichon lässt sich als Summe der großgeschriebenen römischen Zahlen  die Jahreszahl 1754 (Σ IDIIVIVIIVMVLVXLIVILLVI = MDCCLIV), das Entstehungsjahr der Statue, ableiten.

Geschichte
Die Nepomukstatue ist ein 1754 entstandenes Werk des Bildhauers Joseph Guidobald Licht. Nach der Aufhebung des Klosters Rengering 1810 ging das Bildwerk in den Besitz der Gemeinde Milte über. 1959/60 wurde eine Restaurierung vorgenommen.

Einzelbelege

Literatur
 Vikar Gr. Vorspohl in Verbindung mit der Pfarrgemeinde St. Ambrosius Ostbevern (Hrsg.): Wegkreuze und Bildstöcke im Pfarrbezirk St. Ambrosius Ostbevern. Krimphoff, Füchtorf 1978, , Nummer 85 (Verfasser: Josef Gr. Vorspohl, Reinhard Drees, Norbert Reher).

Ostbevern
Baudenkmal in Warendorf
Skulptur (18. Jahrhundert)
Ostbevern Nepomuk
Christentum in Warendorf
Skulptur (Nordrhein-Westfalen)

Nepomukstatue (Ostbevern)


Stephanie af Hohenzollern-Sigmaringen (Stephanie Josepha Friederike Wilhelmine Antonia; ; 15. juli 1837, Sigmaringen – 17. juli 1859, Lissabon) var en tysk prinsesse af Fyrstendømmet Hohenzollern-Sigmaringen, der var dronning af Portugal fra 1858 til 1859 som ægtefælle til kong Peter 5. af Portugal.

Hun var datter af Fyrst Karl Anton af Hohenzollern-Sigmaringen og prinsesse Josephine af Baden. I 1858 blev hun gift med kong Peter 5. af Portugal men døde allerede året efter som følge af difteri.

Hun var søster til kong Carol 1. af Rumænien.

Dronninger af Portugal
Kongelige fra Tyskland
Prinsesser
Huset Hohenzollern

Stephanie af Hohenzollern-Sigmaringen


Two tongue tale er en film instrueret af Performancegruppen Værst.

Handling
En musikvideo med chokerende konsekvenser af Danmarks interessanteste rockgruppe, SORT SOL. Se hovedløse høns! Se ansigtsgymnastik! Få en lektion i falskhed!

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Dokumentarfilm fra Danmark

Two tongue tale


Brianne Sidonie Desaulniers (født 1. oktober 1989 i Sacramento, California), bedre kendt som Brie Larson, er en amerikansk skuespillerinde og musiker.

Larson er særlig kendt fra TV-serien United States of Tara og filmen 21 Jump Street (2012), hvor hun spiller centrale roller. Hun har også været med i film som 13 snart 30 (2004), Greenberg (2010) og Scott Pilgrim vs. the World (2010).

Ved Golden Globe Awards i 2016 vandt Larson i kategorien Bedste Kvindelige Skuespiller - Drama for sin rolle som Joy "Ma" Newsome i Room. For den samme rolle vandt hun også en Oscaren for bedste kvindelige hovedrolle i 2016.

Filmografi
 Avengers: Endgame (2019)
 Captain Marvel (2019)
 Unicorn Store (2018)
 Glasslottet (2017)
 Kong: Skull Island (2017)
 Room (2015)
 Short Term 12 (2013)
 21 Jump Street (2012)

Kilder

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Oscar for bedste kvindelige hovedrolle
Amerikanere i 1900-tallet
Personer fra Sacramento

Brie Larson


El concepto de  elemento eléctrico  se utiliza en el análisis de redes eléctricas. Cualquier red eléctrica puede ser modelada descomponiéndola en elementos eléctricos múltiples, interconectados en un diagrama esquemático o diagrama de circuitos. Cada elemento eléctrico afecta al voltaje en la red o corriente a través de la red de una manera particular. Analizando el modo por el cual una red es afectada por sus elementos individuales, es posible calcular cómo se comportará una red real en una macroescala.

Elementos contra componentes

Hay una distinción entre componentes eléctricos o electrónicos reales, físicos, y los elementos eléctricos ideales por los que son representados.

 Los elementos eléctricos no existen físicamente, y se supone que tienen propiedades ideales según un modelo de parámetro concentrado.
 Por el contrario, los componentes existen y tiene menos que propiedades ideales, sus valores siempre tienen un grado de incertidumbre, siempre incluyen algún grado de no linealidad y típicamente exigen una combinación de elementos eléctricos múltiples para aproximarse de sus funciones.

El análisis de circuitos utilizando elementos eléctricos es útil para entender muchas redes eléctricas prácticas que utilizan componentes.

Los elementos

Las cuatro variables de circuitos fundamentales son corriente, ; voltaje, , carga, , y flujo magnético, . Se exige que sólo 6 elementos, producidos manipulando estas cuatro variables, representen cualquier componente o red:

Fuentes
Concretamente dos:

 Fuente de corriente, medida en amperios - produce una corriente en un conductor. Afecta la carga según la relación .
 Fuente de voltaje, medida en voltios - produce una diferencia de potencial entre dos puntos. Afecta el flujo magnético según la relación .

Pasivos

Cuatro elementos pasivos:
 Resistencia , medida en ohms - produce un voltaje proporcional a la corriente que fluye a través del elemento. Relaciona voltaje y corriente según la relación .
 Capacitancia , medida en faradios - produce una corriente proporcional a la tasa de variación de voltaje a través del elemento. Relaciona carga y voltaje según la relación .
 Inductancia , medida en Henry - produce un voltaje proporcional a la tasa de variación de corriente a través del elemento. Relaciona flujo y corriente según la relación .
 Memristancia  - produce una corriente tal que la tasa de variación de corriente es proporcional a la tasa de variación de voltaje a través del elemento. Relaciona flujo y carga según la relación .

El cuarto elemento pasivo, el memristor, fue teorizado por Leon Chua en una publicación científica de 1971, pero un componente físico demostrando memristancia no fue creado hasta treinta y siete años más tarde. Fue informado el 30 de abril de 2008, que un memristor funcional había sido desarrollado por un equipo dirigido por el científico R. Stanley Williams de HP Labs. Con la aparición del memristor, ahora pueden ser relacionarse cada par de las cuatro variables. Los memristors pueden almacenar un bit de memoria no volátil. Pueden ser utilizados en lógica programable, procesamiento de señales, redes neuronales y sistemas de control, entre otros campos. Porque los memristores son variantes en el tiempo por definición, no se incluyen en modelos de circuitos lineales invariantes en el tiempo (LTI).

Activos

Cuatro elementos activos abstractos:

  Fuente de tensión controlada por tensión (VCVS) : genera un voltaje basado en otro voltaje con respecto a una ganancia especificado (tiene impedancia de entrada infinita e impedancia de salida cero).
  Fuente de corriente controlada por tensión (VCCS) : genera una corriente basado en un voltaje con respecto a una ganancia especificado. Se utilizó a transistores de efecto campo y tubos de vacío (tiene impedancia de entrada infinita e impedancia de salida infinita).
  Fuente de tensión controlada por corriente (CCVS) : genera un voltaje basado en una corriente de entrada con respecto a una ganancia especificado (tiene impedancia de entrada cero e impedancia de salida cero).
  Fuente de corriente controlada por corriente (CCCS) : genera una corriente basado en una corriente de entrada y una ganancia especificado. Utilizado para imitar transistores bipolares (tiene cero impedancia de entrada e impedancia de salida infinita).

Ejemplos

Los siguientes son ejemplos de representaciones de componentes por medio de elementos eléctricos:

 En un primer grado de aproximación, una batería es representada por una fuente de voltaje. Un modelo más refinado también incluye una resistencia en serie con la fuente de voltaje, para representar la resistencia interna de la batería (que ocasiona el calentamiento de la batería y la caída de voltaje cuando está en uso). Una fuente de corriente en paralelo puede ser añadida para representar esta fuga (que descarga la batería a lo largo de un periodo extenso de tiempo).
 En un primer grado de aproximación, un resistor es representado por una resistencia. Un modelo más refinado también incluye una inductancia de serie, para representar los efectos de la inductancia del hilo conductor (los resistores construidos como espiral tienen más inductancia significativa). Una capacitancia en paralelo puede ser añadida para representar el efecto capacitivo de la proximidad de los hilos conductores de los resistores, el uno al otro. Un cable se puede representar como resistor de valor bajo.
 Fuentes de corriente son más a menudo utilizadas para representar semiconductores. Por ejemplo, en un primer grado de aproximación, un transistor bipolar puede ser representado por una fuente de corriente variable que es controlada por tensión de entrada.

Referencias

Véase también
 Componente discreto
 Conector eléctrico

Enlaces externos
 J. Ríos. Conceptos básicos de electricidad y teoría de circuitos
 La electricidad y el circuito eléctrico
 Salvador Cardona; Roger Cardona; Luisa Jordi, Joan Rull. Símbolos gráficos para esquemas eléctricos y funciones lógicas
 Introducción a la teoría de circuitos]
 La electricidad
 Léxico de maquinaria y material eléctricos
 YAN Kun(2011). Nonlinstor-An electronic circuit element based on the form of the nonlinear differential equation (Brief annotation of the connection equation(R)), Xi'an: Xi'an Modern Nonlinear Science Applying Institute.

Componentes eléctricos

Elemento eléctrico


Andorra este un oraș din provincia Teruel, Aragon, Spania. În 2015, orașul care are o suprafață de 141,36 km2, avea 8.065 de locuitori

Ocupația principală a locuitorilor din Andorra era, în secolul XX, mineritul.

Patronul spiritual al orașului este Sfântul Macarie.

Administrația
Primarul orașului este doamna Sofia Ciercoles Bielsa de la partidul Izquierda Unida.

Referințe

Geografia Spaniei
Localități din Teruel

Andorra, Teruel


Duchennova mišićna distrofija (DMD) najprogresivniji je oblik mišićnih distrofija u ljudi. Spada u skupinu distrofinopatija, mišićnih distrofija nastalih zbog mutacije na distrofinskom genu, koji se nalazi na Xp21kromosomu. Posljedično dolazi do gubitka ekspresije gena za protein distrofin, ključan za održavanje citoskeleta mišićnih stanica. Obolijeva 1:5000 novorođene muške djece neovisno o rasnoj i etničkoj pripadnosti. U rijetkim slučajevima obolijevaju djevojčice. Simptomi se ispoljavaju kao progresivna mišićna slabost i atrofija mišića. Tipski gubitak mišića javlja se prvo u gornjem dijelu nogu i zdjelici, a zatim onih iz nadlaktice. Dolazi do problema uspostavljanja stojećeg položaja te u konačnici kretanja. Većina oboljelih vezana je za invalidska kolica već u adolescentnoj dobi, a kod nekih se javlja i mentalna retardacija. Do smrti dolazi već u dvadesetim godinama života. Slična bolest je Beckerova mišićna distrofija koja je puno rjeđa i kod koje se simptomi ispoljavaju puno kasnije te su blaže izraženi. Međunarodni dan svjesnosti o Duchennovoj mišićnoj distrofiji obilježava se 9. rujna.

Klinička slika
Većina dječaka pokazuje usporeni motorički razvoj te nemogućnost hodanja prije 15 mjeseci života. Simptomi se obično počinju javljati oko četvrte godine u dječaka nakon čega se drastično pogoršavaju. Patelarni tetivni refleks je odsutan već pri prvim kliničkim znakovima, dok je refleks Ahilove tetive održan. Bolest je karakterizirana poteškoćama pri hodu, otežanim ustajanjem iz čučnja, pozitivnim Gowersovim znakom, slabošću fleksornih mišića te hipertrofijom mišića stražnje lože potkoljenica. Pacijent postepeno postaje nepokretan. Razvijaju se kontrakture ekstremiteta i kifoskolioza što dovodi do potpune invalidnosti. Pacijenti imaju poremećen motilitet crijeva što može dovesti do megakolona, zapetljaja crijeva i malapsorpcije. Bolest pogađa i respiratorni sustav i dovodi do slabljenja funkcije interkostalnih i dijafragmalnih mišića. Vremenom se razvija srčana fibroza uz disfunkciju lijevog ventrikula i ventrikularnu aritmiju što uzrokuje srčanu insuficijenciju i smrt.

Uzroci i dijagnoza
Duchennova mišićna distrofija monogenska je nasljedna bolest i nasljeđuje se X-vezano recesivno. Najveći broj slučajeva bolesti nastaje nasljeđivanjem od roditelja, a manji broj zbog novonastalih mutacija u genu za distrofin. Posljedica je nedostatak distrofinskog proteinskog kompleksa. To je subsarkolemarni protein koji povezuje citoskelet mišićnog vlakna i ekstracelularni matriks kroz staničnu membranu. Odsutnost distrofina omogućuje kalciju da prodre u sarkolemu (staničnu membranu). Promjene u kalcijevim signalnim putevima uzrokuju ulazak vode u mitohondrije, koji zatim pucaju. U složenom kaskadnom procesu koji uključuje nekoliko putova i koji se jasno ne razumije, povećani oksidativni stres unutar stanice oštećuje sarkolemu i na kraju rezultira smrću stanice. Mišićna vlakna prolaze kroz nekrozu i na kraju se zamjenjuju masnim i vezivnim tkivom.

Može se dijagnosticirati analizom na delecije i duplikacije gena za distrofin. Biopsijom mišića dokazuju se mišićna vlakna različite veličine uz fibrozu i ekscesivno nakupljanje masnog i vezivnog tkiva. Najznačajniji test za DMD je serumska kreatin kinaza (CK).

Liječenje
Liječenje je multidisciplinarno te se bazira na poboljšanju kvalitete života pacijenata. Potrebno je redovito praćenje i liječenje kardioloških i gastroenteroloških komplikacija bolesti, kao i kontrola plućne funkcije. Pacijentima se daju kortikosteroidi između 4. i 6. godine života kada motorne funkcije djeteta stagniraju. Kortikosteroidi usporavaju degeneraciju mišića. Oboljeli od DMD zahtijevaju rehabilitacijsko liječenje tijekom života, kako bi se održale motoričke funkcije i spriječio razvoj deformiteta. Primjenjuju se ortoze i druga ortopedska pomagala. Trenutno odobreni lijekovi od strane FDA su glukokortikoid Deflazacort, te antisense oligonukleotidi Vitolarsen, Golodirsen i Eteplirsen za određene mutacije DMD gena.

Povijest bolesti
Edward Meryon, engleski liječnik, 1851. godine opisao je bolest u osam muškaraca iz tri obitelji. Uvidio je pojavnost bolesti isključivo u muške djece te okarakterizirao simptome progresivne mišićne slabosti kao posljedice bolesti samih mišića, a ne središnjeg živčanog sustava. Guillaume-Benjamin Duchenne, francuski neurolog, pionir električne stimulacije mišića, povezao je simptome bolesti s nakupljanjem masnog i vezivnog tkiva unutar mišića.

Izvori

Bolesti i poremećaji

Duchennova mišićna distrofija


İnsan vücudu, fiziksel ve kimyasal yapılardan oluşan biyolojik bir sistemdir. Vücut, insan sağlığının maddi yapısının tamamı, psikolojik yapısının ise taşıyıcısıdır; insan varlığının korunması ve türün devamı için birbiriyle uyumlu bir şekilde çalışan öğelerden oluşmuştur.

İnsan vücudunun ana birimi hücredir. Hücreler ve hücreler arası maddeler birleşerek dokuları oluşturur. Dokular, biçimsel ve işlevsel birimler olan organları oluştururlar. Fizyolojik olarak aynı işlevi gören yapısal organ birlikleri de vücudun sistemlerini meydana getirir. İnsan vücudundaki temel sistemler; hareket, sinir, solunum, dolaşım ve sindirim sistemleri olarak sıralanabilir. Bu sistemler duygu, hareket ve beslenme gereksinimlerini yerine getirirler. İnsan vücudunun olağan büyüme ve gelişmesi sistemlerin ve sistemleri oluşturan her organın görevini yerine getirmesine bağlıdır.

Destek ve hareket sistemi

Vücudun hareket etmesini, desteklenmesini sağlar ve koruyucu görev yapar. Hareket sistemi şu yapılardan oluşur:

 Kemikler
 Eklemler
 Kaslar

Dolaşım sistemi

Vücut dokularına oksijen, besin, hormon, bağışıklık elemanı ve benzeri elemanları taşır ve dokulardaki atıkları geriye toplar. Dolaşım sistemi şu yapılardan oluşur:

 Kalp
 Kan damarları
 Kan
 Lenf damarları

Sinir sistemi

Bilinç, anlama, düşünme, algılama, hareketlerin uyumu, dengesi ve solunum ile dolaşımı sağlar. Sinir sistemi şu yapılardan oluşur:

 Beyin
 Beyincik
 Omurilik
 Omurilik Soğanı

Solunum sistemi

Solunum sistemi, kandaki karbondioksit (CO2) gazının oksijen gazı (O2) ile yer değiştirmesini sağlayan sistemdir.

Ayrıca bakınız
 Beden toplum bilimi

Kaynakça

İnsan vücudu


Indiana Pacers, Indianapolis, Indiana'da kurulmuş şehri NBA'de temsil eden profesyonel basketbol takımıdır. Takım NBA'de Doğu Konferansı'nın Merkez Grubu bölümünde yer almaktadır. 1967 yılında kurulan takım ABA ligini neredeyse her sene domine eden takımlar arasında yer almıştır. Ev sahibi olduğu iç saha karşılaşmalarını 19.000 kapasiteli Bankers Life Fieldhouse'da oynamaktadır.

Pacers takımı kurulduğundan bu yana tarihinde pek çok başarı elde etmiştir. Kulüp her sene play-off iddiası ile başlasa da genel itibarıyla hayal kırıklığına uğramıştır. 1967-1974 yılları arasında kurulmuş ilk basketbol ligi olan ABA'yi domine edip şampiyonanın o dönemde hanedanı olarak tarif edilmiştir . Onlar ABA'de mücadele ettikleri 7 yılda 3 şampiyonluk kazanmayı başarmışlardır. Pacers takımı 2000 yılında Doğu Konferansı'nı 1. sırada bitirip bölümünde şampiyon olmuş ardından L.A. Lakers'la NBA finalini oynamıştır, fakat kaybetmiştir. 2004 yılında konferans finalini oynamayı başarmıştır. Normal sezonun 1.si olmasına rağmen play-off konferans finalinde Detroit Pistons takımına süpürülmüştür. Ekibin tarihi boyunca toplam 8 konferans şampiyonluğu bulunmaktadır. NBA'in en unutulmaz şutörlerinden Reggie Miller da bu takımda oynamıştır. Takımın tarihi boyunca en önemli ve 5 tane Basketball Hall of Fame seçilen oyuncuları Reggie Miller, Chris Mullin, Alex English, Mel Daniels ve Roger Brown'dur.

Kulüp tarihi

1967-1976: ABA hanedanlığı
Kulüp 1976 yılında aralarında Richard Tinkham, John DeVoe, Chuck DeVoe'inde bulunduğu altı önemli yatırımcı tarafından Amerikan Basketbol Birliği'nde Indianapolis şehrini temsil edip mücadele etmek için kuruldu.

Takım ilk 7 yıl boyunca ev sahibi olduğu maçları Indiana Eyalet Üniversitesi Fuar Kolezyumunda oynadı. Daha sonra 1974 yılında 25 yıl boyunca maçlarını oynayacakları yeni salonları olan Market Square Arena'ya taşındılar.

Daha sonra Indiana kuruluşunun ikinci sezonunda baş antrenörlüğe Larry Staverman'ın yerine Indiana Hoosiers'ın eski koçu olan Bob " Slick " Leonard getirildi. Leonard'ın önderliğinde takım büyük bir çıkış yakaladı ve koçun sayesinde takımda Mel Daniels, George McGinnis, Bob Netolický, Rick Dağı ve Roger Brown gibi süperstarlar doğdu. Bu oyuncular sayesinde Indiana her sezona şampiyonluk ve play-off iyi yerlere gelebilme hedefleri ile başlıyordu. Amerikan Basketbol Birliği ligi 1974 yılında sona erdiğinde Pacers takımı 1970 yılından sonra son 4 sezonda 3 şampiyonluk 1 final elde etmeyi başarısı göstererek ligin en başarılı takımı unvanını ele geçirdi. Onlar lig tarihindeki 9 yılda toplam 3 şampiyonluk kazanmalarının yanında 2 kez de finale yükselme başarısı gösterdiler.

1976-1987: İlk NBA yılları
Pacers 1976 yılında NBA-ABA birleşmesini düzenleyen 4 ABA takımından birisi olmuştur. 1976-77 sezonu için Pacers Denver Nuggets, New York Nets ve San Antonio Spurs tarafından birleştirilmiş lige katıldılar. Her eski ABA takımı yeni kurulan lige katılmak için 3.200.000 $ zorundadır. Yeni NBA takımların ilk dört yıl boyunca ulusal televizyon gelirlerinin paylaşımı men edildi. Birleşme sonucunda dört takımda mali sıkıntılar baş göstermiştir. Ayrıca Pacers'ın ABA'den kalma bazı mali sıkıntıları vardı. Onlar son ABA sezonunda yıldız oyuncularının bazılarını satarak başlamıştı.

Pacers NBA'deki ilk sezonunu 36 galibiyet 46 mağlubiyet ile 9. sırada tamamlayarak uzun süre sonra ilk kez play-off yapamadan sezonu tamamladı. Takım oyuncuları Billy Knight ve Don Buse NBA All Star Maçında oynayarak Indiana'yı temsil etti. 1977-78 sezonunda kadrolarına geçen sezonun yılın çaylağı ödülünü kazanan Adrian Dantley'i katmış diğer sezon Billy Knight karşılığında takas etmişlerdir. Pacers yeniden yapılanmaya gittiği yıllarda 1980'de takımın eski efsanevi Pivot'u kariyerinin sonlarında bulunan George McGinnis'i Alex English karşılığında Denver Nuggets'tan takasla kadrosuna katmıştır.

1982-83 sezonunda draftta 8. sıradan seçtikleri Clark Kellogg NBA Yılın Çaylağı Ödülü oylamasında 2. sırada olma başarısı gösterse de Pacers sezonu 20 galibiyet 66 mağlubiyet ile kulüp tarihinin tüm zamanların en kötü performansı ile kapadı. Takım ayrıca Hakeem Olajuwon ve Michael Jordan'ında draft edildiği 1984 NBA Seçmeleri'nde 2. sıradan Portland Trail Blazers'ın seçtiği Sam Bowie'yi takaslan kadrosuna katmıştır. 1984-85 sezonunda 26 maç 1985-86 sezonunda 22 maç kazandıktan sonra 1986-87 sezonunda Jack Ramsay antrenör olarak George Irvine'nin yerine geldikten sonra 41 galibiyet 41 mağlubiyet ile sezonu 7. sırada tamamlayarak play-offa kalma başarısı gösterdi. Bu yükselişte 1986 NBA Seçmeleri'nde draft edilen ve NBA Yılın Çaylağı Ödülü'nü kazanan Chuck Person'ında harika performansı etkili oldu. Play offlarda 2. sıra sezonu noktalayan Atlanta Hawks ile eşleşen Pacers seriyi 3-1 kaybederek elenmiş ve yılı noktalamış oldu.

1987-2005: Reggie Miller dönemi

Pacers takımı 1987 NBA Seçmeleri'nde 1. tur 11. sıradan Şutör gard Reggie Miller'ı draft etmiş ve birçok taraftar bu tercihi sevinçle karşılaşmıştır. 1987-88 sezonunda takım play-off yapamadı son derece kötü bir yıl geçirdi. 1988-89 sezonunda da takım sezona 0-8 mağlubiyet ile başlayınca koç Jack Ramsay görevinden istifa etti. Mel Daniels ve George Irvine sezon içinde geçici olarak göreve getirilse de sezon sonunu takım Dick Versace ile 28 galibiyet 54 mağlubiyet ile getirdi. 1989 yılında takım en iyi altıncı adam ödülü sahibi Dallas Mavericks oyuncusu Detlef Schrempf'i Herb Williams karşılığında takasla kadrosuna kattı.

1989 yılından itibaren Pacers 1993 yılına kadar playoff'larda dahil %50 galibiyet yüzdesi ile oynadı ve bu süre zarfında takım sürekli üst üste 4 yıl ilk turda elendi. 1991 yılında Boston Celtics ile 5 maçlık bir seride karşılıp zorlamasına rağmen 3-2 kaybederek bir kez daha ilk turda playoffa veda etmiştir. 1993-94 sezonunda koçluk görevine Larry Brown'u getiren takım sezonda 47 galibiyet alarak NBA kulüp tarihinin rekorunu kırıp normal sezonu 2. sırada tamamlayarak play-offa kalmışlardır. İlk turda Atlanta Hawks'ı 3-0 ile geçtikten sonra yarı finalde New York Knicks ile eşleştiler. Çok çekişmeli geçen seride Pacers son maçta Reggie Miller'ın son çeyrekteki 25 sayılık müthiş performansıyla seriyi 4-3 ile geçerek konferans finalinde Shaquille O'Neal'lı Orlando Magic'in rakibi oldular. Ancak seriyi Magic 4-3 kazanarak NBA finaline çıkma başarısı gösterdi ve Pacers için sezon sona erdi. Takımın yıldızı Miller ayrıca 1994 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda ABD millî takımının kaptanı ve skor lideri olmuş ekibiyle altın madalya alma sevinci yaşamıştır.

1997-98 sezonunda takımın başına Larry Bird'i getiren takım uzun süredir eksiklik yaşadıkları Point guard pozisyonuna Los Angeles Clippers'tan Mark Jackson'ı takasla alarak kadrosuna kattı. Normal sezonu 58 galibiyet 24 mağlubiyet ile bitirerek franchise tarihlerindeki NBA kulüp rekorlarını kırdılar. Sezon içinde kadroya katılan Chris Mullin beklenmedik şekilde uyum sağlayarak takımın en önemli parçalarından birisi haline geldi. Rik Smith ve Reggie Miller takımı sezon ortasında yapılan NBA All-Star maçında temsil etti. İyi bir sezon geçiren takım Cleveland Cavaliers ve New York Knicks'i eleyerek doğu konferansı finaline çıksalarda Chicago Bulls'a 7 maçlık seri sonucunda 4-3 ile yenilmişlerdir.

Lokavt nedeniyle geç başlayan 1998-99 normal sezonunu 33 galibiyet 17 mağlubiyet ile 2. sırada bitiren Pacers takımı play-off ilk turunda Milwaukee Bucks'ı 3-0 2. turda Philadelphia 76ers'ı ise 3-0 süpürdükten sonra konferans finalinde New York Knicks ile eşleştiler. Ancak Knicks turu 4-2 geçerek NBA finaline yükselen taraf oldu. 1999-00 sezonuna da büyük hedeflerle başlayan Indiana draftta ilk turda seçilen Jonathan Bender'i Antonio Davis karşılığında takasla kadrosuna katmıştır. Normal sezonu 56-26 ile bitiren Pacers takımı normal sezonu 1. sırada tamamlamayı başarmıştır. Play-off ilk turunda Milwaukee Bucks'a karşı zorlansalarda 3-2 geçen ekip yarı finalde Philadelphia 76ers'i 4-2 geçtikten sonra konferans finaline çıkmayı başardı. Konferans finalinde ezeli rakipleri New York Knicks ile eşleşen Indiana bu kez seriyi 4-2 ile geçerek ABA'den sonra tarihlerinde ilk kez NBA finaline kalma başarısı gösterdiler. Ancak rakipleri yıldızlar topluluğu bulunduran Los Angeles Lakers olunca seriyi 4-2 kaybederek Indiana'nın şampiyon olmasını engellemiş oldu. Serideki 5. maçta Indiana kendi evinde Lakers'ı kendilerine teselli olarak 120-87 yenerek onlara takım tarihindeki play off'lardaki en ağır galibiyetini taddırsa da bu şampiyonluk için yeterli olmamıştır.

Indiana takımı 2001-02 sezonunda Chicago Bulls'a Jalen Rose ve Travis Best'i vererek karşılığında Brad Miller, Ron Artest, Kevin Ollie ve Ron Mercer'i alarak çok ses getirecek bir takasa imza attı. Ayrıca takımın Pivot'u Jermaine O'Neal kariyerinde ilk defa bu sezonda All Star seçilme başarısı gösterdi. 1 yıl aradan sonra bu yılda Artest ve Miller önderliğinde play off yapsalar da ilk turda New Jersey Nets takımına elenerek veda etmişlerdir. 2003-04 sezonunda konferans yarı finalinde Detroit serisinin bir maçında Ben Wallace ile Ron Artest'in ettiği kavgadan sonra Artest'in kendisine bira şişesi atan bazı taraftarlarıda tribüne çıkıp Stephen Jackson'la birlikte dövmüşlerdir. Bunun sonucunda mahkeme kararıyla Artest'e normal sezon ve playoff'ta 73 maç Wallace'a 6 maç Jermaine O'Neal'a 25 maç Stephen Jackson'a 30 maç ceza verilmiştir.

Birçok sıkıntıyla uğraştıkları 2004-05 sezonunda da 44 galibiyet 38 mağlubiyet ile üst üste 14 sezonda 13. kez play off yapan Pacers ilk turda Boston Celtics'i son maçta 97-70 yenerek 4-3 ile zar zor geçtikten sonra geçen sene doğu konferansı finalinde kaybettikleri son şampiyon Detroit Pistons ile bu sefer 2. turda eşleştiler. Geçen seneden kavgalı oldukları Pistons'a karşı bu kez seride 2-1 öne geçmelerine rağmen sonraki 3 maçı kaybederek seriyide 4-2 kaybetmiş oldular. Ayrıca serideki kaybettikleri son maç 19 Mayıs 2005'te takımın efsanesi Reggie Miller'ında kariyerindeki son maçı jubilesi oldu ve o bu maçta 28 sayı atarak herkes kendisini ayakta alkışladı. Miller'ın tüm çabalarına rağmen 18 yıllık kariyeri boyunca Pacers ile çok yaklaşmasına rağmen 1 tane bile NBA şampiyonluğu yaşayamadan kariyeri son bulmuş oldu. 2005-06 normal sezonunda 30 Mart 2006 tarihinde oynanan Pacers Phoenix Suns maçında Miller'ın 31 numaralı forması emekli edilmiştir.

2005-2012: Danny Granger dönemi

2005 NBA Seçmeleri'nde ekip önümüzdeki birkaç sezon boyunca takımın en önemli oyuncusu olucak Danny Granger'ı 1.tur 17. sıradan draft etti. Reggie Miller'ın emekli oluşu Ron Artest'in sakatlıkla boğuştuğu 2005-06 sezonunda zor zamanlar geçiren Pacers takımı bu sezonda da son 15 yılda 14. kez play-off yaptı. İlk turda New Jersey Nets takımı ile eşleşen takım ilk maçı kazanarak seride 1-0 öne geçti. Sonraki maçı kazanan Nets seriyi 1-1'e getirse de 3. maçı Jermaine O'Neal'ın 37 sayısıyla kazanan Pacers seride 2-1 öne geçti. Sonraki 2 maçı alan New Jersey takımı seride 3-2 geçtikten sonra son maçıda alarak seriyi 4-2 kazanarak konferans yarı finaline yükselmiş oldu. Sezonu erkenden kapatan Pacers'ta 6. maçta 40 sayı atan Anthony Johnson takımının maçı ve seriyi kaybetmesine engel olamadı.

Pacers takımı 2006-07 sezonunu tarihinin en kötü sezonlarından biri olarak kapadı. Sezonu toplam 35 galibiyet 47 mağlubiyet ile tamamlayan takım konferansı 9. sırada bitirdi. All-Star arasından sonra inanılmaz bir diriliş yaşayıp üst üste 11 galibiyet alıp şanslarını devam ettirselerde 15 Nisan günü New Jersey Nets'ten aldıkları yenilgiyle play-off şanslarını tüketmiş oldular. Bunun sonucunda 1996-97 sezonundan bu yana ilk kez play-off'a katılamamış oldular. Sezon boyunca Pacers takımı ligin en kötü hücum takımı ilan edildi ve bunda takımın sezon boyunca takımın Pivot'u Jermaine O'Neal'ın ve diğer oyuncuların sakatlıklarınında etkisi oldu. Ayrıca takımın doğru dürüst bir Oyun kurucu'su yoktu medyadan bu yüzden Pacers'a eleştiler yağıyordu.

80'lerden beri ilk kez play-off yapamamalarına rağmen 2007-08 sezonunda işler fena gitmezken sezon sonuna doğru takımın önemli parçaları Jermaine O'Neal ve asıl Oyun kurucu sıkıntısı olan takımın PG'si Jamal Tinsley'de sakatlanınca zaten savunma sıkıntısı olan takımın sistemi tamamen çöktü. Oyun kurucu pozisyonunu Travis Diener ile doldurmaya çalışsalarda yetmeyince takım Danny Granger'ın çabalarına rağmen sezonu 36 galibiyet 46 mağlubiyet ile 9. sırada tamamlayarak play-off dışında kaldı. Ayrıca takımın ana skorerleri Danny Granger ve Mike Dunleavy, Jr bu sezonda toplam 1500 sayı barajını geçerek Reggie Miller ve Detlef Schrempferken'den sonra bunu başaran Indiana kulüp tarihindeki ikinci oyuncular oldular. Ayrıca Dunleavy NBA En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu Ödülü'ne aday gösterilse de ödül Hidayet Türkoğlu'na gitti. 2008-09 sezonunda Danny Granger gösterdiği müthiş performansla kariyerinde ilk kez all-star seçildi. Ayrıca maç başına 25 sayı barajını geçerek NBA En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu Ödülü'nü kazandı. Oyuncusunun bu bireysel başarılarına rağmen takımı Pacers sezonu 9. bitirerek play-off yapamamış oldu.

2009-10 sezonunda 2009 NBA Seçmeleri'nde draft ettikleri Tyler Hansbrough'un kulağından Jeff Foster'ında dizinde sakatlanmasıyla beraber takım neredeyse Pivot'suz kaldı. Sezon sonunu %50 galibiyet yüzdesiyle play-off yapamadan kapatan takım üst üste 4. yılında da play-off yüzü görememiş oldular. Ayrıca son 20 yılda yalnızca 5. kez play-off yapamamışlardır. Sezon sonunda hayat belirtileri gösterip son 14 maçın hepsini kazansalar da pek bir işlerine yaramadı. 2010 yılının Mayıs ayında çaylak sezonunu tamamladıktan sonra A. J. Price ameliyat gerektirecek bir diz sakatlığı yaşadı. Onun beklenen geri dönüşü ise 4-6 aylık bir sürede gerçekleşti.

Pacers takımı 2010 NBA Seçmeleri'nde 1. tur 10. sıradan swingman Paul George'u seçti. 2. turda ise Şutör gard Lance Stephenson'u draft ettiler. Takım 1 Temmuz 2010 tarihinde George ile çaylak sözleşmesi imzaladı. Stephenson ile de 22 Temmuz'da sözleşme imzalandı. Ayrıca New Orleans Hornets ve Houston Rockets takımları ile yapılan 3'lü takasta James Posey ve Darren Collison kadroya katıldılar.

2010-11 sezonunda takım çıktığı ilk beş maçta 2 galibiyet ve 3 mağlubiyet aldı. 9 Kasım günü evlerinde Denver Nuggets'ı 144-113 mağlup ettikleri karşılaşmanın üçüncü çeyreğinde 21'de 20 şut isabetiyle 54 sayı atarak NBA'de bir çeyrekte en çok sayı atan 4. takım oldular. Ayrıca bu maçta Mike Dunleavy 3. çeyrekte 24 sayı atarak kulüp tarihinin bir çeyrekte en çok sayı atan oyuncusu unvanını eline geçirdi. Pacers takımı 30 Ocak 2011 tarihinde koç Jim O'Brien ile yollarını ayırarak önemli bir hamle yaptı. Yerine sezon sonuna kadar yardımcı antrenör Frank Vogel'ı getirdiler. 6 Nisan 2011 tarihinde Washington Wizards'ı yenip sezonu 8. bitirerek 2006 yılından bu yana 5 yıl sonra ilk defa play-off yapmış oldular. 2011 NBA Playoffları ilk turunda normal sezonu 1. bitiren Washington Wizards ile eşleşen Indiana seriyi 5 maç sonunda 4-1 ile kaybederek elenmiş oldular.

6 Nisan 2011 tarihinde baş antrenör Vogel ile takımın koçluk görevini sürekli olarak sürdürmesi için anlaşıldı. Daha sonra 2011 NBA Seçmeleri'nde 1. tur 15. sıradan seçtikleri Kawhi Leonard'ı draft gecesi San Antonio Spurs'e George Hill karşılığında takas ettiler. Lokavt nedeniyle geç başlayan sezonda lokavtın sona ermesiyle birlikte all-star oyuncu David West ile'de 2 yıllık anlaştılar. Sezon ortasında takıma Toronto Raptors'tan Leandro Barbosa'yıda katarak daha da güçlendiler. 2011-12 normal sezonunu Danny Granger'ın önderliğinde 42 galibiyet 24 mağlubiyet ile 3. sırada kapatan takım ilk turda Orlando Magic ile eşleştiler. Ayrıca normal sezonda aldıkları galibiyet yüzdesi onların 2005 yılından bu yana aldıkları en iyi yüzde olmuştur. 8 Mayıs 2012 günü serinin son maçında Orlando Magic'i 105-87 yenerek seriyi kazanmış ve Miami Heat'in konferans yarı finalindeki rakibi olmuşlardır. Kazandıkları seriyle 2005 yılından bu yana ilk defa bir play-off ilk tur serisi geçme başarısı gösterdiler. Seride ilk 3 maçta Indiana 2-1 önde olsa da sonradan toparlanan Heat takımı sonraki 3 maçı ve son olarak 6 maçıda kazanarak seriyide 4-2 kazanmış konferans finaline adını yazdırmıştır.

2012-günümüz: Paul George dönemi

Takımın yıldızı Granger 2012-13 sezonunun ilk 5 maçında oynadıktan sonra dizinden ağır bir sakatlık geçirerek sezonu kapatmış ve ameliyat olması gerekmiştir. 2013-14 sezonunda geri dönüp süre alsa da önceki formunu kazanma girişimi başarısız olmuş sezon ortasında Evan Turner ve Lavoy Allen karşılığında Philadelphia 76ers'e takas olmuştur.

26 Haziran 2012 tarihinde genel müdür David Morway resmen istifa etti. Ertesi gün takımın basketbol operasyonları başkanı efsane eski basketbolcu Larry Bird'de görevinden istifa etti. Pacers takımı 2012 NBA Seçmeleri'nde 26. sıradan Miles Plumlee'yi seçtikten sonra draft gecesi 38. sıradan Sacramento Kings'in seçtiği Orlando Johnson'u takasla kadrosuna kattı. 7 Nisan 2013 günü Pacers bu sezon parlayan yıldızları Paul George önderliğinde 2003-04 sezonundan bu yana ilk kez merkez grubu şampiyonluğunu perçinledi ve sezonu 49-32'lik dereceyle doğu konferansını 3. sırada tamamladı. Takımın en önemli kozu George ise bu yıl NBA En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu Ödülü'nü kazanmasının yanında kariyerinde ilk kez all-star seçilme başarısı gösterdi. 2013 NBA Playoffları'nda Pacers takımı ilk turda Atlanta Hawks'ı fazla zorlanmadan geçtikten sonra konferans yarı finalinde New York Knicks takımı ile eşleşti. Oynanan 6 maç sonunda New York Knicks'i ise 4-2 ile geçen Indiana 2004 yılından bu yana ilk defa konferans finaline çıkmış oldu. Konferans finalinde geçen sene elendikleri Miami Heat ile eşleşen Pacers Heat'i bu kez çok çok zorlasa da seriyi 4-3 ile son maçta kaybederek elenmiş oldular.

Bir yıllık aradan sonra Larry Bird basketbol operasyonları başkanı olarak tekrar görevine geri döndü. Ayrıca Donnie Walsh Pacers takımı için danışman olarak seçildi. 2013 NBA Seçmeleri'nde takım 1.tur 23. sıradan Solomon Hill'i seçti. Takıma bench oyuncusu olarak sezon başlamadan Luis Scola, C. J. Watson ve Chris Copeland eklenerek daha da güçlenmiş oldular.

Logo

Salon tarihi

 Indiana Üniversitesi Fairgrounds Kolezyumu (1967-1974)
 Market Square Arena (1974-1999)
 Bankers Life Fieldhouse (1999–günümüz) (diğer adıyla Conseco Fieldhouse)
Indiana Pacers takımı ev sahibi olduğu iç saha maçlarını 1999 yılında kurulmuş olan Bankers Life Fieldhouse'de oynamaktadır. Salon Sermaye Geliştirme Kurulu tarafından işletilmektedir. Salonun yapımına ilk adım Architects & Engineers tarafından 22 Temmuz 1997 tarihinde atılmıştır. Eskiden Conseco Fieldhouse olarak bilinen arena resmen 6 Kasım 1999 tarihinde açılmış ve 22 Aralık 2011 tarihinde bugünkü adını almıştır. Bu arena'nın basketbol maçları için seyirci kapasitesi 18.165 bin kişidir. Bayanlar WNBA liginde mücadele eden şehrin bir başka takımı Indiana Fever'de maçlarını bu salonda oynamaktadır. Pacers Bankers Life Fieldhouse'e geçmeden önce maçlarını 1967-74 arasında Indiana Üniversitesi Fairgrounds Kolezyumu'nda 1974-99'da ise Market Square Arena'da oynamıştır.

Formalar
Indiana Pacers takımının formalarının renkleri altın rengi, lacivert, gümüş ve beyaz'dır. İç saha maçlarında genellikle beyaz ve sarı renkli formaları giyselerde alternatif olarak sarı laciver renkli formayıda giyebilirler. Deplasmanlarda ise lacivert kaplamalı sarı çizgili formaları tercih etmektedirler. Formalar Amerikalı atlet olan Florence Griffith-Joyner tarafından tasarlanmış yazıları ise Helvetica'yı andıran bir yazı stiliylen yazılmıştır. Formalar Pacers fanları tarafından genellikle "Flo-Jos" adıyla tanımlanmıştır.

Oyuncular

Mevcut kadro

Emekliye Ayrılmış Numaralar

Hall of Fame

Draft seçimleri

Baş Antrenörler

Pacers takımını kulüp tarihi boyunca 13 ayrı baş antrenör çalıştırdı. Takımın ilk antrenörü ligin adı ABA'iken 1967 yılında koltuğa gelen Larry Staverman oldu. Bobby Leonard takımı çalıştırdığı 12 sezonda %5,29 galibiyet yüzdesine sahip olmasına rağmen takım tarihinde toplam en çok galibiyet alan koçu unvanını taşımaktadır. 1997 yılında göreve gelen eski efsane basketbolcu Larry Bird önderliğinde onlar 1999-00 sezonunda NBA finali görme başarısı göstermişlerdir. Takımın şu anki koçu 2011 yılında göreve gelen Frank Vogel'dır.

Kulüp tarihinin en çok sayı atan isimleri

İstatistikler

Kulüp tarihinin istatistik liderleri

Kariyer
Maç:  Reggie Miller (1.389)
Oynama süresi:  Miller (47.621)
Saha içi isabeti:  Keith Schexnayder (8.242)
Saha içi isabeti denemesi:  Miller (17.699)
3 sayılık basket:  Miller (2.560)
3 sayılık basket girişimi: Miller (6.486)
Faul atışı:  Miller (6.237)
Faul atışı girişimi:  Miller (7.026)
Hücum ribaundu:  Dale Davis (2.276)
Savunma ribaundu:  Mel Daniels (5.461)
Toplam ribaund:  Daniels (7.643)
Asist:  Miller (4.141)
Top çalma:  Miller (1.505)
Blok:  Jermaine O'Neal (1.247)
Top kaybı:  Miller (2.409)
Bireysel faul:  Rik Smits (3.011)
Sayı:  Miller (25.279)

Maç başına
Oynama süresi:  Mel Daniels (37.07)
Saha içi isabeti:  Chuck Person
Saha içi şut girişimi: Person (16.33)
3 sayılık şut isabeti:  Reggie Miller (1.84)
3 sayılık şut girişimi:  Stephen Jackson (4.73)
Faul isabeti:  Detlef Schrempf (5.31)
Faul isabeti girişimi:  George McGinnis (7.05)
Hücum ribaundu: Daniels (4.56)
Savunma ribaundu: Daniels (11.40)
Toplam ribaund: Daniels (15.96)
Asist:  Mark Jackson (8.13)
Top çalma:  Don Buse (2.55)
Blok:  Jermaine O'Neal (2.46)
Top kaybı:  Ricky Sobers (4.10)
Bireysel faul:  James Edwards (4.04)
Sayı: Danny Granger (25.8)

Kişisel ödüller

NBA Yılın Savunma Oyuncusu
Ron Artest – 2004

NBA Yılın Çaylağı
Chuck Person – 1987

NBA Yılın Altıncı Adamı
Detlef Schrempf – 1991, 1992

NBA En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu Ödülü
Jalen Rose – 2000
Jermaine O'Neal – 2002
Danny Granger – 2009
Paul George – 2013
NBA Yılın Koçu
Jack McKinney – 1981
Larry Bird – 1998

NBA Yılın Yöneticisi
Larry Bird – 2012

All-Star Maçı Konferans Koçu
Larry Bird – 1998
Isiah Thomas – 2003
Rick Carlisle – 2004
Frank Vogel – 2014

ABA En Değerli Oyuncu Ödülü
Mel Daniels - 1969, 1971
George McGinnis - 1975

ABA Playoffları En Değerli Oyuncu Ödülü
Roger Brown - 1970
Freddie Lewis - 1972
George McGinnis - 1973

ABA All-Star Maçı En Değerli Oyuncu Ödülü
Mel Daniels - 1971

NBA All-Star
Billy Knight – 1977
Don Buse – 1977
Reggie Miller – 1990, 1995, 1996, 1998, 2000
Detlef Schrempf – 1993
Rik Smits – 1998
Dale Davis – 2000
Jermaine O'Neal – 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007
Brad Miller - 2003
Ron Artest – 2004
Danny Granger – 2009
Roy Hibbert – 2012, 2014
Paul George – 2013, 2014

NBA Yılın İkinci Beşi
Jermaine O'Neal – 2004

NBA Yılın Üçüncü Beşi
Reggie Miller – 1995, 1996, 1998
Jermaine O'Neal – 2002, 2003
Ron Artest – 2004
Paul George – 2013

ABA Yılın Savunma Takımı
Mel Daniels - 1969, 1970, 1971
Roger Brown - 1971
George McGinnis - 1974, 1975
Billy Knight - 1976

NBA Yılın En İyi Beşi
Roger Brown - 1968, 1970
Bob Netolicky -1970
George McGinnis - 1973
Mel Daniels - 1973
Don Buse - 1976

NBA En İyi Birinci Savunma Takımı
Don Buse – 1977, 1978, 1979, 1980
Ron Artest – 2004, 2006

NBA En İyi İkinci Savunma Takımı
Dudley Bradley – 1981
Micheal Williams – 1992
Derrick McKey – 1995, 1996
Ron Artest – 2003
Paul George – 2013

ABA En İyi Savunma Takımı
Don Buse - 1975, 1976

NBA Yılın Birinci Çaylak Beşi
Clark Kellogg – 1983
Steve Stipanovich – 1984
Chuck Person – 1987
Rik Smits – 1989

NBA Yılın İkinci Çaylak Beşi
Jamaal Tinsley – 2002
Danny Granger – 2006
Paul George – 2011

ABA Yılın Çaylak Beşi
Bob Netolicky - 1968
George McGinnis - 1972
Billy Knight - 1975

NBA All-Star Hafta Sonu Smaç Yarışması
Fred Jones - 2004

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Indiana Pacers NBA profili
 Indiana Pacers sayfası basketball-reference.com

Pacers
Indianapolis
NBA takımları

Indiana Pacers