ගණකාධිකරණ ආචාර ධර්ම යනු මූලික වශයෙන්  ව්‍යවහාරික ආචාර ධර්ම වලට අයත් විෂය කොටසක්, ගණකාධිකරණයට අදාළ වන සදාචාරාත්මක අගය පිළිබඳ අධ්‍යයනය සහ විනිශ්චය.එය වෘත්තිමය ආචාර ධර්ම සදහා නිදසුනකි. ගණකාධිකරණ ආචාර ධර්ම Luca Pacioli විසින් පළමුව හඳුන්වා දෙන ලද අතර පසුව රජයේ කන්ඩායම්, වෘත්තිමය සංවිධාන සහ ස්වාදීන සමාගම් විසින් එය වැඩිදියුණු කළහ.උසස්  අධ්‍යාපන ආයතනයන්හි  ගණකාධිකරණ පාඨමාලා වලදී මෙන්ම ගණකාධිකාරිවරු සහ විගණකවරු පුහුණු කරනු ලබන සමාගම් ද ආචාර ධර්ම උගන්වනු ලැබේ

ගණකාධිකරණ සේවා සහ මෑතකදී සිදුවූ සංස්ථාපිත බිදවැටීම් රැස නිසා ගණකාධිකරණ වෘත්තිය තුල පිළිගත් ආචාර ධර්ම සදහා අවධානය යොමුවී ඇත.මෙම බිදවැටීම් නිසා ගණකාධිකරණ වෘත්තියෙහි කීර්තියට පුළුල් ලෙස විසිරුණු නොසැලකිල්ලක් ඇතිවී ඇත.විවේචනයන් මැඩපවත්වීමට සහ වංචාකාරී ගණකාධිකරණය නැවත්වීමට විවිධ ගණකාධිකරණ සංවිධාන සහ රජයන් විසින් ගණකාධිකරණ වෘත්තිය තුල වර්දනය වූ ආචාර ධර්ම නියාමනයන් සහ පිළියම් ගොඩනගා ඇත.

ආචාර ධර්ම වල වැදගත්කම.

ගණකාධිකාරිවරු සහ විගණකවරු සිදුකරන්නා වූ කාර්යයේ ස්වභාවය ගත් කල  ඔවුන්ට ඉහල මට්ටමේ ආචාර ධර්ම අවශ්‍ය වේ.කොටස්කරුවන්, කොටස්කරුවන් වීමට බලාපොරොත්තුවන්නන් සහ අනෙකුත් මුල්‍යමය ප්‍රකාශන භාවිතයට ගන්නන් ඔව්න්ට එම දත්ත ආයෝජන සිදුකිරීමට පෙර තීරණ ගැනීමේදී භාවිතා කල හැකි නිසා විශාල ලෙස සමාගමක වාර්ෂික මුල්‍යමය ප්‍රකාශන මත යැපේ.ඔව්න් ප්‍රකාශන පිළියෙළ කරනා ගණකාධිකාරිවරුන්ගේ, ඒවා අනුමත කරනා විගණකවරුන්ගේ මතයන් මත සමගම පිළිබද නිවැරදි සහ අපක්ෂපාති අදහසක් ලබාගනී. ආචාර ධර්ම පිළිබද දැනුම ගණකාධිකාරිවරු සහ විගණකවරුනට ආචාරධර්මීය සැකයන් පැරදවීමට  උපකාරී විය හැක.නිවැරදි තීරණය ගැනීමෙන් සමාගමට ලාබ නොලැබෙන නමුත් එය ගණකාධිකාරිවරු සහ විගණකවරුන්ගේ වාර්තා මත යැපෙනා ජනතාවට ලාබ ගෙන දෙනු ඇත.
බොහෝ රටවල් හට ගණකාධිකරණ නීති ඇතිකිරීමේදී  වෙනස් වූ ආකල්ප පවතී.ජර්මනියේ ගණකාධිකරණ නීති පැනවීම පාලනය කරනු ලබන්නේ බදු නීතිය මගිනි; ස්වීඩනයේ ගණකාධිකරණ නීතිය මගිනි; සහ එක්සත් රාජධානියේ සමාගම් නීතිය මගිනි. මීට අමතරව ගණකාධිකරණය සදහා නියෝග පනවන ඔව්න්ගේම සංවිධාන රටවල් සතුව පවතී.නිදසුනක් ලෙස, ස්වීඩනය සතුව Bokföringsnämden (BFN - ගණකාධිකරණ ප්‍රමිති මණ්ඩලය ) පවතී,
ස්පාන්ය සතුව the Instituto de Comtabilidad y Auditoria de Cuentas (ICAC) පවතින අතර ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සතුව  Financial Accounting Standards Board (FASB) පවතී.

ඉතිහාසය

Luca Pacioli, ගණකාධිකරණයේ පියා, ගණකාධිකරණ ආචාර ධර්ම පිලිබදව ඔහු විසින් ලියු පළමු පොත වූ 1494 ප්‍රකාශයට පත කල Summa de arithmetica, geometria, proportioni, et proportionalita හි සදහන් කරනා ලදී. ආචාර ධර්ම සදහා වන ප්‍රමිතින් එතැන් සිට රජයේ කණ්ඩායම්, වෘත්තියමය සංවිදාන සහ ස්වාදීන සමාගම්  විසින් ගොඩ නගන ලදී.මෙම විවිද කණ්ඩායම් විසින් ගණකාධිකාරීවරුන් ආචාර ධර්ම පද්දතියක් අනුගමනය කරමින් තම කාර්යන් වෘත්තියමය වටපිටාවක් තුල සිදු කිරීමට පොලබවන ලදී. ගණකාධිකාරීවරු අනිවාර්යෙන්ම ඔව්න් සාමාජිකත්වය ලබාගත් වෘත්තිය සංවිධානය විසින් පනවන ලද ආචාර ධර්ම පද්දතිය අනුගමනය කල යුතුය.එක්සත් ජනපදයේ රාජ්‍ය ගණකාධිකාරිවරුන්ගේ සංගමය, අභ්‍යන්තර විගණකවරුන්ගේ ආයතනය සහ ගණකාධිකාරිවරුන්ගේ ජාතික සංගමය වැනි ගණකාධිකරණ සංගමයන් සියල්ලෙහිම ආචාර ධර්ම පද්දතියක් පවතින අතර බොහෝ ගණකාධිකාරිවරු එවැනි එක සංගමයක හෝ කිහිපයක සාමාජිකයන් වේ.
මහජන ගණකාධිකාරිවරුන් සදහා වූ අමෙරිකානු සංගමය(AAPA) 1887 දී පිහිටුවන ලදී.එය එක්සත් ජනපදයේ ගණකාධිකරණ ශේස්ත්රයේ වෘත්තියමය බව ගොඩනගීමෙහි පළමු පියවර විය.1905 වන විට AAPA හි පළමු ආචාර ධර්ම පද්දතිය එහි සාමාජිකයන්ගේ අද්‍යනය සදහා ගොඩනංවන ලදී.1907 දී පැවති එහි 12 වන සංවත්සරය සමරන සැසියේදී ආචාර ධර්ම එහි සාමාජිකයන් අතර ප්‍රධාන මාතෘකාවක් විය.එම සාකච්චා වල ප්‍රතිපලයක් ලෙස
වෘත්තියමය ආචාර ධර්ම ලය්ස්තුවක් සංවිදානයේ නීති තුලට ඇතුලත් කරනා ලදී. කෙසේ උවත් සංවිදානයේ සාමාජිකත්වය ස්වේච්චාවෙන් ලබාගන්න නිසා සංගමය එක් එක් සමාජිකයා එම අනුගමනය්න් සහතික කිරීම බලාපොරත්තු නොවේ.  Illinois Institute of Accountants වැනි අනෙක් ගණකාධිකාධිකරණ  සංගම්ද විෂය සදහා ආචාර ධර්ම වල ඇති වැදගත්කම පිළිබද සාකච්චා අරඹ කරනා ලදී. දැනට පවතින " සහතික කරනා ලද මහජන ගණකාධිකාධිකාරිවරුන්ගේ අමෙරිකානු ආයතනය" යන නම  ලැබීමට පෙර  එහි ඉතිහාසය තුල කිහිප වරක්ම AAPA හි නම වෙනස් කරනා ලදී.එහි සාමාජිකයන් විසින් පිළිපැදිය යුතු අංශ පහකින් යුත් මුලික ආචාර ධර්ම පද්දතියක් AICPA විසින් ගොඩනගන ලදී ."නිදහස් බව, සම්පූර්ණත්වය සහ විෂයමූලකත්වය"," නිපුණත්වය, තාක්ෂණික මට්ටම ","සේවාදායකයාට ඇති වගකීම්"," හවුල්කාරයාට ඇති වගකීම්",මෙන්ම " අනෙකුත් වගකීම් සහ පිළිවෙත්".මෙම එක් එක් අංශය මගින් සහතික කරනා ලද ගණකාධිකාරිවරුන්ට වෘත්තියමය ආකාරයෙන් කටයුතු කරනා ආකාරය පිළිබද මග පෙන්වීමක් සිදුකරන ලදී.
සපයා ඇති මාර්ගසූචක අනුව කටයුතු කිරීමට නොහැකි වීම නිසා ගණකාධිකාරිවරයෙකු සේවය තහනම් කිරීමක් ද සිදුවිය හැක.මුලික ආචාර ධර්ම ගොඩ නැගීමේදී AICPA විසින් වෘත්තිය දෙස ගණකාධිකරණ ශේස්ත්රයෙන් පිට සිටින අය දකිනා ආකාරයද සැලකිල්ලට ගන්න ලදී.

ඉගැන්වීමේ ආචාර ධර්ම

විශ්ව විද්‍යාල විසින් ඉගැන්වීමේ ආචාර ධර්ම 1980 දශකයේදී ආරම්භ කරන ලදී.මෙම විෂය සදහා වන පාඨමාලා පසුගිය දශක දෙක තුල විශාල වශයෙන් වැඩි වී ඇත. ගණකාධිකාරිවරුන්ට ආචාර ධර්ම ඉගැන්වීමේදී භූමිකා නිරූපණය,දේශන, විෂය අධ්‍යයනය, ආරාධිත දේශන මෙන්ම අනෙකුත් මාධ්‍යද සම්බන්ද කරගත හැක.මෑත කාලීන අද්යනයන් මගින් සදහන් පෙනෙනුයේ සෑම ගණකාධිකාධිකරන ග්‍රන්ථයකම කුමන ආකාරයකින් හෝ ආචාර ධර්ම පිළිබද අඩංගු වේ. එක්සත් ජනපදයේ ගණකාධිකාධිකරන ශේස්ත්රයේ ආචාර ධර්ම පිළිබද අධ්‍යනය කෙරෙහි අවදානය යොමු කල පළමු මධ්‍යස්ථානය 1993 වසරේ  බින්ග්හම්ප්ටෝන්  හි State University of New York හි දී  ආරම්භ කෙරුණි. 1999 සිට එක්සත් ජනපදයේ ජනපදය කිහිපයකම ආචාර ධර්ම පන්ති CPA විභාගයට පෙර අනිවාර්ය කිරීම ආරම්භ කරනා ලදී.
1988 දී  Stephen E. Loeb විසින් ගණකාධිකරන  ආචාර ධර්ම පිළිබද අධ්‍යාපානය සදහා අරමුණු 7 ක් ඇතුලත් විය යුතු බව යෝජනා කරනා ලදී. මෙම අරමුණු ක්‍රියාත්මක  කිරීමට ගණකාධිකාධිකරන විෂය මාලාව තුලදී හෝ එම විෂය සදහාම වූ වෙනම පංතියකදී මෙම ගණකාධිකරන ආචාර ධර්ම ඉගැන්වීම සිදු කල හැකි බව ඔහු පෙන්වා දෙන ලදී.එය ගණකාධිකරන  පාඨමාලාව පුරා ඉගැන්වීමට අවශ්යවීමෙන් සෑම ගණකාධිකරන   ගුරුවරයෙක් සතුවම එම විෂයෙහි දැනුම තිබීම අත්‍යවශ්‍යය.තනි පාඨමාලාවක් නම් එය ශිෂ්‍යාගේ අධ්‍යාපනයේ කුමන ස්ථානයට ඇතුලත් කර යුතුද යන්න සැලකිය යුතුය. වර්ෂාර්ධයක් තුල නිමකිරීමට තරම් විෂය කරුණු පවතීද යන්න සහ බොහෝ විශ්වවිද්‍යාල සතුව වසර 4 ක විෂය ධාරාවක් තුල මෙම විෂයෙහි  තනි පන්තියක් සදහා ඉඩ පවතීද යන්න පැනනගින ගැටළු වේ.
මේ අතර විශ්වවිද්‍යාලය තුල ආචාර ධර්ම ඉගැන්විය යුතුද යන්න පිලිබදව මත වදයක් ගොඩ නැගී තිබිණ.පක්ෂපතීන් පෙන්වා දුන්නේ ආචාර ධර්ම වෘත්තිය වැදගත් බව සහ මෙම විෂයට පැමිනෙන නවකයන්ට එය ඉගැන්විය යුතු බවය.මීට අමතරව මෙම අද්‍යාපනය සිසුන්ට ආචාර ධර්ම වල අගය පිළිබද අවබෝදය ලබාදෙන අතර අන් අය සිදුකරන ආචාර ධර්ම වලට පටහැනි තීරණ ගැනීම් වලක්වීමටද දිරිගන්වනු ඇත. විචාරකයන් පවසන්නේ පුද්ගලයෙක් ආචාර ධර්මීය වුවත් නැතත් ආචාර ධර්ම ඉගැන්වීම ඵල රහිත බැවය.විරුද්දතා පැවතියද ගණකාධිකරන ආචාර ධර්ම පිළිබද විශ්වවිද්‍යාල සහ සම්මේලන විසින් ඉදිරිපත් කරන උපදෙස් වෘත්තිය ආයතන සහ ගණකාධිකරන සමාගම් විසින් පිළිගෙන ඇත. ගණකාධිකරන අද්යාපන සංශෝදන කොමිසම(AECC ) ශිෂ්‍යයන් හට පවසන්නේ "වෘත්තිය පිළිබද ආචාර ධර්ම දැනගන්න එමෙන්ම අවබෝද කරගන්න සහ වටිනාකම අනුව තීරණ ගැනීමට හැකිවන්න "
Phillip G. Cottel පවසන්නේ ප්‍රබල ලෙස ආචාර ධර්ම පවත්වා ගැනීමට නම් ගණකාධිකාරීවරයෙකු සතුව වටිනාකම පිළිබද ඉහල  හැගීමක් පැවතීම, යම් අවස්ථාවක දී ආචාර ධර්මයන්හි ඇති සම්බන්දතාව වටහා ගැනීමට ඇති හැකියාව සහ අන් අයගේ සුභ සිද්දිය සදහා වූ කැපවීම. Iris Stuart නිර්දේශ කරන්නේ පියවර හතරකින් සමන්විත වූ ආචාර ධර්ම ආකෘතියකි.
ගණකාධිකාරීවරයෙකු විසින් ආචාර ධර්මීය ගැටළුවක් පන නගින විට එය හදුනාගත යුතුය;  එම ගැටලුව මගින් ඇතිවෙන්නා  වූ ප්‍රතිපලය පිළිබද අවදානය යොමු කල යුතු පාර්ශවයන් හදුනාගත යුතුය; විකල්පයන් සෙවීම සහ සෑම විකල්පය මගින්ම අවදානය යොමු කරනා පාර්ශවයන් කෙරෙහි ඇතිවෙන බලපෑම ඇගයීම; සහ හොදම විකල්පය තේරීම.

ගණකාධිකරන අර්බුද

ගණකාධිකාරිවරුන් සහ විගනකවරු ඔව්න් විගණනයේ යෙදෙන සමාගමේ සේවයේ සිටිමින් මහජනතාවගේ යහපත පිළිබද සැලකිලිමත් විය යුතු නිසා ගණකාධිකරන ආචාර ධර්ම පාලනය ඉතා අපහසු වී පවතී. සමාගමක් අලාභයක් සිදුවන හෝ වසාදැමීමට සිදුවන ආකාරයේ ප්‍රශ්න වලට මුහුණ දෙන අවස්ථාවක වුවත් ගණකාධිකරණ ප්‍රමිති මට්ටම්  පවත්වාගන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබද සලකා බැලිය යුතුය. වෘත්තිය තුල පවතින ගණකාධිකරන අර්බුද කිහිපයක් නිසා ගණකාධිකාරිවරුන් පිළිබද විවේචකයන් විසින් සදහන් කර ඇත්තේ සේවාදායකයෙක් " දෙක එකතු කිරීම දෙක සමාන වන්නේ කීයටද?"  විමසු විට ගණකාධිකාරිවරයා බොහෝ දුරට ලබා දිය හැකි පිලිතුරනම්  " ඔබ කැමති කෙසේ වෙනවටද ?" යන්නය.මෙම මතයන් සහ වෘත්තිය පිළිබද අනෙකුත් මත ගැටුම් නිසා වර්ධනය වූ වෘත්තිය මට්ටමකට ලග වී ඇත.
ගණකාධිකාරිවරයෙක්ගේ කාර්යභාරය සමාජයට ඉතා වැදගත් වේ. ගණකාධිකාරිවරු ප්‍රාග්ධන වෙළදපොලෙහි මුල්‍යමය වාර්තාකරුවන් සහ අතරමැදියන් ලෙස කටයුතු කරන අතර මහජන සුබසිද්දිය සදහා මුලිකව බැදී සිටි.ඔවුන් සපයන තොරතුරු කළමනාකරුවන්ට, ආයෝජකයන්ට සහ අනෙකුත් අයට ඉතා වැදගත් ආර්ථිකමය තීරණ ගැනීමේදී වැදගත් වේ. ගණකාධිකාරිවරුන් ආචාර ධර්මයන් නිසි ලෙස පිලි නොපැදීම  සමාජයට හානිකර විය හැකි අතර එමගින් ජනතාවගේ විස්වාසය බිද වැටීම සහ ප්‍රාග්ධන වෙළදපොල කාර්යන් වලට බාධා ඇති වීම සිදුවිය හැක.
1980 දශකයේ සිට අද දක්වා නොයෙකුත්  ගණකාධිකරන අර්බුද ජනමාද්‍ය මගින් වාර්තා වීම නිසා වංචා චෝදනා, බංකොලොත්වීමෙන් ආරක්ෂා වීමේ ඉල්ලීම් මෙන්ම සමාගම් සහ ආයතන වැසීයාම සිදු විය.මෙම අර්බුද නිමනශීලී ගණකාධිකරනය, නොමග යවනා ආර්ථික විශ්ලේෂණ සහ අල්ලස් වල ප්‍රතිපල වශයෙන් ඇති විය.  Nugan Hand Bank, Phar-Mor, WorldCom, සහ  AIG ඇතුළු නොයෙකුත් සමාගම් හට වංචනික ගිණුම්කරණය නිසා ප්‍රශ්න ඇති විය.ඉතා පුළුල් ලෙස වාර්තා වූ ගනකදිකර ආචාර ධර්ම වලට පටහැනි වීම තම මූල්‍ය ප්‍රකාශන පිළිබද සාදාරන හා පැහැදිලිව ඉදිරිපත් නොකළ  Enron බහුජාතික සමාගම හා සම්බන්ද විය. ඉහලම පස් දෙනාගෙන් කෙනෙකු ලෙස ගිණුම්කරණ ආයතන විසින් හදුන්වනු ලැබුණු  Arthur Andersen ඔව්න්ගේ  විගණන නිලධාරියා විය.ඔව්න්ගේ මුල්‍ය ප්‍රක්ෂණ වල අඩුපාඩු පැවතියද ඔව්න්ගේ ගිණුම් නිවැරදි බව ප්‍රකශ කල හ.ආචාර ධර්ම බිද වැටීම් වාර්තා වීමෙන් පසුව Enron ආයතනය බිද
ඇතුන පමණක් නොව Arthur Andersen ද තම වියාපාර කටයුතු වලින් ඉවත් විය. සමාගමෙහි ඇති වූ නය නිසා Enron හි කොටස් කරුවන්ට අමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 25 ක් පමණ අහිමි විය.  Arthur Anderson ගේ සේවකයන් කිහිප දෙනෙක් පමණක් මෙම අර්බුදයට සම්බන්ද වුවත් සමගම වැසීයාමෙන් 85000 පමණ සිය රැකියා අහිමි විය.

බලපෑම්

වංචාකාරී ගිණුම්කරණය විවිද හේතූන් නිසා ඇති විය හැක.මෙම ගැටළු එකවර ඉදිරියට පැමිණීමෙන් හානි සිදුවන්නේ සමාගමට පමණක් නොව ඒවා හදුනාගෙන ඉදිරිපත් නොකළ  විගනකවරුනටද එය අලපනු ඇත.සිදු කරනා ලද අද්යනයන් කිහිපයකින් පවසන්නේ ආයතනයේ එක්සත් සංස්කෘතිය රිනාත්මක ලෙස ගණකාධිකරුගේ ක්‍රියා කලාපය වෙනස් කරනවා. මෙම වටපිටාව විශ්ව විද්‍යාලය තුලින් ලබාගත් ආචාර ධර්ම ක්‍රමයෙන් පහ කර දම්මේමට උපකාරී වේ.
1977 වන තෙක්ම ආචාර ධර්ම නීති මගින් ගණකාධිකරණ සහ විගණන සමාගම් වලට තම සේවදකයන් වෙත වෙළද දැන්වීම් ප්‍රචාරය කෙරීම වැලක් වුහ.නීති ලිහිල්  කිරීමෙන් පසුව විශාල සමාගම් වෙළද ආචරණය සදහා වැය කල ප්‍රමාණය 1980 දශකයේ පවතී අමෙරිචානු ඩොලර් මිල්ලියන 4 සිට 2000 දශකය වන විට අමෙරිචානු ඩොලර් මිල්ලියන100 දක්වා වැඩි විය.විචාරකයන් පවසන්නේ වෙළද ප්‍රචාරණයට ඉඩ දීමෙන් වෙළද කටයුතු වුර්තීයමය ස්වභාවයට වඩා  ඉහලගිය බවත් එමගින් යම්කිසි මතගැටුමක් ඇතිවූ බවත්ය.මෙමගින් වංචා ඉහල ගිය අතර ආයතන වලට බලපෑම් ඇති කළහ. Arthur Bowman " සේවාවන් ලබා දීමේදී ඔව්න් විගනකවරෙයෙක්ට වැඩ උපදේශකයන් බවට පත් කලහ ".ඉහල අදායමක් පැමිණෙන සේවාවන් වන උපදේශන සේවාවන නිසා ගිණුම්කරණ සමාගම් අව ගෙව්ම් විගණනයන් කෙරෙහි අඩු  කැමැත්තක් දක්වනට විය.මෙම නිසා විගණනය කෙරෙහි අඩු කාලයක් වය කිරීම නිසා නිරමනශීලී සහ වංචාකාරී ගිණුම්කරණය සොයා බැලීම සිදු නොවීය.කළමනාකරණ විගණනය පිළිබද 2007 දී ප්‍රකාශ වූ සගරාවක වූ ලිපියක ගිනුම්කරවන්ගේ ආචාර ධර්ම බිද වැටීමට හේතු වූ ප්‍රදාන කරුණු 9ක් පෙන්වා දී තිබිණ.එය ලෝක ගිණුම්කරුවන්ගේ පෙඩරලහි සාමාජිකයන් 66 දනෙකු විසින් සිදු කරනා ලද අද්යනයකින් උපුටා ගට්ටකි.එම හේතූන් නම් " ස්වයන් කැමැත්ත ,විශයමුලිකය හදුනාගැනීමට ඇති නොකියාව ,නිදහස ,නුසුදුසු වුර්තීය තීරණ, ආචාර ධර්ම පිළිබද අවබෝදය නැති වීම, නුසුදුසු නායකත්වය ,විවිද බලපෑම් වලට එරෙහිව නැගීසිටීමට ඇති නොහැකියාව,නිපුණත්වය අඩු බව, අන්විදනය මගින් ලබා දෙන සහයෝගය අඩු වීම සහ වුර්තීය ආයතනයේ සහයෝගය අඩු වීම" ප්‍රදාන කරුණ වන ස්වයන් කැමැත්ත යනු යම් ගැටලුවකදී ගිනුම්කරුවෙකු තම උපරිමයෙන් කටයුතු කිරීමට ඇති උනන්දුවය්. නිදසුනක් ලෙස විගනකවරයෙක්ට ඔහු විගණනය කරනා ගිනුමක යම් ගැටළුවක් පවතීනම් සහ ඔහුට එය මග හරින ලෙස මුදල් දීමන ලබා දී පවසන්නේ නම් ඔහු ආචාර ධර්ම වලට පටහැනිව කටයුතු කිරීමට ඉඩ ඇත.

මූලධර්ම සහ නීති

ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය වාර්තාකරන ප්‍රමිතින් (IFRS ) යනු ජාත්‍යන්තර ගිණුම්කරණ ප්‍රමිති මණ්ඩලය විසින් ගොඩ නගන ලද ප්‍රමිතීන් සහ අර්ථ විවරණ වේ,ඒවා මුලධර්ම මත පදනම් වේ. ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය වාර්තාකරන ප්‍රමිතින් (IFRS ) යුරෝපා සංගමය ඕස්ට්‍රේලියාව සහ හොං කොංග් ඇතුළු රටවල් 115කට අධික සංක්‍යාවක් විසින් බාවිතා කරනු ලැබේ.එක්සත් ජනපද පොදු ලෙස පිළිගන්නා ලද ගිණුම්කරණ මුලධර්ම (GAAP), මුල්‍ය ගිණුම්කරණය සදහා වූ මාර්ගසුචක වලින් සමන්විත සම්මත රාමුව විශාල වශයෙන් රීති මත පදනම් වේ.විචාරකයන් සදහන් කරන්නේ රීති මත පදනම් වූ ලෙස පිළිගන්නා ලද ගිණුම්කරණ මුලධර්ම (GAAP) එක්සත් ජනපදය මුහුණ දුන් බොහොමයක් අර්බුද සදහා කිසියම් හෝ අයුරකින් වගකිව යුතු බවය්.නිරීක්ෂණය කිරීම සදහා වූ  මුලදර්ම මත පදනම් වූ ප්‍රවේශය සදහා රීති මත පදනම් වූ ප්‍රවේශයට වඩා වුර්තීයමය විචාරබුද්ධියක් අවශ්‍ය වේ.

රීති මත පදනම්  වූ ගිනුම්කරණයෙහි පවතින ගැටළු පිළිබද වාර්තා කරනා පරදු දරන්නන් එක්සත් ජනපදය වැනි බොහෝ රටවල සිටිති.මෑත කාලීන අද්යනයන්ට අනුව බොහෝ දෙනෙක් විස්වාස කරන්නේ මුල්‍ය වාර්තාකරණය සදහා වූ මුලධර්ම මත පදනම් වූ ප්‍රවේශය විගනනවරයෙකු වර්ධනය කරනවා පමණක් නොව ඔහුට සේවදයකයගෙන් අත්වල පීඩනය දරාගැනීමටද උපකාරී වන බවය්.එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස මුල්‍ය වාර්තා අපක්ෂපාතී  සහ  විනිවිද ලෙස දැකිය හැකිය.එක්සත් ජනපදය අන්තර්ජාතික ගිණුම්කරණ සම්මතයන්ට මාරු වූ විට ඔව්න් එමගින් වෙනසක් ගෙන එය් යැය් සිතුහ.කෙසේ වුවද SEC හි නව සබාපති වැඩ බාරගනීමේදී එම මාරුවීම රීති මත පදනම් වූ ගිණුම්කරණහි හොද සහ නරක පිළිබද ප්‍රබල විමර්ශනයක් ගෙන එන ලදී. අන්තර්ජාතික ගිණුම්කරණ සම්මතයන්ට මාරුවීම සිදුවන අතරතුර මුලධර්ම මත පදනම් වූ  සම්මතයන් විගනකවරයාගේ තීරණ ගැනීමේ ක්‍රියා පිළිවෙල කෙරෙහි බලපෑම පිළිබද ගවේෂණ ඉතා අඩු ප්‍රමාණයකි සිදු විය.වගණන විශේෂඥයන් 114 දෙනෙකුට  අනුව ඔව්න් බොහෝදෙනෙකු සේවාදායකයන් රීති මත පදනම් වූ සම්මතයන්ට අනුව තම ශුද්ධ ආදායම පාලනය කිරීමට ඉඩහැරීමට කැමැත්තක් දක්වය්. මෙම ප්‍රතිපල මගින් මුලධර්ම සහ රීති මත පදනම් වන ගිණුම්කරණය පිළිබද පවතින විවාදයෙහි මතුවන තර්ක තුලනය සදහා යම් පෙර දර්ශනයක් SEC, IASB සහ FASB  වෙත ලබා දෙය්.
අවබෝදය, අදාළතාව, භෞතිකතාව, විශ්වසනීයත්වය සහ සංසන්ද්‍යතාව මත IFRS පදනම් වේ. සියලුම රටම IFRS භාවිතයට ගෙන නොමැති නිසා මෙම පිළිවෙත් මගින් ජාත්‍යන්තර සම්මතයන් ලෝකය තුල ජීව්‍ය කිරීම සිදු නොවේ.විශේෂයෙන්ම එක්සත් ජනපදය තවමත් පිළිපදින්නේ නැති අතර ඔව්න් තවමත් GAAP භාවිථා  කරය්.එය රීති
සහ මුලධර්ම සංසන්දනය අපහසු කරයි. එක්සත් ජනපදය 2014 වර්ෂයේ සිට GAAP වලින්  IFRS වලට මාරුවිය යුතු බව 2008 අගෝස්තු මාසයේදී ආරක්ෂක සහ විනිමය කොමිසම(SEC ) විසින් යෝජනා කළහ.

ගණකාධිකරණ ආචාර ධර්ම


هذه قائمة قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة من رقم 400 إلى 499 والتي تم تبنيها ما بين 14 ديسمبر 1976 و28 يناير 1982.

 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 400
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 401
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 402
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 403
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 404
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 405
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 406
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 407
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 408
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 409
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 410
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 411
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 412
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 413
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 414
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 415
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 416
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 417
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 418
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 419
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 420
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 421
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 422
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 423
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 424
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 425
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 426
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 427
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 428
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 429
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 430
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 431
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 432
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 433
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 434
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 435
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 436
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 437
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 438
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 439
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 440
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 441
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 442
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 443
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 444
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 445
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 446
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 447
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 448
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 449
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 450
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 451
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 452
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 453
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 454
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 455
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 456
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 457
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 458
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 459
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 460
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 461
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 462
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 463
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 464
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 465
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 466
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 467
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 468
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 469
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 470
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 471
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 472
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 473
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 474
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 475
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 476
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 477
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 478
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 479
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 480
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 481
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 482
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 483
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 484
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 485
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 486
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 487
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 488
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 489
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 490
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 491
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 492
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 493
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 494
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 495
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 496
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 497
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 498
 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 499

انظر أيضا
 منظمة الأمم المتحدة للتربية والتعليم والثقافة.
 منظمة الأمم المتحدة للطفولة.
 قائمة قرارات مجلس الأمن

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسية لموقع الأمم المتحدة على الشبكة
 موقع الأمم المتحدة باللغة العربية
 الهيكل التنظيمي لمنظومة الأمم المتحدة

المصادر

قوائم قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة

قائمة قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة من 400 إلى 499


Olaylar
 Kutluk Devleti (İkinci Doğu Göktürk Kağanlığı) kuruldu (dağılışı 745).

Doğumlar
 Ömer bin Abdülazîz, Emevî Halifesi (ö. 720)

Ölümler
 Hassân bin Sâbit, Arap şair (d. 563)
 Ukbe bin Nafi, Arap komutan ve Emevi valisi (d. 621)

682


Agrilus wasmanni é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1933.

Referências

wasmanni

Agrilus wasmanni


Le crash d'un hélicoptère de la MONUSCO de 2022 est survenu le 29 mars 2022 lorsqu'un hélicoptère Puma appartenant à l'aviation légère de l'armée pakistanaise et affecté à la Mission de l'Organisation des Nations unies pour la Stabilisation de la République démocratique du Congo (MONUSCO) s'est écrasé lors d'une mission de reconnaissance au-dessus de la province du Nord-Kivu, en République démocratique du Congo. L'accident a tué les huit Casques bleus de l'ONU à bord, six pakistanais, un russe et un serbe.

L'ambassadeur du Pakistan auprès de l'ONU, , a confirmé l'identité des soldats à bord de l'hélicoptère.

Accident
Le 29 mars, la MONUSCO a perdu le contact avec un hélicoptère lors d'une mission de reconnaissance dans l'est du Congo, dans la zone autour du village de Tshanzu, au sud-est de la ville plus importante au niveau régional de Rutshuru.

Une opération de recherche et de sauvetage a récupéré les corps plus tard dans la journée et les a emmenés à Goma, la capitale de la province.

Les Forces armées de la République démocratique du Congo ont déclaré que l'accident d'hélicoptère avait été intentionnellement commis par les rebelles du Mouvement du 23 Mars (M23), qui participent à une insurrection contre le gouvernement depuis 2014. Le porte-parole du M23, Willy Ngoma, a accusé le gouvernement congolais de mentir, affirmant que le groupe soupçonnait l'armée d'être responsable. Les combats entre l'armée congolaise et le M23 duraient depuis plusieurs jours avant le crash du Nord-Kivu.

Réactions
Le Premier ministre pakistanais Imran Khan a déclaré qu'il était rempli d'un "profond sentiment d'horreur et de chagrin", remerciant l'armée pakistanaise pour ses opérations.

Notes et références

Accident ou incident aérien en république démocratique du Congo
Accident ou incident aérien en 2022
2022 en république démocratique du Congo
Mars 2022

Crash d'un hélicoptère de la MONUSCO de 2022


هوركي (Горки, Горкі) هي مدينة في مقاطعة ماهيلجاو في روسيا البيضاء.

مراجع

أماكن مأهولة في روسيا البيضاء
أماكن مأهولة في مقاطعة موغيليوف
بلدات في روسيا البيضاء

هوركي


Boeing 757 er bandarísk tveggja hreyfla mjóþota hönnuð og framleidd af Boeing á árunum 1981-2004 og arftaki Boeing 727.

777
Farþegaflugvélar

Boeing 757


Hernhutter é um tipo de biscoito grosso, feito de pâte sablée, típico dos Países Baixos.  A receita é uma especialidade de Zeist, na província de Utrecht.

O hernhutter é uma bolacha doce assada em pequenas formas serrilhadas, feita de manteiga, farinha e açúcar refinado.

Seu nome vem da Igreja dos Irmãos Morávios, cujo nome em alemão é Herrnhuter Brüdergemeine. Eles se estabeleceram em 1746 no terreno adjacente ao Castelo de Zeist, onde a Igreja se encontra até o presente dia. Os membros que se instalaram originalmente em Zeist eram provenientes da da vila saxônica de Hernhut, cujo nome também é derivado do nome alemão da Irmandade.

A comunidade estabelecida em Zeist era largamente autossuficiente. Muitos frades viviam de seus próprios trabalhos manuais, incluindo como padeiros em uma padaria, a qual também administravam; entre eles, muitos eram especializados em confeitaria. Além de pães cotidianos e ritualísticos, sobremesas finas também eram feitas, de acordo com receitas trazidas de sua terra natal, e as vendas das iguarias eram realizadas não só dentro de Zeist, mas em outros municípios da região. A padaria foi comandada pela Igreja dos Irmãos Morávios entre 1749 a 1962, e existe hoje em dia sob uma administração já não mais filiada à Igreja.

O confeiteiro e frade Ludwig Traugott Wünsche foi um dos maiores disseminadores dos hernhutters. Em 1850, ele abriu sua padaria e confeitaria e em 1902, a padaria foi adquirida pelo cozinheiro e padeiro George Figi. O local anteriormente ocupado pela padaria transformou-se em um hotel, de nome Hotel Theater Figi.

Biscoitos
Culinária dos Países Baixos

Hernhutter (biscoito)


Župnu i konkatedralnu crkvu svetog Petra, apostola počeo je graditi splitsko-makarski nadbiskup Frane Franić u prosincu 1979. godine, a blagoslov temeljnog kamena, koji je donesen iz starohrvatske crkve svetog Petra u Solinu, obavljen je 1980. godine.

Blagoslov pastoralnog centra proslavljen je 1983. Crkva je odlukom Svete Stolice 11. svibnja 1987. uzdignuta na dostojanstvo i čast konkatedrale. Iste godine je i posvećena 27. srpnja.

Na području župe ima oko 20 000 stanovnika. Crkva je izvana duga 32,40 m i široka 28,70 m. Tadašnja komunistička vlast je smanjila njezinu veličinu i nije dozvolila gradnju zvonika od 70 m.

U stambenom dijelu zgrade nalazi se kapela Ranjene Gospe. U njoj je bio stari Gospin kip koji je oštećen prilikom bombardiranja stare crkve svetog Petra 1944. Stoga kapela i nosi ime Ranjene Gospe, a blagdan se slavi 23. siječnja.

U kripti konkatedrale pokopani su nadbiskupi dr. Frane Franić i Ante Jurić.

Izvori

Katoličke katedrale u Hrvatskoj
Petar, konkatedrala
Splitsko-makarska nadbiskupija

Konkatedrala sv. Petra u Splitu


NGC 101 este o galaxie spirală din constelația Sculptorul. A fost descoperită de către John Herschel în 25 septembrie 1834.

Note

Vezi și
 NGC 100
 NGC 102

Legături externe
 NGC 101 pe spider.seds.org
 NGC 101 pe WikiSky

Galaxii spirale
Constelația Sculptorul
Obiecte NGC
Obiecte astronomice descoperite de John Herschel
Obiecte astronomice descoperite în 1834

NGC 101


Cop1 – Solidarités Étudiantes est une association française loi de 1901 à but non lucratif, apartisane et indépendante, crée durant l'été 2020 par un groupe d'étudiants. Elle a pour objectif la lutte contre la précarité étudiante, avec la particularité de proposer une aide par et pour les étudiants sur tout le territoire français.

Fondée suite à l'aggravation des conditions de vie étudiante lors de la pandémie de Covid-19, l'association œuvre au travers d'activités de distributions alimentaires et de produits d'hygiène (protections périodiques, kits d'hygiène...), auxquelles s'ajoutent des solutions d'accompagnement et d'accès à la culture et au sport.

Histoire de l'association

Une "explosion" de la précarité étudiante suite au Covid
Suite au premier confinement de mars 2020 puis à la rentrée universitaire suivante compliquée par la crise sanitaire, la précarité étudiante a été mise en lumière par les médias et des réactions politiques.

Dans ce contexte, l'association Cop1 - Solidarités Etudiantes a été créée par des étudiants de l'Université Paris - I Panthéon Sorbonne le 31 août 2020. Le 14 novembre 2020, l'association tient sa première distribution sur la place du Panthéon dans le 5ème. Un article de France 3 résumait alors la situation : "Les étudiants ont été particulièrement impactés par la pandémie. Confinés, parfois seuls et dans la précarité, certains ont vu leurs stages et alternances s'envoler, d'autres leurs emplois perdus, sans parler des difficultés financières que cela a entraîné".

En l'espace d'une année, l'action de l'association s'est déployée sur Paris et a effectué plusieurs distributions alimentaires pour plus de 1000 étudiants par semaine. La détérioration des conditions étudiantes avec la crise sanitaire et l'apparition d'associations étudiantes comme Cop1 ont permis de mettre en lumière la pauvreté d'une partie de la jeunesse. Plusieurs études précédant la crise sanitaire pointaient déjà une précarité particulière des étudiants et l'apparition d'associations de distributions par les pairs comme Cop1 a permis de souligner davantage cette précarité.

La presse française s'est saisie du sujet et de nombreux articles, reportages et entretiens autour des distributions de l'association ont été réalisés aussi bien à la télévision, à la radio, dans la presse françaiseque dans la presse internationale.

Une association "Par et Pour les étudiants"
Cop1 est une association d'étudiants et de jeunes qui s'engagent contre la précarité. Composée de plus de 2000 bénévoles en 2023, elle place au cœur de son action les principes de non-discrimination et de convivialité, pour rompre les distances possibles entre les étudiants bénévoles et les étudiants bénéficiaires. Tout étudiant, quelle que soit son école ou son université, peut être bénévole et bénéficiaire de l'association. Par ailleurs, environ 30% des étudiants bénévoles sont également bénéficiaires de l'association.

Solidarités & dispositifs d'aides

Aide alimentaire et distributions de produits de première nécessité
Chaque mois, des paniers de 8 à 10kg sont distribués à plus de 13000 étudiants par Cop1 sur le territoire national. Ces distributions sont organisées 13 fois par semaine à Paris, Angers, Lille, Marseille, Montpellier, Rouen, Strasbourg, Lyon et Nantes.

Distributions vestimentaires et de matériel
Outre la distribution de denrées alimentaires, Cop1 met à disposition des vêtements, des produits d'hygiène, des fournitures scolaires ou encore des équipements informatiques pour accompagner les étudiants dans leurs études. L'association participe également à la lutte contre la précarité menstruelle en offrant des protections périodiques lors des distributions.

Accès aux droits
Un système de suivi des étudiants en situation de précarité est organisé par l'association. Lors de chaque distribution, les étudiants ont la possibilité d'échanger avec des bénévoles formés qui peuvent les rediriger vers les différentes aides auxquelles ils ont droit.

Ces aides sont listées sur le site de l'association : aides financières, aides psychologiques, aides au logement, accès aux soins, accès à la culture, aides numériques, aide contre le harcèlement, aide à la recherche d'un travail, permanences psychologiques et juridiques pour les étudiants étrangers et étudiantes étrangères, renseignements sur les actions menées par les unités locales de la Croix Rouge.

Événements spéciaux
L'association organise, enfin, des événements d'ampleur ponctuels, comme des petits-déjeuners, ainsi que le Village des Cop1. La deuxième édition de Village, en juin 2021 à la Bastille, a ainsi réuni plus de 1200 inscrits, venus chercher des produits frais et des kits d'hygiène.

Enquêtes annuelles sur la précarité étudiante
Dès la création de l'association, un pôle s'est constitué afin de déterminer le profil des étudiants bénéficiaires venant aux distributions alimentaires de l'association. La première de ces études annuelles a été publiée en avril 2021.

Enquête 2020 / 2021
L'étude (https://cop1.fr/ressources/) sortie en 2021 et pilotée par le directeur des études de Cop1, Paul Bouscary, a donné lieu à différentes réceptions médiatiques et politiques. L'enquête est sortie d'abord en exclusivité dans Le Parisien.« On a essayé d'adapter nos paniers aux femmes. Pour elles, on sait que les dépenses en produits d'hygiène, comme les rasoirs, les shampoings ou encore les protections hygiéniques pèsent plus dans le budget. Qu'il y ait autant de femmes, cela est tout de même surprenant et pose des questions »Ainsi que dans Challenges qui titre son article : "Qui sont les étudiants pauvres en 2021 ?"

Interrogés par France Inter, les responsables de l'association mettent en avant les différentes explications à l'explosion de la précarité étudiante :"Il y a des dépenses plus importantes pour les femmes que pour les hommes, notamment pour les produits d'hygiène, notamment les protections périodiques. C'est en s'appuyant sur des témoignages d'étudiantes qui disaient devoir choisir entre changer de protections périodiques et se nourrir qu'on s'est rendu compte qu'il y avait une différence". Autre facteur explicatif : l'emploi. "Tous les étudiants ont été touchés par des pertes d'emplois pendant cette crise. Les emplois qui peuvent encore subsister sont des emplois manuels, dans le bâtiment, la sécurité, où malheureusement on recrute moins facilement des femmes. Alors que ceux dans l'événementiel, dans le social, la garde d'enfants par exemple, ont été plus particulièrement touchés par cette crise"L'étude met en avant des parcours d'étudiants dans des situations de précarité aggravée. Aussi bien sur le plan physique et financier que psychologique, une étudiante témoigne dans cette étude avoir perdu 16kg en une année.

Chiffres marquants
L'étude 2020/2021 de l'association indique plusieurs chiffres marquants sur l'aggravation de la précarité étudiante suite à la crise sanitaire.

79% : C'est le pourcentage de répondants ayant eu recours à une aide alimentaire pour la toute première fois à l'occasion de la crise sanitaire.

67% des bénéficiaires sont des femmes.

63% des étudiants bénéficiaires sont de nationalité étrangère.

1 étudiant sur 2 répondant estime ne pas avoir mangé à sa faim de façon répétée depuis le début de l'année universitaire.

52% des bénéficiaires ne peuvent pas compter sur leur entourage pour leur apporter une aide, qu'elle soit matérielle ou financière.

73% des bénéficiaires ne bénéficient d'aucune bourse.

Enquête 2021 / 2022
L'étude 2021/2022 a été publiée le 3 octobre 2022 dans Le Parisien et dans Libération

Chiffres marquants
73% des bénéficiaires ne perçoivent pas de bourse d'aide.

74% des bénéficiaires de l'aide sont des femmes (84% à Angers)

85% des étudiants ont déjà sauté un repas par manque d'argent.

1 bénéficiaire sur 3 ne prend qu'un repas par jour.

62% de nos bénéficiaires souhaiteraient consacrer plus de temps à leurs loisirs.

8 étudiantes sur 10 ne disposent pas de protections à disposition gratuitement sur leur lieu d'étude.

Par manque de moyens, il est déjà arrivé à 32% des femmes interrogées de ne pas pouvoir acheter des protections périodiques et 71% à utiliser plus longtemps que recommandé une protection périodique.

67% des étudiantes et étudiants sondés estiment ne pas être suffisamment informés sur les différents dispositifs d'accompagnement juridique à destination des étudiants.

Organisation de l'association

Structure juridique
Cop1 est une Association Loi de 1901, composée de bénévoles et d'adhérents.

Elle est indépendante de toute organisation politique et religieuse.

Elle est composée d'un Conseil Stratégique, un Conseil National, et d'un bureau national élu chaque année.

Organisation régionale

Île-de-France
L'association Cop1 a été fondée en Île-de-France. Ses bureaux sont situés dans le 4e arrondissement.

Elle organise plusieurs distributions chaque semaine et vient en aide à plus de 2000 étudiants en situation de précarité dans plusieurs arrondissements parisiens (elle organise des distributions dans le 3e, le 5e, le 13e et le 17e arrondissement) et dans différentes villes d'Île de France comme Saclay, Aubervilliers, Cachan et Cergy.

Angers
A la rentrée 2022, l'association a ouvert sa première antenne de distributions alimentaires pour les jeunes et étudiants à Angers et organise de façon hebdomadaire des distributions alimentaires.

Marseille
En octobre 2022, l'association ouvre l'antenne Cop1 Marseille.

Puis six nouvelles antennes en 2023
Cop1 débute ses actions à Montpellier, Lille, Strasbourg, Rouen, Lyon et Nantes en 2023.

Références

Organisation non gouvernementale humanitaire
Association ou organisme de lutte contre la pauvreté
Précarité
Association ou organisme philanthropique en France
Association française fondée en 2020

Cop1 - Solidarités Étudiantes


Den lippeske arvefølgestrid var en konflikt om ledelsen af det tyske fyrstendømme Lippe, som opstod efter Woldemar af Lippes død 1895, hvor regeringen offentliggjorde et dekret fra ham, hvor prins Adolf af Schaumburg-Lippe skulle indsættes som regent for Woldemars sindssyge broder Karl Alexander af Lippe.

Linjerne Lippe-Biesterfeld og Lippe-Weissenfeld protesterede mod dekretet, men landdagen besluttede, at Adolf skulle overtage regeringen, indtil tvisten var afgjort.

1896 overlod parterne afgørelsen til kong Albert af Sachsen og seks af ham udpegede medlemmer af den tyske rigsret, og de afgjorde den 22. juni 1897, at Ernst af Lippe-Biesterfeld var nærmest berettiget til at overtage regentskabet for den syge fyrste. Hans sønner var født i et "ikke jævnbyrdigt" ægteskab, men deres arveret blev godkendt af en voldgiftsret den 25 oktober 1905, da arveretten tilfaldt huset Lippe-Biesterfeld.

Da Ernst døde 1904 blev Leopold IV af Lippe regent.

Tysklands historie
Arvefølge

Lippeske arvefølgestrid


Efrain Rintaro (født 23. juli 1991) er en brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol og FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Efrain Rintaro


توكوغاوا تسونايوشي  (توكوغاوا هو اسم العائلة) (23 فبراير 1646 - 19 فبراير 1709) كان خامس شوغون من حكومة توكوغاوا في اليابان. كان الأخ الأصغر لتوكوغاوا إيتسونا وابن توكوغاوا إيميتسو، حفيد توكوغاوا هيديتادا وابن حفيد توكوغاوا إيئه-ياسو.

يشتهر تسونايوشي بوضع قانون حماية الحيوانات الياباني خاصة الكلاب، مما عكس ذلك على اسمه بتسميته «شوغون الكلاب».

مراجع

شخصيات إل جي بي تي القرن 17
شوغونات توكوغاوا
عشيرة توكوغاوا
مواليد 1646
مواليد في طوكيو
وفيات 1709

توكوغاوا تسونايوشي


أوروبا القارية مصطلح يعني قارة أوروبا بمعزل عن الجزر الأوروبية المجاورة. في الاستخدام الإنجليزي البريطاني للمصطلح فإنه يدل على أوروبا عدا بريطانيا وجزيرة مان وجزر القنال وإيرلندا وأيسلندا.

التعريف العام للمصطلح أن «أوروبا القارية» هي الكتلة البرية مستثنية المملكة المتحدة وأيرلندا وأيسلندا. كما تستثنى دولتان أخريان هما مالطا وجمهورية قبرص. رغم ذلك تختلف دلالات التسمية وفقاً للمنطقة الأوروبية التي تستخدمها.

بعض التعاريف تتوسع بها أوروبا القارية لتضم حدودها الجغرافية، وبالتالي أمماً في المناطق المرتفعة في جبال الأورال والقوقاز.

الاستخدام في المملكة المتحدة وإيرلندا
في المملكة المتحدة وإيرلندا يستخدم لفظ «القارة» للإشارة إلى البر الرئيسي من أوروبا. كما يشار إليها أيضاً باسم «بر أوروبا الرئيسي». ذكرت صحيفة بريطانية مرة عنواناً مشهوراً (ربما ملفق) «ضباب في القنال قطعنا عن القارة».

قياساً على ذلك، تشير صفة «كونتيننتال» أو «قاري» إلى الممارسات الاجتماعية أو الأزياء من أوروبا القارية على عكس تلك الموجودة في بريطانيا. من الأمثلة على ذلك وجبة الإفطار ومن الناحية التاريخية أيضاً القيادة بعيدة المدى وذلك قبل أن تمتلك بريطانيا طرقاً سريعة.

إسكندنافيا

في الدراسات الجرمانية خصوصاً تشير «القارة» إلى القارة الأوروبية باستثناء شبه الجزيرة الإسكندنافية وبريطانيا وإيرلندا وآيسلندا. السبب في ذلك هو أنه وعلى الرغم من ارتباطها بالقارة الأوروبية عبر كاريليا، فإنه يتم الوصول إليها عملياً عن طريق البحر وليس عن طريق البر (الأمر الذي يعني السفر شمالاً وصولاً إلى تورنيو عند خط عرض 66 الشمالي) وعرفت في الماضي خطأ بأنها جزيرة (سكانديا).
في السويدية العامية يطلق المصطلح «قاري» على أوروبا عدا السويد والنرويج وفنلندا ولكنها تضم الدنمارك (والأرخبيل الدانمركي) وبقية أوروبا القارية. في النرويج أيضاً «يوروبا» كيان مستقل.

جزر المتوسط
في سياق البحر الأبيض المتوسط قد تشير «القارة» إلى الجزء القاري من إيطاليا (مقابل سردينيا وصقلية) وإسبانيا مع جزر البليار وجزيرة البران والجزء القاري من فرنسا (مقابل كورسيكا) والبرتغال. ومع ذلك، فإن أرخبيلي ماديرا والآزور البرتغاليين ليسا من جزر البحر الأبيض المتوسط بل يقعان في المحيط الأطلسي وكذلك كامل المنطقة الساحلية البرتغالية.

ملاحظات

جغرافيا سياسية
مناطق أوروبا

أوروبا القارية


El crucero universitario por el Mediterráneo de 1933 hace referencia al viaje de estudios que, durante el verano de 1933, realizaron cerca de doscientas personas entre catedráticos, profesores universitarios, alumnos de diversas facultades y organizadores (entre ellos profesores relevantes y alumnos que posteriormente serían primeras figuras de la vida cultural, artística y creadora de la sociedad española).

El «Crucero Universitario del Mediterráneo» planteaba, ante todo, unas nuevas propuestas educativas. Los jóvenes fueron sacados de su entorno habitual, de su modo de recibir lecciones tradicionales, a base de clases magistrales en aulas convencionales. Se convirtió el barco en un aula y se inició un recorrido externo que propició los propios recorridos internos.

El buque se llamaba Ciudad de Cádiz y recorrió durante cuarenta y ocho días los principales yacimientos arqueológicos del Mediterráneo.

Origen
La Segunda República Española marcó un hito sin precedentes en la educación española gracias a la Institución Libre de Enseñanza. Desde 1876 hasta la guerra civil de 1936, la ILE se convirtió en el centro de gravedad de toda una época de la cultura nacional y en cauce para la introducción en España de las más avanzadas teorías pedagógicas y científicas que se estaban desarrollando fuera de sus fronteras.

El clima se presentaba muy propicio para la materialización de un proyecto que fue ideado, proyectado y dirigido por el decano de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad Central de Madrid, Manuel García Morente, y cuya presentación al Consejo de Ministros corrió a cargo de Fernando de los Ríos, que ocupaba el Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes. Intelectuales profesores como Gregorio Marañón, José Ortega y Gasset y Juan Zaragüeta se sumaron a la realización del viaje.

El Fondo Bravo, de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, contiene una excelente colección de fotografías del crucero realizadas por  Pascual Bravo.

Pasajeros
 Francisco Adelle Farré, estudiante.
 Carmen Aguado Balseiro, estudiante.
 José Albiñana Moltó, estudiante.
 Martín Almagro Basch, estudiante.
 Carlos Alonso del Real, estudiante.
 Mª Paz Álvarez Buylla Rodríguez, estudiante.
 Pablo Alvárez Rubiano, estudiante.
 Carmen Ambroj, profesor.
 Ángel Apráiz Buesa, profesor.
 Avelino Aróztegui Bastoure, estudiante.
 Mercedes Artiñano Mullereras, estudiante.
 Antonio Ballesteros Beretta, profesor.
 Manuel Ballesteros Gaibrois, profesor.
 Mª Paz Barbero Rehollado, estudiante.
 Ángela Barnés González, estudiante.
 Ángela Beida Soler, estudiante.
 Sebastián Benítez Lumbreras, estudiante.
 Jacobo Bentata Sabah, del turismo.
 Teresa Bermejo Zuazua, estudiante.
 Mª Desamparados Blasco Alonso, estudiante.
 Virgilio Botella Pastor, estudiante.
 María Braña de Diego, estudiante.
 Pascual Bravo Sanfeliú, profesor.
 Encarnación Cabré Herreros, estudiante.
 José Campos Arteaga, estudiante.
 Ángela Campos Arteaga, estudiante.
 Emilio Camps Cazorla, profesor.
 Juan Capdevila Elías, estudiante.
 Catalina Carnicer Guerra, estudiante.
 Juan de Mata Carriazo Arroquía, profesor.
 José Casanova Tejera, estudiante.
 Domingo Casanovas Pujadas Profesor
 María Castelo Biedma, estudiante.
 Ángela Castro Brabo, estudiante.
 María Celma Villares, estudiante.
 Josefa Chaume Aguilar, estudiante.
 Fernando Chueca Goitia, estudiante.
 Joaquina Comas Ros , estudiante.
 María Comas Ros, estudiante.
 Guillermo Díaz-Plaja Contestí, profesor.
 Luis Díez del Corral, estudiante.
 Haroldo Díez Terol, del turismo.
 Ángel Durán Miranda, estudiante.
 Dolores Enríquez Arranz, estudiante.
 Joaquín de Entrambasaguas, profesor.
 Salvador Espriu i Castelló, estudiante.
 Francisco Esteve Gálvez, estudiante.
 Francisco Farré Codina, estudiante.
 Dionisio Fernández Fernández, estudiante.
 Rafael Fernández Huidobro, estudiante.
 Joaquín Fernández Marqués, estudiante.
 María del Pilar Fernández Vega, profesora.
 Luisa Frías Cañizares, estudiante.
 Rosario Fuentes Pérez, estudiante.
 Luisa Fuertes Grasa, estudiante.
 Mercedes Gaibrois de Ballesteros, profesor.
 Carmen Galán Bustamante, estudiante.
 Francisco Galiana Serra, estudiante.
 María Luisa Galván Cabrerizo, estudiante.
 Elisa García Aráez, estudiante.
 Aurora García Castilla, estudiante.
 Ramón García Linares, profesor.
 José García López, estudiante.
 Carmen García de Diego López, estudiante.
 Isabel García Lorca, estudiante.
 Antonio García y Bellido, profesor.
 Magdalena Garretas Sastre, estudiante.
 Emilio Garrigues Díaz Cañabate, estudiante.
 Esmeralda Gijón Zapata, estudiante.
 Luisa Gil Fernández de la Pradilla, estudiante.
 Fernando Giménez Gregorio, estudiante.
 Ana María Giménez Ramos, estudiante.
 Carmen Giménez Ramos, estudiante.
 Enriqueta Giménez Ramos, estudiante.
 Luis Gómez Estern, estudiante.
 Manuel Gómez-Moreno, profesor.
 María Elena Gómez Moreno, estudiante.
 Blanca González de Escandón Ruiz de Angulo, estudiante.
 Lorenzo González de Iglesias, estudiante.
 Eloisa González del Valle y Álvarez, estudiante.
 Pascual González Miguel, estudiante.
 Ángel González Palencia, profesor.
 Pedro Miguel González Quijano, estudiante.
 Ofelia Gordón Carmona, estudiante.
 Matilde Goulard de la Lama, estudiante.
 Manuel Granell Muñiz, estudiante.
 Julio Guillén Tato, profesor.
 Carmen de Haro García, estudiante.
 Rosario Haussmann, estudiante.
 María de los Dolores Hernández Prado, estudiante.
 Francisco Hernández Rubio, estudiante.
 Josefa Hernández Sampelayo, estudiante.
 María Luisa Herrera Escudero, estudiante.
 Juan Hurtado Gómez de la Serna, profesor.
 Baltasar Isarza Calderón, estudiante.
 Juliana Izquierdo Moya, profesor.
 Ernesto Jiménez Navarro, estudiante.
 Fernando Jiménez Placer Suárez, estudiante.
 Julián Jimeno Moya, estudiante.
 Paulina Junquera de Vega, estudiante.
 Enrique Lafuente Ferrari, profesor.
 Pilar Lamarque de Varela, archivera.
 Javier Lasso de la Vega, profesor.
 Isabel Linares de Lasso de la Vega, profesor.
 José  López de Toro, profesor.
 Concepción López Morales, estudiante.
 Tomás  Machedo Méndez, estudiante.
 Juan Magallón Ferrer, estudiante.
 María Magallón Ferrer, estudiante.
 Mercedes Magallón Ferrer, estudiante.
 Manuela Manzanares López, estudiante.
 José Mª Mañá de Angulo, estudiante.
 Belén Marañón Moya, estudiante.
 Gregorio Marañón Moya, estudiante.
 Julián Marías Aguilera, estudiante.
 Manuel Martínez Camaró, estudiante.
 Emilia Martínez González, estudiante.
 Pilar Martínez González, estudiante.
 Julio Martínez Santa Olalla, profesor.
 José Antonio Martínez Vara, estudiante.
 Antonio Matilla Tascón, estudiante.
 Ana María Mato Pardo, estudiante.
 Susana Maura Salas, enfermera.
 Gonzalo Menéndez-Pidal Goyri, estudiante.
 Cayetano de Mergelina y Luna, profesor.
 Isabel Clarisa Millán García, estudiante.
 Juana Molina Fajardo, estudiante.
 Mercedes Montañola Garriga, estudiante.
 Carmen Moral López, estudiante.
 Sebastián Morales Viera, estudiante.
 Conrado Morterero Simón, estudiante.
 Pilar Navarro de García de Linares, profesor.
 Felipa Niño Más, profesor.
 Ramón Núñez Gómez, estudiante.
 Hugo Obermaier, profesor.
 Dolores Olivera López, estudiante.
 María Luisa Oliveros Rives, estudiante.
 Soledad Ortega Spottorno, estudiante.
 María Ortiz Repiso Eulate, estudiante.
 Carmen de Ortueta Martínez, estudiante.
 Adela Palacios Gros, estudiante.
 Salvador Pascual Gimeno, estudiante.
 Juan Pérez de Ayala Rick, estudiante.
 Luis Pericot García, profesor.
 Encarnación Plans Sanz, estudiante.
 Manuel Polo de Azcoitia, estudiante.
 Juana Quílez Martí, estudiante.
 Rosario Rahola de Espona, estudiante.
 Pilar Rais Egerique, estudiante.
 José Relaño Lapuebla, estudiante.
 Laura de los Ríos Giner, estudiante.
 Carmen Rivas Abad, estudiante.
 Eduardo Robles Piquer, estudiante.
 Elena Rodríguez Danilewsky, estudiante.
 Rosa Rodríguez de Tormo, profesor.
 Luis Rodríguez de Viguri, estudiante.
 Aurina Rodríguez Galindo, estudiante.
 Antonio Rodríguez Huéscar, estudiante.
 Julia Rodríguez Mata, estudiante.
 Ramón Rodríguez Roda, estudiante.
 Bartomeu Rosselló-Pòrcel, estudiante.
 Arturo Ruiz Castillo Basala, estudiante.
 Julio Ruiz Olmos, estudiante.
 Francisca Ruiz Pedroviejo, estudiante.
 Josefa Salvatierra de las Peñas, estudiante.
 Pilar Sánchez Olondris, estudiante.
 Daniel Sánchez Puch, estudiante.
 Rafael Sánchez Ventura, profesor.
 Luis Sanz Suárez, estudiante.
 Vicente Saralegui Lizarraga, estudiante.
 Dolores Solá Creus, estudiante.
 Teodoro Soria Hernández, profesor.
 Concepción Taboada Bonastre, estudiante.
 Blas Taracena Aguirre, profesor.
 José María Tejero Benito, estudiante.
 Amelia Tello Valdivieso, estudiante.
 Amalia Tineo Gil, estudiante.
 Juan Tormo Cervino, profesor.
 Elías Tormo y Monzó, profesor.
 Antonio Tovar Llorente, estudiante.
 Enriqueta Trimollet Santure, estudiante.
 Justo Tur Puget, estudiante.
 María Ugarte España, estudiante.
 Filomena de Urzáiz Durán, estudiante.
 José Luis Valcárcel Sáenz, estudiante.
 María Luisa Vázquez de Parga Iglesias, estudiante.
 Jaime Vicens Vives, estudiante.
 Luis Villaba Olaizola, estudiante.
 Juan Zaragüeta y Bengoechea, profesor.
 Silvio Arturo Zavala Vallado, estudiante.

Notas

Referencias

Bibliografía

 Crucero Universitario por el Mediterráneo, verano de 1933. Catálogo. Publicaciones de la Residencia de Estudiantes, Madrid, 1995.
 La Facultad de Filosofía y Letras de Madrid en la Segunda República.
 , Gonzalo e , Ignacio. Diccionario Akal de Historiadores españoles contemporáneos (1840-1980), Madrid, Akal, 2002, 699 pp.

Crucero universitario por el Mediterráneo de 1933


Slaget ved Bennington var et slag under den amerikanske uafhængighedskrig, der fandt sted den 16. august 1777 i Walloomsac i den nuværende delstat New York ca. ca. 16 km fra byen Bennington i Vermont.

En styrke på ca. 2.000 patrioter primært fra New Hampshire og Massachusetts under ledelse af general John Stark med forstærkninger fra patrioter fra Vermont under ledelse af oberst Seth Warner besejrede overbevisende de britiske styrker under ledelse af John Burgoyne, der var forstærket med canadiere og loyalister.

Slaget var en væsentlig sejr for patrioterne og anses som et vendepunkt under uafhængighedskrigen. Loyalistene led svære tab og førte til, at støtten fra de indfødte amerikanere ophørte, hvilket var medvirkende faktorer til loyalisterne senere nederlag under Saratogafelttoget, der igen første til Frankrigs indtræden på patrioternes side.

Den amerikanske uafhængighedskrig
Begivenheder i 1777

Slaget ved Bennington


An Carex apiahyensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Palla. An Carex apiahyensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex apiahyensis


Revolta preoților (în ), de asemenea, cunoscută sub numele de Rebeliunea malteza din 1775 și Rebeliunea din septembrie 1775, a fost o revoltă condusă de clerul maltez împotriva Ordinului Sfântului Ioan, care deținea suveranitatea peste Malta. Revolta a avut loc la 8 septembrie 1775, dar a fost suprimată de Ordin în decurs de câteva ore. Rebelii au fost apoi capturați, iar unii au fost executați, alții exilați sau închiși.

Istoric
Cauzele revoltei pot fi urmărite înapoi la 1773, când Francisco Ximenes de Texada a fost ales Mare Maestru după moartea lui Manuel Pinto da Fonseca. După alegerea sa, Ximenes a găsit un tezaur sărăcit, așa că a introdus măsuri de austeritate, incluzând reducerea cheltuielilor și creșterea prețului porumbului. Acestea l-au făcut nepopular, atât în rândul clerului, cât și al oamenilor de rând.

Ximenes a emis un edict prin care a interzis vânarea iepurilor (în ), edict căruia i s-a opus episcopul Giovanni Carmine Pellerano și clerul. Au existat și alte evenimente au creat tensiuni între cler și Ordinul.

Revolta
Din cauza tensiunii dintre Ordin și cler, și opinia publică negativă despre Ximenes, unii preoți conduși de Don Gaetano Mannarino au început să comploteze împotriva ordinului. Ei au ales 8 septembrie ca zi a rebeliunii, atunci când navele Ordinului se aflau pe mare alături de marina spaniolă și Valletta nu era bine apărată. Un total de 28 de clerici și un număr mai mare de laici au fost implicați în planificarea revoltei.

La 8 septembrie 1775, ziua revoltei, au apărut doar 18 din cei 28 de clerici. În ciuda acestui fapt, Mannarino a decis continuarea revoltei. Un grup de 13 persoane a preluat Fortul Saint Elmo din extremitatea nordică a Valettei, în timp ce restul rebelilor a capturat Saint James Cavalier la capătul opus al orașului. În ambele cazuri, pavilionul ordinului a fost coborât și a fost arborat în loc stindardul Sf. Pavel.

Atunci când a izbucnit revolta, Ximenes a convocat Consiliul de Stat pentru a vedea cum să suprime revolta. Consiliul l-a trimis pe vicarul general pentru a afla cererile rebelilor, care au fost de acord să negocieze. Cu toate acestea, la un moment dat au amenințat să arunce în aer magazia de praf de pușcă din Saint Elmo, ceea ce ar fi provocat daune grave fortului și fortificațiilor orașului. Datorită acestui fapt, Ordinul a decis să recâștige prin forță fortificațiile ocupate. Fortul Saint Elmo a fost capturat după un scurt schimb de focuri, în timp ce Fortul Saint James s-a predat curând după aceea. Dintre cei 18 de preoți implicați, doar 12 au rămas la posturile lor până la sfârșit.

Urmări
După ce s-au predat, rebelii au fost închiși în Fortul Saint Elmo. Primele procese au avut loc în octombrie 1775 și 3 persoane au fost executate prin sugrumare. Procesele au continuat după moartea lui Ximenes la 4 noiembrie. Trei dintre rebeli au fost executați, în timp ce alții au fost închiși, exilați sau achitați.

Mannarino, conducătorul rebeliunii, a fost unul dintre cei condamnați la închisoare pe viață. El a fost în cele din urmă eliberat, împreună cu alți deținuți politici în timpul ocupației franceze din Malta în 1798. A murit în 1814, la vârsta de 81.

Referințe

Note

Revolte în Malta

Revolta preoților


Krasińska ist der Familienname folgender Personen:

 Franziska von Corvin-Krasińska (1742–1796), polnisch-sächsische Adlige
 Małgorzata Krasińska (* 1938), polnische Zoologin

Krasińska


Campionatele EHF de handbal feminin U17 din 2019 au fost a doua ediție a acestui eveniment sportiv organizat de Federația Europeană de Handbal (EHF) și s-au desfășurat în două orașe din două țări, Lignano Sabbiadoro (Italia) și Tbilisi (Georgia).

Începând cu ediția din 2017 a Campionatului European U17 a fost introdus un nou sistem, care în 2019 prevede trei turnee finale separate: turneul principal din Slovenia, la care au luat parte 16 echipe cel mai bine clasate din punct de vedere al coeficienților EHF, și alte două turnee grupate sub titulatura "Campionatele EHF de handbal feminin U17 din 2019", organizate în Italia și Georgia, la care au luat parte în total 20 de echipe cel mai slab clasate din punct de vedere al coeficienților EHF.

Ambele turnee s-au desfășurat între 3 și 11 august 2019.

Selecția gazdelor
Cele două țări au trimis ofertele oficiale de găzduire a celor două turnee în noiembrie 2017, propunând inițial ca orașe gazdă Pescara în Italia și Telavi în Georgia. Gazdele finale au fost propuse ulterior, iar acordarea către Italia și Georgia a dreptului de organizare a competițiilor a fost anunțată pe 16 martie 2018 de către membrii Comitetului Executiv al EHF întruniți la Viena, în Austria.

Sălile
Meciurile campionatului european s-au desfășurat într-o sală din orașul italian Lignano Sabbiadoro și într-o sală din capitala georgiană Tbilisi.

Tragerea la sorți
Selecționatele naționale au fost trase la sorți în câte două grupe preliminare, fiecare grupă fiind alcătuită din câte cinci echipe. Tragerea la sorți a avut loc la sediul EHF din Viena, Austria, pe 7 noiembrie 2018, de la ora locală 14:30.

Turneul din Italia
Cele 10 selecționate naționale au fost distribuite în cinci urne valorice de câte două echipe. Distribuția în urne a avut la bază coeficienții valorici ai EHF: urna 1 a fost alcătuită din cele mai bune echipe, în timp ce urna a 5-a a fost formată din echipele cu cei mai slabi coeficienți EHF. Din urne, echipele au fost plasate prin tragere la sorți în două grupe preliminare de câte cinci echipe, fiecare grupă cuprinzând câte o echipă din fiecare urnă.

Distribuția în urnele valorice a fost următoarea:

Partide

În urma tragerii la sorți au rezultat următoarele grupe preliminare:

Calendarul de mai jos respectă ora de vară CET:

Grupa A

|}

Grupa B

|}

Meciul pentru locurile 9–10

Meciurile pentru locurile 5–8

Semifinalele pentru locurile 5–8

Meciul pentru locurile 7–8

Meciul pentru locurile 5–6

Meciurile pentru locurile 1–4

Semifinalele

Finala mică

Finala

Clasament și statistici

Clasamentul final

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe 11 august 2019:

Premii
Conform paginii oficiale a EHF:

Jucătoarea competiției (MVP)

Cea mai bună marcatoare (golgheter)
 (51 de goluri)

Cea mai bună apărătoare

Echipa ideală a turneului
Portar:
Extremă stânga:
Inter stânga:
Coordonator:
Pivot:
Inter dreapta:
Extremă dreapta:

Turneul din Georgia
Cele 10 selecționate naționale au fost distribuite în cinci urne valorice de câte două echipe. Distribuția în urne a avut la bază coeficienții valorici ai EHF: urna 1 a fost alcătuită din cele mai bune echipe, în timp ce urna a 5-a a fost formată din echipele cu cei mai slabi coeficienți EHF. Din urne, echipele au fost plasate prin tragere la sorți în două grupe preliminare de câte cinci echipe, fiecare grupă cuprinzând câte o echipă din fiecare urnă.

Distribuția în urnele valorice a fost următoarea:

Partide

În urma tragerii la sorți au rezultat următoarele grupe preliminare:

Calendarul de mai jos respectă ora de vară EET:

Grupa A

|}

Grupa B

|}

Meciul pentru locurile 9–10

Meciurile pentru locurile 5–8

Semifinalele pentru locurile 5–8

Meciul pentru locurile 7–8

Meciul pentru locurile 5–6

Meciurile pentru locurile 1–4

Semifinalele

Finala mică

Finala

Clasament și statistici

Clasamentul final

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe 11 august 2019:

Premii
Conform paginii oficiale a EHF:

Jucătoarea competiției (MVP)

Cea mai bună marcatoare (golgheter)
 (55 de goluri)

Cea mai bună apărătoare

Echipa ideală a turneului
Portar:
Extremă stânga:
Inter stânga:
Coordonator:
Pivot:
Inter dreapta:
Extremă dreapta:

Referințe

Note
[a] - Kosovo este subiectul unei dispute teritoriale între Republica Serbia și Republica Kosovo. Cea din urmă și-a declarat independența pe 17 februarie 2008, dar Serbia continuă să o considere parte a propriului teritoriu suveran. Independența Kosovo a fost recunoscută de 108 din cele 193 de state membre ale Organizației Națiunilor Unite. Georgia, Grecia, Israel, Serbia și Ucraina, cinci dintre națiunile care participă la turneele din Italia și Georgia, nu au recunoscut independența Kosovo.

Legături externe
 Campionatul EHF U17 din Italia pe pagina oficială a EHF
 Pagina oficială a Campionatului EHF U17 din Georgia
 Campionatul EHF U17 din Georgia pe pagina oficială a EHF

2019 în Italia
2019 în Georgia
2019 în handbal
Campionatul European de Handbal Feminin pentru Junioare
Handbal în Italia
Handbal în Georgia


Kenneth Douglas Taylor,  (October 5, 1934 – October 15, 2015) was a Canadian diplomat, educator and businessman, best known for his role in the 1979 covert operation called the "Canadian Caper" when he was the Canadian ambassador to Iran. With the cooperation of the American Central Intelligence Agency, Taylor helped six Americans escape from Iran during the Iran hostage crisis by procuring Canadian passports for the Americans to deceive the Iranian Revolutionary guard by posing as a Canadian film crew scouting locations. Before the escape, the six Americans spent several weeks hiding in the homes of Taylor and another Canadian diplomat, John Sheardown.

Taylor is portrayed by Gordon Pinsent in the Canadian 1981 television film, Escape from Iran: The Canadian Caper which dramatizes the cover story for the operation. The later 2012 American film, Argo, focuses more on the CIA and Hollywood's role, with Taylor played by Canadian actor Victor Garber.

After his death, The Washington Post described Taylor as the "main hero" of the Iran hostage escape "who orchestrated the entire process", quoting former president Jimmy Carter in doing so. In 1981, Taylor was awarded the Congressional Gold Medal by President Ronald Reagan. Nonetheless, the significance of his role was downplayed in the film Argo.

Early life and education
Taylor was born in Calgary, Alberta. He completed his Bachelor of Arts degree at Victoria College at the University of Toronto and his Master of Business Administration degree at the University of California, Berkeley. He was a brother of the Sigma Chi fraternity and was later honoured with its highest award, Significant Sigma Chi.

Iran hostage crisis

Iranian students invaded the United States embassy in Tehran on November 4, 1979. During the riot, six Americans managed to escape. They hid for four days before reaching the Canadian embassy, where they met Taylor, who devised the plan to get them out of Iran safely. On January 20, 1981, as Ronald Reagan was being sworn in as President, the remaining 52 American hostages were released by Iran into US custody, having spent 444 days in captivity.

Taylor played a crucial role in providing intelligence on the hostage crisis to Canadian and American intelligence agencies. Reportedly, he helped scout out landing sites for the abortive Delta Force rescue attempt, Operation Eagle Claw.

A made-for-TV movie of the events, Escape from Iran: The Canadian Caper, was produced in 1981. In 2012, Ben Affleck produced and starred in a movie titled Argo, which is based on the book The Master of Disguise by Tony Mendez, a CIA agent involved in the incident. After the film was previewed at the 2012 Toronto International Film Festival, criticism arose that the film unfairly minimized the participation of the Canadian government, and Taylor in particular, in the extraction operation. This included the addition to the film of several fictional events for dramatic reasons, as well as a postscript text indicating that the CIA let Taylor take the credit for political purposes, implying that he did not deserve the accolades he received. Affleck noted, "Because we say it's based on a true story, rather than this is a true story, we're allowed to take some dramatic license. There's a spirit of truth." However, Affleck did respond by changing the postscript text to read, "The involvement of the CIA complemented efforts of the Canadian embassy to free the six held in Tehran. To this day the story stands as an enduring model of international co-operation between governments." Historical news footage discussing Canada's role in the rescue was also added near the end of the film. Taylor himself said that the film was "fun, it's thrilling, it's pertinent, it's timely," but noted that "Canada was not merely standing around watching events take place. The CIA was a junior partner."

Later life and death
After returning from Iran, Taylor was appointed Canadian Consul-General to New York City. In 1980, he was made an Officer of the Order of Canada along with his wife Pat and other Canadian personnel involved in the escape, and was also awarded the United States Congressional Gold Medal that same year. He also received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement in 1980.

He returned to the University of Toronto for several years as the Chancellor of Victoria College.

Taylor left the foreign service in 1984 and served as Senior Vice-President of Nabisco (RJR Nabisco after 1986) from 1984 to 1989.

Taylor moved to the United States and resided in New York City until his death at the age of 81 on October 15, 2015. Taylor died at NewYork–Presbyterian Hospital, where he had been treated for Stage 4 colon cancer. Taylor's funeral service was held at Timothy Eaton Memorial Church in Toronto on October 27, 2015. He is survived by his wife, Patricia, his son, Douglas, and two grandchildren, Tristan and Kassia.

Notes and references
a. Taylor did not present credentials because of the Canadian government's decision to change residency and accreditation from Iran to Kuwait, with the opening of a Canadian Embassy in Kuwait.

External links
 Foreign Affairs and International Trade Canada Complete List of Posts

1934 births
2015 deaths
Officers of the Order of Canada
Businesspeople from Calgary
University of Toronto alumni
Congressional Gold Medal recipients
High Commissioners of Canada to Bermuda
Ambassadors of Canada to Iran
Ambassadors of Canada to Bahrain
Ambassadors of Canada to Qatar
Ambassadors of Canada to Oman
Ambassadors of Canada to Kuwait
Ambassadors of Canada to the United Arab Emirates
Haas School of Business alumni
Nabisco
Iran hostage crisis

Kenneth D. Taylor


La gare de Balta (en ukrainien : ) est une gare ferroviaire ukrainienne située dans l'oblast d'Odessa.

Situation ferroviaire

Histoire

Située sur la ligne Odessa-Balta commencée en 1863, la gare fut construite en 1865, la ville possédait des abattoirs et des foires commerciales. En 1915 le Tzar Nicolas II visitait la gare dans sa tournée du front de la Grande guerre.

Service des voyageurs

Accueil

Située à 8km de Balta, la gare se trouve dans le village de Biline.

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine.
 Liste de gares en Ukraine.

Liens externes

Gare dans l'oblast d'Odessa
Gare mise en service en 1865

Gare de Balta


Herøyfjorden er en fjord i Søgne kommune i Agder fylke i Norge. Den er fire kilometer lang, og går mod vest fra Sandvigdalsfjorden ved Tjamsøya, lige ved kommunegrænsen til Kristiansand. Fjorden ender i vest ved Hellersøyane og Herøya, som den har navn efter. På sydsiden af fjorden ligger en række mindre øer, holme og skær, som skærmer fjorden mod det åbne hav i Skagerrak.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Agder
Søgne

Herøyfjorden (Søgne)


Föhrenhain ist der Name folgender Orte:

 Föhrenhain (Gemeinde Gerasdorf), Ortschaft der Gemeinde Gerasdorf bei Wien, Bezirk Korneuburg, Niederösterreich
 Föhrenhain (Gemeinde Purgstall), Ortschaft der Gemeinde Purgstall an der Erlauf, Bezirk Scheibbs, Niederösterreich
 Föhrenhain (Gemeinde Wiener Neustadt), Ortslage der Statutarstadt Wiener Neustadt, Niederösterreich
 Sommerfrischen-Villensiedlung im Gelände des früheren Kriegsgefangenenlagers Purgstall

Föhrenhain


Mamatlar, Antalya ilinin Korkuteli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 88 km, Korkuteli ilçesine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Korkuteli'nin mahalleleri

Mamatlar, Korkuteli


يستخدم معلم فريني لدراسة الحركة المنحنية وخاصة منها الحركة الدائرية.

يتكون معلم فريني من محورين متعامدين في الوضع الذي يكون فيه المتحرك عند لحظة معينة t.
هذا يعني أنه يتحرك مع المتحرك ولا يبقى ثابتا في وضع معين كما هو الحال بالنسبة للمعلم الديكارتي.

– يكون أحد المحورين مماسا للمسار في الوضع الذي يكون فيه المتحرك وموجها في جهة الحركة. يدعى هذا المحور : المحور المماسي

– المحور الثاني يعامد المحور المماسي وهو موجه نحو مركز المسار. يدعى هذا المحور: المحور الناظمي

عبارة شعاع (متجهة) التسارع في هذا المعلم:

و قيمته العددية تعطى بالعلاقة:

لحساب قيمة المركبة المنظمية:

حيث v هي قيمة السرعة في الموضع M
و R نصف قطر انحناء المسار الدائري.

مراجع

انظر أيضا

 علم الحركة

تفاضل متعدد المتحولات
علم الحركة المجردة
منحنيات
هندسة تفاضلية

صيغ فريني-سيري


Henny Youngman (16. marts 1906 - 24. februar 1998) var en amerikansk komiker og skuespiller. Han var kendt for sin replik "Take my wife .... please".

Eksterne henvisninger

Komikere fra USA

Henny Youngman


Metathelypteris, Rod papratnjača iz porodice Thelypteridaceae, dio reda osladolike. Pripada mu 17 vrsta, od istočne Azije na jug do Malezije, Solomonskim otocima, Šri Lanka, Fernando Póo, São Tomé, Južna Afrika

Vrste

 Metathelypteris adscendens (Ching) Ching
 Metathelypteris burrowsiorum N. R. Crouch
 Metathelypteris dassanayakei (Fraser-Jenk.) Ranil
 Metathelypteris dayi (Bedd.) Holttum
 Metathelypteris decipiens (C. B. Clarke) Ching
 Metathelypteris flaccida (Blume) Ching
 Metathelypteris fragilis (Baker) Holttum
 Metathelypteris glandulifera Ching ex K. H. Shing
 Metathelypteris glandulosa H. G. Zhou & Hua Li
 Metathelypteris gracilescens (Blume) Ching
 Metathelypteris hattori (H. Itô) Ching
 Metathelypteris laxa (Franch. & Sav.) Ching
 Metathelypteris petiolulata Ching ex K. H. Shing
 Metathelypteris singalanensis (Baker) Ching
 Metathelypteris uraiensis (Rosenst.) Ching
 Metathelypteris vandervekenii Pic. Serm.
 Metathelypteris wuyishanica Ching

Sinonimi
 Thelypteris sect.Metathelypteris H.Itô in Nakai & Honda

Izvori

Thelypteridaceae

Metathelypteris


العفريت (والجمع عفاريت) هو نوع فائق القوة من الجن موجود في الإسلام. وغالبًا هو مرتبط بالعالم السفلي كما إنَّه مُتَمَاهَى مع أرواح الموتى، وقد شاع في الثقافة الأوروبة بأنَّ له صلة بالأماكن التي تحفل بالشَّر. في القرآن والحديث وحادثة الإسراء والمعراج، فإن المصطلح يتبعه دائمًا تعبير «مِنَ الجن». وفي الفولكلور اللاحق، تطوروا إلى كينونات مستقلة، عُرفت على أنها شياطين قوية أو على أنهم أرواح الموتى الذين يسكنون أحيانًا في أماكن مقفرة مثل الأطلال والمعابد. وإنَّ موطنهم الحقيقي هو العالم السفلي.

وتستخدم كلمة عفريت للدلالة على شخصيات
معينة غالبا ما تكون خرافية أو خيالية وأحيانا يمكن أن تذكر كشخصيات حقيقية لها وجودها في عالمنا وموضوع خرافية أو حقيقة وجودهم تتعلق عادة بمعتقدات الشعوب وطريقة تفكيرهم أو عقيدتهم وما ورثوه من أسلافهم.
و قد تم ذكر العفاريت في كثير من القصص والحكايات الشعبية والأساطير المختلفة والتراث المتناقل بين الأجيال كما وتم ذكرهم في كثير من الأديان.
و قد تنوعت شخصيات العفاريت وأشكالها فمنهم من هو طيب وخير ومنهم من هو شرير وخبيث. وبالنسبة لأشكالهم فتارة يتم ذكرهم على أنهم ذوي وجه حسن وتارة بأنهم ذوي وجه قبيح منهم الطويل جدا ومنهم القصير جدا بعضهم يشبه البشر وبعضهم الآخر يشبه أو فيه خصلة من أحد الحيوانات وكثير منهم قادر على تحويل أشكاله وصوته.
و يعود هذا الاختلاف والتنوع في شخصياتهم وأشكالهم إلى طبيعة دورهم الذي يلعبونه في القصة المحكية عنهم وهكذا فعندما يتم ذكرهم على أنهم سيئون غالبا ما يتم تصويرهم على أنهم قبيحون والعكس بالعكس.

والعفريت كان وما زال له مكانة هامة في النتاج الأدبي والفلكلوري للشعوب فهو يظهر في القصص المحكية وفي الأفلام السينمائية وأفلام الكرتون وألعاب الفيديو كما وأن شخصيته تم تجسيدها في الكثير من المسرحيات.

تأثيل
كلمة عفريت مأخوذة من القرآن، ولكن فقط باعتبارها لقبًا وليس لتعيين نوع معين من الشياطين. المصطلح نفسه غير موجود في الشعر العربي قبل الإسلام، على الرغم من أن المفردات مثل عفريا وعفر ذكرت قبل القرآن. قليديا، يُرجع علماء اللغة العرب اشتقاق الكلمة إلى عفر («إثارة التراب» أو «التدحرج على التراب»). ويُستخدم كذلك لوصف الخصائص المُنكرة والخبيثة والشريرة والماكرة والدهاء. يقترح بعض علماء اللغة الغربيين أصلًا أجنبيًا للكلمة وينسبونها إلى أفريتان من الفارسية الوسطى الذي يتوافق مع اللغة الفارسية الحديثة آفريدن (ليخلق)، لكن الآخرين يعتبرون هذا أمرًا غير محتمل. في الفولكلور، تطور المصطلح إلى تصنيف فئة معينة من الشياطين، على الرغم من أن معظم التقاليد العلمية الإسلامية تعتبر المصطلح صفة. وقد تم تفصيل هذه المعتقدات الشعبية في أعمال مثل أعمال المستطرف للأبشيهي. عرفوا إما على أنهم نوع خطير من الديمون (الشياطين) يفترس النساء، أو كأرواح للموتى.

العفريت في اللغة العربية

يأتي الاسم عفريت من الجذر الثلاثي (ع - ف - ر) ويجمع على عفاريت أو عفاري ومعنى الكلمة:
الخبيث - الماكر - الداهية - الداهي الخبيث الشرير - الشديد القوي - المتشيطن وأيضا يأتي معنى عرف الديك.
و تستعمل الكلمة في العربية المعاصرة بمعنى المبالغة سواء بالحركة أو بالدهاء والمُكر بالإضافة إلى استعمالها للدلالة على العفريت بمعناه القصصي.

العفريت في القرآن

ورد ذكر كلمة عفريت في القرآن في سورة النمل في الآية رقم 39: (القرآن الكريم، سورة النمل، الآية 39)والعفريت هنا هو أحد عفاريت الجن الذي تطوع لجلب عرش الملكة بلقيس ملكة سبأ للملك ونبي الله سليمان عليه السلام.

العفريت وأسمائه المختلفة
نظرا لتعدد القصص والحكايات التي تتحدث عن العفاريت في مختلف أنحاء العالم فقد أدى ذلك إلى تنوع أيضا في الكلمات الدالة على العفاريت سواء في القصص العربية أو في قصص الشعوب الأخرى. ويمكن لكل الكلمات التالية أن تكون دالة على كلمة عفريت بمعناها القصصي: عفريت - مارد - جني - الساحر - المخلوق الصغير - القزم - الطّيف - الخيال - الظل - السواد - الشبح - الشيطان
أما بلغات الشعوب الأخرى فنجد:Goblin, Dwarfs, Hiisi, Folletto, Duende, Tengu, Menninkäinen, Kallikantzaroi, Erlking, Billy Blind, Skratta, Ogre, Troll

العفريت في الأمثال الشعبية
هذه قائمة ببعض الأمثال الشعبية والتعابير التي يتم ذكر العفريت فيها:
 «يلي يخاف من العفريت يطلعله» مثل شعبي
 «على كف عفريت» تعبير شعبي
 «زي العفريت» تعبير شعبي
 «راكبه عفريت» أو «راكبها عفريت» تعبير شعبي
 «له في كل خرابة عفريت» مثل شعبي
 «أول مرة بدر منور تانى مرة رغيف مدور وثالث مرة عفريت مصور» مثل شعبي
 «عيش كبريت من يأكله يسير عفريت» مثل شعبي
 «الزيت والكبريت شردوا العفاريت» مثل شعبي
 «زي عفاريت القيالة ما يتهدوش.» مثل شعبي

مراجع وهوامش

أساطير حجازية
أشباح
عفاريت
جن
جهنم
حكايات شعبية
حكايات عالمية
شياطين في الإسلام
تراث شعبي
كائنات العالم السفلي
مصطلحات الخوارق
مصطلحات إسلامية

عفريت


Die Slowakische Badmintonmeisterschaft 1997 war die fünfte Auflage der Titelkämpfe im Badminton in der Slowakei.

Medaillengewinner

Weblinks
Meisterschaftsstatistik beim nationalen Verband

1997
Badminton 1997

Slowakische Badmintonmeisterschaft 1997


Jens Tryggve Herman Gran (født 20. januar 1888 i Bergen, død 8. januar 1980 i Grimstad) var flyver, fodboldspiller, polarforsker og forfatter.

Biografi

Sydpolsekspeditionen
Tryggve Gran deltog 1910–13 i Scotts sydpolsekspedition som ski-instruktør efter anbefaling fra Fridtjof Nansen. Efter ankomsten til Antarktis i januar 1911 deltog Gran i udlæggelsen af depoter, som var nødvendig for, at man skulle nå Sydpolen senere samme år. Da sydpolgruppen forlod basen i slutningen af oktober, blev flaget Union Jack glemt, og Gran fragtede flaget det første korte stykke mod polen. Med sine 23 år var Gran ekspeditionens yngste deltager.

Fra november 1911 til februar 1912, mens Scott og store dele af ekspeditionen var på vej mod polen, var Gran med den geologiske ekspedition ledet af Thomas Griffith Taylor til vestsiden af McMurdosundet. Natten til 15. december drømte Gran, at han modtog et telegram om, at Roald Amundsen havde nået Sydpolen, Amundsen nåede polpunktet den 14. I november 1912 var Gran med i patruljen, som blev sendt ud for at lede efter Scott og hans kammerater, som de fandt døde og ihjelfrosne. På vejen tilbage til basen brugte Gran Scotts ski og bemærkede i dagbogen, at i hvert fald skiene skulle fuldføre hele ekspeditionen.

Før han forlod Antarktis, var Gran med til at bestige Mount Erebus. Et uventet udbrud, da Gran var på toppen, førte til, at hans klæder blev svedede, men han kom ikke fysisk til skade. Efter ekspeditionen blev Gran tildelt Polarmedaljen af Georg V.

Første flyvning over Nordsøen

Efter Sydpolekspeditionen lærte Gran at flyve og tog sit flycertifikat ved Louis Bleriots flyskole i Paris. Han var en af de første, som udførte looping og rygflyvning. Den 30. juli 1914 fløj Gran som den første over Nordsøen, på 4 timer og 10 minutter fra Cruden Bay i Skotland til Revtangen på Jæren med et Blériot-fly. Flyvningen var en dåd på linje med Blériots flyvning over Den engelske kanal fire år tidligere. Hendelsen skete imidlertid samtidig med udbruddet af 1. verdenskrig, hvilket førte til, at Grans Nordsø-flyvning fik liden opmærksomhed.

1. verdenskrig og Royal Air Force
I 1914 blev Tryggve Gran premierløjtnant i Hærens Flyvevåpen. Han rejste i 1915 til Storbritannien og Frankrig for at studere disse landes flyvevåben i krig. Den 8. september 1915 foretog Gran den første flyvning i Nordnorge, da han med den samme Blériot, som han havde fløjet over Nordsøen i, lettede fra et sted i nærheden af Elvenes i Salangen. I 1916 gik han ind i det britiske flyvevåben som flyver, under dæknavnet Teddy Grant fra Canada for at undgå problemer vedrørende Norges neutralitet. I 1916 blev han bevilget afsked fra det norske forsvar og indrulleret i Royal Flying Corps under eget navn. Han tjenestegjorde i kamp over Frankrig, Tyskland og Belgien og blev i 1916 forfremmet til major. Under et af sine togter over Frankrig nedskød han Hermann Göring, den kommende øverstkommanderende for Luftwaffe.I 1919 blev han officer i Royal Air Force, men en motorcykelulykke i 1921 bragte en ende på den militære karrière.

I begyndelsen af 1920-erne planlagde Gran en flyrejse til Nordpolen. Som en forberedelse til dette drog Gran i mai-juni 1922 på en ca. 20 dages skirejse på Svalbard sammen med skiløberne Thorleif Haug og Jacob Tullin Thams. De gik fra Kongsfjorden over bræen til Wijdefjorden og tilbage igen. Det var så sent på foråret, at skiføret var begyndt at blive dårlig. Det blev ved den forberedende ekspedition, det lykkedes ikke Gran at finansiere en flyrejse til Nordpolen. Det blev i stedet Roald Amundsen, som drog med fly mod Nordpolen i 1925.

2. verdenskrig
Under kampene i Valdres under den tyske invasion i 1940 optrådte Gran på en måde, som efter krigen førte til, at han blev tiltalt for bistand til fjenden. Gran forklarede sin handlemåde med, at han handlede under tvang, nervøs for at hans fortid som britisk officer skulle føre til, at han blev sendt til en tysk fangelejr. Dette var også grunden til, at han senere søgte kontakt med Albert Hagelin og efterhånden fik en stilling i NS flykontor. Under resten af krigen blev han tidvis udnyttet i propagandaformål af NS. Under retssagen i 1948 blev Gran troet på, at han havde handlet under tvang i 1940. Han blev også frifundet på flere andre punkter i tiltalen. Imidlertid blev han dømt for medlemskab i NS, sin aktivitet for flykontoret og for at have slået en mand ned, som kritiserede ham. Han blev dømt til 18 måneders fængsel.

Idrætsmand
Gran spillede i 1908 fodbold for Oslo-klubben Mercantile, og han var dette år med i Norges første fodboldlandskamp, hvor Norge mødte Sverige og tabte 11–3. Gran repræsenterede også Mercantile i Holmenkollrennene.

Efterminde

Det norske postvæsen udgav på 30-årsdagen 1944 et frimærke til minde om Nordsøflyvningen, og i 1971 blev et mindesmærke over den første nordsøflyvning afsløret i Cruden Bay. Bleriot-flyet, som Tryggve Gran brugte under Nordsøflyvningen, befinder sig i Norsk Teknisk Museums samlinger.

Udmærkelser
 Ridder 2. klasse af St. Olavs Orden (1915 – leveret tilbage i 1925)
 Distinguished Service Cross (britisk, 1. verdenskrig)
 Military Cross (britisk, 1. verdenskrig)

1910 - 13
 Sydpolmedaljen.
 Scott-ekspeditionen

1919
 Distinguished Flying Cross DFC (indsats i RFC/RAF under 1. verdenskrig)
 Fransk æreslegion - Legion d'Honneur Chevalier (1934)

Italiensk Udmærkelse;
 D. Cravanzola, Roma

I 1944 på 30-årsdagen for flyvningen udgav Postverket et mindefrimærke. Frimærket har som motiv et kort over Nordsøen med flyet og dets rute indtegnet.

Bogudgivelser
Som forfatter skrev Gran ikke bare sagprosa og memoirelitteratur, men også drengebøger og romaner.

Bibliografi
 Hvor sydlyset flammer (1915)
 Under britisk flagg: krigen 1914–18 (1919)
 Triumviratet (1921), roman
 En helt: Kaptein Scotts siste færd (1924)
 Mellom himmel og jord (1927)
 Heia – La Villa (1932), guttebok
 Stormen på Mont Blanc (1933) kriminalroman
 La Villa i kamp (1934)
 Slik var det: Fra kryp til flyger (1945)
 Slik var det: Gjennom livets passat (1952)
 Kampen om Sydpolen (1961)
 Første fly over Nordsjøen: Et femtiårsminne (1964)
 Fra tjuagutt til sydpolfarer (1974)
 Mitt liv mellom himmel og jord (1979)

Noter

Litteratur

 Anne Hege Simonsen (2013). Is, luft og krig. Cappelen Damm.

Eksterne henvisninger
 Tryggve Gran – Norges første flyverhelt – Tidsskrift for Den norske Lægeforening
 «Så De vil til Antarktis? Tryggve Gran: Robert Falcon Scotts nordmann» – Dråpen 1/2009 s. 8-14
 Kopierer flypionér – Aftenposten 12/3 2006
 Norsk Polarhistorie biografiside om Tryggve Gran

Luftfartspionerer
Piloter fra Norge
Børnebogsforfattere fra Norge
Polarforskere fra Norge
Riddere af Sankt Olavs Orden
Military Cross
Riddere af Æreslegionen
Fodboldlandsholdsspillere fra Norge
Fodboldsspillere for Mercantile SFK
Personer fra Bergen kommune
Personer fra Grimstad kommune
Nordmænd i 1. verdenskrig

Tryggve Gran


الضغط الإبري  من مشتقات العلاج بالإبر الصينية وقد تم ابتكار هذا المصطلح لأول مرة على الفيزيائي الألماني ويليام تين رين الذي زار ناغازاكي في اليابان في بداية السبعينيات.

ويسمي الصينيون هذا العلم بالـ«تشين» والذي يعني «التفتيق عن طريق الإبر أو الضغط»، حيث يهدف إلى تنشيط نقاط الطاقة الحيوية في الجسم عن طريق الضغط عليها بالأصابع مما يؤدي إلى إعادة التوازن للطاقة الداخلية للجسم وبالتالي تخفيف الألم وبالتالي علاج الكثير من الحالات المرضية والنفسية.

نقاط الجي-جو
هي نقاط في مواضع مختلفة من الجسم (أكثر من 113 نقطة) وتعني «الإسعافات الأولية» حيث تتركز في كل مجموعة منها عملية توازن الطاقة الطبيعية لعضو واحد أو أكثر.

تاريخ ونشوء الضغط الإبري
يزعم أن الضغط الإبري يعود إلى ما قبل 5000 سنة من الحضارة الصينية إلا أن الصينيون بأنفسهم يظنون أن هذا النوع من العلاج يعود إلى العصور الحجرية حيث يرمزون له بكلمة «بيان» والتي تعني «استعمال أطراف الحجارة الحادة لعلاج الأمراض»، وقد وجد أن أقدم توثيق للعلاج عن طريق الضغط الإبري يرجع لعهد سلالة تشانج الحاكمة في الصين والتي حكمت قبل 1500 سنة قبل الميلاد.

مراجع

طب تقليدي
طب صيني تقليدي
علاج بالتدليك
عمى
مصطلحات تاريخية يابانية

ضغط إبري


Eddie Thomson (25. februar 1947 - 21. februar 2003) var en skotsk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Heart of Midlothian og Aberdeen.

Han har tidligere trænet Australiens fodboldlandshold og Sanfrecce Hiroshima.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Skotland

Eddie Thomson


Christelle ist ein weiblicher Vorname.

Herkunft und Bedeutung
Christelle ist eine französische Form des Vornamens Christel, der wiederum auf Christine zurückgeht.

Namensträgerinnen
 Christelle Cornil (* 1977), belgische Schauspielerin
 Christelle Dabos (* 1980), französische Fantasy-Autorin
 Christelle Daunay (* 1974), französische Langstreckenläuferin
 Christelle Gros (* 1975), französische Biathletin
 Christelle Guignard (* 1962), französische Skirennläuferin
 Rakiatou Christelle Kaffa-Jackou (* 1965), nigrische Luftfahrtexpertin und Politikerin
 Christelle Mol (* 1972), französische Badmintonspielerin
 Olive Christelle Ngo Nyepel (* 1995), äquatorialguineische Fußballspielerin
 Christelle Szynal (* 1969), französische Badmintonspielerin
 Christelle Wahnawe (* 1983), neukaledonische Fußballspielerin
 Christelle Wohlhauser (* 1991), Schweizer Unihockeyspielerin

Weiblicher Vorname
Französischer Personenname

en:Christelle
fr:Christelle

Christelle


Mein schöner Garten ist eine Publikumszeitschrift des Offenburger Medienkonzerns Hubert Burda Media im Segment "Garten/Wohnen/Land/DasHaus" des Geschäftsbereichs BurdaVerlag Publishing GmbH.

Geschichte
Sie erschien erstmals am 24. Februar 1972, produziert im Tiefdruckverfahren, mit einer Druckauflage von 300.000 Exemplaren und 124 Seiten Umfang, teilweise noch schwarz-weiß bebildert. Der Erstausgabetag war zugleich der 69. Geburtstag des damaligen Herausgebers, Franz Burda. Mitherausgeber war anfänglich Lennart Bernadotte von der Blumeninsel Mainau. Den rund 120 Anzeigenkunden aus der deutschen Werbewirtschaft sowie den Medienvertretern vorgestellt wurde die neue Publikation mit einer Gartenparty im Mai 1972 in Monaco auf Einladung und im Beisein des Fürstenpaares Gracia Patricia und Rainier III.

Das Magazin startete in einer Zeit, in der immer mehr deutsche Familien sich am Eigenheim erstmals einen Ziergarten statt nur den bis in die Nachkriegszeit üblichen reinen Nutzgarten leisten konnten und nun auch genügend Freizeit und Geld für seine Gestaltung und Pflege zur Verfügung hatten, jedoch immer weniger fachliche Erfahrung. Damit stieß Burda in eine große Marktlücke. Schon nach der zweiten Ausgabe lag die verkaufte Auflage bei über 200.000 Exemplaren und erreichte eine halbe Million Leser. Durch Übernahme und Integration des Konkurrenztitels Grün der DVA im Jahr 1974 erreichte Mein schöner Garten die Marktführerschaft in Europa. Inhaltlich handelte es sich ursprünglich allerdings eher um ein illustriertes "People-Magazin mit Blumen", in dem des Öfteren Prominente auf der Titelseite prangten und Human Interest viel Platz hatte, erst in späteren Jahren verschob sich der Schwerpunkt – mal mehr, mal weniger stark – in Richtung Ratgeber.

Verbreitung

Die verbreitete Auflage der Hefte lag lt.  je nach Jahreszeit bei rund  Exemplaren. Die im Vergleich zur Auflage um ein Vielfaches höhere Reichweite ist unter anderem damit zu erklären, dass die Zeitschrift in zahlreichen öffentlichen Bibliotheken vorhanden und auch in vielen Lesezirkeln enthalten ist.

Außerhalb des deutschsprachigen Raumes ist die Zeitschrift in Polen, Tschechien, Rumänien, Russland und der Ukraine vertreten.

Ableger
Unter dem Dach der Muttermarke erscheinen diverse Ableger und Sonderhefte wie Mein schöner Garten Spezial, Gartenspaß, Lisa Blumen & Pflanzen und Gartenidee. Bereits seit 1998 gibt es einen Online-Auftritt. Aus der ursprünglich als Leserforum konzipierten Seite entstand im Lauf der Jahre eine umfangreiche Website mit einem Onlineshop für Pflanzen und Gartenzubehör und einem großen, fachlich fundierten Pflanzenlexikon. Zum digitalen Markenauftritt gehören außerdem verschiedene große Social Communities bei Facebook, Instagram und Pinterest. Insbesondere nach einem umfassenden Relaunch im Jahr 2016 verzeichnete Mein schöner Garten online jedes Jahr ein starkes Reichweitenwachstum und erreichte im Jahr 2020 monatlich bis zu 18 Millionen Visits. Damit rangiert die Website nach SimilarWeb weltweit auf Platz 3 der größten Gartenportale.

Personalien
Bisherige Chefredakteure der Zeitschrift:
 1972 – Dezember 1973: Ekkehard Franke-Gricksch (Sohn von Alfred Franke-Gricksch)
 1976–1980: Karl-Heinz Hanisch (ab Januar 1974 Redaktionsleiter; ab 1983 Mitherausgeber zusammen mit Lennart Bernadotte)
 Januar 1984–1994: Gerd Spiegel (früher u. a. Bunte-Redakteur; ab Juli 1981 stellv. Redaktionsleiter von MsG, ab 1983 de facto Redaktionsleiter; ab 1995 einige Zeit Chefredakteur des Online-Auftritts von MsG)
 1995 –  März 2009: Jürgen Wolff (ab 1985 im Redaktionsteam von MsG, zunächst Chef vom Dienst, ab 1994 stellv. Chefredakteur)
 seit April 2009: Andrea Kögel (die gelernte Gärtnerin, die schon ihr Volontariat bei Mein schöner Garten absolvierte, ist wie bisher schon auch weiterhin redaktionelle Leiterin der Wohn-Zeitschriften von Burda; seit der Aufgabenerweiterung 2009 um die Gartentitel ist sie Redaktionsleiterin des gesamten Segments Burda Living.net im Geschäftsbereich Burda Medien Park Verlage).
 seit Januar 2020: Wolfgang Bohlsen (der gelernte Zierpflanzengärtner und Gartenbau-Ingenieur ist nach einer Ausbildung zum Lektor beim Kosmos-Verlag seit 1995 Mitglied der Redaktion von Mein schöner Garten. Von 2000 bis 2011 war er Redaktionsleiter der Zeitschrift Gartenspaß, 2012 wurde er stellvertretender Chefredakteur von Mein schöner Garten).

Einzelnachweise

Publikumszeitschrift (Deutschland)
Gartenbauzeitschrift
Hubert Burda Media
Ersterscheinung 1972

Mein schöner Garten


Billingsgate Fish Market is located in Poplar in London. It is the United Kingdom's largest inland fish market. It takes its name from Billingsgate, a ward in the south-east corner of the City of London, where the riverside market was originally established. In its original location in the 19th century, Billingsgate was the largest fish market in the world.

History

City of London

Billingsgate Wharf, close to Lower Thames Street, became the centre of a fish market during the 16th and 17th centuries but did not become formally established until an Act of Parliament (10 Will. 3. c. 13) in 1699.

In 1850, the market, according to Horace Jones, "consisted only of shed buildings ... The open space on the north of the well-remembered Billingsgate Dock was dotted with low booths and sheds, with a range of wooden houses with a piazza in front on the west, which served the salesmen and fishmongers as shelter, and for the purposes of carrying on their trade." In that year the market was rebuilt to a design by J. B. Bunning, the City architect.

Bunning's building was soon found to be insufficient for the increased trade, and in 1872 the Corporation obtained an Act to rebuild and enlarge the market, which was done to plans by Bunning's successor as City architect Sir Horace Jones. The new site covered almost twice the area of the old, incorporating Billingsgate Stairs and Wharf and Darkhouse Lane. Work began in 1874, and the new market was opened by the Lord Mayor on 20 July 1877. The new buildings,  Italianate in style, had on their long frontages towards Thames Street the river, a pedimented centre and continuous arcade, flanked at each end by a pavilion tavern. The general market, on a level with Thames Street, had an area of about , and was covered with louvre glass roofs,  high at the ridge. A gallery  wide was allocated to the sale of dried fish, while the basement served as a market for shellfish. Electric lighting was also furnished in November 1878 via 16 Jablochkoff Candles.

The opening of the railways changed the nature of the trade, and by the late nineteenth century most of the fish arrived at the market via the Great Eastern Railway.

The infamously coarse language of London fishmongers made "Billingsgate" a byword for crude or vulgar language. One of its earliest uses can be seen in a 1577 chronicle by Raphael Holinshed, where the writer makes reference to the foul tongues of Billingsgate oyster-wives. The market is depicted during Tudor times in Rosemary Sutcliff's 1951 children's historical novel The Armourer's House. The writer George Orwell worked at Billingsgate in the 1930s, as did the Kray twins in the 1950s.

Poplar
In 1982, the fish market was relocated to a new  building complex on the Isle of Dogs in Poplar, close to Canary Wharf and Blackwall. The freehold owner of the site is the London Borough of Tower Hamlets, but the City of London Corporation still runs the market; they pay an annual ground rent stipulated in an agreement between the two councils as "the gift of one fish". Most of the fish sold through the market now arrives there by road, from ports as far afield as Aberdeen and Cornwall.

Billingsgate Market is open from Tuesday to Saturday. Trading commences at 4 a.m. and finishes at 8:30 a.m. Security for the market is provided by the private Market Constabulary.

Traditionally, the only people allowed to move fish around the market were licensed fish porters. The role dates back at least to Henry VIII, and was officially recognised by the Corporation of London in 1632. In 2012, a bitter battle was fought between modernisers and traditionalists. The modernists won and the role of the porters ended.

Future
In early 2019, it was proposed in plans put forward by the Court of Common Council, the City of London Corporation's main decision-making body, that Billingsgate Fish Market, New Spitalfields Market, and Smithfield Market would move to a new consolidated site in Dagenham Dock, and received outline permission in March 2021.

The new consolidated market is expected to become operational in 2027/2028, at which point the Billingsgate Market site would be available for redevelopment. The future of the site is likely to include a mixed-use development to provide new homes and office spaces, as well as gyms, open space, hotel, restaurants and retail.

See also
 Worshipful Company of Fishmongers

References

External links
 Official Billingsgate Market page from the City of London Corporation website
 Old official page

Buildings and structures in the London Borough of Tower Hamlets
Fish markets
Fishing in the United Kingdom
History of the City of London
Poplar, London
Wholesale markets in London

Billingsgate Fish Market


Earl of Linlithgow was a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1600 for Alexander Livingston, 7th Lord Livingston, along with the subsidiary title of Lord Livingston and Callendar. In 1695, the Earldom of Linlithgow merged with the junior Earldom of Callendar, which had been created in 1641 for a younger son of the 1st Earl.

The 5th Earl of Linlithgow (and 4th Earl of Callendar) was attainted in 1716 for his participation in the Jacobite Rising of 1715, and all of his peerages were forfeited. The seat of the Earls of Linlithgow was Callendar House in Falkirk, which is now a museum.

Lords Livingston (1458–1716)
 James Livingston, 1st Lord Livingston (d. 1467) appointed Lord High Chamberlain of Scotland in 1448.
 James Livingston, 2nd Lord Livingston (d. 1497)
 James Livingston, 3rd Lord Livingston (d. 1503), nephew of the 2nd Lord
 William Livingston, 4th Lord Livingston (d. 1518), a lineal descendant was Robert Livingston the Elder of New York
 Alexander Livingston, 5th Lord Livingston (d. 1550)
 William Livingston, 6th Lord Livingston (d. 1592)
 Alexander Livingston, 7th Lord Livingston (d. 1623), created Earl of Linlithgow in 1600

Earls of Linlithgow (1600–1716)
Alexander Livingston, 1st Earl of Linlithgow (d. 1623)
Alexander Livingston, 2nd Earl of Linlithgow (d. 1650)
George Livingston, 3rd Earl of Linlithgow (1616-1690)
George Livingston, 4th Earl of Linlithgow (d. 1695)
James Livingston, 5th Earl of Linlithgow, 4th Earl of Callendar (d. 1723), married Margaret Hay (d.1723), attainted in 1716
Children: Lord Livingston (d. 1715) and Anne Livingston (d. 1747), who married the 4th Earl of Kilmarnock (attainted/forfeited 1746), from whom are descended the Earls of Erroll

See also
 Livingston family
 Marquess of Linlithgow

References

External links
 Cracroft's Peerage page

Forfeited earldoms in the Peerage of Scotland
Noble titles created in 1600

Earl of Linlithgow


Volker Beck (d. 12 Aralık 1960, Stuttgart), Alman Birlik 90/Yeşiller Partisi milletvekili ve LGBT hakları aktivistidir. Yeşiller Partisi Meclis Grup Başkanı ve Yeşiller Partisi Federal Meclis Sözcüsüdür.

Alman Yeşiller Partisi'nin Federal Meclis Grubu Başkanı Volker Beck, Rusya'da aşırı sağcı bir grubun saldırısına uğradı. Moskova'da eşcinsellerin sorunlarının ele alındığı bir konferansa katılan Beck, 20 kadar aşırı sağcı tarafından dövüldü. Eşcinsellerin düzenlediği konferansı sabote etmeye çalışan aşırı sağcıların gösterilerinde 120 kişi gözaltına alındı.

Dış bağlantılar

 http://www.volkerbeck.de/
 http://www.milliyet.com.tr/2001/07/21/dunya/dun01.html

1960 doğumlular
Alman LGBT hakları aktivistleri
20. yüzyıl Alman siyasetçileri
21. yüzyıl Alman siyasetçileri
Almanya'da LGBT kişiler
LGBT siyasetçiler
Yaşayan insanlar

Volker Beck (siyasetçi)