Lucille Teasdale-Corti (Montreal, 30 de enero de 1929 — Besana in Brianza, 1 de agosto de 1996) fue una médica y misionera canadiense naturalizada italiana, que trabajó en un hospital de Uganda durante casi toda su vida.

Biografía

Nació en Montreal, como cuarta de siete hijos.

Nunca tuvo una buena relación con su madre por causa del estado de depresión de esta.

Estudió en un colegio de monjas (el Pensionnat Du Saint Nom de Marie ), y ya desde entonces cultivó el propósito de intentar la carrera médica ya que a la escuela encontró unos misioneros recién regresados de China.

Lucille Teasdale frecuentó la Facultad de Medicina de la Universidad de Montreal y se graduó, además, en una época en que las mujeres que llegaban a iniciar una carrera de médico eran muy pocas.

Piero Corti

Una vez graduada, comenzó a trabajar al Hospital Sainte Justine pour les Enfants de Montreal, e inició el curso para conseguir la especialización en cirugía siempre en el Sainte Justine donde conoció el médico italiano Piero Corti, que en ese mismo instituto seguía su curso de especialización en Radiología y Anestesia. Pronto los dos iniciaron una relación y antes de volver en Milán, Piero Corti pidió a Lucille si deseaba pasar el año al exterior obligatório para terminar la especialización junto con él en un hospital en Uganda. Lucille Teasdale en un primer tiempo rechazó la oferta y dejó que Piero Corti partiera para Milán, sucesivamente, durante los preparativos para trasladarse a los Estados Unidos cambió de opinión y decidió unirse a él y el primero de mayo de 1961 los dos aterrizaron en Entebbe, entonces ciudad capital de Uganda, para desplazarse a Lacor, un pueblo colocado a 11 km de Gulu en el territorio de la tribu Acoli.

Aquí Lucille Teasdale y Piero Corti se casaron el 5 de diciembre de 1961 y pasaron el resto de su vida y siempre en Lacor, el 17 de noviembre de 1962, nació su hija Dominique Corti.

Médico en Uganda

Durante los primeros años en Uganda, Lucille Teasdale tuvo que trabajar casi en solitud por 12 horas por día. Su actividad se centraba sobre todo en darle ayuda y sustento a madres e hijos y por esa razón tuvo que enfrentarse a enfermedades como la disentería, muy frecuente puesto que el agua a disposición de la gente no era potable y col Ebino (palabra Acoli que significa "el que viene") enfermedad debida a una infección causada por el hecho de que cuando a los niños le crecían los dientes y se hinchaban las encías, las madres acudían al curandero local que utilizaba clavos o herramientas parecidas para incidir los tejidos de la boca lo que generaba infecciones y septicemias graves hasta letales.

Sucesivamente, al estallar la guerra civil en Uganda, Lucille se convirtió en médico de guerra y cuidó heridos de ambas partes que llegaban de todo el país y a menudo eran soldados muy jóvenes, los mismos que pocos años antes ella vio nacer en su hospital.

Últimos años de vida

Durante una de sus frecuentes intervenciones quirúrgicas Lucille contrayó el vírus del SIDA, a pesar de eso siguió trabajando siete horas por día. Cuando la enfermedad entró en la fase aguda, Lucille volvió a Italia.

En el mes de abril de 1991, fue nombrada miembro honorario del Royal College of Physicians and Surgeons of Canada en Ottawa. Recibió además un Premio de Excelencia por el Centro Internacional por la Causa Africana de Montreal, y una carta enviada por las Naciones Unidas que la homenajeaba por ...su identificación con el sufrimiento de las personas subdesarrolladas... su trabajo en Uganda es la prueba de que los enfermos de SIDA pueden tener una vida rica y activa....

Después de 11 años de combate, Lucille falleció el 1 de agosto de 1996, en Besana in Brianza, cerca de Milán, donde decidió pasar en tranqulidad sus últimos meses de vida, según su biógrafo Michel Arseneault.

Enlaces externos
El sitio de la Fondazione Corti

Referencias

Médicos de Canadá
Médicos de Italia del siglo XX
Nacionalizados de Italia
Fallecidos por sida
Miembros de la Orden Nacional de Quebec
Médicas de Italia
Nacidos en Montreal
Fallecidos en la provincia de Monza y Brianza

Lucille Teasdale-Corti


Loral Space & Communications Inc. is a Delaware-domiciled satellite communications company headed by Michael B. Targoff. The company was formed in 1996 from the remnants of Loral Corporation when Loral divested its defense electronics and system integration businesses to Lockheed Martin for $9.1 billion. In 2006, Bernard L. Schwartz retired after leading the company for 34 years.

Loral presently has an investment in Telesat Canada in partnership with the Public Sector Pension Investment Board of Canada, and merged into a new stock offering (TSAT) on the Nasdaq in November, 2020. The company also participates in a number of international and domestic joint ventures, including an ownership stake in XTAR.

History
On March 20, 1998, Loral completed the acquisition of Orion Network Systems, Inc., through the exchange of common stock. The transaction was valued at approximately $479 million.

In January 2002, Loral reached a settlement with the U.S. Government in a case relating to the company's involvement in the disclosure of information during a review of a Chinese rocket launch failure in 1996. Loral agreed to pay a civil fine of $14 million to the State Department without admitting or denying the government's charges. According to a House Select Committee, Loral under CEO Schwartz provided the Chinese government with advice regarding a guidance system for future PRC road-mobile intercontinental ballistic missiles. The Defense Technology Security Administration concluded Loral "committed a serious export control violation" and that the "significant benefits derived by China from these activities are likely to lead to improvements in the overall reliability of their launch vehicles [i.e., rockets] and ballistic missiles and in particular their guidance systems." Loral paid a total fine of $20 million, the largest that a company has ever paid under the Arms Export Control Act.

On July 15, 2003, Loral and certain subsidiaries filed voluntary petitions under Chapter 11 of the United States Bankruptcy Code. In conjunction with the filing, Loral announced the sale of its North American satellite fleet to Intelsat to help reduce its debt. Loral emerged from Chapter 11 on November 21, 2005.

On Feb 1, 2006, a subsidiary of Loral Space & Communications (Loral Skynet) began the construction of Telstar 11N, a powerful new multi-region Ku-band communications satellite.

On October 5, 2007, Loral Space & Communications Inc. and the Public Pension Investment Board of Canada received the final regulatory approval necessary to complete the acquisition of Telesat from BCE Inc. for CAD $3.25 billion. The acquisition closed on October 31, 2007. Loral hold a 64% economic interest and a 331/3% voting interest in Telesat Holdco, the ultimate parent company of the resulting new entity.

At the same time, Telesat Canada merged with Loral Skynet, a subsidiary of Loral Space & Communications. This resulted in the transfer of all of the assets of Loral Skynet to Telesat.

On November 2, 2012, Loral Space & Communications Inc. announced the sale of subsidiary Space Systems/Loral (SS/L), to MacDonald Dettwiler.

References

External links
 Loral Space & Communication (official website)
 Space Systems/Loral (SS/L)

 Yahoo! - Loral Space & Communications Inc. Company profile

Aerospace companies of the United States
Manufacturing companies established in 1996
Technology companies established in 1996
Telecommunications companies established in 1996
Companies based in New York City
Companies listed on the Nasdaq
Companies that filed for Chapter 11 bankruptcy in 2003

Loral Space & Communications


Olaylar
 1389 - I. Kosova Muharebesi: I. Murad önderliğindeki Osmanlı Ordusu ile Sırp Kumandanı Lazar Hrebelyanoviç önderliğindeki çok uluslu Balkan Ordusu arasında yapılan muharebe, Osmanlı Ordusu'nun galibiyeti ile sonuçlandı.
 1763 - Macaristan'nın Komárom kentinde, 6.2 büyüklüğünde deprem oldu.
 1838 - I. Victoria, 18 yaşında Birleşik Krallık tacını giydi. Kraliçe, 20 Haziran'da tahta çıkmıştı.
 1841 - Giselle balesinin prömiyeri, ilk kez Paris'teki "Théâtre de l'Académie Royale de Musique" tiyatrosunda yapıldı.
 1862 - Tasviri Efkar gazetesi, Şinasi tarafından çıkarılmaya başlandı.
 1894 - İşçi Bayramı, Amerika Birleşik Devletleri'nde resmi tatil olarak kabul edildi.
 1895 - El Salvador, Honduras ve Nikaragua birleşerek, "Orta Amerika Birliği"ni kurdular.
 1914 - Avusturya Arşidükü Franz Ferdinand ve karısı Sophia'nın, Gavrilo Princip adlı bir Sırp milliyetçisi tarafından öldürülmesi üzerine I. Dünya Savaşı başladı.
 1919 - I. Dünya Savaşı sonunda, İtilaf Devletleri ile Almanya arasında Versay Barış Antlaşması imzalandı.
 1921 - Kocaeli, İngiliz ve Yunan birliklerinden alınarak, tekrar Türk topraklarına geri katıldı.
 1923 - Darülfünun, Mustafa Kemal'e "Fahri Müderrislik Şahadetnamesi" gönderdi.
 1928 - Sosyalist Hermann Müller, Almanya Şansölyesi olarak göreve başladı.
 1931 - İspanya'da genel seçimleri sosyalistler kazandı.
 1933 - Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu oluşturuldu.
 1938 - Chicora-Pensilvanya'da boş bir araziye 450 tonluk meteor düştü.
 1940 - Romanya, Basarabya (bugünkü Moldova) bölgesini Sovyetler Birliği'ne bıraktı.
 1948 - Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti, Komünist Bloku oluşturan Kominform'dan ihraç edildi.
 1950 - Seul, Kuzey Kore birliklerince ele geçirildi.
 1967 - İsrail, Doğu Kudüs'ü ele geçirdi.
 1969 - Stonewall ayaklanmaları başladı.
 1981 - Tahran'da İslami Cumhuriyet Partisi merkezinde bomba patladı; 72 politikacı ve görevli öldü.
 1984 - Türkiye'de 13 ilde sıkıyönetim kaldırıldı. Bu illerden 7'sinde olağanüstü hal ilan edildi; 4 ilde uygulanmakta olan olağanüstü hâl uygulamasına ise son verildi.
 1989 - Natanz Olayı: İran'da Natanz Atom Fabrikası, patlama ile birlikte harabeye döndü.
 1997 - Mike Tyson, boks maçının üçüncü raundunda rakibi Evander Holyfield'in kulağını ısırdı ve diskalifiye oldu.
 2000 - Amerika Birleşik Devletleri, Küba'ya karşı 41 yıldır uyguladığı ambargoyu yumuşatma kararı aldı.
 2004 - 17. NATO Zirvesi, İstanbul'da başladı.
 2005 - Kanada, aynı cinsler arasında evliliği yasal kılan üçüncü ülke oldu.
 2006 - Karadağ, Birleşmiş Milletler'e 192. üye ülke olarak kabul edildi.
 2009 - Brezilya, 2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nı kazandı.
 2011 - Google, yeni sosyal ağ projesi Google+'ı duyurdu.
 2011 - TBMM'de 24. dönemin ilk oturumunda ve yemin töreninde CHP ile BDP destekli bağımsızlar yemin etmediler.
 2013 - Trabzon'da Ayasofya Camii 49 yılın ardından yeniden ibadete açıldı.
 2016 - İstanbul'daki Atatürk Havalimanı Dış Hatlar Terminali'nde, silahlı ve bombalı intihar saldırısı gerçekleştirildi. Saldırı sonucunda, intihar saldırganları ile birlikte 45 kişi hayatını kaybetti, 239 kişi de yaralandı.

Doğumlar
 751 - I. Carloman, Frank Kralı (ö. 771)
 1243 - Go-Fukakusa, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 89. imparatorudur (ö. 1304)
 1476 - IV. Paulus, 23 Mayıs 1555 - 18 Ağustos 1559 arasında papa (ö. 1559)
 1491 - VIII. Henry, İngiltere Kralı (ö. 1547)
 1577 - Peter Paul Rubens, Flaman ressam (ö. 1640)
 1703 - John Wesley, İngiliz rahip ve Metodizm'in kurucusu (ö. 1791)
 1712 - Jean-Jacques Rousseau, İsviçreli düşünür (ö. 1778)
 1818 - Angelo Secchi, İtalyan Cizvit ve gök bilimci (ö. 1878)
 1824 - Paul Broca, Fransız hekim, anatomist ve antropolog (ö. 1880)
 1867 - Lightner Witmer, Amerikalı psikolog (ö. 1956)
 1867 - Luigi Pirandello, İtalyan oyun yazarı, romancı ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1936)
 1873 - Alexis Carrel, Fransız fizyolog ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (ö. 1944)
 1875 - Henri Lebesgue, Fransız matematikçi (ö. 1941)
 1883 - Pierre Laval, Fransız siyasetçi (ö. 1945)
 1889 - Abbas el-Akkad, Mısırlı gazeteci, şair ve edebiyat eleştirmeni (ö. 1964)
 1891 - Carl Spaatz, Amerikalı havacı general ve ABD Hava Kuvvetleri'nin ilk Kurmay Başkanı (ö. 1974)
 1892 - Edward Halett Carr, İngiliz tarihçi ve yazar (ö. 1982)
 1902 - Richard Rodgers, Amerikalı besteci, şarkı sözü ve oyun yazarı (ö. 1979)
 1906 - Maria Goeppert-Mayer, Alman asıllı Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 1972)
 1912 - Sherwood Rowland, Amerikalı kimya profesörü (ö. 1927)
 1914 - Aribert Heim, Avusturya asıllı nazi Alman doktor (ö. 1992)
 1918 - William Whitelaw, Britanyalı siyasetçi (ö. 1999)
 1926 - Mel Brooks, Amerikalı sinema oyuncusu, yazar ve yönetmen
 1928 - John Stewart Bell, Kuzey İrlandalı fizikçi (ö. 1990)
 1928 - Hans Blix, Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu'nun İsveçli eski başkanı
 1932 - Pat Morita, Japon asıllı Amerikalı sinema aktörü (ö. 2005)
 1934 - Georges Wolinsky, Fransız karikatürist ve çizgi roman karikatüristi (ö. 2015)
 1936 - Belgin Doruk, Türk sinema oyuncusu (ö. 1995)
 1940 - Muhammed Yunus, Bangladeşli bankacı ve ekonomi profesörü ve Nobel Barış Ödülü sahibi
 1941 - David Lloyd Johnston, Kanadalı akademik yazar
 1943 - Klaus von Klitzing, Alman fizikçi
 1944 - Sohrab Şahit Sales, İranlı yönetmen (ö. 1998)
 1945 - Nazlı Eray, Türk öykücü ve romancı
 1945 - Türkân Şoray, Türk oyuncu
 1946 - Bruce Davison, Amerikalı oyuncu ve yönetmen
 1946 - Gilda Radner, Amerikalı oyuncu (ö. 1989)
 1948 - Kathy Bates, Amerikalı oyuncu ve Oscar ödülü sahibi
 1952 - Enis Batur, Türk şair
 1952 - Jean-Christophe Rufin, Fransız yazar
 1955 - Civan Canova, Türk tiyatro, sinema, dizi oyuncusu ve oyun yazarı (ö. 2022)
 1955 - Thomas Hampson, Grammy Ödülü sahibi Amerikalı bariton
 1957 - Georgi Parvanov, Bulgar politikacı ve Başbakan
 1961 - Kerem Görsev, Türk müzisyen
 1963 - Mike Fitzpatrick, Amerikalı hukukçu ve siyasetçi (ö. 2020)
 1964 - Sabrina Ferilli, İtalyan tiyatro ile sinema oyuncusu ve televizyon sunucusu
 1966 - John Cusack, Amerikalı aktör
 1966 - Şenay Gürler, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu
 1966 - Mary Stuart Masterson, Amerikalı oyuncu
 1969 - Stéphane Chapuisat, İsviçreli eski futbolcu
 1969 - Ayelet Zurer, İsrailli oyuncu
 1971 - Fabien Barthez, Emekli Fransız kaleci
 1971 - No I.D., Amerikalı müzik yapımcısı
 1971 - Elon Musk, SpaceX Uzay Şirketi'nin kurucusu
 1974 - Yiğit Arı, Türk oyuncu
 1976 - Hans Sarpei, Ganalı futbolcu
 1976 - Ali İhsan Varol, Türk sunucu
 1977 - Harun Tekin, Türk müzisyen ve Mor ve Ötesi'nin solisti
 1980 - Maurizio Domizzi, İtalyan futbolcu
 1981 - Mara Santangelo, İtalyan tenisçi
 1983 - Dorge Kouemaha, Kamerunlu futbolcu
 1984 - Andriy Pyatov, Ukraynalı kaleci
 1987 - Karin Knapp, İtalyan tenisçi
 1991 - Kevin De Bruyne, Belçikalı futbolcu
 1991 - Seohyun, Güney Koreli oyuncu, şarkıcı ve dansçı
 1992 - Oscar Hiljemark, İsveçli futbolcu
 1992 - Elaine Thompson-Herah, Jamaikalı atlet
 1993 - Bradley Beal, Amerikalı basketbolcu
 1993 - Anastasios Bakasetas, Yunan millî futbolcu
 1994 - Hüseyin bin Abdullah, Ürdün Haşimi Krallığı'nın veliahdı, Ürdün kralı II. Abdullah ve kraliçe Rania el Abdullah'ın en büyük oğludur
 1994
Anish Giri, Rus-Hollandalı satranç oyuncusu
Emily Blue, Amerikalı electropop şarkıcısı ve bağımsız rock grubu Tara Terra'nın solisti
Kira Trusova, Rus hentbolcu
Alessio Cragno, İtalya futbolcu
Hüseyin bin Abdullah, Ürdün Haşimi Krallığı'nın veliahdı
 1995 - Jason Denayer, Belçikalı futbolcu
 1997 - Biran Damla Yılmaz, Türk sinema ve dizi oyuncusu

Ölümler
 207 - Yuan Shao, Çin'de Doğu Han Hanedanı döneminde yaşamış siyasetçi ve savaş ağası (d. ?)
 548 - Theodora, Bizans İmparatoriçesi ve I. Justinianus'un karısı (d. 500)
 683 - II. Leo, diğer adı Leo Maneius, 17 Ağustos 682'den 28 Haziran 683 tarihine kadar Papalık yapmıştır (d. 611)
 767 - I. Paulus (Aziz Paulus), Katolik Kilisesi'nin dini lideri (Papa) (d. 700)
 1196 - Xiaozong, Çin'in Song Hanedanı'nın 11. imparatorudur (d. 1127)
 1385 - IV. Andronikos, Bizans İmparatoru (d. 1348)
 1389 - I. Murad, Osmanlı'nın 3. Padişahı (d. 1326)
 1598 - Abraham Ortelius, Flaman haritacı ve coğrafyacı (d. 1527)
 1757 - Sophia Dorothea, Frederick William'ın eşi olarak Prusya Kraliçesi (d. 1687)
 1813 - Gerhard von Scharnhorst, Hanoverli general ve ilk Prusya Genelkurmay Başkanı (d. 1755)
 1836 - James Madison, ABD'nin 4. Başkanı (d. 1751)
 1881 - Jules Armand Dufaure, Fransız siyasetçi (d. 1798)
 1885 - Hacı Arif Bey, Türk güfte yazarı ve müzisyen (d. 1831)
 1889 - Maria Mitchell, Amerikalı astronom (d. 1818)
 1892 - Harry Atkinson, Yeni Zelandalı siyasetçi (d. 1831)
 1913 - Campos Sales, Brezilyalı avukat, kahve çiftçisi ve siyasetçi (d. 1841)
 1914 - Franz Ferdinand, Avusturya Arşidükü (suikast) (d. 1863)
 1914 - Sophie Chotek, Avusturya Arşidükü Franz Ferdinand'ın eşi (suikast) (d. 1868)
 1936 - Alexander Berkman, Amerikalı yazar, radikal anarşist ve aktivist (d. 1870)
 1937 - Max Adler, Avusturyalı marksist hukukçu, sosyolog ve sosyalist teorisyen (d. 1873)
 1940 - Italo Balbo, İtalyan Faşist (d. 1896)
 1942 - Yanka Kupala, Beyaz Rus şair ve yazar (d. 1882)
 1944 - Friedrich Dollmann, Nazi Almanyası generali (d. 1882)
 1945 - Yunus Nadi Abalıoğlu, Türk gazeteci, siyasetçi ve Cumhuriyet gazetesi'''nin kurucusu (d. 1879)
 1966 - Fuad Köprülü, Türk tarih profesörü ve Dışişleri Bakanlarından (d. 1890)
 1971 - Franz Stangl, II. Dünya Savaşı Nazi Almanyası'nda Sobibor İmha Kampı ve Treblinka İmha Kampı'nın komutanı (d. 1908)
 1974 - Frank Sutton, Amerikalı oyuncu (d. 1923)
 1976 - Stanley Baker, Galli aktör ve film yapımcısı (d. 1928)
 1981 - Muhammed Beheşti, İranlı din âlimi ve yazar, İslam devrimi'nin kurucularından (d. 1928)
 1989 - Joris Ivens, Hollandalı belgesel film yapımcısı ve yönetmeni (d. 1898)
 1992 - Mikhail Tal, Sovyet Dünya satranç şampiyonu (d. 1936)
 2000 - Cinuçen Tanrıkorur, Türk müzisyen (d. 1938)
 2007 - Erdoğan Tünaş, Türk senarist, yazar ve film yapımcısı (d. 1935)
 2007 - Zehra Bilir, Türk türkücü (d. 1913)
 2007 - Kiichi Miyazawa, 1991-1993 yılları arasında Japonya'nın 49. başbakanı olarak görev yapmış Japon siyasetçi (d. 1919)
 2008 - Ruslana Korşunova, Rus asıllı Kazak manken ve model (d. 1987)
 2009 - Billy Mays, Amerikalı komedyen, oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1958)
 2011 - Paul Bağdatlıyan, Ermeni asıllı şarkıcı, müzisyen ve bestekār (d. 1953)
 2013 - Silvi Vrait, Eston şarkıcı (d. 1951)
 2014 - Meshach Taylor, Amerikalı oyuncu (d. 1947)
 2015 - Jack Carter, Amerikalı komedyen, oyuncu ve sunucu (d. 1923)
 2016 - Maurice Cazeneuve, Fransız oyuncu, yönetmen ve senarist (d. 1923)
 2016 - Scotty Moore, Amerikalı gitarist (d. 1931)
 2016 - Fabiane Niclotti, 2004'te Miss Brezilya'' güzeli seçilen eski manken (d. 1984)
 2018 - Denis Akiyama, Japon-Kanadalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı (d. 1952)
 2018 - Harlan Ellison, Kısa öykü, roman, telefon diyaloğu, deneme ve eleştiri tarzında eserler veren ödüllü Amerikalı yazar ve senarist (d. 1934)
 2018 - Domenico Losurdo, İtalyan Marksist filozof ve tarihçi (d. 1941)
 2018 - Christine Nöstlinger, Avusturyalı çocuk ve gençlik kitabı yazarı (d. 1936)
 2018 - Şarık Tara, Türk inşaat mühendisi ve iş insanı (d. 1930)
 2019 - Paul Benjamin, Amerikalı oyuncu (d. 1938)
 2019 - Şükrü Birant, Eski Türk millî futbolcu (d. 1944)
 2019 - Lisa Martinek, Alman oyuncu (d. 1972)
 2020 - Nasir Ajanah, Nijeryalı yargıç (d. 1956)
 2020 - Marián Čišovský, Slovak millî futbolcu (d. 1979)
 2020 - Mimi Soltysik, Amerikalı sosyalist siyasetçi ve politik aktivist (d. 1974)
 2020 - Yu Lan, Çinli tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1921)
 2021 - Paul Koulak, Fransız besteci ve müzisyendir (d. 1943)
 2022 - Cüneyt Arkın, gerçek adıyla Fahrettin Cüreklibatır Türk doktor, dizi, sinema, tiyatro oyuncusu, senarist, yapımcı ve yönetmen (d. 1937)
 2022 - Deborah James, İngiliz gazeteci, podcast yayıncısı ve yardım gönüllüsü (d. 1981)
 2022 - Sergey Korepanov, Sovyet-Rus siyasteçi (d. 1948)
 2022 - Ryuzo Sasaki, Japon siyasetçi (d. 1956)
 2022 - Rolf Skoglund, İsveçli bir oyuncudur (d. 1940)

Tatiller ve özel günler
 Dünya'da Müslümanlar için Kurban Bayramı'nın başlangıcı ve ilk günü
 Ukrayna'da Anayasa Günü

0628
28

28 Haziran


Der Writ of summons ist ein Begriff aus dem englischen und britischen Adelsrecht. Er bezeichnet einen Writ, der einem Peer erlaubt, im Parlament zu sitzen. Die Mitglieder des House of Lords dürfen nicht eher ihre Plätze einnehmen, bis sie ihre schriftliche Vorladung erhalten haben. Vor der Zusammenkunft eines jeden Parlaments erhält jeder berechtigte Peer eine solche Einladung.

Geschichte

Das englische Parlament geht zurück auf den Rat des englischen Königs (Curia Regis). Ab dem 13. Jahrhundert erhielten englische Adlige, deren Rat der König wünschte, eine schriftliche Einladung, an den regelmäßigen Sitzungen des königlichen Rates teilzunehmen. Soweit der Eingeladene nicht bereits einen Peerstitel innehatte, begründete diese Form der Einladung, genannt writ of summons, für den Eingeladenen eine erbliche Baronie, die sogenannte barony by writ und nach und nach ein Recht, neben den Bischöfen und dem Hochadel, den Earls, an den Ratssitzungen des Königs teilzunehmen. Dieses Recht blieb auch erhalten, als sich im 14. Jahrhundert der königliche Rat in Oberhaus und Unterhaus teilte, wobei das Oberhaus von den hohen geistlichen Würdenträgern (Erzbischöfe, Bischöfe und Äbte) und den weltlichen Würdenträgern (Dukes, Earls und Barons, später auch die neu eingeführten Marquesses und Viscounts) besetzt wurde, während die von allerdings wenigen Wahlberechtigten gewählten Vertreter der Countys und ausgewählter Städte sich im Unterhaus versammelten.

Baronies by writ

Da es dem König frei stand, Männer seines Vertrauens in seinen Rat bzw. ins Oberhaus zu berufen, ergingen in den folgenden zwei Jahrhunderten immer wieder writs of summons an vom König ausgesuchte Personen, die dadurch erbliche Barone und Mitglieder des Oberhauses wurden. Erst ab dem 15. Jahrhundert ernannte der König auch Personen zu Baronen durch Adelsbrief (by letters patent). Der Unterschied beider Formen von Baronien war, dass Baronien by letters patent nur an männliche Nachkommen vererbt werden konnten, während die Baronien by writ auch an weibliche Erben gelangen konnten, allerdings immer nur an einen. Waren mehrere Töchter vorhanden, fiel die Baronie in einen Ruhenszustand (Abeyance), der erst beendet werden konnte, wenn nur noch eine oder ein erbberechtigter Nachkomme vorhanden war oder der König nach Gutdünken einen aus der Zahl der Erbberechtigten auswählte, ihm einen writ of summons schickte und so die ruhend gestellte Baronie restituierte (genannt call out of abeyance).
Gab es ursprünglich nur baronies by writ, nahmen ab dem 16. Jahrhundert die durch Adelsbrief (by letters patent) geschaffenen Barone immer mehr zu, bis die Neuschaffung von Baronies by writ zu Beginn des 18. Jahrhunderts völlig zum Erliegen kam. Die letzte barony by writ war die Baronie Percy, die 1722 für Algernon Seymour, den späteren 7. Duke of Somerset, kreiert wurde.

Writ of Acceleration

Eine besondere Variante des Writ of Summons stellt der sogenannte Writ of Acceleration (auch writ in acceleration) dar. Hierbei wird der älteste Sohn und Titelerbe (Heir Apparent) eines Peers, der mehrere Titel innehat, durch Writ of Summons aufgefordert, einen Sitz im Oberhaus einzunehmen, und zwar unter einem nachgeordneten Titel seines Vaters, den er hierzu vorzeitig erbt. Dies geschah erstmals 1482 als Thomas FitzAlan, Sohn des William FitzAlan, 16. Earl of Arundel, 6. Baron Maltravers, seinen Vater als 7. Baron Maltravers beerbte; beim Tod seines Vaters 1487 erbte er auch dessen übrige Titel als 17. Earl of Arundel. Zuletzt wurde Robert Gascoyne-Cecil, Viscount Cranborne, bevor er beim Tod seines Vaters 2003 diesen als 7. Marquess of Salisbury beerbte, am 29. April 1992 durch Writ of Acceleration als 13. Baron Cecil ins Oberhaus berufen. Seit dem House of Lords Act 1999 werden Writs of Acceleration nicht mehr praktiziert, da seither erbliche Titel nicht mehr zu einem Sitz im House of Lords berechtigen.

Literatur
 Herbert Broom, Sir William Blackstone, Edward Alfred Hadley: Commentaries on the Laws of England. Verlag W. Maxwell & Son, 1869, S. 310 ff.

Weblinks
 Mustertexte für Writs of Summons bei parliament.uk

Einzelnachweise

Recht (England und Wales)
Britischer Adel

Writ of Summons


Robert "Bob" Mosher  (* 18. Januar 1915 in Auburn, New York; † 15. Dezember 1972 in Encino, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Drehbuchautor.

Mosher schloss 1937 ein Studium an der Susquehanna University in Selinsgrove, Pennsylvania ab.
Zusammen mit Co-Autor Joe Connelly arbeitete er an einer Vielzahl an Serien wie Amos and Andy, Meet Mr. McNutley, Erwachsen müßte man sein, Ichabod and Me, Bringing Up Buddy und The Munsters. Bei der Oscarverleihung 1956 waren Mosher und Connelly für den Film Der Privatkrieg des Major Benson in der Kategorie "Beste Originalgeschichte" nominiert.

Weblinks

Drehbuchautor
US-Amerikaner
Geboren 1915
Gestorben 1972
Mann

Bob Mosher


رامي عياش (18 أغسطس 1980 -)، مغني لبناني

حياته ومشواره الفني
ولد في بعقلين، والدته هي عايدة قيس أبو عياش. شارك في برنامج ستوديو الفن موسم 1996 / 1997، وفاز بالميدالية الذهبية وتم التعاقد بين كل من المنتج مروان ابوالغنم صاحب ومدير شركة ميوزك بوكس وستوديو الفن سيمون أسمر الذي ينوب عن الفنان رامي عياش بموجب وكالة من والده كونه كان تحت السن القانوني وكان عمره آنذاك سبعة عشر عاما وأول اغانية التي تغنى بها لعيونك بدي غني واغنية بغنيلا وبدقلا من ضمن أفضل الفنانين العرب اكتسب شعبية كبيرة وفي فترة وجيزة أغنيته الناس الرايقة كانت من ضمن الأغاني التي أحبها الناس.

حياته الأسرية
تزوج من اللبنانية «داليدا سعيد» في الرابع والعشرين من أغسطس عام 2013 ورزق بإبنه الأول«آرام» في العشرين من مارس عام 2016 وفي العشرين من يونيو 2018 رزق بابنته «إيانا»

ألبومات

فيديو كليبات

أغاني منفردة
 أجمل بنت بالهدني
 اشتاقلك وياي
 بالعكس - رامي عياش وعبير نعمي
 حبيب القلب
 بلغي كل مواعيدي
 قلب ميت
 ليه

أهم المهرجانات التي شارك فيها
 : مهرجان قرطاج سوسة
 : مهرجان جرش
  :مهرجان هلا فبراير
  :مهرجان دبي للتسوق
 : مهرجان موازين
 : مهرجانات بعلبك وبيت الدين

تجربته في التمثيل
 (1999): الفصول الاربعة (مسلسل)
(2015): أمير الليل (مسلسل)
 (2015): باباراتزي (فيلم)
 (2021): 2020 (مسلسل)
 (2022): العين بالعين (مسلسل)

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قضاء الشوف
دروز لبنانيون
فنانو روتانا
متسابقون في ستوديو الفن
مغنون ذكور لبنانيون في القرن 21
مغنون لبنانيون
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980

رامي عياش


Yerleşim yerleri
 Delice - Kırıkkale ili ilçesi
 Delice, Dursunbey - Balıkesir ili Dursunbey ilçesine bağlı mahalle
 Delice, Mudurnu - Bolu ili Mudurnu ilçesine bağlı köy
 Delice, Keles - Bursa ili Keles ilçesine bağlı mahalle
 Delice, İmranlı - Sivas ili İmranlı ilçesine bağlı köy
 Delice, Yerköy - Yozgat ili Yerköy ilçesine bağlı köy

Delice (anlam ayrımı)


The Auditorium Building in Chicago is one of the best-known designs of Louis Sullivan and Dankmar Adler.  Completed in 1889, the building is located at the northwest corner of South Michigan Avenue and  Ida B. Wells Drive. The building was designed to be a multi-use complex, including offices, a theater, and a hotel. As a young apprentice, Frank Lloyd Wright worked on some of the interior design.

The Auditorium Theatre is part of the Auditorium Building and is located at 50 East Ida B. Wells Drive.  The theater was the first home of the Chicago Civic Opera and the Chicago Symphony Orchestra.  It currently hosts the season performances of the Joffrey Ballet.

The building was added to the National Register of Historic Places on April 17, 1970. It was declared a National Historic Landmark in 1975, and was designated a Chicago Landmark on September 15, 1976. In addition, it is a historic district contributing property for the Chicago Landmark Historic Michigan Boulevard District. Since 1947, the Auditorium Building has been part of Roosevelt University.

Origin and purpose
Ferdinand Peck, a Chicago businessman, incorporated the Chicago Auditorium Association in December 1886 to develop what he wanted to be the world's largest, grandest, most expensive theater that would rival such institutions as the Metropolitan Opera House in New York City. He was said to have wanted to make high culture accessible to the working classes of Chicago.

The building was to include an office block and a first class hotel. Peck persuaded many Chicago business tycoons to go on board with him, including Marshall Field, Edson Keith, Martin A. Ryerson, Charles L. Hutchinson and George Pullman. The association hired the renowned architectural firm of Dankmar Adler and Louis Sullivan to design the building. At the time, a young Frank Lloyd Wright was employed at the firm as draftsman, and he may have contributed to the design.

The Auditorium was built for a syndicate of businessmen to house a large civic opera house; to provide an economic base it was decided to wrap the auditorium with a hotel and office block. Hence Adler & Sullivan had to plan a complex multiple-use building. Fronting on Michigan Avenue, overlooking the lake, was the hotel (now Roosevelt University) while the offices were placed to the west on Wabash Avenue. The entrance to the auditorium is on the south side beneath the tall blocky eighteen-story tower. The rest of the building is a uniform ten stories, organized in the same way as Richardson's Marshall Field Wholesale Store. The interior embellishment, however, is wholly Sullivan's, and some of the details, because of their continuous curvilinear foliate motifs, are among the nearest equivalents to European Art Nouveau architecture.

Design
Sullivan and Adler designed a tall structure with load-bearing outer walls, and based the exterior appearance partly on the design of H.H. Richardson's Marshall Field Warehouse, another Chicago landmark. The Auditorium is a heavy, impressive structure externally, and was more striking in its day when buildings of its scale were less common.  When completed, it was the tallest building in the city and largest building in the United States.

One of the most innovative features of the building was its massive raft foundation, designed by Adler in conjunction with engineer Paul Mueller. The soil beneath the Auditorium consists of soft blue clay to a depth of over 100 feet, which made conventional foundations impossible.  Adler and Mueller designed a floating mat of crisscrossed railroad ties, topped with a double layer of steel rails embedded in concrete, the whole assemblage coated with pitch.

The resulting raft distributed the weight of the massive outer walls over a large area. However, the weight of the masonry outer walls in relation to the relatively lightweight interior deformed the raft during the course of a century, and today portions of the building have settled as much as 29 inches. This deflection is clearly visible in the theater lobby, where the mosaic floor takes on a distinct slope as it nears the outer walls.  This settlement is not because of poor engineering but the fact the design was changed during construction.  The original plan had the exterior covered in lightweight terra-cotta, but this was changed to stone after the foundations were under construction.  Most of the settlement occurred within a decade after construction, and at one time a plan existed to shorten the interior supports to level the floors but this was never carried out.

In the center of the building was a 4,300 seat auditorium, originally intended primarily for production of Grand Opera.  In keeping with Peck's democratic ideals, the auditorium was designed so that all seats would have good views and acoustics.  The original plans had no box seats and when these were added to the plans they did not receive prime locations.

Housed in the building around the central space were an 1890 addition of 136 offices and a 400-room hotel, whose purpose was to generate much of the revenue to support the opera.  While the Auditorium Building was not intended as a commercial building, Peck wanted it to be self-sufficient.  Revenue from the offices and hotel was meant to allow ticket prices to remain reasonable. In reality, both the hotel and office block became unprofitable within a few years.

Later uses
On October 5, 1887, President Grover Cleveland laid the cornerstone for the Auditorium Building. The 1888 Republican National Convention was held in a partially finished building where Benjamin Harrison was nominated as a presidential candidate. On December 9, 1889, President Benjamin Harrison dedicated the building and opera star Adelina Patti sang "Home Sweet Home" to thunderous applause. Adler & Sullivan had also opened their offices on the 16th and 17th floors of the Auditorium tower.

The Chicago Symphony Orchestra debuted on October 16, 1891, and made its home in the Auditorium Theatre until moving to Orchestra Hall in 1904.

The opera company renting the accommodation moved to the Civic Opera House in 1929, and the Auditorium Theatre closed during the Great Depression. In 1941, it was taken over by the city of Chicago to be used as a World War II servicemen's center. By 1946, Roosevelt University moved into the Auditorium Building, but the theater was not restored to its former splendor.

In 1952, Congress Parkway was widened, bringing the curb to the southern edge of the building.  To make room for a sidewalk, some ground-floor rooms and part of the theater lobby were removed and a sidewalk arcade created.

On October 31, 1967, the Auditorium Theatre reopened and through 1975, the Auditorium served as a rock venue. Among other notable acts, the Grateful Dead played there ten times from 1971 through 1977.

The Doors also played their first concert at the Auditorium Building after their arrest of singer Jim Morrison on June 14, 1969.

It was declared a National Historic Landmark by the U.S. Department of the Interior in 1975.

The building was equipped with the first central air conditioning system and the theater was the first to be entirely lit by incandescent light bulbs. In 2001, a major restoration of the Auditorium Theatre was begun by Daniel P. Coffey and Associates in conjunction with EverGreene Architectural Arts to return the theater to its original colors and finishes.

On April 30, 2015, the National Football League held its 2015 NFL Draft in the Auditorium Theatre, the first time the league had held its annual draft in Chicago in more than 50 years.

Gallery

References
Notes

Further reading

External links

Theatre History by Broadway in Chicago
Auditorium Theatre Programs at the Newberry Library
Auditorium Theatre of Roosevelt University at Explore Chicago
Auditorium Building at GreatBuildings.com by ArchitectureWeek
Images of the Auditorium Building by Louis Sullivan, 1885–89, by Mary Ann Sullivan, Bluffton University
Portrait medallions of Richard Wagner and Joseph Haydn at the Auditorium Theatre by Johannes Gelert
Portrait medallions of Demosthenes and William Shakespeare at the Auditorium Theatre by Johannes Gelert
High-resolution 360° Panoramas and Images of Audtiorium Building | Art Atlas

Chicago school architecture in Illinois
Commercial buildings completed in 1889
Concert halls in Illinois
Historic American Buildings Survey in Chicago
Historic district contributing properties in Illinois
Joffrey Ballet
Late 19th and Early 20th Century American Movements architecture
Louis Sullivan buildings
Chicago Landmarks
National Historic Landmarks in Chicago
Roosevelt University
Theatres on the National Register of Historic Places in Chicago
Tourist attractions in Chicago
Art Nouveau architecture in Chicago
Art Nouveau theatres
Event venues on the National Register of Historic Places in Illinois
Chicago Civic Opera
Skyscrapers in Chicago
1889 establishments in Illinois

Auditorium Building


En teoría de números, el teorema de Hurwitz, llamado así en honor a Adolf Hurwitz, proporciona una acotación en una aproximación diofántica. El teorema expresa que para todo número irracional ξ hay infinitos números racionales m/n tales que

La hipótesis de que ξ es irracional no puede ser omitida. Es más, la constante  es la mejor posible; si se reemplaza  por cualquier otro número  y se permite que  (el número áureo) entonces, sólo existe una número finito de números racionales m/n tales que la fórmula de arriba se cumpla.

Referencias

Aproximación diofántica
Teoremas de teoría de números
Hurwitz

Teorema de Hurwitz (teoría de números)


NGC 7532 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Ždralu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7532
  Auke Slotegraaf: NGC 7532 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7532 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7500 - 7549

7532

NGC 7532


Imre Kertész (d. 9 Kasım 1929, Budapeşte - ö. 31 Mart 2016, Budapeşte), Macar yazardır. Kadersizlik adlı romanıyla 2002 yılında Nobel Edebiyat Ödülü almıştır.

Yaşamı

Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. 1944'te 15 yaşındayken Auschwitz Toplama Kampı'na gönderildi, daha sonra Buchenwald toplama kampı'a gönderildi. Bu acı dolu tecrübeler eserlerine büyük oranda yansımıştır. Toplama kampındayken Léon Jouhaux ve Jacques Sernas ile aynı koğuştaydı. Yan koğuşta ise Elie Wiesel ve Mel Mermelstein gibi isimler bulunmaktaydı.

1945'te serbest bırakılıp Macaristan'a döndüğünde tüm ailesini kaybetmişti. 1948'de gazeteciliğe başladı; ancak 1951'de çalıştığı gazete Komünist Parti'nin resmi organı haline geldi ve işten çıkarıldı. Böylece bazen fabrikalarda, bazen de Endüstri Bakanlığı'nın yayın servisinde çalıştı. 1953'ten sonra serbest yazar olarak geçimi sağladı. 50'li yılların sonunda ve 60'ların tamamında müzikaller, komediler yazarak ve çeviri yaparak hayatını kazandı. Nietzsche, Hugo von Hofmannsthal, Arthur Schnitzler, Freud, Wittgenstein ve Elias Canetti gibi kendi hayatını ve eserlerini de etkileyen birçok Alman yazardan çeviriler yaptı. Başyapıtı sayılan Kadersizlik'i on yılda yazdı. Kitabını bastırmakta siyasi nedenlerle güçlük yaşayan Kertész, basıldıktan sonra da uzun süre göze çarpmadı. Brandengburg Ödülü'ne ve Gundolf Ödülü'ne sahip olan yazar 2002'de de Nobel Edebiyat Ödülünü kazandı. Ünlü yapıtları Yahudi soykırımını tema edinmiştir.

Eserleri

 Sorstalanság (1975)(Kadersizlik)
 A nyomkereső (1977)
 Detektívtörténet (1977)
 A kudarc (1988) (Fiyasko)
 Kaddis a meg nem született gyermekért (1990) (Doğmayacak Çocuk İçin Dua)
 Az angol lobogó (1991)
 Gályanapló (1992)
 A holocaust mint kultúra: három előadás (1993)
 Jegyzőkönyv/Imre Kertész; Élet és Irodalom/Esterházy Péter (1993)
 Valaki más: a változás krónikája (1997)
 A gondolatnyi csend, amíg a kivégzőosztag újratölt (1998)
 A száműzött nyelv (2001)
 Felszámolás (2003) (Tasfiye)

Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
1929 doğumlular
Budapeşte doğumlu yazarlar
Yahudi asıllı Macarlar
Buchenwald Toplama Kampı
2016 yılında ölenler
20. yüzyıl roman yazarları
21. yüzyıl roman yazarları
Macaristan Yahudileri
Almanya'daki Macar gurbetçiler
Macar roman yazarları
Yahudi roman yazarları
Macar Nobel Ödülü sahipleri
Budapeşte'de ölenler

Imre Kertész


"The Rotten Core" é o décimo quarto episódio da décima primeira temporada da série de televisão de terror pós-apocalíptico The Walking Dead. O episódio foi escrito por Jim Barnes e Erik Mountain, e dirigido por Marcus Stokes.

No episódio, Maggie (Lauren Cohan), Lydia (Cassady McClincy) e Elijah (Okea Eme-Akwari) ajudam Aaron (Ross Marquand) e Gabriel (Seth Gilliam) em uma missão de resgate. No caos, Negan (Jeffrey Dean Morgan) se vê cuidando de Hershel (Kien Michael Spiller). Sebastian (Teo Rapp-Olsson) coage Daryl (Norman Reedus) e Rosita (Christian Serratos) a fazer um assalto.

O episódio recebeu críticas muito positivas da crítica.

Enredo
Com sua mãe cortando sua linha de crédito, Sebastian (Teo Rapp-Olsson) força Daryl (Norman Reedus) e Rosita (Christian Serratos) a conseguir uma quantia em dinheiro de uma casa infestada de zumbis. A dupla recupera o dinheiro e tenta ajudar April (Wynn Everett), uma mulher que anteriormente foi forçada por Sebastian a tentar realizar a tarefa ao lado de muitas outras que morreram na tentativa; Mercer (Michael James Shaw) e Carol (Melissa McBride) vêm em seu auxílio, mas April é morta por zumbis. Mercer mata dois soldados da Commonwealth que eram leais a Sebastian e faz Daryl e Rosita entregar o dinheiro, temendo retribuição se não o fizerem.

No complexo, o grupo une forças com Negan (Jeffrey Dean Morgan), Annie (Medina Senghore) e os sobreviventes do complexo e descobre que Negan se casou com Annie e está esperando um filho com ela. Escondido na carrinha de Maggie, Hershel (Kien Michael Spiller) é resgatado por Negan e o força a confessar o assassinato de Glenn, e quase o mata antes de ser convencido. O grupo encurrala e mata Carlson (Jason Butler Harner), e é revelado que Leah (Lynn Collins) foi quem invadiu a caravana e roubou as armas da Commonwealth.

Recepção

Crítica
The Rotten Core recebeu críticas muito positivas. No Rotten Tomatoes, o episódio teve uma taxa de aprovação de 100%, com uma pontuação média de 8.40 de 10, com base em 6 avaliações.

Audiência
O episódio teve um total de 1.55 milhões de espectadores em sua exibição original na AMC na faixa de 18-49 anos de idade. Apresenta diminuição de 0.24 pontos de audiência em relação ao episódio anterior.

Ligações externas
«The Rotten Core» (em inglês). na AMC

Episódios de The Walking Dead (série de televisão)
Episódios de 2022

The Rotten Core


An Cryptocoryne cordata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Griffiths. An Cryptocoryne cordata in nahilalakip ha genus nga Cryptocoryne, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. c. cordata
 C. c. diderici
 C. c. evae
 C. c. grabowskii
 C. c. zonata

Mga kasarigan

Cryptocoryne

Cryptocoryne cordata


طليع نجيب حمدان (19 يناير 1944- ) شاعر لبناني يعرف بأبو شادي ويلقب بشاعر المنبرين، يعتبر أحد أبرز شعراء المنبر الزجلي. غنى بمواضيع مختلفة منها للمغتربين وأخرى للشعب الفلسطيني ونظم العديد من القصائد التي غناها بعض النجوم والفنانين العرب.

حياته
ولد طليع في قرية عين عنوب الواقعة في قضاء عالية في 19 يناير عام 1944. كان والده نجيب حمدان يعمل مزارعًا، أما والدته فاطيني يحيى فكانت ربّة منزل، ترعرع في كنف عائلة مؤلفة من 11 ولدًا.

تأثّر بأجواء قريته عين عنوب، المشهورة بعيون الماء البالغ عددها عدد أيام السنة (366)، واشتهرت أيضًا بالشعراء أمثال الياس حرب، جميل شجاع، شفيق شجاع، جورج حرب وغيرهم، وهكذا وجد طليع نفسه منذ الصغر في بيئة غنيّة جماليًا وشعريًّا، فالأعراس في عين عنوب كانت تحييها جوقات الزجل. وكانت ردّات القرادي تتدفق في المناسبات.

كتب أجمل الأبيات الشعرية وبدأ يردّدها في حفلات منتزه القرية على ضوء القنديل مع الشاعرين سعيد وجورج حرب. كما اختزنت ذاكرته باكرًا ردّات الشاعرين الزجليين شحرور الوادي وعلي الحاج.

تلقى علومه الإبتدائية في مدرسة عين عنوب الرسمية، وكان في الربيع يتخلّف عن المدرسة ليتابع حفلات شحرور الوادي بأكملها، وهكذا أخذه عالم الشعر والزجل عن متابعة دراسته على الرغم من نصائح والده، وبدأت ملامح مستقبله الشعري تنبثق مع فجر باكورة حفلاته التي أحياها مع الشاعر زين شعيب، الذي سمعه يغني في إحدى حفلات القرية وأعجب بصوته. كانت تلك الحفلة عبارة عن مبارزة بين الرجلين في كازينو خلدة على شاطئ البحر العام 1964. وهكذا برز اسم طليع حمدان في عالم الشعر والزجل، وبدأ مشوار الألف ميل العام 1965، مع الشاعر الزجلي زغلول الدامور الذي سمعه في تلك الحفلة، فاتفقا على العمل سوّيًا في جوقة الأخير (جوقة زغلول الدامور) التي كانت تضمّ أيضًا الشاعرين زين شعيب وإدوار حرب.

أحيت هذه الجوقة الحفلات اليومية في جميع المناطق اللبنانية، وكان يحضرها الآلاف من محبي الزجل ووصلت إلى العالمية، بحيث أحيت الحفلات الزجلية في (الولايات المتحدة الأميركية، البرازيل، الأرجنتين، كندا، البرازيل، أستراليا) وفي البلاد العربية (الكويت، دبي وقطر)، حاملة إلى اللبنانيين الشوق، الحنين، العادات والتقاليد اللبنانية.

بسبب اندلاع الحرب العام 1975، توقّفت الجوقة عن إحياء الحفلات التي كان آخرها في مدينة أوتاوا في كندا، وودّع أعضاؤها بعضهم بعضًا هناك، وفي العام التالي (عام 1976) أنشأ طليع حمدان جوقته الخاصة (جوقة الربيع) والمؤلفة من الشعراء: طليع حمدان، خليل شحرور، أنطوان سعادة ونزيه صعب.

أحيت الجوقة الحفلات الزجلية الرائعة في مختلف المناطق اللبنانية وفي دول مثل كندا، أميركا، أستراليا والخليج العربي، كذلك كانت لحمدان حفلات تحدٍّ مع كل من الشعراء جرجس البستاني (في البترون)، موسى زغيب (في عين سعادة وفي عمان – الأردن)، وأسعد سعيد (في كفرحيم)، سيّد محمد المصطفى (في الغازية، بتاتر وخلدة) وزين شعيب وزغلول الدامور ( في بيت الدين).

ولا زالت (جوقة الربيع) تحيي الحفلات في لبنان وخارجه، وهي تضمّ اليوم إلى جانب طليع حمدان الشعراء: فيكتور ميرزا، نديم شعيب ومازن غنّام.

أعماله
له عدة مؤلفات ودوواين شعر منها:

 براعم ورد ( 1990).
 «جداول عطر»(1995).
 «ليل وقمر» (1999).
 «انطريني أنا جايي» (2011).
 «إفتتاحيات طليع حمدان» صدر في ربيع العام (2014).

جوائز
تقديرًا لعطاءته الشعرية حاز طليع عدة دروع وأوسمة منها:

 وسام الأرز من الرئيس إميل لحود (2001).
 درع تقديري من الرئيس رفيق الحريري (2002).
 درع من الجامعة الثقافية في العالم سيدني – أستراليا ( 2007).
 ميدالية كمال جنبلاط، تقدمة المكتبة الوطنية – بعقلين (2013).

حياته الخاصة
في عام 1959 تزوّج من سلوى عيد، ولهما أربعة أولاد هم شادي، زينة، سحر، وخزام.

انظر أيضًا
 قائمة الدروز اللبنانيين

المراجع

دروز لبنانيون
زجل
شعراء وشاعرات لبنانيون
مواليد 1944

طليع حمدان


Košarkaški klub "Samobor" (KK "Samobor") je muški košarkaški klub iz Samobora, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u Prvoj muškoj košarkaškoj ligi, ligi drugog stupnja prvenstva Hrvatske.

O klubu
Osnivačka skupština kluba je održana 10. prosinca 1974. u zgradi Gimnazije Samobor, te je klub nazvan "Osvit" po imenu športskog školskog društva Gimnazije Samobor. Klub je registriran pri Zagrebačkom košarkaškom savezu, te je počeo s ligaškim natjecanjima u Zagrebačkoj ligi i potom Zagrebačkoj zoni. Klub je izborio plasman u Hrvatsku regionalnu ligu – Centar, ali je odustao od natjecanja.
U sezoni 1977./78. klub mijenja ime u Košarkaški klub "Mladost"', a 1980. u "Košarkaški klub "Samobor". Juniori kluba su se 1987. godine plasirali u Hrvatsku juniorsku ligu.
1992. godine sponzor kluba postaje tvrtka "Paulić-Labor", te klub djeluje s više selekcija, uključujući i žensku. Tih godina klub se natječe u B-1 ligi. Nakon nekoliko godina, dolazi do prestnka sponzoriranja kluba. Seniori kluba ospadaju u C-1 ligu, koju osvajaju 2000. godine i vraćaju se u B-1 ligu. U sezoni 2002./03. ostvaruju plasman u A-2 ligu, no klub odustaje od natjecanja te se raspušta seniorska momčad. 2005. godine se vraća seniorska momčad, koja se idućih godina natječe u C-1 i B-1 ligi, a od sezone 2008./09. redovito u A-2 ligi – Centar.
Klub je u sezoni 2018./19. osvojio drugo mjesto u Drugoj ligi – Centar, te je zbog odustajanja pojedinih klubova temeljem pozivnice Hrvatskog košarkaškog saveza postao član Prve muške košarkaške lige.

Klub je osvajao i Kup Krešimira Ćosića – regija Centar.

Uspjesi
 Druga košarkaška liga – Centar
 doprvak: 2018./19.

Pregled plasmana

Poznati igrači
 Mario Kasun

Unutrašnje poveznice
 Samobor

Vanjske poveznice
 kksamobor.hr, službene stranice
 Košarkaški klub Samobor, facebook stranica
 eurobasket.com, KK Samobor
 sportilus.com, KOŠARKAŠKI KLUB SAMOBOR

Izvori

 kksamobor.hr, Povijest, pristupljeno 26. veljače 2020.
 kksamobor.hr, O klubu, pristupljeno 26. veljače 2020.
 "2.športski almanah Zagrebačke županije", Zajednica športskih udruga i saveza Zagrebačke županije, EDOK, Zagreb, 2005. godine, , str. 51-52
 poslovna.hr, Košarkaški klub Samobor
 fininfo.hr, KK "SAMOBOR"
 bisnode.hr, Košarkaški klub "Samobor"

Košarkaški klubovi u Zagrebačkoj županiji
Šport u Samoboru

KK Samobor


Pixeline Skolehjælp: Lær om Geografi – Danmark på spil er det ellevte spil i Pixeline Skolehjælp serien. Spillet er fra 2007 og er udgivet af Krea Media.
Spillet starter med at lillebror stikker af i sin luftballon og tager rundt til forskelige byer rundt om i Danmark, hvor han med det formål at omdøbe så mange stednavne som overhovedet mulig efter ham selv. Det er så Pixelines opgave at stoppe ham i tide, inden han gør det.

Man flyver derfor rundt i en luftballon til forskelige byer rundt om i Danmark. Når man passere en by et hav eller land, begynder Pixeline at fortælle om disse sted som f.eks., "Ved du hvad navnet Hillerød betyder, det er ikke så svært, rød var et gammelt ord for en rydning i skoven og Hildi var et drengenavn, så Hillerød betyder simpelthen Hildis rydning".

Undervejs skal man løse forskelige opgaver bl.a. Gadequzzien hvor lillebror har erstattet vejnavne med lillebrorvej, og hvor man så skal hjælpe med at finde det rigtige ord. I Skipper Klemens kompasspil hvor man skal hjælpe ham med at svar på nogle spørgsmål, som f.eks. "Ligger Esbjerg syd eller nord for Aalborg''". Samt posthuse spillet hvor man placere en række pakker på, hvilken landsdele eller by de skal hen til.

Til sidst finde man lillebror i en labyrint, hvor man derefter så skal indfange ham. Det gør man ved at lægge de medaljer som man har vundet igennem spil, over de huller som der i labyrint, så Pixeline kan lokke lillebror i en fælde.

Referencer

Lær om Geografi - Danmark på spil
Computerspil fra 2007


Saša Meršinjak (Niš, 19. rujna 1949. – Zagreb, 3. kolovoza 2008.), hrvatski književnik i publicist.

Životopis
Saša Meršinjak rođen je u hrvatskoj obitelji od oca Eduarda (podrijetlom iz Zagreba) i majke Dragice rođene Kralj (podrijetlom iz mjesta Vižovlje u Hrvatskom zagorju). Otac je bio časnik Jugoslavenske narodne armije te je 1949. obitelj zbog njegove službe živjela u Nišu, a nedugo nakon rođenja Saše Meršinjaka premještena je u Skoplje. Stoga je Meršinjak do adolescentske dobi odrastao u Makedoniji. Kad se je obitelj vratila u Zagreb (nakon potresa u Skoplju), nastavio je školovanje u Gornjogradskoj gimnaziji. Prema njegovu svjedočenju gimnazijsko obrazovanje obilježio je trud da temeljito nauči hrvatski književni jezik jer, iako se je u obitelji govorio hrvatski jezik, u Skoplju je uglavnom govorio makedonski i srpski.

Oduprijevši se očevim očekivanjima da postigne vojnu karijeru, na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu završio je 1974. studij filozofije i povijesti umjetnosti. Djelovao je kao slobodni umjetnik. Bio je član Društva hrvatskih književnika i Hrvatskoga PEN centra. Njegov život i djelovanje obilježilo je neprihvaćanje nametnutih autoriteta, pa i bioloških ograničenja, i imperativ osobne slobode.

Književno djelovanje

Proza
Kao student uređivao je Polet i Studentski list. Javio se je s naraštajem tzv. fantastičara početkom 1970-ih zbirkama pripovijedaka Akrobat (1975.) i Predstave na granici (1978.) te romanom Ispovjednik (1979.). U njima je blizak kafkijanskoj tradiciji fantastike u kojoj se tematizira odnos pojedinca i represivnih mehanizama totalitarne vlasti. U kasnijim zbirkama pripovijedaka Lude gljive (1998.) i Gordijski čvor (2002.) u svoje fantazmagorije uveo je motive bajki, sna i ratne svakodnevnice.

Pisao je također eseje, novinske članke te filmske i likovne kritike.

Poezija
Objavio je samo dvije zbirke poezije: Šahovska polja spavača (1979.) i U ruhu gurua (1994.), no javnosti je poznatiji upravo kao pjesnik. Tomu je doprinijelo to što je 25 godina bio voditelj kultnih pjesničkih susreta Jutro poezije, koji su desetljećima svake subote okupljali zagrebačke pjesnike i umjetnike na više lokacija u Zagrebu.

Djela
1975. Akrobat. Zagreb: Centar za kulturnu djelatnost Saveza socijalističke omladine.
1978. Predstave na granici. Zagreb: Naklada CDD.
1979. Ispovjednik. Čakovec: Zrinski.
1979. Šahovska polja spavača. Zagreb: Mladost.
1993. U ruhu gurua. Zagreb: Illyricum.
1998. Lude gljive. Zagreb: Meandar.
2002. Gordijski čvor. Zagreb: Matica hrvatska.

Izvori

Hrvatski književnici
Hrvatski publicisti
Životopisi, Niš
Životopisi, Zagreb

Saša Meršinjak


Starea de tranziție este o specie chimică de tranziție ce apare în timpul unei reacții chimice. Dacă se ia în considerare o reacție perfect ireversibilă, atunci starea de tranziție evoluează întotdeauna cu formarea de produși de reacție. Starea de tranziție se notează de obicei în mecanismele de reacție cu simbolul ‡.

În aceste cazuri, se poate considera că starea de tranziție este complexul activat al reacției, deși este posibil ca și alte specii chimice care se formează pot fi complecși activați.

Exemple
Cel mai bun exemplu de reacție care are loc prin intermediul unei stări de tranziție este substituția nucleofilă bimoleculară  SN2. În imagine este reprezentată starea de tranziție în reacția dintre bromoetan și un anion hidroxil:

Reversibilitate
Prin ciocnirea dintre moleculele reactanților se pot sau nu obține produșii de reacție doriți. Buna desfășurare a unei reacții depinde de anumiți factori, precum energia cinetică, orientarea relativă și energia internă a moleculelor (vezi și cinetică chimică). Chiar și în cazul în care prin ciocnirea reactanților se formează un complex activat (stare de tranziție), nu este obligatoriu ca acesta să evolueze cu formarea de produși de reacție, și poate să refacă reversibil reactanții.

Vezi și
 Complex activat
 Intermediar de reacție

Referințe

Cinetică chimică
Intermediari de reacție

Stare de tranziție


Arrugas es una película de animación española dirigida por Ignacio Ferreras y basada en la novela gráfica Arrugas de Paco Roca. La historia está ambientada en una casa de retiro y gira en torno a la amistad entre dos hombres de edad avanzada, uno de ellos en las primeras etapas de la enfermedad de Alzheimer.

Producción
La película fue producida por Perro Verde Films, dirigida por José María Balaguer, y coproducido por Cromosoma. El presupuesto fue de dos millones y medio de euros. El trabajo de animación hecho en España fue de un 75%, y el resto se subcontrata a las Filipinas.

El equipo artístico de esta película de animación tiene como protagonistas a Paco Roca, autor del tebeo, coguionista y diseñador; Ignacio Ferreras, director y coguionista; Nani García, compositor de la banda sonora, propuesto y elegido por el productor Fernando Fonseca.

El rodaje se llevó a cabo durante el invierno de 2010 y el verano de 2011.

Reparto
Tacho González - Emilio
Álvaro Guevara - Miguel
Mabel Rivera - Antonia
Antonio Salazar - Eustaquio

Presentación y críticas
La película se estrenó el 19 de septiembre en la 59 edición (2011) del Festival Internacional de Cine de San Sebastián.

Neil Young de The Hollywood Reporter publicó sobre la película

Fionnuala Halligan escribió en Screen Daily:

La película se estrenó el 27 de enero en España.

Premios y nominaciones

 XXVI edición de los Premios Goya

68.ª edición de las Medallas del Círculo de Escritores Cinematográficos

 Otros premios y nominaciones
 Premio del público 2016 en el Festival de Cine de Alcalá de Henares
 El compositor de la banda sonora, Nani García, fue nominado a los Premios Mestre Mateo y a los premios nacionales de la crítica especializada.
 Además fue nominada a mejor película animada en los Premios Annie junto con otra película también española: Chico y Rita, de Fernando Trueba.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web de Arrugas
  Perro Verde Films
 'Arrugas' hace Historia para la animación en los Goya

Películas de animación de España
Películas de animación tradicional en dos dimensiones
Películas ganadoras del Premio Goya a la mejor película de animación
Películas sobre la tercera edad
Películas basadas en historietas
Películas de animación para adultos

Arrugas (película)


Crkva sv. Tome u Tomašu rimokatolička je crkva u Tomašu kraj Bjelovara, u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.

Crkva je jedan od najstarijih gotičkih objekata na bjelovarskom području i unatoč baroknim intervencijama i pregradnjama početkom 20. stoljeća, u velikoj je mjeri očuvala izvorne srednjovjekovne arhitektonske elemente. Jednobrodna je građevina pravokutna tlocrta, užeg, mnogokutno zaključena svetišta uz koje je sa sjeverne strane pregrađena sakristija, a nad zapadnim pročeljem smješten je zvonik.

Zidana je opekama te su svi dijelovi njezine arhitektonske plastike izrađeni od pečene gline, po čemu predstavlja najzapadniji primjer opečene gotike u kontinentskoj Hrvatskoj i u toj kategoriji najbolje očuvani spomenik kulture.

Zaštita
Pod oznakom Z-2113 vodi se kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Galerija

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji

Crkva sv. Tome u Tomašu


Paul Ricoeur, (27 Şubat 1913 - 20 Mayıs 2005) Fransız filozof.

Ününü, felsefede çok büyük ölçüde rasyonellik öncesi işaret ya da simgelerde içerilen anlamı yorumlamaktan oluşan hermeneutik yöntemi özgün bir biçimde geliştirmiş olmaktan alan Ricoeur, rakip kuramlardan uyumlu, sağlam ve yetkin bir sentez yarattı.

Hermeneutikten başka, Karl Jaspers ve Gabriel Marcel'in varoluşçuluğu ve Edmund Husserl'ın fenomenolojisiyle de uzun yıllar meşgul olan Ricoeur, "Sembol düşünceyi doğurur" derken, hermeneutiğin ilk ve temel öncülünü iyi bir biçimde ifade etmiştir. Efsane, din, sanat ve ideolojinin sembollerinin felsefi yorum yoluyla açığa çıkarılabilecek mesajlar taşıdığını öne sürdü ve hermeneutiği, dolaylı anlamı yorumlama, görünüşteki anlamların gerisindeki gizli anlamları gözler önüne serme yöntemi olarak tanımladı.

2004 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından Kluge Ödülü verildi. Kluge Ödülünün mali değeri Nobel Ödülleriyle aynı seviyede olup, Nobel Ödülü kapsamında değerlendirilmeyen tarih, felsefe, siyaset, antropoloji, sosyoloji, ilahiyat, sanat eleştirmenliği ve dil bilimi alanlarında büyük başarılar elde etmiş, dallar arası bir etki bırakabilmiş şahsiyetlerin ödüllendirilmesi amacını taşımaktadır.

Dış bağlantılar
 "Başkası Olarak Kendisi – Paul Ricoeur", Beyaz Arif Akbas; 27 Nisan 2011, Yenişafak
 Ricoeur Collection - Fonds Ricoeur
 Paul Ricoeur: Official Academic Homepage
 Cogito Dergisi "Paul Ricœur" Sayı: 56 / Güz 2008

1913 doğumlular
2005 yılında ölenler
20. yüzyıl Fransız filozofları
21. yüzyıl Fransız filozofları
20. yüzyıl Fransız yazarları
21. yüzyıl Fransız yazarları
Fransız Protestanlar
Paris Üniversitesinde öğrenim görenler
Chicago Üniversitesi öğretim üyeleri
Hristiyan filozoflar
Hermeneutik
Fenomenoloji

Paul Ricoeur


Os Boulevards de Paris constituem uma parte importante da identidade urbana e social de Paris. Eles foram construídos por iniciativa do poder central, no local das fortificações concêntricas sucessivas da cidade quando se tornaram obsoletas. O nome de "boulevard" vem do holandês Bolwerc, "trabalho de prancha", indicando primeiro o reparo, depois o terrapleno do reparo.

Os boulevards estão associados a um certo estado de espírito de deambulação e leveza. Essa vocação para o entretenimento se manifesta no século XVIII, pela instalação de muitos teatros ao redor da Porte Saint-Martin. O espírito "boulevardier" se desenvolveu nos teatros de boulevard, que produziam peças leves e divertidas, distantes do academicismo dos teatros oficiais. O Boulevard du Temple, portanto, recebe o apelido "Boulevard du Crime" na época da Restauração, alusão aos inúmeros crimes cometidos não na rua, mas nos palcos do teatro. A primeira apresentação de cinematógrafo público também aconteceu nos Grands Boulevards.

Na margem direita, Paris tem três filas de boulevards:

 Os Grands Boulevards;
 Os boulevards construídos no lugar do Muro dos Fermiers Généraux (sem nome genérico particular);
 Os Boulevards dos Marechais, construídos após a destruição do Muro de Thiers.

A margem esquerda também inclui vários anéis de boulevards de estrutura menos regular:

 Os Boulevards do Midi;
 Os boulevards construídos no lugar do Muro dos Fermiers Généraux com uma parte comum com os boulevards do Midi;
 Os boulevards construídos sob o Segundo Império dentro do anel viário dos Boulevards du Midi e aqueles do Muro dos Fermiers Généraux;
 Os boulevards dos Marechais, construídos após a destruição do Muro de Thiers.

O Boulevard périphérique mantém a ideia de boulevard, a de cinturão, mas não inclui nenhuma das características sociais e culturais dos boulevards parisienses.

Os Grands Boulevards

Criação
Os Grands Boulevards designam as boulevards parisienses por excelência. Eles se situam na margem direita, no lugar das antigas fortificações de Carlos V e Luís XIII. Os Grands Boulevards são compostos hoje (exaustivamente) pelos boulevards Beaumarchais, des Filles-du-Calvaire, du Temple, Saint-Martin, Saint-Denis, de Bonne-Nouvelle, Poissonnière, Montmartre, des Italiens, Capucines e Madeleine.

O segundo recinto construído em torno de Paris foi o Muro de Carlos V, construído de 1370 a 1382 da Porte Saint-Antoine na atual Praça da Bastilha até a Porte Saint-Denis, e em seguida até o Louvre. Na parte noroeste, foi substituído pelo Muro de Luís XIII ou recinto das valas amarelas construídas a partir de 1556 do Sena à Porte Saint-Honoré (atual Place de la Madeleine e melhorada de 1633 a 1636 além da Porte Saint-Denis.

Por volta de 1660, essas fortificações estavam em más condições e tornaram-se inúteis após as vitórias de Luís XIV.

A substituição da antiga muralha foi decidida nestes termos por decisão do Conselho de Estado de 7 de junho de 1670:  Apesar do mapa anexo ter desaparecido, o projeto exposto até aquela data não é conhecido com precisão. Notamos, além disso, que a paragem refere-se apenas à parte oriental das muralhas e previa apenas uma rua relativamente modesta.

O projeto de passeio e via de comunicação surge nos anos seguintes. Um dos primeiros documentos gerais relativos aos Grands Boulevards é o plano de Paris elaborado pelo arquiteto Pierre Bullet em 1675, seguindo uma ordem em 1673 do preboste dos mercadores, no qual aparece um cinturão de boulevards plantados com uma fileira dupla de árvores inclusive na margem esquerda com rotatórias com várias portas. O percurso indicado para os bulevares da margem direita é o dos grands boulevards, o dos Boulevards du Midi difere daquele criado no século seguinte, em grande parte em 1760. Ao receber este plano, Claude Pelletier explica:

As muralhas foram demolidas e as antigas valas preenchidas, sendo substituídas na parte oriental por uma vala externa no lado do faubourg com 24 metros largura para a passagem dos esgotos. O "Nouveau Cours" foi construído durante o reinado de Luís XIV, de 1674, ano das primeiras plantações, a 1705.

Da Bastilha à Porta Saint-Denis, o percurso é realizado no local da antiga muralha, mantendo-se principal o Bastião da Porta Saint-Antoine como local de passeio ao longo do boulevard. Nesta parte oriental, o bulevar é bastante irregular na largura e no perfil acompanhando a topografia das antigas fortificações. As rampas serão atenuadas durante o século XIX pelo nivelamento de várias passagens mas estas irregularidades permanecem visíveis, em particular pela vala da calçada do Boulevard Saint-Martin entre os passeios elevados e pelas interrupções no alinhamento dos edifícios correspondentes ao traçado dos antigos baluartes.

Da Porte Montmartre à Porte Saint-Honoré, o percurso se desenvolve ao norte do Muro das Fossés Jaunes em terras cultivadas, liberando espaços onde estão construídos cerca de 1.700 magníficos casarões. Nesta parte oeste, o percurso tem o caráter de um boulevard. Em sua parte central, da Porte Montmartre ao Boulevard du Temple, estão estabelecidas atrações populares (teatros, bailes, acrobatas, restaurantes, etc.). Sua parte oriental (Boulevard des Filles-Calvaires e Boulevard Beaumarchais) é menos animada.

A coerência do conjunto é marcada por uma calçada onde circulam quatro carros lado a lado e por vielas laterais plantadas com duas fileiras de árvores. Alguns portões fortificados são substituídos por arcos do triunfo (Porte Saint-Denis, Porte Saint-Martin).

Melhorias
A via foi pavimentada em 1778.

Ao mesmo tempo, o esgoto que fluía na vala que percorria o lado de fora da parte leste do curso, desde o bastião de Saint-Antoine até a Place du Château-d'Eau (local da Place de la République) é coberto, este fosso parcialmente preenchido, este bastião removido e o bulevar estendido para a Porte Saint-Antoine (local da Place de la Bastille). A velha vala se torna um beco lateral ao longo da borda externa do bulevar abaixo. Ruas baixas correm ao longo de outras partes do bulevar, ao norte, rue d'Orléans entre as Portes Saint-Martin e Saint-Denis.

Os edifícios são construídos na segunda metade do século XVIII e início do século XIX na borda interna do curso (lado cidade) em grande parte contornou a metade do século XVIII pelas paredes dos jardins ou terrenos atrás das propriedades limítrofes.

A iluminação a gás apareceu em 1817 na Passage des Panoramas e se estendeu até o bulevar em 1826. O primeiro ônibus puxado por cavalos Madeleine-Bastille foi lançado em 30 de janeiro de 1828.

Em meados do século XIX, as vielas laterais são elevadas e integradas ao boulevard ou separadas das ruas inferiores pela construção de edifícios.

As reformas de Haussmann
Haussmann integrou os grands boulevards em sua rede de circulação e completou com a construção de outros eixos principais (Boulevard Richard-Lenoir, Boulevard Haussmann, Avenue de la République...) e perturba o local pelo desenvolvimento da vasta Place de la République que o faz junto com a maioria dos antigos teatros no "Boulevard du Crime" e no cruzamento da Opéra, o que reduz a legibilidade na topografia parisiense do antigo recinto. A noção de "Grands Boulevards" tornou-se um pouco mais embaçado. Muitos parisienses sem dúvida incluirão espontaneamente o Boulevard Haussmann, porque as vitrines das grandes lojas de departamentos que atraem os passeantes são bem adequadas ao espírito boulevardier.

Uma Meca para a grande festa parisiense

Os parisienses fazem dela um local de passeio cujo sucesso persiste através dos séculos e das transformações urbanas.

Le Bel-Ami de Maupassant vagava pelos bulevares em busca de prazeres. A maior parte do romance surrealista de André Breton, Nadja se desenrola aí em meados da década de 1920. E, nos anos 1950, ainda era nos boulevards que Fred Astaire sentia melhor o prazer de estar em Paris em Funny Face. No século XX, especialmente na parte ocidental, muitos cafés e restaurantes foram substituídos por edifícios de escritórios ou sedes de empresas. No século XIX, os Grands Boulevards tornaram-se um ponto de encontro essencial para o então muito importante Carnaval de Paris. Vinham a multidão em carnaval invadindo-os a tal ponto que, por volta de 1900, os três dias gordos com o Mardi Gras, e a quinta-feira da Mi-Carême, tinha que se desviar a circulação de veículos e interromper a passagem do famoso ômnibus Madeleine-Bastille. Durante seus desfiles em Paris, as procissões do Boeuf Gras e das rainhas da Mi-Carême passam inevitavelmente.

Nos Grands Boulevards, aconteceram batalhas gigantescas de confetes, vendidos a vidro ou a quilo, de 1892 a 1914. No início da década de 1890, na época do festival, as serpentinas tornavam as árvores dos Grands Boulevards "todas cabeludas e multicoloridas".

A última procissão de carnaval parisiense muito grande lançada até hoje, na quinta-feira de Mi-Carême 28 de março de 1946, não deixará de levar todos os Grands Boulevards.

Os boulevards do "mur murant" Paris
Nova linha de fortificação, novo anel de boulevards: a partir de 1784, Ledoux construiu o Muro dos Fermiers Généraux, delimitada por uma linha de boulevards no exterior. Este muro de concessão, odiado pelos parisienses, desapareceu quando o próximo recinto for construído, mas os boulevards permaneceram. Os planos da cidade dos anos 1950 tentarão, sem sucesso, transformá-los em rodovia urbana.

Boulevards da margem esquerda
Os bairros do sul comportam uma rede de boulevards de densidade equivalente à da margem direita. Instalados originalmente na periferia de áreas urbanizadas, esses belos passeios raramente eram usados no século XIX. Atualmente, esses boulevards são geralmente menos animados do que os do norte do Sena, com exceção do Boulevard du Montparnasse.

Os boulevards dos Marechais
Na década de 1920, a destruição do Muro de Thiers possibilitou a criação de um terceiro cinturão de boulevards que percorre todo o percurso de Paris. Essas novas rotas foram batizadas com os nomes de Marechais do Império. Eles formaram a "fronteira" de Paris para muitos parisienses, até a época do Boulevard périphérique (N.B.: Os parisienses nunca nomeiam "Grands Boulevards" os Boulevards dos Marechais).

Os boulevards haussmannianos

Os boulevards "Haussmannianos" constituem um tipo particular de boulevards em função da sua origem. Eles são o resultado de grandes avanços no tecido parisiense e não da exploração do espaço vazio de um antigo muro. São semelhantes a outros boulevards por suas características geográficas (artérias concêntricas), sociais e culturais. Exemplos: Boulevard Saint-Germain, Boulevard Haussmann.

As principais obras do Segundo Império impuseram o bulevar no coração de Paris, embora só tivesse sido construído até então em áreas com pouca ou nenhuma população. O bulevar, que antes servia apenas para contornar a capital, passa a ser o eixo estruturante do trânsito.

É em termos de arquitetura que o período haussmanniano, tanto nos boulevards antigos como nas novas, contribui para a imagem de Paris: os alinhamentos dos edifícios regidos pelos regulamentos de urbanismo de Paris, com suas varandas ao longo de uma ilha, tornam o boulevard parisiense um eixo imediatamente reconhecível.

Ver também
 Listas dos boulevards parisienses
 Painel História de Paris
 Rede viária de Paris
 Boulevard
 Muros de Paris
 Ferme Générale
 Boulevards dos Marechais

Bibliografia
 Danielle Chadych e Dominique Leborgne, Atlas de Paris, Parigramme, 2002, 200 p. .
 Patrice de Moncan, Les Grands Boulevards de Paris, Éditions du Mécène, 2002, 384 p. .
 B. Landau, C. Monod e E. Lohr, Les Grands Boulevards. Un parcours d'innovation et de modernité, Ação artística da cidade de Paris, 2000.

Século XIX em Paris
Ruas de Paris

Boulevards parisienses


Jesús Castro Romani (Éibar, Guipúzcoa, 29 de mayo de 1983) es un jugador español de baloncesto profesional, que ocupa la posición de escolta en el Club Basquet Coruña.

Trayectoria deportiva
Nacido en Éibar, aunque originario de Ferrol, Jesús Castro comenzó a jugar al baloncesto en las categorías inferiores del C.B. San Rosendo Ferrol y posteriormente en el Peleteiro Santiago. Pero no fue hasta la temporada 2001 cuando dio su primer salto de calidad al fichar por el Club Baloncesto Granada donde jugó en Liga EBA, llegando a debutar en ACB en la temporada 2002-2003. Tras cuatro años en Granada, cambió de categoría jugando con el recién descendido Algeciras Cepsa en la 1ª División Nacional Andaluza, pero esta andadura solo duró un año ya que en la temporada 2005-2006 fichó por el Autocid Ford Burgos de LEB 2 con el cual consiguió ascender a LEB además de ganar la Copa.

Tras un año de éxitos en Burgos recaló en varios equipos de LEB 2 y LEB Plata como el Club Deportivo Maristas Palencia y el CB Almería, pero no sería hasta la temporada 2008-2009 cuando volviera a LEB Oro con el CB Villa de Los Barrios donde cuajó una gran temporada que le valió para retornar en la 2009-2010 al club con el que más éxitos ha cosechado, el Autocid Ford Burgos, en el cual jugó  tres temporadas consecutivas siendo capitán del equipo en la última de ellas.
Se desplazó luego un año a formar parte del equipo de Melilla y otros 3 años en Leyma Basquet Coruña, siendo el capitán en este último.
Después de dos temporadas en el CB Almería, siendo máximo anotador de su equipo en Liga EBA, se ha retirado, dedicándose actualmente a gestionar su Inmobiliaria en el Levante Almeriense.

Enlaces externos
 Perfil en acb.com
 Ficha del jugador en la web de la Federación Española de Baloncesto

Baloncestistas de España
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas de la Liga LEB
Baloncestistas del Club Baloncesto Atapuerca Burgos
Baloncestistas del Club Baloncesto Los Barrios
Baloncestistas del Club Baloncesto Granada
Baloncestistas del Club Baloncesto Ciudad de Algeciras
Baloncestistas del Club Basquet Coruña
Deportistas del País Vasco
Nacidos en Éibar

Jesús Castro Romani


An Axonopus pubivaginatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Axonopus pubivaginatus in nahilalakip ha genus nga Axonopus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Axonopus

Axonopus pubivaginatus


Yasushi Yoshida (født 9. august 1960) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Mitsubishi Motors.

Han har tidligere trænet Urawa Reds og Roasso Kumamoto.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Yasushi Yoshida


Daichi Kawashima (født 21. november 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Giravanz Kitakyushu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daichi Kawashima


Didier Yves Drogba Tébily (11 Mart 1978, Abican) Fildişi Sahilli eski millî futbolcudur. 2012-2013 ve 2013-2014 sezonlarında Süper Lig ekiplerinden Galatasaray'da forma giymiştir. Futbola Levallois takımında başlayan oyuncu, 1998 yılında Le Mans takımında profesyonel olmuştur. 2003 yılında Guingamp'a transfer olan Drogba, 45 maçta 20 gol atmış ve gösterdiği performansla 2003 yılında Marsilya takımına transfer olmuştur. Burada bir sezon geçiren Didier Drogba, kariyerinde ilk kez UEFA Şampiyonlar Ligi'nde yer almış ve ilk UEFA Şampiyonlar Ligi golünü Real Madrid ağlarına yollamıştır. Lig'de oynadığı 35 maçta 19 gol kaydeden Fildişili, 2004 yılında Roman Abramoviç'in satın aldığı Chelsea takımına transfer olmuştur. Chelsea'de 8 sezon geçiren Didier Drogba, bu takımda 226 lig maçına çıkmış, 100 gol kaydetmiştir. Chelsea tarihinin en skorer 4. oyuncusu olmayı başaran Drogba, Chelsea'de bulunduğu dönem boyunca; 3 kere Premier League, 4 kere FA Cup, 2 kere Lig Kupası, 2 kere Community Shield ve 1 kere Şampiyonlar Ligi kupası kaldırma başarısı göstermiştir. 2012 yılında Shanghai Greenland'a transfer olan Fildişili oyuncu bu takımda yarım sezon kalmış ve 11 maçta 8 gol kaydetmiştir.Ayrıca Drogba 2013 yılında ise C.Ronaldo, A.Iniesta, D.Beckham, L.Messi gibi ünlü futbolcuları geride bırakarak Altın Ayak ödülüne layık görülmüştür. Şu an MLS'nin alt ligi olan United Soccer League'de mücadele eden Amerikan Takımı Phoenix Rising FC takımına transfer olmuş ve ayrıca takıma ortak olmuştur. Hem futbolcu olup hem de takım sahibi olan ilk isim olarak tarihe geçmiştir.

2018'de Drogba, 40 yaşında profesyonel futboldan emekli oldu. Daha sonra, 11 Aralık'ta uluslararası organizasyon Peace and Sport'un Başkan Yardımcısı oldu.

Kulüp kariyeri

İlk yılları
Didier Drogba, 11 Mart 1978 tarihinde Fildişi Sahili'nin Abidjan şehrinde doğmuştur. 5 yaşındayken ailesi tarafından, aynı zamanda profesyonel futbolcu olan dayısı Michel Goba'nın yanına, Fransa'ya gönderilmiştir. Aradan üç sene geçtikten sonra Fildişi Sahili'ne geri dönmüş, fakat annesi ve babası işini kaybedince dayısının yanına geri dönmüştür. Ailesi Fransa'ya taşınınca, tekrar onların yanına dönmüş ve onlarla yaşamaya başlamıştır.

Drogba, futbol kariyerine 15 yaşındayken Fransa'da Levallois adlı yarı profesyonel bir kulüpte başlamıştır. İlk olarak sağ bek olarak oynamış; daha sonra, aynı zamanda akıl hocası olan dayısının tavsiyesi üzerine forvete geçmiştir.

Le Mans ve Guingamp
Okulu bitirdikten sonra, 21 yaşında ilk kontratına imza atmış ve Ligue 2 takımı Le Mans'a transfer olmuştur. 2002-03 sezonunda Ligue 1 kulübü Guingamp ile anlaşmış ve o sezon, 34 maçta 17 gol kaydetmiştir. Aynı sezon, Fildişi Sahili millî futbol takımı ile ilk uluslararası maçına çıkmış ve millî takım için ilk golünü atmıştır. 2003-04 sezonu öncesinde Marsilya ile anlaşmıştır.

Marsilya
2003 yılında, 3,3 milyon € bonservis bedeli karşılığında Marsilya'ya transfer olmuştur. Didier Drogba, Marseille formasıyla Ligde 35 maçta attığı 19 golle gol krallığında üçüncü olurken UEFA Şampiyonlar Ligi grup aşamasında beş, takımını finale taşıdığı UEFA Kupası'nda da tam altı gol kaydetti. 3. Tur'da 1-0, 0-0'lık skorlarla eledikleri Dnipro karşısındaki tek golün sahibi oydu, son 16'da Liverpool ağlarını her iki maçta da havalandırdı, Çeyrek final'deki Internazionale eşleşmesinde 180 dakikada tek gol vardı ve bu gol Didier Drogba'dan geldi. Newcastle United ile oynanan Yarı final'de iki gol de Drogba'dan geliyordu. Fransa'da "UNFP Yılın Oyuncusu" seçilen Drogba'nın neredeyse her açıklamasında Milan'da Maldini neyse, Marsilya'da ben de o olmak istiyorum ifadeleri olsa da Drogba'ya birçok büyük kulüpten teklif gelmişti. 2003 yılında Rus milyarder Roman Abramovich tarafından satın alınan Chelsea, onun olağanüstü performansına kayıtsız kalamayan kulüplerden biriydi ve bu transfer için tam 44,5 milyon doları gözden çıkarmışlardı. Rio Ferdinand ve Juan Sebastian Veron'dan sonra en pahalı transfer oldu.

Chelsea
2004-2005

Temmuz 2004'te 24 milyon £ bonservis bedeliyle, Abramoviç'in satın aldığı Chelsea ile anlaşmıştır. İlk golünü, üçüncü maçında Crystal Palace'a karşı atmıştır. Chelsea'deki ilk sezonunda sakatlıklıklar nedeniyle önce 5, sonra 3 hafta takımdan ayrı kalan Drogba, son üç hafta yine sakatlığı nedeniyle forma giyemese de bunların dışındaki tüm karşılaşmalarda sahadaydı. Ligde 27 maçta forma giyen yıldız oyuncu 10 gol kaydedip dört asist yaptı; UEFA Şampiyonlar Ligi'nde ise 9 maçta 5 gol kaydetti. Liverpool ile oynanan Lig Kupası Finali'nin uzatma dakikalarında attığı golle o maça da damgasını vurdu. O sezon Chelsea, 50 yıl aradan sonra, tarihinde ikinci kez şampiyonluğa ulaşırken Drogba takımın birinci forvetiydi.

2005-2006
2005-06 sezonunda ise Arsenal ile oynanan FA Community Shield maçında 2-1'lik galibiyeti onun iki golü getirdi. Sezon genelinde ise performansı hemen hemen aynı oldu. Ligde 12, FA Cup ve UEFA Şampiyonlar Ligi'nde attığı birer gol eklenince yine sezonu 16 golle kapattı. Millî takım formasıyla da 9 maçta 7 gollük performans sergileyen yıldız isim, bir yılda toplam 50 maça çıkarak futbola ilk başladığı yıllardan o güne geldiği nokta ile parmak ısırttı. Ancak bu kadarla kalmayacaktı, daha da yükselecekti bu grafik. 2006-07 sezonunda Drogba tam 61 maça çıktı. Ligde sadece şampiyonluk garantilendikten sonra iki maçta Jose Mourinho tarafından dinlendirildi, diğer tüm maçlarda sahadaydı. Onu gol kralı yapan 20 gollük performansına UEFA Şampiyonlar Ligi'nde 6, FA Cup'ta 3, Lig Kupası'nda 4 gol ekledi ve Maviler adına bir sezonda toplam 60 maçta forma giyip 33 gol kaydetti. Bu  performans, Chelsea tarihinde 1984-85 sezonunda Kerry Dixon'un ardından 30 gol barajını geçen ilk isim yaptı onu. Millî formayla oynadığı tek maçı da boş geçmedi. Sezon sonunda ülkesinde Galatasaray'lı eski futbolcu Abdul Kader Keita'nın, tüm Afrika'da Samuel Eto'o'nun önünde yılın futbolcusu ödüllerine layık görülürken, Premier League'de Cristiano Ronaldo'nun ardından yılın en iyi ikinci oyuncusu seçildi.

2006-2007

2006-07 sezonunda, önceki iki sezondaki gollerinden daha fazla gol atarak, sezonu 33 golle bitirmiştir. Ayrıca, Premier League'deki 20 golüyle de gol kralı olmuştur. Bu sezonda; Ocak 2007'de "Yılın Fildişili Oyuncusu", Mart 2007'de ise "Afrika'da Yılın Futbolcusu" ödüllerini kazanmış ve sezon sonunda "Yılın Takımı" içinde yer almıştır.

2007-2008
2007-08 sezonunda ise Fildişili millî futbolcu, Lige iyi bir giriş yapmışken önce sağ dizinden sakatlandı, ardından da doktorlar tarafından kendisine menisküs teşhisi kondu. Sakatlığı geçtikten sonra da Afrika Uluslar Kupası nedeniyle kulübünden uzak kalan Drogba ligde maçların yalnızca yarısında forma giyebildi ve bu maçlarda 8 gol, 2 asistlik bir performans sergiledi. Lig Kupası'nda sadece finalde sahaya çıkabilse de bu maçta da fileleri havalandırdı. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde yarı finalde Liverpool'a penaltılarla boyun eğen takımına, bu organizasyonda da 6 gollük skor katkısında bulundu. Afrika Uluslar Kupası'nda yarı final oynayan ülkesi adına ise üç gole imza atmayı başardı. Diğer yandan sezonun ilk haftalarının ardından Jose Mourinho'nun takımdan ayrılması da yıldız oyuncu için üzücü olmuştu. "Mourinho'nun gönderilmesi bizim kulüpteki alışkanlıklarımızı yıktı. Çoğumuz önce ve en çok hocamız için oynuyorduk. Şimdi bu duyguları unutup başka bir motivasyon kaynağı bulma zamanı" diyerek bu konudaki düşüncelerini dile getiren Drogba hakkında o günden itibaren çok sayıda ayrılık dedikodusu çıktı ancak Drogba en sonunda hepsini yalanlayarak kulübüne bağlılığını belirtti.

2008-2009

2008-2009 sezonunda Tek santrforlu bir sistemi benimseyen yeni teknik direktör Luiz Felipe Scolari tarafından pek tercih edilmeyen Afrikalı yıldız, yerini Nicolas Anelka'ya kaptırmış görünüyordu. Ancak daha sonra göreve gelen Guus Hiddink ile tekrar takımda yer bulan Drogba attığı kritik gollerle çok iyi bir şekilde geri dönerek gerekeni yapıyordu, bir kez daha. Ligin yanı sıra UEFA Şampiyonlar Ligi'nde de Hiddink'in göreve gelmesinin ardından oynanan tüm maçlarda ilk 11'de forma giyen Fildişili, ilk dört maçta 4 gol 1 asist ile takımını yarı finale taşıyacak, daha sonra Yarı final'de Barcelona'ya deplasman golü kuralıyla elenmelerine ise engel olamadı. 2009 yılında da "Afrika'da Yılın Futbolcusu" ödülünü yeniden kazanmış; ayrıca "BBC Afrika'da Yılın Futbolcusu" ödülü de kendisine verilmiştir.

2009-2010
Guus Hiddink'in ardından göreve gelen İtalyan teknik adam Carlo Ancelotti ile  de iyi bir uyum tutturan Drogba, 2009-2010 sezonunda ligde 32 maçta 29 gol kaydederek Premier League'in gol kralı oldu. FA Cup'ta 3 maçta 2 gol, Lig Kupası'nda 2 maçta 2 gol ve UEFA Şampiyonlar Ligi'nde 5 maçta 3 gollük performansı, toplamda 38'de 32'lik bir istatistik ortaya çıkarıyordu ki bu, aynı zamanda Drogba'nın bir sezondaki en iyi gol ortalaması olmuştu. Chelsea'nin Lig, FA Cup ve FA Community Shield zaferlerini yaşadığı bu sezonda büyük pay sahibi olan Drogba, 2009-10 sezonunda da 29 gol ile Premier League gol kralı olmuş ve "Yılın Takımı" içinde yer almıştır.

2010-2011
Didier Drogba, 2010-11 sezonunda ise 36 maçta 12 gol kaydetti. 36 maçın 30'una ilk 11'de çıkarak toplam 2791 dakika forma giyen Didier, 12 golünün yanı sıra 14 de asist yaparak Manchester United'lı Nani'nin ardından bu alanda ikinci sırayı aldı. Drogba aynı zamanda attığı gollerle Premier League'de takımına en çok puan kazandıran üçüncü oyuncu oldu. Fildişili oyuncunun 2010-2011 sezonundaki UEFA Şampiyonlar Ligi bilançosu ise 2 gol, 2 asist olmuştu.

2011-2012
2010-2011 sezonunun sonunda görevinden ayrılan Carlo Ancelotti'nin yerine 2011/12 sezonu öncesinde  2010-2011 sezonu UEFA Kupası Şampiyonu Porto antrenörü André Villas-Boas'ı getiren İngiliz ekibinde işler pek istenildiği gibi gitmedi. Kontratı büyük soru işaretleri olan Didier Drogba, adı Galatasaray, Juventus, Milan ve birçok Avrupa takımı ile sık sık anılsa da son sezonunda da Chelsea'de kalmayı kabul etti ve en iyi sezonuna imza attı. Yeni bir yapılanmaya giden Chelsea'de istediği sonuçları alamayan André Villas-Boas sezon ortasında görevinden ayrılırken, İtalyan teknik adam Roberto Di Matteo takımı devraldı. Ligde istediği sonuçları elde edemeyen Chelsea, enteresan bir şekilde Şampiyonlar Ligi'nde savunma taktiğiyle hedefe adım adım yürüyordu. Sezon sonunda 49 maçta 22 gol ve 5 asistlik skor katkısı sağlayan Drogba, takımının tarih yazarak Şampiyonlar Ligi Finali'nde, maçın normal süresinde 1 gol atmış; ayrıca penaltı atışlarında da golü kaydetmiştir. Bunun sonucunda, UEFA tarafından maçın adamı olarak seçilmiştir.Tabir-i caizse tek başına takımını Şampiyonlar Ligi şampiyonu yapan Drogba, sezon sonunda takımdan ayrılacağını açıkladığında UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonluğuyla mutluluktan dökülen gözyaşları, yerini hüzne bıraktı. Didier Drogba sezon sonunda yıllık 12 milyon euro) ücretle Avrupa'dan oldukça uzağa, Asya kıtasına gitmeye karar verdi.

Drogba, Chelsea'de bulunduğu dönem boyunca; 3 kere Premier League, 4 kere FA Cup, 2 kere Lig Kupası, 2 kere Community Shield ve 1 kere Şampiyonlar Ligi kupası kaldırma başarısı göstermiştir. 2012-13 sezonu öncesinde Shanghai Greenland'a transfer olmuştur.

Shanghai Greenland

2012-13 sezonu başında, eski takım arkadaşı Nicolas Anelka'nın da forma giydiği Shanghai Greenland ile anlaşmıştır. Bir süre Drogba'nın 10 milyon pound maaş alacağı iddia edilse de Shanghai Greenland'ın CEO'su Zhu Jun yaptığı açıklamada Drogba'nın haftalık ücretinin 200 bin pound olacağını ifade etti. 20 Haziran 2012'de Shanghai Greenland resmi internet sitesinden yapılan açıklamada 34 yaşındaki Fildişili yıldız Didier Drogba ile iki buçuk yıllık sözleşme imzalandı. ifadelerine yer verilmiştir. Dünyanın en kalabalık ülkesinde kahramanlar gibi karşılanan Fildişili yıldız, ülkede en çok para kazanan futbolcu olduğu iddiaları üzerine, yeni takımına gelmesindeki nedenin para olmadığını söyledi, "Son birkaç haftada bütün teklifleri düşündüm ve Shanghai Shenhua'nın bu zamanda doğru karar olacağını hissettim. Avrupa'da kalmak benim için daha kolaydı, ancak ben Çin'i seçtim. Paranın benim için önemi yok. Yeni deneyimler için buradayım" dedi. 2.5 yıllık sözleşmeye imza atarak Çin'e giden Drogba'yı Şangay havaalanında yüzlerce taraftar ellerinde çiçekler ve üstlerinde Drogba formaları ile karşıladı. Drogba, 22 Temmuz 2012'de ise Guangzhou R&F ile oynanan maçta, ikinci yarıda oyuna girerek, yeni takımında ilk maçına çıkmıştır. Ligdeki üçüncü maçında, 5-1 yendikleri Hangzhou Greentown karşısında, ilk iki golünü kaydetmiştir. 2012-13 sezonu devre arasında, Shanghai'ın ligi 9. sırada bitirdiği sezonun ardından, takımdan ayrılmak istediğini açıklamıştır. Drogba Shanghai kariyeri boyunca 11 maça çıkmış, 8 gol atmış ve 2 asist yapmıştır.

Galatasaray
2012-2013

Drogba, 2012-13 sezonu ara transfer döneminde Galatasaray ile anlaşmıştır. 28 Ocak 2013 tarihinde Galatasaray Sportif A.Ş.; Drogba ile 1,5 yıllığına anlaşıldığını açıklamıştır. Shanghai Greenland bu transferin gerçekleşmesinden dolayı FIFA'ya başvuracaklarını açıklamış; bunun üzerine Galatasaray da FIFA'dan geçici lisans talep etmiştir. 12 Şubat tarihinde Drogba'nın geçici lisansı Galatasaray'a verilmiştir.

Drogba, bu transferin gerçekleşmesinin ardından resmi internet sitesinde "Galatasaray benim için çok heyecan verici bir misyon. Istanbul'da beni değişik bir ortam bekliyor. Bu takımı, taraftarlarını ve atmosferini yaşamak için sabırsızlanıyorum. Bu transfer benim için yeni bir maceranın başlangıcı." açıklamalarında bulunmuştur.

Drogba, 8 Şubat 2013 tarihinde İstanbul'a gelmiştir. 15 Şubat 2013 tarihinde oynanan Akhisar Belediyespor karşısında, Galatasaray ile ilk maçına çıkmıştır. Bu maçta, oyuna 63. dakikada girmiş ve 1 gol, 1 asist yapmıştır. Didier Drogba, UEFA Şampiyonlar Ligi'ndeki ilk golünü ise Real Madrid ağlarına yollamış fakat takımının elenmesine engel olamamıştır. Drogba'nın attığı bu gol kariyerindeki 40. UEFA Şampiyonlar Ligi golü olmuştur. 19 Nisan 2013 tarihinde Elazığspor ile oynanan maçta attığı ilk gol, Türk Telekom Stadyumunda atılan 100. gol olmuştur. Didier Drogba, Galatasaray formasıyla ligde 13 maça çıkmış, 5 gol atmış ve 6 asist yapmıştır. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde ise Galatasaray formasıyla 4 maça çıkan Didier Drogba 1 gol atmış hiç asist yapamamıştır.

Fildişili oyuncu, ilk sezonunda Galatasaray ile şampiyonluk yaşamıştır.
2013-2014

2012-13 sezonunun devre arasında Galatasaray'a transfer olan ve ilk sezonunda Şampiyonluk yaşayan Didier Drogba, 8 Temmuz 2013 günü ise Galatasaray'ın Birmingham kampına katıldı. Didier Drogba, 21 Temmuz 2013 günü İzmir'de yapılan hazırlık maçında Málaga CF ağlarını sarsarak 2013-14 sezonundaki ilk golünü atmış oldu. Didier Drogba 3 Ağustos 2013 tarihinde ise Galatasaray ile Emirates Stadyumu'nda her sezon düzenlenen 2013 Emirates Cup ilk maçında Porto'ya karşı forma giymiştir. Gösterdiği peformansla beğeni toplayan Didier Drogba bir sonraki gün ise turnuvanın ev sahipliğini yapan Arsenal maçına yedek kulübesinde başlamış, maçın ikinci yarısında oyuna girmiştir. Maçın 78.dakikasında takımına penaltı kazandırdı ve Wojciech Szczęsny'i ters köşeye yatırarak penaltıyı gole çevirdi. Drogba maçın 86.dakikasında ise Sneijder'in verdiği pası gole çevirmeyi başardı ve Galatasaray'ın Emirates Cup'ı almasında büyük pay sahibi oldu. Ayrıca Didier Drogba attığı 2 golle Goran Pandev ile gol krallığını paylaşmıştır. Drogba 15. maçında Arsenal'e attığı 15. golü için ise, "Çok güzel bir rekor olarak değerlendirebilirim. Benden önce Premier League'de oynayan birçok Fransız vardı. Hayalim Premier Lig'de oynamaktı. Ben de Arsenal'e karşı her zaman olduğu gibi bugün de büyük bir zevkle oynadım." ifadelerine bulundu. 2012-13 ara transfer döneminde Galatasaray'a transfer olan Didier Drogba kendisinin oynadığı kulüplerde tercih ettiği 11 numaralı formayı Albert Riera'nın giymesi nedeniyle alamamıştı. Didier Drogba, 10 Ağustos 2013 tarihinde ise Albert Riera'nın terlettiği 11 numaralı formayı almış, Albert Riera ise 77 numaralı formayı tercih etmiştir. Didier Drogba 11 numaralı formasıyla ilk kez Fenerbahçe karşısında çıktı ve 120 dakika sahada kaldı. Maçın 99.dakikasında kalesinde devleşen Mert Günok'u kafa vuruşu ile geçen Drogba, Galatasaray'ın 2013 Türkiye Süper Kupası'nı kazanmasında büyük pay sahibi oldu. Drogba maçın ardından Bu Galatasaray'la finalde attığım ilk gol ve ilk kupa. O yüzden çok mutluyum. Sonuçta kupayla başladık, sevinçliyiz. Kupayı taraftarlarımız, başkan ve teknik direktörümüze armağan ediyoruz. Şimdi gerçek Galatasaraylı oldum, Finaller kazanmak içindir, daha da çok kupa kaldıracağız açıklamalarında bulunmuştur. Didier Drogba 2013-14 sezonundaki ilk lig golünü ise Lig'in 4.haftasında Antalyaspor ağlarına yollamıştır. Didier Drogba 2013-14 sezonunda ilk UEFA Şampiyonlar Ligi maçına ise Real Madrid karşısında çıkmış fakat maçın ilk yarısının sonlarına doğru Pepe ile girdiği mücadele sonucu sakatlanarak oyundan alınmıştır. Drogba bu maçtan 4 gün sonra Beşiktaş ile oynanan derbi maçta ilk 11 başlamış ve Galatasaray'ın iki golünün de altına imzasını atmıştır. Daha önce Fenerbahçe ağlarını da sarsan Drogba, Beşiktaş ağlarını da sarsarak üç büyük takımdan ikisinin ağlarını sarsmış oldu. Drogba bu maçın ardından Galatasaray'ın Juventus ile oynadığı maçtada Buffon'un koruduğu kalenin ağlarını sarsmış ve takımının 2-2 berabere kalmasında önemli rol oynamıştır. Ayrıca bu gol Drogba'nın UEFA Şampiyonlar Ligi kariyerinde 41.golü olmuştur. Bu maçın ardından ise Süper Lig'de oynanan Akhisar Belediyespor maçında da Roberto Mancini tarafından tek forvet olarak başlamış bir önceki sezonda olduğu gibi yine maçın 67.dakikasında Akhisar Belediyespor ağlarını sarsmıştır. Drogba ayrıca 2003 yılından bu yana her sene bir futbolcuya layık görülen "Golden Foot-Altın Ayak" ödülüne 2013 yılında layık görüldü. Ödülüne kavuşan 35 yaşındaki Fildişi Sahilli futbolcu, bir gelenek olarak ayak izini Monaco Sarayı'nın önündeki alanda bıraktı. Drogba, Altın Ayak ödülüne layık görülen ilk Afrikalı futbolcu olarak da kayıtlara geçti. Didier Drogba 23 Ekim 2013 günü UEFA Şampiyonlar Ligi maçında FC København ağlarını sarstı ve tüm kariyeri boyunca bu turnuvadaki 42.golünü kaydetmiş oldu. UEFA Şampiyonlar Ligi'nde FC København maçıyla birlikte 42 gol atan Drogba'nın gol sayısı böylelikle Alessandro Del Piero'yla eşitlendi ve Drogba UEFA Şampiyonlar Ligi tarihinde en çok gol atan 8. futbolcu oldu. Ayrıca UEFA Şampiyonlar Ligi'ndeki gollerini Galatasaray formasıyla sürdüren Didier Drogba, Devler Ligi'nde tek başına Fenerbahçe kadar gol atma başarısı gösterdi. Didier Drogba Galatasaray formasıyla ilk frikik golünü ise 27 Ekim 2013 tarihinde Kayserispor ağlarına yolladı. Tam 9 ay sonra frikik golü atan Drogba'nın bu golünün sürati ise 103 km/s olarak ölçüldü. 11 Aralık 2013 günü ise Juventus ile oynanan maçta Wesley Sneijder'in attığı golün asistini yapan Drogba, takımının bir üst tura yükselmesinde büyük pay sahibi oldu. Uzun bir süre gol atamayan Drogba, 15 Aralık 2013 günü ilk yarının sonlarında sakatlandığı hatta ayağına basmakta zorlandığı Gençlerbirliği maçında attı. Bu maçın ikinci yarısında sahaya çıkan Drogba, maçın 57. dakikasında  Emmanuel Eboué'nin ortasını şık bir kafa vuruşuyla ağlara yollasa da takımının 1-1 berabere kalmasına engel olamadı. 2014 yılında ise ilk resmi golünü Bursaspor ağlarına atmış ve maçı Galatasaray 6-0 kazanmıştır. 26 Şubat 2014 tarihinde ise ilk kez eski takımı Chelsea'den ayrıldıktan sonra bu takıma karşı bir maça çıkmış ve 80 dakika sahada kalmıştır. Sezon sonunda Galatasaray takımından ayrılmıştır.

Chelsea

2014-2015
Drogba 25 Temmuz 2014 tarihinde eski kulübü Chelsea ile 1 yıllık sözleşme imzalamıştır.

Montreal Impact
27 Temmuz 2015 tarihinde, Drogba, Amerika Birleşik Devletleri'nin Major League Soccer takımlarından Montreal Impact ile sözleşme imzaladı.

Millî takım kariyeri

Drogba, 8 Eylül 2002 tarihinde ilk kez Fildişi Sahili formasını giymiştir. İlk golünü ise 11 Şubat 2003'te Kamerun'a karşı kaydetmiştir.

2006 FIFA Dünya Kupası'nda mücadele ederken, 11 Haziran 2006 tarihinde kariyerindeki ilk FIFA Dünya Kupası golünü Arjantin karşısında kaydetmiş, fakat takımının mağlubiyetine engel olamamıştır. Bu turnuvada Fildişi Sahili, C Grubu'nu 3. sırada bitirerek, grup aşamasında elenmiştir.

Drogba, 2010 FIFA Dünya Kupası elemelerinde ise 5 maçta 6 gol atmayı başarmış ve takımıyla birlikte 2010 FIFA Dünya Kupası'nda mücadele etmiştir. 2010 Afrika Uluslar Kupası'nda da millî takım kadrosunda yer almış, fakat bu turnuvada sadece bir gol kaydetmiştir. Fildişi Sahili, bu turnuvada çeyrek finalde Cezayir'e yenilerek elenmiştir.

Fildişili futbolcu, 2012 Afrika Uluslar Kupası ve 2013 Afrika Uluslar Kupası ve 2014 FIFA Dünya Kupası Fildişi Sahili millî futbol takımı kadrosunda yer almıştır.

2014 FIFA Dünya Kupası sonunda millî takım kariyerini sonlandırmıştır. Millî takım formasını 104 kez giyen Drogba, 65 gole imza atmıştır.

İstatistikler

Kulüp istatistikleri

Süper Lig'de attığı golleri

Millî takım

Millî takım golleri

Özel yaşamı
2007 yılının Ocak ayında, Birleşmiş Milletler Gelişim Programı, yaptığı yardımlardan etkilendiği Didier Drogba'ya "İyi Niyet Elçisi" unvanını verdi. Futboldan kazandığı parayla sık sık ülkesindeki ve tüm Afrika'daki hayır kuruluşlarına bağışlarda bulunan Drogba için geçtiğimiz Şubat ayında, İngilizlerin ünlü The Daily Telegraph gazetesinde yayınlanan bir makalede, ülkesi için yaptıklarının Fildişi Sahili Devlet Başkanı'ndan dahi fazla olduğu yazılıydı. The Didier Drogba Foundation adında bir yardım kurumu kuran ünlü futbolcu, kaleme aldığı otobiyografi kitabının ve "Didier Drogba'nın Olağanüstü Kaderi" adlı DVD'nin tüm gelirlerini de bu kuruma bağışladı. 2009 yılında yaptığı bir reklam anlaşmasından aldığı 3 milyon euro'luk bedelin tümüyle de, doğduğu kent Abidjan'da bir hastane yaptırdı.

Didier Drogba'nın adını taşıyan bir de stadyum bulunmaktadır. Yıldız oyuncunun kariyerinin ilk adımını attığı Levallois kulübü, Drogba'nın Marsilya'dan Chelsea'ye transferinden aldığı payla geliştirme imkânı bulduğu stadına onun adını vermeyi uygun görmüştür. Eşi Lalla'dan Isaac, Iman ve Kieran isminde 3 çocuğu olan Drogba, iç savaş sırasında da kimsesiz kalan bir çocuğu evlatlık olarak aldı.

Drogba ayrıca 2013 Taksim Gezi Parkı protestoları sürecinde sosyal paylaşım sitesi Instagram'da bazı paylaşımlarda bulunmuş ve eylemcilerin "We have Drogba, they don't" (Bizim Drogba'mız var, onların yok) gibi sloganlarına ilham olmuştur. Ayrıca yine bu dönemde "#ÇareDrogba" etiketi, Twitter'da Türkiye ve Dünya gündeminde üst sıralara yükselmiştir.

Drogba, 2013 yılında, Galatasaray'ın efsane futbolcusu Metin Oktay'ın ölüm yıldönümü olan 13 Eylül'de oynanan Antalyaspor maçında attığı golden sonra Oktay'ın klasikleşmiş pozuna  benzer bir duruşla  tribünleri selamlayarak Oktay'ı anmış ve Galatasaray taraftarının büyük sevgi ve saygısını kazanmıştır.

Ödülleri ve başarıları

Chelsea
 Premier League (4): 2004-05, 2005-06, 2009-10, 2014-15
 FA Cup: 2006-07, 2008-09, 2009-10, 2011-12
 FA Community Shield (2): 2005, 2009
 EFL Cup: 2004-05, 2006-07, 2014-15
 2011-12 UEFA Şampiyonlar Ligi

Galatasaray
 Süper Lig: 2012-13
 Türkiye Süper Kupası: 2013
 Türkiye Kupası: 2013-14

Bireysel
 Onze d'Or: 2004
 UEFA Kupası En Skorer Oyuncu: 2004
 Ligue 1 Yılın Golü: 2004
 Ligue 1 Yılın Takımı: 2004
 Ligue 1 Yılın Oyuncusu: 2004
 Fildişi Yılın Futbolcusu: 2006, 2007, 2012
 Afrika'da Yılın Futbolcusu: 2006, 2009
 Time 100: 2010
 Premier League Altın Ayakkabı: 2006-07, 2009-10
 UEFA Yılın Takımı: 2007
 ESM Yılın Takımı: 2007
 PFA Yılın Takımı: 2007
 FIFPro World XI: 2007
 BBC Afrika Yılın Futbolcusu: 2009
 Fildişi Sahili tüm zamanların gol kralı
 Balkan Futbol Turnuvası: 2005
 Emirates Cup En Skorer Oyuncu: 2013
 Altın Ayak: 2013
 UEFA Süper Lig'de futbol oynamış en iyi 10 yabancı oyuncu. 2015

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Galatasaray.org - Didier Drogba Profili

 Didier Drogba Resmî sitesi
 Goal.com - Didier Drogba Profili

 UEFA.com - Didier Drogba Profili

1978 doğumlular
Fildişi Sahilli futbolcular
Olympique de Marseille futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Yaşayan insanlar
Fildişi Sahili millî futbol takımı futbolcuları
Abidjan doğumlular
Le Mans FC futbolcuları
Afrika'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
Fransa vatandaşlığına kabul edilenler
Fildişi Sahilli gurbetçi futbolcular
Çin'deki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Süper Lig futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Premier League futbolcuları
Forvet futbolcular
Ligue 2 futbolcuları
First Division/Premier League gol kralları
İngiltere'deki Fildişi Sahilli gurbetçiler
Çin'deki Fildişi Sahilli gurbetçiler
Türkiye'deki Fildişi Sahilli gurbetçiler
2006 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2010 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2012 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2013 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Didier Drogba


Thorigny-sur-Marne ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Seine-et-Marne der Region Île-de-France. Sie gehört zum Arrondissement Torcy und zum Kanton Lagny-sur-Marne. Die Einwohner nennen sich Thorigniens.

Nachbargemeinden von Thorigny-sur-Marne sind Lagny-sur-Marne, Pomponne, Carnetin und Dampmart.

Bevölkerungsentwicklung

Städtepartnerschaften
 Erbach (Baden-Württemberg)

Sehenswürdigkeiten
Siehe auch: Liste der Monuments historiques in Thorigny-sur-Marne
 Kirche Saint-Martin
 Château des Fontaines, Schloss aus dem 19. Jahrhundert
 Manoir de Chaalis, Herrenhaus aus dem 17. Jahrhundert
 Waschhaus, erbaut im 19. Jahrhundert

Persönlichkeiten
 Jean-Joseph Patu de Rosemont (1767–1818), Maler der Insel Réunion, starb in Thorigny
 Philippe Lauer (1874–1953), Historiker, wurde in Thorigny geboren
 Xavier Mathiot (* 1944), französischer Autorennfahrer
 Philippe Berthet (* 1956), Comiczeichner, wurde in Thorigny geboren

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Seine-et-Marne. Flohic Editions, Band 2, Paris 2001, ISBN 2-84234-100-7, S. 1406–1409.

Weblinks

 Thorigny-sur-Marne bei annuaire-mairie.fr (französisch)

Ort in der Île-de-France

Ersterwähnung im 7. Jahrhundert
Ort an der Marne
Weinbauort in Frankreich
Stadt in Frankreich

Thorigny-sur-Marne