Podsavezna nogometna liga Našice (također i kao Liga Nogometnog podsaveza Našice) je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1962./63. Sudjelovalo je 9 klubova, a prvak je bilo "Jedinstvo" iz Donjeg Miholjca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona 1962./63.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Godišnjak FSJ 1962-63", Beograd, 1963., ISSN: 0351-2894, str. 254

1962-63 Našice
Našice
1962-63 Našice

Podsavezna nogometna liga Našice 1962./63.


A estrutura Corossol, que também é conhecida como a cratera de Corossol, é uma cratera circular, com 4,3 por 3,9 km de diâmetro, recurso de rocha subaquática que está exposto no fundo do golfo do noroeste do Golfo de São Lourenço  largo da cidade de Sept-Îles, Quebec no leste do Canadá. Supõe-se que seja uma possível a estrutura de impacto extraterrestre pré-Pleistoceno. Encontra-se debaixo d'água a uma profundidade de . Esta característica subaquática foi encontrada durante o estudo de dados batimétricos de alta resolução e de perfil sub-fundo coletados ao sul da cidade de Sept-Iles, no noroeste do Golfo de São Lourenço.

Geologia
A estrutura Corossol tem um diâmetro máximo de  e sobe  acima do fundo do mar circundante. No seu centro, há elevação central  de diâmetro e sobe para a mesma elevação que a borda da cratera a uma profundidade de cerca de  abaixo da superfície do Golfo de São Lourenço. Esta elevação encontra-se dentro de um raio  de diâmetro e  cavidade central circular profunda. A cavidade central é cercada por uma aba larga de . Além disso, três anéis concêntricos formam estreitos depressões rasas e descontínuas de ( de largura), ao redor da cavidade central.

O erguimento central, a cavidade central associada, a borda e os anéis provavelmente representam tanto a deformação quanto a erosão diferencial das rochas sedimentares do Ordoviciano da plataforma de São Lourenço. Os estratos sedimentares que circundam a estrutura do Corossol não apresentam deformação. No entanto, os dados sísmicos revelam que eles são altamente fraturados por uma série de  falhas profundas. Essas falhas também estão associadas aos anéis concêntricos e formam a topografia irregular da borda da estrutura.

Menos de  de sedimentos quaternários preenchem parcialmente a cavidade central. Esses sedimentos consistem em sedimentos glaciomarinhos e pós-glaciais. A cavidade central e seu preenchimento de sedimentos são interrompidos por duas diagonais  altas cristas rochosas que conectam a borda ao pico central. Usando sísmica de alta resolução, verificou-se que o leito rochoso é coberto localmente com um fino verniz de até  de sedimentos glaciomarinos e pós-glaciais. A natureza descontínua dos anéis resulta do soterramento parcial dos anéis sob esses sedimentos ou da erosão parcial dos anéis.

Geomorfologia
O fundo do golfo que circunda a estrutura do Corossol é caracterizado por uma paisagem relíquia de cuesta que consiste em camadas de rochas sedimentares parcialmente erodidas e levemente inclinadas que decrescem para o sul em uma topografia plana. As cuestas consistem em escarpas íngremes voltadas para o norte e encostas suaves mergulhando para o sul. Ao longo do seu lado norte, a cratera é truncada por uma escarpa íngreme de uma dessas cuestas e uma escarpa de  de largura e  de bacia profunda. Distinto  de comprimento e  amplas lineações glaciais aerodinâmicas cortam a metade sul da estrutura Corossol. As cuestas e os paleovales associados provavelmente foram criados pela erosão fluvial durante o(s) nível(s) baixo(s) regional(ais) do nível do mar que provavelmente antecedem as glaciações do Quaternário. A passagem da camada de gelo Laurentide formou as linhas glaciais aerodinâmicas que cortam a metade sul da estrutura Corossol. A orientação dessas lineações indica fluxo de gelo dirigido SE-SSE que varreu a superfície da estrutura do Corossol.

Origem
Propõe-se que a estrutura Corossol foi criada como resultado do impacto de um meteorito de cerca de 300 metros (980 pés) de diâmetro. A origem do impacto da estrutura Corossol é indicada por sua geologia associada, falha, fraturamento e um fragmento de rocha recuperado da superfície da cratera. Este fragmento de rocha exibe, ao microscópio, estruturas induzidas por choque e derretimento por impacto.

Idade
A idade exata e absoluta da estrutura Corossol permanece indeterminada. Sua configuração geológica e relações transversais indicam que ele foi criado muito depois do Ordoviciano Médio (470 milhões de anos atrás) e antes do acúmulo de lavra glacial e criação de lineações aerodinâmicas, que são interpretadas como lineações glaciais de megaescala produzidas subglacialmente, em sua superfície. As cuestas relíquias e evidências de erosão fluvial observadas nas paredes externas da estrutura indicam que ela se formou durante um dos períodos de nível do mar regional anterior às glaciações do Quaternário.

Em 2013, foi afirmado que a estrutura Corossol está relacionada a um evento de impacto proposto que se supõe ter ocorrido no início do Episódio Younger Dryas e suporta a hipótese de que um impacto de meteorito desencadeou esse episódio de resfriamento. Um artigo posterior argumenta que sua interpretação é baseada na leitura errada de resultados preliminares, incluindo uma data de radiocarbono, publicada em um resumo de conferência. Trabalhos posteriores concluem com base em estudos regionais e na presença de até e lineações glaciais cortando a estrutura Corossol que a data de radiocarbono apenas indica que ela foi formada antes da deglaciação, que ocorreu aproximadamente 12,7 e 12,4 cal. ka BP. Além disso, o resumo da conferência não levou em conta a erosão fluvial das cuestas que suportam uma idade Pré-Quaternária, possivelmente Paleogeno ou mais antiga, para a estrutura Corossol. Como resultado, concluiu-se que esta estrutura nunca foi "datada provisoriamente em 12,9 cal. ka BP" conforme declarado em 2013.

Ver também

 Cratera de Bloody Creek

Referências

Ligações externas

Bouchard, Jean-François, 2013, Une météorite serait à l'origine du cratère du Corossol Une découverte importante au large de Sept-Îles. UQAR-Info.
Bureau des affaires publiques, 2013, *Découverte scientifique d'envergure pour Michael Higgins et son équipe. Université du Québec à Chicoutimi, November 7, 2013
Dorais, R. 2014, The Corossol Crater's Origins Are Slowly Revealed. Infoceans Quebec Bulletin. vol. 16, no. 6, December 2013
Higgins, M.D., P. Lajeunesse, G. St-Onge, J. Locat, R. Sanfacon, and M.J. Duchesne, 2014, The Submarine 4-km diameter Corossol Crater, Eastern Canada: Evidence for an impact origin. Geophysical Research Abstracts. vol. 16, p. EGU2014-4190.
 Documentation of the Corossol crater structure

Crateras de impacto do Canadá

Cratera de Corossol


Cytisopsis, manji rod grmova iz porodice mahunarki. Postoje dvije priznate vrste, jedna iz Maroka (C. ahmedii) i druga s istočnog Mediterana (C. pseudocytisus)

Vrste
 Cytisopsis ahmedii (Batt. & Pit.) Lassen
 Cytisopsis pseudocytisus (Boiss.) Fertig

Sinonimi
 Lyauteya Maire

Izvori

Loteae

Cytisopsis


ස්වරාගිනි — ජෝදෙයින් රිෂ්තොන් කේ සුර් (සිංහල: ස්වරාගිනි — බැඳීමෙහි මිහිර ගළපන) හෙවත් සරලව ස්වරාගිනි යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. 2015 මාර්තු 2වන දින කලර්ස් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය ඇරඹි මෙය සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා දිනවල විකාශය විය. පසුව 2015 දෙසැම්බර් 14 දින රිෂ්තේ නාළිකාව ඔස්සේ සඳුදා සිට ඉරිදා දක්වා දිනවල මෙය විකාශය වීම සිදු විය. අරාබි බසට හඬකැවුණු මෙම කතාමාලාව MBC බොලිවුඩ් නාළිකාව ඔස්සේ ومن الحب ما قتل (පරිවර්තනය: එවිට සාහසික ප්‍රේමයක ඇත) යන තේමාවෙන් විකාශය විය.

දෙමළ බසින් හඬකැවුණු මෙම කතාමාලාව රාජ් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ ගංගා යමුනා යන නාමයෙන් 2916 ජූනි 6 දින විකාශය වූයේ එතෙක් දීර්ඝතම දෙමළ රූපවාහිනී කතාමාලාව වූ සින්දු භෛරවී කතාමාලාව විස්ථාපනය කරමින් ප.ව. 7 කාල අවකාශයට ය.

ස්වරාගිනී සඳහා පාදක වී ඇත්තේ අර්ධ සොයුරියන් දෙදෙනකු වන ස්වරා සහ රාගිනීගේ සොඳුරු සහ කටුක අත්දැකීම් අලලා ය. හෙලී ෂා, වරුන් කපූර්, තේජස්වි ප්‍රකාශ් වයංගාන්කර් සහ නාමිෂ් තනේජා යන නළු නිළියන් විසින් පිළිවෙලින් ස්වරා, සංස්කාර්, රාගිනී සහ ලක්ෂ්‍ය යන චරිත නිරූපණය කරයි.

මෙම කතාමාලාව 2016 දෙසැම්බර් 16 දින අවසන් වූයේ කථාංග 473ක් සම්පූර්ණ කරමිනි.

කථාපුවත

ස්වරා බෙංගාලි පවුලකින් පැවතෙන්නියක වන අතර, රාගිනී අයත් වන්නේ මාර්වාරි පවුලකටයි. මෙම පවුල් දෙකම අසල්වැසියන් වුවත්, ස්වරා සහ රාගිනීගේ මිත්තණියන් එකිනෙකා කෙරෙහි දරන්නේ යහපත් අදහස් නම් නොවේ. ස්වරා සහ රාගිනී අර්ධ-සොයුරියෝ වෙති. ස්වරාගේ මව සහ රාගිනීගේ පියා අතර අතීතයේ රහස් සම්බන්ධයක් පැවතී තිබේ. ස්වරා මේ පිළිබඳ දැනගන්නා අතර, ඇය සහ රාගිනී එක්ව සිය දෙමව්පියන් විවාහ කරවති.

රාගිනී සමග විවාහ ගිවිසගෙන සිටින ලක්ෂ් ඒ සඳහා ඔවුනට උපකාර කරයි. රාගිනී ලක්ෂ්ට පෙම්කළ ද, ලක්ෂ්ට ඇයව විවාහ කරගන්නට අවශ්‍ය නොවේ. එයට හේතුව ලක්ෂ් රහසේම ස්වරාට සෙනෙහස දැක්වීමයි. ස්වරාට ලක්ෂ් හට පෙම් කරන්නට පටන් ගැන්මත් සමග, රාගිනී ඇයට වෛර කරයි. ස්වරා සහ ලක්ෂ් විවාහ ගිවිස ගනිති. එතැනට සංස්කාර් පැමිණෙයි. ඔහු මානසික රෝගීභාවයක් පෙන්නුම් කරන්නේ ලක්ෂ් සහ ඔහුගේ පියාගෙන් පලිගැනීම පිණිසයි. ඔහු විශ්වාස කරන්නේ සිය පෙම්වතිය වූ කවිතාගේ මරණය පසුපස සිටින්නේ ඔවුන් කියා ය. රාගිනී සංස්කාර් පිළිබඳ සත්‍ය දැනගන්නා අතර, ඇය ඔහුට උපකාර කරන්නී ය. ඇය ස්වරා සහ ලක්ෂ්ගේ සම්බන්ධය බිඳ දැමීමට ඔහුට සහාය වේ. මේ පිළිබඳ ශෝභාට දැනගන්නට ලැබෙන නමුත්, හදිසි අනතුරක් හේතුවෙන් ඇය කෝමා තත්ත්වයට පත් වේ.

ස්වරා සංස්කාර්ගේ සත්‍යය දැනගනියි. ඇය ඔහුගේ වැරදි වැටහීම දුරු කර සත්‍යය වටහා දෙයි. සංස්කාර් සැමදෙනාගෙන්ම සමාව ඉල්ලා සිටියි. කෙසේනමුත්, ස්වරා තමන්ට ද්‍රෝහී වූ බව ලක්ෂ්හට ඒත්තු ගන්වන රාගිනී ලක්ෂ් සමග විවාහ වෙයි.ශෝභා කෝමා තත්වයෙන් මිදී යළි පැමිණෙන අතර, ඇය රාගිනීගේ සත්‍යය හෙළි කළ ද, කිසිවකු එය විශ්වාස නොකරයි. ෂර්මිෂ්තා සහ ෂේඛර් දික්කසාද වන්නේ ෂර්මිෂ්තා ස්වරා විශ්වාස කිරීමත් සහ ෂේඛර් රාගිනීව විශ්වාස කිරීමත් හේතුවෙනි. සංස්කාර් සමග විවාහ වන ස්වරා ලක්ෂ්ගේ නිවසට පැමිණෙයි.

ලක්ෂ් රාගිනීගේ සත්‍යය දැන ගනියි. මඳ කලකින්ම, ස්වරා, සංස්කාර් සහ ලක්ෂ් රාගිනී පිළිබඳ හෙළි කරති. ෂර්මිෂ්තා සහ ෂේඛර් යලි සමාදාන වන අතර, ඔවුන්ගේ දියණියන් ද යළි පැමිණෙති. නමුත් අමතක වීමේ රෝගයක් ව්‍යාජ ලෙසින් මවා පාන රාගිනී නැවත ලක්ෂ් වෙත යයි. ස්වරා ද සංස්කාර් වෙත යළි පැමිණෙයි. ලක්ෂ්හට ස්වරා සමග සම්බන්ධයක් ඇරඹීමට අවශ්‍ය වුවත්, ඇය ඒ පිළිබඳ තැකීමක් නොකරන්නී ය.

රාගිනී විසින් සංස්කාර් සහ ලක්ෂ්ගේ මෑණියන් ස්වරාට එරෙහිව පොළඹවන්නේ ඇය ඔවුන්ගේ පුතුන් දෙදෙනාම සමග කාලය ගතකරන බව පවසමිනි. පසුව, රාගිනී පිළිබඳ සත්‍යය හෙළි වන අතර, ස්වරා විසින් ඇයව නිවසෙන් පලවා හරියි. රාගිනී කිසිදු ස්ථානයක ද්කනට නොලැබේ. නමුත් ලක්ෂ් රාගිනීව පැහැර ගනියි. රාගිනීව යළි හමුවන විට ඔහු එම වරදට ස්වරාව හසු කරන්නට තැත් කරයි. කෙසේනමුත්, ඔහුව සිරභාරයට යැවෙයි.

පසුව, රාගිනීගේ මිත්තණිය ලක්ෂ්ගේ පියාගෙන් පොරොන්දුවක් ලබාගන්නේ රාගිනී ඔවුන්ගේ සියලු බූදලයේ හිමිකාරිණිය බවට පත්වන්නේ නම් ලක්ෂ්ව සිරභාරයෙන් නිදහස් කරදෙන බව පවසමිනි. ඔහු එයට එකඟ වේ. ස්වරා සංස්කාර් කෙරෙහි ප්‍රේමයෙන් වෙළෙයි. ස්වරා දේපළවලට අදාළ ලේඛන පැහැරගන්නා අතර, ඒ වෙනුවට ව්‍යාජ ලේඛන තබයි. ඇය සිය සැලැස්ම ලක්ෂ්ගේ පියාට ද පවසයි. මෙම ලේඛන ව්‍යාජ ඒවා බව වටහාගන්නා රාගිනී ස්වරාගෙන් සැබෑ ලේඛන ඉල්ලා සිටියි. නමුත් ස්වරා එය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. රාගිනී දුර්ගා ප්‍රසාද් හට තර්ජනය කරන්නේ එම ලේඛන ලබා නොදුනහොත් තමන් ඔහුගේ රහස සැමදෙනාටම හෙළි කරන බව පවසමිනි. දුර්ගා ප්‍රසාද් එයට එකඟවන අතර, ස්වරාහට ලේඛන භාර දීමට සිදු වේ. රාගිනී ලේඛනවලට අත්සන් තබයි. අනතුරුව රාගිනී පවුලේ සාමාජිකයන්ට තර්ජන එල්ල කිරීම අරඹයි. ස්වරාට සංස්කාර්ගෙන් දික්කසාද වීමට අවශ්‍ය නොවූවත්, දුර්ගා ප්‍රසාද්ට තර්ජන එල්ලකොට ඔවුන් දෙදෙනා දික්කසාද කරවීමට රාගිනී ප්‍රයත්න දරයි. ස්වරා දික්කසාද ලියවිල්ලට අත්සන් තබයි. අනුතරුව ඇය මහේෂ්වරී නිවස හැර යයි. නමුත් ඇය දුර්ගා ප්‍රසාද්ගේ රහස පිළිබඳ සැළකිලිමත් ය.

ස්වරා දුර්ගා ප්‍රසාද්ගේ රහස හෙළි කරගන්නා අතර, රාගිනී ඉදිරියේ පවුලේ සියලු දෙනාටම ඇය රහස අනාවරණය කරයි. එවිට මියගියේ යැයි සිතූ සංස්කාර්ගේ පෙම්වතිය වන කවිතා ද පැමිණෙයි. කවිතා වසර දෙකක් තිස්සේ කෝමා තත්ත්වයෙන් පෙළෙමින් සිට ඇත. කවිතා සහ සංස්කාර් විවාහ ගිවිස ගනිති. නමුත් ස්වරා සහ සංස්කාර් එකිනෙකාට පෙම් කරන බව වටහා ගන්නා ඇය එම ගිවිස ගැනීම අවලංගු කරයි. ජානකීගේ සොයුරිය වන උර්වංශිගේ සහාය ඇතිව කවිතා ස්වරාට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණ සැලසුම් කරයි. ඌර්වංශි, ෂර්මිෂ්තා හට වෛර කරන්නේ ඇය සිය සොයුරි‍යගේ මරණයට වගකිව යුතු බව සිතමිනි. කවිතා සහ ඌර්වංශිගේ සැලසුම ව්‍යර්ථ වේ. ස්වරා සහ රාගිනී යළි සමාදාන වන්නේ ලක්ෂ් තමන්ට පෙම් කරන බව රාගිනී සිතන හෙයිනි. නමුත් සැබැවින්ම රාගිනීට ව්‍යාජ සෙනෙහසක් දක්වන ලක්ෂ් ඇගෙන් දික්කසාද ලියවිල්ලට අත්සන් ගනියි. ස්වරා සහ සංස්කාර් විවාහ වෙති. නමුත් රාගිනීට ද්‍රෝහී වන ලක්ෂ් කාව්‍යා විවාහ කරගනියි. කාව්‍යා දුෂ්ට තැනැත්තියක වන අතර, මඳ කලකින්ම ඇය පිළිබඳ අනාවරණය වන අතර, ඇයව සිරභාරයට ගැනෙයි. පසුව සිය වරද වටහා ග්නනා ලක්ෂ් රාගිනීට පෙම් කරයි. රාගිනී සහ ලක්ෂ් නැවත විවාහ වන අතර, සිය විවාහ දිවිය අරඹති. ස්වරා සහ සංස්කාර් ද සිය යුග දිවිය අරඹා තිබේ.

ලක්ෂ් සහ සංස්කාර්ගේ සොයුරා වන ආදර්ශ්ගේ භාර්යාව වන පරිනීතා රාගිනී සහ ස්වරාට ඊර්ෂ්‍යා කරන්නේ සැමදෙනාගේම අවධානය ඔවුන් වෙත යොමුවන නිසායි. පරිනීතා කුමන්ත්‍රණ සිදුකරයි. සංස්කාර්ගේ සොයුරිය වන උත්තරා රජත්හට ප්‍රේම කරයි. නමුත් රජත් හට උත්තරාව විවාහ කරගන්නට අවැසි වන්නේ ඇය සතු ධනය හිමි කරගැනීමටයි. රජත්ගේ සත්‍යය ස්වරා දැනගනියි. රජත් පිළිබඳ ඇය රාගිනී, ලක්ෂ්‍ය සහ සංස්කාර් හට හෙළි කරයි. උත්තරා සහ රජත්ගේ විවාහය අවලංගු කෙරේ. පසුව රජත් ස්වාරව පැහැර ගන්නා අතර, සංස්කාර් ඔහු පසුපස හඹා යයි. සංස්කාර් ඔවුන්ව සොයාගන්නා අතර, එවිට ස්වරා රජත්හට වෙඩිතබන මෙන් ඔහුට පවසයි. සංස්කාර් රජත් හට වෙඩි තබන අතර, ඔහු කඳු ගැටයකින් පහළට ඇදවැටෙන්නේ ස්වරාව ද රැගෙන ය.

ස්වරාව රොක් තරුවක් වන සහිල් සේන්ගුප්තා විසින් බේරාගනු ලැබෙයි. ස්වරාගේ දිවිය ආරක්ෂා වුව ද, ඇයට ඇගේ මතකය අහිමි වී යයි. සහිල් සමග ස්වරා ඇගේ දෙමාපියන්ගේ නිවස වෙත පැමිණෙයි. ඇයට සිහියට නැගෙන්නේ රාගිනී, ශෝභා සහ ෂර්මිෂ්තාගේ මුහුණු පමණි. ඇයට සංස්කාර් පිළිබඳ මතක නැත. සහිල් ස්වරාට පෙම් කරයි. නමුත් ස්වරා සහ සංස්කාර් විවාහ වී ඇති බව ඔහු දැනගනියි. ඇයව සහ සංස්කාර්ව යළි එකතු කිරීමට සහිල් පොරොන්දු වේ. නමුත් ඔහුට අවශ්‍ය වන්නේ ස්වරාගේ ප්‍රේමය පමණි. ස්වරා ඉදිරියේ ඔහු සංස්කාර් පිළිබඳ අයහපත් ප්‍රතිරූපයක් මවා පෙන්වයි. පසුව ස්වරාට ඇගේ සිහිය යළි ලැබෙයි. සහිල් ඇයව පැහැරගෙන ගොස් විවාහ කරගන්නට තැත් කරයි. නමුත් සහිල්ගේ සැලැස්ම අසාර්ථක වේ. සහිල්ගේ මෑණියන් වන මායා ස්වරා, රාගිනී, ලක්ෂ්‍ය සහ සංස්කාර්හට උපකාර කරයි. සහිල්ව සිරභාරයට ගැනෙන අතර, ඔහුගෙන් ස්වරා සහ සංස්කාර්ගේ දිවියට බාධා නොපැමිණෙයි.

ෂර්මිෂ්තා නැවත වරක් ගැබ්ගෙන අතර, පාර්වතී එයට විරුද්ධ වන්නී ය.මහේෂ්වරී පවුල ද මෙම ගැබ් ගැනීම පිළිබඳ විරුද්ධ වේ. තමන් ද ගර්භනී යැයි රාගිනී මුසාවක් පවසන්නේ එවිට එම දරුවා තමන්ට සහ ලක්ෂ් හට හදාවඩා ගත හැකි නිසායි. රාගිනී හට සිය ව්‍යාජ ගර්භනීභාවය පිළිබඳ ස්වරාට පවසන්නට අවශ්‍ය වුවත්, එය සිදුකළ නොහැකි වේ. පරිනීතාගේ ක්‍රියාකලාපය හේතුවෙන් රාගිනී‍ගේ ව්‍යාජ ගර්භනීභාවය පවුලේ සෑමදෙනාටම හෙළි වෙයි. ස්වරා සහ සංස්කාර් ඇයට සහාය වුව ද, මහේෂ්වරී පවුල රාගිනී පිළිබඳ පසුවන්නේ කෝපයෙනි. සිදුවීම් වමාලාවකින් පසුව ඇයට සමාව හිමි වෙයි. ෂර්මිෂ්තා ඇගේ නිවසේ දී ඇද වැටෙන අතර, ඇයව රෝහල්ගත කෙරේ. වෛද්‍යවරයා පවසන්නේ ෂර්මිෂ්තාගේ දරු ගැබ ගබ්සා වී ඇති බවයි. නමුත් සැබැවින්ම පාර්වතී විසින් හෙදියට මුදල් දී පැවසූ මුසාවකි, එය. පාර්වතී විසින් ෂර්මිෂ්තාගේ දරුවා යාචකයකු හට ලබා දෙයි. පරිනීතා රාගිනී හට තර්ජන එල්ල කරයි. පරිනීතා අතුරුදන් වන අතර, ඇගේ මව වන සුලේඛා මහේෂ්වරී නිවසට පැමිණෙන්නේ ඇයව සොයමිනි. පරිනීතාව සොයාගැනීමට ඇය ස්වරාගේ සහාය ඉල්ලයි. නමුත් රාගිනී, අන්නපූර්ණා සහ සුජාතා ඇයව වළකති. ෂර්මිෂ්තාගේ දරුවා තවමත් ජීවත් වන බව දැනගන්නා ස්වරා, පාර්වතීගේ සැලසුම හෙළි කරගනියි. ස්වරා සහ සංස්කාර් එම දරුවාව සොයමින් අනාථ නිවෙසක් වෙත ගිය ද, ඒ වනවිටත් එම දරුවා හදාගන්නට රැගෙන ගොස් ඇති බව හෙළි වේ. ෂර්මිෂ්තාගේ දරුවා ජීවත් වන බව රාගිනී ද දැන සිටින්නී ය.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
හෙලී ෂා, ස්වරා සංස්කාර් මහේෂ්වරී ලෙස
තේජස්වි ප්‍රකාශ් වයංගාන්කර්, රාගිනී ලක්ෂ්‍ය මහේෂ්වරී ලෙස
වරුන් කපූර්, සංස්කාර් රාම් ප්‍රසාද් මහේෂ්වරී ලෙස
නමිෂ් තනේජා, ලක්ෂ්‍ය දුර්ගා ප්‍රසාද් මහේෂ්වරී ලෙස

ආවර්තී චරිත

 නුපුර් අලංකාර්, ගයාත්‍රි භාණ්ඩාරි ලෙස; චිරාග්ගේ මව
 මනෝජ් චාන්ඩිලා, චිරාග් භාණ්ඩාරි ලෙස; උත්තරාගේ හිටපු විවාහ ගිවිසගත් තැනැත්තා
 ප්‍රතාප් හාඩා, නිඛිල් චැටර්ජි ලෙස; ස්වරාගේ ළමාවියේ මිතුරෙකි.
 තෂීන් ෂා, මිෂ්කා අභිමන්යු ඛන්නා ලෙස අභිමන්යුගේ දියණියයි.
 පරිනීතා බොර්ඨාකුර්, ෂර්මිෂ්තා ෂේඛර් ගඩෝදියා ලෙස; ස්වරාගේ මවයි.
 සචින් ත්‍යාගි, ශේඛර් දීන්දයාල් ගඩෝදියා ලෙසඤ ස්වරා සහ රාගිනීගේ පියායි.
 ශාලිනි කපූර් සාගර්, අන්න්පූර්ණා දුර්ගා ප්‍රසාද් මහේෂ්වරී ලෙස; ලක්ෂ්‍ය සහ ආදර්ශ්ගේ මවයි.
 නාගේශ් සල්වාන්, දුර්ගා ප්‍රසාද් මහේෂ්වරී ලෙස; ලක්ෂ්‍ය සහ ආදර්ශ්ගේ පියායි.
 සොනිකා හන්දා, සුජාතා රාම් ප්‍රසාද් මහේෂ්වරී ලෙස; සංස්කාර් සහ උත්තරාගේ මවයි.
 අමර් ෂර්මා, රාම් ප්‍රසාද් මහේෂ්වරී ලෙස; සංස්කාර් සහ උත්තරාගේ පියායි.
 තරුන් සිං, ආදර්ශ් දුර්ගා ප්‍රසාද් මහේෂ්වරී ලෙස; ලක්ෂ්‍යගේ සොහොයුරායි.
 ඒක්තා මේතායි/ඛ්‍යාති මංගලා, උත්තරා රාම් ප්‍රසාද් මහේෂ්වරී ලෙස; සංස්කාර්ගේ සොයුරියයි.
 ආකන්ෂා චමෝලා, පරිනීකා ආදර්ශ් මහේෂ්වරී ලෙස; ආදර්ශ්ගේ භාර්යාවයි.
 අල්කා කෞෂාල්, පාර්වතී දීන්දයාල් ගඩෝදියා ලෙස; ස්වරා සහ රාගිනීගේ මිත්තණියයි.
 අභිජිත් ලාහිරි, දීන්දයාල් ගඩෝදියා ලෙස; ස්වරා සහ රාගිනීගේ මුත්තණුවන් ය.
 තනිමා සේන්, ශෝභා බෝස් ලෙස; ස්වරාගේ මිත්තණියයි.
 මුඝ්ධා ෂා, සුලේඛා ලෙස; පරිනීතාගේ මෑණියන් ය.
 මෝහිත් ඒබ්‍රල්, රජක් ලෝධා ලෙස; උත්තරා සමග පෙර විවාහ ගිවිසගෙන සිටි තැනැත්තායි.
 රූප් දුර්ගපාල්, ටානියා මල්හෝත්‍රා/කාව්‍ය ලෙස; ලක්ෂ්‍යගේ හිටපු භර්යාවයි.
 මයුර් වර්මා, කාර්තික් මල්හෝත්‍රා ලෙස; කාව්‍යාගේ සොහොයුරායි.
 නිකිතා ෂර්මා, කවිතා රෝයි ලෙස; සංස්කාර් සමග පෙර විවාහ ගිවිසගෙන සිටි තැනැත්තියයි.
 සෝනියා සිං, ඌර්වංශි කටාරියා ලෙස; රාගිනීගේ නැන්දණියයි.
 සෝනියා ෂා, කාවේරි රෝයි ලෙස; කවිතාගේ මෑණියන් ය.
 දල්ජීත් කොවුර් භානොට්, ජානකී ශේඛර් ගඩෝදියා ලෙස; රාගිනීගේ සැබෑ මවයි.

ආරාධිත තරු
 දීපිකා පදුකෝන් සහ රන්වීර් සිං - බාජිරාඕ මස්තානි ප්‍රවර්ධනය කරමින්
 සල්මන් ඛාන් සහ සෝනම් කපූර් - ප්‍රේම් රතන් ධාන් පායෝ ප්‍රවර්ධනය කරමින්
 සංජීදා ෂෙයික් - නර්තන දායකත්වය
 කරන් ජොහාර්, මලයිකා අරෝරා සහ කිරොන් ඛේර් - ඉන්ඩියා'ස් ගොට් ටැලන්ට්හි විනිසුරුවන් ලෙස

හරස්මාරු (Crossover) කථාංග
සසුරාල් සිමර් කා
ක්‍රිෂ්ණදාසි

ත්‍රිශක්ති
ත්‍රිශක්ති යනු මාලා නාට්‍ය තුනකින් සමන්විත ඛණ්ඩයකි. මෙය හරස්මාරු (crossover) අවස්ථාවක් නොවූව ද, සෑම කතාමාලාවක්ම කුඩා කොටස්වල වෙන් කිරීම සිදුවේ. සෑම කතාමාලාවකම කොටසක් අනෙක් කතාමාලාවෙහි ප්‍රදර්ශනය කෙරේ. ත්‍රිශක්ති 9ක් දක්නට ලැබේ. කතාමාලාවල වීරවරියන් තිදෙනා සෑම ත්‍රිශක්ති ඛණ්ඩයකම ප්‍රධාන චරිතය හොබවයි.

ත්‍රිශක්ති කථාංග

පළමු ත්‍රිශක්ති කථාංගයේ දී, තප්කි (ජිග්‍යාසා සිං) ධානි (ඊෂා සිං) හට අමතන අතර, 2016 පෙබරවාරි මස හරස්මාරු කථාංගයේ දේවාලයේ දී හමුවීමෙන් ඔවුන් මිතුරියන් බවට පත්ව ඇති බව ඉන් නිරූපණය වේ. තමන් සිය ගෞරවය හෝ ප්‍රේමය යන දෙකෙන් කුමක් තෝරාගත යුතු දැයි නොදන්නා බව ධානි පවසයි. තප්කි පවසන්නේ හදවත පවසන දෙය සිදුකළ යුතු බවයි. අනතුරුව ධානි තප්කිහට ස්තුති කරයි.
පළමු ත්‍රිශක්ති කථාංගයේ දී, ශ්‍රද්ධා තප්කි හට දාදෝජි හල්වායි වෙතින් ලඩ්ඩු ඇනවුම් කරන ලෙස පවසයි. ඇය සිමාර් (දීපිකා කාකාර්) හට අමතන අතර, ඇගේ වෙළඳසැලට ඇනවුම භාරදෙන මෙන් පවසන්නේ ඇය සතුව එහි දුරකථාන අංකය නොමැති හෙයිනි. සිමාර් එයට එකඟ වන්නී ය. තප්කි දුරකථනයෙන් අමතන අතර, ශ්‍රද්ධා ඇයට බැණවදියි. අනතුරුව ශ්‍රද්ධා ඇයට බැණවැදීමට හේතුව සිමාර් විමසයි. එය දිගු කථාවක් බව පවසන ඇය, තප්කිව අගය කරන්නේ ඇය වැනි නීර්භීත ලේලියක සොයාගැනීමට අපහසු බව පවසමිනි. සිය ඇනවුම භාර ගැනීම පිළිබඳ තප්කි සිමාර්ට ස්තුති කරයි.

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

2015 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
කලර්ස් (රූපවාහිනී නාළිකාව) කතාමාලා
හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩස‍ටහන්කරණය
කොල්කතාව පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

ස්වරාගිනි - ජෝදෙයින් රිෂ්තොන් කේ සුර්


Médard Aribot fue un escultor francés de Martinica, nacido el año 1903 en Sainte-Luce y fallecido el 1973 en Le Diamant, conocido por la casa que construyó en 1960 y en la que vivió hasta su muerte en la ciudad de Le Diamant , al pie de Morne Larcher .

Esta casa, muy pequeña se conoce como la casa del condenado - la maison du bagnard en francés-  Médard Aribot fue sometido a una pena de trece años de presidio tras ser condenado a cadena perpetua por diversos robos, y liberado en 1945, durante el cierre de las prisiones.

Datos biográficos

Hijo de un congoleño y una martiniquesa, Médard Aribot fue un escultor autodidacta considerado talentoso. Esta fama se debe a que esculpió la efigie del coronel Maurice de Coppens por lo que fue condenado a encierro perpetuo. Esta efigie fue blandida por una multitud durante un motín electoral en 1925, en el que diez personas murieron, entre ellos el coronel Coppens.

Sin embargo, oficialmente, es por pillaje y saqueo por lo que fue condenado, ocho años después de los disturbios. La opinión popular dice que cobró por la realización de la "foto de madera" del coronel Coppens.

Médard Aribot pasó sus años de prisión en Guyana y obtuvo su libertad a causa del cierre de las  prisiones, en 1945.

Notas y referencias

Notas

Bibliografía
 Richard Price, Le Bagnard et le Colonel, trad. de l'américain par Sally Price, éd. Presse universitaire, 2000

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Martinica

Médard Aribot


Granma is one of the provinces of Cuba. Its capital is Bayamo. Other towns include Manzanillo (a port on the Gulf of Guacanayabo) and Pilón.

History
The province takes its name from the yacht Granma, used by Che Guevara and Fidel Castro to land in Cuba with 82 guerrillas on December 2, 1956; until 1976 the area formed part of Santiago de Cuba larger province "Oriente Province". The American who sold the guerillas the secondhand yacht in Mexico apparently had named it "Granma" ("Granma", more usually "Grandma", is an affectionate term for a grandmother) after his grandmother.
The name of the vessel became an icon for Cuban communism.

The province is full of reminders of the Cuban Revolution, and of the Cuban Wars of Independence; plaques in the mountain commemorate the 1959 struggle against Fulgencio Batista. Other sites, unmarked, include archaeological digs, the sites of several palenques, and the fortified hamlets of escaped slaves. In 2005 Hurricane Dennis destroyed the site of Castro's headquarters at La Plata. There are numerous abandoned gold, silver, and manganese mine sites.

At the 2018 parliamentary election, Granma was the province with the highest proportion of votes recorded for the full list.

On 12 April 2020, Veguitas, a town in Gramna Province, recorded a temperature of . This is the highest temperature to have ever been recorded in Cuba.

Economy
The majority of the revenue comes from coffee grown in the mountainous regions of the province. During the coffee harvest soldiers may set up roadblocks to ensure the delivery of the coffee to the government and not to the black market.

Municipalities

Source: Population from 2004 Census. Area from 1976 municipal re-distribution.

Demographics
In 2004, the province of Granma had a population of 829,333. With a total area of , the province had a population density of .

See also
Oriente

References

External links

 Granma Portal

Provinces of Cuba
States and territories established in 1976

Granma Province


The Camerata de' Bardi is the academic orchestra of the University of Pavia in Italy. It was founded in 1989 by Luca Bardi (violinist) and Franco Gerevini (pianist, oboist, and conductor). Its present conductor is Nicola Bisson.

References

External links
 Camerata de' Bardi

Musical groups established in 1989
Italian orchestras
University of Pavia

Camerata de' Bardi (orchestra)


In physics, and in particular as measured by radiometry, radiant energy is the energy of electromagnetic and gravitational radiation. As energy, its SI unit is the joule (J). The quantity of radiant energy may be calculated by integrating radiant flux (or power) with respect to time. The symbol Qe is often used throughout literature to denote radiant energy ("e" for "energetic", to avoid confusion with photometric quantities). In branches of physics other than radiometry, electromagnetic energy is referred to using E or W. The term is used particularly when electromagnetic radiation is emitted by a source into the surrounding environment. This radiation may be visible or invisible to the human eye.

Terminology use and history
The term "radiant energy" is most commonly used in the fields of radiometry, solar energy, heating and lighting, but is also sometimes used in other fields (such as telecommunications). In modern applications involving transmission of power from one location to another, "radiant energy" is sometimes used to refer to the electromagnetic waves themselves, rather than their energy (a property of the waves). In the past, the term "electro-radiant energy" has also been used.

The term "radiant energy" also applies to gravitational radiation. For example, the first gravitational waves ever observed were produced by a black hole collision that emitted about 5.3 joules of gravitational-wave energy.

Analysis

Because electromagnetic (EM) radiation can be conceptualized as a stream of photons, radiant energy can be viewed as photon energy – the energy carried by these photons. Alternatively, EM radiation can be viewed as an electromagnetic wave, which carries energy in its oscillating electric and magnetic fields. These two views are completely equivalent and are reconciled to one another in quantum field theory (see wave-particle duality).

EM radiation can have various frequencies. The bands of frequency present in a given EM signal may be sharply defined, as is seen in atomic spectra, or may be broad, as in blackbody radiation. In the particle picture, the energy carried by each photon is proportional to its frequency. In the wave picture, the energy of a monochromatic wave is proportional to its intensity. This implies that if two EM waves have the same intensity, but different frequencies, the one with the higher frequency "contains" fewer photons, since each photon is more energetic.

When EM waves are absorbed by an object, the energy of the waves is converted to heat (or converted to electricity in case of a photoelectric material). This is a very familiar effect, since sunlight warms surfaces that it irradiates. Often this phenomenon is associated particularly with infrared radiation, but any kind of electromagnetic radiation will warm an object that absorbs it. EM waves can also be reflected or scattered, in which case their energy is redirected or redistributed as well.

Open systems
Radiant energy is one of the mechanisms by which energy can enter or leave an open system. Such a system can be man-made, such as a solar energy collector, or natural, such as the Earth's atmosphere. In geophysics, most atmospheric gases, including the greenhouse gases, allow the Sun's short-wavelength radiant energy to pass through to the Earth's surface, heating the ground and oceans. The absorbed solar energy is partly re-emitted as longer wavelength radiation (chiefly infrared radiation), some of which is absorbed by the atmospheric greenhouse gases. Radiant energy is produced in the sun as a result of nuclear fusion.

Applications
Radiant energy is used for radiant heating. It can be generated electrically by infrared lamps, or can be absorbed from sunlight and used to heat water. The heat energy is emitted from a warm element (floor, wall, overhead panel) and warms people and other objects in rooms rather than directly heating the air. Because of this, the air temperature may be lower than in a conventionally heated building, even though the room appears just as comfortable.

Various other applications of radiant energy have been devised. These include treatment and inspection, separating and sorting, medium of control, and medium of communication. Many of these applications involve a source of radiant energy and a detector that responds to that radiation and provides a signal representing some characteristic of the radiation. Radiant energy detectors produce responses to incident radiant energy either as an increase or decrease in electric potential or current flow or some other perceivable change, such as exposure of photographic film.

SI radiometry units

See also

Luminous energy
Luminescence
Power
Radiometry
Federal Standard 1037C
Transmission
Open system
Photoelectric effect
Photodetector
Photocell
Photoelectric cell

Notes and references

Further reading

Caverly, Donald Philip, Primer of Electronics and Radiant Energy. New York, McGraw-Hill, 1952.

Electromagnetic radiation
Radiometry
Forms of energy

Radiant energy


El Puebla Athletic Club fue un club atlético de que practicaba varios deportes el cual fue fundado en el año 1892 por un grupo de inmigrantes británicos en la ciudad de Puebla, México. El Club participó en la Liga Mexicana de Football Amateur Association de 1904 a 1907.

Historia
El Puebla Athletic Club fue una institución deportiva que existió entre 1892 y 1915 en la Angelópolis. Una crónica detallada de su fundación apareció en las páginas del célebre semanario El Mundo Ilustrado en su número del 4 de noviembre de 1894, refiriendo que la misma había tenido lugar en diciembre de 1892.

Aunque casi todas las notas en la prensa referentes al club se centraban en las competencias que organizaba en el ámbito del ciclismo, y está fuera de discusión que el mismo era el principal deporte en el seno de la organización, para el que esto escribe siempre ha sido de especial interés profundizar en la práctica del futbol, puesto que fue en las instalaciones del Athletic donde se jugó el que fue –hasta donde se sabe– el primer encuentro de balompié disputado en Puebla, el 18 de febrero de 1894, y no es ningún misterio para los conocedores de este deporte en México que un equipo con el nombre de la ciudad participó en la liga –en la llamada época amateur– entre 1904 y 1907.

El club comenzó con la práctica del tenis hasta mediados del año 1902 cuando se formó un equipo de fútbol. Jugaban en el magnífico campo llamado Velódromo, donde también se celebraban encuentros de béisbol.

Paso por la Liga Mayor

En su primer torneo, no sólo perdieron todos sus encuentros sino que ni siquiera pudieron marcar un gol.

Para el segundo torneo, finalmente pudieron anotar, pero nuevamente perdieron todos los encuentros.

Para el campeonato 1907 – 1908, sorprenderían al ocupar el tercer lugar, siendo ésta su última participación debido al poco interés del público por apoyar un equipo integrado únicamente por ingleses.

Números totales

</center>

Uniforme
El Puebla Athletic Club jugaba de amarillo y negro. Hay quienes, con tal de no acreditar a quien esto escribe, se dieron el lujo de atribuir el "descubrimiento" de dichos colores del Athletic a la tesis de un desconocido. Otros, con tal de salir del paso ante una pregunta, han señalado que los blasones del Athletic tenían que ver con el entorno ferrocarrilero. Ambas afirmaciones son falsas. El club optó por el uso de los referidos amarillo y negro en su uniforme a partir de su segunda temporada en la liga (1905–1906), pero antes utilizó otros colores.

El Puebla Athletic Club, en la etapa previa a su ingreso a la liga de futbol, utilizaba chaqueta negra y pantaloncillos blancos, además de una capa roja. Ya como equipo de balompié, inició sus andanzas –en la temporada 1904–1905– con un uniforme consistente en playera rojo carmesí y pantaloncillos azules, posiblemente inspirado en los colores del escudo de armas de la ciudad. Fue hasta la temporada 1905–1906 –como ya se explicó– que adoptó el amarillo y el negro, los cuales –debo insistir– no tenían relación alguna con el ferrocarril. El uso de estos colores podría haber surgido más bien por una identificación que la ciudad ha tenido históricamente con los de las abejas. No es ningún misterio para los poblanos que este insecto ha sido utilizado como símbolo en el entorno local. No se puede disociar de ello que el primer periódico impreso en la Angelópolis en la época independiente fue La abeja poblana, y que el nombre del himenóptero fue utilizado posteriormente por otros equipos deportivos locales.

Otras historias datan que los colores fueron usados en honor a equipos británicos que los dirigentes seguien por esas épocas, aunada al hecho de que en aquellos años difícilmente se confeccionaban uniformes fuera de las islas británicas. Por lo general se compraban en ellas, limitándose a adquirir los que las fábricas tuviesen ya en sus patrones, que eran los de los clubes locales.

Estadio
El Puebla Athletic Club tuvo como campo de juego lo que fue el segundo velódromo construido por la institución. Muchos especialistas han incurrido en el error de fusionar esta instalación deportiva con otra precedente, afirmando que solo existió una. No es así. El primer velódromo fue inaugurado por el Athletic Club el 22 de julio de 1893. Tal como lo refiere el imprescindible Hugo Leicht en Las calles de Puebla, y como puede confirmarse en el plano de Atenógenes Carrasco (1902), formaba un rectángulo cuyos lados cortos iban de las actuales 9 a la 11 Sur y los largos de las hoy 11 a la 17 Poniente. Este campo se usó hasta 1904, cuando fue inaugurado otro nuevo enfrente. Fue este segundo velódromo el único donde disputó partidos el equipo de futbol que participó en la liga. Abarcaba desde la pared sur de la casa de Rosendo Márquez (sobre la 11 Poniente) hasta la 15 Poniente, entre la 11 y la 13 Sur, tal como lo describe Leicht y como se puede apreciar en planos de 1908, 1915 y 1923, además de en una muy difundida foto aérea de la ciudad, tomada por supuesto en años muy posteriores a la desaparición del Athletic Club.

Referencias

Equipos de fútbol desaparecidos de México
Equipos de fútbol desaparecidos en 1907
Puebla A.C
Equipos de fútbol del estado de Puebla
Deporte en Puebla de Zaragoza
México en 1895

Puebla Athletic Club


In Hinduism, vibhuti (), also called bhasma or tirunīru, is sacred ash made of burnt dried wood, burnt cow dung and/or cremated bodies used in Agamic rituals. Devotees of Shiva apply vibhuti traditionally as three horizontal lines across the forehead (also known as tripundra) and other parts of the body.

According to the Shiva Purana, the particles of ash which cling to the skin when tripundra is applied are to be considered to be individual lingams. The scriptures further state that bhasma purifies the soul and elevates the devotee of Shiva, and that works done without wearing bhasma are fruitless. There are various methods for the application of the ashes, according to the Shiva Purana, and various mantras to be recited during application.

Other uses

Another meaning of vibhuti is a 'glorious form', in contrast with avatar, a reincarnation of Brahman.

Vaishnava theology describes a vibhuti as 'incarnation of power', a temporary occasional manifestation such as when holy men are infused with divine virtues and qualities are infused.

Sri Aurobindo mentions a vibhuti as "the hero of a race's struggle towards divine achievement, the hero in the Carlylean sense of heroism, a power of God in man."

See also
 Bindi
 Kumkum
 Rudraksha
 Tilaka

References

Further reading
Dictionary of Hindu Lore and Legend () by Anna Dallapiccola

External links

Vibhuti in Lingayat religion

Yoga concepts
Objects used in Hindu worship
Hindu iconography

Vibhuti


Prunus fruticosa, es una especie de arbusto caducifolio perteneciente a la familia de las rosáceas. Se encuentra en Eurasia.

Descripción
Es un arbusto que alcanza un tamaño de 1-2 metros de alto y ancho, creciendo en casi cualquier suelo, pero mejor en un suelo arcilloso. Las raíces son abundantes. La planta requiere pleno sol, en la estepa en lugar de un bosque, aunque forma matorrales en los bordes de los bosques abiertos.

La corteza es marrón oscura con lenticelas amarillas. Las hojas son oblanceoladas a obovadas, de unos 12 mm por 6 mm, con el ápice acuminado, glabras por encima, gruesas, con margen crenado dentado, de color verde oscuro, tornando amarillo en el otoño, y con un corto peciolo .
Las flores son blancas, hermafroditas en umbelas . Son polinizadas por las abejas. La planta florece en mayo. El fruto es de color rojo claro a oscuro, globoso a piriforme, de alrededor de 8.25 mm de diámetro, la maduración en agosto. El sabor es agridulce.

Distribución
Prunus fruticosa se distribuye por Ciscaucasia, Siberia occidental, Kazajistán, Xinjiang China, Rusia occidental, Ucrania, Polonia, República Checa, Alemania, Bielorrusia, Moldavia, Bulgaria, Rumania, Hungría, Austria, e Italia.

Usos
Como una cereza con sabor agrio, la fruta se utiliza en la cocina, para las mermeladas y jaleas. Tiene usos medicinales como astringente.

Las flores son la base de la apicultura como planta melífera.

Prunus fruticosa es plantada para la estabilización del suelo en un hábitat abierto.

Cultivo
Prunus fruticosa se siembra en setos como una pantalla de planta ornamental para la privacidad y la protección contra el viento, y como una planta huésped para las abejas y otros insectos benéficos y aves. El arbusto tiene una extensa red de raíces penetrantes que son útiles para la estabilización de suelos en los paisajes diseñados y proyectos para la restauración del hábitat.

La resistencia de Prunus fruticosa es una cualidad deseable en el injerto y la producción de cultivares hortícolas. Se injerta en Prunus avium, formando redondeados árboles altos.

Taxonomía
Prunus fruticosa fue descrita por Peter Simon Pallas y publicado en Flora Rossica 1: 19, en el año 1784.
Etimología
Prunus: nombre genérico que proviene de un antiguo nombre griego (προύνη), y luego latino (prūnus, i) del ciruelo. Ya empleado por, entre otros, Virgilio (G. 2, 34) y Plinio el Viejo (13, XIX, 64)

fruticosa: epíteto latíno que significa "arbustivo"
Sinonimia
 Prunus chamaecerasus Jacq.
 Cerasus fruticosa Pall.

Referencias

Enlaces externos

fruticosa
Plantas medicinales
Flora de Europa
Flora de Asia
Plantas descritas en 1784
Plantas descritas por Pallas
fruticosa

Prunus fruticosa


Yana Sekste (født 6. april 1980 i Riga, lettiske SSR, Sovjetunionen) er en lettisk skuespiller.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Letland

Yana Sekste


Thomas Milton Liggett (* 29. März 1944 in Danville (Kentucky); † 12. Mai 2020) war ein US-amerikanischer Mathematiker. Er befasste sich mit Wahrscheinlichkeitstheorie und speziell mit wechselwirkenden Teilchensystemen (Interacting Particle Systems), ein Gebiet, auf dem er Pionierarbeit leistete.

Liggett, dessen Eltern Missionare in Lateinamerika waren, wuchs in Buenos Aires und San Juan (Puerto Rico) auf. Er studierte am Oberlin College (Bachelor 1965) und an der Stanford University, an der er 1966 seinen Master-Abschluss machte (unter anderem hörte er Vorlesungen von Kai Lai Chung) und 1969 bei Samuel Karlin promoviert wurde (Weak convergence of conditioned sums of independent random vectors). 1969 wurde er Assistant Professor und 1976 Professor an der University of California, Los Angeles (UCLA).

1973 war er Sloan Research Fellow und 1997/98 Guggenheim Fellow. Von 1985 bis 1987 war er Herausgeber der Annals of Probability. 2008 wurde er Mitglied der National Academy of Sciences, 2012 der American Academy of Arts and Sciences. 1996 war er Wald Lecturer des Institute of Mathematical Statistics.

1986 war er Invited Speaker auf dem Internationalen Mathematikerkongress in Berkeley (Spatial stochastic growth models - survival and critical behavior). Er war Fellow der American Mathematical Society.

Schriften
Interacting Particle Systems, Grundlehren der mathematischen Wissenschaften, Springer Verlag 1985
Stochastic Interacting Systems: Contact, Voter and Exclusion Processes, Springer Verlag 1999
Continuous time Markov Processes: An Introduction, American Mathematical Society 2010

Weblinks
Homepage an der UCLA
Nachruf der UCLA

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (University of California, Los Angeles)
Mitglied der National Academy of Sciences
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Fellow der American Mathematical Society
US-Amerikaner
Geboren 1944
Gestorben 2020
Mann

Thomas M. Liggett


Varėna () er en by i Alytus apskritis, i Dzūkija i det sydlige Litauen med 9.240(2011) indbyggere. Varėna ligger ved floden Varėnė, der udmunder i Merkys.

Historie

Byen blev grundlagt i 1862 ved Warszawa-Sankt Petersborg jernbanen, 4 km syd for Senoji Varėna (Gammel Varėna). Dengang som en lille stationsby, der efter en stabil udvikling blev den centrale bydel i Varėna. I mellemkrigstiden, efter første verdenskrig, var byen besat af Polen, og omdøbt "Orany". Byen lå nært den daværende polsk-litauiske grænse, i Wilno-Troki poviat () i Wilno Voivodskab. I 1939, efter den tysk-sovjetiske invasion af Polen, blev Varėna atter en del af Litauen.

Den 9. september 1942 blev alle byens jøderne spærret inde i den lokale synagoge. Den dag, selv om tyskerne havde forsøgt at forhindre ham i at gøre det, præsten Jonas Gylys ind i synagogen og opfordrede jøderne at være modig i deres sidste timer i stedet konvertere til kristendommen.

På den følgende dag, eller ifølge en anden kilde, samme dag blev alle jøder ført fra synagogen til Eserekiai, en lille skov nær landsbyen Druckūnai, 1,5 km fra Varėna. To store massegrave var blevet gravet der 25 meter fra hinanden, en til mænd og en til kvinder. Litauiske nationalister tvang ofrene i grupper mod gravene og skød dem der, hvorefter morderne plyndrede ofrene for deres ejendele.

Ifølge Jägerrapporten blev 831 jøder fra Varėna (og de omkringliggende områder) - 541 mænd, 149 kvinder og 141 børn - dræbt den dag.

I 1946 blev omkring 2000 polakker blev hjemsendt til Polen.

Efter industrialiseringen i 1970'erne, voksede byen hurtigt. I øjeblikket er der 9.240 indbyggere i Varėna. Varėna distriktkommune er den største og mest skovrige kommune i Litauen.

Galleri

Kendte Varenere
 Den litauisk maler og komponist Mikalojus Konstantinas Čiurlionis blev født i Sena Varėna i 1875.
 Ausra Fridrikas, håndboldsspiller

Venskabsbyer
  Prenzlau, Land Brandenburg, Tyskland
  Mikołajki, voivodskabet Ermland-Masurien, Polen
  Nesterov, Kaliningrad oblast, Rusland
  Skurup, Skåne län, Sverige

Kilder

Eksterne henvisninger

 Mordet på jøder i Varėna under anden verdenskrig på yadvashem.org, hentet 3. maj 2016

Byer i Alytus amt
Kommuner i Alytus amt

Varėna


Kigork Berç Keresteciyan (Türker) (1871, İstanbul -  27 Temmuz 1949, İstanbul), Kurtuluş Savaşı'nda Mustafa Kemal'e ve Millî Mücadele'ye destekleri olmuş; TBMM 5. Dönem, TBMM 6. Dönem ve TBMM 7. Dönem'de (1935-1946) Atatürk'ün isteği ile Afyonkarahisar milletvekilliği yapmış, İstiklal Madalyası sahibi Türkiye Ermeni'si iş insanı ve siyasetçidir.

Cumhuriyet döneminde milletvekilliği yapmış gayrimüslimlerden biridir. Türker soyadı kendisine, Soyadı Kanunu ile birlikte Atatürk tarafından verilmiştir.

Mustafa Kemal'in Bandırma vapuru ile Samsun'a doğru yola çıkmasından önce Paşa'nın avukatı Sadettin Ferit'e, "Siz, Paşa Hazretleri'nin hem avukatı hem -zannederim- yakın dostusunuz. Paşa Hazretleri'nin bindiği vapur, Boğaz dışında bir İngiliz torpidosu tarafından batırılacak. İkaz ediyorum. Lütfen Paşa Hazretleri'ne iletiniz, kıyıdan gidiniz." bilgisini ulaştırarak kendisini uyardığı ve hayatını kurtardığı yönünde bilgiler mevcuttur. Mustafa Kemal'in bu istihbarat üzerine Bandırma vapuru kaptanı İsmail Hakkı Bey'e "Mümkün olduğu kadar sahilden gitmemiz kabil midir?" diye sorduğu, kaptanın Karadeniz'e ilk kez çıktığını; nerelerin kayalık, nerelerin sığ olduğunu bilmediğini söylemesi üzerine, "O zaman pusula ile gideriz." dediği ancak geminin pusulasının da bozuk olduğunu öğrenmesi üzerine, "Ziyan yok. Allah büyüktür. Siz yine mümkün olduğu kadar sahili takip ediniz." dediği belirtilmektedir. Buna göre Atatürk, bu bilgiden ötürü yıllar sonra Keresteciyan'ı Türker soyadı ile ödüllendirmiştir.

1871 İstanbul doğumludur. Beş yaşındayken İstanbul Gümrüğü Şube Müdürü olan babası öldüğü için Maliye Tercüme Kalemi Müdürü olan amcası Bedros Keresteciyan tarafından yetiştirilmiştir. Osmanlı Devleti'nde Müslüman Türk entelektüeller tarafından basılan ilk gazete olan Tercüman-ı Ahval'de editör olarak da çalışan amcası, bu yolla Agâh Efendi, İbrahim Şinasi ve Namık Kemal gibi isimlerle bağlantı hâlinde olan bir kişiydi. Dil bilimci amcası Bedros Keresteciyan, yaklaşık yüz yıl sonra soydaşları Sevan Nişanyan'ın da kendi Türkçe etimolojik sözlüğünü hazırlarken yararlanacağı ilk etimolojik sözlüğünü hazırlamıştır.

Berç Keresteciyan önce Galatasaray Lisesini, daha sonra ise Robert Koleji bitirdi. Hayatının daha sonraki döneminde de iki yıl Maliye Bakanlığında çalıştıktan sonra 1890'larda Osmanlı Bankasında çalışmaya başladı. 1911 yılında Hilali Ahmer'in (Kızılay) üçüncü kez yeniden faaliyete geçirilmesi görevini üstlenenlerden biri olarak Cemiyetin Yüksek İdare Konseyi'nde yer aldı. Hilali Ahmer'deki tek gayrimüslim idare konseyi üyesiydi. 1910'lu yıllarda da Osmanlı Bankasının üç yöneticisinden biri olarak Hilal-i Ahmer Cemiyetindeki görevini de sürdürdü.

Kurtuluş Savaşı'nda Hilal-i Ahmer Cemiyetinin ikinci başkanı olarak Anadolu'ya takalarla ilaç sandıkları gönderme işini bizzat organize etti. Sakarya Savaşı'nın en kritik anlarından birinde de top ateşleme mekanizmaları satın alımı için Mustafa Kemal'in ricası üzerine aynı gün şahsi hesabından çekerek 15 bin lira yardım yaptığı belirtilmektedir. Savaştan sonra, beyaz şeritli İstiklal Madalyası ile ödüllendirildi. 1925 yılında Taksim Meydanı'nda İtalyan heykeltıraş Kanonika tarafından yapılan ünlü Cumhuriyet Anıtı'nın oluşturulması için kurulan heyette yer aldı.

Cumhuriyet'in ilk yıllarında Ziraat Bankasında uzman olarak çalıştı. Milletvekilliği döneminde, Hatay'ın Türkiye'ye bağlanması konusunda yaptığı tarihî meclis konuşması ile akıllarda kalmış, bu konuşma tutanaklara Ermeni asıllı birinin aynı zamanda bir Türk milliyetçisi olabileceğinin kanıtı olarak geçmiştir.

1949 yılında İstanbul'da öldü.

Kaynakça

1870 doğumlular
İstanbul doğumlu siyasetçiler
Osmanlı Ermenileri
Türkiye Ermenileri
Türkiye'de azınlık milletvekilleri
TBMM 5. dönem Afyonkarahisar milletvekilleri
TBMM 6. dönem Afyonkarahisar milletvekilleri
TBMM 7. dönem Afyonkarahisar milletvekilleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Robert Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul'da ölenler
1949 yılında ölenler

Berç Keresteciyan Türker


ගායකයෙකු යනු සංගීතය නිපද වීම සඳහා සිය කටහඩ භාවිතා කරන පුද්ගලයෙකි. බොහෝ විට සංගීතඥයින් සහ වාදන භාණ්ඩ ගායකයෙකුට‍ආධාර වේ. බොහෝ දෙනා සතුට පිණිස ගායනයෙහි යෙදෙන නමුත් ගායන හැකියාව සහජ දක්ෂතාවයෙහි සහ වෘත්තීය මට්ටමේ පුහුණු කිරීමෙහි සංකලනයකි. ඉහත අවශ්‍යතා සපුරාලන පුද්ගලයින් ගායකයින් ලෙස හැඳින්වේ.

ප්‍රධාන ගායකයා ගීතයක ප්‍රධාන කොටස් ගායනා කරන අතර තුර සහය ගායකයා ප්‍රධාන ගායකයාට ආධාර දෙමින් ආධාරක ගීත කොටස් ගායනා කරයි. මෙයට ප්‍රතිවිරුද්ධ අවස්ථාවක් වන්නේ  කැපෙල්ලා සංගීත සම්ප්‍රදායට අයත් වන කොටස් 5 කින් යුත‍් සුභාරංචි ගායනයයි. මෙහිදී ප්‍රධාන ගායක‍යා ගීතය ගායනය වෙනුවට රිද්මයානු කූලව සිය කටහඩ හසුරුවන අතර ගායකයින් 5 දෙනා අතුරින් ප්‍රධාන ගායකයාගේ කටහඩ වඩාත් උච්ච කටහඩ ද වේ.

වෘත්තීය ගායකයින් සාමාන්‍ය‍යෙන් කටහඩ භාවිතය පිළිබඳ පුහුණු වන අතර ඒ සඳහා හඩ භාවිතය පිළිබඳ ගුරුවරයෙකු  හෝ පුහුණු කරුවෙකු ආධාර වේ.

ගායකයා


An Juncus haenkei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Meyer. An Juncus haenkei in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus haenkei


Les Peridiniopsidaceae sont une famille d'algues dinoflagellés de l'ordre des Peridiniales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Peridiniopsis, dérivé du grec περιδινέω / peridinó (δινέω / dineo) tournoyer, et du suffixe -opsis, « ressemble à », par allusion au genre Peridinium (algue voisine, de la famille des Peridiniaceae.

Liste des genres
Selon
 Johsia Z.Luo, Na Wang, K,N,Mertens & H.Gu
 Palatinus Craveiro, Calado, Daugbjerg & Moestrup
 Parvodinium Carty
 Peridiniopsis Lemmermann

Systématique
La famille des Peridiniopsidaceae a été créée en 2017 par les botanistes et phycologues ,  et .

Notes et références

Liens externes

Dinophyta
Famille d'algues (nom scientifique)

Peridiniopsidaceae


Netflix Inc. je američki pružatelj Internet streaming usluga na zahtjev. Tvrtka je osnovana 1997. godine sa sjedištem u Los Gatosu u Kaliforniji. Usluge je pretplatnicima počela pružati 1999. godine. Tvrtka je tijekom 2009. godine ponudila 100.000 naslova DVD-a i imala 10 milijuna pretplatnika. U rujnu 2014. Netflix je imao pretplatnike u više od 40 zemalja s planovima za proširenje svoje usluge u drugim zemljama. Do 5. siječnja 2016. je i službeno dostupna je u Sjevernoj i Južnoj Americi, na Karibima i dijelovima Europe. Godine 2016. Netflix je dostupan u gotovo svim zemljama, osim Kine, Sirije, Krima i Sjeverne Koreje.

Broj pretplatnika na kraju 2018. godine bio je 137 milijuna.

Nakon ruske invazije na Ukrajinu 2022., Netflix je 4. ožujka 2022. objavio da je pauzirao sve buduće projekte i akvizicije iz Rusije Dva dana kasnije, 6. ožujka 2022., Netflix je najavio da će obustaviti svoju uslugu u Rusiji.

Također pogledajte
 Disney+
 HBO Max
 SkyShowtime
 Streaming

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Web stranice

Netflix


A livery  is an identifying design, such as a uniform, ornament, symbol or insignia that designates ownership or affiliation, often found on an individual or vehicle. Livery often includes elements of the heraldry relating to the individual or corporate body feature in the livery. Alternatively, some kind of a personal emblem or badge, or a distinctive colour, is featured.

The word itself derives from the French livrée, meaning dispensed, handed over. Most often it would indicate that the wearer of the livery was a servant, dependant, follower or friend of the owner of the livery, or, in the case of objects, that the object belonged to them.

In the late medieval phenomenon of bastard feudalism, livery badges worn by the "retainers" of great lords, sometimes in effect private armies, became a great political concern in England.

Etymology
"In the Black Book of 1483, it was laid down that each person should receive '... for his Livery at night, half a chet loaf, one quart of wine. one gallon of ale; and for Winter livery...one percher wax, one candle wax...'"

"Edmund Spenser noted in 1596 that '... the liverye is sayd to be served up all night, that is theyr nyghtes allowances of drinks...'"

In the early inventories of households, in the chambers there are a large number of "Livery Cupboards" recorded, presumably used for storing the Livery.

During the 12th century, specific colours denoting a great person began to be used for both his soldiers and his civilian followers (the two often overlapped considerably), and the modern sense of the term began to form. Usually two different colours were used together (and often with a device or badge sewn on), but the ways in which they were combined varied with rank. Often the colours used were different each year. In addition to embroidered badges, metal ones were sewn on to clothing, or hung on neck-chains or (by far the most prestigious) livery collars. From the 16th century onwards, only the lower-status followers tended to receive clothes in livery colours (whilst the higher status ones received cash) and the term "servant", previously much wider, also began to be restricted to describing the same people. Municipalities and corporations copied the behaviour of the great households.

The term is also used to describe badges, buttons and grander pieces of jewellery containing the heraldic signs of an individual, which were given by that person to friends, followers and distinguished visitors, as well as (in more modest forms) servants. The grandest of these is the livery collar. William, Lord Hastings the favourite of King Edward IV of England had a "Coller of gold of K. Edward's lyverys" valued at the enormous sum of £40 in an inventory of 1489. This would have been similar to the collars worn by Hastings' sister and her husband Sir John Donne in the Donne Triptych by Hans Memling (described in Sir John Donne). Lords gave their servants lead or pewter badges to sew onto their clothes. In the 15th century, European royalty sometimes distributed uniform suits of clothes to courtiers, as the House of Fugger, the leading bankers, did to all employees.

This practice later contracted to the provision of standardized clothing to male servants, often in a colour-scheme distinctive to a particular family. The term most notably referred to the embroidered coats, waistcoats, knee breeches and stockings in 18th-century style, worn by footmen on formal occasions in grand houses. Plainer clothing in dark colours and without braiding was worn by footmen, chauffeurs and other employees for ordinary duties. For financial reasons, the employment of such servants, and their expensive dress, died out after World War I except in royal households.

Livery at European courts

Most European royal courts still use their state liveries on formal occasions. These are generally in traditional national colours, and are based on 18th-century clothing with fine gold embroidery. Only male royal servants normally wear livery. Knee breeches are worn, normally with white silk stockings; one exception being the Spanish court which prescribes red.

United Kingdom
At the British royal court, scarlet state livery is still worn by footmen, coachmen and other attendants on state occasions. The full-dress scarlet coats are handmade, and embroidered in gold braid with the royal cypher of the monarch. Gold buttons and other trimmings are of designs and patterns which date from the 18th century, and the full state dress worn by footmen includes scarlet breeches, stockings and a sword. On other formal occasions, a 'semi-state' dress is worn: a scarlet tail coat, black trousers and a white stiff shirt and bow tie. Normal day-to-day dress (as worn by footmen on duty in the palace, except on special occasions) consists of a black tail coat and trousers, white shirt and black tie and a scarlet waistcoat with gold trimming. Pages wear similar daily, semi-state and (very occasionally) state liveries, but in dark blue rather than scarlet. The uniform clothing issued to full-time royal staff is tailor-made, but the seldom-worn full-state dress is not bespoke; the usual practice is to select individuals whose height fits the existing ceremonial coats held in storage.

Pages of Honour to the king wear scarlet (or, in Scotland, green) frock coats with blue velvet cuffs, edged all round with gold lace, with white breeches and hose, a short sword and other accoutrements.

Scarlet is the livery colour of the sovereign and of the royal court. Elizabeth II also had a family livery colour, however, known as 'Edinburgh Green', which she and the Duke of Edinburgh chose in the year of their marriage, 1948. Five years later, at her coronation, while the Queen's attendants wore scarlet the page in attendance on the Duke wore a green livery edged in silver. Subsequently, Edinburgh green became the colour used for their private cars and carriages (whereas the official vehicles are painted in a royal livery colour of maroon (or 'claret') and black).

Belgium
At the Belgian court liveries in traditional colours are still used at state occasions. The coats are red, and have black cuffs with golden lace. Royal cyphers are embroidered on the shoulders. The breeches are of yellow fabric. The semi-state livery worn for less formal occasions has black breeches.

The Netherlands
At the Dutch court the full state livery is blue (nassaublauw). The breeches are yellow, and cuffs are red.

Sue one's livery

The phrase "to sue one's livery" refers to the formal recognition of a noble's majority, in exchange of payment, for conferring the powers attached to his title, and thereby freeing him from dependence as a ward.

Modern usage

From this core meaning, multiple extended or specialist meanings have derived, mostly related to exterior graphic designs on vehicles. Examples include:
A livery company is the name used for a guild in the City of London; members of the company were allowed to dress their servants in the distinctive uniform of their trade, and the company's charters enabled them to prevent others from embarking upon the trades within the company's jurisdiction.
 A fleet livery is the common design and paint scheme a business or organization uses on its fleet vehicles, often using specific colors and logo placement. For example, the United Parcel Service has trucks with a well-known brown livery. This may sometimes used alongside wrap advertising. Fleet liveries can be used to promote a brand or for unrelated advertising compared to the goods contained in the vehicle. This can enable companies to become iconic as a result of their livery. An example is the truck fleet of Eddie Stobart Group, which has a deal with Corgi to sell replicas of their trucks with their unique red, green, and white livery.
 Fleet liveries are also used by emergency services to make emergency vehicles visually distinct from civilian traffic, allowing for higher visibility and easy identification. Depending on the policies of the agency and the scope of its jurisdiction, the livery used by an emergency vehicle fleet may be the same or similar across a municipality, region, or entire country; alternatively, they may differ in each municipality or region, under each agency, or even depending on the vehicle's assigned purpose. Examples of markings and designs used in emergency vehicle liveries include black and white, Battenburg markings, Sillitoe tartan, "jam sandwich" markings, and reflective decals.
 A racing livery is the specific paint scheme and sticker design used in motorsport, on vehicles, in order to attract sponsorship and to advertise sponsors, as well as to identify vehicles as belonging to a specific racing team.
 Aircraft livery is also the term describing the paint scheme of an aircraft. Most airlines have a standard paint scheme for their aircraft fleet, usually prominently displaying the airline logo or name. From time to time special liveries are introduced, for example prior to big events.
 A "livery vehicle" remains a legal term of art in the U.S. and Canada for a vehicle for hire, such as a taxicab or chauffeured limousine, but excluding a rented vehicle driven by the renter. In some jurisdictions a "livery vehicle" covers vehicles that carry up to fifteen passengers, but not more, thus including a jitney but excluding an omnibus or motorcoach. This usage stems from the hackney cabs or coaches that could be provided by a livery stable. By extension, there are boat livery companies for the hire of watercraft. Canada has many businesses offering canoe livery.
 A livery stable (from 1705, derived from the obsolete sense of "provender for horses" found in the mid-15th century) looks after the care, feeding, stabling, etc., of horses for pay.

Historical military usage
The term "livery" is now rarely applied in a military context, so it would be unusual for it to refer to a military uniform or the painting design of a military vehicle. The modern military equivalent for "livery" is the term "standard issue", which is used when referring to the colors and regulations required in respect of any military clothing or equipment.

Early uniforms were however regarded as a form of livery ("the King's coat") during the late 17th and early 18th centuries in the European monarchies. During this period, officers of the French Garde du Corps (the Royal Bodyguard) successfully petitioned not be required to wear uniforms while on duty within the palace at Versailles, since this livery suggested that they were servants rather than aristocrats.

References

Further reading

 Rogers Peet & Co, Outfitters, Livery, New York, 1898  (treatise on clothing styles of various grades of domestic servants)

Late Middle Ages
Liveries
Uniforms

Livery


طارق متري (16 سبتمبر 1950  -)، أستاذ جامعي لبناني وسياسي مستقل ووزير سابق.

حياته العلمية والعملية

 يحمل شهادة دكتوراه في العلوم السياسية من جامعة غرب باريس نانتير لاديفونس. وهو رئيس جامعة القديس جورج في بيروت.

 عمل مديراً لمعهد عصام فارس للسياسات العامة والعلاقات الدولية في الجامعة الأمريكية في بيروت، من 2014 وحتى 2019.
 كان الممثل الخاص لأمين عام الأمم المتحدة في ليبيا من 2012 وحتى 2014.
 بين 2005 و2011 عين في أربع حكومات لبنانية متعاقبة، وزيراً للبيئة والتنمية الإدارية والثقافة والإعلام، وتولى وزارة الخارجية (بالوكالة).
 عمل استاذاً ومحاضراً واستاذاً زائراً، في جامعات القديس يوسف والبلمند وجنيف وأمستردام الحرة وهارفرد والجامعة الأمريكية في بيروت. عمل منسقاً لقسم العلاقات بين الأديان في مجلس الكنائس العالمي بجنيف ومسؤولاً عن العلاقات المسيحية-الإسلامية في مجلس كنائس الشرق الأوسط.
 وهو يرأس مجلس أمناء مؤسسة الدراسات الفلسطينية ومجلس أمناء متحف نقولا إبراهيم سرسق.عضو في المجلس الإستراتيجي لجامعة القديس يوسف وفي مجلس إدارة المركز العربي للأبحاث ودراسة السياسات.

مؤلفاته
 الدولة العربية القوية والضعيفة (بالاشتراك مع ساري حنفي): المآلات بعد الانتفاضات العربية، بيروت، الدار العربية للعلوم ناشرون، 2019.
 مسالك وعرة، سنتان في ليبيا ومن أجلها، بيروت، رياض الريس للنشر، 2015.
 سطور مستقيمة بأحرف متعرجة: عن المسيحيين الشرقيين وعلاقتهم بالمسلمين، بيروت، دار النهار، 2006 و 2008.
 مدينة على جبل: عن الدين والسياسة في أمريكا، بيروت، دار النهار، 2004.
 باسم الكتاب المقدس وبإسم أمريكا (بالفرنسية) Labor et Fides، Geneva، 2004.
 الدين وحقوق الإنسان (بالإنكليزية) Geneva، WCC، 1997.
 الدين والقانون والمجتمع (بالإنكليزية) KOK/WCC، Geneva/Amsterdam ،1997.

وله عشرات الدراسات والمقالات في الشؤون العربية والدولية والعلاقات بين أهل الثقافات والأديان. درس العلوم والفلسفة في الجامعة الأمريكية في بيروت.

حياته الأسرية
متزوج من إليان قماطي، وأنجبا:

 دالية.
 زياد.

مصادر

المبعوثون الخاصون للأمين العام للأمم المتحدة
أرثوذكس شرقيون لبنانيون
أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس جامعة القديس يوسف
الممثلون الخاصون للأمين العام للأمم المتحدة
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
خريجو جامعة السوربون
مسيحيون أرثوذكس شرقيون لبنانيون
مواليد 1369 هـ
مواليد 1950
مواليد في طرابلس (لبنان)
وزراء إعلام لبنان
وزراء إعلام لبنانيون
وزراء بيئة لبنان
وزراء بيئة لبنانيون
وزراء تنمية إدارية لبنانيون
وزراء ثقافة في لبنان
وزراء ثقافة لبنانيون
وزراء خارجية لبنانيون
وزراء لبنانيون

طارق متري


"Posavsko-podmajevička grupna nogometna liga" je bila jedna od četiri grupne lige "Međuopćinskog nogometnog saveza Brčko" i liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1979./80.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bio klub "Pelagićevo".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Međuopćinska liga Brčko 1979./80.
 Posavska grupna liga 1979./80.

Vanjske poveznice

Izvori

 Iljo Dominković: 65 žutih ljeta : NK "Bok" od 1950. do 2015., Orašje, 2015., , str. 72-81

Posavsko-podmajevička
1979-80
1979-80 Posavsko-podmajevička

Posavsko-podmajevička grupna nogometna liga 1979./80.


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Mýto pod Ďumbierom enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Mýto pod Ďumbierom im Okres Brezno.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Myto pod Dombierom


Emilio Polli (født 1901, død 30. januar 1983) var en italiensk frisvømmer, der var italiensk mester indtil 1931, olympisk mester ved Sommer-OL 1924 og 1928.

Med en sjældent veludviklet fysik og en særlig karisma blev Emilio Polli betragtet som en af de mest repræsentative for tidens sportsæra i Italien og Europa.

Gennem årene vandt han flere nationale titler og var en del af den første generation af italienske svømmere, som var i stand til at markere sig på den internationale scene i slutningen af 1920'erne og begyndelsen af 1930'erne.

Kun nitten år gammel var Emilio Polli i 1920 rangeret blandt de 107 bedste topsvømmere i verden gennem alle tider.

Bibliografi
 Aronne Anghileri, Alla ricerca del nuoto perduto, Cassina de' Pecchi, SEP Editrice, 2002, vol. II,
 French Olympiske Komité, VIIIme Olympiade, 1924  hvor han konkurrerede med Johnny Weissmuller
 Hollandske Olympiske Komité, The Ninth Olympiad Amsterdam 1928 Official Report, 1928  hvor han konkurrerede med Johnny Weissmuller
 Swimmers at the 1924 Summer Olympics: Johnny Weissmuller, Duke Kahanamoku, Frank Beaurepaire, Boy Charlton, Jack Hatfield, Gertrude Ederle, Emilio Polli, LLC Books, General Books LLC, 2010
 Swimmers at the 1928 Summer Olympics: Johnny Weissmuller, Buster Crabbe, Boy Charlton, Walter Laufer, Jack Hatfield, Walter Spence Emilio Polli, LLC Books, General Books LLC, 2010
 Almanacco italiano, Vol. 34, Bemporad-Marzocco, 1929

Referencer

Eksterne henvisninger

 Hollandske olympiske komité,  Den niende olympiade Amsterdam Officiel rapport 1928  1928 (digitaliseret udgave ), hvor den konkurrerer med Weissmuller
 [Dagsorden http://www.agendadiana.it/cerca_prestazioni.php?atleta=147  Diana: kortet med dens resultater] besøgte December 22, 2010
 French Olympiske Komité,  VIII  mig  Olympiade  1924 (digitaliseret udgave ), hvor den konkurrerer med Weissmuller
 Webstedet for italienske Svømmeunion  besøgte December 22, 2010
 Littoriale af 1928/03/09
 Det digitale bibliotek af sporten (I)
 Det digitale bibliotek af sporten (II)

Svømmere fra Italien
Deltagere for Italien ved sommer-OL 1924
Deltagere for Italien ved sommer-OL 1928
Vandpolospillere fra Italien
Olympiske mestre fra Italien
Olympiske medaljevindere i svømning
Personer fra Milano

Emilio Polli


Alfred Yvon Louchet (Aumale 6 de junho de 1902 – 26 de janeiro de 1944) foi um ciclista francês. Ele competiu no Tour de France de 1926. Ele morreu no campo de concentração de Mauthausen durante a Segunda Guerra Mundial.

Referências

Ligações externas

Ciclistas da França
Vítimas do Holocausto
Naturais da Normandia

Alfred Louchet


Académicos Dacha (ruso Академическая Дача) — Es muy antigua y bien conocida como la base de la creatividad de la Unión de Artistas de la Federación de Rusia. Situado en la provincia de Tver, cerca de la ciudad Vyshny Volochyok, a ocho kilómetros de la estación de tren, en un lugar pintoresco a orillas del río Msta y el lago Mstino. En un sentido más amplio le llaman Académicos Dacha (o «Academichka») al barrio, con los pueblos de Bolshoy Gorodok, Maliy Gorodok, Kisharino, Terpigorevo, Valentinovka, Podol, y otros, poblados por artistas rusos en la media mitad del segundo del siglo XX.

Historia
Inaugurado el 22 de julio de 1884 como un lugar de prácticas de verano para los estudiantes pobres de la Academia Imperial de las Artes. Una parcela de tierra con el parque, la casa y los edificios se habían tomado en arriendo la Academia de Artes en el Ministerio de Ferrocarriles. Fue nombrado originalmente como vivienda Vladimir y María en honor del Presidente de la Academia Imperial de las Artes Gran Duque Vladimir y su esposa la Gran Duquesa María Pavlovna y la emperatriz María Alexandrovna. El papel excepcional en el «Académicos Dacha» organización y realización, "casas de campo académico" pertenecía a su tutor Kokorev Vasili Alexandrovich (1817-1889), un industrial importante, Salter, el dueño de una de las mayores colecciones de arte de Rusia y Europa occidental.

Antes de la Revolución de octubre de 1917, en el «Académicos Dacha» trabajado muchos artistas rusos famosos, entre ellos Iliá Repin, Isaak Brodski, Nikolai Bogdanov-Belsky, Pavel Chistyakov, Arkhip Kuindzhi, Isaak Levitán, Andrei Ryabushkin, Nikolái Roerich, Valentín Serov, y muchos otros. Después de 1917 la casa fue dada a los niños, no era el campamento de verano. Su funcionamiento en el antiguo como sea posible para restaurar sólo en 1948. Desde entonces, la «Académicos Dacha» se ha convertido en uno de los centros reconocidos de la vida creativa en la Unión Soviética y Rusia. En esos años trabajó aquí como conocidos pintores rusos como Aleksei Gritsai, Vecheslav Zagonek, Dmitri Maevski, Maya Kopitseva, Fyodor Reshetnikov, Nikolai Pozdneev, Nikolai Timkov, y muchos otros. No es un accidente, teniendo en cuenta el papel de la «Académicos Dacha» para preservar y promover las tradiciones del arte realista ruso, que se llama el «Ruso Barbizon». Las mejores obras de arte del paisaje y la pintura de género, expuesta en exposiciones de 1960-1980, fue creado principalmente en la «Académicos Dacha» y sus alrededores. Más adelante en el año 1970-1980 para satisfacer las necesidades de los artistas que aquí se construyeron modernos talleres y edificios de oficinas que han estado ofreciendo durante todo el año el uso de la «Académicos Dacha» para la creación de empleo.

En 1964, la «Académicos Dacha» era el nombre del famoso pintor ruso Iliá Repin. En 1974, cerca del pabellón principal se inauguró monumento a Iliá Repin (escultor Oleg Komov, arquitecto Nikolai Komov), en honor al 130 aniversario del artista. En 2004, durante la celebración del 120 aniversario de la Académicos Dacha, la placa en memoria de Vasili Kokorev fue abierta en el edificio del pabellón principal.

Referencias

Galería

Artistas
Artistas Rusos que trabajaron en la «Académicos Dacha» y sus alrededores, desde finales del siglo XIX:

 Iliá Repin
 Nikolay Bogdanov-Belsky
 Isaak Brodski
 Pavel Chistyakov
 Arkhip Kuindzhi
 Isaak Levitán
 Andrei Ryabushkin
 Nicholas Roerich
 Valentín Seróv

 Sergey Gerasimov
 Aleksei Gritsai
 Maya Kopitseva
 Boris Lavrenko
 Dmitri Maevski
 Samuil Nevelshtein
 Nikolai Pozdneev
 Nikolai Timkov
 Anatoli Vasiliev
 Boris Ugarov

Véase también
 Arte soviético
 Instituto de Arte de Iliá Repin

Bibliografía
 Романычева И. Академическая дача. Л., Художник РСФСР, 1975.
 Sergei V. Ivanov. Unknown Socialist Realism. The Leningrad School. Saint Petersburg, NP-Print Edition, 2007. PP.22-24, 40-41, 93, 98-99, 117-118, 194, 202, 223, 248, 261, 312, 335, 364, 377, 388.
 Романычева И. Академическая дача. История и традиции. СПб., Петрополь, 2009.
 Академическая дача. Каталог выставки. СПб., 2009.

Enlaces externos
 Bondareva N. Académicos Dacha. (Ruso).

Pintura de Rusia

Académicos Dacha


جان بيير أورتس (6 سبتمبر 1960 في بولوني بيلانكورت)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الوسط . توج هدافا لبطولة دوري الدرجة الثانية أربع مرات . المرة الأولى مع نادي ليون في موسم 1987-1988 برصيد 18 هدف وفي المرات الثلاث الباقية مع نادي روين برصيد 21 هدف ، 22 هدف ، و18 هدف في مواسم 1989-1990 ، 1991-1992 ، و1992-1993 على التوالي .

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو رانس
لاعبو روين
لاعبو فالينسيان
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو ليل
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو مونبلييه
لاعبو نادي فرنسا
لاعبو نيم
مدربو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1960
مواليد في بولون-بيانكور

جان بيير أورتس


Kosan Prisen er stiftet 1983 – på initiativ af Knud Tholstrup – af Kosan a/s, som en opmuntring til frimodig brug af ytringsfriheden. Sidste uddeling 1988.
Midlerne til Kosan Prisen blev stillet til rådighed af Kosan Gruppen, hvis ledelse godkendte de udpegede prismodtagere.

 Prismodtagerne fik:
 overrakt en vægtig sølvmedalje med inskriptionen: "TALE ER SØLV – TAVSHED ER UNDERKASTELSE"
 en check på 50.000 kr.
 frokost på Børsen

Knud Tholstrup motiverede, i en kort tale, årets valg af prismodtagere; der var en kort tale af indbudt æresgæst, Svend Tholstrup talte ved prisoverrækkelsen, hvorefter prismodtagerne forventedes at sige et par ord.

Sølvmedaljen bærer prisens utvetydige motto: Tale er sølv – Tavshed er underkastelse.
Medaljen er udarbejdet af den tidligere chefmedaljør ved Den kgl. Mønt, billedhuggeren Harald Salomon efter design af Carsten Frölich. Medaljen findes på 'Den Kgl. Mønt og Medaljesamling' på Nationalmuseet, samt naturligvis hos prisvinderne.

Modtagere af Kosan Prisen
1983
 Dagmar Andreasen, fabrikant
 Chr. Gandil, direktør, cand.polit.
 Svend Aage Hansen, professor, dr.polit.
 Steffen Møller, cheføkonom
 Kelvin Lindemann, forfatter

1984
 Mette Kryger, journalist
 O. Friis-Jensen, direktør
 Poul A. Jørgensen, lærer
 Jens Kirk, gårdejer

1985
 Hannah Kain, cand.scient.pol.
 Knud Meister, redaktør
 Bent Jensen, professor

1986
 Pia Kjærsgaard, MF
 Hans Rasmussen, fhv. forbundsformand
 Frank Dahlgaard, cand.polit.

1987
 Bjørn Svensson, redaktør, cand.polit.

1988
 Niels Arnth-Jensen. direktør, fhv. formand for Industrirådet
 Jens Toldstrup, fabrikant, tidl. nedkastningschef
 Steen Steensen, lektor, forfatter

Hædersbevisninger fra Danmark
Etableret i 1983
Ophørt i 1988

Kosan Prisen


Italian orthography (the conventions used in writing Italian) uses 21 letters of the 26-letter Latin alphabet to write the Italian language. This article focuses on the writing of Standard Italian, based historically on the Florentine dialect, and not the other Italian dialects.

Written Italian is very regular and almost completely phonemic – having an almost one-to-one correspondence between letters (or sequences of letters) and sounds (or sequences of sounds). The main exceptions are that stress placement and vowel quality (for  and ) are not notated,  and  may be voiced or not,  and  may represent vowels or semivowels, and a silent  is used in a very few cases other than the digraphs  and  (used for the hard  and  sounds before  and ).

Alphabet
The base alphabet consists of 21 letters: five vowels (A, E, I, O, U) and 16 consonants. The letters J, K, W, X and Y are not part of the proper alphabet, and appear only in loanwords (e.g. "jeans", "weekend"), foreign names, and in a handful of native words – such as the names Kalsa, Jesolo, Bettino Craxi, and Cybo, which all derive from regional languages. In addition, grave and acute accents may modify vowel letters; circumflex accent is much rarer and is found only in older texts.

Double consonants represent true geminates and are pronounced as such: anno "year", pronounced  (cf. English ten nails). The short–long length contrast is phonemic, e.g. ritto  "upright" vs. rito  "rite, ritual", carro  "cart, wagon" vs. caro  "dear, expensive".

Vowels
The Italian alphabet has five vowel letters, . Of those, only  represents one sound value, while all others have two. In addition,  and  indicate a different pronunciation of a preceding  or  (see below).

In stressed syllables,  represents both open  and close . Similarly,  represents both open  and close  (see Italian phonology for further details on those sounds). There is typically no orthographic distinction between the open and close sounds represented, though accent marks are used in certain instances (see below). There are some minimal pairs, called heteronyms, where the same spelling is used for distinct words with distinct vowel sounds. In unstressed syllables, only the close variants occur.

In addition to representing the vowels  and ,  and  also typically represent the semivowels  and , when unstressed and occurring before another vowel. Many exceptions exist (e.g. , , , , , , , , , , , ). An  may indicate that a preceding  or  is "soft" ().

C and G

The letters  and  represent the plosives  and  before  and before the vowels , , . They represent the affricates  and  when they precede a front vowel ( or ).

The letter  can also function within digraphs (two letters representing one sound)  and  to indicate "soft" (affricate)  or  before another vowel. In these instances, the vowel following the digraph is stressed, and  represents no vowel sound: ciò (), giù (). An item such as CIA "CIA", pronounced  with  stressed, contains no digraph.

For words of more than one syllable, stress position must be known in order to distinguish between digraph  or  containing no actual phonological vowel  and sequences of affricate and stressed . For example, the words camicia "shirt" and farmacia "pharmacy" share the spelling , but contrast in that only the first  is stressed in camicia, thus  represents  with no  sound (likewise, grigio ends in  and the names Gianni and Gianna contain only two actual vowels: , ). In farmacia  is stressed, so that  is not a digraph, but represents two of the three constituents of .

When the "hard" (plosive) pronunciation  or  occurs before a front vowel  or , digraphs  and  are used, so that  represents  or  and  represents  or . The same principle applies to :  and  represent  or  and  or .

In the evolution from Latin to Italian, the postalveolar affricates  and  were contextual variants of the velar consonants  and . They eventually came to be full phonemes, and orthographic adjustments were introduced to distinguish them. The phonemicity of the affricates can be demonstrated with minimal pairs:

The trigraphs  and  are used to indicate geminate  and , when they occur before  or ; e.g.   "eyes",   "to dress up". The double letters  and  before  or  and  and  before other vowels represent the geminated affricates  and , e. g.  "hedgehog",  "worse".

 joins with  to form a digraph representing palatal  before  (before other vowels, the trigraph  is used), and with  to represent  with any vowel following. Between vowels these are pronounced phonetically long, as in  aglio "garlic",  ogni "each". By way of exception,  before  represents  in some words derived from Greek, such as  "wisteria", from learned Latin, such as  "negligent", and in a few adaptations from other languages such as glissando [ɡlisˈsando], partially italianised from French glissant.  before vowels other than  represents straightforward .

The digraph  is used before  and  to represent ; before other vowels,  is used for . Otherwise,  represents , the  of which follows the normal orthographic rules explained above.

Intervocalic , , and  are always geminated and no orthographic distinction is made to indicate this.

Some words are spelled with , , and . Historically, the letters  in these combinations represented a diphthong, but in modern pronunciation these combinations are indistinguishable from , , and . Notable examples: cieco  "blind" (homophonous with ceco "Czech"), cielo  "sky" (homophonous with celo "I conceal"), scienza  "science".

Plural of words ending in -cia, -gia is written with -cie, -gie if preceded by a vowel (camicia "skirt" → camicie "skirts", valigia "suitcase" → valigie "suitcases") or with -ce, ge if preceded by a consonant (provincia "province" → province "provinces"). This rule has been established since the 1950s; prior to that, etymological spellings such as valige and provincie were in use.

The letter combination  is pronounced the same as  and occurs when the ending -iamo (1st person plural present indicative and 1st person plural present subjunctive) or -iate (2nd person plural present subjunctive) is attached to a stem ending in : sognare "to dream" → sogniamo "we dream".

C and Q
Normally  is represented by , but it is represented by  in some words, such as , , , ,  and . These words all contain a  sequence derived from an original  which was subsequently diphthongised. The sequence  is always spelled  (e.g. ), with exceptions being spelled  in the words , its derivation , and  and , two alternative forms of  or .

S and Z
 and  are ambiguous to voicing.

 represents a dental sibilant consonant, either  or . However, these two phonemes are in complementary distribution everywhere except between two vowels in the same word and, even with such words, there are very few minimal pairs.
 The voiceless  occurs:
 At the start of a word before a vowel (e.g.  ) or a voiceless consonant (e.g.  )
 After any consonant (e.g.  )
 Before a voiceless consonant (e.g.  )
 At the start of the second part of a compound word (e.g. , , , , , ). These words are formed by adding a prefix to a word beginning with
 The voiced  occurs before voiced consonants (e.g.  ).
 It can be either voiceless or voiced ( or ) between vowels; in standard Tuscany-based pronunciation some words are pronounced with  between vowels (e.g. , , , , , , , , ), but most words are pronounced with  (e.g. , , , , ); in Northern Italy (and also increasingly in Tuscany)  between vowels is always pronounced with  whereas in Southern Italy  between vowels is always pronounced .

 always represents voiceless :  ,  ,  , etc.

 represents a dental affricate consonant; either  ( ) or  ( ), depending on context, though there are few minimal pairs.
 It is normally voiceless :
 At the start of a word in which the second syllable starts with a voiceless consonant ( ,  ,  )
 Exceptions (because they are of Greek origin): , , , , ,
 When followed by an  which is followed, in turn, by another vowel (e.g.  ,  ,  )
 Exceptions:  , all words derived from words obeying other rules (e.g.  , which is derived from )
 After the letter  (e.g.  )
 Exceptions:   and
 In the suffixes -anza, -enza and -onzolo (e.g.  ,  ,  )
 It is normally voiced :
 At the start of a word in which the second syllable starts with a voiced consonant or the letter  itself (e.g.  ,  )
 Exceptions:  ,
 At the start of a word when followed by two vowels (e.g.  )
 Exceptions:  and its derived terms (see above)
 If it is single (not doubled) and between two single vowels (e.g.  )
 Exceptions:   (from the German pronunciation of )

Between vowels and/or semivowels ( and ),  is pronounced as if doubled ( or , e.g.  ,  ). Generally, intervocalic z is written doubled, but it is written single in most words where it precedes  followed by any vowel and in some learned words.

 may represent either a voiceless alveolar affricate  or its voiced counterpart : voiceless in e.g.  ,  ,  ,  , voiced in  ,  ,  ,  ,  ,  . Most words are consistently pronounced with  or  throughout Italy in the standard language (e.g.   "magpie",   "mug"), but a few words, such as  "effervesce, sting", exist in both voiced and voiceless forms, differing by register or by geographic area, while others have different meanings depending on whether they are pronounced in voiced or voiceless form (e.g. :  (race, breed) or  (ray, skate)). The verbal ending -izzare from Greek -ίζειν is always pronounced  (e.g.  ), maintained in both inflected forms and derivations:   "I organise",   "organisation". Like  above, however, not all verbs ending in -izzare continue suffixed Greek -ίζειν, having instead -izz- as part of the verb stem. , for example, of Latin origin reconstructed as *INDIRECTIARE, has /tts/ in all forms containing the root indirizz-.

Silent H
In addition to being used to indicate a hard  or  before front vowels (see above),  is used to distinguish , , ,  (present indicative of , "to have") from  ("or"),  ("to the", m. pl.),  ("to"),  ("year"); since  is always silent, there is no difference in the pronunciation of such words. The letter  is also used in some interjections, where it always comes immediately after the first vowel in the word (e.g. , , , ). In filler words  and  both ⟨h⟩ and the preceding vowel are silent. ⟨h⟩ is used in some loanwords, by far the most common of which is , but also handicap, habitat, hardware, hall "lobby, foyer", hamburger, horror, hobby. Silent  is also found in some Italian toponyms: Chorio, Dho, Hano, Mathi, Noha, Proh, Rho, Roghudi, Santhià, Tharros, Thiene, Thiesi, Thurio, Vho; and surnames: Dahò, Dehò, De Bartholomaeis, De Thomasis, Matthey, Rahò, Rhodio, Tha, Thei, Theodoli, Thieghi, Thiella, Thiglia, Tholosano, Thomatis, Thorel, Thovez.

J, K, W, X and Y
The letter J (I lunga "long I") is not considered part of the standard Italian alphabet; however, it is used in some Latin words, in proper nouns (such as Jesi, Letojanni, Juventus, etc.), in words borrowed from foreign languages (most common: jeans, but also jazz, jet, jeep, banjo), and in an archaic spelling of Italian.

Until the 19th century,  was used in Italian instead of  in word-initial rising diphthongs, as a replacement for final -ii, and between vowels (as in Savoja); this rule was quite strict in official writing.

The letter  represents  in Latin and Italian and dialect words such as Romanesco dialect ajo  ("garlic"; cf. Italian aglio ); it represents  in borrowings from English (including judo, borrowed via English); and  in borrowings from French (julienne, bijou).

The letters K (cappa), W (V doppia or doppia V, "double V"), X (ics) and Y (ipsilon or I greca, "Greek I") are not part of the standard Italian alphabet and are used only in unassimilated or partially assimilated loanwords.

The letter  is used in karma, kayak, kiwi, kamikaze, etc.; it is always pronounced . It is often used informally among young people as a replacement for , paralleling the use of  in English (for example, ke instead of che).

The letter  is used in web, whisky, water "water closet / toilet", western "Western movie", watt, etc. A capital W is used as an abbreviation of viva or evviva ("long live").

The letter  represents either , as in extra, uxorio, xilofono, or  when it is preceded by  and followed by a vowel, e.g. exoterico. In most words, it may be replaced with "s" or "ss" (with different pronunciation: xilofono/silofono, taxi/tassì) or, rarely, by "cs" (with the same pronunciation: claxon/clacson). In some other languages of Italy, it represents  (Venetian),  (Sicilian), or  (Sardinian and Ligurian).

The letter  is used in yoga, yogurt, yacht, etc.

Diacritics

The acute accent (´) may be used on  and  to represent close-mid vowels when they are stressed in a position other than the default second-to-last syllable. This use of accents is generally mandatory only to indicate stress on a word-final vowel; elsewhere, accents are generally found only in dictionaries. Since final  is hardly ever close-mid,  is very rarely encountered in written Italian (e.g.  "subway", from the original French pronunciation of  with a final-stressed ).

The grave accent (`) is found on , , , , . It may be used on  and  when they represent open-mid vowels. The accents may also be used to differentiate minimal pairs within Italian (for example  "peach" vs.  "fishing"), but in practice this is limited to didactic texts. In the case of final  and , both diacritics are encountered. By far the most common option is the grave accent,  and , though this may be due to the rarity of the acute accent to represent stress; the alternative of employing the acute,  and , is in practice limited to erudite texts, but can be justified as both vowels are high (as in Catalan). However, since there are no corresponding low (or lax) vowels to contrast with in Italian, both choices are equally acceptable.

The circumflex accent (ˆ) can be used to mark the contraction of two unstressed vowels /ii/ ending a word, normally pronounced [i], so that the plural of  "study, office" may be written ,  or . The form with circumflex is found mainly in older texts, though it may still appear in contexts where ambiguity might arise from homography. For example, it can be used to differentiate words like  ("genes", plural of ) and  ("geniuses", plural of ) or  ("princes", plural of ) and  ("principles", plural of ). In general, current usage usually prefers a single  instead of a double  or an  with circumflex.

Monosyllabic words generally lack an accent (e.g. , ). The accent is written, however, if there is an  or a  preceding another vowel (, ). This applies even if the  is "silent", i.e. part of the digraphs  or  representing /tʃ/ and /dʒ/ (, ). It does not apply, however, if the word begins with  (, ). Many monosyllabic words are spelled with an accent in order to avoid ambiguity with other words (e.g. ,  versus , ). This is known as  and also occurs in other Romance languages (e.g. the Spanish ).

Sample text
"Nel mezzo del cammin di nostra vita

mi ritrovai per una selva oscura

ché la diritta via era smarrita."

Lines 1–3 of Canto 1 of the Inferno, Part 1 of the Divina Commedia by Dante Alighieri, a highly influential poem. Translation (Longfellow): "Midway upon the journey of our life \ I found myself in a dark wood \ for the straight way was lost."

See also
Gian Giorgio Trissino, humanist who proposed an orthography in 1524. Some of his proposals were taken.
Claudio Tolomei, humanist who proposed an orthography in 1525.

Notes

References

External links
 Danesi, Marcel (1996). Italian the Easy way.

Italian language
Indo-European Latin-script orthographies

Italian orthography


Calyptoglossa frontalis es una especie de coleóptero adéfago de la familia Carabidae. Es el único miembro del género monotípico Calyptoglossa.

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Prothymina
Insectos descritos en 1893

Calyptoglossa


Stay Behind - Min farfars hemmelige krig er en dansk dokumentarfilm fra 2017 instrueret af Ida Grøn.

Handling
Instruktør Ida Grøn har altid været tæt med sine bedsteforældre, men noget tyder på, at hendes farfar, Otto, ikke blot var den respekterede tandlæge og modstandsmand, som hun troede han var. Det tyder på, at han under den kolde krig arbejdede som agent for CIA i et hemmeligt, europæisk netværk. Otto benægter alt - men hvorfor sov han så med en pistol under hovedpuden, og hvorfor kan Otto og hans kone Dagmar ikke huske centrale detaljer om deres ophold i USA i 1950'erne, hvor de efterlod deres ellers blomstrende tandlægeforretning i Danmark? Efterhånden som Ida taler med dem, der har kendt ham, tegner de mange spor et andet billede end det, hendes farfar siger. En familiefortælling om loyalitet og dobbeltliv, der rækker fra Nordvestjyllands kyster til højteknologiske laboratorier og hemmelige arkiver, mens Ida og hendes far optrevler sandheden om sin farfars hemmelige krig.

Medvirkende

 Otto Grøn
 Dagmar Grøn
 Ida Grøn
 Ole Grøn

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2017
Spionfilm


María de Cazalla (Palma del Río, Córdoba, 1487-Guadalajara, mediados del ) fue una religiosa española perteneciente al círculo heterodoxo de espirituales denominado "alumbrados", que, aunque su contenido teológico no está del todo aclarado, se ha propuesto como una de las primeras recepciones del protestantismo en España.

Biografía

Familia Cazalla

Pertenecía a la familia Cazalla, un ejemplo de la burguesía rica y culta, de origen judeoconverso, en la que abundaban letrados y teólogos; muchos de ellos fueron (más de veinte años después que María) procesados en los autos de fe de Valladolid de 1559. Especialmente destacado fue el "doctor Cazalla", Agustín de Cazalla, predicador y capellán de Carlos V, junto con sus hermanos Francisco, Beatriz y Pedro (hijos de Pedro de Cazalla, contador real, y Leonor de Vivero). Su casa de Valladolid fue derribada y en el solar colocado un padrón de ignominia, porque los hereges Luteranos se juntaban en ellas a hacer conventículos contra nra Stª fe católica.

Para esa fecha, María, tía de Agustín, ya no aparece en el proceso. Quizá ya había muerto, como otro de sus hermanos: Juan de Cazalla, obispo humanista y erasmista, antiguo capellán del cardenal Cisneros, que intervino en los estudios de Agustín en la Universidad de Alcalá. También fue hermana del médico Diego de Cazalla, de Palma del Río.

Vida familiar
Vivió la mayor parte de su vida en Horche y Guadalajara. Era hija de Isabel de Cazalla, criada de Luis Fernández Portocarrero (VII señor de Palma del Río) y sobrina de Alonso de Cazalla, su mayordomo. Se casó con Lope de Rueda, un prominente burgués de Guadalajara. Fue madre de seis hijos, aunque inicialmente rechazaba el contacto carnal, por consejo de la beata Mari Núñez, quien la terminó denunciando a la Inquisición.

Cazalla y los alumbrados de Guadalajara
El movimiento de los alumbrados ocupaba un espacio para la inquisición ya que consideraban heterodoxos a algunos de ellos (pero no a todos), a otros los reconocían como conversos y confundían algunas de sus creencias con el luteranismo.

Junto a su hermano Juan y su marido, María se relacionaba con Brianda de Mendoza, Isabel de Aragón y Mencía de Mendoza, de la poderosa familia Mendoza, que presidían la vida social de esa ciudad.

Se acercó a la espiritualidad del franciscanismo, en la que profundizó a través de conversaciones con los hermanos del convento de la Salceda. En 1519 se distanció de la beata Mari Núñez, pasando a recibir la influencia de Isabel de la Cruz, al igual que hizo otro miembro de su círculo, Pedro Ruiz de Alcaraz. Entre las dos Marías surgió una enemistad tan violenta y personal que los Cazalla decidieron trasladarse a Horche, y Mari Núñez denunció a Isabel y a su grupo a la Inquisición. La opinión de la Cazalla sobre la Núñez era evidente: Mujer mentirosa y alborotadora de pueblos e rebolvedora de casas que debaxo de color de virtuosa y santa era viciosa de muchas maneras.

María Arias y su marido Alfonso de la Cerda son considerados seguidores de María de Cazalla. Ella escribió un libro de comentarios bíblicos, en colaboración con Juan Cazalla (que lo tradujo al latín), muy alabado por Felipe Melanchton en la Dieta de Augsburgo (1530).

Ideas religiosas y proceso inquisitorial

María de Cazalla llegó a la convicción de la necesidad de una vida religiosa más íntima y personal, alejada de la superficialidad externa. Valoraba la oración mental, no le satisfacían sacramentos como la confesión ni la comunión y criticaba los costosos ornamentos del culto. Se burlaba de las devociones habituales y de las mujeres que las seguían (las llamaba "miseras" y "papamisas"), considerando que "mejor estaban hilando en su casa". En una ocasión, en que se vio forzada a comprar una bula, dijo con el documento en la mano: ¡Mirad que traigo de cristiandad comprada!.

La descripción que ella misma hace de su vida sexual y afectiva, y las consecuencias morales y teológicas que extrajo de ello, es muy significativa: todos los hijos... que había parido, los había concebido sin delectación e que no los quería más que a los hijos de sus vecinos e que menospreciaba el estado de virginidad porque decía que merescía más en el estado del matrimonio pues no sentía delectación en el acto carnal. ... Estando con su marido en la cama estaba más cerca de Dios que con cualquier oración del mundo.

Al abrirse el proceso contra los alumbrados de Toledo, fue interrogada por la Inquisición en 1525 y entró en prisión en 1532. Su proceso duró hasta diciembre de 1534, y en él se conjuntaron luteranismo, erasmismo y alumbrados. Fue sometida al potro y la toca, y la mantuvieron amordazada parte del tiempo de su cautiverio. Finalmente fue absuelta de los cargos más graves, sometida a vergüenza pública en una iglesia de Guadalajara y multada con cien ducados, prohibiéndosele mantener contacto con sus antiguas relaciones.

Bibliografía
 Manuel de León de la Vega, Los protestantes y la espiritualidad evangélica en la España del siglo XVI, ISBN 8461520661
 Álvaro Castro Sánchez Las Noches Oscuras de María de Cazalla: Mujer, Herejía y Gobierno en el Siglo XVI, La Linterna Sorda, 2011, ISBN 8493656291
Vigil, Mariló (1984), Las mujeres en los siglos XVI y XVII, Siglo veintiuno editores, Madrid.
Fraile Seco, David (2004), "Mujer y Cultura: la Educación de las mujeres en la Edad Moderna", Foro de Educación, 4,pp. 74-88.

Referencias

Enlaces externos

 Seminario de Historia María de Cazalla
 El proceso de María Cazalla, capítulo de Erasmo y España, de Marcel Bataillon.

Alumbrados
Clarisas de España del siglo XVI
Cristianos nuevos
Españolas del siglo XVI
Procesados por la Inquisición en España
Protestantismo
Protestantes de España
Protestantes represaliados en España

María de Cazalla


János Bencze, (nacido el 12 de octubre de 1934 en Hódmezővásárhely, Hungría - murió el 1 de agosto de 2014), es un exjugador húngaro de baloncesto. Fue campeón de Europa de selecciones con Hungría en el Eurobasket celebrado en su país en el año 1955.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de la selección de Hungría
Baloncestistas de Hungría
Fallecidos en Budapest
Nacidos en Hódmezővásárhely

János Bencze


An Anthurium amoenum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth ngan Carl David Bouché. An Anthurium amoenum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. a. amoenum
 A. a. humile

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium amoenum