Sauron veya orijinal ismiyle Mairon, J. R. R. Tolkien'in hayalî Orta Dünya evreninde Melkor'un Hizmetkarı ya da "Yüzüklerin Efendisi" olarak anılan kötü bir Maia.

Birinci Çağ
Sauron, Ainur ile birlikte doğduğunda ona Mairon ismi verilmişti. Aulë'nin öğrencisi olan Sauron, kısa bir süre içerisinde demircilik sanatında ustalık seviyesine ulaşmıştır. Düzene saplantısı bulunan Sauron, en sonunda Melkor'un Arda'yı asla bozulmayan bir düzenle yönetmek gibi vaatlerine kanıp karanlık tarafa geçmiştir. Melkor'un Angband'i komuta merkezi olarak kullanmaya başladığı zamandan önce Angband komutanlığı yapmıştır. Fingolfin'in ölümünün ardından Tol Sirion ve Minas Tirith'i (Gondor kalesiyle karıştırılmamalıdır) ele geçirmiştir. Tol Sirion o andan itibaren Tol-in-Gaurhoth olarak anılmıştır. Thingol tarafından verilen Silmaril görevinde iken Beren, Felagund ve 10 yoldaşı yakalamıştır. İşte Felagund ile Sauron'un efsanevi şarkı düellosu bu anda yaşanmıştır. Felagund, Sauron'un gerçek kimliklerini anlamasını engellemiştir. Sauron, buna karşılık hepsini bir çukura attırıp her gün birini öldürmesi için kurtlar göndermiştir. Beren ölmek üzereyken Felagund kurtu yakalamıştır ama kurtu öldürse de, kendisi de daha çok dayanamayıp Mandos'un salonlarına göçmüştür. Beren ölmek üzereyken Lúthien, Huan ile Sauron'un dışarı çıkmasını talep etmiştir. Sauron dışarı kölelerini gönderse de, hiç biri geri dönmemiştir. Sonunda dışarı çıkmak zorunda kalan Sauron, Huan tarafından yenilip, kendi canını zor kurtarmıştır. İste Sauron'un Beren ile Lúthien'in hikâyesindeki bölümü böyle biter. Sauron'un Öfke Savaşına etkisi belli değildir.

İkinçi Çağ
Efendisi Morgoth'un Öfke Savaşında Valinor'un Ordusu tarafından yenilmesi ardından, Eönwë'nin Valinor'a dönüp Valar tarafından yargılanma teklifini reddedip, Rhûn topraklarına kaçmıştır. Burada Doğulu (İngilizce: Easternling) ve Harad İnsanlarını kendi tarafına çekmiştir. İkinci Çağı'n 882 yılında, Elf Yüksek Kral Gil-galad, Doğu'da bir karanlığın yükseldiğini sezmiş ve Númenor'a uyarı göndermiştir. İkinci Çağ'ın 1000. yılında, Sauron Mordor'u kendi ülkesi bellemiş ve Barad-dûr'un temelini atmıştır.  1200 yılında, Sauron kendini Annatar olarak tanıtarak, Lindon'a gitmiştir. Burada, kendini Valar'ın bir temsilcisi olarak tanıtmıştır. Ama bu yabancıya güvenmeyen Gil-galad ve Elrond, onu Lindon'a kabul etmemiştir. Lindon'dan kapı dışarı edilen Sauron, Eregion'a gitmeye karar verir. Burada, Fëanor soyundan gelen Lord Celebrimbor tarafından kabul edilir ve Eregion'a girmiş olur. Eregion'da Sauron'a güvenmeyen tek kişi, Galadriel'dir. Sauron, Annatar çehresi altında, Eregion elflerine demir dövme sanatı hakkında dersler verir ve ilerleyen yıllarda Elf demirciler Gwaith-i-Mírdain adlı bir organizasyon kurarlar ve bu grup aynı zamanda Fëanor dışında, Orta Dünya'nın Görmüş olduğu en iyi demircileri barındırmıştır.  1500 yılında, Annatar'ın bu Yüzüklerin topraklarını ve güçlerini korumaya yarayacağını iddia ettikten sonra, Celebrimbor Güç Yüzüklerini dövmeye başlar. 1600 yılında, Sauron Eregion'u terk eder ve Orodruin'de Tek Yüzük'ü döver. Bu yüzük diğer tüm Güç Yüzükleri'ni kontrol etmek için dövülmüştür ve Sauron gücünün çok büyük bir kısmını bu yüzüğe döker. Bu yüzüğün gücüyle, Barad-dûr'un inşasını tamamlar. Yüzük, ilk başta normal, altın bir yüzük olarak gözükür, ama parmağa takıldığında, kişiyi görünmez yapar. Ve ateşe atıldığında ikonik olarak bu yazı ortaya çıkar:

Ash nazg durbatulûk, ash nazg gimbatul,                                                                             ash nazg thrakatulûk, agh burzum-ishi krimpatul.

Hepsine hükmedecek Bir Yüzük, hepsini o bulacak                                   Hepsini bir araya getirip karanlıkta birbirine bağlayacak.

Ama, Sauron yüzüğü parmağına taktığı an, Eregion Elfleri Sauron'un ihanetini anlarlar. Bunun üzerine, Celebrimbor, Yüzüklerin on altısını, Sarayının dibindeki bir kasaya kilitleyip, Üç Elf Yüzüğünü Nenya, Galadriel'e, Narya ve Vilya Lindon'a olmak üzere dağıtır. Sauron, bunun karşısında Güç Yüzüklerinin hepsini talep eder. Elfler bu teklifi reddettiğinde ise, Elfler ile Sauron'un savaşı başlar. Savaş haberini alan Gil-galad, Eregion'a Elrond'u gönderir, ama o çok geç kalır. Elrond Eregion'a vardığında, Eregion çoktan yerle bir edilmiş ve Celebrimbor tutsak edilmiştir. Böylece Sauron'un orduları Elrond'un güçlerini yenmeye çok yakınken, Khazad-dûm'dan çıkan Cüceler, Sauron'un sağ koluna saldırmış ve  Elrond'a kaçmak için zaman vermiştir. Ama Sauron'u alt edemeyen Cüceler de geri çekilmek zorunda kaldı ve Khazad-dûm'un kapıları kapandı. Sauron, kısa bir süre sonra Lindon'a hareket etmeye başladı. Elrond'un İmladris'i kuzeye geri çekilirken bulduğu söylenir. Bu sırada, Kral Gil-galad'ın habercileri Númenor'a ulaşır ve Númenor Kralına yardım isteğinde bulunur. Elflerin yenilgi üstüne yenilgi yaşaması ve Sauron'un Lindon'a çok yaklaşmasını takiben, Númenor'un yiğit askerleri Elflerin saflarına katıldı ve böylece yenildi Kara Lord, üç kere üst üste. Başarıları üstüne, Gil-galad, Vilya'yı Elrond'a hediye etti ve onu Lindon'un yarı-naibi ilan etti.

Sauron, orijinal olarak Elfler için dövülmüş 16 yüzüğü, 7 yüzük Cücelere, 9 yüzük İnsanlara olarak dağıttı. Yüzükleri dağıtarak Cüce ve İnsan ırklarını kontrol etmeyi umuyordu. Cüceler, Sauron'un oyunlarına kanmayacak kadar güçlü olsa da İnsanlar yüzüklerin kontrolu altına girmiş, ilkin güçlü savaşçılar, yöneticiler ve büyücüler olsalar da, 2251 yılında, Sauron'un köleleri, Nazgûl'a dönüştüler.

Númenor
Sauron, kendini İnsanların Kralı ve Dünyanın Lordu ilan etmiştir. Bu dönemde, Nûmenor karanlığa düşmüştür, kendini zorla İnançlı Yüksek Kraliçe Tar-Miriel ile evlendirip, kendini Yüksek Kral ilan eden Ar-Pharazôn, İnançlı grupları yasadışı ilan etmişti ve kendisi Kral'ın Adamlarının büyük bir destekçisiydi. Elfler ile ilişiği tamamen kesmiş, Elfçe konuşmayı yasaklamış ve Valar'a sırtını dönmüştü. Ve Sauron'un kendisini İnsanların Kralı ilan etmesi, Ar-Pharazôn'u çok sinirlendirmişti. 3262'de Umbar'a, Orta Dünyada görülmüş en büyük ordulardan biriyle inmişti. Sauron, Nûmenor'un insanlarını yenemeyeceğini anlayınca, Annatar olarak, Ar-Pharazôn'a teslim olmuş ve ona biat etmiştir. Çok kısa bir sürede, Kralın baş danışmanı olan Sauron, Ak Ağacı kestirmiştir. (Isildur Ak Ağacın bir meyvesini alıp ilerleyen yıllarda Minas Ithil'e dikmiştir.) ve onun yerine Melkor'a bir tapınak diktirmiş, kendini tapınağın yöneticisi ilan etmiştir. Yaşlanan Ar-Pharazôn, gittikçe ölümden daha çok korkup sonunda Sauron'un yalanlarına inanıp 3310'da Valinor'a saldırmıştır. Sauron bu sürede, Númenor'da kalmıştır. Manwë'nin çağrısı ile, Eru bu olayla kendisi ilgilenmiş, dünyayı yuvarlak yapmış ve Valinor'u Orta Dünya'dan taşımıştır. Sauron Akallabêth sırasında, fiziksel formunu kaybetmiş ve bir daha adil formuna dönüşememiştir. Númenor'dan sadece Andustar'da yaşayan İnançlı halk kaçabilmiştir. Andustar Lordu, Elendil ve iki oğlu Isildur ile Anárion Orta Dünya'ya göçün liderleridiydi. Elendil kuzeyde Arnor'u, oğulları ise güneyde Gondor'u kurdular. 3429'da Sauron'un orduları, Minas Ithil'i kuşatıp şehri ele geçirdi. Bunun üstüne Isildur, babası Elendil'den yardım istemek için Annuminas şehrine ulaklar gönderdi. Elendil ise Gil-galad'a haber gönderince, Son İttifak kuruldu. Bu ittifakın içinde sadece Quenya ve Dúnedain değil, Kuyutorman'ın Sindarin Elfleri de vardı. Sindar Elflerinin lideri ise Thranduil'in babası Kral Oropher'di. Dagorlad muharebesini kazanan İttifak, Barad-dûr'u 7 yıl boyunca kuşattı ve sonunda Sauron kulesinden çıktı. İttifakı Orodruin'e kadar geri püskürttü. Gil-galad ve Elendil, Sauron'la savaşırken öldü, ama Sauron'u yere yıkmayı başardılar, işte o an kesti Sauron'un parmağını Isildur ve yüzüğü kendine aldı. Sauron işte böyle yenildi ikinci çağda. Ama yüzük, Isildur'a ihanet etti, onun ölümüne sebep oldu ve kayboldu. Ta ki Gollum tarafından alınıp, Dumanlı Dağlar'a götürülene kadar.

Üçüncü Çağ
Yüzük'ünü kaybeden Sauron, yine Rhûn topraklarına kaçmış, 1000 yıllık bir süre boyunca orada gücünü geri kazanmaya çalışmıştır. 1050 Ü.Ç'de Kuyutorman Elflerinin başkenti Amon Lanc'a gelen Sauron, bölgeyi kirletmiş ve kara büyüleriyle orayı yaşanamaz hale getirmiştir. Bunun üstüne, Amon Lanc Dol Guldur olarak anılmıştır. Buradaki karanlık ruh Ölü Çağıran (İngilizce: The Necromancer) olarak anılır. Sauron'un Dol Guldur'daki varlığı, karanlığın gitgide büyümesine sebep olur. Dumanlı Dağlar'ın orkları daha pervasız olurken, Smaug, Cüceleri Erebor'dan kovdu ve Cadı Kral Angmar'da dehşet saçmaya başladı. 1636 yılında, Doğu rüzgarları ile Orta Dünya'yı ölümcül bir hastalık pençesine aldı, Gondor, Eriador ve Rhovanion'da binlerce insanın ölümüne neden olan bu hastalık, Gondor'u Mordor'u gözetleyen istihkamları terk etmeye zorladı. Ve bu Nazgûl'un Mordor'a dönmesini sağladı. Angmar 1975 yılında yenilse de  Arnor, şimdi kralsız ve yerle bir olmuş bir şekilde terk edildi. Sadece beş yıl sonra, Khazad-dûm'da Balrog uyandı, Kral VI Durin'i öldürdü ve cüceleri Moria olarak bilinecek Khazad-dûm'dan kovdu. 2050 yılında, Cadı Kral, Gondor'un son Kralı Eärnur'un ölümüne sebep oldu. 2063 yılında, Gri Gandalf, Dol Guldur'a gitti ve bunun üzerine Sauron, hala yeteri kadar güçlenmemiş olduğunu düşünerek, yine doğuya kaçtı. Neredeyse 400 yıl boyunca doğuda bulunan Sauron, 2460'da  Gollum'un yüzüğü bulduğu yıl, Dol Guldur'a geri döndü. Dol Guldur'a gölgenin geri çöktüğünü sezen arifler Ak Konseyi kurdular, Saruman konseyin bir şey yapmasını uzun bir süre engellemiş olsa da, hatta ve hatta Gandalf Dol Guldur'a 2850 yılında gitmiş, Ölü Çağıran'ın Sauron olduğunu görmüş olsa bile. Sonunda 2939 yılında Saruman, Dol Guldur'a gitmeyi kabul etmiş ve Ak Konsey, Sauron'u 2941 yılında Dol Guldur'dan kovup, kendini açık etmeye zorlamıştır. Saruman Ak Konseyi oyalarken, Gondor zayıflamış, Ithilien kısa bir süreliğine düşmüş, Eorloğulları atlarını Celebrant'a, Gondor'un yardımına sürdüklerinde, Rohan Krallığıyla ödüllendirilmişlerdi. Sauron'un Dol Guldur'dan kovulduğu yıl, aynı zamanda Smaug ölmüş ve Gundabad orduları Beş Ordular Savaşı'nda yenilmişti. 2951 yılında Mordor'a dönen Sauron, iki yıl boyunca Barad-dûr'u yeniden inşa etti ve kendini yeniden Kara Lord olarak açıkça ilan etti. Sauron'un kara büyüsü, doğu rüzgarları ile Gondor'a yine bir hastalık yaydı ve bu hastalık Vekilharç Denethor'un eşi ve Vekilharç Faramir ile Boromir'in annesi Finduilas'i öldürdü. Eşinin ölümünü takiben, Denethor, Anor Taşına bakmaya başladı ve bunu fark eden Sauron, Minas Ithil'den ele geçirdiği Ithil Taşı ile  Anor Taşını kontrol etmeye çalıştıysa da, Denethor'un iradesi çok güçlüydü ve Sauron başarısız oldu.

Yüzük Savaşı
3000 yılında Saruman, Orthanc Taşını kullanmaya başladı ama bu sefer, Saruman Sauron'un Orthanc Taşını kontrol altına almasına bilerek izin verdi çünkü aslında, Sauron'un himayesi altındaymış gibi davranırken aslında o, Tek Yüzük'ü istiyordu. 3009 yılında, Gollum Mordor'a girmeye çalışırken yakalanmış ve bizzat Sauron tarafından yüzük hakkında bilidiği her şeyi söylemek zorunda bırakılmıştı. "Shire" ve "Baggins" kelimelerini söyleyebilen Gollum, 3017 yılında serbest bırakıldı. Aynı yılın 1 Şubat'ında Aragorn tarafından yakalanıp Kuyutorman'a götürülen Gollum, Haziran'ın yirmisinde orkların saldırısı ile kaçmış, aynı gün ise Sauron, Gondor'un gücünü test etmek için ve Nazgûl'un Osgiliath'ı geçmesini sağlamak için, ordularını Osgiliath'a gönderse bile Gondor'u yenememiştir ama yine de Nazgûl Osgiliath'ı geçmekte başarılı olmuştur. Aynı yılın Eylül ayında, Sauron, Saruman'ın hainliğini ve Gandalf'ı Orthanc'a hapis ettiğini öğrenir. Kara Süvariler, Gollum'un açık ettiği  iki kelime ile Shire'ı bulmuş ve Frodo'yu Ayrıkvadiye kadar takip etmiştir. Ve Cadı Kral onu Fırtına Başı'nda Morgul bıçağı ile yaralamıştır. Bu yara, Frodo Valinor'a gidene kadar tam olarak iyileşmese de, Elrond'un irfanı sayesinde yaranın ilerlemesi engellenmiştir. Saruman'ın yenilmesinin ardından, Pippin Palantire bakar ve Sauron yüzüğü onun taşıdığını düşünür ve Saruman'ın yanında olduğunu zanneder. Ama yanıldığını Nazgûl ona Saruman'ın yenilmiş olduğunu ve kendi kulesinde tutsak durumda olduğunu bildirince anlar. Birkaç gün sonra Aragorn'un da palantire bakmasının ardından Sauron, Aragorn'un Gondor'da olduğunu zanneder ve büyük bir aceleyle Minas Morgul'dan saldırısını başlatır. Mordor'un ordularını savaşa, Cadı Kral götürecektir. Bu, Frodo'nun Morgul Vadisini kolayca geçmesini sağlar. Minas Tirith Kuşatmasında Mordor'un ordusu Pelennor Çayırları Savaşında yok edilse ve en önemli komutanı, Cadı Kral ölse bile, (Aynı zamanda Rohan Kralı Théoden bu savaşta ölmüştü) hala Mordor'da on binlerce Ork bulunuyordu. Aynı zamanda 8 Kara Süvari hala Göz'ün hizmetindeydi. Ak Gandalf, Batı'nın Efendilerini Kara Kapıya gitmeye ikna etti ve bu Samwise ile Frodo'ya gizlice Orodruin'e gitmek için yeterli zaman tanıdı. Ama Frodo, son anda Yüzük'ü kendinin ilan etti ve parmağına taktı. Gollum tam o anda Frodo'nun parmağını koparttı ve yüzüğü kendine aldı. Kendini kutlarken ayağı kaydı ve Orodruin'e düştü. Yüzük, sonunda yok edilmişti. Sauron, fiziksel formunu sonsuza kadar kaybetmiş,  ruhu bir bulut gibi havaya uçmuştu, sadece batıdan esen bir rüzgar tarafından yok edilmek için... Sauron, zamansız boşluğa atılmıştı, yıllar önce efendisi Morgoth'un gittiği yere.

Etimoloji
Annatar Sauronun İkinci Çağın başlarında Elflerce tanınan ismidir.  Annatar Elf lisanında "Hediyeler Veren" anlamına gelmektedir.

Ayrıca bakınız
 Halbrand

Kaynakça

Yüzüklerin Efendisi karakterleri

Kurgusal savaş ağaları

Maiar
1937'de tanıtılan kurgusal karakterler
Erkek film karakterleri

Sauron


جوزيف بينسون «بين/باغز» هارداواي  ولد وتوفي (1897-1957) كان فنان لوحة قصة، رسام رسوم متحركة، ممثل أصوات، مؤلف مقالب، كاتب، ومخرج لعدة أفلام رسوم متحركة قصيرة خلال ما يسمى العصر الذهبي للرسوم المتحركة الغربية، كان يذكر اسمه أحيانا جاي. بي. هارداواي، بين هارداواي، باغزي هارداواي، وبي. هارداواي. خدم هارداواي في استوديو ليون شليسنجر خلال نهاية الثلاثينات ككاتب قصة ومخرج مشارك لعدة عروض لوني تونز وميري ميلوديز مع كال دالتون. أشرف هارداواي على أول إخراج لفيلم يظهر أرنبا، ليتطور الأرنب إلى ما يعرف حاليا باغز باني. حيث سمي بهذا الاسم عندما وضع أحد زملائه عبارة «أرنب باغز Bugs' Bunny» على لوحة أرنب رسمها، ثم تسقط الفاصلة العلوية ويقترن الأرنب مع العبارة السابقة كاسم له.

في عام 1940، اتجه هارداواي للعمل لدى والتر لانز للمشاركة في ابتكار نجمها وودي وودبيكر، حيث كتب وشارك في كتابة نصوص عروض وودي من 1940 حتى 1949، كما ساهم في تقديم صوته بعد ميل بلانك.

روابط خارجية

مراجع

رسامو رسوم متحركة أمريكيون
رسامو رسوم متحركة من ميزوري
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الأولى
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب تلفاز
كتاب تلفاز أمريكيون
كتاب تلفاز ذكور أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
مخرجو أفلام رسوم متحركة أمريكيون
مخرجو أفلام من ميزوري
مدفونون في منتزه فورست لاون التذكاري
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
مواليد 1895
مواليد 1897
مواليد في ميزوري
وفيات 1957
وفيات في لوس أنجلوس

بين هارداواي


Poul Bjørnholdt Løhde (født 6. december 1950 i Middelfart) var politimester i Nyborg fra 1995 til 2002, da han fik posten som politimester i Esbjerg. Endvidere var han formand for Foreningen af Politimestre i Danmark 2002-2007.

Han stoppede juli 2015 som politidirektør i Fyns Politi.

Kilde
Kraks Blå Bog.

Personer fra Middelfart
Personer i Kraks Blå Bog

Poul Bjørnholdt Løhde


El museo Municipal de Algeciras se encuentra ubicado en el Hospital de la Caridad de la Villa Nueva de la ciudad de Algeciras. Es gestionado por la delegación de Cultura del ayuntamiento de la ciudad y alberga una importante colección de piezas arqueológicas localizadas en diferentes yacimientos de la ciudad así como departamentos dedicados a la investigación arqueológica, restauración y difusión.

Creación de la Comisión Pro-museo

El antecedente de esta entidad fue la Comisión Pro-Museo Histórico-Arqueológico creada por aficionados locales a la arqueología que recolectaban piezas procedentes de escombreras de obras y realizaban labores de localización de yacimientos y difusión del patrimonio. Cuando en 1981 se creó el museo de Algeciras los fondos de esta Comisión Pro-Museo pasaron a formar a formar parte de él aunque tuvieron que esperar unos años para que tener una sede en la cual exponerse.

La Casa de los Guardeses
La primera sede permanente del museo municipal fue inaugurada en 1995 tras la restauración y habilitación para fines museísticos de la Casa de los Guardeses, la antigua vivienda de arquitectura colonialista inglesa destinada al servicio de la Villa Smith y construida alrededor de 1919 junto al actual Parque de las Acacias, en la Villa Vieja.

La exposición de arqueología se encontraba distribuida en seis salas destinadas a las colecciones correspondientes a la Prehistoria, Edad Antigua, Edad Media (la ciudad árabe), Edad Media (la ciudad castellana) en la planta baja y Edad Moderna y Edad Contemporánea en la primera planta.

La sala de exposición de Arte sacro fue inaugurada en 1999 tras una profunda restauración de la Capilla del Cristo de la Alameda, del , que hasta el momento se había utilizado como taller de reparación de vehículos. En sus cuatro salas se expuso una colección de objetos litúrgicos entre los que se encontraba la Custodia Procesional del Corpus Christi o pinturas religiosas como una representación de Santo Domingo de Guzmán, del taller de Zurbarán.

En 2009, tras la puesta en valor de los restos de las murallas medievales de la localidad en el Parque Arqueológico de las Murallas Merinies, se inauguró en la Avenida Blas Infante el Centro de interpretación de la cultura andalusí que alberga parte de los fondos recuperados en las excavaciones llevadas a cabo desde 1997 en la Puerta del Fonsario y en cementerio adyacente.

El Hospital de la Caridad

Durante el año 2015 se llevó a cabo la adaptación del antiguo Hospital de la Caridad para albergar todos los fondos museísticos de la ciudad. De este modo se procedió a adaptar el edificio eliminando las barreras arquitectónicas, se repuso su cubierta y se reordenaron sus salas para el nuevo uso mediante la financiación del proyecto NAMAE del Programa operativo de cooperación transfronteriza España-Fronteras Exteriores y del Instituto de empleo y desarrollo tecnológico de la Diputación provincial de Cádiz.

El nuevo museo posee cuatro salas expositivas en su planta baja dedicadas a la Prehistoria, Edad Antigua, loza y azulejos y etnología, además de una sala polivalente. Las seis salas de la primera planta están dedicadas a la Edad Media, Edad Moderna, Edad Contemporánea, Arte sacro, Bellas artes e historia del propio edificio además de las salas de exposiciones temporales Ramón Puyol y Rafael Argelés, la sala de actividades, la biblioteca y sala de consulta. En la segunda planta se localizan las oficinas de administración, restauración y el almacén.

Referencias

Enlaces externos

Cultura en Algeciras
Museos de la provincia de Cádiz
Algeciras
Museos de España inaugurados en 1995

Museo Municipal de Algeciras


La Medalla al Trabajador Veterano () es un premio laboral civil de la Unión Soviética establecido el 18 de enero de 1974 por Decreto del Presídium del Sóviet Supremo de la URSS. para honrar a los trabajadores, por sus muchos años de arduo trabajo en la economía nacional, las ciencias, la cultura, la educación, la atención médica, las agencias gubernamentales y las organizaciones públicas.

Aunque solo tuvo dieciocho años de existencia relativamente cortos, fue entregada casi cuarenta millones de veces. Su reglamento fue detallado y aprobado mediante decreto número 5999-VIII de 20 de mayo de 1974. Su estatuto fue modificado por múltiples decretos sucesivos del Presídium del Sóviet Supremo de la URSS, primero el 8 de junio de 1977, luego el 12 de agosto de 1983, y finalmente el 28 de diciembre de 1987. La medalla dejó de otorgarse tras la disolución de la Unión Soviética en diciembre de 1991.

Estatuto
La Medalla al Trabajador Veterano se otorgó a los trabajadores por muchos años de arduo trabajo en la economía nacional, las ciencias, la cultura, la educación, la atención médica, las agencias gubernamentales y las organizaciones públicas. La medalla se otorgó a los trabajadores, agricultores y empleados en reconocimiento a su labor de toda la vida al alcanzar la antigüedad requerida para una pensión de larga duración o la edad de jubilación. El Decreto del Presídium del Sóviet Supremo de la URSS número 5822-IX del 8 de junio de 1977, agregó a las bases y a los funcionarios del Ministerio del Interior como posibles destinatarios bajo los mismos criterios de adjudicación que los trabajadores mencionados en el decreto del 12 de agosto de 1983.

Las recomendaciones para el premio eran formuladas conjuntamente por las administradores del Partido y organizaciones sindicales, empresas, instituciones y organizaciones basadas en nominaciones de grupos de trabajo o consejos laborales. La lista de posibles beneficiarios se remitía luego a los órganos municipales, distritales o del Partido y gubernamentales para su aprobación final. En el caso de los miembros del Ministerio del Interior, la lista de candidaturas se remitía al Ministro del Interior para su aprobación final.

Las ceremonias de entrega de la Medalla generalmente tenían lugar en el lugar de trabajo de los destinatarios y se realizaban en nombre del Presídium del Sóviet Supremo de la URSS, del Presídium del Sóviet Supremo de la Unión o de las Repúblicas Autónomas, los comités ejecutivos de los soviets regionales y provinciales, del Soviet de Moscú, del Soviet de Leningrado o de los Soviets urbanos de los diputados del pueblo de las capitales de las repúblicas soviéticas.

La Medalla al Trabajador Veterano se lleva en el lado izquierdo del pecho y, en presencia de otras órdenes y medallas de la URSS, se coloca después de la Medalla por el trabajo valiente en la Gran Guerra Patria 1941-1945. Si se usa en presencia de Órdenes o medallas de la Federación de Rusia, estas últimas tienen prioridad.

Cada medalla venía con un certificado de premio, este certificado se presentaba en forma de un pequeño folleto de cartón de 8 cm por 11 cm con el nombre del premio, los datos del destinatario y un sello oficial y una firma en el interior.

A 1 de enero de 1995 se habían otorgado la medalla a aproximadamente 39.197.100 personas. El autor del diseño de la medalla fue el pintor S. A. Pomanski.

Diseño
Es una medalla circular de 34 mm de diámetro extraída de tombac y luego plateada y oxidada.

El anverso de la medalla lleva la imagen en relieve de la hoz y el martillo sobre la inscripción «URSS» (en ruso: «СССР») con rayos divergentes, una rama de laurel se extiende por el ancho del anverso de derecha a izquierda pasando bajo el mango de la hoz una curva hacia arriba, a lo largo de la circunferencia inferior y derecha, una cinta con la inscripción en relieve «VETERANO DEL TRABAJO» (en ruso: «ВЕТЕРАН ТРУДА»).

El reverso, por lo demás simple, lleva la inscripción en cuatro líneas «POR UN TRABAJO LARGO Y DIGNO» (en ruso: «ЗА ДОЛГОЛЕТНИЙ ДОБРОСОВЕСТНЫЙ ТРУД»).

La medalla esta asegurada por un anillo a través del bucle de suspensión de la medalla a una montura pentagonal soviética estándar cubierta por una cinta de muaré de seda superpuesta de 24 mm de ancho con franjas de borde blanco de 1 mm de ancho y coloreada de izquierda a derecha por un ancho de 7 mm una franja gris oscuro, una franja gris claro de 8 mm de ancho y tres franjas rojas de 2 mm de ancho separadas por dos franjas blancas de 0,5 mm de ancho.

Galardonados
Lista parcial de las personas que recibieron la Medalla al Trabajador Veterano

Véase también
 Órdenes, condecoraciones y medallas de la Unión Soviética
 Medalla de los Trabajadores Distinguidos
 Medalla de la Distinción Laboral
 Medalla por el Trabajo Valiente en la Gran Guerra Patria 1941-1945
 Medalla por el Rescate de Personas Ahogadas
 Medalla por el Coraje en Incendios

Referencias

Enlaces externos
 Medallas y órdenes de la Unión Soviética (en ruso)

Medalla al Trabajador Veterano

Medalla al Trabajador Veterano


The Qikiqtaaluk Region, Qikiqtani Region (Inuktitut syllabics: ᕿᑭᖅᑖᓗᒃ ) or the Baffin Region is the easternmost, northernmost, and southernmost administrative region of Nunavut, Canada. Qikiqtaaluk is the traditional Inuktitut name for Baffin Island. Although the Qikiqtaaluk Region is the most commonly used name in official contexts, several notable public organizations, including Statistics Canada prior to the 2021 Canadian census, use the older term Baffin Region.

With a population of 18,988 and an area of , it is the largest and most populated of the three regions.

The region consists of Baffin Island, the Belcher Islands, Akimiski Island, Mansel Island, Prince Charles Island, Bylot Island, Devon Island, Baillie-Hamilton Island, Cornwallis Island, Bathurst Island, Amund Ringnes Island, Ellef Ringnes Island, Axel Heiberg Island, Ellesmere Island, the Melville Peninsula, the eastern part of Melville Island, and the northern parts of both Prince of Wales Island and Somerset Island, plus smaller islands in between. The regional centre, and territorial capital, is Iqaluit (population 7,740). The Qikiqtaaluk Region spans the northernmost, easternmost, and southernmost areas of Nunavut.

Before 1999, the Qikiqtaaluk Region existed under slightly different boundaries in the Northwest Territories as the Baffin Region, in the northern part of the District of Keewatin.

The western half of the nearby Hans Island is part of the Qikiqtaaluk, while the eastern half is part of Greenland and is in the municipality of Avannaata.

Communities

All of Qikiqtaaluk's thirteen communities are located on tidal water and just under half of its residents live in Nunavut's capital and only city, Iqaluit (7,740.). The majority of the rest live in twelve hamlets—Arctic Bay (868), Kinngait (1,441), Clyde River (1,053), Grise Fiord (129), Sanirajak (848), Igloolik (1,682), Kimmirut (389), Pangnirtung (1,481), Pond Inlet (1,617), Qikiqtarjuaq (598), Resolute (198) and Sanikiluaq (882). Alert (CFS Alert) and Eureka are part of Qikiqtaaluk, Unorganized (permanent population 0) areas in the Qikiqtaaluk.

Formerly, there was a mining town at Nanisivik. However, it and the Nanisivik Mine closed in 2002, with Nanisivik Airport closing in 2010 and all flights transferred to Arctic Bay Airport.

Like the majority of Canada's Inuit communities, the region's traditional foods include seal, Arctic char, walrus, polar bear, and caribou.

Inhabitants of the Qikiqtaaluk Region are called Qikiqtaalungmiut.

Iqaluit

Iqaluit has the Astro Hill Complex, the Nunatta Sunakkutaangit Museum and the Legislative Building of Nunavut and the Unikkaarvik Visitors Centre.

Pre-contact
According to anthropologists and historians, the Inuit are the descendants of the Thule people who displaced the Dorset culture (in Inuktitut, the Tuniit). By 1300 the Inuit had trade routes with more southern cultures.

History

About 1910, Europeans markets increased their interest in white fox pelts. The distribution and mobility of Inuit changed as the expanded their traditional hunting and fishing routes to participate in the white fox fur trade. Traditional food staples—such as seal and caribou—were not always found in the same regions as white fox. The Hudson's Bay Company—which was chartered in 1670—had been opening fur trading posts throughout Inuit and First Nations territory. By 1910, the HBC was restructured into a lands sales department, retail and fur trade. The HBC dominated the fur trade under minimal supervision from the Canadian government, and some Anglican and Catholic missionaries who lived near remote northern hamlets. By 1922 most of imported goods acquired by Inuit were from the HBC.

Relocation

Between 1950 and 1975 thirteen northern communities were relocated.

Killing of the sled dogs

In the 1950s and 1960s the Royal Canadian Mounted Police (RCMP) and others in authority undertook "the widespread killing of sled dogs".

Reconciliation and truth commissions
The Qikigtani Truth Commission—which was commissioned, conducted, and paid for by an Aboriginal organization, the Qikiqtani Inuit Association and took place from 2007 to 2010—brought together historians and Inuit to revisit the history of the Qikigtaaluk Region.

Protected areas

Auyuittuq National Park
Bowman Bay Wildlife Sanctuary
Katannilik Territorial Park Reserve
Kekerten Territorial Park
Mallikjuak Territorial Park
Pisuktinu-Tunngavik Territorial Park
Polar Bear Pass National Wildlife Area
Quammaarviit Territorial Park
Quttinirpaaq National Park
Sirmilik National Park
Sylvia Grinnell Territorial Park

Demographics
In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, the Qikiqtaaluk Region had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Surrounding census divisions

Division No. 11, Newfoundland and Labrador (Nunatsiavut)
Division No. 23, Manitoba
Inuvik Region
Kivalliq Region
Kitikmeot Region

See also

Akudnirmiut Inuit
Netsilik Inuit
Ellesmere Island Volcanics
Strathcona Fiord

References

Further reading

 Kavik, Lisi, and Miriam Fleming. Qikiqtamiut Cookbook. [Sanikiluaq, Nunavut]: Municipality of Sanikiluaq, 2002.

External links

 Qikiqtaaluk Region information at Explore Nunavut

Census divisions of Nunavut

Qikiqtaaluk Region


Parona signata est une espèce de poissons de mer de la famille des Carangidae. C'est la seule espèce de son genre Parona. Ce sont des poissons de 40 jusqu'à  présents sur les côtes atlantiques du sud-est du Brésil au sud-est de l'Argentine.

Liens externes
Genre Parona

Espèce Parona signata

Notes et références

Perciformes (nom scientifique)
Carangidae

Parona signata


T-Mobile Alman GSM operatörü. Deutsche Telekom bünyesinde faaliyet gösteren grubun merkezi Bonn'da bulunmaktadır. Yurt dışındaki yatırımları da hesaba katıldığında toplam 106,42 milyon müşterisiyle mobil telefon hizmeti sunan firmalar listesinde 6. durumdadır. Yönetim kurulu başkanlığı Hamid Akhavan tarafından yürütülen T-Mobile, 7 bini Almanya'da olmak üzere 44 binden fazla çalışana sahiptir.

Dış bağlantılar
 T-Mobile Holding
 T-Mobile Almanya
 T-Mobile "Sık Sorulan Sorular"
 3G FORUM - T-Mobile

Almanya merkezli telekomünikasyon şirketleri
Alman markaları
GSM operatörleri
Wi-Fi
1990'da kurulan şirketler

T-Mobile


Three ships of the United States Navy have been named USS Santee, after the Santee River of South Carolina.

  was one of the last sailing frigates of the Navy, started in 1820 but not completed until 1855.
  was a freighter, launched as
  was acquired in 1940 as a fleet oiler, converted to an escort carrier in 1942, and in service until 1946.

United States Navy ship names

USS Santee


Differential Equations est une revue de mathématiques à comité de lecture publiée par Springer Verlag.

Description
De 1965 à 1999, elle était publiée par le « Consultants Bureau, New York » ; depuis 2000, elle est publiée par Springer
Elle publie principalement des traductions en anglais d'articles de la revue Differentsial'nye Uravneniya () qui, elle, publie en russe et se concentre sur les travaux d'universitaires des États relevant de l'ex-URSS.

Les thèmes de la revue sont les équations différentielles et aux équations intégrales associées. La revue publie des articles originaux d'auteurs de tous pays et accepte les manuscrits en anglais et en russe, sur les équations différentielles ordinaires, les équations différentielles partielles, la théorie spectrale des opérateurs différentiels, les équations intégrales et intégrales-différentielles, les équations aux différences et leurs applications en théorie du contrôle, en modélisation mathématique, en théorie des coquilles, en informatique et en théorie des oscillations.

La revue est publiée en collaboration avec le département de mathématiques et la division des nanotechnologies et des technologies de l'information de l'Académie des sciences de Russie et l'Institut de mathématiques de l'Académie nationale des sciences du Belarus.

Son rédacteur en chef est, en 2022, Viktor A. Sadovnichii, de la faculté de mathématiques et mécanique de l'Université d'État de Moscou.

La revue publie un volume annuel composé de douze numéros mensuels. À titre d'exemple, le volume 56, de 2020, comporte près de 1700 pages.

Résumés et indexation

La revue est indexée notamment par Mathematical Reviews et Zentralblatt MATH. Son QCM en 2009 était de 0,12 et son facteur d'impact en 2009 était de 0,339. D'après SCImago Journal Rank, le facteur d'impact est de 0,54 pour 2020.

Notes et références

Liens externes

 Page d'accueil de Differentsial'nye Uravneniya
 Differentsial'nye Uravneniya sur www.mathnet.ru

Article lié
 Liste des journaux scientifiques en mathématiques

Revue publiée par Springer Verlag
Presse écrite en anglais
Titre de presse créé en 1965
Revue de mathématiques
Differential

Differential Equations


Granja Nova Portekiz'de Tarouca belediyesine bağlı olan, 6,86 km² yüzölçümüne sahip, 410 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tarouca

Granja Nova


Judeus — grupo étnico-religioso

Peixes
Salaria pavo
Coris julis

Desambiguações de animais

Judia (desambiguação)


Skýþar (úr grísku Σκύθης, Σκύθοι) voru hirðingjaþjóð sem bjó í Evrasíu á svæði sem nefndist Skýþía og náði yfir Mið-Asíu og hluta Austur-Evrópu frá 7. öld til 3. aldar f.o.t. Hnignun þeirra stafaði af átökum við Akkamenída og Makedóna. Að lokum lögðu Sarmatar, sem voru skyld þjóð, lönd þeirra undir sig, og Alanar lögðu svo lönd Sarmata undir sig. Skýþar eru taldir hafa verið írönsk þjóð sem talaði íranskt mál og trúarbrögð þeirra voru skyld frumírönskum trúarbrögðum.

Skýþar voru með fyrstu miðevrópsku hirðingjaþjóðunum sem börðust á hestbaki. Þeir tóku við af Kimmeríum sem ráðandi afl á sléttunum í Mið-Asíu á 8. öld f.o.t. Veldi þeirra hefur verið kallað fyrsta miðasíska hirðingjastórveldið.

Eftir þeirra daga var heiti þeirra notað yfir ýmsar evrasískar þjóðir sem ekkert áttu skylt við þá, eins og Húna, Gota, Tyrkneskar þjóðir, Avara, Kasara og aðra hirðingja.

Skýþar

Skýþar


Vibhag (in music) represents a duration of rhythmic phrasing in Indian classical music made up of a certain number of beats. They are the rough equivalent of bars in western music, but instead of always being equal subdivisions of the tala (the rhythmic cycle - gdjg
think 12 bar blues), they can be uneven. In certain traditions of Indian music, any number of beats may form a Vibhag. Usually the beats will be in two, three, or four.  They should be designated either with a clap or a wave of the hand. The meaning of the word Bhag from is parts. The actual measure of the Vibhag is borders or boundaries or boundary lines, in short not in continuity or not continuous. The talas in Tabla or in any other percussion instrument in classical music have Vibhagas to get a track of the beats on Matras on which the singer or player is singing or playing on. For example taking different talas,

Tala Teental has 16 matras in it. It has 4 Vibhags. So Teental with Vibhags is written as

This can also be shown using the following figure

If you see both the tables then you may realize that after every 4 syllables i.e. considering the 1st line so Dha Dhin Dhin Dha after this is a line like this | . This is the symbol of Vibhag. And after the 4 syllables Dha Dhin Dhin Dha is the Vibhag. Now it is simple Maths that if there are 16 matras and if there is a Vibhag after every 4 matras, 2 conclusions are taken out. Those conclusions are that there will be 4 more vibhags after every 4 matra like it was there in the 1st line of Teental which was seen above. The 2nd one will be that after every vibhag there will be 4 matras. So in each Vibhag there will be 4 matras and in total it becomes 4×4 i.e. 16 which are the matras of Teental.

The line which you see in the table is the Vibhag and in each Vibhag there are 4 matras and so when multiply 4 and 4, we get 16 which is the matras of Teental.

Other Talas and Vibhags
In the following table is the information of the Vibhags, the matras of the tala and the division of how the matras are divided in each Vibhags.

Likewise, Teental has 4 Vibhags,

References

 https://chandrakantha.com/articles/indian_music/vibhag.html

See also
 Tala
 Teental
 Matra

Tala (music)

Vibhag


Hallvard Vebjørnsson eller Sankt Hallvard (ca. 1020 - 15. maj 1043) er skytshelgen for Norges hovedstad Oslo og er gengivet i Oslos byvåben.

Vebjørnsson er genkendelig på alle billeder af ham som helgen med en møllesten i hånden. Han blev begravet i Skt. Hallvard Domkirke i Oslo.

Hallvard Vebjørnsson fra herregården Huseby i Lier blev født omkring 1020. Hans mor var kusine til Olav den Hellige, og Hallvard var kristen siden barndommen. Hallvard Vebjørnsson har været dyrket som en helgen i det sydøstlige Norge og det vestlige Sverige. Også i dag findes mange navne og stednavne, der henviser til ham.

Legenden
Legenden om Sankt Hallvard begyndte en morgen i maj 1043, da den unge Hallvard ville tage sig over Drammensfjorden i båd.

Her bad en kvinde, formentlig en gravid træl, om hjælp.

Hun var på flugt fra to, muligvis tre mænd, som anklagede hende for tyveri og hun frygtede for sit liv.

Kvinden var villig til at bære en jernbyrd som bevis for, at hun talte sandt.

Hallvard troede på hendes uskyld og tog hende ombord i båden. Men forfølgerne fik fat i dem og anklagede Hallvard for at hjælpe en tyv og løgner.

Hallvard forsvarede kvinden. Dette udløste raseri fra hans forfølgere. En af mændene tog sin bue og skød Hallvard i halsen, hvorefter de slog kvinden ihjel og roede tilbage til stranden med ligene. Liget af kvinden blev begravet i bredden af fjorden.

De bandt en møllesten om halsen på liget af Hallvard og sænkedede det i fjorden, men liget flød op til overfladen, med møllestenen fastgjort omkring nakken .

Folket tog det som et tegn på, at han var en helgen.

Halvard blev senere begravet på Skt. Olafs kapel i Huseby. Det siges, at et himmelsk lys skinnede over graven og på stranden brød en hellig kilde frem.

Efter begravelsen forekom flere mirakler ved Hallvards grav. Han blev betragtet som martyr i det sydøstlige Norge, fordi han døde, mens han forsvarede den uskyldige kvinde. År 1053 var Halvards lig flyttet til Mariakirken i Oslo.

Senere blev helligdommen flyttede til Skt. Halvard Domkirke - Oslos første katedral.

I flere hundrede år var domkirken, hvor relekvierne blev opbevaret, et valfartssted .

Hallvardsmesse
Hallvardsmesse eller hallvardsok (Latin: Festum Halvardi martyris), den 15. maj, var i katolsk tid messedag i hele Norden.

Referencer

Personer fra vikingetiden
Oslos historie
Personer i Norges historie
Tjek fødselsår
Helgener fra Norge

Hallvard Vebjørnsson


L'édition féminine 2022 du tournoi de tennis de Madrid se déroule du  au , sur terre battue en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 1000.

Faits marquants

Forfaits
  Sofia Kenin, remplacée par  Yulia Putintseva
  Angelique Kerber, remplacée par  Kateřina Siniaková
  Anett Kontaveit, remplacée par  Ana Konjuh
  Barbora Krejčíková, remplacée par  Alison Riske
  Elise Mertens, remplacée par  Beatriz Haddad Maia
  Camila Osorio, remplacée par  Shelby Rogers
  Elina Svitolina, remplacée par  Anhelina Kalinina
  Iga Świątek, remplacée par  Greet Minnen
  Markéta Vondroušová, remplacée par  Nuria Párrizas Díaz

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
En simple, la Tunisienne Ons Jabeur remporte le 2ème titre de sa carrière, le 1er en WTA 1000, en battant en finale l'Américaine Jessica Pegula.

En double, la paire Gabriela Dabrowski / Giuliana Olmos remporte le titre.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau final

Premiers tours

Haut du tableau

Bas du tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau final

Premiers tours

Haut du tableau

Bas du tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Madrid
 Saison 2022 de la WTA
 Tournoi de tennis de Madrid (ATP 2022)

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Notes et références

WTA 2022
Madrid
Tennis en Espagne en 2022
Tennis en avril 2022
Tennis en mai 2022

Tournoi de tennis de Madrid (WTA 2022)


A Igreja de Quis (; ), também conhecido de diferentes fontes como Igreja de São Eliseu (azerbaijano: Müqəddəs Yelisey Kilsəsi, armênio: սուրբ եղիշէ եկեղեցի; Latinizado Santo Eliseu) ou Igreja da Santa Mãe de Deus (armênio: Սուրբ Աստուածածին եկեղեցի), é um templo ortodoxo georgiano, provavelmente datado do início do , inativo por falta de paroquianos desde o , embora - a partir de 2000 - a missa ainda fosse regularmente celebrada por um padre georgiano. Localiza-se na Aldeia de Kiş aproximadamente 5 km ao norte de Shaki, Azerbaijão. Pesquisas arqueológicas realizadas em 2000 concluíram que foi construído primeiro como uma igreja diofisista georgiana, mais tarde para se tornar uma igreja calcedôniana (armênia ou albanesa caucasiana). Pesquisas anteriores haviam proposto que havia funcionado em diferentes momentos como uma igreja apostólica albanesa caucasiana, uma igreja calcedôniana dentro da Igreja Ortodoxa Georgiana, e mais tarde como uma Igreja Apostólica Armênia.

História
De acordo com o historiador armênio do  Moisés de Dascurene, no  São Eliseu, discípulo de Tadeu de Edessa, chegou a um lugar chamado Guis (Գիս), onde construiu uma igreja e recitou uma liturgia. A igreja tornou-se o "centro espiritual e o local de iluminação das pessoas do Oriente". A caminho de Gis, St. Elishe foi morto perto do altar pagão no pequeno vale de Zerguni por pessoas desconhecidas. De acordo com o historiador armênio da arquitetura Samvel Karapetian, a posição geográfica de Kish não parece corresponder à descrita por Moisés de Dascurene. Karapetian acredita que eles identificaram Gis como a aldeia de Bomen/Bum 60 km a sudeste de Kish, no Distrito de Gabala.

Segundo um historiógrafo georgiano, no , a população de Kish converteu-se à Igreja Ortodoxa Georgiana (calcedonismo). A igreja de Kish foi transformada em residência de um Bispo georgiano, funcionando até o . Na época em que a Rússia tomou posse da região, a Vila de Kish tinha população Udi. De acordo com Robert H. Hewsen, a língua Udi parecia ter prevalecido ao norte do rio Kura até o , e a população armênia parecia ser de chegada relativamente recente. Enquanto muitos armênios, sem dúvida, se estabeleceram lá fugindo das invasões turco-mongólicas, muitos outros entraram na região com a chegada dos russos no início do .

Edifícios religiosos
Igreja Ortodoxa Georgiana
Igreja Apostólica Albanesa

Igreja de Quis


Eco é uma personagem fictícia dos quadrinhos norte-americanos publicados pela Marvel Comics. Foi criada por Joe Quesada e David Mack, fazendo sua primeira aparição na revista Daredevil #9, em 1999.

Eco é o alter-ego de Maya Lopez, uma mulher indígena Cheyenne com relações com o Rei do Crime e o Demolidor.

Origem
Maya Lopez era uma garota indígena com deficiência auditiva filha de um homem chamado Willie Lincoln. Um dia, seu pai acaba sendo assassinado, com o homem pedindo que sua filha fosse cuidada por Wilson Fisk, o Rei do Crime. Ele aceita o desejo, assumindo a guarda da garota e a mandando para estudar em uma escola para pessoas com dificuldade em aprendizagem, sem perceber sua deficiência. Maya acaba demonstrando suas habilidades especiais logo cedo quando consegue reproduzir completamente uma música enquanto toca piano.

Já crescida, Maya é enviada em uma missão por Fisk para seduzir e acabar com o Demolidor, a quem ela acredita ser o responsável pela morte de seu pai. Ela, porém, acaba se apaixonando por Matt Murdock, enquanto acaba lutando com o Demolidor, sem desconfiar que os dois são a mesma pessoa. Maya descobre que o Demolidor não tinha sido o assassino de seu pai, mas sim Wilson Fisk. Furiosa, ela atira no rosto de Fisk como vingança, mas o homem acaba sobrevivendo.

Como Ronin
A personagem foi a primeira a adotar o nome de Ronin nos quadrinhos, antes mesmo de Clint Barton. Sua troca de manto acontece nas edições de The New Avengers. Maya usava o alter-ego como forma de ajudar Capitão América e os outros Vingadores sem revelar sua verdadeira identidade, com seu traje cobrindo sua aparência. Ela enfrenta adversários poderosos como a Hydra e o Tentáculo, em uma ocasião chegando a enfrentar Elektra Natchios e sendo morta pela ninja.

Poderes e habilidades

 Técnica em artes marciais: Maya é uma grande artista marcial, conseguindo bater de frente em batalha contra adversários formidáveis.
 Memória fotográfica: Tem uma incrível capacidade de se lembrar de rostos e de cenas que presenciou há muito tempo, além de reconhecer técnicas de luta de outras pessoas.
 Vibração de sons: Apesar de ser deficiente auditiva, ela também consegue notavelmente reconhecer e sentir vibrações de sons,

Universo Cinematográfico Marvel

Eco faz a sua estréia em live-action (e no Universo Cinematográfico da Marvel) na série Gavião Arqueiro. Maya Lopez é interpretada pela atriz Alaqua Cox. Cox, assim como a personagem, é deficiente auditiva e indígena.

Em sua contraparte no UCM, Maya é a líder do grupo Tracksuit Mafia (originalmente introduzido na revista em quadrinhos Hawkeye, de Matt Fraction e David Aja), junto com Kazi (interpretado pelo ator Fra Free) e usa uma perna protética desde a infância. Nessa versão, o pai de Maya (interpretado por Zahn McClarnon) é assassinado por Clint Barton (interpretado por Jeremy Renner) usando o manto de Ronin. Ela o culpa pela morte do pai, mas acaba descobrindo que Barton havia sido contratado por Wilson Fisk, o Rei do Crime (interpretado por Vincent D'onofio) para fazer o serviço. Assim como nos quadrinhos, ela se vinga de Fisk atirando no rosto do mesmo.

Uma série própria estrelando a personagem foi anunciada como em produção em maio de 2021, autointitulada de "Echo". O anúncio oficial veio no evento da Disney+ Day, no mesmo ano.

Em outras mídias

Séries

 Eco tem uma participação curta na série Ultimate Spider-Man, durante o episódio "Agent Venom".

Videogames

 Eco é uma personagem desbloqueável no game LEGO Marvel's Avengers.

Livros

 Eco aparece na novelização do game Marvel's Spider-Man, chamada de "Hostile Takeover".

Referências
Personagens fictícias
Mulheres fictícias
Personagens da Marvel Comics
Artistas marciais da Marvel Comics
Artistas marciais fictícios
Personagens amputados na ficção

Mulheres da Marvel Comics
Super-heroínas
Heróis da Marvel Comics
Indígenas fictícios

Eco (Marvel Comics)


ශ්‍රී ලංකාවේ බදුල්ල කලාපයෙහි රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව  දැක්වීමේදී  එය බදුල්ල, හාලිඇළ, සොරණතොට, මීගහකිවුල හා කන්දෙකැටිය යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශවලට අදාල රජයේ පාසැල් ලැයිස්තු වශයෙන් දැක්විය හැකිය.

බදුල්ල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය

හාලිඇළ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය

සොරණතොට අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය

ශ්‍රී ලංකාවේ බදුල්ල කලාපයේ රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව


Jean-Claude Bouchard OMI (* 25. September 1940 in Saint-Éloi) ist ein kanadischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Pala.

Leben
Jean-Claude Bouchard trat der Ordensgemeinschaft der Oblaten der Unbefleckten Jungfrau Maria bei und empfing am 30. August 1969 die Priesterweihe.

Papst Paul VI. ernannte ihn am 26. Februar 1977 zum Bischof von Pala. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Bangui, Joachim N'Dayen, am 1. Mai desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Paul-Pierre-Yves Dalmais SJ, Erzbischof von N'Djaména, und Henri Véniat SJ, Bischof von Sarh.

Am 25. September 2020 nahm Papst Franziskus das von Jean-Claude Bouchard aus Altersgründen vorgebrachte Rücktrittsgesuch an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Kanadier
Oblate der Unbefleckten Jungfrau Maria
Geboren 1940
Mann

Jean-Claude Bouchard


Münafık veya sahte Müslüman, insanlara kendini Müslüman olarak tanıtan fakat içten inanmayan kişilere denir.

Ayrıca bakınız
Müşrik
Mümin
Kafir

Kaynakça

İslam
İslam terimleri
İslam ve diğer dinler
Arapça deyişler

Münafık


Schleswig-Holstein sorunu, 19. yüzyılda Schleswig ve Holstein'ın statüsü konusunda çıkan anlaşmazlık.

Meselenin temeli

13. yüzyılda Danimarka'ya bağlanan Schleswig (Slesvig) Düklüğü 1386-1460 arasında Holstein'la birleştirilmiş, 1474'te de bu iki bölge ayrı ayrı düklükler olarak Danimarka kralları tarafından yönetilmeye başlamıştı. Holstein, Kutsal Roma-Germen İmparatorluğu'nun bir fiefi olmasına ve 1815'te Alman Konfederasyonu'na bağlanmasına karşın Danimarka krallarının mülkü olarak kabul ediliyordu. 19. yüzyılda bölgede yaşayan Almanlar gitgide yaygınlaşan milliyetçi hareketlerin etkisiyle bu iki bölgenin birleşmiş Almanya'nın içinde tek bir bölge oluşturmasını savunmaya başladılar.

Birinci Schleswig Savaşı

Milliyetçi akıma karşı önce Kuzey Schleswig'de, 1838'den sonra da bütün Danimarka'da bir karşı hareket gelişti. Danimarka'daki Ulusal Liberal hükûmet, Schleswig'in yüzyıllardır Danimarka'ya ait olduğunu ve Almanya-Danimarka sınırının geçmişte olduğu gibi gelecekte de Schleswig'in güney sınırını çizen Eider Irmağı ile belirlenmesini öngören Eider Programı'nı ortaya atınca Schleswig-Holstein'da mart 1848'de Prusya'nın desteklediği bir ayaklanma başladı. 1850'ye değin süren bir savaşa yol açan bu ayaklanma, Prusya'nın Fransa ve İngiltere'nin baskısı karşısında geri çekilmesiyle sona erdi. Bu savaşın sonunda İngiltere, Fransa, Rusya, Norveç-İsveç ve Danimarka, Schleswig-Holstein'ın Danimarka tacı altında birliğini kabul eden, ama Schleswig'in anayasal ayrıcalığının korunmasını öngören bir anlaşma imzaladılar. Bu ülkeler daha sonra 1852'de Avusturya ve Prusya'nın da katılımıyla Londra'da düzenlenen toplantıda Danimarka'nın çocuksuz kralı VII. Frederik'in ölümünden sonra yerine yeğeni Prens Christian von Glücksburg'un geçmesini karara bağladılar.

İkinci Schleswig Savaşı

1857'de yeniden iktidara gelen Ulusal Liberaller, 1863'te Kral IX. Christian'ı, Schleswig'i Holstein'dan ayırarak doğrudan Danimarka'ya bağlayan bir anayasayı kabul etmeye zorladılar. Avusturya ve Prusya daha önceki anlaşmayı hiçe sayan bu duruma müdahale edince 1864'te Danimarka-Prusya Savaşı başladı. Çok kısa süren ve Danimarka'nın yenilgisiyle biten bu savaşın sonunda imzalanan Viyana Antlaşmasıyla IX. Christian, Schleswig, Holstein, Lauenburg ve Kuzey Schleswig üzerindeki haklarını Avusturya imparatoru ve Prusya kralına bırakmak zorunda kaldı. Bu topraklar 1866'daki Yedi Hafta Savaşı'nın (Avusturya-Prusya Savaşı) sonunda Prusya'ya geçti. Prag Antlaşması'na (1866) halkın çoğunluğu isterse Kuzey Schleswig'in yeniden Danimarka ile birleşmesini öngören bir madde konduysa da Prusya ve Avusturya 1878'de anlaşmanın bu maddesini iptal ettiler. Almanya'nın I. Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinin ardından 1920'de yapılan halkoylamasıyla Kuzey Schleswig (bugün Güney Jutland) Danimarka'ya bırakıldı.

Avrupa tarihi
Almanya tarihi
Sorun

Schleswig-Holstein sorunu


Nasireddin ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südöstlich des Mare Nubium und westlich des Kraters Stöfler. Der nördliche Kraterrand wird teilweise von Miller überdeckt, Nasireddin wiederum überlagert den östlichen Teil von Huggins.
Der Krater ist mäßig erodiert, das Innere weist konzentrische Strukturen auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem persischen Theologen, Mathematiker, Astronomen und Philosophen Nasir ad-Din at-Tusi offiziell benannt.

Weblinks

 Nasireddin auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Nasireddin (Mondkrater)


ක්ෂීර මත්ස්‍යයා (කැනොස් කැනොස්) යනු,  කැනඩායි පවුලෙහි දැනට ජීවත්වන එකම ජීවී විශේෂය වෙයි.

ක්ෂීර මත්ස්‍යයා


Dover (/ˈdoʊvər /) je grad i glavna trajektna luka u Kentu u jugoistočnoj Engleskoj. Okrenut je prema Francuskoj preko doverskih vrata, inače najužeg dijela La Manchea koji u dužini od 33 kilometra razdvaja Dover od rta Cap Gris-Nez
 u Francuskoj. Leži jugoistočno od Canterburyja i istočno od Maidstona. Grad je administrativno središte Okruga Dover u kojem se nalazi i luka Dover. Obalne litice oformljene od sedimentnih stijena krede poznate su kao Bijele litice Dovera, značajna su turistička atrakcija cijeloga Kenta.
Arheološki nalazi otkrili su da je to područje uvijek bilo u fokusu kada je riječ kretanjima ljudima koji su tuda ulazili i izlazili iz Britanije. Ime potječe od rijeke Dour koja kroz nju protiče.

Luka Dover, kao i turizam, osiguravaju zaposlenje velikom broju ljudi cijeloga okruga.

Etimologija

Ime Dovera je prvi put zabilježeno u latiniziranom obliku Portus Dubris, a potječe od stare britanske riječi (keltskog podrijetla) za vodu (dwfr na srednjem velškom, dŵr na modernom velškom jeziku). Isti element prisutan je u francuskom nazivu grada Douvres i imenu rijeke Dour, što je očito i u drugim engleskim gradovima poput Wendovera. Međutim, moderno velško ime Dofr adaptacija je engleskog imena Dover.Izvjesno je da je sadašnje ime bilo u upotrebi barem u doba Shakespeareova kralja Leara (između 1603. i 1606.), u kojem sam grad i njegove litice igraju istaknutu ulogu.

Povijest

Arheološki nalazi pokazali su da je na tom području bilo ljudi iz kamenog doba, te da postoje i neki nalazi iz željeznog doba. Tijekom rimskog razdoblja područje je postalo dijelom rimske cestovne mreže. Dover je bio cestovno povezan s Canterburyjem i Watling Cestom da bi postao Portus Dubris, utvrđena luka. Dover ima djelomično sačuvani rimski svjetionik koji je najviša sačuvana rimska građevina u Britaniji, kao i ostatke vile s očuvanim zidnim freskama. Dover je kasnije zabilježen u Knjizi Sudnjeg dana.

Vremenom su izgrađene utvrde iznad luke, te svjetionici u svrhu sigurnog vođenja prolazećih brodova. Dover je bio jedna od luka Cinque (Cinque Ports na francuskom pet luka), povijesnog niza obalnih luka-gradova u Kentu, Sussexu i Essexu i služio je kao bastion protiv raznih napadača, osobito Francuza tijekom Napoleonovih ratova i Njemačke tijekom Drugog svjetskog rata.

1974. došlo je do otkriča značajnih artefakata u zaljevu Langdon blizu obale u blizini Dovera. Od značajnijih artefakata bitno je izdvojiti brončane sjekire francuskog dizajna koje su vjerojatno ostatak tereta s nekog potonulog broda. Istodobno, ovo otkriće također ukazuje na činjenicu da su trgovački putovi preko La Manchea između Engleske i Francuske postojali već u brončanom dobu pa čak i ranije.
1992. godine u dubini od šest metara pod vodom otkriven je takozvani brod Dover iz brončanog doba. Ovo je jedno od najstarijih nalaza plovidbenog broda. Koristeći radiokarbonsku metodu istraživanja, određeno je da je godina gradnje broda bila 1550. pr. Kr.

Geografija

Dover je u jugoistočnom kutu Britanije. Od Južnog Forelanda, najbliže točke europskom kopnu, Cap Gris Nez udaljen je 34 kilometara preko Doverskog tjesnaca.
Izvorno naselje nalazilo se u dolini rijeke Dour, i bilo je zaklonjeno od prevladavajućih jugozapadnih vjetrova, koji su dovodili do zamućivanja riječnog ušća djelovanjem velikog nanosa mulja stoga je, u kasnijoj fazi svog postojanja, grad bio prisiljen napraviti umjetne lukobrane kako bi luka ostala opstojna. Ti su lukobrani kroz svoju povijest proširivani i prilagođavani, tako da luka gotovo u potpunosti leži na melioriranom i zaštićenom zemljištu.
Više zemljište s obje strane doline - Doverski zapadni visovi (Dover Western Heights) i istočna uzvisina na kojoj se nalazi Dvorac Dover - prilagođeno je za efikasnu zaštitu od napadača. Grad se postupno širio dolinom rijeke, kojom prilikom je uz nju nastalo nekoliko sela.

Demografija

1800. godine, godinu prije prvog britanskog nacionalnog popisa, Edward Hasted (1732. – 1812.), engleski antikvar i povjesničar, izvijestio je da grad ima gotovo 10 000 stanovnika. Na popisu stanovništva iz 2001. godine, grad Dover imao je 28 156 stanovnika, dok je stanovništvo cijelog urbanog područja Dovera, prema podtcima Ureda za državnu statistiku, brojalo 39 078 stanovnika.
Širenjem Dovera, mnoga udaljenija drevna sela pripojila su se gradu. Izvorno su župe Dover sv. Marija i Dover sv. James, od 1836. Buckland i Charlton postale dio Dovera, a Maxton (zaselak na zapadu), River, Kearsney, Temple Ewell i Whitfield, sve sjeverno od središta grada, nalaze se unutar njegove konurbacije.

Turizam

Dover je poznat po sedimentnim stijenskim liticama od bijele krede, koje se tradicionalno nazivaju "Doverskim bijelim liticama"''.
Dozvoljeno je planinariti liticama, a iste su u vlasništvu Nacionalnog fonda i to je jedna znamenitosti koja privlači alpiniste.
Te visoke bijele litice Dovera donijele su Britaniji nadimak Albion.

 Gradovi prijatelji Dover''' ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima:

Galerija

Izvori

Gradovi u Engleskoj

Dover (Kent)


Mark Killilea (15 janvier 1897 - 29 septembre 1970) est un homme politique irlandais du Fianna Fáil. Il est Teachta Dála (député) pour les circonscriptions du comté de Galway pendant plus de 30 ans, puis sénateur pendant 8 ans.

Biographie

Killilea est né dans le townland de Cloonnabricka, Ballinamore Bridge, comté de Galway, de Pat Killilea, un ouvrier, et d'Anne Giblin.

Killilea revendique l'adhésion aux Irish Volunteers (1913) à partir de 1917 et s'engage dans le service actif avec l'armée républicaine irlandaise d'avril 1918 à septembre 1923, pendant la guerre d'indépendance irlandaise et la guerre civile irlandaise, dans les comtés de Wexford, Galway et Mayo. Il est blessé en mai 1921.

Avant d'entrer en politique, Killilea est agriculteur et commerçant, et devient membre fondateur du Fianna Fáil. Il est élu au Dáil Éireann (chambre basse du parlement) lors de sa première tentative, lors des élections générales de juin 1927 dans la circonscription de Galway à neuf sièges. Il prend son siège au 5e Dáil, avec les 44 autres députés du Fianna Fáil qui mettent fin à la politique républicaine d'abstentionnisme et prêtent le serment d'allégeance contesté, le rejetant comme une "formule vide".

Il est réélu aux élections générales de septembre 1927. Cependant, lors de la victoire du Fianna Fáil aux élections générales de 1932, il ne remporte aucun nouveau siège à Galway. Les cinq députés en poste du Fianna Fáil se présentent pour la réélection, mais le parti présente un total de sept candidats dans la circonscription et Killilea est l'un des deux députés en poste à perdre son siège au profit de collègues du parti. Il est réélu l'année suivante, remplaçant Joseph Mongan du Cumann na nGaedheal.

Killilea est ensuite réélu à chacune des huit élections générales au cours des 28 années suivantes, passant à la nouvelle circonscription de Galway East lorsque la représentation parlementaire du comté a été divisée aux élections de 1937, et choisissant Galway North après une nouvelle révision de la circonscription pour les élections générales de 1948

Aux élections générales de 1961, il perd à nouveau son siège, cette fois dans la circonscription restaurée de Galway East. Les trois circonscriptions à 3 sièges du comté avaient été remplacées par Galway West à 3 sièges et Galway East à 5 sièges, où Killilea est l'un des quatre députés du Fianna Fáil en exercice qui se présentent pour la réélection. Michael Kitt et Michael Carty sont tous deux réélus lors de la précédente élection générale, et Anthony Millar remporte une élection partielle en 1958. Il est difficile pour le Fianna Fáil de remporter quatre sièges sur cinq, et avec 55 % des premiers -vote de préférence le parti remporte trois sièges : Killilea est le perdant.

Il se présente ensuite aux élections du Seanad Éireann (chambre haute du parlement) au sein du Panel du travail et est élu au 10e Seanad. Il est réélu lors de l'élection du Seanad en 1965 au 11e Seanad, mais il démissionne en 1969 en faveur de son fils Mark Killilea Jnr, qui est élu au 12e Seanad.

Il épouse Mary Joan Turner en 1930.

Notes et références

Naissance en janvier 1897
Décès en septembre 1970
Député du Fianna Fáil
Personnalité de la guerre civile irlandaise
Personnalité politique du comté de Galway
Membre du 5e Dáil
Membre du 6e Dáil
Membre du 8e Dáil
Membre du 9e Dáil
Membre du 10e Dáil
Membre du 11e Dáil
Membre du 12e Dáil
Membre du 13e Dáil
Membre du 14e Dáil
Membre du 15e Dáil
Membre du 16e Dáil
Membre du 10e Seanad
Membre du 11e Seanad
Sénateur du Fianna Fáil
Décès à 73 ans

Mark Killilea


العقد أو العشرية فترة من الزمن تعادل 10 سنوات.

انظر أيضًا

 قرن
 حقبة

مراجع

ظواهر دورية
عقود
وحدات زمن

عقد (وقت)


Magnetootpor je pojava ovisnosti električnoga otpora o vanjskome magnetskom polju. Magnetootpor feromagnetičnih materijala (na primjer željeza, nikla, kobalta) prvi je mjerio W. Thomson (poznat kao lord Kelvin) 1857. Pokusom je pokazao da se električni otpor razlikuje kad električna struja kroz feromagnetični vodič teče u smjeru vanjskoga magnetskog polja i okomito na smjer toga polja. Razlika vrijednosti električnoga otpora izloženoga različitim magnetskim poljima iznosi nekoliko postotaka (%), ali je to bilo dovoljno da se magnetootpor godinama koristi u magnetskim senzorima i glavama za čitanje magnetskih zapisa (na primjer tvrdi disk računala).

Divovski magnetootpor

Divovski magnetootpor ili gigantski magnetootpor (također GMR, od eng. Giant MagnetoResistance) je pojava velike ovisnosti električnoga otpora o vanjskome magnetskom polju u otpornicima načinjenima od tankih slojeva naizmjenično postavljenoga materijala magnetskih i nemagnetskih svojstava. Za njegovo otkriće dobili su Nobelovu nagradu za fiziku A. Fert i P. A. Grünberg 2007.

A. Fert je 1970. pokazao kako raspršenje elektrona, a s njime i električni otpor, ovisi o relativnoj orijentaciji spina vodljivog elektrona i smjera magnetizacije feromagneta: ako su spin elektrona i magnetizacija feromagneta paralelni, raspršenje nije veliko pa je i električni otpor malen; ako je pak njihova orijentacija antiparalelna, raspršenje je veliko pa je i otpor velik. Time je Fert našao kako se može upravljati strujom elektrona promjenom smjera magnetizacije feromagneta. Za taj je postupak nužno da debljina feromagneta ne prelazi nekoliko slojeva atoma, a metoda dobivanja tankih, nanometarskih slojeva materijala razvijena je sredinom 1980-ih.

Grünberg je, istražujući troslojne materijale, otkrio kako su smjerovi magnetizacije slojeva željeza koji su razdvojeni tankim nemagnetičnim slojem uvijek antiparalelni, ako nema vanjskoga magnetskog polja. Djelovanjem vanjskoga magnetskog polja smjerovi magnetizacije slojeva željeza mogu se promijeniti u međusobno paralelnu orijentaciju.
Fert je 1988. istraživao električna i magnetska svojstva otpornika sastavljenih od desetaka izmjeničnih slojeva željeza i kroma. Bez djelovanja vanjskoga magnetskog polja magnetizacije feromagnetičnih slojeva bile su antiparalelne pa je električni otpor bio velik. Djelovanjem vanjskoga magnetskoga polja orijentacije svih feromagnetičnih slojeva su se izjednačavale, a električni otpor se smanjivao do 80%.

Najšira je primjena divovskog magnetootpora u telekomunikacijskoj elektronici, i to u senzorima (glavama) za čitanje računalnih tvrdih diskova. Nanometarski senzorski dio sastoji se od dvaju feromagnetičnih slojeva odvojenih tankim nemagnetičnim slojem. Taj nemagnetični, najčešće bakreni, sloj osigurava slabo magnetsko vezanje dvaju feromagneta. Smjer magnetizacije jednoga feromagnetičnog sloja stalan je i zadan slojem jakog antiferomagneta. Drugim, slobodnim, feromagnetičnim slojem detektira se magnetsko polje na površini diska: kad bit prođe ispod toga sloja, magnetsko polje izaziva promjenu orijentacije slobodne magnetizacije u odnosu na onu koja je zadana, a to se, zbog divovskog magnetootpora, očituje kao promjena električnog otpora senzora. Osjetljivost senzora s divovskim magnetootporom znatno je veća od osjetljivosti senzora s običnim magnetootporom, pa magnetsko polje koje pohranjuje bit informacije može biti slabije i površina (ploština) koju bit zauzima na površini tvrdoga diska može biti manja, što tvrdomu disku povećava memorijski kapacitet.

Izvori

Vanjske poveznice

Elektromagnetizam
Fizika čvrstog stanja
Znanost o materijalima

Magnetootpor


Eltham ( ) is a district of southeast London, England, within the Royal Borough of Greenwich. It is  east-southeast of Charing Cross, and is identified in the London Plan as one of 35 major centres in Greater London. The three wards of Eltham North, South and West have a total population of 35,459. 88,000 people live in Eltham.

History

Origins
Eltham developed along part of the road from London to Maidstone, and lies  almost due south of Woolwich. Mottingham, to the south, became part of the parish on the abolition of all extra-parochial areas, which were rare anomalies in the parish system. Eltham College and other parts of Mottingham were therefore not considered within Eltham's boundaries even before the 1860s.

From the sixth century Eltham was in the ancient Lathe of Sutton at Hone. In the Domesday Book of 1086 its hundred was named Gren[u/v]iz (Greenwich), which by 1166 was renamed Blachehedfeld (Blackheath) because it had become the location of the annual or more frequent hundred gathering.

By the 1880s the lathes and hundreds of Kent had become obsolete, with the civil parishes and other districts assuming modern governmental functions.

Eltham was a civil parish of Kent until 1889 when it became part of the County of London and from 1900 formed part of the Metropolitan Borough of Woolwich. The metropolitan borough was abolished in 1965 and Eltham then became part of the then London Borough of Greenwich.

Eltham today is one of the largest suburban developments in the borough with a population of almost 88,000 people.

Early development

Eltham lies on a high, sandy plateau which gave it a strategic significance. That, and the fact of its position close to the main route to the English Channel ports in Kent, led to the creation of the moated medieval Eltham Palace, still its most notable landmark. Daniel Lysons described its origins.

The nearby manor of Well Hall was home to Sir John Pulteney, four times Lord Mayor of the City of London, and later to wealthy Catholic William Roper and his wife Margaret (daughter of Sir Thomas More, known to Catholics as Saint Thomas More, Chancellor to King Henry VIII). In 1733 Sir Gregory Page bought this estate for £19,000 and demolished Roper House, building Page House – later known as Well Hall House – on the site. Until its demolition in 1931, Well Hall House variously served as a home to watchmaker John Arnold, and later to socialist Hubert Bland and author Edith Nesbit.

Also of note is Avery Hill Park and its former mansion, accessed from Bexley Road and at various points along the three miles (5 km) of other streets that surround the park. Avery Hill was the home of Colonel North, who made his fortune working in the Chilean nitrate industry. A hothouse is still open to the public and contains temperate and tropical plants. There are also remnants of the formal gardens in the public park. The mansion was part of the University of Greenwich, which had a significant presence on two sites in the area. However, in 2014 the university announced its intentions to withdraw from the site and has now done so.

Suburban development after 1900
The village streets adjacent to the Palace, and the surrounding land, remained rural until Archibald Cameron Corbett bought the Eltham Park Estate and developed it with well-built suburban housing between 1900 and 1914. The Bexley Heath Railway (see below) had opened what came to be known as the Bexleyheath Line in 1895. Suburban development of the district accelerated when the Government, through His Majesty's Office of Works, built the Progress Estate in Well Hall and large estates of temporary hutments in 1915, to house the vastly increased numbers of wartime workers in the Royal Arsenal at Woolwich. In the early years it was called, rather pretentiously, "Well Hall Garden City". Its name was changed to "Progress Estate" when it was purchased by the Royal Arsenal Co-operative Society in 1925. It compares well with later groups of municipal housing in south London – which is surprising given the fact that it was constructed rapidly between February and December 1915 and is sub-divided by the South Circular Road and (until about 1988) by the even busier A2 Trunk Road. The Progress Estate was made a Conservation Area in 2007.

Urban development

After World War I the building of housing estates continued unabated. By the beginning of World War II, four large estates were in existence: the Progress Estate (1915),  the Page Estate (1923), Middle Park (1931–36), and Horn Park (begun 1936, completed 1950s). The latter two were built on Eltham Palace's former hunting parks. Coldharbour Estate was built in 1947. The small council estates of Pippenhall and Strongbow Crescent were completed about 1960. Since that time new house building has been limited to small private "infill developments" and replacements for demolished properties.

Eltham residents occupy a housing stock of mixed age, particularly towards Eltham Park and the multiple streets with 'Glen' in their names. There are some fine houses scattered around Eltham. At least two roads, North Park and Court Road, contain million pound homes, and some of the older Victorian buildings have been subdivided into apartments.

A Micropub, The Long Pond, was opened in December 2014 - the first pub in Eltham Park for at least 115 years as Archibald Cameron Corbett would not give permission for pubs and put a restrictive covenant on the land. However, since the Licensing Act 2003 was implemented in 2005, Premise Licences are now granted by the local authority (Greenwich London Borough Council) instead of magistrates, as long as the applicant satisfies the council and the "responsible authorities" (such as Police, Environmental Health, Fire Service) that they will uphold the four licensing objectives (prevention of crime and disorder; public safety; prevention of public nuisance, protection of children from harm), then a licence will be granted. Several licensed premises in Eltham Park now offer "Off Sales".

Domestic architecture

Incidents
In 1990, an IRA bomb outside the Eltham Palace headquarters of the Royal Army Educational Corps injured seven people (see 1990 Eltham bombing). The area was targeted three times by the Mardi Gra bomber in the 1990s.

Geography

Description and location

Eltham has a varied topography. Map 6 shows contours, spot heights and water courses. The centre of Eltham is on a plateau at about the 60m level with the High Street running along its centre.  There is a scarp slope to the west of the plateau from the top of which are unrestricted views across South London. Eltham Palace occupies a commanding position on the edge of the scarp. Eltham Hill offers the steepest descent from the plateau, starting at Eltham High Street and descending 30m over 1 km due west at the Yorkshire Grey (now a McDonald's outlet). The land to the north of Eltham rises to form the southern slope of Shooter's Hill, one of the highest points in London at a height of . The recently (2014) restored 18th century belvedere Severndroog Castle offers wide views from its observation platform which is  above sea level.

From Eltham Church at  the High Street rises gently to  and continues east as Bexley Road at a slightly lower level.

To the south the plateau slopes gently downwards to Mottingham (at ) and New Eltham (at )

Eltham is devoid of any major water features, although the River Thames is approximately  away from Eltham's northern limits. The most prominent body of water is the River Quaggy which runs to the south-west of Eltham and joins the River Ravensbourne at Lewisham. The Quaggy receives additional water from a tributary named Little Quaggy, flowing from the lake of The Tarn in Mottingham, and feeds the wetlands in Sutcliffe Park. The only other significant watercourse is the River Shuttle, which rises in Avery Hill Park and flows east to join the River Cray.

Other nearby areas

Blackfen
Catford
Charlton
Chislehurst
Downham
Hither Green
Greenwich
Grove Park
Lewisham
Plumstead
Sidcup
Welling
Woolwich

Parks and open spaces

There is a large variety of open green space in Eltham, in the form of parkland, fields and woodland.
"Green Chain Walks" are signposted footpaths that run through or link the green spaces. Some are also bridleways or cycle routes.

Avery Hill Park is large, open parkland, to the east. It is most notable for its Winter Garden, a hothouse containing tropical trees and plants from around the world. The parkland was acquired by the London County Council in 1902.
Oxleas Woods, Castle Wood and Jack Wood, directly north of Eltham, is a Site of Special Scientific Interest. Oxleas Wood covers  and is at least 8,000 years old. The wood is home to specimen of tree including oak, silver birch, hornbeam and coppice hazel. Severndroog Castle, built in 1784 as a memorial to William James of the East India Company, stands in Castle Wood.
Sutcliffe Park is a  park at the westernmost point of Eltham. Previously known as Harrow Meadow, the parkland was reclaimed from the River Quaggy in the 1930s. The Quaggy was diverted into culverts, and the park officially opened in 1937 as Sutcliffe Park, named after the Borough's engineer. On 26 June 1954, the athletics track in Sutcliffe Park was opened, and has since been home to the Cambridge Harriers. In 2003, the park was re-landscaped as a wetland area. The River Quaggy was allowed to flow above-ground in the area, for the first time in 70 years. The park borders the Ferrier Estate, which was completed in 1970 and demolished by 2012 to make way for "Kidbrooke Village".
The Royal Blackheath Golf Course and the adjoining Tarn date back to Tudor times. The golf club, founded in 1766 to the north in Blackheath and to the south since its merger with Eltham Golf club in 1923, is the oldest golf club in the world outside Scotland. The club house Eltham Lodge  is a grade I listed building.
Well Hall Pleasaunce – formal gardens, ponds and woodland, originally the site of a manor house, in Well Hall
Eltham Park North and Eltham Park South are the final major green areas in Eltham. The southern park is adjacent to the Eltham Warren Golf Course.
The Tarn,  south of Eltham High Street, a  public garden, and bird sanctuary, with a lake amongst woodland.
Horn Park,  southwest of Eltham High Street, a  public park in Horn Park, with grassland, woodland, playground, football pitch and skate park.
Eltham Parks North and South, Avery Hill, Sutcliffe Park, The Tarn, Well Hall Pleasaunce and Horn Park all have Green Flag status.

In the 1990s the defence of Oxleas Wood to the north east of the town became a focus for a pan-European campaign to resist high capacity urban roads. Significantly the European Court of Justice found the UK government at fault for not adequately assessing the environmental impact of the planned road, that would have joined Beckton to Falconwood and perhaps – if objectors' fears are to be believed – been a first stage of a wider orbital road through Catford (a revival of a Greater London Council-backed Ringway Two).Green places in ElthamThe Royal Borough of Greenwich maintains an online directory of open spaces. Most parks have active Friends groups

Demographics

In December 2010, the population of Eltham parliament constituency was 63,059, although this figure includes the wards of Coldharbour and New Eltham, Kidbrooke with Hornfair and Shooter's Hill. 63,082 people live in the SE9 postcode district; of these, 30,398 are male and 32,684 are female. People over 65 make up 17.9% of Eltham's electorate.

Migration and ethnicity

At the census of 2011, the white population of Eltham was recorded at 80.95%; the largest minority group in Eltham was Black-African and Black-Caribbean people, who comprised 7.46% of the total population with Asians comprising 6.62%. Eltham's proportion of white residents is significantly higher than the Royal Borough of Greenwich average of 62.5%. Eltham's population by ward in 2011 was as follows:

Culture, identity and community

Eltham has an unusually high quotient of green space, with large areas of woodland to the north and east, including the historic woodland of Shooters Hill and Oxleas Wood, the Woodlands Farm community holding, Eltham Parks north and south and extensive parkland heading into Avery Hill park. Thus it is both 'suburban' and 'urban', and it forms part of the Royal Borough of Greenwich, an Inner London borough.

The town centre supports a loyal core of shoppers, diners, and drinkers, but the nightlife is modest. In recent years there has been great effort by local town centre businesses and other important Eltham stakeholders, to drive business, community and tourism improvements, that will help sustain the town centre. These efforts resulted in the formation of an Eltham town centre partnership (ETCP), chaired by an elected local stakeholder. Greenwich council had a member and officer representatives along with the University of Greenwich. The ETCP encouraged the development of A new town centre commerce Association – The Association of Commerce for Eltham (ACE). ACE established a new Town Centre web portal, which offered a basic business directory and tried to increase interaction between business and community groups. Both were offline as of June 2023.

In 2007, the new Eltham Centre opened just off the High Street including council offices and a new swimming pool and incorporating the early 20th century library.

The Eltham Society was founded in 1965 with the aim of "Preserving the past, Conserving the present, and Protecting the future". In 1993 it erected the Eltham Town sign in the high street. The Society is responsible for various publications.

In 2006 the community magazine "SEnine" was launched. As of 2023 it is published monthly and distributed free. As well as news and discussion of current affairs it also lists forthcoming events. It also carries many illustrated articles about Eltham history. Digitised copies of old issues are available on the SEnine website. A community website "This is Eltham" provides updates on current events.High Street and environsOn 22 April 1993, 18-year-old black student Stephen Lawrence was fatally stabbed in Well Hall. The crime quickly became one of the most high-profile racially motivated murders in modern Britain. Five teenagers were later accused of his murder but the case was dropped due to a lack of evidence. In 2011 as a result of new evidence coming to light, Gary Dobson and David Norris stood trial for the murder of Stephen Lawrence. They were convicted on 3 January 2012.

Other instances of racial attacks were documented throughout the 1980s and 1990s, with Eltham compared to a "sundown town" a name used to describe communities in America's Deep South where black people were advised for their own safety to not be out in public after dark. Eltham was, for example, compared to Jasper, Texas.

During the 2011 England riots, Eltham received national attention when, for three nights, a vigilante group of 300–400 people occupied the centre of Eltham, saying they were protecting people and property from rioters. Extra police from other UK forces were sent to maintain order. The group gathered after rumours that Eltham would be the latest place to be hit by unrest. A small number claimed to be EDL members. BBC reporters tracked fans of Millwall and Charlton walking along Eltham High St, with riot police following at a distance. Police were forced to move the crowds on for fear of violence, and were involved in minor clashes, but Eltham did not have any riot damage.

Education

Primary schools in Eltham include: Alderwood, Christ Church (Shooters Hill Rd), Deansfield, Gordon, Middle Park, Ealdham, Eltham C of E (Founded 1814), Gordon, Haimo, Henwick, Holy Family, Kidbrooke Park, St Mary's, St Thomas More and Wingfield.

Secondary schools in Eltham include Harris Academy Greenwich, St Thomas More Catholic School, Eltham Hill School for Girls, and Stationers' Crown Woods Academy (built upon the land of King Henry VIII's hunting grounds, and until 2011 named Crown Woods School).

One campus of the University of Greenwich was in Avery Hill Park, on the borders of Eltham and New Eltham, but has closed.

Sport and leisure
In 1654, three men were prosecuted at Eltham for playing cricket on a Sunday, one of the sport's earliest references.

Eltham Cricket Club, founded in 1863 and the last club for whom WG Grace played, are based at Footscray Rugby Club.

Eltham has a Non-League football club Cray Valley Paper Mills F.C., which plays at Badgers Sports Ground (shared with Greenwich Borough F.C.) in Middle Park. Cray Valley plays an annual charity match against their local non-league rivals Eltham Old Boys Football Club.

Eltham's parks provide many facilities for sports and fitness. Eltham Park South has a jogging track and six tennis courts. The Pleasaunce has a bowling green and pavilion. Avery Hill Park has changing rooms and half a dozen football and rugby pitches and with cricket pitches laid out in the summer.
The land adjoining Avery Hill is occupied by many sports grounds which include Footscray RUFC, London Electricity Sorts and Social Club, Charlton Park RFC, Sparrows Lane Sports Ground, Cambridge Mission Sports Ground, Unilever Sports Ground, Metrogas Amateur Sports Association, St James Mar Thoma Amateur Sports Ground and the SRC2 Sports Club. The same area is also home to the training ground of professional football club Charlton Athletic at Sparrows Lane.

Adjacent to Well Hall Pleasaunce is University of Greenwich Athletics Ground. This has a pavilion with changing rooms and six pitches for football and rugby

Preserving these sports areas from the encroachments of property developers is a constant battle for Elthams environmental and community groups. Currently (2014) the focus is on the long disused Gaelic Sports Field in Avery Hill Road, for which there is a planning application to build 150 houses.

Transport
Rail
Eltham, along with most other suburbs in south east London, is not served by the London Underground. Commuters rely on two rail lines to central London, and the road network. Trains through Eltham terminate at London Charing Cross, London Cannon Street or London Victoria in a westerly direction, and Crayford, Dartford, Slade Green, Gravesend, Gillingham or Rochester in an easterly direction. Given the lack of London Underground access, the two suburban rail lines work at, or above, their capacity during peak-hour commuting to central London. Fast trains take as little as 20 minutes to get to London Charing Cross. Eltham's closest London Underground station is North Greenwich tube station, a few miles to the northwest.Bexleyheath lineOriginally opened on 1 May 1895 by a private company, the Bexleyheath Line was taken over by the South Eastern Railway after it suffered bankruptcy. There were originally two stations in Eltham: Eltham Well Hall and Eltham Park. Eltham Well Hall station opened in 1895. Eltham Park station opened (after a prolonged legal wrangle) on 1 July 1908. On 11 June 1972, a London-bound train came off the track at Well Hall, killing 6 and injuring 126. Both Eltham stations were closed in 1985 and replaced by a new 'Eltham' station; this coincided with the construction of the Rochester Way Relief Road part of which was built on the site of Eltham Well Hall station. Glenlea Road between Well Hall Road and Archery Road was replaced by the station forecourt and a bus station (this had previously been adjacent to Well Hall station). The new rail station was built above the new road at the point it travels through what is sometimes referred to as 'the Eltham tunnel'. The new station has a modernist feel.Dartford Loop'''

The Dartford Loop line, about  south of Eltham High Street, was opened by the South Eastern Railway on 1 September 1866. It is commonly known by locals as the 'Dartford line via Sidcup'. There are two stations on this line that serve the population living to the south of Eltham: Mottingham station, originally named 'Eltham Station' until 'Eltham Well Hall' opened, and New Eltham station. Neither station is as large as Eltham station, but both have been heavily upgraded since opening.

Roads
Eltham High Street lies on the A210, the original A20 London to Maidstone road. But the A20 has now been diverted southwards, passing through Mottingham, and it is a dual carriageway that connects to the M20 motorway in Kent. Similarly, to the north, the dual carriageway A2 has replaced the Rochester Road section, which was always very congested (the old road had dangerous readings of lead pollution, close to schools, before the advent of lead-free petrol).

The upgrading of these two arterial routes in and out of London means that Eltham is handily positioned between the A20 and A2. Driving on either of these roads into London soon results in congestion, although the A2 does connect through to the Blackwall Tunnel under the Thames, and thus into east London, all on dual carriageway. Driving eastwards allows access to the Dartford Tunnel, and the Kent countryside, in as little as 20 minutes in off-peak hours.

Crossing the two from north to the south is the A205 South Circular road, a busy arterial route.

The back streets of Eltham have been largely traffic-calmed by the local Council, but there are chronic rat-runs as many of the measures are ineffective or insufficient. Provision for cyclists is modest, while there are some interesting footpaths along ancient rights of way, for example in Oxleas Wood and Avery Hill Park.

Buses
Scheduled coaches, marketed as part of the National Express network, link Eltham Green to Pimlico and Victoria in central London and to several destinations on the Kent coast via Bluewater (a retail-based development on a grand scale in Dartford borough) and Canterbury. Eltham Green is one of the few places in south London served by National Express coaches.

Eltham is served by Transport for London bus routes 122, 124, 126, 132, 160, 161, 162, 233, 286, 314, 321, B15 and B16. These routes connect Eltham to Beckenham,  Bexley, Bexleyheath, Blackfen,  Bromley, Catford, Charlton,  Chinbrook, Chislehurst, Crystal Palace, Foots Cray, Greenwich, Grove Park, Horn Park, Kidbrooke, Lee, Lewisham, Middle Park, New Addington, New Cross, North Greenwich, Plumstead, Ruxley, Sidcup, Swanley, Well Hall, Welling and Woolwich.

Notable residents

John Arnold – Internationally renowned watchmaker; lived in Well Hall HouseJohn Ayldon – An operatic bass-baritone and former member of the D'Oyly Carte Opera Company
Hubert Bland – Socialist and co-founder of the Fabian Society; lived in Well Hall House from 1899 to 1922
Billy Bonds, MBE – Former Charlton Athletic and West Ham United footballer  and former Millwall F.C. manager
Bridget of York – Princess, seventh daughter of Edward IV
Kate Bush – Singer and musician
Conflict – Anarcho-punk band, some of whose members originated in Eltham
Stephen Courtauld – Millionaire, war veteran and philanthropist; lived at Eltham Palace from the mid-1930s to 1944
Robert Devereux, 3rd Earl of Essex – Commander of the Parliamentary Army; last resident of Eltham Palace, where he died
Bernardine Evaristo – Novelist, critic, poet, playwright and academic
Boy George – Singer, raised in Middle Park, Eltham
W. G. Grace – Cricketer
Lord Healey (Denis Healey, Baron Healey) – Politician and Deputy Leader of the Labour Party, once lived in the Eltham "Hutments"
Bob Hope, KBE – Actor and Hollywood film star, born in Eltham in 1903 (blue plaque at 44, Craigton Road). In 1982, the Eltham Little Theatre was renamed The Bob Hope Theatre in his honour, following his donations that saved the theatre from closure.
Jack Hope – Film and television producer; elder brother of Bob Hope
Frankie Howerd – Comedian and comic actor, born in York, but moved to Eltham as a young child
Peter Howitt – Actor and film director
Commodore Sir William James – Naval commander; settled in Eltham at Park Farm Place in 1759 and is commemorated by Severndroog Castle on nearby Shooter's Hill
James Jameson – British Army Surgeon-General; lived in Eltham and died at his home, Newlands, in September 1904
Richard Jefferies – Naturalist and writer; blue plaque at 59, Footscray Road
John of Eltham, Earl of Cornwall – Prince of England
Ruth Williams Khama – first lady of Botswana
Delroy Lindo – Actor
E. V. Lucas – Writer
Sir Dermot Milman, 8th Baronet – Rugby union player and first-class cricketer
Herbert Morrison – Labour Cabinet minister and leader of London County Council; lived at 55, Archery Road (1929–1960)
Edith Nesbit – Author, writer of "The Railway Children" and wife of Hubert Bland; lived in Well Hall HouseEllis O'Reilly – Former Irish international gymnast and Olympian
Katharine O'Shea – Housewife, mistress and later wife of Charles Stewart Parnell
John Partridge – EastEnders'' actor
Gavin Peacock – Former Charlton Athletic, Chelsea, and Queens Park Rangers footballer; former football pundit for the BBC
Philippa Plantagenet, 5th Countess of Ulster
Louise Redknapp – Singer
Steve Peregrin Took – Musician
Dudley Stamp, CBE – Geologist and geographer
Alan White – Former drummer of British rock band Oasis

See also
Eltham railway station

References

Bibliography

 Kennet, John. Eltham - a Pictorial History. (1995). Philimore and Co .
 Lysons, Daniel. (1796) The Environs of London. Vol 4. Pages 394–421."Eltham"  http://www.british-history.ac.uk/report.aspx?compid=45484

External links

 Greenwich Council
 Eltham Palace (English Heritage) http://www.elthampalace.org.uk/
 The Eltham Society https://web.archive.org/web/20130818133208/http://theelthamsociety.org.uk/index.php

Areas of London
Districts of the Royal Borough of Greenwich
Major centres of London
Former civil parishes in the London Borough of Bromley
Former civil parishes in the Royal Borough of Greenwich
Cricket in Kent
English cricket in the 14th to 17th centuries

Eltham


El carpintero ondoso o carpintero ondulado (Celeus undatus) es una especie de ave piciforme de la familia Picidae que vive en el noreste de Sudamérica.

Descripción

Mide entre 20 y 23 cm de longitud y pesa en promedio 64 g. Su pico es amarillo verdoso. El plumaje de sus partes superiores es castaño rufo anaranjado, con la cresta anaranjada rufa, mientras que sus partes inferiores son de color canela anaranjado claro. En el dorso, las partes inferiores, las alas, el uropigio y la cola presentan rayas negras. El macho tiene una lista malar roja.

Distribución y hábitat

Se encuentra en las selvas húmedas tropicales del escudo guayanés, Guyana, Surinam y la Guayana francesa, además de las regiones fronterizas del este de Venezuela y la cuenca del Amazonas del noreste brasileño y la isla Marajó.

Alimentación
Se alimenta de insectos, sus larvas, pupas y huevos.

Referencias

Enlaces externos

 Galería de fotos en VIREO, Foto de alta resolución

Undatus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Carlos Linneo
Animales descritos en 1766

Celeus undatus


Will Somebody Save Us er den første EP af det danske band SAVEUS. EP'en udkom den 20. januar 2017 på Copenhagen Records og Universal Music. Førstesinglen "Levitate Me" havde premiere på P3 Guld i oktober 2015 og toppede på en 11. plads. EP'en toppede på en 5. plads på den danske hitliste.

Spor

Kilder

Debut EP'er
Album fra 2017

Will Somebody Save Us


أشتاتاً أشتوت فيلم مصري من إنتاج عام 2004 من تاليف محسن الجلاد وإخراج عمر عبد العزيز.

ملخص الاحداث
تدور أحداث هذا الفيلم في إطار كوميدى اجتماعي حيث «شلتوت» الشاب المكافح الذي يعمل بإحدى القرى السياحية، والذي يقع في غرام ابنة صاحب القرية التي يعمل بها فيسعى للزواج منها، ولكن والدها يواجه مساعيه بالرفض نظراً للفروق المادية والاجتماعية بينهما. تصل إليه النجدة من مشكلاته من عالم الجان، ولكن حظه العثر يضيف لمتاعبه الدنيوية، أخرى «عفاريتية»!!.

بطولة
 مدحت صالح (شلتوت)
 علا غانم (مرمر)
 دنيا عبد العزيز (فريدة)
 أحمد هارون (أشتاتا)
 وحيد سيف (متولي)
 تامر سمير
 محمد كريم
 ميمي جمال
 لطفي لبيب

روابط خارجية

المصادر

 صفحة الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية
 الفيلم على موقع في الفن

أفلام إنتاج 2004
أفلام خيالية مصرية
أفلام علا غانم
أفلام عن الجن
أفلام كوميدية مصرية
أفلام لطفي لبيب
أفلام مدحت صالح
أفلام مصرية إنتاج 2004
أفلام ميمي جمال

أشتاتا أشتوت (فيلم)


Le Groupement romand d'études des addictions (GREA) est une association de personnes actives dans le champ des addictions en Suisse romande basée à Lausanne dans le canton de Vaud.

Histoire
Le GREA voit le jour en 1964 face au besoin grandissant d'un espace d'échanges et de collaborations entre les professionnels romands issus de diverses disciplines en lien avec les problématiques liées à l'alcool (travail social, médecine, droit, psychologie et psychiatrie). L'organisation poursuit alors plusieurs objectifs spécifiques : étudier et documenter ces problématiques, informer le public et les professionnels, ou encore perfectionner les travailleurs sociaux à ce sujet.

Initialement « Groupement romand d'études sur l'alcoolisme », puis « Groupement romand d'études sur l'alcoolisme et les toxicomanies », le GREA se mue en Groupement romand d'études des addictions en 2007.

Activités
Aujourd'hui les activités du GREA se sont diversifiées tout en se situant dans la continuité des missions qui ont motivé sa création. Étant membre de la Fédération romande des organismes de formation dans le domaine des dépendances (FORDD), l'association coordonne notamment des formations post-grades reconnues par la Haute École spécialisée de Suisse occidentale et soutenues par l'Office fédéral de la santé publique.

Elle effectue également des mandats de recherche pour le compte d'organisations publiques et privées. Par ailleurs, elle coordonne, soutient et participe à nombre d'initiatives dans le champ de la prévention et de la promotion de la santé telles que : la campagne de santé publique Dry January en Suisse ou l'adaptation du programme canadien de prévention Mes Choix.

Membre de l'International Drug Policy Consortium, elle réalise régulièrement des projets conjoints avec des partenaires internationaux, comme la publication de la revue "Addictions" avec la Fédération addiction de France, les Fédérations Bxl asbl (Fédération bruxelloise francophone des institutions pour toxicomanes) et Wallonne (Fédération wallonne des institutions pour toxicomanes) en Belgique, et le RISQ (Recherche et intervention sur les substances psychoactives – Québec) au Québéc.

Outre des rapports, brochure d'informations, et communiqués de presse en lien avec les addictions et les politiques en matière de drogues, le GREA publie trimestriellement la revue Dépendances, éditée conjointement avec Addiction Suisse.

Notes et références

Liens externes

Association ou organisme dans le canton de Vaud


Santa Amalberga de Maubeuge (también Amalburga, Amalia, o Amelia de Lobbes, nacida en Binche, en la Valonia belga) fue una santa merovingia que vivió en el . Según la tradición, fue hermana o sobrina de Pipino de Landen. Se casó con el conde Witger, duque de Lorena y conde de Brabante. Fue madre de San Emeberto, Santa Reineldis, Santa Faraildis y Santa Gúdula. Amalberga se unió a la comunidad monástica de la abadía de Maubeuge hasta el fin de sus días.

Su festividad en el santoral está situada en el 10 de julio, aunque en algunas poblaciones se celebra el traslado de sus reliquias de Lobbes a Binche, en el , traslado que se conmemora el 10 de junio.

Amalberga de Maubeuge no se debe confundir con santa Amalberga de Temise († 722), venerada en Gante, Temse y Munsterbilzen, aunque su festividad es el mismo día que la de Amalberga de Maubeuge.

Hagiografía
Vita sanctae Amalbergae viduae (11th century)

Referencias

Santas
Santos del siglo VII
Fallecidos en 690
Santos de Bélgica
Santos católicos
Nacidos en el siglo VII
Mujeres del siglo VII
Monjas benedictinas
Monjas cristianas del siglo VII

Amalberga de Maubeuge


Honkasuo (en suédois : Hongasmossa) est une section du quartier de Kaarela à Helsinki en Finlande.

Présentation
Honkasuo est un quartier résidentiel en construction à Helsinki, au nord de Malminkartano.
Honkasuo est construit dans la zone forestière près du sommet de Malminkartano, juste à côté de la limite de Myyrmäki à Vantaa. Honkasuo a 471 habitants et comptera environ 1 600 habitants.

Transports
Honkasuo est situé à proximité de la gare de Malminkartano et de la gare de Myyrmäki, qui sont reliées par la ceinture périphérique ferroviaire au centre-ville d'Helsinki et à l'aéroport d'Helsinki-Vantaa, ainsi qu'à Tikkurila.

La ligne interurbaine 560 a été mise en service fin 2015 du côté de Myyrmäki.
Le terminus de la ligne de bus 37 (Kamppi - Malminkartano-Honkasuo) et de la ligne de nuit 39N (Asema-aukio - Malminkartano -Honkasuo) a été déplacé en août 2017 de Naapuripellontie vers Honkasuo.

Références

Section d'Helsinki
Kaarela

Honkasuo


රංගනය
කුමාර තිරිමාදුර - විමල්
සරත් කොතලාවල - සිරිතුංග
කමල් අද්දරාරච්චි
විශ්වජිත් ගුණසේකර - විමල්ගේ මාමා
ඇඩම් ඇඩම්ලි - පීටර්
සුලෝචනා වීරසිංහ - ජසින්තා
නාමල් ජයසිංහ - සුරාජ්
ස්වර්ණා මල්ලවආරච්චි - මනෝරාණී
අනෝජා වීරසිංහ - විමල්ගේ මව
සරත් චන්ද්‍රසිරි
ජෝ සෙනෙවිරත්න
නදීශා මදුශානී - ගයනි
ඉසුරු කොතලාවල
ධනුරි හේෂරා
කවීෂා නදීශානි වැලිවිට
සචින් චතුරංග මෙන්ඩිස්
නීටා ප්‍රනාන්දු
වසන්ත මොරගොඩ
තුමිඳු දොඩම්තැන්න
ප්‍රියන්ත සිකුමාර
අමල් පෙරේරා
සදලි වැලිකන්න

තණ්හා රති රඟා


Carl William Demarest (født 27. februar 1892, død 27. december 1983) var en amerikansk karakterskuespiller, kendt for at spille onkel Charley i My Three Sons. En veteran fra 1. verdenskrig blev Demarest en produktiv film- og tv-skuespiller, der optrådte i over 140 film, begyndende i 1926 og sluttede i 1970'erne. Han spillede ofte gnaven, men godhjertede roller.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Minnesota
Personer fra Saint Paul, Minnesota
Amerikanere i 1800-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere
Amerikanere i 1. verdenskrig

William Demarest


Albano Olivetti (* 24. November 1991 in Hagenau) ist ein französischer Tennisspieler.

Karriere
Olivetti spielte bisher vor allem auf der ATP Challenger Tour. Im April 2012 gelang ihm dort sein erster Titelgewinn, als er zusammen mit Pierre-Hugues Herbert das Turnier in Le Gosier auf Guadeloupe gewann. Sein Grand-Slam-Debüt gab er 2011 bei den French Open im Doppel an der Seite von Kenny de Schepper. Sie überstanden die erste Runde gegen Michael Berrer und Florian Mayer, schieden anschließend jedoch gegen Robert Lindstedt und Horia Tecău aus. Bei seinem ersten Auftritt im Einzel auf der ATP World Tour sorgte er im Februar 2012 für eine Überraschung, als er sich in Marseille erstmals für ein Hauptfeld qualifizierte und ins Viertelfinale durchspielte. Er überwand Matthias Bachinger glatt in zwei Sätzen und warf danach den an Position 2 gesetzten Top-10-Spieler Mardy Fish in einem umkämpften Dreisatzmatch aus dem Turnier. Anschließend unterlag er seinem Landsmann Michaël Llodra in zwei Sätzen.

Erfolge

Doppel

Turniersiege

Finalteilnahmen

Weblinks

Tennisspieler (Frankreich)
Franzose
Geboren 1991
Mann

Albano Olivetti


An Rhytachne subgibbosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Winkler ngan Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Rhytachne subgibbosa in nahilalakip ha genus nga Rhytachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhytachne

Rhytachne subgibbosa


Gilkey Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Gilkey Township (Arkansas)
 Gilkey Township (North Carolina)

Gilkey Township