Joanna da Rocha Santos, mais conhecida como Dona Noca, (São João dos Patos, 18 de dezembro de 1892 - Floriano, 06 de abril de 1970), foi uma empresária e política brasileira, notória por ter sido a primeira mulher prefeita na história do Estado do Maranhão e a segunda na história do Brasil, uma vez que foi nomeada chefe do poder executivo municipal de São João dos Patos em 1934.

Filiada ao PSD, Joanna exerceu mandato entre 1934 e 1950, período em que se consolidou como importante liderança no município, mantendo influência nas decisões políticas da cidade mesmo após o término do mandato. Em 1954 foi reeleita pelo voto popular, exercendo mandato de 1954 a 1959.

Exerceu também as funções de Promotora de Justiça, Juíza de Paz e Delegada. Sua residência, um casarão histórico e imponente, abrigava a Delegacia, a Prefeitura e o Tribunal local. A Prefeitura permaneceu funcionando em sua residência até o início dos anos 2000.

Teve papel de destaque na Revolta das Oposições Aliadas, que contestava o desfecho das Eleições estaduais no Maranhão em 1950, tendo como objetivo impedir a posse do Governador Eugênio Barros, recém eleito após o TSE anular votos do candidato Saturnino Bello. Dona Noca reuniu 12.000 homens de vários municípios do Sertão Maranhense e rumou para a capital. Sua atuação repercutiu nacionalmente. Foi designada como "fabulosa mulher do sertão maranhense" em matéria na Revista O Cruzeiro e como "coronela do sertão" na Revista do Globo.

Advinda de uma família ligada ao comércio, à produção e à indústria, Dona Noca detinha prestígio na sociedade da época, exercendo atividades e frequentando círculos sociais comumente dominados por homens, em um sistema tipicamente patriarcal.

Nos dias atuais, é lembrada pelo protagonismo exercido na política maranhense, possuindo aparelhos públicos como escolas e praças batizados em homenagem a si.

Mulheres do Maranhão na política
Políticos do Maranhão

Joanna da Rocha Santos


La resolución 754 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas, fue aprobada sin someterse a votación, el 18 de mayo de 1992, tras haber examinado la petición de la República de Eslovenia para poder ser miembro de las Naciones Unidas. En esta resolución, el Consejo recomendó a la Asamblea General la aceptación de Eslovenia como miembro.

Véase también
Eslovenia
Disolución de Yugoslavia
Anexo:Estados miembros de las Naciones Unidas

Resoluciones del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas aprobadas en 1992
0754
Relaciones internacionales de Eslovenia

Resolución 754 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas


An Sagittaria subulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Franz Georg Philipp Buchenau. An Sagittaria subulata in nahilalakip ha genus nga Sagittaria, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sagittaria

Sagittaria subulata


Konuşmayı sağlayan organların tümüne ses aygıtı adı verilir. Göğüs boşluğu ile karın boşluğunu birbirinden ayıran diyaframdan dudaklara kadar olan kısıma ise ses yolu denir.

Konuşmayı Sağlayan Organlar
 Diyafram
 Göğüs boşluğu
 Karın kasları
 Akciğer
 Gırtlak
 Ses telleri
 Burun
 Geniz
 Damak
 Diş ve diş etleri
 Dudaklar

Sesin Çıkışı

İnsanlarda göğüs boşluğunu karın boşluğundan ayıran ve diyafram adı verilen ince geniş bir zar bulunur. Göğüs, diyafram ve karın kasları soluk alıp vermede görev alır. Konuşma için gerekli olan havayı akciğer sağlar. Akciğerden gelen hava gırtlakta bulunan ses tellerine çarpar, ses telleri titrer, ses tonlanır ve geniz, burun, ağız boşluğu, damak, dişler ve diş etlerinde biçimlenerek konuşmayı sağlayan sesleri oluşturur.

Konuşmayı sağlayan organlardan birinde hastalık ya da sakatlık olması halinde sesler düzenli ve güzel şekilde çıkartılamaz. örneğin, dişleri dökülen, ses tellerinde rahatsızlık olan kişilerin sesleri hemen değişir, konuşmalarında aksamalar olur. Hatta, nezle veya grip olan kişilerin seslerinde bile bazı değişiklikler görülür.

Fonetik
Sesbilim

Ses aygıtı


Jean Blaison est un géologue français, élève de Nicolas Théobald à l'Université de Besançon.

Publications
Jean Blaison publie notamment des ouvrages, ainsi que des articles dans le Bulletin de la Société de Géologie de France.
Il crée également de nombreuses cartes géologiques.

Ouvrages

Références

Liens externes

Géologue français

Jean Blaison


Les gorges de Malvaux sont des gorges du massif du Jura, où coule la rivière Saine, entre la commune de Foncine-le-Bas et la commune des Planches-en Montagne, dans le département du Jura, en Bourgogne-Franche-Comté.

Géographie
Les gorges de Malvaux sont un canyon d'environ  de long,  de large et  de profondeur, creusé par l'érosion de la roche calcaire par la Saine depuis des millions d'années, parsemé de nombreuses marmites de géants et cascades, longé par l'ancienne voie du tram du Jura transformée en sentier de randonnée .

Juste en amont de la commune des Planches-en Montagne, la cascade du Bief de la Ruine rejoint la Saine en rive droite.

Protection, tourisme
La haute vallée de la Saine et ses abords, qui comprend les gorges de Malvaux, sont classés site pittoresque par la DREAL Bourgogne-Franche-Comté.

Le sentier de randonnée aménagé sur l'ancienne voie de Tram permet de longer les gorges et d'avoir une vue dégagée sur la cascade du Bief de Ruine depuis le viaduc. Au cours de la randonnée, il faut traverser un tunnel de  percé dans la montagne et donc prévoir de se munir d'une lampe torche.

Les gorges sont aussi un lieu apprécié pour le canyoning.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Géologie du massif du Jura
 Parc naturel régional du Haut-Jura
 Tourisme dans le département du Jura

Liens externes

Malvaux
Malvaux
Gorges Malvaux
Géographie du département du Jura
Site classé ou inscrit dans le Jura

Gorges de Malvaux


Die 58. Internationalen Kurzfilmtage Oberhausen 2012 fanden vom 26. April bis zum 1. Mai in der Oberhausener Lichtburg statt. Zum fünfzigsten Mal jährte sich die Unterzeichnung des Oberhausener Manifestes. Das Thema Provokation der Wirklichkeit: Mavericks, MouveMents, Manifestos wurde kuratiert von Ralph Eue und Olaf Möller. Profile behandelten Linda Christanell, Vera Neubauer, Ilppo Pohjola und Roee Rosen.

Preisträger: Internationaler Wettbewerb

Internationale Jury

Großer Preis der Stadt Oberhausen
Snow Tapes, Mich'ael Zupraner (Israel/Palästinensische Autonomiegebiete)

Hauptpreis
zwei Hauptpreise

Reframing the Artist, Sascha Pohle (Niederlande)

Ten Five in the Grass, Kevin Jerome Everson (Vereinigte Staaten)

ARTE-Preis für einen europäischen Kurzfilm
Marian Ilmestys, Eija-Liisa Ahtila (Finnland)

Lobende Erwähnungen
Sounding Glass, Sylvia Schedelbauer (Deutschland)

Tic Tac, Josephine Ahnelt (Österreich)

Jury des Ministeriums für Familie, Kinder, Jugend, Kultur und Sport des Landes Nordrhein-Westfalen

Preis
Slot Machine, Wu Chang-Jung (Taiwan)

Lobende Erwähnung
Applied Theories of Expanding Minds, Lena Bergendahl, Jennifer Rainsford und Rut Karin Zettergren (Schweden/Kenia)

FIPRESCI-Jury

Preis
Café Regular, Cairo, Ritesh Batra (Ägypten/Indien)

Ökumenische Jury

Preis
Odete, Clarissa Campolina, Ivo Lopes Araújo und Luiz Pretti (Brasilien)

Internationale Kurzfilmtage Oberhausen

Preis
Jalan Jati, Lucy Davis (Singapur)

Zonta-Preis für eine Filmemacherin aus dem Internationalen oder deutschen Wettbewerb
Ersatz, Élodie Pong (Schweiz/Frankreich)

Preisträger: Deutscher Wettbewerb

Preis für den besten Beitrag
Item Number, Oliver Husain

3sat-Förderpreis
Red, She Said, Mareike Bernien und Kerstin Schroedinger

Lobende Erwähnungen
The Centrifuge Brain Project, Till Nowak

Sounding Glass, Sylvia Schedelbauer

Preisträger: NRW-Wettbewerb

Preis für den besten Beitrag
Guck woanders hin, Charlotte Ann-Marie Rolfes

Förderpreis
Daphne und Noa, Simon Steinhorst

Preisträger: Kinder- und Jugendfilm-Wettbewerb

Kinderjury

Preis
Ernesto, Corinne Ladeinde (Vereinigtes Königreich)

evo-Förderpreis
Mina Moes, Mirjam de With (Niederlande)

Lobende Erwähnung
Gogona Goridan, Eka Papiashvili (Deutschland/Georgien)

Jugendjury

Preis
Junior, Julia Ducournau (Frankreich)

Lobende Erwähnung
Slot Machine, Wu Chang-Jung (Taiwan)

Preisträger: 14. MuVi-Preis für das beste deutsche Musikvideo

1. Preis
uni acronym (alva noto ft. Anne-James Chaton), Carsten Nicolai

2. Preis
Fratzengulasch (Die Vögel), Katharina Duve und Timo Schierhorn

3. Preis
Try (Jolly Goods), Jolly Goods a.k.a. Tanja Pippi & Angy Lord

MuVi-Online-Publikumspreis
Fratzengulasch (Die Vögel), Katharina Duve und Timo Schierhorn

MuVi-Preis
Am 28. April fand die 14. "MuVi"-Preisverleihung statt. Bis zum 27. April konnte online für den 12. Publikumspreis abgestimmt werden, der mit 500 Euro dotiert war. Für die Preisträger siehe oben.

Jury
Die Jury des MuVi-Preises 2012 setzte sich aus dem deutschen Journalisten Ralph Christoph, dem britischen Musikproduzenten Daniel Miller und der französischen Künstlerin Laetitia Rouxel zusammen.

Kandidaten
Aus mehr als 210 Einreichungen für das beste deutsche Musikvideo wurden zehn Videos ausgesucht.

Handlungen
Blood
Oliver Pietsch nutzt wie gewohnt Found footage für sein Video und arbeitet erneut zum Thema Leben/Tod – genauer: Blut.

Fratzengulasch
Ein schwarz-weißes Gruppenfoto einer Schulklasse erwacht zum bunten Leben.

Ghostfile#10
Das Video ist dem japanischen Volke gewidmet und zeigt verschwommene Bilder von (Überwachungs-)Kameras oder von Nachrichtensendungen zum verheerenden Tōhoku-Erdbeben 2011.

Kreukeltape
Eine Form möchte sich aus Atomen bilden und fällt sofort explosionsartig in sich zusammen, bis sie es zum Ende hin fast schafft stabil zu bleiben.

Mickey Mouse & The Goodbye Man
Nach dem Trinken von Wolfsmilch macht ein Mann merkwürdige Erfahrungen.

Polaroyced
Mit einer Maske auf dem Kopf und einem roten T-Shirt mit Blitz sieht der Protagonist des Videos aus wie ein Superheld; er tanzt durch die Gegend und trifft auf einen kleinen Hund.

Question Mark
Eines der wenigen Lieder im Wettbewerb mit Gesang wird untermalt durch den Liedtext und passende Grafiken.

Try
Als Frau verkleidet singt ein Mann, seiner Rolle entsprechend, das Lied lippensynchron mit und steht dabei vor einem Mikrofon.

uni acronym
Carsten Nicolai arbeitet das Alphabet durch und lässt zu dreibuchstabigen Akronymen das entsprechende Logo oder ein passendes Symbol erscheinen.

Uuotnissa
Weiße Zeichnungen auf einem real-flackernden Hintergrund als passende Erscheinung des Wahnsinns.

Weblinks
 Rückblick
 Trailer
 Festivalkatalog (PDF; 20,1 MB)

2012
Veranstaltung 2012

Internationale Kurzfilmtage Oberhausen 2012


Olaylar
 1860 - Dünyada ilk kez bir ses kayıt altına alınabildi.
 1932 - İlk kadın hakim Mürüvvet Hanım, Adana'da göreve başladı.
 1936 - İstanbul Telefon Şirketi devletçe satın alındı.
 1940 - II. Dünya Savaşı: Almanya; Danimarka ve Norveç istilasına başladı.
 1945 - Türkiye'de yerli ampul üretimi başladı.
 1952 - Şehir Tiyatroları Müdürlüğüne, Orhan Hançerlioğlu getirildi. Hançerlioğlu, daha önce İstanbul Emniyet Üçüncü Şube Müdürü'ydü.
 1957 - Süveyş Kanalı batıklardan temizlenerek yeniden gemi trafiğine açıldı.
 1953 - İlk üç boyutlu film olan Mumyalar Müzesi (House of Wax), Warner Brothers şirketi tarafından gösterime sunuldu.
 1958 - CHP'nin yayın organı Ulus gazetesi üçüncü kez kapatıldı. Kapatmaya, Ankara Milletvekili Bülent Ecevit'in bir yazısı yol açtı.
 1967 - Bugüne kadar 10575 adet üretilen (9 Nisan 2020 itibarıyla) Boeing 737 ilk uçuşunu yaptı.
 1969 - İngiltere'de imal edilen ilk Concorde uçağı ilk uçuşunu gerçekleştirdi.
 1979 - Türkiye'de ilk kez bir hastanın kulağına kıkırdak nakli yapıldı.
 1982 - Anıtkabir Müdürlüğü, Genelkurmay Başkanlığı'na bağlı Anıtkabir Komutanlığına bağlandı.
 1985 - Kapatılan Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkanı Alparslan Türkeş, 4,5 yıl tutuklu kaldıktan sonra tahliye edildi.
 1991 - Gürcistan'da yapılan halk oylamasıyla, Sovyetler Birliği'nden bağımsızlık kararı alındı.
 1991 - Paskalya için İstanbul'a gelen Yunan turistleri taşıyan otobüs, akli dengesi bozuk bir şahıs tarafından Vezneciler Hamidiye Oteli önünde kundaklandı. Olayda; 5'i çocuk 33 kişi yanarak can verdi.
 2003 - Irak'ın ABD önderliğindeki koalisyon güçleri tarafından işgalinin başlamasından birkaç hafta sonra Bağdat düştü.
 2011 - Alphen aan den Rijn alışveriş merkezi saldırısı: Amsterdam'ın 33 km güneybatısındaki Alphen aan den Rijn'de altı kişi Ridderhof Alışveriş Merkezi'ne giren bir katil tarafından öldürüldü.

Doğumlar
 1096 - Muktefî, Abbasi halifelerinin otuzbirincisi (ö. 1160)
 1285 - Buyantu Han, 8. Moğol Hanı, Yuan Hanedanının 4. İmparatoru ve Çin imparatoru (ö. 1320)
 1802 - Elias Lönnrot, Fin fizikçi, filolog ve şair (ö. 1884)
 1815 - Louis de Mas Latrie, Fransız tarihçi ve diplomat (ö. 1897)
 1821 - Charles Baudelaire, Fransız şair (ö. 1867)
 1830 - Eadweard Muybridge, İngiliz asıllı Amerikalı fotoğrafçı (ö. 1904)
 1835 - II. Léopold, Belçika Kralı (ö. 1909)
 1865 - Erich Ludendorff, Alman general (ö. 1937)
 1865 - Charles Proteus Steinmetz, Amerikalı matematikçi ve elektrik mühendisi (ö. 1923)
 1867 - Chris Watson, Avustralyalı siyasetçi (ö. 1941)
 1872 - Léon Blum, Fransız siyasetçi (ö. 1950)
 1892 - Mary Pickford, Kanada asıllı Amerikalı sinema oyuncusu (ö. 1979)
 1895 - Michel Simon, Fransız aktör (ö. 1975)
 1898 - Paul Robeson, Amerikalı ses sanatçısı (ö. 1976)
 1906 - Rafaela Aparicio, İspanyol sinema ve tiyatro oyuncusu (ö. 1996)
 1906 - Victor Vasarely, Macar asıllı Fransız ressamdır (ö. 1997)
 1908 - Vecihe Daryal, Türk kanun virtüözü (ö. 1970)
 1909 - Robert Helpmann, Avustralyalı dansçı, oyuncu ve yönetmen (ö. 1986)
 1918 - Jørn Utzon, Danimarkalı bir mimar (ö. 2008)
 1921 - Mary Jackson, Amerikalı matematikçi ve uzay mühendisi (ö. 2005)
 1921 - Yitzhak Navon, İsraelli siyasetçi (ö. 2015)
 1925 - Virginia Gibson, Amerikalı şarkıcı, dansçı ve oyuncu (ö. 2013)
 1926 - Hugh Hefner, Amerikalı iş insanı (ö. 2017)
 1928 - Tom Lehrer, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, piyanist ve matematikçidir
 1930 - F. Albert Cotton, Amerikalı kimyager (ö. 2007)
 1931 - Cheeta, Amerikalı şempanze (ö. 2011)
 1933 - Jean Paul Belmondo, Fransız sinema oyuncusu (ö. 2021)
 1933 - René Burri, İsviçreli fotoğrafçı (ö. 2014)
 1934 - Les Thornton, İngiliz profesyonel güreşçi (ö. 2019)
 1936 - Ferdinando Imposimato, İtalyan hukukçu, aktivist, hâkim ve siyasetçi (ö. 2018)
 1936 - Ljubomir Ćipranić, Sırp aktör (ö. 2010)
 1936 - Valerie Solanas, Amerikalı radikal feminist yazar (ö. 1988)
 1944 - Leyla Halid, Filistin Halk Kurtuluş Örgütü'nün üyesi
 1948 - Patty Pravo, İtalyan şarkıcı
 1949 - Tony Cragg, Britanyalı heykeltıraş
 1952 - Tania Çanaklidu, Yunan şarkıcı
 1952 - Ted Tally, Amerikalı oyun yazarı, senarist ve En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü sahibi
 1954 - Dennis Quaid, Amerikalı oyuncu
 1955 - Joolz Denby, İngiliz şair ve yazar
 1956 - Cahide Birgül, Türk yazar (ö. 2009)
 1957 - Seve Ballesteros, İspanyol golfçü (ö. 2011)
 1963 - Marc Jacobs, Amerikalı modacı
 1963 - Erdal Tosun, Türk oyuncu (ö. 2016)
 1965 - Mark Pellegrino, Amerikalı film ve televizyon oyuncusu
 1966 - Cynthia Nixon, Amerikalı oyuncu
 1967 - Sam Harris, Amerikalı filozof, sinirbilimci, yazar ve podcast sunucusu
 1969 - Linda Kisabaka, Alman atlet
 1971 - Jacques Villeneuve, Kanadalı eski Formula 1 sürücüsü
 1972 - Barış Falay, Türk oyuncu
 1974 - Jenna Jameson, Amerikalı oyuncu
 1974 - Aleksandr Piçuşkin, Bitsevski Manyağı ve Satranç Tahtası Katili olarak bilinen Rus seri katil
 1975 - David Gordon Green, Amerikalı film yapımcısı
 1976 - Jan Trousil, Çek futblocu
 1976 - Serena M. Auñón; Amerikan doktor, mühendis ve NASA astronotu
 1976 - Barış Şimşek, Türk futbol hakemi
 1977 - Gerard Way, Amerikalı müzisyen ve My Chemical Romance vokalisti
 1978 - Jorge Andrade, Portekizli eski futbolcu
 1978 - Cameron Cartio, İran asıllı İsveçli vokalist
 1978 - Naman Keïta, Fransız atlet
 1978 - Rachel Stevens, İngiliz şarkıcı, söz yazarı, oyuncu, dansçı ve manken
 1979 - Katsuni, Fransız porno oyuncusu
 1980 - Luciano Galletti, Arjantinli futbolcu
 1980 - Albert Hammond Jr., Amerikalı gitarist, şarkıcı, söz yazarı ve müzik yapımcısı
 1981 - Ireneusz Jeleń, Polonyalı eski millî futbolcu
 1982 - Jay Baruchel, Kanadalı aktör
 1982 - Mohammed Dahmane, Cezayirli futbolcu
 1982 - Carlos Hernández, Kosta Rikalı millî futbolcu
 1985 - Antonio Nocerino, İtalyan futbolcu
 1986 - Leighton Meester, Amerikalı oyuncu
 1987 - Kassim Abdallah, Fransız kökenli Komorlu millî futbolcu
 1987 - Jesse McCartney, Amerikalı şarkıcı ve aktör
 1987 - Jazmine Sullivan, Amerikalı R&B/soul şarkıcısı ve söz yazarı
 1990 - Kristen Stewart, Amerikalı oyuncu
 1991 - Gai Assulin, İsrailli futbolcudur
 1991 - Ryan Kelly, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1992 - Fernando Aristeguieta, Venezuelalı futbolcu
 1996 - Giovani Lo Celso, Arjantinli millî futbolcu
 1997 - Shogo Hayashi, Japon futbolcu
 1998 - Elle Fanning, Amerikalı oyuncu
 1998 - Enes Batur Sungurtekin, Türk Youtuber
 1999 - Isaac Hempstead Wright, İngiliz oyuncu
 1999 - Lil Nas X, Amerikalı rapçi, şarkıcı ve söz yazarı

Ölümler
 MÖ 585 - Jimmu, Japon mitolojisinde Japonya'nın ilk kurucusu ve ilk imparatoru (d. MÖ 660)
 491 - Zeno, Doğu Roma İmparatoru (d. 425)
 715 - Constantinus, 25 Mart 708'den 9 Nisan 715 tarihindeki ölümüne dek papalık (d. 708)
 1024 - VIII. Benedictus, 18 Mayıs 1012'den 9 Nisan 1024 tarihine kadar Papalık yapmıştır
 1483 - IV. Edward, 1461–1470 döneminde birinci kez ve 1471–1483 döneminde ikinci kez olmak üzere İngiltere kralı (d. 1442)
 1492 - Lorenzo de' Medici, İtalyan devlet adamı ve Floransa Şehir Devleti'nin Hükümdarı (d. 1449)
 1550 - Elkas Mirza, Safevi şahzadesi ve Şirvan Eyaleti valisi (d. 1516)
 1553 - François Rabelais, Fransız yazar (d. 1494)
 1557 - Mikael Agricola, 16. yüzyılda yaşamış Fin Lüterci din adamı (d. 1510)
 1626 - Francis Bacon, İngiliz devlet adamı ve filozof (d. 1561)
 1754 - Christian Wolff, Alman filozof (d. 1679)
 1768 - Sarah Fielding, İngiliz yazar ve romancı Henry Fielding'in kızkardeşi (d. 1710)
 1806 - V. William, Oranj prensi (d. 1748)
 1882 - Dante Gabriel Rossetti, İngiliz şair, ressam, çizer ve çevirmen (d. 1828)
 1889 - Michel-Eugène Chevreul, Fransız kimyager (d. 1786)
 1904 - II. Isabel, İspanya Kraliçesi (d. 1830)
 1916 - Mehmet Muzaffer, Türk subay
 1936 - Ferdinand Tönnies, Alman sosyolog (d. 1855)
 1940 - Bayan Patrick Campbell, İngiliz tiyatro oyuncusu (d. 1865)
 1945 - Dietrich Bonhoeffer, Alman teolog (Nazizm karşıtlığıyla bilinen) (d. 1906)
 1945 - Georg Elser, Alman marangoz (Hitler'e karşı başarısız suikast girişiminde bulunan) (d. 1903)
 1945 - Hans Oster, Nazi Almanyası'nda Wehrmacht generali (d. 1887)
 1945 - Wilhelm Canaris, Alman amiral ve Nazi Almanyası'nda Abwehr Başkanı (d. 1887)
 1950 - Cemil Cem, Türk karikatürcü (d. 1882)
 1951 - Fesa Evrensev, ilk Türk savaş pilotu (d. 1878)
 1959 - Frank Lloyd Wright, Amerikalı mimar (d. 1867)
 1961 - Ahmet Zogoğlu, Arnavutluk Kralı (d. 1895)
 1963 - Xul Solar, Arjantinli ressam ve heykeltıraş (d. 1887)
 1964 - Nuriye Ulviye Mevlan Civelek, Türk gazeteci ve Türkiye'nin ilk kadın hakları savunucularından (d. 1893)
 1976 - Phil Ochs, Amerikalı protest müzik sanatçısı (d. 1940)
 1980 - Muhammed Bakır es-Sadr, din adamı, şii taklit mercii ve Iraklı siyasetçi (d. 1935)
 1982 - Turan Güneş, Türk siyasetçi (d. 1922)
 1982 - Robert Havemann, Alman kimyacı (d. 1910)
 1985 - Şaziye Moral, Türk tiyatro oyuncusu (d. 1903)
 1988 - Şevket Rado, Türk şair, gazeteci ve yazar (d. 1913)
 1990 - James V. McConnell, Amerikalı bir biyolog, hayvan psikoloğu ve yazardır (d. 1925)
 1993 - Kemal Ilıcak, Türk gazeteci ve Tercüman gazetesi sahibi (d. 1932)
 2000 - Tony Cliff, Osmanlı doğumlu İngiliz Marksist siyaset kuramcısı (d. 1917)
 2006 - Vilgot Sjöman, İsveçli senarist ve film yapımcısı (d. 1924)
 2011 - Sidney Lumet, Amerikalı sinema yönetmeni (d. 1924)
 2012 - Meral Okay, Türk senarist, oyuncu ve söz yazarı (d. 1959)
 2012 - José Guardiola, İspanyol şarkıcı (d. 1930)
 2013 - Emilio Pericoli, İtalyan şarkıcı-şarkı yazarı (d. 1928)
 2014 - Arthur Robinson, Trinidad ve Tobagolu siyasetçi (d. 1926)
 2015 - Nina Companéez, Fransız senarist ve film yönetmeni (d. 1937)
 2016 - Arthur Anderson, Amerikalı radyo, sinema, dizi, tiyatro oyuncusu ve seslendirme sanatçısı (d. 1922)
 2017 - Knut Borge, Norveçli gazeteci ve televizyon sunucusu (d. 1949)
 2017 - Carme Chacón, İspanyol siyasetçi ve İspanya'nın ilk kadın savunma bakanı (d. 1971)
 2017 - Margarita Isabel, Ariel Ödülü sahibi Meksikalı kadın sinema ve dizi oyuncusu (d. 1941)
 2018 - Felix Chen, Tayvanlı orkestra şefi (d. 1942)
 2018 - Peter Grünberg, Alman fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1939)
 2019 - Elwyn Ralph Berlekamp, Amerikalı matematikçi ve bilgisayar mühendisi (d. 1940)
 2019 - Charles Lincoln Van Doren, Amerikalı yazar, editör ve yayıncı (d. 1926)
 2019 - Nikolay Stepanoviç Gorbaçov, Rus kano yarışçısı (d. 1948)
 2019 - Aykut Işıklar, Türk gazeteci, radyocu ve köşe yazarı (d. 1949)
 2019 - Marilynn Smith, Amerikalı eski profesyonel golfçü (d. 1929)
 2020 - Tullio Abbate, İtalyan girişimci ve motorlu tekne pilotu (d. 1944)
 2020 - Reggie Bagala, Louisiana Temsilciler Meclisi'nde görev yapan Amerikalı politikacı (d. 1965)
 2020 - Jocelyn Barrow, İngiliz siyasetçi, iş insanı, insan hakları aktivisti ve eğitimci (d. 1929)
 2020 - Leila Benitez-McCollum, Filipin doğumlu Amerikalı radyo ve televizyon sunucusu, gazeteci ve yayıncı (d. 1930)
 2020 - Marc Engels, Belçikalı film ses mühendisi (d. 1965)
 2020 - Harvey Goldstein, İngiliz istatistikçi (d. 1939)
 2020 - Ho Kam-ming, Makao doğumlu Kanadalı dövüş sanatçısı(d. 1925)
 2020 - Lee Nurse, İngiliz kriketçi (d. 1976)
 2020 - Vitor Sapienza, Brezilyalı politikacı ve ekonomist (d. 1933)
 2020 - Dmitri Smirnov, Rus-İngiliz besteci ve akademisyen (d. 1948)
 2021 - Raosaheb Antapurkar, Hint siyasetçi (d. 1958)
 2021 - Ramsey Clark, Amerikalı hukukçu, eski kamu görevlisi ve aktivist (d. 1927)
 2021 - Ekkehard Fasser, İsviçreli bobsledçi (d. 1952)
 2021 - Nikki Grahame, İngiliz model ve televizyon sunucusu (d. 1982)
 2021 - Prens Philip, Birleşik Krallık kraliçesi II. Elizabeth'in eşi ve Edinburgh dükü (d. 1921)
 2021 - Judith Reisman, Amerikalı muhafazakar yazar (d. 1935)
 2021 - Abdul Hamid Sebba, Brezilyalı hukukçu ve siyasetçi (d. 1934)
 2021 - Earl Simmons, Amerikalı hip hop müzik sanatçısı (d. 1970)
 2022 - Uwe Bohm, Alman aktör (d. 1962)
 2022 - Michel Delebarre, Fransız siyasetçi (d. 1946)
 2022 - Chiara Frugoni, İtalyan tarihçi, yazar ve akademisyen (d. 1940)
 2022 - Dwayne Haskins, Amerikan futbolcusu (d. 1997)

Tatiller ve özel günler

0409
09

9 Nisan


Deniz börülcesi (Salicornia europaea), ıspanakgiller (Amaranthaceae) familyasından bir bitki türü.  Bu isim altında birbirine çok benzer ve zor ayırt edilir alt türler bulunur.

Deniz börülcesi, deniz kıyısına yakın yerlerde yetişen bir bitkidir. Türkiye'de en çok Gökova'da yetişir, Tuz Gölü ve çevresi, Aksaray, Ereğli, Burdur ile  Tarsus kıyılarında da rastlanır.

Deniz kıyılarında suyun gel-git yaptığı yerlerde sular çekildikten sonra yetişen bu bitki, tuzlu ve ekşidir. Daha çok ilkbaharda tüketilir; çünkü sonbahara doğru deniz tuzunu iyice içine çeker. Haşlanarak salatası yapılır. İyotlu topraklarda yetiştiğinden iyot eksikliğine bağlı guatr hastalığına iyi gelir. İdrar artırıcı ve kuvvet vericidir. Çiğ tüketildiğinde mutlaka sirke kullanmak gerekir. Sarımsak, limon ve zeytinyağı karıştırılarak yapılan sos ile de tüketilir.

Sınıflandırma
Bitkinin fenotipik plastisitesi ve lokal toplulukların kendi içlerinde üremeleri yüzünden taksonomisi çok karışıktır. Tür kümeleleri ve mikrotürler mevcuttur. Yapılan bilimsel yayınların Salicornia içinde hangi türe ait olduğu belli değildir.  Bu grupta yer alan türlerin sadece  S. pusilla, S. europaea agg. ve S. procumbens agg. olarak üç tür olarak ele tanımlanması gerektiği öne sürülmüştür.

Tanımlama
Deniz börülcesi tek yıllık, etli (sukkulent), tuzcul bir bitkidir. Uzunlukları 5–45 cm arasında olabilir. Alt türüne bağlı olarak gövde az veya çok dallı olabilir. Yapraklarının küçük ve pul gibi olması nedeniyle bitkinin gövdesi eklemli gibi görünür. Yeşil, kirli kırmızı veya sarı-yeşil olabilir. Sonbaharda koyu kırmızı bir renk alırlar. Meyveleri kapsül şeklindedir.

Dağılımı
En çok görüldüğü yerler kuzey yarım kürede orta enlemlerdeki deniz ve tuzlu göl kıyılarıdır. Su altında kalmaya ve tuza dayanıklılığı sayesinde denize doğru en fazla yayılabilen bitkilerdendir.  Bu türü oluşturan alt topluluklar arasında diploid ve tetraploid formlar vardır.

Avrupa'da Baltık Denizi, Atlas Okyanusu ve Akdeniz kıyılarında çok yaygındır.  Ayrıca tuzlu göllerin kıyılarında da görülebilir. Deniz börülcesi, çamurlu veya kumlu, ama tuzlu ve alkali toprakları sever.

Ekoloji
Çoğu zaman deniz kıyısında bulunurlar. Tuza ve köklerinin su altında kalmasına dayanıklılığı nedeniyle deniz börülcesi deniz kıyılarında, deniz suyunun nüfuz ettiği topraklarda yetişirler. Bu bölgelerde kök salarak sudaki taneciklerin akıntıyla taşınmasını engelledikleri için, sedimantasyona yardımcı olurlar.

Deniz börülcesi, çiçekli bitkilerin tuza en dayanıklı olanıdır. Bitkinin etli (sukkulent) olmasının nedeni tuza dayanıklılığıyla ilişkilidir. Hücrelerin içinde bulunan büyük bir koful hücre içindeki tuzlu suyu depolayarak sitoplazmadaki tuz konsantrasyonunun fazla yükselmesine engel olur. Tuz, deniz börülcesinin dayanabildiğinden daha yüksek olursa bitki kırmızı bir renk alır ve sonunda ölür.

S. europaea köklerinin su altında kalmasına dayanıklı olmasından dolayı gövdeden köklere oksijen taşıma yeteneğine sahiptir. Ancak tamamen su altında kalınca ölür.

Tohumlar filizlenmek için tatlı suya ihtiyaç duyar, ancak yağmur veya selden sonra filizlenirler.  Filizlendikten sonra genç bitki normal deniz suyundaki tuz seviyesine dayanıklıdır. Bitkinin ölümünden sonra 10.000 dolayında tohum salınır. Tohumlar tatlı su bulamadıkları durumda toprak içinde uzun süre (50 yıla kadar) filizlenme yeteneklerini korurlar.

Kullanım

Deniz börülcesi yenebilir bir bitkidir.  Taze veya haşlanmış olarak yenilir. Sirkeyle tatlandırılıp tek başına veya salata içinde de hazırlanabilir. Mayıstan itibaren toplanır, başakları kullanılır.

Hem deniz suyunda hem de tuzlu topraklarda yaşayabildiğinden deniz suyunda bulunan pek çok minerali içinde biriktirir.  Bu yüzden sodyum, potasyum, magnezyum, iyot, kükürt, kalsiyum, fosfor, demir, çinko, manganez ve bakır bulundurur.

Deniz börülcesinde bulunan bu mineraller eskiden onun sabun ve cam yapımında kullanılmasının nedenidir. Yakılmasından elde edilen küllerde bulunan sodyum karbonat camın erime sıcaklığını düşürmeye yarar. Sodyum karbonatın ısıtılmasıyla elde edilen sodyum hidroksit sabunu yapımında kullanılır.

Kaynakça
Özel

Genel
 H. Haeupler & Th. Muer: Bildatlas der Farn- und Blütenpflanzen Deutschlands. Ulmer Verlag, Stuttgart, 2000, ISBN 3-8001-3364-4.
 O. Röller & F. Schlesiger: Blühende Wildniss Spiekerogg, Verlag Hermann Lietz-Schule Spiekeroog, 2005, ISBN 3-925754-49-0.
 Klaus Janke, Bruno Kremer: Düne, Strand und Wattenmeer- Kosmos-Naturführer, Franckh'sche Verlagshandlung Stuttgart, ISBN 3-440-05759-3.
 Georg Quedens: Strand und Wattenmeer, BLV Verlagsgesellschaft, München Wien Zürich, ISBN 3-405-15108-2.
 Flora Web'de tür hakkında bilgi

Dış bağlantılar
 Coğrafi dağılımının haritası

europaea
Tuzcul bitkiler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Deniz börülcesi


Nikolaj Hammelsvang Kirk (født 19. marts 1998) er en dansk fodboldspiller, som er på kontrakt i den danske superligaklub FC Midtjylland.

Karriere
Kirk startede med at spille i Grønbjerg IF som seksårig, sidenhen i Spjald IF, indtil han som U/9-spiller skiftede til Vildbjerg SF.

Han skrev som 15-årig under på sin første kontrakt af en varighed på tre år med FC Midtjylland i marts 2013. I september 2016 skrev han under på en femårig forlængelse af kontrakten.

Den 22. juni skiftede Kirk til Brentford FC på en etårig lejeaftale i sin debutsæson som senior, som året efter blev forlænget til et år yderligere. Nikolaj fik sin debut for Championship holdet d. 17 februar 2019 i en FA-Cup kamp mod Swansea City. Han blev skiftet ind i det 69. minut.

Den 31. marts bliver Nikolaj Kirk tilbagekaldt af FC Midtjylland fra sit lejemål i Brentford FC. Han bliver med det samme lånt ud til den norske Eliteserieklub Stabæk Fotball frem til sommeren 2019.

Noter

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark

Nikolaj Kirk (fodboldspiller)


Le rebond atmosphérique ou rentrée atmosphérique par ricochets (en , « boost plané ») est un type de trajectoires de guidage et de rentrée atmosphérique d'engins spatiaux qui recourt à la portance aérodynamique dans la haute atmosphère. Il permet d'étendre la portée des avions spatiaux suborbitaux et des véhicules de rentrée.

Dans la plupart des exemples, les rentrées planées permettent à peu près de doubler la portée par rapport à la trajectoire purement balistique. Le rebond atmosphérique, en enchaînant plusieurs sorties puis rentrées atmosphériques, permet d'étendre davantage la portée. On parle alors de « plané sauté » () ou de rentrées par ricochets ().

Histoire

Le concept a d'abord été sérieusement étudié comme moyen d'étendre la portée des missiles balistiques, mais n'a pas été utilisé de manière opérationnelle sous cette forme car des missiles conventionnels à portée étendue ont été introduits. Les concepts aérodynamiques sous-jacents ont été utilisés pour produire des véhicules de rentrée manœuvrables (, MaRV) ou des planeurs hypersoniques, pour augmenter la précision de certains missiles comme le Pershing II ou pour éviter l'interception comme dans le cas de l'Avangard. Plus récemment, ces techniques d'extension de portée ont été utilisées pour produire des vols à des altitudes plus basses que les missiles balistiques (qui sortent de l'atmosphère), permettant ainsi d'éviter plus longtemps la détection par radar au sol, celle-ci étant limitée par l'horizon-radar dû à la courbure de la Terre, problème corrigé partiellement par des radars trans-horizon ou des satellites.

Le concept a également été utilisé pour allonger le temps de rentrée des véhicules revenant sur Terre depuis la Lune, qui auraient sinon subi une décélération très brutale associée à des échauffements extrêmement élevés. Le module de commande et de service Apollo a recouru à une rentrée à un saut partiel (portance permettant de rallonger la trajectoire mais sans sortie de l'atmosphère), alors que les Zond soviétiques, la sonde chinoise Chang'e 5 et son démonstrateur Chang'e 5-T1 ont effectué un saut complet.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Planeur hypersonique
 Missile balistique
 Missile hypersonique

Liens externes

 .
 .

Vol spatial

Rebond atmosphérique


Köngen (sváfska: Kengga) er bæjarfélag í sveitarfélaginu Esslingen í Baden-Württemberg í Þýskalandi. Köngen er staðsett um það bil níu kílómetrum frá höfuðstaði sveitarfélagsins Esslingen am Neckar og sex kílómetrum frá Nürtingen.

Bæjarfélög í Baden-Württemberg

Köngen


An Elymus lanceolatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frank Lamson Scribner ngan Jared Gage Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gould. An Elymus lanceolatus in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus lanceolatus


Ranheim Station (Ranheim stasjon) er en tidligere jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger i bydelen Ranheim i Trondheim i Norge.

Stationen åbnede oprindeligt som en del af Meråkerbanen mellem Trondheim og Storlien i Sverige, da den blev taget i brug 17. oktober 1881. Stationen blev fjernstyret 11. januar 1976 og gjort ubemandet 1. juni 1982. Betjeningen med persontog ophørte 2. juni 1985, og den tidligere station fungerer nu som krydsningsspor. 6. januar 2008 overgik strækningen mellem Trondheim og Hell, hvor den tidligere station ligger, formelt fra Meråkerbanen til Nordlandsbanen. Samme år blev der kom der planer frem om at genoptage betjeningen med persontog.

Stationsbygningen blev opført i 1880 efter tegninger af Peter Andreas Blix. Etableringen af stationen havde stor betydning for udviklingen af Ranheim, herunder bygningen af papirfabrikken i 1884. Der er sidespor fra stationen til fabrikken.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Jernbanestationer i Trondheim
Etableret i 1881

Ranheim Station


Über den Fußball-Verbandspokal 2000/01 wurden die Teilnehmer der 21 Landesverbände des DFB am DFB-Pokal 2001/02 ermittelt. Die Sieger der Verbandspokale waren zur Teilnahme an der ersten Runde des DFB-Pokals berechtigt. Die drei mitgliederstärksten Verbände Bayern, Niedersachsen und Westfalen entsendeten zusätzlich jeweils den unterlegenen Finalisten. Somit qualifizierten sich 24 Amateurvereine über die Verbandspokale für den nationalen Pokalwettbewerb.

Endspielergebnisse
Die Tabelle gibt eine Übersicht über die Verbandspokal-Endspiele der Saison 2000/01. Die Abkürzungen hinter den Vereinsnamen stehen für die Spielklassenzugehörigkeit der gleichen Saison: RL = Regionalliga, OL = Oberliga, VL = Verbandsliga, LL = Landesliga, BezL = Bezirksliga.

Quelle
 Deutscher Sportclub für Fußball-Statistiken (Hrsg.): Deutschlands Fußball in Zahlen 2000/2001, Agon-Sportverlag, Kassel, 2001, ISBN 3-89784-181-9

2000/01
Fußballsaison 2000/01

Fußball-Verbandspokal 2000/01


Jeffrey Michael Tambor (born July 8, 1944) is an American actor. He is known for his television roles such as Jeffrey Brookes, the uptight neighbor of Stanley and Helen Roper in the television sitcom The Ropers (1979–1980), as Hank Kingsley on The Larry Sanders Show (1992–1998), George Bluth Sr. and Oscar Bluth on Arrested Development (2003–2006, 2013, 2018–2019) and Maura Pfefferman on Transparent (2014–2017). For his role in the latter, Tambor earned two Primetime Emmy Awards for Outstanding Lead Actor in a Comedy Series out of three nominations. In 2015, he was also awarded a Golden Globe for his portrayal of Pfefferman.

His film roles include Jay Porter in ...And Justice for All (1979), Jinx Latham in Mr. Mom (1983), Sully in There's Something About Mary (1998), Mayor Augustus Maywho in How the Grinch Stole Christmas (2000), Tom Manning in Hellboy (2004) and its sequel Hellboy II: The Golden Army (2008), Sid Garner in The Hangover trilogy (2009–2013), Francis Silverberg in The Accountant (2016), and Georgy Malenkov in The Death of Stalin (2017).

Tambor has done voice acting for The SpongeBob SquarePants Movie (2004), Monsters vs. Aliens (2009), Tangled (2010), and Trolls (2016). For his voice role in The Lionhearts (1998), he was nominated for a Daytime Emmy Award. From 2002 to 2003, he was an announcer for Hollywood Squares.

Early life
Tambor was born on July 8, 1944, in San Francisco, California, the son of Eileen (born Salzberg), a homemaker, and Bernard Tambor, a flooring contractor. He grew up in a Conservative Jewish family with roots in Hungary and Ukraine. Tambor is a graduate of Abraham Lincoln High School and San Francisco State University, where he studied acting and then went on to receive a master's degree from Wayne State University.

Career

1976–1991: Early career
Tambor first moved to repertory theater in Milwaukee, later making his Broadway debut in the comedy Sly Fox (1976), appearing with George C. Scott and directed by Arthur Penn. He appeared in Measure for Measure in the same year. In 1979, he starred in Norman Jewison's ...And Justice For All, as a lawyer friend of the protagonist, Arthur Kirkland (Al Pacino). In an early TV job, an ad for Avis rent-a-car, he was seen running (huffing and puffing) through an airport, mocking O. J. Simpson's "Go, O.J., go!" ads for Hertz. He has had a significant career in episodic TV, where he made numerous guest appearances on different shows, including Taxi, Kojak, M*A*S*H, The Golden Girls, and Three's Company. In 1979, Tambor got his first role as a main character in television in the short-lived show The Ropers. Throughout the 1980s Tambor had a recurring role on Hill Street Blues playing a defense attorney who eventually becomes a judge. In 1981, he appeared in an episode of Barney Miller as a man who was trying to bring exposure to the members of the Trilateral Commission in charge of the coming New World Order. In 1987, and 1988, Tambor appeared as a regular on the prime time ABC series Max Headroom as Murray, Edison's editor. In 1990, he appeared in the music video for the Phil Collins song "I Wish It Would Rain Down".

1992–1998: The Larry Sanders Show
Tambor played Hank Kingsley, the narcissistic sidekick of fictional talk show host Larry Sanders on The Larry Sanders Show (1992-1998). Tambor received four Emmy nominations for his performance on the show—all of which he would lose, to Michael Richards for Seinfeld, David Hyde Pierce for Frasier, and his co-star Rip Torn. The character's famous catch phrase was "Hey, now!".

2003–2013: Arrested Development
Beginning in 2003, Tambor starred in the television comedy Arrested Development as George Bluth Sr. and in some episodes as his twin brother Oscar Bluth. The show was cancelled in 2006, after three seasons, but a fourth season was released on Netflix in 2013.

In 2004, Tambor received his fifth Emmy nomination for his work on the show. He lost to David Hyde Pierce for the final season of the sitcom Frasier. Tambor was nominated for a sixth time in 2005 but lost to Brad Garrett for the final season of Everybody Loves Raymond. The second episode of Arrested Development's third season lampooned this loss: Tambor's character's son describes his acting ability by saying, "It's a wonderful performance, Dad. You're a regular Brad Garrett."

Continued work
Tambor served as the announcer (and occasional square) for the game show Hollywood Squares in 2002 and 2003. He was the voice of King Neptune in 2004's The SpongeBob SquarePants Movie. In the spring of 2005, he starred as George Aaronow in the Broadway revival of Glengarry Glen Ross alongside Alan Alda, Liev Schreiber, and Gordon Clapp. After the cancellation of Arrested Development in April 2006, Tambor signed on to a series with John Lithgow called Twenty Good Years about two men who ponder the last 20 years of their life. The show premiered on NBC on October 11, 2006, but was taken off the air after only a few episodes. Also in 2006, he portrayed George Washington on The Radio Adventures of Dr. Floyd. He starred as "Uncle" Saul in the CBS comedy Welcome to The Captain until its cancellation in March 2008. He has made several cameo appearances on Entourage as a fictionalized version of himself who regularly annoys his agent, Ari Gold. For several years, based on his availability, Tambor has taught a class for actors. He was a longtime teaching associate of acting coach Milton Katselas. In 2020, Tambor was the voice of Funimation dub of Haruo in My Hero Academia: Shonen Jump Ninja, a 2020 anime film by Junichi Shimuzu with Scarlett Johansson (same as the 2004 film, also the English dub of Yoko).

In 2009, Tambor appeared in the animated film Monsters vs. Aliens and in the comedy The Hangover. In 2009, Tambor began playing the recurring character Len Trexler in the sardonic comedy Archer, an animated television series on the FX network. He is a major love interest to Malory Archer played by Jessica Walter – the two formerly playing husband and wife in Arrested Development. Tambor replaced Kelsey Grammer as Georges in the Broadway revival of the musical La Cage aux Folles on February 15, 2011, but withdrew from the production after the February 24 performance. Also in 2011, Tambor starred in an indie comedy, Lucky. That same year, he had a minor role in the film Paul with Simon Pegg and Nick Frost, reprised his Hangover role for its sequel, and was featured in Flypaper, with Patrick Dempsey and Ashley Judd.

In 2012, Tambor co-starred as Walt, Pete's aspiring musician father on the sitcom Bent starring Amanda Peet and David Walton. In May 2013 he returned to Arrested Development for season 4 and subsequently, season 5 in 2018–2019. In 2017 he played Georgy Malenkov in The Death of Stalin. In May 2017, Tambor released a book entitled Are You Anybody? A Memoir.

2014–2017: Transparent
In February 2014, Amazon premiered its original series Transparent, which starred Tambor as Maura Pfefferman (born Morton Pfefferman), a divorced transgender Jewish parent of three. Tambor won the Golden Globe Award for Best Actor in a Television Series – Musical or Comedy for his portrayal and thanked the transgender community in his speech. He won the Primetime Emmy Award for Outstanding Lead Actor in a Comedy Series for his performance in season 1 of the show, his first win in 7 Primetime Emmy Award nominations. This made him the first actor to win an Emmy for portraying a transgender character.

For the show's second season, Tambor again received positive reviews, as well as a nomination for the Golden Globe Award for Best Actor – Television Series Musical or Comedy, and wins for the Screen Actors Guild Award for Outstanding Performance by a Male Actor in a Comedy Series and the Critics' Choice Television Award for Best Actor in a Comedy Series. Following allegations of sexual harassment, Tambor said he would not return for the show's fifth season, which was later confirmed on February 15, 2018, when Amazon confirmed to Deadline that Tambor was not coming back and that the harassment investigation was recently concluded.

Sexual misconduct allegations

On November 8, 2017, Tambor was accused of sexual misconduct by his former assistant, Van Barnes. On November 16, 2017, actress Trace Lysette additionally made accusations against Tambor. Tambor responded, "I am deeply sorry if any action of mine was ever misinterpreted by anyone as being sexually aggressive or if I ever offended or hurt anyone. But the fact is, for all my flaws, I am not a predator and the idea that someone might see me in that way is more distressing than I can express." Days later, makeup artist Tamara Delbridge also accused Tambor of sexual improprieties on the set of the 2001 film Never Again. Tambor said he did not recall the incident, but apologized "for any discomfort or offense I may have inadvertently caused her."

By this time, Tambor had left Transparent, saying in a statement on November 19, "Playing Maura Pfefferman on Transparent has been one of the greatest privileges and creative experiences of my life. What has become clear over the past weeks, however, is that this is no longer the job I signed up for four years ago. I've already made clear my deep regret if any action of mine was ever misinterpreted by anyone as being aggressive, but the idea that I would deliberately harass anyone is simply and utterly untrue. Given the politicized atmosphere that seems to have afflicted our set, I don't see how I can return to Transparent." The allegations came after filming for the fifth season of Arrested Development had completed that same month. The show's team supported Tambor in his defense against the allegations and his scenes remained within the show.

In his first interview after leaving Transparent, Tambor, speaking to The Hollywood Reporter in May 2018, continued to deny allegations that he had sexually harassed his former assistant or Trace Lysette on the series, but admitted to having anger issues throughout his life. He also said that while he was on the show he "worried [himself] to death" about whether he was portraying his transgender character truthfully, and that the stress sometimes made him "difficult" and "mean". Tambor mentioned one "blowup" he had with Arrested Development co-star Jessica Walter during the show's production. On May 23, 2018, Walter said in a New York Times cast interview that Tambor had verbally harassed her. "He never crossed the line on our show with any, you know, sexual whatever. Verbally, yes, he harassed me, but he did apologize ... In like almost 60 years of working, I've never had anybody yell at me like that on a set." When asked whether she had reservations about working with Tambor again, Walter said, "Of course not." "I don't want to walk around with anger," she added. "I respect him as an actor. We've known each other for years and years and years. Of course, I would work with him again in a heartbeat."

Personal life
Tambor and his wife Kasia have a son Gabriel Kasper, younger daughter Eve Julia, and twin sons Hugo Bernard and Eli Nicholas, born on October 4, 2009. He has an adult daughter from an earlier relationship.

In 2007, Tambor was reported to be a Scientologist. In February 2008, he expressed concern about "Internet reports" about his alleged involvement with Scientology and stated that he "took some Scientology classes at one time, studied Scientology for a while, but no more. I have nothing against it, but I am no longer a Scientologist." In 2017, Tambor disclosed that he had left Scientology abruptly "when he was pressured to leave his second wife."

Filmography

Film

Television

Theatre

Video games

Awards and nominations

References

External links

A curious SF kid grows up to be Jeffrey Tambor, Maura Pfefferman

1944 births
Living people
20th-century American male actors
21st-century American male actors
Activists from California
American male film actors
American male television actors
American male voice actors
American people of Hungarian-Jewish descent
American people of Russian-Jewish descent
Best Musical or Comedy Actor Golden Globe (television) winners
California Democrats
Game show announcers
Jewish American male actors
American former Scientologists
Male actors from San Francisco
Outstanding Performance by a Lead Actor in a Comedy Series Primetime Emmy Award winners
Outstanding Performance by a Male Actor in a Comedy Series Screen Actors Guild Award winners
People from Topanga, California
San Francisco State University alumni
Wayne State University alumni

Jeffrey Tambor


Kasugai may refer to:
 Kasugai, Aichi, a city in Japan
 Kasugai, Yamanashi, a town in Japan
 Kasugai (snack company), a Japanese snack company
 Kasugai Station (disambiguation)
 Nishikasugai

Kasugai


Gregor 3. (død 28. november 741) var pave fra 11. februar 731 indtil sin død i 741. Hans tid som pave blev, ligesom hans forgænger, forstyrret af ikonoklasme i det Byzantinske Rige, og Langobarder øgede magt og indflydelse, hvor han påberåbte sig Karl Martells deltagelse uden held.

Gregor var søn af en syrer ved navn Johannes, og han var dermed den sidste ikke-europæiske pave, frem til Pave Frans der blev valgt i 2013 - 1.272 år senere.

Referencer

Paver i middelalderen

Pave Gregor 3.


Lovre Kalinić (født 3. april 1990 i Split, Jugoslavien), er en kroatisk fodboldspiller (målmand). Han spiller for KAA Gent i den belgiske liga, hvor han har været på kontrakt siden 2017.

Landshold
Kalinić debuterede for Kroatiens landshold 12. november 2014 i en venskabskamp mod Argentina. Han var en del af den kroatiske trup til EM 2016 i Frankrig og VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kroatien
Fodboldspillere fra KAA Gent
Fodboldspillere fra Hajduk Split
Personer fra Split
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020

Lovre Kalinić


El mosquero colilargo (Colonia colonus)  es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae. Es el único miembro del género Colonia.  Es nativo de Sudamérica y Centroamérica.

Nombres comunes
Se le denomina también mosquero coludo (en Costa Rica), yetapá negro (en Argentina, Bolivia y Paraguay), atrapamoscas rabijunco (en Colombia), mosquitero colilargo (en Nicaragua), tirano colilargo (en Honduras), atrapamoscas coludo (en Venezuela o tirano de cola larga (en Perú).

Distribución y hábitat
Se distribuye en tres grandes áreas disjuntas; desde el sureste de Honduras, por Nicaragua, Costa Rica, Panamá, hasta el centro norte y oeste de Colombia y oeste de Ecuador; en el escudo guayanés del sur y este de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana Francesa y extremo norte de Brasil; y a lo largo de los contrafuertes andinos orientales desde el centro de Colombia hacia el sur por Ecuador, este de Perú, hasta el oeste de Bolivia, hacia el este al sur de la cuenca del Amazonas (ausente de la parte norte) ocupando casi todo el resto de Brasil, hasta el litoral atlántico, hacia el sur hasta el este de Bolivia, este de Paraguay, extremo noreste de Argentina y sur de Brasil.

Esta especie es generalmente común y visible en sus hábitats naturales: el dosel y los bordes de selvas húmedas, crecimientos secundarios y claros adyacentes, hasta los 1500 m de altitud, localmente más alto en regiones andinas. Es mayormente residente pero aparentemente abandona las zonas más sureñas en los inviernos australes.

Descripción
El mosquero colilargo mide en promedio 23 a 25 cm (los machos) y 18 a 20 cm (las hembras) de longitud y pesa 15 g. Las dos plumas centrales de la cola son muy largas, alcanzan hasta 10 a 12 cm en los machos y de 5 a 9 cm las hembras. La corona blanca o gris y la línea ocular y frente blanca contrasta con el plumaje negro del cuerpo. Cuando vuela se puede ver un área blanca o grisácea en el centro la espalda, arriba de la cola. En la hembra el vientre es gris y la corona y la línea de la espalda más oscura.

Comportamiento

Alimentación
Se alimenta de insectos que caza en vuelo, a partir desde sus perchas en árboles favoritos los cuales rota cada dos días.

Reproducción
Construye el nido en la cavidad de un tronco alto abandonado por un pájaro carpintero.

Vocalización

El llamado más frecuente es un suave y distintivo «suiii?» ascendente.

Sistemática

Descripción original
La especie C. colonus fue descrita científicamente por primera vez por el naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1818 bajo el nombre científico Muscicapa colonus; la localidad tipo es «Paraguay».

El género Colonia fue descrito por el zoólogo británico John Edward Gray en 1828.

Etimología
El nombre genérico femenino «Colonia» se origina del nombre original Muscicapa colonus; y el nombre de la especie «colonus», proviene del latín y significa 'granjero', 'colono', 'rústico', y deriva del nombre «colón» dado por Félix de Azara a esta especie.

Taxonomía
Los amplios estudios genético-moleculares realizados por Tello et al. (2009) descubrieron una cantidad de relaciones novedosas dentro de la familia Tyrannidae que todavía no están reflejadas en la mayoría de las clasificaciones. Siguiendo estos estudios, Ohlson et al. (2013) propusieron dividir Tyrannidae en cinco familias. Según el ordenamiento propuesto, Colonia permanece en Tyrannidae, sedis mutabilis (o sea, con ligera incerteza debido a datos no conclusivos) en una subfamilia Fluvicolinae , 1832-33, junto a numerosos otros géneros en las tribus Fluvicolini, Contopini y Xolmiini.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC)  y Clements Checklist/eBird, se reconocen cinco subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Colonia colonus leuconota ( , 1842) - sureste de Honduras y este de Nicaragua hacia el sur hasta el centro norte de Colombia y por la pendiente del Pacífico del oeste de Colombia y Ecuador (norte de Guayas).
 Colonia colonus fuscicapillus (, 1861) - Andes orientales de Colombia, este de Ecuador (al sur hasta la cordillera del Cóndor) y extremo noreste del Perú (noroeste de Loreto, noreste de Amazonas).
 Colonia colonus poecilonota (, 1848) - sureste de Venezuela (al sur del río Orinoco en Bolívar, y Cerro de la Neblina en Amazonas) y en las Guayanas.
 Colonia colonus niveiceps , 1930 - sureste de Ecuador (sur de Zamora Chinchipe), este de Perú y norte de Bolivia (al sur hasta Cochabamba).
 Colonia colonus colonus (, 1818) - centro y este de Brasil (desde la isla Marajó y el sur de Maranhão hacia el sur hasta el sur de Mato Grosso do Sul y el norte de Río Grande del Sur), este de Paraguay y noreste de Argentina (Misiones).

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Colonia colonus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Colonia colonus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de viuvinha Colonia colonus en Wikiaves.

Aves de América del Sur
Aves de América Central
Tyrannidae
Géneros monotípicos de aves
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot
Animales descritos en 1818

Colonia colonus


SETI (Search for ExtraTerrestrial Intelligence), "Dünya Dışı Akıllı Yaşam Araştırması" projesinin kısaltması.
 I. Seti (firavun), Mısır'ın yeni krallık döneminin 18. hanedanının 2. hükümdarı.
 II. Seti (firavun), Mısır'ın 19. hanedanının 6. hükümdarı.

Seti


Roberto Fortunato Poblete Zapata (Los Ángeles, 8 de enero de 1955) es un actor de teatro, cine y televisión, director, profesor, locutor, presentador de televisión y político chileno. Es conocido por haber participado en varias series de televisión en Canal 13 y Chilevisión.

Se desempeñó como diputado por Los Ángeles durante el período 2014-2018.

Biografía
Roberto Poblete nació en la ciudad de Los Ángeles el año 1955. Sus padres son Fortunato Poblete y María Zapata oriundos de Quillón y Mulchén respectivamente. Realizó sus estudios en el Liceo Alemán de la ciudad de los Ángeles.

Estudió en la Escuela de Artes de la Comunicación en la Universidad Católica de Chile. Se tituló de actor en 1979 con la tesis Las relaciones en la construcción del personaje.

Es candidato a magíster en Artes, con Mención en Dirección Teatral, de la Universidad de Chile.

Carrera actoral

Teatro y académico
Ha actuado en numerosas obras de teatro como Sueños de mala muerte (1982), Primavera con una esquina rota (1984), Los payasos de la esperanza, Padre nuestro que estás en la cama (2002), Sueños de la memoria (2004), Okupación (2005) —por la que fue nominado al Altazor 2006—, El grito (2006), Atascados en la Salala (2009), Lindo país esquina con vista al mar (2010), Levántate y corre (2011) y Alguien tiene que ceder (2013).

También se ha dedicado a la dirección teatral de diversos montajes como Todas íbamos a ser reinas, Tres noches de un sábado y Llega el Rey.

Ha realizado una extensa labor docente en diversas universidades del país, entre ellas la Pontificia Universidad Católica de Chile, UNIACC y Universidad de Santiago de Chile. Fue director y fundador de la carrera de teatro de la Universidad Bolivariana de Los Ángeles.

Cine y televisión
En cine, participó en los largometrajes Sexto A (1985) y Dos mujeres en la ciudad (1990), ambas de Claudio di Girólamo; La estación del regreso (1987) de Leo Kocking; Historia de un roble solo (1982) y La luna en el espejo (1990), ambas de Silvio Caiozzi; País de octubre (1990) de Daniel de la Vega; y Cuestión de ubicación de Luciano Tarifeño.

Ha actuado en diversas teleseries tales como Villa Los Aromos (1981), Los títeres (1984), La última cruz (1987),Cerro Alegre,  Marrón Glacé (1993), El amor está de moda (1995), y Marparaíso (1998). También ha participado en series de televisión como Crónica de un hombre santo (1990), La patrulla del desierto (1993) y Casados (2005); y en diversos programas infantiles y de humor, como El desjueves, De chincol a jote, programa donde popularizó la sección «Humbertito y Gaspar» junto a Cristián García-Huidobro, Vamos Chile, conductor de El tiempo es oro, entre otros.

Carrera política
En las elecciones parlamentarias de 2013 postuló como candidato a la Cámara de Diputados por el distrito 47 que incluye entre otras localidades la ciudad de Los Ángeles, apoyado por el Partido Socialista. Obtuvo el 12,96% de los votos, qudando en tercer lugar, pero resultando elegido por efecto del sistema binominal. Asumió el 11 de marzo de 2014. Es integrante de las comisiones permanentes de Derechos Humanos y Pueblos Originarios; Economía, Fomento; Micro, Pequeña y Mediana Empresa; Protección de los Consumidores y Turismo; y Cultura, Artes y Comunicaciones.

Buscó integrar nuevamente la Cámara de Diputados, esta vez por el nuevo distrito 21, en las elecciones parlamentarias de 2017. Obtuvo 12 309 votos, equivalentes al 6,46 %, no resultando reelegido.

Filmografía

Películas
 Historia de un roble solo (1982).
 VI A 1965 (1986).
 La estación del regreso (1987).
 País de octubre (1990).
 La Luna en el espejo (1990).
 Dos mujeres en la ciudad (1990).

Telenovelas

Series y unitarios
 De chincol a jote (Canal 13, 1987-1993) - Varios personajes
 La patrulla del desierto (Canal 13, 1993) - Pedro Salcedo
 Vamos Chile (Red TV, 2003)
 Casado con hijos (Mega, 2007) - Dr. Indigo

Historial electoral

Elecciones parlamentarias de 2013
 Elecciones parlamentarias de 2013, por el Distrito 47 (Antuco, Laja, Los Ángeles, Mulchén, Nacimiento, Negrete, Quilaco, Quilleco, San Rosendo, Santa Bárbara y Tucapel)

Elecciones parlamentarias de 2017
 Elecciones parlamentarias de 2017, para diputado por el distrito 21 (Alto Biobío, Antuco, Arauco, Cañete, Contulmo, Curanilahue, Laja, Lebu, Los Álamos, Los Ángeles, Lota, Mulchén, Nacimiento, Negrete, Quilaco, Quilleco, San Rosendo, Santa Bárbara, Tirúa y Tucapel)

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en Cinechile

Nacidos en Los Ángeles (Chile)
Alumnado de la Pontificia Universidad Católica de Chile
Actores de cine de Chile
Actores de televisión de Chile
Actores-políticos
Locutores de radio de Chile
Presentadores de televisión de Chile
Diputados del LIV Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile

Roberto Poblete


A Taça CERS de 1980-81 foi a 1.ª edição desta competição, que era a 3.ª na hierarquia europeia do Hóquei em patins, após a Taça dos Campeões e a Taça das Taças.
A Taça CERS poderá ser comparada com a Taça UEFA no futebol europeu.

O GD Sesimbra foi o primeiro vencedor da competição, derrotando os neerlandeses do RC Lichtstad na final.

Equipas participantes

Jogos

1.ª Eliminatória

Fase final

Quartos-de-final

Meias-finais

Final

Taça WSE
1981 no desporto

Taça CERS de 1980–81


Jakup Jimmy Durmaz (Örebro, Suecia, 22 de marzo de 1989) es un futbolista sueco que juega en la posición de centrocampista en el AIK Estocolmo de la Allsvenskan.

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Malmö FF
 Perfil en SvFF

Futbolistas del Malmö FF
Futbolistas del Gençlerbirliği Spor Kulübü
Futbolistas del Olympiakos Fútbol Club
Futbolistas del Toulouse Football Club
Futbolistas del Galatasaray Spor Kulübü
Futbolistas del Fatih Karagümrük SK
Futbolistas del AIK Estocolmo
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Suecia
Futbolistas de Suecia en la Eurocopa 2016
Futbolistas de Suecia en la Copa Mundial de 2018
Futbolistas nacionalizados en Turquía
Diáspora asiria

Jimmy Durmaz


Der Kamzík (deutsch Gemsenberg, ungarisch Zerge-hegy) ist ein Berg (439 m) in den Kleinen Karpaten am nördlichen Stadtrand von Bratislava (Ortsteil Koliba) und ein  Aussichtspunkt auf die Stadt. Am Gipfelplateau des Kamzík befindet sich der Fernsehturm Bratislava mit einem Aussichtsrestaurant. Auf den Hügel führt eine Sesselbahn. Der Kamzík befindet sich im Naherholungsgebiet Bratislavský lesný park (Waldpark Bratislava).

Einzelnachweise

Berg in den Karpaten
Berg in der Slowakei
Berg in Europa
Geographie (Bratislava)

Kamzík


John Talabot es un DJ, productor y músico electrónico de Barcelona, España. John Talabot es el seudónimo, procedente del colegio donde estudió este DJ, de Oriol Riverola. En sus inicios como Dj en la escena electrónica de Barcelona, empezó a hacerse un hueco con el nombre D.A.R.Y.L. en sus sesiones como residente de la sala Lo-li-ta de Razzmatazz Clubs.

Talabot había publicado una serie de pistas en 2009, pero saltó a la fama con la pista Sunshine en 2010. Lanzó su álbum de debut Fin en enero de 2012 con Permanent Vacation, obteniendo una calificación de 5 estrellas para The Guardian.

En el año 2014, John Talabot y el suéco Axel Boman se juntan bajo el nombre Talaboman y publican "Sideral", un maxi publicado por los sellos de ambos artistas, Hivern Discs y Studio Barnhus.

En estos últimos años John Talabot se ha convertido en uno de los principales exponentes en la música electrónica del país gracias a sus producciones y a sus giras como Dj en las que ha estado actuando en los principales festivales y clubs del mundo. Todavía estamos esperando que saque un nuevo disco.

Discografía

Singles
 My Old School (2009)
 Mathilda's Dream (2010)
 Sunshine (2010)
 Families (2011)

Álbumes
 Hiver a L'Estiu (2008)
 Fin (2012)
 Fin Remixes Part 1 (EP, 2012)
 Dj-Kicks John Talabot (2013)
 Sideral (2013)
 The Night Land (2017)

Referencias

Enlaces externos
 Twitter
 Facebook
 Spotify
 SoundCloud
 Perfil Discogs
 Myspace

Talabot
Talabot
Nacidos en Barcelona

John Talabot


රංගනය
ස්වර්ණා මල්ලවආරච්චි
රවින්ද්‍ර රන්දෙණිය
සුනේත්‍රා සරත්චන්ද්‍ර
එච්. ඒ. පෙරේරා
සුසිත් චමින්ද ද සිල්වා
රසිකා කුමාරි වික්‍රමසිංහ
දෙනවක හාමිනේ
ට්‍රිලීෂියා ගුණවර්ධන
ඩේවිඩ් ධර්මකීර්ති
සුනන්ද මහවල
මියුරි සමරසිංහ
සුනිල් හෙට්ටිආරච්චි

සම්මාන

සරසවිය සම්මාන
1990 අප්‍රියෙල් 30 වෙනි දින පැවැති 17 වැනි සරසවිය සම්මාන උළෙලේදී,
හොඳම චිත්‍රපටය
හොඳම අධ්‍යක්ෂ - සුමිත්‍රා පීරිස්
හොඳම තිර නාටක රචක - ලෙස්ටර් ජේමිස් පීරිස්
හොඳම නිළිය
හොඳම සහය නළුවා
හොඳම සංස්කාරක - ලාල් පියසේන
කුසලතා සම්මාන - සුනිල් හෙට්ටිආරච්චි

සිග්නිස් (ඕ.සී.අයි.සී) සම්මාන
1989 අප්‍රේල් 21 වන දින පැවැති ඕසීඅයිසී උත්තමාචාර සිනමා සම්මාන උළෙලේදී,
නිර්මාණශීලි අධ්‍යක්ෂණය - සුමිත්‍රා පීරිස්
නිර්මාණශීලී කැමරාකරණය - ඩොනල්ඩ් කරුණාරත්න
නිර්මාණශීලී තිර රචනය - ලෙස්ටර් ජෙම්ස් පීරිස්
නිර්මාණශීලී රංග කුසලතා (වනිතා)
====සජීවී නිර්මාණාත්මක කුසලතා====
එච්. ඒ. පෙරේරා
සුසිත් චාමින්ද ද සිල්වා
රසිකා කුමාරි වික්‍රමසිංහ
සුනිල් හෙට්ටිආරච්චි

වෙනත්
පාඨක ඡන්දයෙන් තේරුණ හොඳම චිත්‍රපට හත අතර ඡන්ද 8092 ලබා ගනිමින් හතරවන ස්ථානයට පත් විය.

නිෂ්පාදනය
සම නිෂ්පාදනය සහ සිනමා උපකරණ සැපයීම - ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්
නිෂ්පාදන සහාය අධ්‍යක්ෂණය – වී. උපාලි පෙරේරා
කැමරා සහාය – යාපා විජය බණ්ඩාර, සෝමපාල ධර්මප්‍රිය, එච්. ඒ. ප්‍රේමසිරි
සංස්කරණ සහාය – රමණී සුමනවර්ධන
අංග රචනය – ඊබට් විජේසිංහ
කලා අධ්‍යක්ෂණය - හේමපාල ධර්මසේන
සහාය – ප්‍රියන්ත අතුල කුමාර
දෙබස් පටිගත කිරීම සහ නාද සංයෝජනය – නිමල් වික්‍රමරත්න
ශබ්ද සහාය – මහින්දසිරි, සමන්තිලක, මහේන්ද්‍ර මිලන්, එච්. එම්. ලියනගේ
සංගීතය පටිගත කිරීම – මර්වින් බෙන්ස්
සහාය – මුදිත කුඹුකගේ (නෙකෝ ශබ්දාගාරය)
නිෂ්පාදන සම්බන්ධීකරණය – බිසෝවල ගුණසේකර, දුමින්ද වීරසිංහ, කේ නිශ්ශංක පීරිස්
ඒකක කළමනාකරු - ප්‍රධාන විදුලි ශිල්පි - සහාය කැමරා ශිල්පි - කේ. ඒ. ධර්මරත්න
විදුලි ආලෝක ශිල්පී – එච්. ඒ. සරත් කුමාර
දළහඬ – ජී. ඩී. ආරියපාල
නාමාවලිය – ඒ. ඩී. රංජිත් කුමාර
නිෂ්පාදන කෘත්‍යාධිකාරි - ඩොනල් කරුණාරත්න
නිශ්චල ඡායරූප- විල්සන් ලියනගේ

සාගර ජලය මදි හැඬුවා ඔබ හන්දා


Nicholas Constantine Metropolis (Greek: ; June 11, 1915 – October 17, 1999) was a Greek-American physicist.

Metropolis received his BSc (1937) and PhD in physics (1941, with Robert Mulliken) at the University of Chicago. Shortly afterwards, Robert Oppenheimer recruited him from Chicago, where he was collaborating with Enrico Fermi and Edward Teller on the first nuclear reactors, to the Los Alamos National Laboratory.

He arrived in Los Alamos in April 1943, as a member of the original staff of fifty scientists. He came back to Los Alamos in 1948 to lead the group in the Theoretical Division that designed and built the MANIAC I computer in 1952 that was modeled on the IAS machine, and the MANIAC II in 1957.

Early life and education
Nicolas Metropolis was born on June 11, 1915, in Chicago, US. Metropolis received his BSc (1936) and PhD in chemical physics (1941) at the University of Chicago. During his PhD he worked with Robert Mulliken. After graduation, he worked as an instructor at the University of Chicago with James Franck. Shortly afterwards, in 1943, Robert Oppenheimer recruited him from Chicago for the Manhattan Project, where he worked in Harold C. Urey's group. Later he joined University of Chicago Metallurgical Laboratory and worked under Edward Teller's supervision, who encouraged him to move into theoretical physics. At Los Alamos Metropolis worked together with Richard Feynman on "electromechanical devices used for hand computations".

After World War II
After World War II, he returned to the faculty of the University of Chicago as an assistant professor. He came back to Los Alamos in 1948 to lead the group in the theoretical division that designed and built the MANIAC I computer in 1952 that was modeled on the IAS machine, and the MANIAC II in 1957. (John von Neumann thought this acronym too frivolous; Metropolis claims to have chosen the name "MANIAC" in the hope of stopping the rash of such acronyms for machine names, but may have instead further stimulated such use.) From 1957 to 1965 he was a full professor of physics at the University of Chicago and was the founding director of its Institute for Computer Research. In 1965 he returned to Los Alamos, where he was made a laboratory senior fellow in 1980.

Monte Carlo method
At Los Alamos in the late 1940s and early 1950s a group of researchers led by Metropolis, including John von Neumann and Stanislaw Ulam, developed the Monte Carlo method. This is a class of computational approaches that rely on repeated random sampling to compute their results, named in reference to Ulam's relative's love for the casinos of Monte Carlo. Metropolis was deeply involved in the very first use of the Monte Carlo method, rewiring the ENIAC computer to perform simulations of a nuclear core in 1948. In 1953 Metropolis co-authored a paper entitled Equation of State Calculations by Fast Computing Machines. This landmark paper showed the first numerical simulations of a liquid and introduced a new Monte Carlo computational method for doing so.

In applications of the Monte Carlo method to problems in statistical mechanics prior to the introduction of the Metropolis algorithm, a large number of random configurations of the system would be generated, the properties of interest (such as energy or density) would be computed for each configuration, and then a weighted average computed where the weight of each configuration was its Boltzmann factor, , where  is the energy,  is the temperature, and  is the Boltzmann constant. The key contribution of the paper was the idea that

The algorithm for generating samples from the Boltzmann distribution was later generalized by W.K. Hastings and has become widely known as the Metropolis–Hastings algorithm.

In recent years a controversy has arisen as to whether Metropolis actually made significant contributions to the Equation of State Calculations paper.

Associations and honors
Metropolis was a member of the American Academy of Arts and Sciences, the Society for Industrial and Applied Mathematics and the American Mathematical Society. In 1987 he became the first Los Alamos employee honored with the title "emeritus" by the University of California.  Metropolis was also awarded the Pioneer Medal by the Institute of Electrical and Electronics Engineers, and was a fellow of the American Physical Society.

The Nicholas Metropolis Award for Outstanding Doctoral Thesis Work in Computational Physics is awarded annually by the American Physical Society.

Acting career
Metropolis played the part of a scientist in the Woody Allen film Husbands and Wives (1992).

Personal life
Metropolis had a son, Christopher, and two daughters, Penelope and Katharine. He was an avid skier and tennis player until his mid-seventies. He died at a nursing home in Los Alamos, New Mexico.

Anecdotes
In his memoirs, Stanislaw Ulam remembers that a small group, including himself, Metropolis, Calkin, Konopinski, Kistiakowsky, Teller and von Neumann, spent several evenings at Los Alamos playing poker. They played for very small sums, but: "Metropolis once described what a triumph it was to win ten dollars from John von Neumann, author of a famous treatise on game theory. He then bought his book for five dollars and pasted the other five inside the cover as a symbol of his victory." In another passage of his book, Ulam describes Metropolis as "a Greek-American with a wonderful personality."

Erdős number
Metropolis has an Erdős number of 2 and he enabled Richard Feynman to have an Erdős number of 3.

See also
Stochastics
ENIAC
Colossus computer
Von Neumann paradox

References

External links

1993 Audio Interview with Nicholas Metropolis by Richard Rhodes Voices of the Manhattan Project
 Oral history interview with Nicholas C. Metropolis, Conducted by William Aspray at Charles Babbage Institute, University of Minnesota.  Metropolis, the first director of computing services at Los Alamos National Laboratory, discusses John von Neumann's work in computing. Most of the interview concerns activity at Los Alamos: how von Neumann came to consult at the laboratory; his scientific contacts there, including Metropolis, Robert Richtmyer, and Edward Teller; von Neumann's first hands-on experience with punched card equipment; his contributions to shock-fitting and the implosion problem; interactions between and comparisons of von Neumann and Enrico Fermi; and the development of Monte Carlo techniques. Other topics include: the relationship between Alan Turing and von Neumann; work on numerical methods for non-linear problems; and the ENIAC calculations done for Los Alamos.
 Francis Harlow and Nicolas Metropolis. Computing and Computers -- Weapons Simulation Leads to the Computer Era. Los Alamos Science No. 7, Page 132.
 Herbert Anderson. Metropolis, Monte Carlo and the MANIAC. Los Alamos Science No. 14, Page 69.

1915 births
1999 deaths
20th-century American mathematicians
American computer scientists
20th-century American physicists
Greek academics
Greek computer scientists
20th-century Greek mathematicians
20th-century Greek physicists
Los Alamos National Laboratory personnel
Manhattan Project people
Monte Carlo methodologists
University of Chicago alumni
University of Chicago faculty
Santa Fe Institute people
American people of Greek descent
Fellows of the American Physical Society
People from Chicago

Nicholas Metropolis


Takahiro Urashima (født 12. maj 1988) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fujieda MYFC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takahiro Urashima


Pandora (Antik Yunanca : Πανδώρα) "tanrılar armağanı" anlamına gelir. Yunan mitolojisinde ilk kadın, Zeus tarafından insanlığı cezalandırmak için hazırlandığına inanılırdı.

Efsaneye göre, Zeus kendinden ateşi çalıp insanlara veren Prometheus'un kardeşi Epimetheus'a balçıktan yapılmış tanrısal güzellik ve zekaya sahip Pandora'yı eş olarak gönderir. Epimetheus kardeşinin tüm uyarılarına karşı Pandora ile evlenir. Zeus, Pandora'ya evlilik hediyesi olarak topraktan yapılmış, çömlek benzeri bir kavanoz (yanlış yapılmış bir çeviri sonucu kutu olarak anılmaktadır) hediye eder ama bu kavanoz asla açılmamalıdır. Bir süre sonra merakına yenilen Pandora, kavanozu açar ve içindeki tüm kötülükler dünyaya yayılmaya başlar. Ancak son anda kavanozu kapatır bu da insanların içindeki "umut"tur; kötülüğün yayılmamış olması umudu.

Başka bir efsaneye göre de Pandora kutuyu açtığında dünyaya kötülük hakim olur ve Pandora kutuyu kapatırken de kutu Pandora'yı esir alır.

Diğer bir hikâyede ise Haberci Tanrı Hermes Olimposa giderken sırtında çok uzaklara götürmesi gereken sandığı Pandora ve eşine bırakır. Pandora merak eder kutuyu açar, kendine ve eşinin üzerine pişmanlık, kızgınlık, kibir gibi kötü özellikler, yaşadıkları mutlu ormana ve de bütün dünyaya çeşitli kötü özellikler yayılır. Son anda Epimetheus sandığı kapatır. Sandığın içinden bir ses gelir. Sandıktan gelen cılız ses -Lütfen beni çıkarın. Dünyadaki kötülüklerle ancak ben başedebilirim- der. Bu sefer Pandora ve eşi birlikte sandığı açarlar. Sandığın dibinde bir kelebek vardır. Sandığın içindeki kelebek tek umuttur.

Yunan mitolojisinde kadınlar
Yaratılış efsaneleri

Pandora


Constantin I. Nicolaescu () a fost un om politic român.

Biografie
S-a născut în Târgoviște. A urmat studii la Colegiul Național "Sfântul Sava" din București, apoi la Universitatea din București, unde a obținut licența în drept. A profesat ulterior ca magistrat și avocat.

A fost membru al Partidului Național Liberal. În anul 1892 a fost ales pentru prima dată deputat. A îndeplinit funcțiile de prefect al județului Dâmbovița în două rânduri (aprilie 1897 - martie 1899, februarie 1901) și de secretar general în Ministerul de Interne (2 august 1902 - 20 decembrie 1904, 12 martie 1907 – 28 iulie 1908). După ce a părăsit ministerul, a devenit director al Casei rurale  (iulie 1908). A fost ales senator în 1914, apoi numit vicepreședinte al Comitetului agrar în 1920, cu puțin timp înainte de realizarea reformei agrare. Nicolaescu a îndeplinit de două ori funcția de președinte al Senatului: 3 februarie – 27 martie 1926 și 18 iulie 1927 – 10 noiembrie 1928.

Note

Nașteri în 1861
Decese în 1945
Deputați români
Senatori români
Membri ai Partidului Național Liberal
Prefecți români
Avocați români
Absolvenți ai Colegiului Național Sfântul Sava
Absolvenți ai Universității din București
Președinți ai Senatului României

Constantin I. Nicolaescu


Onthophagus riekoae é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Ochi & Kon em 2005.

Referências

Ligações externas

riekoae
Coleópteros descritos em 2005

Onthophagus riekoae


Robert Earl Hughes () a fost un american considerat, în timpul vieții sale, omul cu cea mai mare greutate înregistrată vreodată în istoria lumii.

Biografie
Robert Earl Hughes s-a născut în Baylis, Illinois, în anul 1926. La vârsta de șase ani, Robert cântărea aproximativ ; la doisprezece ani, el cântărea . Greutatea lui excesivă a fost atribuită unei disfuncționalități glandei pituitare. La apogeul său de greutate, pieptul lui măsura , cântărind aproximativ .

În timpul vieții sale de adult, Hughes a apărut la carnavaluri și târguri. Pe 10 iulie 1958, Hughes a contractat rujeolă, care a avansat curând în uremie, dovedindu-se a fi fatală. A murit în Bremen, Indiana, la vârsta de 32 de ani.

Se spune de multe ori că a fost îngropat într-o cutie de pian. Această eroare provine din mediatizarea știrii în ediții succesive de Guinness Book of World Records, în care se regăsea propoziția: "El a fost îngropat într-un sicriu de mărimea unei cutii de pian.". Piatra lui funerară amintește că el a fost cel mai greu om din lume la .

Vezi și
 Obezitate

Referințe

Legături externe
 "LIFE" - Google Books
 "1041-Pound Man Flying to New York for TV" - Los Angeles Times
 "It's All in How You Look at It" - Kentucky New Era
 "Casket for World's Largest Man" - The Miami News
 "Against the Groin" - SI Vault
 "Yary, Just Growing Boy, Hopes to Weigh 290 By Next Season" - Los Angeles Times
 "Big heart: remembering Robert Earl Hughes, 1926-1958" - Google Books
 "Incredible!" - Google Books

Nașteri în 1926
Decese în 1958
Divertisment în Statele Unite ale Americii
Artiști de circ

Robert Earl Hughes


Zühtü Müridoğlu (26 Ocak 1906 - 21 Ağustos 1992), Türk heykeltıraş.

Hayatı
İstanbul'da doğdu. Kasımpaşa Cezayirli Gazi Osman Paşa Camisi başimamı Hafız Mehmet Efendinin oğlu Zühtü, evlerinin tavan arasında bulduğu boyaları kullanmayı öğrenmesine katkı sağlayan Mithat Özar'ın önerisi ile 1924 yılında girdiği Sanayi-i Nefise Mektebi (şimdiki Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi) heykel bölümünde 1928 yılında mezun oldu. 1927-28 öğretim döneminde yurt dışı sınavını kazanır ve Fransa'ya gönderilir. Giderken önceden aldığı adresi izleyerek ilk olarak daha önceden Parise gelen Arkadaşı Hadi Bara'yı bulur. Onun varlığı ve tavsiyelerini dinler. Paris'te özel okul bir olan Collarossi Akademisi'nde, yapıtlarını sevip beğendiği sanatçı Marcel Gimond atölyesine yazılıp çalışmaya başladı.1932 yılı Ocak ayı başında yurda döner. 1932 yılı Nisan ayında Samsun Lisesi'nde resim öğretmenliğine atanır, o yılın Eylül ayında Gülhane Parkı girişindeki Alay Köşkünde ilk sergisini açar (arkadaşları ve hocalarından oluşan bir grup sergisi). İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde, Müzeler Genel Müdürlüğü bünyesinde İstanbul Heykel ve Mulaj Atölyesi Şefliği görevinde bulundu. Müzeden ayrılarak bir süre Ankara Üniversitesi Gazi Eğitim Enstitüsünde öğretmenlik yaptı. Daha sonra Akademi'ye atanarak orada öğretim üyesi oldu. 1950'den sonra ilk soyut heykellerini yapmaya başladı. 1969'da profesör oldu. 1974'te de emekliye ayrıldı. Ali Hadi Bara ile 1941-43 arasında Beşiktaş'taki Barbaros Anıtı'nı, Zonguldak'taki atlı Mustafa Kemal Atatürk ve İsmet İnönü heykelini o yaptı. 1953 yılında Anıtkabir'in büyük merdiveninin batı yanındaki kabartmaları, 1965 yılında Büyükada, Muş Atatürk anıtlarını, daha sonra Sivas Atatürk anıtı ve İstanbul Eyüpsultan'da Atatürk heykellerini de yapmıştır. Yurt içinden ve dışından çok sayıda ödül almıştır. 1979'da Simavi Ödülü'nü aldı. Çok sayıda sergi açmıştır. Birçok yapıtı İstanbul Resim ve Heykel Müzesi'nde sergilenmektedir.

Kaynakça

1906 doğumlular
İstanbul doğumlu sanatçılar
1992 yılında ölenler
Türk heykeltıraşlar
Gazi Eğitim Enstitüsü öğretmenleri
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu Üyeleri
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler

Zühtü Müridoğlu


A Voz da Raça foi um jornal da imprensa negra paulista, que ganhou destaque por sua duração, estrutura e organização político-social. A Voz da Raça foi fundado em 18 de março de 1933 por Francisco Costa, integrante da Frente Negra Brasileira (FNB). O jornal foi o periódico oficial do grupo e se tornou um canal de diálogo e reivindicação da entidade ultranacionalista que marcou o movimento negro brasileiro na primeira metade do século XX.  A revista circulou de sua criação até agosto de 1933 com periodicidade semanal e, a partir de desta data, passou a ganhar novos números quinzenalmente. De 1935 até 1937, último ano em que foi publicado, tornou-se um jornal mensal, encerrando suas atividades em novembro do mesmo ano. No total, 67 edições foram publicadas.

História
O jornal A Voz da Raça contava com o recebimento de verba da FNB, com o contrato de impressão de uma gráfica terceirizada, assim como com um sistema de assinaturas e distribuição para outros estados: o que caracterizava um nível de organização singular em relação a outros jornais da imprensa negra da época. O conteúdo do periódico era distribuído em quatro páginas que contavam com artigos, notícias, notas, chamadas, informes, além do cabeçalho com a frase "O preconceito de cor, no Brasil, só nós, os negros, o podemos sentir", de autoria de Isaltino Veiga dos Santos.

Conteúdo

Ainda que se tratasse de um jornal informativo, A Voz da Raça era utilizado como porta-voz da ideologia apoiada pela Frente Negra Brasileira. Em seus artigos, propunha-se a convocação da coletividade negra em favor da valorização étnica e histórica do protagonismo negro.

Na primeira edição do jornal, destacava-se o cabeçalho com letras em caixa alta com o título A Voz da Raça, saindo da boca de uma personagem negra de forma a representar um desabafo da população negra, gritando ao mundo suas ideias e insatisfações com condições econômicas e sociais. Trazia ainda o nome do editor, secretário e gerente responsáveis pela publicação.

Do lado direito da página, trazia o subtítulo "Deus, Pátria, Raça e Família", que diferenciava-se do lema da Ação Integralista Brasileira apenas pela adição do termo "Raça", reunindo os valores defendidos pelo jornal. Em abril de 1934, um novo subtítulo surge para compor o cabeçalho: "Negro não te envergonhes de ser negro! Alista-se nas fileiras frentenegrinas, se é que queres elevar o nível moral e intelectual do negro".

A partir de maio de 1936, observam-se algumas transformações no cabeçalho do jornal como, por exemplo, a tipografia utilizada na publicação e a disposição das informações. Tais inconsistências são justificadas por problemas financeiros e inexperiência em questões tipográficas.

A cada edição eram produzidos cerca de 1000 a 5000 exemplares que podiam ser adquiridos por uma assinatura mensal ou exemplar avulso. O jornal era distribuído na sede da Frente Negra Brasileira e em bailes e festas promovidos por associações beneficentes.

Em relação às seções presentes em A Voz da Raça, existia a Sociais, na qual comunicavam aniversários, casamentos, poemas e trechos de canções. A partir de 1934 começou a ser veiculada uma seção voltada para o público feminino intitulada Seção Doméstica, que trazia receitas e dicas para facilitar o trabalho doméstico. Mais tarde, em 1937, a seção veio a se chamar Seção Feminina.

Desde julho de 1933, primeiro ano de publicação, estava veiculada no jornal a seção Vida Religiosa, na qual se relatavam ações da Igreja Católica, datas comemorativas, trechos dos evangelhos, história das igrejas tradicionais brasileiras e personagens bíblicos com histórias que se assemelham, de alguma forma, ao sofrimento da população negra durante o período da escravidão. Era uma maneira de alertar aos leitores para a necessidade de uma vida dirigida por preceitos religiosos, considerados princípios morais e virtuosos.

Outra seção presente em praticamente todas as edições do jornal era a de Esportes que trazia os resultados de partidas de futebol entre times de associações recreativas negras de São Paulo. Uma das seções que geravam receita, auxiliando no financiamento do jornal, era a intitulada Seção de Anúncios que trazia o oferecimento de serviços diversos por membros da Frente Negra Brasileira, que pagavam para veicular suas propagandas.

Editoriais
O conteúdo distribuído pelo jornal não seguia uma ordem fixa e somente os editoriais tinham destaque contínuo na primeira página. A grande maioria era de autoria de Justiniano da Costa e do jornalista e presidente da Frente Negra Brasileira, Arlindo Veiga dos Santos, conhecido por suas inclinações monarquistas.

O periódico tinha como propósito estimular a superação do conformismo e da passividade da população negra, através do combate ao preconceito racial e da disseminação de uma visão positiva da ancestralidade negra. Entretanto, ao longo das publicações do jornal, se sobressai uma preocupação com o nacionalismo. Muitos artigos publicados pelo jornal A Voz da Raça falam de forma positiva sobre o patriotismo em regimes nazistas e fascistas. No editorial de 10 de junho de 1933, intitulado A afirmação da raça, Arlindo Veiga defende a maneira como Hitler enaltece a raça ariana e propõe que o mesmo modelo seja seguido na organização do que ele chama de raça negra.

Em algumas publicações, os escritores se colocam como defensores da raça brasileira, enquanto culpam o país de uma tendência a desprezar suas raízes e argumentam que os direitos da população negra serão conquistados através da disciplina e da obediência. Para os colaboradores do jornal, a educação escolar e religiosa transformaria as pessoas negras em membros ativos da civilização e do país.

Em seções como Notícias e Destaques do Passado, traziam-se questões pertinentes que abordavam a etnicidade. Além das palavras "Deus, Pátria, Raça e Família", estampadas na página principal, a revista trazia em seu editorial homenagens para abolicionistas como José do Patrocínio e Luiz Gama, além de figuras como Zumbi dos Palmares. A justificativa para a seleção de pessoas homenageadas de forma mais frequente seria de que estes nomes são considerados como líderes, heróis que abdicaram de seus próprios interesses pelo bem maior da nação ou de sua raça. O periódico foi um importante veículo para o combate às opiniões racistas e pejorativas manifestadas na imprensa regular, incentivando as pessoas negras a agirem contra injustiças.

Ver também

 Imprensa negra no Brasil
 Imprensa no Brasil
 Movimento negro no Brasil
 História do povo afro-brasileiro

Ligações Externas

 Acervo digital de A Voz da Raça na Biblioteca Nacional
 A voz da raça: uma expressão negra no Brasil que queria ser branco

Jornais em língua portuguesa
Publicações fundadas em 1933

A Voz da Raça


A Batalha de Visby foi travada em 1361 perto da cidade de Visby, na ilha de Gotlândia, entre as forças do rei dinamarquês e os camponeses do país gútnico. A força dinamarquesa foi vitoriosa.

Contexto
em 22de julho de 1361, o rei Valdemar IV da Dinamarca (Valdemar Atterdag) enviou um exército para a costa oeste de Gotlândia. Os Gutes de Gotlândia pagavam impostos e eram uma parte semi-independente da Suécia sob o rei Magnus IV da Suécia, embora a população de Visby fosse diversa e incluísse pessoas de ascendência rutena, dinamarqueses e alemães. Em 1280, a cidade de Visby juntou-se à aliança Wendish City junto com Riga, Lübeck, Tallinn e outros grandes centros populacionais do norte da Europa, separando ainda mais Visby do interior de Gutnish. O antagonismo entre os moradores da cidade e os proprietários rurais gútneses aumentou; os últimos foram derrotados em batalha em 1288, apesar da ajuda de cavaleiros da Estônia.

Forças
A força dinamarquesa era comandada por Valdemar IV da Dinamarca, e composta por soldados dinamarqueses e alemães, muitos deles mercenários da costa báltica da Alemanha, com experiência recente nas várias rixas e guerras entre os estados alemães e escandinavos. Esses homens usavam o que era conhecido como armadura de transição, com placas de ferro ou aço sobre áreas vitais e juntas sobre uma cota de malha completa. Os Gutes eram comandados por um líder desconhecido, provavelmente um nobre menor com experiência militar, e a força composta principalmente por outros nobres menores, seus séquitos e homens livres. Os homens livres comuns parecem ter usado proteção limitada, mas ainda eficaz, com muitos esqueletos escavados encontrados vestindo uma camisa de cota de malha ou um casaco de placas para proteger o torso. Outros podem ter usado um gambeson acolchoado ou um gibão ou casaco de couro, embora estes não tenham sobrevivido à decomposição no solo após a batalha. Excepcionalmente, muitos dos Gutes parecem ter proteção mínima para a cabeça, com muitos vestindo apenas uma touca de malha, um solidéu de metal; no entanto, todos os capacetes podem ter sido retirados dos corpos após a batalha. Poucas armas foram descobertas, mas é provável que ambos os lados usassem escudos redondos e do tipo aquecedor, lanças, machados, podões, lanças e machados de vara. Para combate próximo, ambos os lados teriam espadas, machados leves, martelos de guerra e maças.

Batalha

As tropas dinamarquesas avançaram para Visby. No primeiro dia da invasão, duas escaramuças menores foram travadas em terreno pantanoso entre pequenos fazendeiros e o exército. Cerca de 1.500 fazendeiros gotlandeses foram mortos após a batalha de Mästerby.

Em 27de julho, um exército gute yeomen lutou contra os dinamarqueses fora dos muros da cidade e foi severamente espancado, com um número estimado de mortes de cerca de 1.800 yeomen e camponeses; as baixas dinamarquesas permanecem desconhecidas. Apenas alguns itens que podem ser relacionados a soldados dinamarqueses foram encontrados, incluindo uma bolsa e uma armadura ornamentada pertencente a um membro da Família Roorda da Frísia. As baixas podem ser comparadas com as que os franceses sofreram na Batalha de Poitiers em 1356 e seriam consideradas altas pelos padrões medievais.

Consequências

Após a batalha devastadora, os cidadãos de Visby decidiram se render para evitar mais perdas. Para salvar a cidade de um saque, os habitantes pagaram uma grande quantia de sua riqueza ao rei Valdemar. Esta extorsão de contribuições tornou-se um evento lendário, embora não se possa confirmar se ocorreu e, se assim for, os detalhes completos ainda não estão claros. Apesar do pagamento, os dinamarqueses ainda saquearam várias igrejas e mosteiros da cidade.

O rei Valdemar nomeou xerifes para governar Visby e depois zarpou novamente. Levaria mais um ano até que ele adicionasse oficialmente "Rei de Gotlândia" aos seus muitos títulos. Quando Alberto Da Súecia, assumiu a coroa sueca, ele reivindicou Gotlândia como parte de seus domínios e manteve a ilha pelo menos até 1369; assim, a presença dinamarquesa lá não poderia ter sido forte, já que retornou rápida e facilmente à coroa sueca. A ilha seria disputada pela Casa de Mecklenburg e pela coroa dinamarquesa até 1376, quando Margarida I da Dinamarca (filha do falecido rei Valdemar) reivindicou oficialmente a ilha para a Dinamarca.

Em 1389, o rei Alberto foi derrotado em uma guerra civil, na qual a rainha Margaret apoiou os "rebeldes", e ele foi forçado a abdicar. No entanto, ele recebeu Gotlândia e sua "capital" Visby, onde permaneceu com uma organização "pirata" chamada Irmãos das Vitualhas. Não foi até 1408 que os últimos restos da casa de Mecklenburg e os piratas acima mencionados foram expulsos para sempre.

Escavação Arqueológica

As primeiras escavações arqueológicas foram feitas em 1905, lideradas por Oscar Wilhelm Wennersten e o mestre construtor Nils Pettersson no local hoje conhecido como Korsbetningen em Visby, onde foi encontrada a primeira vala comum da batalha. A escavação também revelou a localização da Abadia de Solberga.  Mostrou que pelo menos um terço do exército gotlandês consistia em menores e idosos. Muitos dos defensores mortos foram, de forma incomum, enterrados em suas armaduras; de acordo com o historiador John Keegan "... o clima quente e seu grande número (cerca de 2.000 corpos foram desenterrados seiscentos anos depois) derrotaram os esforços dos vencedores para retirá-los antes que a decomposição começasse". O local da escavação "produziu uma das revelações mais temíveis de uma batalha medieval conhecida pelos arqueólogos".

Cinco valas comuns foram localizadas fora dos muros da cidade.

Semana Medieval em Gotlândia

Todos os anos, durante a Semana Medieval em Gotland, uma encenação histórica da entrada do Rei Valdemar IV da Dinamarca e resgate de Visby é encenada no local histórico.  Desde 2011, a própria Batalha de Visby é reencenada fora da muralha da cidade de Visby com participantes de sociedades históricas de vários países europeus e dos Estados Unidos.

Veja Também

 Lista de ruínas da igreja em Gotland

Leitura Adicional

Links Externos

 A batalha em Visby 1361
 Página de Peter Fairweather com fotos de cadáveres desenterrados.

Batalhas da Idade Média
1361 na Europa
Visby

Batalha de Visby


භාරතීය සම්භවයක් සහිත මද්‍යසාරමය බීම වර්ගයකි.

වර්ග 5ක මිශ්‍රණයක් ලෙස සැකසීම සම්ප්‍රදායික ක්‍රමය බැවින් මෙම නම ලැබී ඇත.

පංච්


Sokolovići su naseljeno mjesto u sastavu općine Rudo, Republika Srpska, BiH.

Povijest
Rodno selo Mehmeda-paše Sokolovića. Poznati janjičar i vezir, mislio na rodni zavičaj. Državnim novcem podigao građevine u rodnom selu bez ikakve ekonomske opravdanosti. Građevine su bile pravo čudo za to vrijeme. Na vrhuncu slave zapovijedio je gradnju džamije, mekteba, musafirhane, imareta, vodovoda i česme. Odveo je roditelje, brata i još članova bliže obitelji u Carigrad i preveo na islam. Predaja u krajevima oko Rudog i Višegrada kaže da je džamiju podigao za oca. Mati se odupirala odlasku iz rodnog sela, a za nju je sagradio crkvu. Nema danas ostataka crkve u Sokolovićima. Sačuvani su ostatci zidova seoske česme od kamena. Postoje i danas ostaci vodovoda. Džamija je stradala u prvom srpskom ustanku. Godine 1806. godine ustanici su s krova džamije odnijeli 67 tovara olova. Pravoslavci Sokolovićeva zavičaja kažu da je manastir Piva sagrađen zahvaljujući Sokoloviću i da je pašin lik portretiran na freskama kao kršćanski seoski knez, u prepoznatljiv po kaftanu i kalpaku.

Stanovništvo

Izvor

 Knjiga: "Nacionalni sastav stanovništva - Rezultati za Republiku po opštinama i naseljenim mjestima 1991.", statistički bilten br. 234, Izdanje Državnog zavoda za statistiku Republike Bosne i Hercegovine, Sarajevo.

 internet - izvor, "Popis po mjesnim zajednicama" - http://www.fzs.ba/wp-content/uploads/2016/06/nacion-po-mjesnim.pdf

Naselja u Republici Srpskoj

Sokolovići (Rudo, BiH)


උඩ්, නූල්-ස්මිත් මෙවලම. එය ආරම්භ වූයේ පර්සියානු බාබට් වලින් වන අතර, ඒවාට සමාව එකතු කරමින් අරාබි රටවල ජන සංගීත භාණ්ඩයේ ප්‍රධාන මෙවලම බවට පත්විය. අරාබි සංගීතයේ නාද රටාව ඉදිරිපත් කිරීමේ හා න්‍යායාත්මකව පැහැදිලි කිරීමේ ප්‍රධාන මාධ්‍යය මෙය විය. මැදපෙරදිග, මධ්‍යම ආසියාවේ සහ ආර්මේනියාවේ (පුරාණ කාලයේ සිටම) පුළුල් ලෙස ව්‍යාප්ත වී ඇත. 14 වන ශතවර්ෂයේ සිසිලියේ ස්පාඤ්ඤ  යට ඇතුළු විය, යුරෝපීය නළාවේ මූලාකෘතියකි (අරාබි නාමයෙන් අල්-උද්, එනම් "ලී" යන්නයි).

ඕදය


ලංකාවේ බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රථම පුරා විද්‍යා කොමසාරිස්වරයා වූයේ එච්.සී.පී.බෙල් ( Harry Charles Purvis Bell ) ය. ( ක්‍රි.ව.1851 – 1937 ). ඔහු උපත ලද්දේ බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවෙහිය.

කර්තව්‍යයන්
 The Máldive Islands: An account of the Physical Features, History, Inhabitants, Productions and Trade. Colombo 1883
 The Maldive Islands. Report on a Visit to Málé, Colombo, 1921.
 The Maldive Islands. Monograph on the History, Archaeology, and Epigraphy, Colombo, 1928.
 The Máldive Islands. Monograph on the History, Archæology, and Epigraphy with W. L. De Silva, Colombo 1940.
 Excerpta Maldiviana, Colombo 1940.

මූලාශ්‍ර

 ආශ්‍රිත
Bethia N. Bell and Heather M. Bell (1993), H. C. P. Bell: Archaeologist of Ceylon and the Maldives''

බ්‍රිතාන්‍ය පුරාවිද්‍යාඥයෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් සේවකයෝ
1851 උපත්
1937 මරණ

එච්. සී. පී. බෙල්


خليل إبراهيم عبد الله المزين، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

سيرته
خاض انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة الخامسة، وحصل على 537 صوت وحل بالمركز الخامس وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة الخامسة، وحصل على 856 صوت وحل بالمركز الخامس وفاز بالانتخابات.

مراجع

أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1967

خليل المزين


Nether Lypiatt Manor est un manoir compact et néoclassique situé dans la paroisse principalement rurale de Thrupp, près de Stroud dans le Gloucestershire. C'est autrefois la maison de campagne du prince du Michael de Kent et de la princesse Michael de Kent et c'est un bâtiment classé Grade I.

Description
Construite au début des années 1700 par un architecte inconnu pour le juge , avec une aile ajoutée en 1931 par Morley Horder, la petite maison forme un carré parfait de 46 pieds (14 m) de chaque côté, avec des fenêtres à guillotine, de hautes cheminées, des les toits et les piliers et balustrades des portails. L'étage mansardé avec lucarnes est supprimé en 1844, mais remplacé par Horder vers 1923. Il est salué par l'historien de l'architecture Mark Girouard comme un parfait exemple de la maison formelle du début du  en miniature. La maison, sur un terrain de 14 ha, comprend quatre pièces de réception, huit chambres et quatre salles de bains. Il comprend quatre étages, dont un haut sous-sol et un étage mansardé. À l'intérieur, une grande partie des boiseries du début du  a survécu, tout comme les cheminées en pierre d'origine. Un bel escalier mène du sous-sol au grenier.

Il est possible que Nether Lypiatt Manor ait influencé le palais du gouverneur à Williamsburg, en Virginie. La paysagiste Rosemary Verey travaille sur les jardins de Nether Lypiatt pour le prince et la princesse de Kent .

Histoire
À la mort de Thomas Freame en 1689, son domaine à Nether Lypiatt est partage entre ses deux cohéritières. L'une, Anne Chamberlayne, obtient la maison précédente, située à proximité de la maison actuelle. Sa fille Catherine épouse le juge Charles Coxe (1656-1728), député de Cirencester et plus tard de Gloucester, et juge de circuit au Pays de Galles. Ils héritent de la maison en 1699 et construisent la maison actuelle au début des années 1700. Leur fils John hérite de la maison en 1728, après quoi elle passe dans sa famille jusqu'en 1914 (bien qu'à partir de 1884, occupée par des locataires), date à laquelle elle est achetée par Arthur Stanton. Il la vend à M. Corbett Woodall, qui charge l'architecte Peter Morley Horder de reconditionner la maison, d'installer des salles de bains et de planter l'avenue des tilleuls au sud.

En 1923, elle est achetée par Gordon Woodhouse et sa femme, la claveciniste Violet Gordon-Woodhouse. Ils ajoutent le pavillon du nord-ouest et améliorent l'intérieur  ". Elle passe à son fils, le capitaine John Gwynne. Ainsi, en 1956-1957, Frederick Nettlefold, avec Jeremy Benson comme architecte, soulève et reconstruit complètement le toit en stricte conformité avec le plan d'origine, après une refonte inexacte de 1848.

En 1980, il est acheté par le prince et la princesse Michael de Kent. D'autres membres de la famille royale britannique vivent également près du prince et de la princesse Michael à Nether Lypiatt. Anne, princesse royale, vit à Gatcombe Park, à proximité, et Charles de Galles vit à Highgrove House près de Tetbury .

En 2005, Nether Lypiatt Manor est mis en vente. L'agent demandait à l'origine des offres supérieures à 6 millions de livres sterling, mais en février 2006, ce montant est abaissé à 5,5 millions de livres sterling. Selon le Sunday Times, il est acheté par l'homme d'affaires et pair travailliste Paul Drayson pour 5,75 millions de livres sterling .

Références

Liens externes

Résidence royale au Royaume-Uni
Monument classé de Grade I dans le Gloucestershire

Manoir de Nether Lypiatt


Whiskas este un brand de mâncare de pisici vândut în întreaga lume. Acesta este deținut de către compania Americană Mars, Incorporated. Este disponibil în două variante; ca hrană umedă în conserve, pungi, sau ca hrană uscată, sub formă de crănțănele. Ambalajul este ușor de recunoscut, având culoarea violet, cu un cap de pisică tărcată.

Istorie
Whiskas a fost inițial cunoscut sub numele de Kal Kan atunci când a fost pentru prima dată produs în 1936. În 1988, compania și-a schimbat numele în Whiskas, cu scopul de a promova produsul la nivel internațional.

Whiskas este produs în McLean, Virginia, SUA de către o companie cunoscută anterior ca Pedigree Pet Foods.

În 1998, fotbalistul australian Garry Hocking și-a schimbat numele în "Whiskas" pentru promovarea mărcii.

În Ungaria, Serbia, Germania, Finlanda, Estonia, Franța, Slovacia, Cehia, Rusia, România, Polonia și Slovenia sloganul produsului este "Pisicile ar cumpăra Whiskas".

Note

Legături externe
 Whiskas România
 Whiskas SUA
 Whiskas Canada
 Whiskas Australia

Mâncare
Mărci

Whiskas


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Kettershausen

|}

Bebenhausen

|}

Flüssen

|}

Mohrenhausen

|}

Tafertshofen

|}

Zaiertshofen

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Kettershausen

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Kettershausen
!

Liste der Baudenkmäler in Kettershausen