Ivan Alduk (Split, 1976.), hrvatski arheolog i konzervator

Životopis
Rodio se je 1976. godine. Studirao je u Zagrebu gdje je 2002. diplomirao na Odsjeku za arheologiju Filozofskog
fakulteta. Vanjskim je suradnikom Konzervatorskog odjela Split od 2000. godine. Na istom se je odjelu zaposlio 2004. godine. Vodio je istraživanja i konzervatorski djelovao na području Solina, Klisa, Hvara (Stari
Grad, Hvar, Starigradsko polje) te unutrašnjosti Dalmacije (Sinj, Vrlika, Zadvarje, Poljica, Imotski, Vrgorac). Danas radi u Konzervatorskom odjelu u Imotskom. Bavim se temama iz srednjovjekovne arheologije i povijesti te zaštite spomenika. Piše članke za hrvatske portale o tim temama.
Bio je član stručnoga tima zaslužnog za uvrštenje stećaka na UNESCO-ov Popis svjetske baštine.

Izabrana djela
 Alduk, Ivan; Perkić, Domagoj; Aksić Vitković, Marijana; Radovanović, Marija, Stazama stećaka
 Alduk, Ivan; Perkić, Domagoj; Aksić Vitković, Marijana; Radovanović, Marija; www.tzmetkovic.hr, Stazama stećaka: Neretva
 Alduk, Ivan; Perkić, Domagoj; Aksić Vitković, Marijana; Radovanović, Marija; visit.cavtat-konavle.com, Stazama stećaka: Konavle i Župa dubrovačka
 Alduk, Ivan; Perkić, Domagoj; Aksić Vitković, Marijana; Radovanović, Marija; www.tzmetkovic.hr, Stazama stećaka: Dubrovačko primorje

Izvori

Vanjske poveznice
Dalmatinski portal Tvrđave Splitsko-dalmatinske županije. Piše Ivan Alduk

Životopisi, Split
Životopisi, Imotski
Hrvatski arheolozi
Hrvatski konzervatori

Ivan Alduk (arheolog)


Alaric may refer to:

People and fictional and legendary characters
Alaric (name), a Germanic name, including a list of people and fictional characters
 Alaric I (c. 370–410), king of Visigoths, who sacked Rome, and many Greek cities
 Alaric II (c. 458–507), king of the Visigoths
 Alaric and Eric, legendary kings of the Swedes

Other uses

, a British Royal Navy submarine

Alaric


Formulska jedinka je najmanji omjer broja aniona i kationa u ionskom spoju koji prikazujemo formulom spoja.

Formulska jedinka u stvarnosti ne postoji kao odvojena i različita jedinka (čestica) nekog spoja već je to način kako opisujemo i kako pišemo formule ionskih spojeva.
Ionska tvar je ogroman skup električno nabijenih čestica aniona i kationa koji su povezani elektrostatskom privlačnom silom. Elektrostatsko djelovanje nije usmjereno u prostoru i jedan kation ne privlači samo jedan anion. On privlači sve anione koji su u blizini a odbija sve katione što uzrokuje njihovo pravilno razmještanje u prostoru čime nastaju kristalne strukture. Svaki anion je u toj strukturi okružen određenim brojem kationa i obrnuto. Ne postoji molekula (čestica) ionskog spoja već je cijela tvar jedna "velika molekula". Zato formula ionskog spoja pokazuje samo najmanji omjer broja aniona i kationa u spoju, odnosno prikazuje formulsku jedinku.

Svaka formula prikazuje kvalitativni i kvantitativni sastav spoja, prikazuje koji su atomi i u kojem brojčanom odnosu spojeni u kemijskom spoju. To isto prikazuje i formulska jedinka ionskog spoja.

Formula CaCl2 govori da se u kalcijevom kloridu kationi (Ca2+) i anioni (Cl-) nalaze u omjeru 1:2 te je CaCl2 formulska jedinka kalcijeva klorida.

U najširem smislu svaka formula predstavlja formulsku jedinku.

Izvori

Opća kemija

Formulska jedinka


Hill County er navnet på 2 counties i USA:

 Hill County, Montana
 Hill County, Texas

Hill County


في النظرية الرياضياتية للعمليات العشوائية, يكون الزمن المحلي  هو عبارة عن خاصية لعملية الانتشار مثل الحركة البراونية التي تميز الزمن التي تقضيها الجسيم عند مستوى معين. الزمن المحلي مفيد جداً و تظهر في الغالب في الصيغ التكاملية العشوائية المختلفة إذا كانت الكميّة المتكاملة سلسة بشكل صحيح, مثل ما هو موجود في صيغة تاناكا Tanaka's formula.

رسمياً, تعريف الزمن المحلي هو

حيث أن  هي عملية الانتشار و  هي دالة ديراك دلتا Dirac delta function. و هي فكرة من اختراع باول بيار ليفي Paul Pierre Lévy. الفكرة الأساسية هي أن  هي مقياس (متغير) للمدة التي أستهلكتها  عند  اعتماداً على الزمن . يمكن أن تُكتب بهذه الصيغة

التي تشرح لماذا تسمى بالزمن المحلي للقيمة  عند .

انظر أيضًا
 حركة براونية,

المراجع

 K. L. Chung and R. J. Williams, Introduction to Stochastic Integration, 2nd edition, 1990, Birkhäuser, ISBN 978-0-8176-3386-8 .

عمليات تصادفية
كسيريات
ميكانيكا إحصائية

زمن محلي (رياضيات)


La Columna Roja y Negra fue la quinta gran columna miliciana organizada por la CNT-FAI en Barcelona y que fue al frente de Aragón. Su incorporación se produjo a mediados de septiembre, en el sector de Huesca como refuerzo a las columnas anarquistas Ascaso y Aguiluchos. A menudo se la confunde con esta última. También se la confunde con la Columna Ortiz que en algunos momentos tomó ese mismo nombre.

En Mallorca
A primeros de agosto de 1936, el comandante Alberto Bayo es encargado de llevar a cabo la operación para la conquista de la isla de Mallorca, entonces bajo control de los militares sublevados. El 6 de agosto concluyen los preparativos para la toma y el Comité Central de Milicias Antifascistas de Cataluña le presta su apoyo logístico. El 16 de agosto desembarcan en Mallorca alrededor entre 6.000 y 10.000 hombres y entablan combate entre Punta Amer y Porto Cristo, en la parte oriental de la isla. Aunque útimamente esta cifra se ha puesto en duda, al analizar los subsidios que cobraban los milicianos, y se estima en 5.500 en su máximo apogeo y mucho menor en los momentos clave. De ello se deduce que era una cifra un poco superior a la de los defensores, insuficiente para tomar la isla.

Estas tropas se habían formado a partir de la guarnición de Menorca, que se mantuvo fiel a la República, de guardias de asalto, algunos militares y voluntarios de las organizaciones políticas y sindicales republicanas procedentes de Barcelona. Según la versión de Bayo formaban el contingente: milicianos del Partido Socialista Unificado de Cataluña (eran la mayor parte), una centuria de extranjeros, jóvenes de Estat Català, de la CNT, de Esquerra Catalana, Acció Catalana y FAI. Siguiendo con el relato de Bayo, el Sindicato Único del Transporte Marítimo de la CNT organizó un pequeño grupo de 37 voluntarios que embarcaron el 14 de agosto en el destructor Almirante Miranda. También se apuntaron otros 31 afiliados a la CNT de Menorca. Entre ellos había unos cuantos que formaban el grupo 19 de Julio, de la FAI (Francisco Sansano, Antoni Gilabert, Cristòfol Pons, Justo Donoso y Juan Yagüe).

Un grupo aparte de la columna de 400 milicianos anarquistas tomó la isla de Cabrera por su cuenta. Estaban mandados por el capitán Luis Jiménez Pajarero, anarquista y perteneciente al ejército en el regimiento Badajoz. No se coordinaron correctamente con las tropas de Bayo y entraron en Punta Amer por su cuenta, antes del desembarco oficial de la expedición.

Al grupo anarquista de la Columna Baleares (la que mandaba Bayo) se le asignó la posición de Punta Amer también. Les tocó la posición que ellos llamaron Lomas Artísticas. Cristòfol Pons formaba parte del Estado Mayor de Bayo, en representación de los anarquistas. Sus relaciones no fueron muy buenas.

Sin embargo, un reciente trabajo sobre las milicias antifascistas de Cataluña basándose en las nóminas de los milicianos de Mallorca indica que la columna del Sindicato Único del Transporte Marítimo se componía de 10 centurias, formadas en gran medida por marineros de toda España, incluidos internacionales, que estaban en aquellos momentos en Barcelona. También había un grupo de mujeres. Estaba comandada por Juan Yagüe. Cuando llegó a Mahón recibió nuevos grupos de Barcelona. Según este estudio, las tropas del Sindicato de Transporte Marítimo desembarcaron el día 16 de agosto en la zona de Son Servera, igual que el resto. En esta población se desplegaron 892 efectivos del sindicato que se enfrentaron a unos 800 defensores que contaban con mejor artillería que los atacantes. El ataque logró provocar la retirada de Son Servera de las fuerzas defensoras, aunque pronto retomaron el pueblo dado que los republicanos no entraron en él y se quedaron en las afueras. La columna tuvo un mínimo de 30 muertos, aunque es muy probable que fuesen mucho mayores. Los sublevados tuvieron 79 muertos y 111 heridos, lo que hace suponer que los republicanos tuviesen muchas más. Por ejemplo, en el reembarque quedaron en tierra 40 milicianos del sindicato que fueron hechos prisioneros y fusilados.

En la retirada la columna se dividió en dos grupos. El primero se dirigió inmediatamente a Barcelona, desde donde partió al Frente de Aragón, al sector de Huesca. El segundo grupo permaneció defendiendo la isla de Ibiza desde el día 5 hasta el 17 de septiembre. A continuación evacuó la isla y se unió al resto de la columna.

En el Frente de Aragón
Con la partida de esta unidad hacia Aragón, empezó a recibir el nombre de Columna Roja y Negra o Columna Rojo y Negro indistintamente. No se debe confundir con la Columna Ortíz o Sur Ebro, que a veces recibió ese nombre. En ocasiones también la Columna Tierra y Libertad recibió el mismo nombre.

Tras la retirada de las islas a primeros de septiembre, ordenada por Indalecio Prieto, ministro de la Marina, las tropas vuelven a Barcelona, donde se reorganizan. Los milicianos del PSUC se organizan en la Columna Libertad (o López Tienda) que fue al frente de Madrid, participante de la batalla de la Ciudad Universitaria.

La columna fue comandaba por el capitán Jiménez Pajarero y el sindicalista García Prada que hacía de delegado político. Llegaron a Aragón a mediados de septiembre y establecieron su cuartel General en Sipan, entrando en línea por Loporzano, combatiendo contra los defensores de Monte Aragón y Estrecho Quinto. Tomada esta última población, la columna se situó al norte de la ciudad de Huesca, estableciendo como base la población de Igriés. Se unieron a la columna diversas centurias formadas por evadidos de la otra zona, por ejemplo la centuria Ayerbe-Lapeña mandada por Máximo Franco Cavero, que llegó a mandar la 127.ª Brigada Mixta. Sin embargo algunos de sus grupos combatieron en Siétamo, Angüés, Vicién o Azaila, que estaban ocupados por otras columnas de la CNT.

La columna apenas tenía militares y era mayoritariamente de la CNT, aunque también existían milicianos de la UGT. En la columna también había bastantes andaluces y aragoneses. Además entre los milicianos que venían del Sindicato de Transporte Marítimo había gente de todas partes. La columna tuvo un grupo de investigación de la FAI. Tomaron parte las centurias Los Aserradores, Polidor, San Adrián de Besós, Mir, Gonzalo Lombarte, Quiñonero y Garín y Collado además de las milicias del Sindicato de Transportes. También participó el ya mencionado grupo 19 de julio.

Esta columna quedó pronto subordinada a la columna Aguiluchos situada ante Huesca. La columna en total rondaba los 1.500 milicianos.

Militarización
Al militarizarse, la Roja y Negra dio pie a la formación de la 127.ª Brigada Mixta del Ejército republicano, bajo la 28.ª División. Esta división fue formada en base a las columnas Ascaso, Aguiluchos y Roja y Negra, las tres organizadas por la CNT y las tres combatiendo ante Huesca. El comandante de la brigada fue Máximo Franco y el comisario de esta brigada fue el maestro cenetista Evaristo Viñuales Larroy. Francisco Sansano Navarro fue el comandante del primer batallón. Durante los Hechos de mayo de 1937 la brigada estaba situada en Binéfar. En ese momento se reunieron con unidades de la 29.ª División del POUM y de la Columna Tierra y Libertad y valoraron bajar a Barcelona. Esta opción fue descartada motu proprio, aunque también influyó que Miguel García Vivancos fue a disuadirlos.

Notas

Bibliografía

 Berger, Gonzalo (2018). Les milícies antifeixistes de Catalunya. Voluntaris per la llibertat. Eumo editorial. Barcelona, 2018. ISBN 978-84-97-666404

 Torralba Coronas, Pedro. De Ayerbe a la Roja y Negra. 127 Brigada Mixta. Barcelona, 1980. ISBN 978-84-300-2520-0
 Rodrigo, Antonina. María Lejárraga: una mujer en la sombra. Barcelona, 2005
 Josep Massot i Muntaner. De la guerra i de l'exili: Mallorca, Montserrat, França, Mèxic, 1936-1975. Barcelona, 2000
 Pedreira, Josep. Soldats catalans a la Roja i Negra (1936-1939). Barcelona, 2003
 Aguilera Povedano, Manuel y Berger Mulatieri, Gonzalo. La Batalla de Mallorca en Son Servera y las memorias del falangista Antoni Perelló Serra. APORTES, nº102, año XXXV (1/2020), pp. 31-49, ISSN: 0213-5868, e ISSN 2386-4850

Milicias de la CNT

Columna Roja y Negra


Boynuzlu engerek (Vipera ammodytes), engerekgiller (Viperidae) familyasından sırt bölgesinin rengi genel olarak gri, sarı ve kahverengi renkli engerek türü.

Özellikleri
Boynuzlu engerek yılanının baş tarafında küçük yapıda boynuza benzer bir yapıları vardır ve bu nedenle bu ismi almışlardır. Küçük hayvan grubu ile beslenirler hatta diğer yılan türlerini bile yerler. Yaz ortalarında 10 - 14 kadar yavru doğururlar ve boyları takriben 1m kadar olur. Tehlikede olduklarını hissetiklerinde saldırırlar. "Boynuzlu" denmesinin nedeni burun ucunun gergedan boynuzu gibi küçük ve yukarıya doğru olmasından dolayıdır. Sırtta ayrıca koyu kahverengi, baklava deseni benzeri zikzak desenler bulunur. beneklerin ortası kenarlara göre daha açık olur. Kuyruğun uç kısımları genç bireylerde sarımsı pembe renkli olur. Başın üst kısmında küçük ve belirgin benekler bulunur.
Karın bölgesi sarımsı beyaz ve küçük benekli olur. Hareketleri oldukça yavaştır. Eylül-Ekim'den Mart-Nisan'a kadar kış uykusuna yatarlar. Boyları genel olarak 50–60 cm (erkekler en fazla 90 cm) kadar olur.

Üst çenelerinin ön tarafında, içi enjektör iğnesi gibi delik ve büyük zehir dişleri bulunur. Zehirleri insan için tehlikeli olabilir. Ancak üzerine basılmadıkça veya rahatsız edilmedikçe insanı ısırmazlar. Eğer sıkıştırılırlarsa başlarını havaya kaldırarak tıslarlar ve kendilerini çok tehlikede hissederlerse saldırabilirler. Tür adı olan "ammodytes" Yunanca'da kum anlamına gelen "ammos" ve gömülen anlamına gelen "dytes" kelimelerinin birleşmesinden oluşur.

Yaşam alanları
Türkiye'de kumlu yerlerden daha çok küçük boylu bitkilerin altlarında, orman açıklıklarında, çalılık ve taşlık yerlerde yaşarlar. Yüksekliği 2000 metreye kadar olan yerlerde bulunabilirler.

Avlanma ve beslenme
Yüksek ve serin yerlerde gündüz, sıcak bölgelerde gece avlanır. Bilhassa ay ışığında çok sayıda ortaya çıkarlar. Besinlerini küçük kemiriciler, kuşlar, yılan ve kertenkeleler teşkil eder. Küçük memeli türlerini önce ısırarak zehirlerler, sonra ölmesini bekler ve ondan sonra yutarlar. Kemiricilerle beslendikleri için yararlıdırlar.

Üreme
İlkbaharda çiftleşen dişiler, Ağustos ayında 5-14 kadar yavru doğururlar.

Kaynakça

Engerek
Azerbaycan'daki sürüngenler
Türkiye'deki yılanlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Boynuzlu engerek


Víctor Lidio Jara Martínez (28 Eylül 1932, Chillán Viejo, Bío-Bío bölgesi – 16 Eylül 1973), Şilili şarkıcı ve müzisyen.

Şili kültür ve müziğinde son derece önemli etkileri olmuş bir sanatçıdır. Hayatı ve müziği ülkesinin aynası olmuş, içinde yaşadığı zamanı ve felsefesini yansıtmıştır.

Hayatı

Gençliği
Víctor Jara'nın doğum yeri hakkındaki bilgiler çelişkilidir. Bunda, Şili idari taksimatında 1975 ve 2018 yıllarında meydana gelen değişikliklerin de etkisi vardır. Ancak bugün Bío-Bío bölgesi'ne denk düşen Ñuble ili kırsal kesiminde doğduğunda mutabakat vardır. Küçük yaşta başkent Santiago'ya gelmiştir. Babası Manuel  çiftlik kahyası olup, alkol problemleri çekmekte ve annesi Amanda'ya kötü muamele etmekteydi. Annesi ailesinin geçimi için çok sayıda işte çalışmış, Santiago'da dükkân işletmiştir. Babası aileyi terk ettikten sonra Amanda ailenin bakımıyla tek başına ilgilenir. Víctor Jara'nın hayatında çok önemli bir parçadır. O da şarkı söyleyip, gitar çalmış, bunları ve şili folk müziğini oğluna öğretmiştir. Annesiyle beraber geçirdiği zamanın, Víctor'un müzik hayatına adım atmasında önemli etkisi olmuştur. Annesinin ölümünden sonra muhasebe eğitimini yarım bırakmış ve rahip olmak amacıyla iki yıl bir seminere devam etmiştir.

Tiyatro ve halk müziği
Dine olan inancını kaybettikten sonra işsiz olarak Lonquén 'e döner ve yakın arkadaşları ile kendini folklor tahsiline adar. Bu zaman zarfında tiyatroya ilgisi gelişir ve Universidad de Chile 'de tiyatro okuluna başlar. Bu ve takip eden yıllarda Víctor Jara çok sayıda tiyatro yapımında (mesela Carmina Burana) yer alır. Violeta Parra'a ilk defa rastladığında, tekrar folklor söylemeye ve okumaya başlar. Parra, şarkıcı, Santiago'da küçük bir kafe sahibi ve geleneksel Şili folk müziği hayranı bir sanatçıdır. Víctor Jara ona bu kafede yardım eder ve şarkı söyler.

Siyaset
Jara, bu zaman zarfında Şili siyaseti ile ilgilenmeye başlar. 1966 yılında ilk albümü çıkar. Takip eden yıllarda tiyatroda yönetmen olarak çalışır, ancak şarkılarına ve politik işlerine gitgide daha fazla zaman adar. 1970 yılında tiyatroyu terk eder ve tamamen müziğe yoğunlaşır. Jara'nın şarkıları fakir-zengin bir arada yaşayan bir toplumda, sıradan insanlara yaşamlarını ve problemlerini gösterir. Vatanına olan büyük sevgisi sebebiyle, birçok şarkısı haksızlıklara ve politik skandallara saldırır. Víctor Jara Güney Amerika'da "Nueva canción" (yeni şarkı) akımının en önemli temsilcilerinden biri olarak kabul edilir. Bu Güney Amerika'da birçok sanatçı ve aydının katıldığı, devrimci bir harekettir. Víctor Jara'nın politik fikirleri, parçalarında önemli bir yer tutar. Birçok protest şarkıcı gibi komünist ve partisinde sanatçı bölümünün yöneticisidir.

Darbe ve öldürülmesi
Víctor Jara, diğer şarkıcılarla birlikte Salvador Allende ve sol partilerini birleştiği bir hareket olan Unidad Popular yararına birçok konser verir. 11 Eylül 1973'te Augusto Pinochet'nin gerçekleştirdiği darbe sırasında, Víctor Jara "Teknik Üniversite"deki işi başında tutuklanır ve birçok yoldaşı gibi Şili Ulusal Stadyumu'nda işkence görür. Bir daha gitar çalamaması için elleri kırılır. Hatta bu korkunç işkenceler sırasında bile Jara, Unidad Popular 'ın şarkısını söylemeye çalışmaktadır (Venceremos). Nihayetinde vahşice dövülen Jara, bir makinalı tüfekle öldürülür ve cesedi Santiago Mezarlığı yakınında bulunur. Fakat karısı yine de onu onurlu bir şekilde defnetme imkânını bulur. Akabinde Şili'yi terk eden karısı 1994'te onuruna "Fundación Víctor Jara"'yı kurar.

Şili'deki Pravda muhabiri Vladimir Çernisev, Jara'nın son anlarını şöyle anlatıyor:

Mirası
Víctor Jara'nın yaşamı, parçaları ile güçlü bir şekilde insanlara seslenen entelektüel bir şarkıcıyı işaret etmiştir. Bu yüzden şarkıları gücünün sertifikası haline gelmiştir.

Eylül 2003'te öldürülmesinin 30. yıldönümünde öldürüldüğü Şili Ulusal Stadyumu'nun ismi Estadio Víctor Jara olarak değiştirilmiştir.

Katillerin akıbeti
9 Aralık 2004'te ölümünden 31 yıl sonra yargıç Juan Carlos Urrutia emekli subay Mario Manríquez Bravo hakkında dava açar. Bravo, Jara öldürüldüğü sırada Estadio Nacional'de en üst rütbedeki subay olup stadyumun denetimi onun sorumluluğunda olduğundan ölümlerden de o sorumlu tutulmaktadır. 2012 sonu ve 2012'de tutuklanan 8 eski asker ve emri veren askeri savcı hapse mahkûm oldu. En son, Eylül 2014'te 3 eski subay daha mahkûm edildi.

Diskografi
 1967 Víctor Jara
 1969 Pongo en tus manos abiertas
 1970 Canto libre
 1971 El derecho de vivir en paz
 1972 La población
 1973 Canto por travesura
 1975 Presente (posthum veröffentlicht)
 1993 Complete ( 8 LPs auf 4 CDs )
 1996 Deja la vida volar ( "Bırak hayat uçsun", "Best-of-CD" )

Kaynakça

 Victor Jara - Yarım Kalan Şarkı, Joan Jara, Versus Kitap, Mayıs 2010
  (Cesedin bulunuşu ile ilgili kısım)

Dış bağlantılar
  Víctor-Jara Vakfı

1932 doğumlular
Bío-Bío bölgesi doğumlular
1973 yılında ölenler
Şilili folk şarkıcılar
Şilili erkek şarkıcılar
Şilili şairler
Şilili tiyatro yönetmenleri
Şilili Hristiyanlar
Şili'de cinayet sonucu ölenler
Dayaktan ölenler
Öldürülen müzisyenler
Şilili işkence kurbanları

Víctor Jara


Daka Denmark A/S er en større dansk virksomhed med hovedkvarter i Hedensted, Danmark. Daka udvikler, producerer og understøtter produkter, services og certificeringer indenfor bæredygtighed og recirkulering, herunder indsamling af madaffald og døde dyr, samt forarbejdning af godkendte animalske biprodukter, og processeringen af disse. De primære produkter er foderingredienser, biodiesel, biogas og gødning.

Historie

1934-1960
Daka stammer helt tilbage fra begyndelsen af 1900-tallet som en destruktionsanstalt for døde dyr. I 1934 blev virksomheden solgt til Vejle og Omegns Andelsslagteri, der byggede en moderne kødfoderfabrik.
Den 29. oktober 1948 blev virksomheden "Danske Andelsslagteriers Kødfoder og Albuminefabrik" (DAKA a.m.b.a.) stiftet I Lunderskov. Senere blev medlemskredsen udvidet med optagelsen af Tønder Andelsslagter og Esbjerg Andels-Svineslagteri, i hhv. 1956 og 1960.

2000 - nu
I 2000 blev Daka endvidere udvidet med overtagelsen af svenske Konvex AB, der ligeledes arbejder med animalske biprodukter fra kødindustri og landbrug.

Den 2. juli 2012 blev Daka a.m.b.a. opkøbt af tyske SARIA, og gik i forbindelse med dette fra at være et andelsselskab til at være et aktieselskab.

Virksomhedsstruktur
Daka er en del af den internationale koncern , der udvikler produkter og ydelser, til genanvendelse af naturens ressourcer.
Daka Denmark A/S forretningsområder:

Referencer

Miljøvirksomheder i Danmark
Danske virksomheder etableret i 1948

Daka Denmark A/S


Cypress Lake or Cypress Lakes refers to several locations in North America:

Lakes
 Cypress Lake (Lafayette, Louisiana)
 Cypress Lake (Saskatchewan), a lake is Saskatchewan, Canada
 Cypress Lake, a lake in Hempstead County, Arkansas
 Cypress Lake, a lake in Miller County, Arkansas
 Cypress Lake, a lake in White County, Arkansas

Other uses
 Cypress Lake, Florida, a census-designated place
 Cypress Lake High School, Florida
 Cypress Lake Preserve, Ridge Manor, Florida
 Cypress Lakes, Florida, a former census-designated place
 Cypress Lakes High School, Texas

See also
 Blue Cypress Lake, a lake in Florida

Cypress Lake


Paradecetia este un gen de insecte lepidoptere din familia Uraniidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Paradecetia

Paradecetia


Ioan Moldovan este un deputat român în legislatura 2012-2016, ales în județul Cluj pe listele partidului PP-DD. Anterior a fost viceprimar al municipiului Câmpia Turzii din parte PDL.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)

Deputați români 2012-2016
Politicieni români în viață

Ioan Moldovan (politician)


L'Albanie participe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 9 au . Il s'agit de sa cinquième participation à des Jeux d'hiver.

Résultats en ski alpin

Denni Xhepa, skieur de 18 ans d'origine italienne, parvient à décrocher un quota sur le slalom et le slalom géant même s'il est classé au delà de la 700 place

Notes et références

Liens externes
 L'Albanie sur le site du CIO

Albanie
2022
Sport en Albanie en 2022

Albanie aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Şoför İdris olarak bilinen İdris Erdinç (1914 - 17 Ocak 1996), Türkiye Komünist Partisi mensubu işçi önderi ve sendikacıdır.

17 yaşında İstanbul'a gelerek tütün işçiliği yapmaya başlamıştır. 1929 yılında TKP'li olmuştur. 1946 yılında Kocaeli İşçi Sendikalar Birliği'nin kurulmasına önderlik etmiştir. "Şoför" lakabı, partisine gelir kaynağı yaratmak için, tütün işçiliğinin yanı sıra şoförlük yapmış olmasından gelir. 1951'de TKP tutuklamaları sırasında hapse girmiş, işkence görmüştür. 1992'de partili mücadeleye kaldığı yerden devam etmiş, STP(SİP-TKP) üyesi olmuştur. 1994 yılında 80 yaşında iken 1 Mayıs olaylarında polisle çatışmış ve kafasından darbe alarak yaralanmıştır.

İdris Erdinç'in hayatını anlatan Her Şeye Rağmen isimli Aydın Aydemir tarafından yazılan bir de kitap bulunmaktadır.

2007 yılında Yurtsever Cephe Kocaeli İşçi Birliği Lokali'nde Şoför İdris İşçi Kütüphanesi açılmıştır.

1914 doğumlular
1996 yılında ölenler
Türk aktivistler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Türk devrimciler
Türk sosyalistler

Şoför İdris


Screw It! es el segundo álbum de estudio de la banda estadounidense de hard rock Danger Danger. Fue lanzado el 1 de octubre de 1991, por Epic Records. El álbum fue grabado en New River Studios en Fort Lauderdale, Florida. Este es el mismo estudio que la banda Skid Row utilizó para grabar su segundo álbum, Slave to the Grind.

Lista de canciones
 "Ginger Snaps (Intro)/Monkey Business"
 "Slipped Her the Big One"
 "C'est Loupé (Prelude)/Beat the Bullet"
 "I Still Think About You"
 "Get Your Shit Together"
 "Crazy Nites"
 "Puppet Show"
 "Everybody Wants Some"
 "Don't Blame It on Love"
 "Comin' Home"
 "Horny S.O.B."
 "Find Your Way Back Home"
 "Yeah, You Want It!"
 "D.F.N.S."

En las versiones remasterizadas del CD, "Ginger Snaps" and "Monkey Business" aparece como una sola canción, la primera sirve como introducción para la segunda. Un efecto similar fue usado en "C'est Loupé" y "Beat the Bullet".

El álbum contiene apariciones especiales de miembros de la banda Extreme, Gary Cherone, Nuno Bettencourt y Pat Badger.

Personal

Danger Danger
Ted Poley: Voz
Andy Timmons: Guitarra
Bruno Ravel: Bajo eléctrico
Kasey Smith: Teclado
Steve West: Batería

Invitados
Gary Cherone: coros
Nuno Bettencourt: coros
Pat Badger: coros
Ginger Lynn: voz
Eddy Conard: percusión
Todd "T-Boy"
Mom - Violín
Dad - Violín
Bruno- Violín
Koen VanBaal
Ravel String Quartet

Coros
George Yates
Erwin Musper
Denis Arabatzis
Chris Bello
Cathy Brandow
Becky Cogert
Danny Delarue
Anthony Digirolamo
Debbie Gannelt
Karcy H.
Jennifer Mullins
Kelly F. Mullins
Normandy Piccolo
Keith Whitby
Josh Mennen
Chris Mullins
Maria Ricci
Serge
Rob Simone
James Eagan
Lance Elias
Merari Escudero
Fort Lauderdale Choir
Briana Goldman
Kathryn
Heidi Katz
Dianna Kish
Hilary Korte
Veronica Mendoza
Amber G.
Pete Lovell
Castagna

Referencias

Álbumes de Danger Danger
Álbumes de 1991

Screw It!


Jacinda Kate Laurell Ardern (Hamilton, 26. srpnja 1980.) je novozelandska političarka, aktualna, 40. premijerka Novog Zelanda i vođa laburističke stranke. Zastupnica je u parlamentu od ožujka 2017., nakon što je prvi put izabrana u Zastupnički dom kao zastupnica na listi 2008. godine.

Rođena u Hamiltonu, a odrasla je u Morrinsvilleu i Muruparau, gdje je pohađala državnu školu. Nakon što je 2001. diplomirala na Sveučilištu Waikato, Ardern je karijeru započela radeći kao istraživačica u uredu premijerke Helen Clark. Kasnije je radila u Londonu, u uredu vlade, i izabrana je za predsjednicu Međunarodne unije socijalističke omladine. Ardern je prvi put izabran za zastupnika na općim izborima 2008., kad su Laburisti izgubili vlast nakon devet godina. Kasnije je izabrana kao zastupnik grada Mount Albert na dopunskim izborima u veljači 2017. godine.

Ardern je 1. ožujka 2017. jednoglasno izabrana za zamjenika vođe Laburističke stranke, nakon ostavke Annette King. Samo pet mjeseci kasnije, nakon održanih izbora, vođa laburista Andrew Little podnio je ostavku nakon povijesno slabih anketnih rezultata stranke, a na njegovo mjesto je, na stranačkim izborima bez protukandidata, izabrana Ardern. Pod njenim vodstvom, stranka je na općim izborima 23. rujna 2017. osvojila 14 mjesta više nego na prethodnim izborima, osvojivši 46 mjesta, dok je suparnička Nacionalna stranka osvojila 56. Nakon razdoblja pregovora, New Zeland First je odlučio ući u manjinsku koalicijsku vladu s laburistima, koju je podržala Zelena stranka, s Ardernom kao premijerom; počevši od 26. listopada 2017. Postala je najmlađa šefica vlade na svijetu u dobi od 37 godina. Ardern je 21. lipnja 2018. rodila kćerku i tako postala druga izabrana premijerka koji je rodila dijete dok je bila na dužnosti (nakon Benazir Bhutto).

Ardern sebe opisuje kao socijaldemokrata i progresivca. Njena vlada usredotočila se naročito na stambenu krizu na Novom Zelandu, siromaštvo djece i socijalnu nejednakost. U ožujku 2019. godine, vodila je zemlju nakon pucnjave u džamiji u Christchurchu, brzo uvodeći stroge zakone o oružju kao odgovor. Pohvaljena je zbog upravljanja krizom vezanom za pandemiju COVID-19 na Novom Zelandu.

Rani život i obrazovanje
Rođena u Hamiltonu, Novi Zeland, Ardern je odrasla kao mormon u Morrinsvilleu i Muruparau, gdje je njen otac Ross Ardern radio kao policajac, a njezina majka Laurell Ardern (rođena Bottomley), radila kao pomoćni radnik u školskom ugostiteljstvu.
Studirala je na koledžu Morrinsville, gdje je bila predstavnik učenika u školskom skrbničkom odboru.
Pronašla je svoj prvi posao dok je još bila u školi, radeći u lokalnoj prodavaonici ribe i čipsa.

Potom je pohađala Sveučilište u Waikatou, diplomirajući 2001. godine s diplomom studija studija komunikacija (BCS) iz politike i odnosa s javnošću.

Ardern je u politiku dovela njezina tetka, Marie Ardern, dugogodišnja članica Laburističke stranke, koja je regrutirala tinejdžerku Ardernu da joj pomogne u kampanji za zastupnika u New Plymouthu Harryja Duynhovena tijekom njegove predizborne kampanje na općim izborima 1999. godine.

Ardern se pridružila Laburističkoj stranci u dobi od 17 godina, i postala važna osoba u pomlatku Laburista. Nakon što je diplomirala na sveučilištu, provela je vrijeme radeći u uredima Phila Goffa i Helen Clark kao istraživačica. Nakon određenog vremena u New Yorku, gdje je volontirala u jušnoj kuhinji i radila na kampanji za radnička prava, Ardern se preselila u London gdje je postala viši savjetnik za "politiku 80 osoba" tadašnjeg britanskog premijera Tonyja Blaira. U Londonu nije upoznala Blaira, ali ga je na događaju na Novom Zelandu 2011. godine ispitivala invaziji na Irak. Ardern je također premještena u Home Office kako bi pomogla u preispitivanju policijskih postupaka u Engleskoj i Walesu.

Početkom 2008. Ardern je izabrana za predsjednicu Međunarodne unije socijalističke omladine, ulogu koja ju je odvel u nekoliko zemalja, uključujući Jordan, Izrael, Alžir i Kinu.

Rana politička karijera

Član parlamenta
Uoči izbora 2008., Ardern je bila 20. na listi Laburističke stranke. To je bio vrlo visok položaj za nekoga tko već nije bio zastupnik i praktički joj je osigurao mjesto u Parlamentu. U skladu s tim, Ardern se vratila iz Londona kako bi vodila kampanju puno radno vrijeme. Postala je i kandidat za Waikato. Ardern nije bila uspješna s preferencijalnim glasovima birača, ali joj je visoki položajana listi omogućio ulazak u parlament. Nakon izbora postala je najmlađi zastupnik u Parlamentu, naslijedivši zastupnika laburista Darrena Hughesa, a ostala je najmlađa zastupnica do izbora Garetha Hughesa 11. veljače 2010. godine.

Vođa oporbe Phil Goff promovirao je Ardernu u prvu klupu, i imenovao je glasnogovornicom Laburista za pitanja mladih i kao pomoćnog glasnogovornika za pravosuđe (pitanja mladih).

Redovito se pojavljivala na TVNZ-ovom programu Breakfast kao dio predstave "Mladi pištolji", u kojoj se pojavila zajedno s zastupnikom (i budućim čelnikom) Nacionalne stranke Simonom Bridgesom.

Ardern se natjecala za mandat u Auckland Central na općim izborima 2011., suprotstavivši se zastupniku Nikkiu Kayeu (Nacionalna stranka) i kandidatkinji Denise Roche (Zelena stranka). Unatoč ciljanju na zelene glasača, da strateški glasaju za nju, izgubila je od Kayea sa 717 glasova. Međutim, vratila se u Parlament preko stranačke liste na kojoj je bila na 13. mjestu. Ardern je održala ured u biračkom tijelu dok je bila zastupnica na listi sa sjedištem u Auckland Centralu.

Nakon što je Goff podnio ostavku iz rukovodstva stranke nakon njegovog poraza na izborima 2011., Ardern je podržala Davida Shearera protiv Davida Cunliffea. Bila je podignuta na četvrto mjesto u vladi u sjeni 19. prosinca 2011., postajući glasnogovornica društvenog razvoja pod novim vođom Davidom Shearerom.

Ardern se ponovno kandidirala u Auckland Central na općim izborima 2014. godine. Ponovo je završila na drugom mjestu, iako je povećala vlastite glasove i smanjila većinu Kayeja sa 717 na 600. Zauzela je peto mjesto na listi Laburista, Ardern je ipak vraćena u Parlament gdje je postala glasnogovornica Shadow za pravdu, djecu, malo gospodarstvo, umjetnost i kulturu pod novim čelnikom Andrewom Littleom.

Reizbor u Mount Albertu
Ardern je iznijela svoje ime za laburističku nominaciju za gornji izbor Mount Albert koja će se održati u veljači 2017. nakon ostavke Davida Shearera 8. prosinca 2016. Kad su se kandidature za Laburističku stranku zatvorile 12. siječnja 2017., Ardern je bio jedini kandidat i izabran je bez prijedloga. Ardern je 21. siječnja sudjelovao na Maršu za žene 2017., svjetskom prosvjedu protivljenja Donaldu Trumpu, novoindugiranom predsjedniku Sjedinjenih Država.
Potvrđena je kao kandidat za posao na sastanku 22. siječnja.
 Ardern je ostvarila glatku pobjedu, osvojivši 77% glasova.

Zamjenik vođe laburističke stranke
Nakon pobjede na dopunskim izborima, Ardern je 7. ožujka 2017. jednoglasno izabrana za zamjenicu vođe Laburističke stranke, nakon ostavke Annette King koja se namjeravala povući na sljedećim izborima. Njeno mjesto zauzeo je Raymond Huo

Vođa opozicije

Dana 1. kolovoza 2017., samo sedam tjedana prije općih izbora 2017., preuzela je dužnost vođe Laburističke stranke i, shodno tome, postala vođa oporbe, nakon ostavke Andrewa Littlea. Little je odustao zbog povijesno niskog rejtinga stranke. Ardern je jednoglasno potvrđen na izborima za novog vođu na sastanku sa zastupnicima istog dana. S 37 godina, Ardern je postaje najmlađi lider Laburističke stranke u njenoj povijesti. Ona je i druga žena na čelu stranke nakon Helen Clark. Prema Ardern, Little joj je prišao 26. srpnja i rekao kako misli da bi ona tada trebala preuzeti laburiste jer smatra da ne može preokrenuti stvari za stranku, no Ardern je to odbila.

Na svojoj prvoj konferenciji za tisak nakon izbora za vođu, rekla je da će predstojeća izborna kampanja biti jedna od "nemilosrdnih pozitivnosti". Odmah nakon njezinog imenovanja, javne donacije za stranku su drastično porasle, dostižući 700 USD u minuti na svom vrhuncu. Njen izbor na čelo stranke pratio je niz pozitivnih kritika iz mnogih dijelova medija, uključujući međunarodne medije poput CNN-a.

Nakon Ardernovog uspona na čelno mjesto, popularnost Laburista u anketama je dradtično porasla. Krajem kolovoza, stranka je u anketi Colmara Bruntona dosegla 43% (u usporedbi s 24% pod Littleovim vodstvom) te prestigla "National" u istraživanjima javnog mnijenja, prvi put nakon više od deset godina. Kritičari su primijetili da su njezini politički pogledi ne razlikuju bitno od onih Andrewa Littlea i sugerirali su da je nagli porast popularnosti stranke posljedica njene mladosti i dobrog izgleda.

Sredinom kolovoza 2017., Ardern je izjavila da će laburistička vlada uspostaviti radnu skupinu za poreze koja bi istraživala mogućnost uvođenja poreza na kapitalni dobitak, ali isključila je oporezivanje obiteljskih kuća. Kao odgovor na negativan publicitet, Ardern je odustala od planiranja uvođenja poreza na kapitalnu dobit tijekom prvog mandata laburističke vlade. Glasnogovornik financija Grant Robertson kasnije je pojasnio da Laburisti neće uvesti nove poreze barem do izbora 2020. godine. Promjena politike popraćena je oštrim optužbama ministra financija Stevena Joycea da su Laburisti imali "rupu" od 11,7 milijardu dolara u svojoj poreznoj politici.

Vodni porezi i porezi na zagađenje, predloženi od strane Laburista i Zelenih, također su izazvale kritike poljoprivrednika. 18. rujna 2017., lobistička skupina za poljoprivredu Federated Farmers organizirali su prosvjed protiv poreza u Ardernovom rodnom gradu Morrinsvilleu. Vođa New Zealand First Winston Peters prisustvovao je prosvjednoj kampanji, ali su ga farmeri potjerali jer su sumnjali da se i on zalaže za poreze. Tijekom prosvjeda jedan je farmer prikazao znak koji naziva Arderna "lijepim komunistom". Ovo je kritizirala kao mizogini ispad bivša premijerka Helen Clark.

U posljednjim danima opće izborne kampanje ispitivanja javnog mnijenja su pokazala pad pordške Laburistima, a "National" su opet prešli u lagano vodstvo.

Opći izbori 2017. godine
Preliminarni rezultati općih izbora pokazali su da su Laburisti dobili 35,79% glasova, a National 46,03%. Nakon prebrojavanja posebnih glasova, Laburisti su povećali svoj udio u glasovima na 36,89%, dok je Nacionalna stranka pala na 44,45%. Laburisti su dobili 14 mjesta, povećavajući zastupljenost u Parlamentu na 46 mjesta. To je bio najbolji rezultat za stranku od gubitka vlasti u 2008. godini. Nakon izbora, Ardern i zamjenik čelnika Kelvin Davis pregovarali su sa strankama Zelenih i New Zealand First oko formiranja koalicije, jer suparnička Nacionalna stranka nije ima doboljno mandata samostalno sastavljanje vlade. U skladu s proporcionalnim (MMP) sustavom glasanja zemlje, Novi Zeland Prvi je održao ravnotežu snaga i, stoga, mogao birati stranku koja će voditi koalicijsku vladu.

Ardern kao premijerka
Dana 19. listopada 2017. vođa New Zealan First Winston Peters pristao je sklopiti koaliciju s laburistima, čime je Ardern postala premijerka. Ova koalicija dobiva povjerenje i opskrbu od Zelene stranke. Ardern je imenovao Peters kao potpredsjednika vlade i ministra vanjskih poslova. Također je dodijelila novozelandskim Prvim pet radnih mjesta u svojoj vladi, s Petersom i još tri ministra u kabinetu.

Dana 20. listopada Ardern je potvrdila da će imati ministarske portfelje nacionalne sigurnosti i obavještajne službe; Umjetnost, kultura i baština; i ranjiva djeca; odražavajući položaje u sjeni koje je zauzela kao vođa opozicije. Međutim, od 25. listopada 2017. njezina pozicija ministrice za ranjivu djecu zamijenjena je ulogom ministra za smanjenje siromaštva djece, dok je novozelandski prvi zastupnik Tracey Martin preuzeo ulogu ministrice za djecu. Službeno ju je zakleo generalni guverner Dame Patsy Reddy 26. listopada zajedno sa svojim ministarstvom . Nakon što je preuzela dužnost, Ardern je rekla da će njena vlada biti "usredotočena, empatična i jaka".

Ardern je treća premijerka Novog Zelanda nakon Jenny Shipley (1997–1999) i Helen Clark (1999–2008). Članica je Vijeća svjetskih lidera žena . Ulazeći u dužnost u dobi od 37 godina, Ardern je ujedno i najmlađi pojedinac koji je na čelu vlade Novog Zelanda postao još od Edwarda Stafforda, koji je postao premijer 1856. godine.

Ardern je 19. siječnja 2018. najavila da je trudna i da će Winston Peters šest mjeseci nakon poroda preuzeti ulogu vršitelja dužnosti premijera . Nakon rođenja kćeri uzela je porodiljni dopust od 21. lipnja do 2. kolovoza 2018.

Domaća politika
Ardern namjerava prepoloviti dječje siromaštvo na Novom Zelandu u roku od deset godina. U srpnju 2018. Ardern je najavila početak svog vodećeg paketa Obiteljski paket vlade. Među njegovim odredbama, paket je postupno povećavao plaćeni roditeljski dopust na 26 tjedana i plaćao 60 USD tjedno obiteljima s malom djecom s malim i srednjim primanjima. 2019. vlada je započela s uvođenjem programa za ručkove u školi kako bi pomogla u smanjenju broja siromaštva djece. Ostali napori za smanjenje siromaštva uključivali su povećanje glavnih onlika socijalne pomoći, proširenje besplatnih posjeta liječniku, osiguravanje besplatnih menstruacijskih higijenskih proizvoda u školama i dodavanje državnom stambenom fondu.

Ekonomski, Ardernova vlada provodila je stalna povećanja minimalne plaće u zemlji i uvela Fond za razvoj pokrajina za ulaganje u projekte ruralne infrastrukture.

Njena vlada otkazala je planirano smanjenje poreza od strane Nacionalne stranke rekavši da će umjesto toga dati prednost izdatcima za zdravstvo i obrazovanje. Prva godina poslije-srednjoškolskog obrazovanja postala je besplatna od 1. siječnja 2018., a nakon industrijske akcije, vlada je pristala povećati plaću osnovnim nastavnicima za 12,8% (za početnike) i 18,5% (za starije učitelje bez drugih odgovornosti) do 2021. godine.

Ardern se protivi kriminalizaciji ljudi koji koriste kanabis na Novom Zelandu i založio se za održavanje referenduma o tom pitanju. Novi Zeland glasovat će o neobavezujućem referendumu o legalizaciji kanabisa u sklopu općih izbora 2020., koji bi se trebali održati 17. listopada 2020. godine.

Dana 2. veljače 2018. Ardern je otputovao u Waitangi na godišnju komemoraciju Dana Waitangija ; ostala je u Waitangi pet dana, što je bez presedana. Ardern je postala prva ženska premijerka koja je govorila s najvišeg mandata. Njezin je posjet većinom bio dobro prihvaćen od strane vođa Māori, a komentatori su primijetili oštar kontrast s oštrim odgovorima koje je dobilo nekoliko njenih prethodnika.

Dana 24. kolovoza 2018. Ardern je smijenila ministricu za radiodifuziju Clare Curran iz kabineta nakon što nije uspjela objaviti službeni sastanak. Curran je ostao ministar izvan kabineta, a Ardern je oporba kritizirana jer nije izbacila Curran iz njezinog portfelja. 7. rujna Ardern je prihvatio Curranovu ostavku.

Unatoč kampanji Laburističke stranke koja se borila za porez na kapitalnu dobit za posljednja tri izbora, Ardern se u travnju 2019. obvezala da vlada neće provoditi porez na kapitalnu dobit pod njenim vodstvom.

U rujnu 2019. Ardern je kritizirana zbog postupanja s optužbama za seksualno zlostavljanje protiv službenika Laburističke stranke. Izjavila je da su joj rekli da navod ne uključuje seksualno zlostavljanje ili nasilje prije nego što je 9. rujna u The Spinoffu objavljeno izvješće o incidentu. Mediji su ispitivali njen račun, pri čemu je jedna novinarka rekla da je Ardernovu tvrdnju "teško progutati".

Vanjska politika

Dana 5. studenog 2017. Ardern je otputovala u službeno inozemno putovanje u Australiju, gdje se prvi put susreo s australijskim premijerom Malcolmom Turnbullom. Odnosi dviju zemalja bili su napeti u prethodnim mjesecima zbog australijskog tretmana Novozelanđana koji žive u toj zemlji, a neposredno prije nego što je preuzeo dužnost Ardern je govorio o potrebi da se popravi ta situacija i razviju bolji radni odnos s Australijska vlada. Turnbull je srdačno opisao sastanak: "vjerujemo jedni drugima., , Činjenica da smo iz različitih političkih tradicija je nebitna ". Ardern je otputovao u Vijetnam 9. novembra za svoju prvu posjetu samitu APEC-a .

U studenom 2017., ministar trgovine i rasta izvoza David Parker i Ardern najavili su da će vlada nastaviti sudjelovati u pregovorima o Trans-Pacifičkom partnerstvu unatoč protivljenju stranke Zelenih. Dana 25. listopada 2018. Novi Zeland ratificirao je revidirani sporazum, Sveobuhvatni i progresivni sporazum za trans-pacifičko partnerstvo koji je Ardern opisao kao bolji od prvobitnog sporazuma o TPP-u.

U prosincu 2017. Ardern je izrazila potporu rezoluciji UN-a kritizirajući odluku američkog predsjednika Donalda Trumpa da prizna Jeruzalem kao glavni grad Izraela, rekavši da su nas neke odluke, "koje smo vidjeli od međunarodnih aktera poput Sjedinjenih Država, nedavno ... vratile unatrag., a ne naprijed. "

20. travnja 2018. Ardern je prisustvovala sastanku šefova vlada Commonwealtha 2018. u Londonu, gdje je izabran da uputi zdravicu zajedništvu na državnom banketu svjetskih čelnika. Imala je i svoju prvu privatnu publiku s kraljicom Elizabetom II .

Dana 5. rujna Ardern je otputovala u Nauru, gdje je sudjelovao na forumu Pacifičkih otoka. Medijski i politički protivnici kritizirali su njezinu odluku da putuje odvojeno od ostatka svog kontingenta kako bi mogla provoditi više vremena sa svojom kćeri. Kritičari su naplatili kako bi dodatni let koštao porezne obveznike i do 100.000 NZ. Ardern je ranije odbijala prijedloge da ne treba prisustvovati Forumu, pozivajući se na tradiciju; bila bi prva premijerka Novog Zelanda od 1971. koja nije prisustvovala Forumu izvan izbornog ciklusa. Kasnije je kritizirana da nije susrela izbjeglice u Nauru.

Dana 24. rujna Ardern je postala prva ženska šefica koja je prisustvovala sastanku Generalne skupštine Ujedinjenih naroda sa svojom djetetom. U svom obraćanju Generalnoj skupštini 27. rujna pohvalili su Ujedinjene narode zbog njihovog multilateralizma, izrazili potporu svjetskoj mladosti i pozvali na trenutno skretanje pozornosti na učinke i uzroke klimatskih promjena, na jednakost žena i na ljubaznost kao osnovu za akciju.

U listopadu 2018. Ardern je pokrenuo pitanje kampova reedukaciju Xinjianga i kršenja ljudskih prava protiv ujgurske muslimanske manjine u Kini . Kina je zatvorila više od milijun Ujgura i drugih pretežno muslimanskih etničkih manjina u kineskoj sjeverozapadnoj provinciji Xinjiang u internacijske logore, gdje su zatvoreni bez ikakvih uvjeta ili bilo kakvih uvjeta puštanja. Ardern je izrazio zabrinutost zbog progona muslimana Rohingye u Mjanmaru. U studenom 2018. sastala se s mjanmarskom vođom Aung San Suu Kyi i ponudila bilo kakvu pomoć koju bi Novi Zeland mogao pružiti u rješavanju krize u Rohingji.

Dana 23. rujna 2019. na samitu Ujedinjenih naroda u New Yorku, Ardern je održao svoj prvi formalni sastanak s Donaldom Trumpom. Izvijestila je da je američki predsjednik pokazao "zanimanje" za shemu otkupa oružja na Novom Zelandu.

Dana 28. veljače 2020. Ardern je kritizirala australijsku politiku deportiranja Novozelanđana, od kojih su mnogi živjeli u Australiji, ali australsko državljanstvo nisu shvatili kao "korozivno" i štetno za odnose Australije i Novog Zelanda.

Dana 15. svibnja 2019. godine Ardern i francuski predsjednik Emmanuel Macron supredsjedavali sastankom na vrhu Christchurch poziva, koji je imao za cilj "okupiti zemlje i tehnološke tvrtke u pokušaju da se do kraja iskoristi mogućnost korištenja društvenih medija za organiziranje i promicanje terorizma i nasilja ekstremizam ".

Napad na džamije u Christchurchu

 Dana 15. ožujka 2019. godine u dvije džamije u Christchurcha smrtno je ranjeno 51 osoba, a 49 je ozlijeđeno. U izjavi koju je prenosio na televiziji Ardern je izrazila sućut i izjavio da su pucnjavu izvršili osumnjičeni s "ekstremističkim pogledima" koji nemaju mjesto na Novom Zelandu, niti bilo gdje drugdje u svijetu. Opisala je to i kao dobro planirani teroristički napad .

Najavljujući razdoblje nacionalne žalosti, Ardern je bio prvi potpisnik knjige o nacionalnoj žalosti koju je otvorila u glavnom gradu, Wellingtonu. Također je otputovala u Christchurch da se sastane s prvim odgovorima i obiteljima žrtava. Ardern je dobila međunarodnu pohvalu za svoj odgovor na pucnjavu, a fotografija na kojoj je zagrlila člana muslimanske zajednice Christchurch s riječju "mir" na engleskom i arapskom jeziku projicirana je na Burj Khalifu, najvišu građevinu na svijetu. 25-metarski mural ove fotografije otkriven je u svibnju 2019.

Kao odgovor na napad, Ardern je najavila namjeru svoje vlade da uvede jače propise o oružju. Ona je rekla da je napad otkrio niz slabosti novog zakona na oružju na Novom Zelandu . 10. travnja 2019., manje od mjesec dana nakon napada, novozelandski parlament donio je zakon kojim se zabranjuje većina poluautomatskog oružja i jurišnih pušaka, dijelovi koji pištolje pretvaraju u poluautomatske puške i časopise većeg kapaciteta.

Prema ministru obrane Šri Lanke Ruwanu Wijewardeneu, uskrsna bombardiranja na Šri Lanki 2019. godine bili su odmazda za napad na džamije u Christchurchu. Međutim, ovo je doveo u pitanje Ardern koji je izjavio kako su bombardiranja vjerojatno bila planirana prije napada na Christchurch.

Pandemija COVID-19
14. ožujka 2020. Ardern je kao odgovor na pandemiju COVID-19 na Novom Zelandu najavio da će vlada zahtijevati od ulaska u zemlju od ponoći 15. ožujka da se izolira na 14 dana. Ona je rekla da će nova pravila značiti da Novi Zeland ima "najšira i najstroža granična ograničenja u bilo kojoj zemlji na svijetu". 19. ožujka Ardern je izjavio da će granice Novog Zelanda biti zatvorene za sve ne-državljane i ne- stalne stanovnike, 20. ožujka, 23:59 ( NZDT ). Ardern je najavio da će Novi Zeland preći na razinu upozorenja 4, uključujući i zatvaranje širom zemlje, u 11:59   pm 25. ožujka.

Nacionalni i međunarodni mediji izvještavali su o vladinom odgovoru na čelu s Ardernom, pohvalivši njezino vodstvo i brz odgovor na izbijanje napada na Novom Zelandu. The Washington Post ' Fifield opisao je redovito korištenje intervjua, konferencija za tisak i društvenih medija kao 'masterclassa u kriznog komuniciranja.' Alastair Campbell, novinar i savjetnik u britanskoj vladi Tonyja Blaira, pohvalio je Ardernu kako se bavio ljudskim i ekonomskim posljedicama pandemije koronavirusa.

Sredinom travnja 2020. dva podnositelja zahtjeva podnijela su tužbu na Višem sudu u Aucklandu protiv Arderna i nekoliko vladinih dužnosnika, uključujući generalnu direktoricu zdravstva Ashley Bloomfield, tvrdeći da je zaključavanje uvedeno kao rezultat pandemije COVID-19 narušilo njihove slobode i napravljena je radi "političke dobiti". Tužbu je odbacila pravnica Mary Peters s Visokog suda u Aucklandu.

5. svibnja 2020. Ardern, njen australijski kolega Scott Morrison i nekoliko australskih državnih i teritorijalnih čelnika složili su se da će surađivati u razvoju preko-Tasman-ove sigurne putničke zone koja bi omogućila stanovnicima obje zemlje da slobodno putuju bez ograničenja putovanja kao dijela napora da se ublaže ograničenja koronavirusa.

Ankete javnog mnjenja nakon zatvaranja pokazuju da je Laburistička stranka imala gotovo 60 posto   centarske potpore. U svibnju 2020. Ardern je u anketi Newshub Reid Research 59,5% ocijenilo kao "preferiranog premijera "  - najbolji rezultat za bilo kojeg lidera u povijesti ankete Reid Research.

Politički pogledi

Ardern je sebe opisala kao socijaldemokratkinju, progresivkinju, republikanku i feministkinju, navodeći Helen Clark kao političku heroinu, a kapitalizam je opisala kao "očit neuspjeh" zbog opsega dječjeg siromaštva i beskućništva na Novom Zelandu . Ona zagovara nižu stopu imigracije, sugerirajući smanjeje od oko 20 000 do 30 000. Nazvavši to "infrastrukturnim pitanjem", tvrdi ona, "nije bilo dovoljno planiranja o rastu stanovništva, nismo nužno pravilno ciljali na nedostatak svojih vještina". Međutim, ona želi povećati prihvat izbjeglica.

Ardern vjeruje da bi o zadržavanju ili ukidanju biračkih tijela Māora trebao odlučiti Māori, navodeći: "[Māori] nisu postavili potrebu da se ta mjesta ikinu, pa zašto bismo mi postavljali to pitanje?" Podržava obvezno učenje maorskog jezika u školama.

U rujnu 2017. Ardern je rekla da želi da na Novom Zelandu bude pokrenuta rasprava o uklanjanju monarha Novog Zelanda kao šefa države.

Ardern je zagovarala istospolni brak i glasala je za Amandman na brak (Definicija braka) iz 2013. godine. U 2018. godini postala je prva novozelandska premijerka koja je marširala u paradi ponosa . Ardern je podržao liberalizaciju zakona o pobačaju uklanjanjem pobačaja iz Zakona o zločinima iz 1961 . U ožujku 2020. glasala je za Zakon o zakonu o pobačaju kojim se mijenja zakon kojim se dekriminalizira pobačaj.

Osvrćući se na politiku Novog Zelanda bez nuklearki, opisala je djelovanje o klimatskim promjenama kao "antinuklearni trenutak moje generacije".

Ardern je izrazila potporu dvodržavnom rješenju izraelsko-palestinskog sukoba. Osudila je smrt Palestinaca tijekom protesta na granici Gaze.

Počasti
Bila je jedna od petnaest žena koje je izabrana za naslovnicu britanskog Voguea, za rujan 2019. godine, od strane gostujuće urednice Meghan, vojvotkinja od Sussexa. Časopis Forbes postavio ju je na 38. mjesto među 100 najmoćnijih žena svijeta u 2019.

Uvrštena je na popis Time 100 u 2019. i ušla je u uži izbor za Time-ovu osobu godine 2019. Časopis je kasnije netočno nagađao da bi mogla osvojiti Nobelovu nagradu za mir 2019. među šest nabrojenih kandidata za postupanje s napadu na džamije u Christchurchu.

Osobni život

Vidi također
 Popis novozelandskih vlada
 Politika Novog Zelanda

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil Jacinda Ardern  na web stranici novozelandskog parlamenta
 Jacinda Ardern iz Novozelandske laburističke stranke

Predsjednici novozelandske vlade
Stranice s nepregledanim prijevodima

Jacinda Ardern


Kup Krešimira Ćosića za 2020./21. je trideseto izdanje ovog natjecanja za hrvatske košarkaške klubove.  Natjecanje je osmi put ukupno osvojio "Zadar"

Sustav natjecanja
Kao posljedica globalne pandemije COVID 19, format natjecanja je promijenjen u odnosu na prošle sezone. U glavnom dijelu natjecanja je sudjelovalo 16 klubova – 12 klubova sudionika "Premijer lige" te četiri kluba preko regionalnih kvalifikacijskih kupova (članovi "Prve lige" i skupina "Druge lige").
Za razliku od svih dotadašnjih izdanja kupa, nije igran završni turnir ("Final Four" ili "Final Eight"), nego su igrani susreti četvrtzavršnice i poluzavršnice, dok je završna utakmica igrana u Omišu.

Sudionici
U natjecanju je sudjelovalo 16 klubova –  12 sudionika "Premijer lige" te četiri kluba kvalificirana preko regionalnih kupova.

Rezultati

Osmina završnice
Referetni datum odigravanja utakmica je bio 25. studenog 2020. godine

Poluzavršnica
Igrano 10. veljače 2021.

{| class="wikitable" style="font-size: 90%"
!datum !!mjesto, dvorana !!klubovi !!rez. !!napomene,  izvještaj
|-
|<small> 10. veljače 2021. ||Zadar, [[Dvorana Krešimira Ćosića|Dvorana "Krešimir Ćosić"]] ||Zadar – Cibona Zagreb ||align="center"|84:82
|<small>
|-
|<small> 10. veljače 2021. ||Split, Mala dvorana "KK Split" ||Split – Furnir Zagreb ||align="center"|95:83
|<small>
|-
|}

Završnica
Igrano 13. veljače 2021. u Omišu.

{| class="wikitable" style="font-size: 90%"
!datum !!mjesto, dvorana !!klub1 !!rez. !!klub2 !!napomene,  izvještaj
|-
|<small> 13. veljače 2021. ||Omiš, ''SD "Ribnjak" ||bgcolor="silver"|Split ||align="center"|70:79 ||bgcolor="gold"|'''Zadar
|<small>
|-
|}

Povezani članci
 Kup Krešimira Ćosića
 Premijer liga 2020./21.
 Prva liga 2020./21.

Vanjske poveznice
 hks-cbf.hr, natjecanja, Kup Krešimir Ćosić

Izvori

 hks-cbf.hr, Kup Krešimir Ćosić, raspored natjecanja
 rezultati.com, Košarka – HRVATSKA – Kup, pristupljeno 1. lipnja 2021.
 , pristupljeno 1. lipnja 2021.
 hks-cbf.hr, PROPOZICIJE NATJECANJA KUPA REPUBLIKE HRVATSKE ZA MUŠKE KLUBOVE "KREŠIMIR ĆOSIĆ", siječanj2021., preuzeto 1. lipnja 2021.

2020-21
m-kup

Kup Krešimira Ćosića 2020./21.


Anarkiet (engelsk: The Anarchy) var en borgerkrig i England og Normandiet mellem 1135 og 1154, og som resulterede i et generelt nedbrud af lov og orden i landet. Konflikten var en tronfølgekrig, der udløstes af William Adelins død ved et forlis i 1120 - han var Henrik 1.'s eneste søn. Henriks forsøg på at indsætte sin datter, Matilda, som tronfølger lykkedes ikke, og ved Henriks død i 1135 overtog hans nevø Stefan af Blois tronen med hjælp fra sin storebror, Henry af Blois, Biskop af Winchester. Stefans tidlige styre var præget af kampe mod de engelske baroner, oprørske walisiske ledere og invasioner fra Skotland. Efter et stort oprør i Sydvestengland invaderede Matilda landet i 1139 med hjælp fra sin halvbror Robert af Gloucester.

Ingen af parterne formåede at skaffe sig en afgørelse i de første år af krigen. Matilda fik kontrol over det sydvestlige England og en stor del af Thames Valley, mens Stefan fortsat havde kontrol over sydøst. Borgene var i denne periode nemme at forsvare, og mange af kampene var nærmest udmattelseskrige med belejringer, plyndringer og mindre træfninger mellem hære af riddere og fodsoldater, hvoraf mange var lejesoldater. I 1141 blev Stefan taget til fange under slaget ved Lincoln. Det fik hans autoritet til at kollapse i størstedelen af landet. Da Matilda var på nippet til at blive kronet som dronning, blev hun tvunget til at trække sig tilbage fra London af fjendtlige grupper i byen, og kort efter blev Robert af Gloucester fanget under flugten fra Winchester, og parterne i konflikten besluttede at bytte fanger. Stefan formåede næsten at fange Matilda i 1142 under belejringen af Oxford, men hun  flygtede fra Oxford Castle over Themsen, der var frosset til.

Krigen trak ud i mange år. Matildas mand  Geoffrey af Anjou erobrede Normandiet, men i England kunne ingen skaffe sig sejr. Oprørske baroner begyndte at få større magt over det nordlige England og i East Anglia, hvor der var store kampe. I 1148 vendte Matilda tilbage til Normandiet og overlod militærkampagnerne i England til sin unge søn, Henrik FitzEmpress. Stefans forsøg på at få sin egen søn, Eustace, anerkendt af kirken som Englands næste konge mislykkedes. I begyndelsen af 1150'erne ønskede baronerne og kirken mest af alt bare en varig fred.

Da Henrik FitzEmpress invaderede England igen i 1153 var ingen af fraktionernes tropper villige til at kæmpe. Efter en begrænset kampagne og en belejring af Wallingford, besluttede Stefan og Henrik at forhandle en fred i Winchester, hvor Stefan anerkendte Henrik som arving til tronen. Stefan døde året efter, og Henrik besteg tronen som Henrik 2. Han var den første konge fra det  Angevinske dynasti, og hans indsættelse blev begyndelsen på en lang periode hvor landet skulle genopbygges. Kronikører beskrev den som en, hvor "Krist og helgener sov", og victorianske historikere kaldte konflikten "Anarkiet" fordi perioden var præget af kaos. Moderne historikere har sat spørgsmålstegn ved denne vurdering på baggrund af samtidige kilder.

Referencer

Litteratur

Englands historie

Anarkiet


Macrocoma daccordii é uma espécie de escaravelho de folha de Marrocos, descrito por Medvedev em 1996.

Referências

daccordii
Coleópteros da África Setentrional
Coleópteros descritos em 1996

Macrocoma daccordii


Los axoniinos (Axonyina) son una subtribu de coleópteros adéfagos perteneciente a la familia Carabidae.

Géneros
Tiene los siguientes géneros:
 Axonya
 Broscodes
 Rawlinsius

Referencias

  2000: The subtribes and genera of the tribe Broscini (Coleoptera, Carabidae): cladistic analysis, taxonomic treatment, and biogeographical considerations. Bulletin of the American Museum of Natural History, 255.

Enlaces externos

Broscini

Axonyina


[
{
  "type": "ExternalData",
  "service": "geoline",
  "ids": "Q63478412",
  "properties": {
    "title": "Cykelringen",
    "stroke": "#08476d",
    "stroke-width": 3
  }
}
]
Cykelringen er en række sammenhængende cykelgader i Aarhus, der tilsammen danner en ring i midtbyen.

Formålet med etableringen af Cykelringen var fra starten at skabe en "ringrute" for cyklister, hvor der i alle gader cykles i begge retninger og biltrafikken er begrænset.

Cykelringen havde allerede eksisteret som en skiltet cykelrute i midtbyen (rute 801) i flere år, da en af ringens gade, Mejlgade, som den første i Danmark blev omdannet til en cykelgade i 2011. Senere samme år blev også Frederiksgade indviet som cykelgade.

I maj 2017 kom turen så til resten af gaderne, som indgår i Cykelringen. Hele vejen rundt i Cykelringen har cyklisterne derfor nu førsteret på kørebanen og bilerne må vige.

Til Cykelringen er knyttet en række "porte", gader som forbinder selve Cykelringen med det øvrige cykelrutenet. Det drejer sig blandt andet om Frederiksgade, Grønnegade og Vestergade. Flere af de supercykelstier og officielle cykelruter, som stråler ud fra det indre Aarhus, har således deres udgangspunkt i Cykelringen.

Referencer

Cykling
Transport i Aarhus

Cykelringen


تشوأو  وتعني «حي تشوأو» هو أحد أحياء طوكيو ال 23. يعني اسمها في اللغة اليابانية الحي المتوسط وهي المركز التجاري الرئيسي في طوكيو على الرغم من منافسة حي شينجوكو. من أشهر الشوارع في حي تشوأو هو شارع غينزا، كما يضم الحي المبنى الرئيسي لبنك اليابان (日本銀行).

أماكن شهيرة

 بنك اليابان
 مجمع ميتسكوشي للتسوق
 بورصة طوكيو
 منطقة نيهونباشي
 منطقة غينزا
 مجمع ماتسويا للتسوق

أعلام

 هيروشي موراكامي
 ياسوتارو ماتسوكي
 دايسوكي اينو
 اكيرا ايموتو
 دون نومورا

مواقع خارجية

 الموقع الرسمي لمدينة تشوأو باللغة الإنكليزية
 الموقع الرسمي لمدينة تشوأو باللغة اليابانية

مراجع

تشوأو (طوكيو)
أحياء طوكيو

تشوأو (طوكيو)


Sardis, Manisa'nın Salihli ilçesine bağlı Sart kasabası yakınlarında bulunan ve Lidya (Lydia) devletine başkentlik yapmış antik kent.
MÖ 1300'de kurulup MS 1200'de yıkılmıştır. Salihli merkezine 9 km, İzmir'e 82 km uzaklıkta olup, İzmir-Ankara karayolunun iki yanına yayılmıştır.

Konumu ve Çevresel Özellikleri
Gediz (Hermos) Ovası'nda, Paktalos (Sart) Çayı Vadisi'nde, Bozdağ (Tmolos) Dağı'nın kuzey eteğindeki bir tepeye ve çevresine kurulmuştur. Akropol kesimi, ovadan 400 m yüksektedir.

Tarihçe
Sardis antik kent  Demir çağı'nın izlerini taşımaktadır. Mezopotamya dışındaki en büyük savunma duvarı ile çevrili olduğu düşünülen Antik Kent ve çevresi M.Ö. 1.200-546 yılları arasında hüküm sürmüş Lidya Krallığı'nın başkenti olmuştur. Sardes bilinen tarihe göre paranın ilk basıldığı yerdir. Ayrıca tarihteki ünlü Kral Yolunun başlangıcıdır. Uzun süre değerli taş olarak kullanılmış turuncu kuvars taşının Batı dillerindeki ismi olan "sard" kelimesi, taşın antik çağda çıkarıldığı Sart bölgesinden gelir. Hâlen burada Kuvars taşı ve altın çıkarımı devam etmektedir.
Sart'ta tarihte bilinen ilk tiyatro kalıntıları da mevcut olup gün yüzüne çıkarılmaya çalışılmaktadır. Ayrıca Sart'ın yaklaşık 5 km kuzeyinde "Bin Tepeler" ismiyle anılan yaklaşık olarak 85 tane mezardan oluşan Lidya kraliyet mezarlığı bulunmaktadır. Sart kasabasında Batı Anadolu'nun 7 tapınağından biri olan Artemis Tapınağı yer almaktadır.
Tarihi kütüphanesi ve kral tahtları hâlen büyük bir oranda sağlam kalmış ve ziyarete açıktır. Burada yer alan tarihi eserlerin çoğunluğu itibarıyla tıpkı aynı yapımıdır orijinalleri Manisa etnografya müzesinde sergilenmektedir. İzmir-Uşak yolu üzerinde bulunması ziyaret için büyük kolaylık sağlar. Sardes antik kentinde bulunan başlıca tarihi yapılar şunlardır:

 Akropol
 Gymnasium
 Sinagog
 Artemiz Tapınağı
 Hamam
 Mahkeme Binası
 Evler
 Mezarlar
 Bintepe

Antik Sikkeleri
Aslanların doğrudan güneşe bakabileceğine inanıldığından, aslan aynı zamanda güneşin kişileşmesi olarak kabul edilmiştir. Antik çağda aslanlar kralların sembolleri olmuş, kendi alanlarını yönetmiş, kraliyet otoritesinin gücünü ve korumasını kişileştirmiştir. Saf altın ve saf gümüş olarak değerli sikkeleri ilk kullananlar Lidyalılar'dır. Lidya'nın başkenti Sardes'te şehri temsil eden kusursuz bir tasarımla darb edilmiş sikke ön yüzlerde gücü ve erkekliği simgeleyen sıçrayan bir aslan ve doğurganlığı temsil eden bir boğa ile karşı karşıyadır. Yine ön yüzlerde aslan tasvirinin üzerinde güneş sembolü görülmektedir. Sikkeleri Sadyattes ve Alyattes krallarıyla başlamıştır. Pers Kralı I.Darius, Lidya kuşatmasından sonra aslan ve boğa tipi Lidya sikkelerini açıkça Pers kraliyet imajıyla değiştirerek bu antik sikkeye son vermiştir. Büyük Kralın kendisinin şematik temsili, taçlandırılmış elinde bir yay tutarak veya ateş ederek antik sikkeler üzerinde tasvir edilmiştir.

Yapılar

Artemis Tapınağı
Artemis Tapınağı'nın yapımını ilk defa Lydia Kralı Krezüs, Ana Tanrıça Artimu adına, kum taşından bir sunak olarak başlatmıştır. Bunun ardından M.Ö.330 yılına doğru asıl tapınak yapılmasına girişilmiş, ancak tamamlanamamıştır. Helenistik dönemde beyaz mermerden yapılarak tamamlanan tapınak iki ana bölüme ayrılmıştı. Artemis tapınağı, Helenistik dönemin İon tarzında yapılmış en büyük tapınaklarından biridir. Bir benzeri Efes'tedir. İç bölümdeki kutsal yerlere giriş kısımları karşısında 8 sütun, yan kanatlar boyunca 20 sütun bunuyordu. Doğu yönündeki sütunlar daha iyi korunmuş durumdadır. M.S.17 yılındaki depremde yıkılan tapınağın doğu yönündeki sütunları, Romalılar tarafından tekrar yerlerine konulmuştur. M.S. 312 yılında yaşanılan sel felaketinden sonra tapınak yine Romalılarca, doğu tarafından onarıma alınmıştır.

Akropolis
Güney yandaki Bizans devri duvarının büyük bir kısmı mevcut olan Akropolis, genelde Lidya, Yunan ve Roma devirlerine ait bina kalıntılarıyla yapılmıştır. Ortadaki platformda muhtemelen erken Bizans devrine ait teraslı bir binanın kısımları yer almaktadır. Alt kısımlardaki küçük kovuklar içinde bulunan eski Lidya ve Yunan kapları kalenin ilk defa MÖ. 8. Yüzyılda tahkim edildiğine dair
emareleri desteklemektedir. Güney tarafta bulunan ve içine sadece kale duvarı üzerinden girilebilen, iyi muhafaza edilmiş durumda tonozlu bir Bizans yapısı kalenin güney tabyasının bir kısmını teşkil ediyordu. Kral Krezüs'ün etrafını kuşatan Pers muharipleri kaleye bu yandan hücum etmişlerdi. Orta platformdan yaya olarak kuzeye doğru gidilirken, Antiochus III tarafından inşa edilen mermer bir Helenistik devir istihkam tabyasına varılır. Bu kısım ve buna bitişik muhtemelen Pers istihkamlarına ait yeşil küfeki taşından yapılmış kısım 1960 yılında meydana çıkarılmıştır. Akropolis güneyde Bozdağ silsilesine ve kuzeyde geniş Gediz Çay ovasına mükemmel bir görüntü cümbüşü sunar.

Bintepe Mezarlığı
Manisa'nın Antik dönemlerdeki atası diyebileceğimiz ve insanlık tarihine para gibi bir fenomeni kazandırmış Lidya Uygarlığı'na başkentlik yapmış Sardes Antik Kenti yakınlarında büyük olasılıkla kenti yönetmiş krallara ve soylu kesime ait mezarlar
bulunur. Mezarların üzerine irili ufaklı ve piramidi andıran yükseltiler inşa edilmiştir. Bu tür mezar karakteristiğine tümülüs adı verilir. Bintepeler'de irili ufaklı 90 tane tümülüs vardır. Bölgedeki en büyük tümülüslerin Krezüs'ün babası Kral Alyattes ile Kral Gyges'e ait olduğu sanılmaktadır. Lidyalılar tarafından İlk Çağ'da, M.Ö. 6. ya da 7. yüzyılda inşa edildiği düşünülen mezarların hemen hepsi İlk Çağ ve Orta Çağ'da tahrip edilmiş ya da yağmalanmış oldukları için içleri boştur. Bölgedeki mezarlar, Akhisar-Salihli karayolunun her iki kenarında görülebilmektedir.

Paktolus Vadisi
Sart Çayı, tarihte Pactola olarak bilinir. Ege Bölgesi'nde Ege Denizi'ne dökülen bir çaydır. Bozdağ'dan doğar, şu an Manisa sınırları içinde bulunan ve Lidya Krallığının başkenti olan Sardes harabelerinden geçerek Gediz Nehri'ne dökülür. Efsaneye göre
Frig Krallarından Midas, bu çayda yıkanarak, dokunarak her şeyi altına çevirme yeteneğini kaybetmiştir. Tarihi Sardes kenti, Sard Deresi'nin Bozdağlar'dan parçalayıp taşıdığı altın madeni içermesinden dolayı burada kurulmuştur. Alanda kurulu bulunan Lidya krallığında ani ve yöresel zenginleşme görülmüştür. Kral Krezüs (Karun) hazineleri bu devre aittir. Tarihçi Heredot bu zenginliğin kaynağının akarsuyun taşıdığı çökellerin içinde bulunan altın olduğunu iddia eder.

Araştırma ve Kazı
Sardis'te gerçekleştirilen kazı çalışmaları, 1910-14 yılları arasında H.C. Butler, 1958-76 yılları arasında ise G.M.A. Hanfmann tarafından yürütülmüştür. Kazı çalışmaları 1977 yılından 2007 yılına kadar C.H. Greenewalt başkanlığında sürdürülmüştür. Sardis'teki kazılar 2008 yılından beri N.D. Cahill tarafından yürütülmektedir.  2009 yılından beri kazı çalışmalarımızı akropolisin doğal tepeleri olarak bilinen Byzfort ve Alanyerde yapılmış, 2013 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı arkeolojik kazı ekibinde 49 arkeolog, ekip elemanı ve uzman çalışmıştır. Yapılan çalışmalar neticesinde Lidya yapılarının daha büyük bir kısmını ortaya çıkarılmış, geçmiş yıllarda olduğu gibi daha üst seviyelerde bulunan Helenistik, Roma ve Bizans devirlerine ait kazı ve kayıt çalışmaları arşivlenmiştir. Tepenin kuzey, güney ve orta kısmında üç açma açılmıştır. Güney açmada erken bir Roma yapısı ortaya çıkarılmıştır. M.S. 17'de Sardis'i harabeye çeviren depremden sonra yapılan bu yapıda ocaklı bir oda bulunmaktadır. Diğer odanın duvarlarında boyalı desenler vardır. Birinci odanın toprak zemininde olasılıkla adak grubu olabilecek ilginç objeler bulunmuş. Her birinin içinde iki küçük vazo her birinin içinde tunç çivi, tunç iğne ve diğer sivri uçlu maden objeler ve bir sikke, ayrıca bir tarafından belki de çivi veya iğne ile delinmiş bir yumurta bulunmuştur. Sikkeler Neron Devrine tarihlenmektedir. Birinin arka yüzüne aslan resmi kazılmıştır. Bu buluntular 1913'te Artemis tapınağı kazısında çıkan adaklara oldukça benzemektedir. Diğer odanın zemininin altında benzer bir adak olabilecek küçük bir domuz iskeleti bulunmuştur.

Tabakalanma
Kentte ve çevresinde tabakalanma bazı yerlerde saptanmıştır. Bunların dışında veriler ışığında genel tarihlemeler söz konusudur. MÖ 8. yüzyıldan, Bizans Dönemi'ne kadar yerleşim kalıntıları görülmektedir. MÖ 12-7. yüzyıla dek buluntular bilgi vermese de yerleşim olduğu bilinmektedir. 4. tabaka, MÖ 1000-850 Proto Geometrik Dönem 5. tabaka, MÖ 850 -700 Geometrik Dönem 6. tabaka, MÖ 700-650 Lydia III Dönemi 7. tabaka MÖ 650-600 Lydia II Dönemi 8. tabaka MÖ 600-547 Lydia I Dönemi bu alanda sekiz yerleşim katından beşi Demir Çağı'na aittir.

Buluntular

Mimari
Kalenin dışında kalan aşağı şehir 3.5 km uzunluğunda 20 m kalınlığında bir surla çevrilidir. Günümüze ulaşan yüksekliği 10 m, orijinal yüksekliği olasılıkla 15 m'dir. 100-130 hektarlık alanı kaplayan bu savunma yapısının doğal yapıya uygun inşa edildiği gözlenir. MÖ 7. yüzyılın ikinci yarısında inşa edilen bu sur yapısından önce savunma duvarı yoktur. MÖ 657 yılında Kimmer saldırısına maruz kalan Sardis kazı sonuçları henüz bu tahribi kesinleştiremese de 7. yüzyılın ikinci yarısında sur duvarı inşa edilmiştir. Yüksek taş bedenin üzerine yer yer masif taş blokar ve yer yer kerpiç bloklarla yapılan bu savunma yapısının dışında sıkıştırılmış toprakla yapılmış destek duvarları bulunmaktadır. Bu duvarlar MÖ 6. yüzyılda eklenerek surun kalınlığı ve sağlamlığı arttırılmıştır. MÖ 6. yüzyılın sonunda Pers tahribine uğrayan sur yapısı rektogonal ve poligonal olarak quartz, kum ve yerel kireçtaşıyla yapılmıştır. Savunma duvarının kuzeydoğu eteğinde saptanan kireçtaşından yapılmış anıtsal büyüklükte teraslar bu bölgenin önemli olduğunu göstermektedir. Savunma duvarının üzerinde batıdan kente geçişi sağlayan bir kapı açığa çıkarılmıştır. Özenli işçilik gösteren kapı kireçtaşı ve kumtaşından yapılmıştır. MÖ 7 yüzyılın sonu - MÖ 6. yüzyılın başına tarihlenen kapı Kroisos tarafından MÖ 547'de tahrip edilmiştir. Bu kapıyı kapatıp yeni bir kapı inşa ettirmişlerdir. Kapıya ulaşan farklı yollar MÖ 8. yüzyıla dek erkene gitmesine rağmen bu döneme ait herhangi bir savunma mimarisine rastlanamamıştır. Sur yapısının bir kısmı Heraklid Sülalesi döneminde Kral Meles tarafından yapılmıştır. Çok dik olan kısımlara ise yapılma gereksinimi duyulmamıştır. Kalenin kuzey kesiminde kireçtaşı ve kumtaşından yapılmış MÖ 6 yüzyıla tarihlenen üç adet teras duvarı bulunmaktadır. Dışarıdan bu teraslara ulaşan merdivenlerin olması savunma yapısından ziyade kamusal bir yapıya işaret etmektedir. Teras duvarlarının altında dönemi ve nereye ulaştığı saptanamayan bir tünel vardır.
Artemis Tapınağı önündeki meydan ile Paktalos Nehri arasındaki bölüme "Kuzey Paktalos" denir. Bu alandaki en erken buluntu Paktalos Nehri'nin doğu kıyısındaki altın arıtma merkezidir. MÖ 7. yüzyılın sonu - MÖ 6. yüzyılın ilk yarısına tarihlenen alanda taş duvarlardan oluşan üzeri sazlıklarla kapatılmış atölyeler tespit edilmiştir. Bu atölyelerin birinin ortasında aslan protomlarının olduğu bir sunak yer almaktadır. Bu sunak oturmuş aslan heykellerinden yola çıkarak yerel tanrıça Kybele'ye ait olduğu söylenir. Yapı aralarında in situ halde saptanan ocaklar bulunmaktadır. 15–20 cm çapında içi kil ve kemik külüyle sıvalı 200-300 çanaklama (kupelasyon) ocağı ile üfleçler ve körük ağızlıkları ele geçmiştir. Antik kaynaklar MÖ 499 İonia ayaklanmasında tahrip olan bir Kybele tapınağından bahseder. Sinagogun yapımında kullanılan bu tapınağa ait taş bloklar dışında, erken dönem bir tapınak bilgisi yoktur. Artemis kültünün oluşumu ise Ephessos ile olan ilişkilere bağlanır.

Artemis sunağı
Artemis sunağı Paktalos Çayının doğu kıyısında yer almaktadır. Artemis tapınağından önce bu sunağın varlığı bilinir. Tapınaktan önce yapıldığı için Artemis Kültünün aksine tapınağın batı ucunda yer alır. Günümüzdeki görüntüsüne olasılıkla tapınağın yapımı sonucunda genişleme ile ulaşmıştır. Erken dönemde olasılıkla daha küçük ve kireçtaşındandır. Sunak için bilinen en erken tarih Kyros (MÖ 407-400) dönemidir. 21x11 m ölçülerindeki kırmızı kumtaşından yenilenen sunağın merdivenleri batıya yönelik ve dokuz basamaklıdır. Halk tipi evlerde taş temel, kerpiç duvar ve sazlık çatı ile yapılmış mimari gözlenir. Basit planlı genel olarak 8 x3.2 m boyutlarında, tek hücreli ve dikdörtgen planlıdır. Tabanı toprak olan evlere giriş uzun duvarında bir kapı ile sağlanmaktadır. Kiler ve ocağa dair bölümlerin olduğu konutların bazılarında ışık için açıklık bulunmaktadır. MÖ 6. yüzyıldan sonra konutlarda boya bezeme, kabartma ve kaplamalar görülmektedir. Taş temel üzerine kerpiç duvar ve renkli çatı kiremitleriyle yapılan, dış yüzleri zengin bezemeli bu evler zengin sınıfın konut mimarisini oluşturur. Sur duvarının batısında Pers tahribine maruz kalmış iki odalı bir konut bulunmuştur. Kare planlı küçük bir oda ile dikdörtgen planlı daha büyük bir oda arasında üstü açık "L" şeklinde bir avlusu olan yapının kare odaya açılan bir, dikdörtgen odaya açılan iki kapısı bulunmaktadır. Avluda ocak ve pişirme kaplarının olması buranın mutfak olduğunu göstermektedir. Taş temelli yapıyı destekleyen ahşap hatılların varlığı bilinmektedir. Ankara-İzmir karayolunun güneyinde, Sinagogun karşısında, Bronzlar Evi olarak adlandırılan yapı yer almaktadır. Buradan ele geçen hayvan kemikleri üzerinde yapılan incelemeler sonucunda yapı, Lydia krallık dönemi ve Pers dönemine tarihlendirilmiştir.

Çanak Çömlek
Lydia seramiği ticari kaygısı olmayan yerel üretime sahiptir. MÖ 8. yüzyılda Yunan etkisiyle geometrik bezemeli seramikler MÖ 6. yüzyılda Orientalizan etkiden sıyrılıp özgünleştiği görülür. Ördek ve kayık biçimli kaplar özgünleşmenin göstergesidir. Kozmetik ticaretinde simge olan lydion da Sardis buluntuları arasında önemli bir yer tutar. Bikrom, mermer taklidi, damarlı boyama, İonia etkili Fikellura seramik örnekleri Sardis'te ele geçen seramik buluntular arasında yer alır. Birçok merkezde ele geçen Ephessos grubu seramik Sardis üretimi olarak kazılarda ele geçmiştir. Akropolde ele geçen siyah figür tekniğinde yapılmış bir kyliks ve sur duvarının tahribat enkazında bulunan Attika siyah firnisli seramikler, altı adet siyah figür vazosu, Korinth, Doğu Yunan ve Fikellura seramikler tarihlemede yardımcı olan buluntulardır. Akropolde Pers tahribi esnasında yanan yapıda ele geçen pişmiş toprak öğütme taşları, tezgah ağırlıkları, tepsiler ve işlenmiş boncuklar in situ olarak bulunmuştur. Pers tahribi esnasında yanan diğer bir yapıda buluna üzerinde köpek başlı deniz yaratığı olan bir Orientalizan dinos yapıyı tarihlemektedir. Ele geçen bir diğer Orientalizan dinos üzerinde iki bant şeklinde geyikler ve aslanlar betimlenmiştir.

Maden
Sardis'te MÖ 7. yüzyıl sonu - MÖ 6. yüzyıl başına ait hayvan biçimli eserler üreten kemik oymacılık atölyesinin olduğu bilinmektedir. Kazılarda bulunan 50 adet altın küpe ve bunların dökümünde kullanılan taş kalıplar altın işleme endüstrisini göstermektedir. Sur kapısı yakınlarında ele geçen 107 tanesi demir, 29 tanesi bronz olan 136 adet ok uçlarından iki tanesi 10 cm diğerleri ise 3.5 cm uzunluktadır. Tüm ok uçları sap yerleştirme bölümlerine sahiptir. Kapının 130 m güneyinde tahribat enkazının altındaki zeminde bir demir kılıç bulunmuştur. Bu kılıcın 18 m güneyinde aynı zeminde bulunan orak bir grup demir buluntu ile ele geçmiştir. Bu buluntu grubunda dikdörtgen bir süzgeç gibi askeri malzemelerle alakası olmayan buluntuların yanı sıra bir arabanın tekerleklerine ait ispit, çivi ve benzeri buluntular da vardır.

Figürin
MÖ 7. yüzyıla tarihlenen fildişi geyik figürini ya Kimmerlerin saldırıda düşürdüğü orijinal ya da bunun bir kopyası olduğu düşünülür. Pişmiş topraktan kırmızı, siyah boyalarla renklendirilmiş, sakallı, uzun saçlı, yarım olarak ele geçen erkek figürini detayları açısından önemlidir.

Heykel/Kabartma
Sardis'te bulunan mermerden yapılmış, İon düzeninde bir tapınak modeli önünde duran tanrıça Kuvava (Kybele) kabartması MÖ 7. yüzyıla tarihlenmektedir. Sikke: Sikke MÖ 7. yüzyılda ilk kez Sardis'te basılmıştır. Kral Alyattes döneminde (MÖ 610-560) bakla biçimli, basit ve elektrondan yapılan sikkelerin Kroisos (MÖ 560-546) döneminde ölçü birimleriyle ve altın ile gümüşün ayrıştırılmasıyla yapıldığı Altın Arıtma Merkezi buluntularından bilinmektedir. Ön yüzünde ağzı açık aslan başı ile keçi başının olduğu en erken sikke MÖ 6. yüzyıla tarihlenmektedir. Epigrafik Malzeme: MÖ 6. yüzyıldan itibaren var olan Lydce'de yazılı eserler sınırlı sayıda ve geç döneme aittir. Neredeyse tümünün Sardis'ten bulunduğu yazıtlardan Artemis Tapınağı'ndaki (MÖ 4. yüzyıl) Lydce ve Yunanca'dır. Nannas'tan Artemis'e ithaf yazısı olan bu yazıt MÖ 427'ye ait bir yazıtın Roma Dönemi kopyasıdır. Bu yazıt Pers kültlerini yönetenlerin yerel kültlere katılımını yasaklayan bir düzenlemeden bahsetmektedir.

İnsan Kalıntıları
Sur duvarı üzerinde bulunan 23-25 yaşlarında ve 1.75 m boyunda savunma esnasında öldüğü anlaşılan bir erkek iskeleti bulunmuştur. Burada ele geçen aşırı korozyona uğramış miğferin bu askere ait olduğu düşünülür. Diğer: Altın simli kumaşları ve Pers saraylarındaki dokuma halıları ile Antik Dönem'in önemli tekstil üreticilerindendir. Kazılarda ele geçen tezgah ağırlıklarının yoğunluğu da bunu doğrulamaktadır.

Antik yazarlar
  Herodotos

Galeri

Ayrıca bakınız
Ahlatlı Tepecik Höyüğü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sart Amerikan Hafriyat Heyeti İngilizce ve Türkçe
 Yazi2402/sardes-antik-kentsalihli--manisa  Makale.Tekin Gün

Manisa ilindeki arkeolojik sitler
Sart, Salihli
Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Türkiye'deki Roma kentleri
Lidya
Hellenistik koloniler

Ahameniş İmparatorluğu

Türkiye'deki eski yerleşim birimleri

Türkiye'deki antik kentler

Sardis


Brentford Football Club is a professional football club in Brentford, West London, England which competes in the Premier League, the highest tier of English football. Nicknamed "The Bees", the club was founded in 1889 and played home matches at Griffin Park from 1904 before moving to the Gtech Community Stadium in 2020. Their main rivals are fellow West London-based clubs Fulham and Queens Park Rangers. They are affiliated with the women's club Brentford Women FC.

Brentford initially played amateur football before they entered the London League in 1896 and finished as runners-up of the Second Division and then the First Division to win election into the Southern League in 1898. They won the Southern League Second Division in 1900–01 and were elected into the Football League in 1920. Brentford won the Third Division South title in 1932–33 and the Second Division title in 1934–35. The club enjoyed a successful spell in the top flight of English football, reaching a peak of fifth in the First Division, in 1935–36, their highest ever league finish, before three relegations left them in the Fourth Division by 1962. They were crowned Fourth Division champions in 1962–63, but were relegated in 1966 and again in 1973 after gaining promotion in 1971–72. Brentford spent 14 seasons in the Third Division after gaining promotion in 1977–78 and went on to win the Third Division title in 1991–92, though were relegated again in 1993.

Brentford were relegated into the fourth tier in 1998 and won promotion as champions in the 1998–99 campaign. The club were relegated in 2007 and won promotion as champions of League Two in 2008–09 and then were promoted out of League One in 2013–14. They had unsuccessful Championship play-off campaigns in 2015 and 2020. Brentford have a poor record in finals, finishing as runners-up in three Associate Members' Cup/Football League Trophy finals (1985, 2001 and 2011) and losing four play-off finals (the 1997 Second Division final, 2002 Second Division final, 2013 League One final and 2020 Championship final). However, Brentford won the 2021 Championship final to be promoted to the highest level for the first time since the 1946–47 season.

History

1889–1920: Formation and early years
In 1889, the town of Brentford, Middlesex was home to the Brentford Rowing Club and Boston Park Cricket Club. Attempts to form football and rugby clubs in the town fell by the wayside until a new recreation ground was opened on 17 October 1889. Seven days earlier, a meeting had taken place at the Oxford & Cambridge pub near Kew Bridge, during which it had been endeavoured between the rowing and cricket club members to decide how best to use the recreation ground. On 16 October 1889, the rowing club members again met at the Oxford & Cambridge pub and it was voted that the new club would play association football, be named "Brentford Football Club".

On 26 October 1889, the club staged its first practice match and on 23 November the club's first competitive match was played versus Kew, which resulted in a 1–1 draw. The 1892–93 season saw Brentford enter a league for the first time – the West London Alliance. Brentford continued to largely play cup and friendly matches until 1896, when the club was elected into the Second Division of the London League. The Bees finished second to secure promotion to the First Division. Brentford's London League exploits and its establishment as one of the top amateur clubs in London led to the club's election into the Second Division (London section) of the Southern League for the 1898–99 season. The club became a professional outfit in the 1899–1900 season and won a place in the top-flight in July 1901 after Gravesend United dropped out of the Southern League.

Brentford moved to Griffin Park, its first permanent home, in time for the beginning of the 1904–05 season. The Bees reached the FA Cup first round proper for the first time in 1905–06, advancing to the third round before succumbing to Liverpool at Anfield. Despite an initial upturn in form, 9 defeats in the final 11 matches of 1912–13 led to Brentford's relegation after an 11-season stay in the First Division.

In July 1915, the Southern League cancelled its competition for the duration of the First World War. Brentford competed in the London Combination during the War. The squad was decimated by the call-up of players for service or war work. Brentford won the London Combination title in 1918–19, four points ahead of nearest challengers Arsenal. Brentford turned down the opportunity to apply for election to the Football League for the 1919–20 season and instead applied for election to the First Division of the Southern League, which was awarded, finishing 15th.

1920–1954: Establishment in the Football League and glory years
In May 1920, Brentford and 20 other Southern League First Division clubs were elected into the Football League as founder members of the Third Division for the 1920–21 season. 11 new players were signed and the Bees' first-ever Football League match took place on 28 August 1920 at Exeter City's St James Park, which resulted in a 3–0 defeat. Despite 18 goals from Harry King, a lack of goals from elsewhere in the side led Brentford to a 21st-place finish, but the club were re-elected into the league without going to a poll.

It was all change at Griffin Park during the 1926 off-season, with former Gillingham boss Harry Curtis being installed as manager. Just 9 members of the previous season's squad were retained, but despite mid-table finishes over the following three seasons, Curtis slowly rebuilt the squad. The 1929–30 Third Division South season provided the foundation for the Bees' future success, however, the club missed out on promotion to Plymouth Argyle. The Bees romped to the 1932–33 Third Division South title, with Jack Holliday scoring a club-record 39 goals.

After topping the table for the third time in the 1934–35 season on 2 March 1935, the Bees would not again relinquish top spot, cruising to the title and promotion to the First Division for the first time in the club's history. Brentford also completed a unique double by winning the London Challenge Cup. After having risen from the third-tier to the first in the space of just three seasons, manager Harry Curtis elected to keep his squad intact for the 1935–36 First Division season. An extension to the New Road terrace increased Griffin Park's capacity to 40,000, which would generate extra income. After 15 matches, Brentford looked certain to be relegated, however, the club completed a remarkable turnaround, with the Bees losing just two of the final 23 matches and finishing in the club's all-time-highest position of 5th. Brentford again performed above expectations during the 1936–37 and 1937–38 seasons, finishing 6th in each campaign and reaching the FA Cup sixth round for the first time in the latter. The club reached its zenith between October 1937 and February 1938, holding onto top spot in the First Division for 17 consecutive matches.

The 1938–39 season was the beginning of the end of Brentford's peak; narrowly avoiding relegation. The 1939–40 season lasted just three matches before World War Two brought about the suspension of competitive football. Brentford competed in the Football League South and the London War League during the war years, with much of the team supplemented by guests and young amateurs, though the core of the pre-war team continued to play in the majority of the club's matches. On 30 May 1942, the Bees earned a 2–0 victory over Portsmouth in the London War Cup final at Wembley Stadium.

Brentford's 1946–47 squad, for the first competitive season after the Second World War, was propped up by the ageing core of the 1939–40 pre-war squad which would lead to the Bees' relegation from the First Division. After narrowly avoiding a second successive relegation in 1947–48, manager Harry Curtis announced that the 1948–49 season would be his last in the job after nearly 23 years. The season ended with a poor 18th-place finish, though notably the FA Cup sixth round fixture at home to Leicester City set a new club-record attendance of 38,678. In 1953–54 Brentford's relegation to the Third Division South was confirmed on the final day of the season after a 3–1 defeat to Leicester City at Griffin Park.

1954–1986: Decline and financial difficulties
Relegation to the Third Division South at the end of the 1953–54 season meant that 1954–55 would be Brentford's first in the bottom-tier for 21 years. After three consecutive top-six finishes, the rot set in during the 1960–61 season, with the poor form on the field mirrored by the news from the boardroom of debts of £50,000 (equivalent to £ in ).

After the sale of several key players, the Bees finished second-from-bottom of the 1961–62 Third Division and were relegated, starting several yo-yo years between the Third and Fourth divisions. Despite winning just seven of the final 14 matches of the season, Brentford finished 1962–63 as Fourth Division champions. However, in 1965–66, Billy Gray couldn't prevent relegation to the Fourth Division. In December 1966, it was revealed by chairman Dunnett at Brentford's AGM that the club had lost £20,000 during the previous financial year and that he would be selling his stake in the club. Earlier that month, there had been an approach from neighbours QPR, suggesting that the two clubs share Griffin Park. On 19 January 1967, the news broke that Dunnett and his QPR counterpart Jim Gregory had reached an agreement that Brentford's rivals would move into Griffin Park, Rangers' ground Loftus Road would be redeveloped as housing and Brentford, as a club, would cease to exist.

After a tense month of fan protests, negotiations and donations amounting to £8,500 (equivalent to £ in ), a six-man syndicate headed by former Plymouth Argyle chairman Ron Blindell took over Dunnett's shares on 23 February 1967 and guaranteed a 12-month bridging loan of £104,000. The following day, Blindell, as chairman, took control of the club. It transpired that QPR chairman Jim Gregory had resurrected his interest in Griffin Park and offered £250,000 for the use of the ground, a fee that would wipe out Brentford's £135,000 debt instantly, if the club moved to Hillingdon. The name "Brentford Borough FC" had already been chosen for the new Hillingdon-based club, but once again Brentford was saved at the eleventh hour, with former director Walter Wheatley granting the club a £69,000 interest-free loan, repayable in 12 months.

Under Frank Blunstone, Brentford secured promotion back to the Third Division with two matches of the season remaining. However, the Bees were relegated on the final day of the 1972–73 season. After a period of consolidation, Bill Dodgin Jr. led Brentford to a 4th-place finish and promotion to the Third Division in the 1977–78 season. Brentford reached its first major competitive cup final in the 1984–85 season, but lost 3–1 against Wigan Athletic in the 1985 Football League Trophy final at Wembley Stadium. In the 1988–89 season, the Bees' reached the sixth round of the FA Cup, which ended after a 4–0 defeat to Liverpool at Anfield.

1986–2014
In 1991–92, six wins from the six final matches saw Brentford recover to win the Third Division championship on the final day and secure second-tier football for the first time since the 1953–54 season. However, Brentford returned immediately to the third tier. In 1996–97, Brentford missed out on promotion, losing the play-off final against Crewe Alexandra. In the 1997–98 season, Brentford were relegated to the Third Division on the final day of the season.

In June 1998, former Crystal Palace chairman Ron Noades assumed ownership of Brentford and made wholesale changes throughout the club, installing himself as chairman-manager. The Bees won the 1998–99 Third Division championship on the final day, after beating Cambridge United 1–0 in a "winner takes all" match at the Abbey Stadium. Brentford reached the 2001 Football League Trophy final, but were defeated 2–1 by Port Vale. At the end of the 2001–02 season, Brentford narrowly missed out on automatic promotion on the final day to Reading. The Bees could only manage a draw in a must win match, before later losing the 2002 play-off final, to Stoke City, 2–0.

In the wake of the ITV Digital collapse, the financial restraints placed on the club by Noades left new manager Wally Downes with an inexperienced squad and administration was narrowly avoided in August 2002. Noades quit the club and handed control to supporters' trust Bees United. Brentford narrowly avoided relegation at the end of the 2003–04 season. In both 2004–05 and 2005–06, Brentford reached the FA Cup fifth round and the play-off semi-finals. Despite a good start to the 2006–07 season, Brentford's relegation was confirmed on 9 April 2007, eventually finishing bottom of the league. Despite the relegation, the club's finances had been improved after Matthew Benham paid nearly £3 million to take over some of the club's debts in January 2007.

Under Andy Scott, the Bees won the League Two title after victory in the penultimate match of the 2009–10 season. 2010–11 became memorable for Brentford's cup exploits, going on a run to the fourth round of the League Cup and reaching the 2011 Football League Trophy final, which was lost 1–0 to Carlisle United. Brentford came within a penalty kick of automatic promotion to the Championship on the final day of the 2012–13 season, losing 1–0 to promotion rivals Doncaster Rovers at Griffin Park, who only needed a draw to secure automatic promotion. The Bees would eventually lose to Yeovil Town in the play-off final. Despite a poor start to the season, Mark Warburton led the Bees to automatic promotion to the Championship in 2014.

2014–present: Rise to the Premier League

In their first season in the second tier since 1993, Brentford finished 5th but lost to Middlesbrough in the play-off semi-finals. Under Dean Smith, Brentford became an established Championship side. Smith's successor, Thomas Frank took Brentford to the 2020 Championship play-off final, but lost 2–1 to West London rivals Fulham. During the 2020 off-season, the club moved out of Griffin Park (its home ground for 116 years) and into the Brentford Community Stadium, a 17,250-capacity all-seater stadium. Brentford repeated their third-place finish during the 2020–21 regular season and went one better in the play-offs, securing promotion to the Premier League with a 2–0 victory over Swansea City in the 2021 Championship play-off final. Frank guided his side to 13th and 9th-placed finishes in Brentford's first two Premier League campaigns.

Current and past grounds

 Clifden Road (1889–1891)
 Benn's Field (1891–1895)
 Shotter's Field (1895–1898)
 Cross Roads (1898–1900)
 York Road (1900–1904)
 Griffin Park (1904–2020)
 Gtech Community Stadium (2020–present)

Players

First team

Out on loan

Brentford B

Coaching staff

As of 5 December 2022

First team

Brentford B

Management

As of 12 May 2023

Nickname
Brentford's nickname is "The Bees". The nickname was unintentionally created by students of Borough Road College in the 1890s, when they attended a match and shouted the college's chant "buck up Bs" in support of their friend and then-Brentford player Joseph Gettins. Local newspapers misheard the chant as "Buck up Bees" and the nickname stuck.

Colours and badge
Brentford's predominant home colours are a red and white striped shirt, black shorts and red or black socks. These have been the club's predominant home colours since the 1925–26 season, bar one season – 1960–61 – when yellow (gold) and blue were used, unsuccessfully. The colours on entering the Football League, in 1920–21, were white shirts, navy shorts and navy socks. Away kits have varied over the years, with the current colours being a sky blue shirt, navy shorts and sky blue socks. It features the popular 'castle' badge of the 1970s and 80's.

Brentford have had several badges on their shirts since it was formed in 1889. The first one, in 1893, was a white shield, with 'BFC' in blue and a wavy line in blue, which is thought to represent the river and the rowing club, who founded the football club. The next known badge, the Middlesex County Arms, was on shirts donated by a club supporter in 1909. The Brentford and Chiswick arms, as a badge, was used just for the one season, in 1938–39. The next badge was in 1971–72 when a shield, formed into quadrants, which had a hive and bees in one, 3 seaxes in another and the other two with red and white stripes. In 1972, the club organised a competition to design a new crest, which was won by Mr B.G. Spencer's design, a circle with a bee and stripes and the founding date of 1888. This was introduced in 1973 and used until May 1975, when it was brought to the club's attention, via Graham Haynes, that the club was formed in 1889 and not in 1888. Therefore, a new badge, reputedly designed by Dan Tana – the club's chairman at the time – was introduced for the 1975–76 season and continued until 1994 when the current badge was introduced. In 2011 Russell Grant claimed to have designed the badge in a BBC interview; however, it was in fact designed in 1993 for two season tickets by supporter Andrew Henning, following a request from Keith Loring, the then chief executive. In 2017, the club redesigned its crest to a more modern, uncluttered, design with the flexibility for use in two tone colour print. The design is a double roundel with the club name and year founded in white on a red background and a large central bee.

Kit suppliers and shirt sponsors

Honours and achievements

League
 Second Division / Championship (level 2)
Champions: 1934–35
Play-off winners: 2021

 Third Division South / Third Division / League One (level 3)
Champions: 1932–33 (South), 1991–92
Promoted: 2013–14

 Fourth Division / League Two (level 4)
Champions: 1962–63, 1998–99, 2008–09
Promoted: 1971–72, 1977–78

 Southern League Second Division
Champions: 1900–01

Cup
 Football League Trophy
Runners-up: 1984–85, 2000–01, 2010–11

Minor titles
London League Second Division
Champions: 1896–97

 West London Alliance
Champions: 1892–93

Middlesex Junior Cup
Winners: 1893–94

 West Middlesex Cup
Winners: 1894–95

 London Senior Cup
Winners: 1897–98

 Middlesex Senior Cup
Winners: 1897–98

Southern Professional Charity Cup
Winners: 1908–09

Ealing Hospital Cup
Winners: 1910–11

 London Challenge Cup
Winners (3): 1934–35, 1964–65, 1966–67

London Charity Fund
Winners: 1928

Wartime honours

London Combination
Winners: 1918–19

 London War Cup
Winners: 1941–42

Best performances

League

 First Division / Premier League (Tier 1)
 5th: 1935–36

 Western League
 2nd: 1904–05

 Southern League First Division
 9th: 1905–06

Cups

 FA Cup
 Sixth round/quarter-finals: 1937–38, 1945–46, 1948–49, 1988–89
 Football League Cup
 Semi-finals: 2020–21
 Football League Trophy
 Runners-up: 1984–85, 2000–01, 2010–11
 Empire Exhibition Trophy
 First round: 1938
 Southern Professional Floodlit Cup
 Semi-finals: 1955–56, 1956–57
 First Alliance Cup
 First round: 1988

Awards

Football League Awards
 Community Club of the Year (2): 2005–06, 2013–14
 League Two Community Club of the Year (1): 2008–09
 Best Club Sponsorship (1): 2006–07
 Family Excellence Award (8): 2007–08, 2009–10, 2010–11, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16
Stadium Business Awards
 Sponsorship, Sales and Marketing (1): 2013
Littlewoods Giant Killers Award
2–1 vs Norwich City, FA Cup third round, 6 January 1996

Rivalries

Brentford's main rivals are Fulham and Queens Park Rangers. The club has a long-standing rivalry with Fulham. In the past this fixture has been marred by crowd violence. Brentford's rivalry with Queens Park Rangers intensified in 1967, when Rangers failed in an attempted takeover of the Bees, a move which, had it succeeded, would have seen Rangers move into Griffin Park and Brentford quit the Football League. As with the Fulham rivalry, this fixture sees passions run high amongst both sets of supporters with local pride at stake.

International links
In February 2013, it was announced that Brentford had entered into partnership with Icelandic 1. deild karla club UMF Selfoss, which would enable Brentford to send youth and development squad players to Iceland to gain experience. The partnership also sees the two clubs exchanging coaching philosophies and allows Brentford to utilise UMF Selfoss' scouting network. In May 2013, the Brentford staff forged links with Ugandan lower league club Gulu United as part of the "United for United" project, aimed at forming the region's first youth training camp and identifying talented players. Brentford owner Matthew Benham became majority shareholder in Danish club FC Midtjylland in 2014 and the staff of both clubs share ideas.

Affiliated clubs
  FC Midtjylland − Sister club
  London Tigers
  UMF Selfoss
  Gulu United

Celebrity connections
 Brentford FC is mentioned often on the BBC comedy People Just Do Nothing. DJ Beats often wears a Brentford jacket, and Angel's room is full of Brentford memorabilia.
 Actor and comedian Bradley Walsh was a professional at the club in the late 1970s, but never made the first team squad.
 Dan Tana, Hollywood actor and restaurateur, served on the club's board and was chairman.
 Model Stephen James played for the club's youth team prior to his release in 2008.
 Entertainer Vic Oliver served as the club's vice-president in the early 1950s and was later president of the Brentford Supporters' Club.
 Politician Jack Dunnett served as club chairman between 1961 and 1967.
Rick Wakeman became a director of the club for a year in 1979.
Radiohead guitarist Ed O'Brien has been a supporter and season ticket holder at Brentford Football Club
Status Quo bass player John "Rhino" Edwards is a massive fan of Brentford, he wrote and recorded a song for a Brentford player Lloyd Owusu.

Notes

References

Works cited

External links

  of Brentford F.C.
 Brentford F.C. at Premier League
 Brentford F.C. at UEFA
  of Bees United – The Brentford Supporters' Trust (owners of the majority of shares in the club)
  of BIAS – Brentford Independent Association of Supporters

1889 establishments in England
Association football clubs established in 1889
Brentford, London
Football clubs in England
Football clubs in London
Premier League clubs
Southern Football League clubs
Sport in the London Borough of Hounslow
English Football League clubs

Brentford F.C.