La resolución 139 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas fue aprobada por unanimidad el 28 de junio de 1960, tras haber examinado la petición de membresía por parte de la Federación de Malí para poder ser miembro de las Naciones Unidas. En esta resolución, el Consejo recomendó a la Asamblea General la aceptación de la Federación de Malí como miembro.

Después de que esta federación se deshiciese el 20 de agosto de 1960, los países sucesores (Senegal y Malí) fueron admitidos como miembros de las Naciones Unidas mediante las resoluciones 158 y 159, respectivamente.

Véase también
Federación de Malí
Anexo:Estados miembros de las Naciones Unidas

Resoluciones del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas aprobadas en 1960
0139
Resoluciones del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas referentes a Malí
Resoluciones del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas referentes a Senegal

Resolución 139 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas


Das Konzept des Dialogischen Managements wurde im deutschen Sprachraum von dem Betriebspädagogik-Professor Jendrik Petersen begründet. Es geht von der Annahme aus, dass modernes Management generell nur noch dann erfolgreich und legitimierbar ist, wenn es einem Dialog des Managements mit anderen Menschen und Institutionen standhalten kann. Deshalb haben Unternehmen und deren Management in unserer Zeit eine Verantwortung, die weit über das eigene Unternehmen und seine Anteilseigner hinausreicht.

Die von der humanistischen Psychologie beeinflusste Idee, dass modernes Management nur im Dialog mit den Stakeholdern möglich ist, stammt ursprünglich von William Isaacs aus der Gruppe um Peter Senge und wurde 1992–1994 im Dialogue Project an der Sloan School of Management des Massachusetts Institute of Technology entwickelt. Reading the Room: Group Dynamics for Coaches and Leaders

Grundidee

Die gesellschaftspolitische Verantwortung des Managements lässt sich nach Petersen letztlich nur durch Befähigung und Willen zum Dialog ermöglichen, der dazu führt, andere Menschen und deren Erwartungen, Vorbehalte und Hoffnungen zu verstehen und diese bei unternehmerischen Entscheidungen zu berücksichtigen.

Jendrik Petersen verfolgt in seinem Ansatz des Dialogischen Managements die Auffassung, dass gegenseitige Achtung, Respekt und gemeinsames Handeln im Unternehmen den unternehmerischen Erfolg nachhaltig steigern. Dialogisches Management soll deshalb eine über den Dialog realisierte, reflexive Auseinandersetzung des Managements mit sich, den Gegebenheiten vor Ort, den globalgesellschaftlichen Bedingungen und ihren jeweils prinzipiellen Entwicklungsmöglichkeiten fördern.

Mit dem Dialog als Grundhaltung innerhalb von Akteursbeziehungen wird auf die Wahrnehmung und die Reflexion von Situationen in Austauschbeziehungen rekurriert. Mit Bezug auf das bei Buber bezeichnete »echte Gespräch«, in dem sich die Gesprächspartner dem jeweils anderen "[…] in aller Wahrheit […]" zuwenden, erweitert ein dialogisches Verständnis den Gesichtskreis und eröffnet einen Raum der Möglichkeiten, sich und seine eigenen Wahrnehmungen und Deutungsmuster kritisch-konstruktiv zu hinterfragen. Innerhalb dieses Raumes kann sich  erfolgsorientiertes in verständigungsorientiertes Handeln wandeln, das eine auf Gleichberechtigung und Teilhabe fußende Einbeziehung aller Dialogpartner ermöglicht. Dialogische Beziehungen ließen sich vor diesem Hintergrund als Form kommunikativen Handelns interpretieren, das nicht auf Manipulation und Sanktion gründet, sondern auf einem verständigungsorientierten Austausch von Argumenten.

Dialogisches Management bezieht sich dabei sowohl auf die operative und unternehmensstrategische Effizienz als auch auf die ethische Begründung von Entscheidungen. Es ist deshalb auf den Aufbau zwischenmenschlicher Verständigung angewiesen und stellt ausschließlich zweckrationale Orientierungsgrundlagen in Entscheidungs- und Führungsprozessen in Frage. Die durch den Dialog geförderte Hinterfragung von Führungs- und Managementprozessen ist eine wichtige Voraussetzung für eine umfassende Transformationsfähigkeit von Organisationen und ihren Mitgliedern unter Berücksichtigung der potenziell Betroffenen des Entscheidens und Handelns. Im Aufbrechen von – scheinbar gefügten – Interaktionsstrukturen der betrieblichen Akteure ist auch die Loslösung von Trugschlüssen des »So-Handeln-Müssens« möglich. Damit einher geht eine Form der Emanzipation von scheinbar etablierten und bewährten Führungsmodellen und Führungsstrukturen, die nicht selten für die am Führungsgeschehen Beteiligten dysfunktional sind.

Dialogisches Management ist von der Überzeugung geprägt, dass unternehmerischer Erfolg nur durch überzeugt handelnde Menschen möglich ist, die den Kunden und dem eigenen Unternehmen Nutzen stiften wollen. Manager und Mitarbeiter gelten als (zumindest prinzipiell) gleichberechtigte Wahrheitsquellen.

Dialog-Dekalog
Als normative Grundlage für die Umsetzung des Dialogischen Managements im Unternehmen dient der von Jendrik Petersen vorgestellte Dialog-Dekalog.

Der Dialog-Dekalog ist als Entwicklungsfeld im Management, des Managements und des Unternehmens zu betrachten und stellt mehr als eine "bloße Methode der Kommunikation" dar:
 Im Allgemeinen: Der Dialog ist eine lernbare Disziplin und wird nicht als bloßes "Miteinander reden" bzw. als beliebige Diskussion oder Meinungsaustausch angesehen. Die Absicht des Dialoges ist es, mit dem oder den Partner(n) ein gemeinsames Verständnis zu erreichen und über die Grundlagen des Denkens zu reflektieren. Der Dialog ist kein Selbstzweck, sondern hat die Steigerung der Problemlösungsfähigkeit und die Zukunftssicherung von Menschen, Organisationen und ihrer mit handlungslogischem Eigensinn versehenen Umwelt als Ziel. Der Dialog stellt generell ein die Beteiligten mit gegenseitig befruchtenden neuen Erkenntnissen und Erfahrungen belohnendes Gespräch dar.
 Im Besonderen: Durch einen sanktionsfreien-offenen Dialog gilt es dabei, das bisherige Miteinander im Unternehmen und den Umgang des Unternehmens mit der Außenwelt zu hinterfragen und zu verbessern, um auf diese Weise ein vernünftige(re)s Entscheiden und Handeln zu ermöglichen und auszugestalten.
 Der Dialog von (tendenziell gleichberechtigten) Partnern ist geprägt von der beiderseits empfundenen Vielschichtigkeit, Fragmentierung, Zerstrittenheit einerseits und dem Bemühen um Vertrauen und Verlässlichkeit andererseits.
 Hierbei kann der Dialog dazu führen, dass im interaktiven Miteinander durch den freien Fluss von Gedanken und Gefühlen der (möglichen) Wahrheit schrittweise entgegengekommen wird.
 Wahrheit(sfindung) ist aber nicht als Endziel des Dialoges anzusehen, sondern es gilt vielmehr anzuerkennen, dass der Dialog einen bewusst temporären und prozesshaften Charakter aufweist.
 Dialoge im Zeichen tiefgreifender Wandlungsprozesse können nur durch aktives Zuhören und die gegenseitige Anerkennung ausgelöst werden, wobei erst ein gemeinsames Handeln und Reflektieren eine beidseitig empfundene Wahrhaftigkeit ermöglicht.
 Dialog bedeutet nicht, über die Probleme in der Welt "da draußen" zu lamentieren, sondern zu erkennen, dass die Welt ständiger Bestandteil des Dialoges ist.
 Am Dialog mitzuwirken, bedeutet zu erkennen, dass Wahrhaftigkeit und Vertrauen nur im gemeinsamen Handeln, Reflektieren und Bemühen um das gemeinsame Wohl entstehen kann.
 Dialog bedeutet auch, die eigene Unvollkommenheit und die des Partners akzeptieren zu lernen und als ständige Lernaufgabe anzusehen. Die "Fehler von einst" ständig vorzuhalten, dürfte die Dialogbereitschaft zum Erliegen bringen.
 Die Teilnahme am Dialog erfordert von jedem Partner Authentizität und Selbstakzeptanz bzw. Selbstliebe und "kritische Bescheidenheit". Nur auf diese Weise kann auch dem Partner begegnet werden.

Praktische Umsetzung
Ein Anwendungsbeispiel aus dem Non-Profit-Bereich zeigt eine kurzfristige Erhöhung der Mitarbeiterzufriedenheit, verweist aber auf zeitlich-sachliche Restriktionen und auf den Druck, mit der Methode rasche Ergebnisse zu erreichen. Auch ist die Umsetzung von der psychologischen Präferenz der jeweiligen Führungskraft abhängig. Eine Langzeitevaluation steht aus.

Kritisch kann hinterfragt werden, ob Konsequenzen aus der Einsicht gezogen werden, dass eine Führungskraft selbst Bestandteil eines zu lösenden Problems sein kann, etwa wenn die Mitarbeiter aufgrund fortbestehender "Machtasymmetrien" befürchten müssen, dass Einwände gegenüber den Vorstellungen der Führungskräfte ignoriert oder sanktioniert werden. Die Frage, ob Hierarchien aufgelöst oder abgeschwächt werden müssen, bevor ein Dialog auf Augenhöhe funktioniert, wie dies Modelle der kollegialen Führung fordern, bleibt offen.

Der amerikanische Psychologe David Kantor hebt hervor, dass Manager selten so hinreichend geschult in Gesprächsführung sind, dass sie die Gruppendynamik in Führungsteams erfolgreich beeinflussen können.

Siehe auch
 Dialogische Führung

Literatur
 Jendrik Petersen: Dialogisches Management. Verlag Peter Lang. Frankfurt am Main. 2003. ISBN 978-3631502679
 Jendrik Petersen: Dialogisches Management durch Mentoring. In: Bernd Dewe, Martin Schwarz (Hrsg.): Beruf – Betrieb – Organisation. Perspektiven der Betriebspädagogik und beruflichen Weiterbildung. Klinkhardt. Bad Heilbrunn. 2011. ISBN 978-3-7815-1818-6
 William Isaacs: Dialog als Kunst, gemeinsam zu denken. Die neue Kommunikationskultur in Organisationen.  Aus dem Amerikan. von Irmgard Hölscher. EHP. Köln. 2002. ISBN 3-89797-011-2

Einzelnachweise

Personalwesen
Managementlehre
Arbeits- und Organisationspsychologie

Dialogisches Management


Sepideh - Drømmen om stjernerne er en dokumentarfilm fra 2013 instrueret af Berit Madsen efter eget manuskript.

Handling
Sepideh vil være astronaut. Hun bruger sine nætter på at udforske universets hemmeligheder, men hendes familie gør alt for at få hende ned på jorden igen. Der er helt andre krav til en ung iransk kvinde, og hendes planer om at komme på universitetet er i fare. Men Sepideh holder fast i sin drøm. Hun tager kampen op og allierer sig med verdens første kvindelige rumturist, Anousheh Ansari.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Sepideh


Corneliu Gheorghiu () a fost un pianist și compozitor belgian de origine română.

Căsătorit cu muziciana Florica Gheorghiu, cu care s-a stabilit în Belgia din 1978, Corneliu Gheorghiu și-a continuat cariera. S-a consacrat de asemenea compoziției, publicând primele două volume de lucrări, "Rezonanțe Sonore" și "Meleagurile dorului" care au apărut la Editura Grafoart, ce a publicat și cartea sa "Despre pianistică".

Împreună cu fiica sa, Corneliu Gheorghiu a creat la Bruxelles Fondul Fortuna, în memoria soției sale, Florica. Acest fond ajută, sub egida Fondation Roi Baudouin, tineri muzicieni la început de carieră.

Biografie

Copilăria
Corneliu Gheorghiu s-a născut în 14 septembrie 1924, la Botoșani, într-o familie impregnată de o atmosferă profund muzicală: tatăl său Nicolae, farmacist, cânta la vioară, iar mama, Ecaterina Eufrosina, cânta la pian.

Pasionat de muzică din primii ani de viață, Corneliu Gheorghiu a asistat la lecțiile de vioară ale fratelui său mai mare, fiind fascinat de "gesturile profesorului Poch", pe care le imita, imaginându-și că are propriul său instrument. Mama sa este cea care i-a oferit primele îndrumări, după ce a observat pasiunea sa.

Cursuri de pian cu Doamna Marița Goilav și studiul viorii cu domnișoara Costin.

În 1930, la doar șase ani, a susținut un mic recital de pian pe scena Teatrului "Mihai Eminescu" din Botoșani, interpretând câteva compoziții proprii, un Galop și Menuetul de Boccherini. Până la vârsta de opt ani a compus nouă valsuri, un tango, un Andante cantabile, două marșuri și două fantezii pentru pian și un preludiu în do minor pentru vioară.

Întâlnirea cu George Enescu
În 1931, George Enescu ajunge în turneu la Botoșani. Contactat de fosta sa colegă, Marița Goilav, pentru a-l asculta pe talentatul său elev, Corneliu Gheorghiu, Enescu acceptă greu, fiind copleșit de "copii minune" la tot pasul, și cu o singură condiție: băiețelul să-i cânte propriile sale compoziții. Astfel, Corneliu Gheorghiu este ascultat de Enescu, care e surprins de forma de lied a creațiilor sale "melodioase și corect armonizate", recomandându-i să studieze la Academia Regale de Muzică și Artă Dramatică din București.

Admis în 1933, va avea profesori prestigioși pentru studiile sale:

pianul cu Florica Musicescu, compoziție cu Mihail Jora, armonie și contrapunct cu Ion Nonna Otescu, estetică, forme muzicale și contrapunct cu Dimitrie Cuclin, muzică de cameră cu Mihail Andricu, teorie și solfegii cu Ioan D. Chirescu, istoria muzicii și folclor cu Constantin Brăiloiu. În acea perioadă l-a cunoscut pe pianistul Dinu Lipatti, cu care va dezvolta ulterior o frumoasă relație de prietenie.

Activitate solistică
Debutează ca solist cu Concertul pentru pian nr. 26, în Re Major, de W.A. Mozart, interpretat alături de orchestra studenților, dirijată de Mihail Jora, la sala Dalles, în cadrul Festivalului Mozart.

Continuă să compună lucrări vocale si instrumentale - pentru pian, vioară.

Obține Premiul Marioara Voiculescu, acordat celui mai bun student al claselor de pian, urmat de Premiul Aurelia Cionca la Concursul cu același nume.

În 1949 interpretează Concertul în fa minor la Festivalul Bach, dirijat de Maestrul Constantin Silvestri.

Susține mai multe recitaluri de pian, de muzică de cameră, concerte în București și în țară, iar în anul 1950 este numit Solist de Stat  . Cariera solistică continuă și în Polonia (1957), Finlanda (1961), Cuba (1964), Rusia (1964), Franța (1965), Ungaria, Cehoslovacia, Iugoslavia, Bulgaria, Germania (1966, 1967, 1968), Liban (1969) .

La Electrecord imprimă în 1970 , alături de violonistul Mircea Negrescu, Sonatina pentru vioară și pian de Dimitrie Cuclin  și Sonata pentru vioară și pian op. 32 de Mihail Andricu .

În 1978 înregistrează la Electrecord, alături de basul Nicola Rossi-Lemeni discul M.P. Musorgski – Cântecele și dansurile morții; Cântece .

Tot la Electrecord realizează înregistrări cu Miniaturi pentru pian de compozitori români, album ce conține Preludiu in fa diez minor; Omagiu pe numele "Fauré" de George Enescu, Trei piese din suita pe teme populare tîrnăvene de Tudor Ciortea, Două piese pentru pian de Paul Constantinescu, Suită pentru pian de Alexandru Pașcanu, Patru miniaturi pentru pian de Vinicius Grefiens, Trei piese pentru pian de Dan Constantinescu

Instalat la Bruxelles din 1978, susține recitaluri și concerte în Belgia, Olanda, Norvegia, Elveția, Anglia, Franța, Spania, Italia, Grecia.

Emisiuni de radio si televiziune în Elveția, Belgia, Germania, Grecia.

În 2017 realizează o serie de nouă emisiuni cu  Monica Isàcescu la Radio România Muzical.

Realizatoarea Mihaela Poenaru îi consacră o emisiune pentru Trinitas.

În 2015, Muzeul George Enescu prezintă o expoziție ce retrasează itinerarul pianistului, compozitorului și profesorului universitar

Corneliu Gheorghiu: SUFLETUL PIANULUI, expoziție ce a fost prezentată și la Bruxelles și la Paris în 2017.

În toamna 2018, Asociația culturală Vis de Artist o va prezenta la Botoșani, la Muzeul Județean Botoșani.

Activitate didactică
Din anul 1963 a fost profesor al Conservatorului bucureștean, ulterior devenind șef al catedrei de pian principal. Printre studenții care au fost îndrumați de Corneliu Gheorghiu se numără: Krimhilda Cristescu, Alexandru Hrisanide, Dan Grigore, Cristian Mandeal, Ina Macarie, Alexandrina Zorleanu, Corina Sângeorzan, Adriana Fiederer, Anca Rachmuth, Ghizela Tulvan, Yvonne Dumitrescu Frankenfeld, Mihai Teodoru, Lia Dobric, Anca Boboc, Oana Velcovici, Genichiro Murakami , Alexander V. Panku , Marius Popp , Sebastian Ene , Eva Rădăcineanu, Sorin Melinte.

A susținut conferințe și prelegeri însoțite de exemplificări proprii, la conservator – alături de colegi și studenți, la radio și TV, despre Lipatti (1966), Enescu (1967), Baladele lui Chopin ( 1978 ), Melosul folcloric românesc în compoziții " savante " la Venezia, etc.

A fost membru al juriului la Concursul Enescu din 1967, secțiunea pian, alături de Nadia Boulanger, Florica Musicescu, Sigismund Toduță .

La Bruxelles a fost profesor la Academia Regală de Muzică, în perioada 1978-1989.

Creația
În 15 iunie 2000  Corneliu Gheorghiu, împreună cu alți prieteni muzicieni, interpretează un program exclusiv de creații proprii, la Bibliotheca Wittockiana din Bruxelles.

Lucrările sale sunt inspirate de melosul popular românesc, precum și de școala franceză de la sfârșitul secolului al XIX-lea, începutul secolului al XX-lea .

Perioada 1930-1935
Vals în Sib Major

Vals în la minor (dedicat mamei sale)

Vals în re minor

Vals în Fa Major (dedicat surorii sale)

Vals în Fa Major

Vals în Fa Major (dedicat Marcelei Teodoru)

Vals în Re Major (dedicat tatălui său)

Vals în Sol Major

Vals în Re Major

Andante commodo (dedicat lui Ionel Teodoru)

Marș nr. 1 în Sib Major (dedicat sublocotenentului Idieru)

Marș nr. 2 în Do Major (dedicat Grănicerilor din Botoșani)

Romanța No.1 în re minor

Romanța No.1 în re minor (dedicată profesoarei Marița Goilav)

Marș în Sol major (dedicat locotenentului Traian Ionescu, soțul verișoarei sale din Roman, Cecilia Secară)

Romanța nr. 3 în mi minor (Tango-ul "Vișinata", dedicat verișoarei sale Cica - Cecilia Secară)

Lucrări pentru voce și pian (1949-2018)
Versuri Șt. O. Iosif:

Cântec sfânt (1949), pentru soprană/mezzo-soprană și pian.

April (1956), pentru soprană/mezzo-soprană și pian.

Versuri Sully Prudhomme:

Rouă și lacrimi (1949), pentru soprană/mezzo-soprană și pian.

Suspin (1949), pentru bariton-bas și pian.

Versuri Veronica Porumbacu:

Îmi place (1959), pentru bariton și pian.

Ploaie de vară (1959), pentru bas și pian.

Bărăganuri (1962), pentru soprană și pian.

Versuri Paul Everac (Petre Constantinescu):

Declin, pentru bas și pian.

Versuri Ilinca Gheorghiu:

Après l'orage (1986), pentru mezzo-soprană și pian.

Le temps qui passe (1986), pentru soprană și pian.

Chanson d'Automne (1988), pentru soprană (mezzo-soprană) și pian.

Du bout des doigts (1991), pentru soprană și pian

Spre (1991)

Avant que le jour ne se lève (1992), pentru mezzo-soprană și pian.

Berceuse pour Morgane (1993), pentru soprană și pian.

La fin du voyage (1995), pentru soprană și pian.

Le palimpseste (1997), pentru soprană și pian.

Insomnie (2000), pentru soprană și pian

În prag de toamnă (2002), pentru soprană și pian.

Ton souvenir… (2004), pentru mezzo-soprană și pian.

L`equilibistre (2004).

Vanité (2009), Vanité II (2014).

Poveste din satul 2 Mai, pentru soprană și pian.

În mijloc de coline albastre (Entourée de collines bleues) (1988), pentru soprană/mezzo-soprană și pian.

Le grenier pentru mezzo-soprană și pian

Juin, pentru soprană și pian.

La pluie, pentru mezzo-soprană și pian.

Amintire (2014), pentru soprană și pian.

Har (2014), pentru soprană și pian.

Le Sablier (2014), pentru soprană și pian.

Visare (2014), pentru soprană și pian.

În loc de mărțișor (2014).

Acasă (8.12.2017)

Florii (26.03-26.04.2018)

Envol

Bonheur insolent

Comme si ma vie en dependait

Versuri Mihai Eminescu:

Lacul – versiunea I (2015), pentru bariton și pian.

Lacul – versiunea II (2015), pentru bariton și pian.

Dorința (2015), pentru bariton și pian.

Și dacă… (2015), pentru bariton și pian.

Gândind la tine (4.05.2018).

Lucrări pentru pian
Triptic Moldav:

I. Flueraș pe malul Bistriței (1957)

II. Cându-i mai bini di trăitu' (1956-1971)

III. Sărbătoare-n sat (dedicată soției sale, Florica) (1952)

Suita Vâlsană:

I. Doina (Cântecul Vâlsanului) (1947)

II. Colindă ("O, ce veste minunată!") (1950) = Colinda sur un Noël Roumain

III. Bețivul satului (1944)

IV. Chef la pădure (Baccanala) (1944-1982)

Capriccio (1942)

Cântec de leagăn pentru Daniela (1945)

Preludiu sublunar (1948)

Barcarola (Cântec de leagăn pentru Ilinca) (Sinaia, 1971)

Cântec din Făgăraș (Dedicație Pentru Ilinca – examen la pian) (1973)

Sonata monopartită (1975) = Sonate pour piano

Toccatina (1989)

Bolero (13.03.1991)

Lucrări pentru vioară și pian
Sonata tripartită:

I. Allegro giocoso (1942)

II. Lento afettuoso (Cântec fără cuvinte) (1947)

III. Robusto (Dans țărănesc) (1971)

Poem (Descifraj pentru tine) (1947) = Poem pentru vioară și pian (Poème pour violon et piano)

Lucrări pentru formații camerale
Improvizație – pentru 3 viori (1.04.1954)

Danse roumaine pour violoncelle et piano (10.09.1987)

Capriccio – pentru flaut, vioară și pian (1991)

Doină și joc pentru flaut și pian (Doïna  et jeu pour flûte et piano) = Barcarolă (Suita vâlsană)

Legendă și horă moldavă pentru oboi și pian (Légende et hora moldaves pour hautbois et piano)

Transcripții și adaptări
Jacques Ibert – Măgărușul, de la pian la violoncel

Mazas – Studiu pentru vioară, acompaniament pian pentru vioară (1936)

Gabriel Fauré – După un vis, de la voce la pian solo (1951)

Haydn – Adagio, de la pian la violoncel (1952)

Richard Strauss – Serenada, de la voce la pian solo (1958)

Gluck – Gavotta, adaptare ușoară pentru elevi la pian (1992)

Cadențe
– la Concertul în Re major K.V.537 de Mozart (1952)

– la Concertul în Do major K.V.246 de Mozart (1960)

–  la Concertul în Si bemol major op. 19 de Beethoven (1961)

Publicații
Despre pianistică, ediție realizată de Oana Rădulescu-Velcovici, București, Editura Muzicală GRAFOART, Editura UNMB, 2014.

Rezonanțe vocale, București, Editura Muzicală Grafoart, 2018.

Note

Bibliografie
Coman, Lavinia, Corneliu Gheorghiu: de la Botoșani la Bruxelles, o carieră internațională dedicată pianului, în "Botoșani, oraș al muzicii europene", vol. I, Iași, Editura Artes, 2015, pp. 61-92.
Constantinovici, Cătălina, Crâmpeie componistice – Corneliu Gheorghiu, în "Botoșani, oraș al muzicii europene", vol. al IV-lea", Iași, Editura Artes, 2018, pp. 55-66.
Gheorghiu, Corneliu, Despre pianistică, ediție realizată de Oana Rădulescu-Velcovici, București, Editura Muzicală GRAFOART, Editura UNMB, 2014.
Rădulescu Velcovici, Oana, Corneliu Gheorghiu, muzicianul european născut la Botoșani, în "Botoșani, oraș al muzicii europene", vol.al II-lea, Iași, Editura Artes, 2016, pp. 97-135.

Legături externe
 https://www.ilinca-fortuna.com
 https://www.georgeenescu.ro/stiri-noutati_doc_394_corneliu-gheorghiu-sufletul-pianului-sau-despre-experienta-unei-vieti-dedicate-muzicii_pg_0.htm
 http://www.romania-muzical.ro/articol/pianistul-corneliu-gheorghiu-invitat-la-povetile-de-succes-ale-muzicii/1453121/1821/1
 http://icr.ro/bruxelles/maestrul-corneliu-gheorghiu-celebrat-in-templul-muzicii-si-al-intrumentelor-muzicale
 http://revistamuzicala.radioromaniacultural.ro/?p=13472
 http://www.onlinegallery.ro/cronica/corneliu-gheorghiu-și-sufletul-pianului
 http://dilemaveche.ro/sectiune/societate/articol/doi-artisti-romani-la-bruxelles
 https://www.dcnews.ro/celebrarea-zilei-culturii-nationale-la-institutele-culturale-romanesti-din-strainatate_528980.html
 https://bruxelles.mae.ro/sites/bruxelles.mae.ro/files/newsletter_8_-_v3.pdf

Interviuri:
https://www.europafm.ro/personalitatea-zilei-pianistul-corneliu-gheorghiu-care-l-a-cunoscut-pe-george-enescu-10-septembrie/
https://www.youtube.com/watch?v=arc29lqXDF0

Nașteri în 1924
Nașteri pe 14 septembrie
Decese în 2019
Decese pe 8 octombrie
Compozitori belgieni de muzică cultă
Compozitori români de muzică cultă
Pianiști belgieni
Pianiști români

Corneliu Gheorghiu


A Igreja Católica no Iêmen faz parte da Igreja Católica mundial, sob a liderança espiritual do Papa em Roma. Há três mil católicos e quatro paróquias no país, que faz parte do Vicariato Apostólico da Arábia do Sul, que também inclui vários outros países da Península Arábica. A maioria dos católicos são trabalhadores estrangeiros temporários que vivem no país com suas famílias.

Perseguição
Três freiras que eram membros das Missionárias da Caridade foram mortas em 1998. No mesmo ano, o Iêmen e o Vaticano estabeleceram relações diplomáticas. Em 4 de março de 2016, terroristas de filiação incerta atacaram um lar católico para idosos em Adem, matando dezesseis pessoas, incluindo quatro irmãs missionárias das Missionárias da Caridade e alguns trabalhadores muçulmanos locais.

Igrejas
Existem quatro paróquias católicas no Iêmen:

 Igreja Sagrado Coração de Jesus, Hodeidah
 Igreja de São Francisco de Assis, Adem
 Igreja de Santa Maria Auxiliadora, Sana'a
 Igreja de Santa Teresa do Menino Jesus, Taiz

Referências

Ligações externas

 http://www.gcatholic.org/churches/local/arab0.htm
Igreja Católica por país
Igreja Católica na Ásia
Igreja Católica no Iêmen

Igreja Católica no Iêmen


Die Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 3. Juli 2018 wieder und umfasst 74 Baudenkmäler.

Ensembles

Ensemble Kapellplatz

Das Ensemble umfasst den polygonalen Wallfahrtsplatz mit der frei auf ihr stehenden Heiligen Kapelle, die Stiftspfarrkirche mit den anhängenden Kapellen und dem ehemaligen Propsteibau, Kirche und Kloster St. Magdalena mit dem Kongregationssaal, die ehemaligen Kanonikerhäuser, Gasthäuser, alle Wallfahrtsläden, das Rathaus und zwei freistehende Brunnen.

Der geschichtliche Rang des Kapellplatzes Altötting beruht auf den Anziehungskräften der Wallfahrt, sichtbar geworden zunächst in spätgotischer, neuinterpretiert dann in barocker Gestalt. Als Ort war Altötting freilich längst vor dem Einsetzen der Wallfahrt geschichtswirksam, wofür der Zentralbau der Heiligen Kapelle als ältestes aufgehendes Mauerwerk trotz umstrittener Datierung Zeuge ist. Die Verbindung von landesherrlichem Besitztum seit
agilolfingischer Zeit und dem 876/77 von Karlmann gegründeten und 1228 durch Ludwig den Kelheimer erneuerten (Pfalz-)Stift konnte Altötting, das erst 1898 Stadt wurde, vor dörflicher Belanglosigkeit bewahren und das geistige Umfeld bereiten, in welchem nach Aufstellung eines Marienbildes und nach einem ersten, 1489 bezeugten Wunder die Wallfahrt überraschend schnell emporwuchs. 1493 schon kamen Pilgerzüge aus Landshut, bald auch aus München. Die Opfergaben flossen so reichlich, dass die Stiftskirche im Jahre 1499 durch einen weitgehenden Neubau ersetzt werden konnte,
nachdem auch der Zentralbau der Heiligen Kapelle 1494 ein Langhaus erhalten hatte.

Das folgende 16. Jahrhundert sah Kapelle und Stiftskirche in einem Nebeneinander zweier sich zwar bedingender und ergänzender, aber doch selbständiger Gebilde. Erst die Berufung der Jesuiten durch Herzog Wilhelm V. und die von diesen mitgebrachten Zentralisierungsideen des beginnenden 17. Jahrhunderts banden die beiden in einen Platzraum ein und zwar so, dass der Wallfahrtskapelle die Rolle der sinngebenden Mitte, der Stiftskirche samt dem Anbau des Propsteigebäudes als axialer Verlängerung die Rolle der Südwand zugedacht wurde. Die konkrete Platzbildung begann 1593 an der Ostseite mit Kollegbau
und Kirche St. Magdalena der Jesuiten, setzte sich fort im Westen mit dem "Alten Chorherrenstock" von 1619. Nach der notvollen Pause des Dreißigjährigen Krieges, in welcher Tilly und Maximilian I. die Zuversicht erkennen ließen, die von Altötting über den deutschen Süden ausstrahlte und die letztlich den Wittelsbachern die Herrschaft und den Altbaiern die Katholizität bewahrte, wurde um 1672 der junge Enrico Zuccalli entsandt, den Platz zu vollenden; er sollte das Herzstück der Heiligen Kapelle mit einem mächtigen Zentralbau überwölben. Von seinem Plan wurden allerdings nur die beiden stolzen Walmdachbauten des "Neuen Chorherrenstockes" und der "Dechantei" im Nordwesten ausgeführt. Die Baulücke zwischen diesem und dem alten "Hofwirt" wurde erst 1908 mit dem neubarocken Rathaus gefüllt, damals jedoch nicht ohne Widerstand gegen die vorspringende Baulinie, die sich nicht an die zuccallische Polygonidee halten wollte. 1697/98 bauten die Jesuiten ihre Magdalenakirche neu: der Verzicht auf den bisherigen Westturm zugunsten einer Kuppel über der weiter entfernten Ostapsis brachte eine günstige Korrektur für das Platzbild; sie verringerte die Türmekonkurrenz und ergab zusammen mit dem 1696 ebenfalls von den Jesuiten erbauten Kongregationssaal eine breite Fassadenwirkung für die östliche Platzwand. Der 1637 westlich der Heiligen Kapelle durch Santino Solari im Auftrag des Salzburger Erzbischofs errichtete marmorne Marienbrunnen erinnert an die Verwahrung des Gnadenbildes 1632 im Salzburger Dom und damit an die Tatsache, dass Altötting ein offenes, unbefestigtes Dorf war, dass selbst der Kapellplatz vor der Errichtung der Zuccalli-Bauten im Norden nur durch einen
Bretterzaun abgeschirmt wurde und deshalb das Gnadenbild mit den Wallfahrtsschätzen nicht weniger als viermal an einen sicheren Ort verbracht werden musste. Dies ist zum einen ein Hinweis, dass der heutige Platz in seiner Größe und Gestalt nicht die Nachfolgeform eines alten Pfalzhofes sein kann, sondern eine einmalige, neue Leistung der Verbundenheit von Volk, Klerus und Wittelsbacher Hof darstellt; zum anderen beschäftigte der Mangel an Abschlussmöglichkeit schon Enrico Zuccalli, der daher wenigstens "6 Porten" vorsah – die in der Hauptachse liegende westliche in der gehobenen Form einer "Galleria", damit künftig die "Fuhrwerke" und das "Hofmarksvieh" abgehalten würden. Umgekehrt war es naheliegend, die außerhalb der Pfortenstellen gelegenen Zugangsbereiche mit besonderer Architektur zu besetzen: 1654–57 bauten die von Propst Franz Wilhelm von Wartenberg gerufenen Franziskaner im Westen Kloster und Kirche St. Anna (heute St. Konrad), 1734–37 die Englischen Fräulein im Nordosten ihr Institut und ihre Kirche, während die anderen Pfortenstellen im Laufe der Zeit mit Gasthäusern bestückt wurden, damit auch von diesen der Wallfahrt gedient würde.

Aktennummer: E-1-71-111-1

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Altötting

Innerhalb des Ensembles

|}

Außerhalb des Ensembles

|}

Aigner

|}

Geisberg

|}

Graming

|}

Oberholzhausen

|}

Oberschlottham

|}

Schneidlehen

|}

Stadel

|}

Unterholzhausen

|}

Unterschlottham

|}

Wallner an der Osterwies

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Altötting

Anmerkungen

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

Altotting
!

Liste der Baudenkmäler in Altötting


සුපර් නැචුරල් (පළමු කොටස)
එරික් ක්රිප්කේ විසින් නිර්මාණය වූ ඇමෙරිකානු රුපවාහිනී චිත්‍රපට මාලාවක් වන සුපර් නැචුරල්හි;පළමු අදියරෙහි ප්‍රථම දර්ශන වාරය,2005 සැප්තැම්බර් මස 13 වන දින පැවැත්වූ අතර,කතාංග 22 කට පසු එය 2006 මැයි 4 වන දින අවසන් විය.තම මව හා සෑම්ගේ පෙම්වතිය මරා දැමු රකුසකු ලුහුබැද ගොස් අතුරුදන්වන සිය පියා සෙවීමට යන, සෑම් හා ඩීන් නම් වූ ප්‍රධාන නළුවන් වටා මෙම කතා පුවත ගෙතී ඇත.ඒ අතරතුර ඔවුන් සිය පියාගේ දිනපොත ආධාරයෙන්, අද්භූත සත්වයින් මරණයට පත් කරමින් මිනිසුන් බේරා ගැනීමෙහිද නිරත වන්නාහ.ජැරඩ් පැඩලෙකි හා ජෙන්සන් ඇක්ලස් මෙහි සෑම් හා ඩීන් ලෙස රඟ දක්වන අතර,ජෙෆ්රි ඩීන් මෝගන් ,ඔවුන්ගේ පියා ජෝන් ලෙසත්,නිකි ඒකොක්ස් ,රකුසා වන මෙග් මාස්ටර් ලෙසත් රංගනයෙන් දායක වෙති.ඩබ්.බී හා යු.පී.එන් චැනල වල ඒකාබද්ද ඉදිරිපත් කිරීමක් ලෙස මෙහි පළමු කොටස පමණක් ඩබ්.බීහි විකාශය වූ අතර,ඉතිරි සියලුම කොටස් සී.ඩබ් චැනලයෙහි විකාශය විය.
මෙහි පළමු කතාංග 16 පමණක් (ඇමෙරිකාවේ) සෑම අගහරුවාදාවකම රාත්‍රී 9.00 ට විකාශය වූ අතර,ඉන් පසු කතා මාලාව බ්‍රහස්පතින්දා විකාශය වීම ඇරඹිණි.මෙය දල වශයෙන් ඇමෙරිකානු ප්‍රේක්ෂකයින් මිලියන 3.81 පමණ නරඹා ඇති බැව් වාර්තා වේ.බොහෝ සම්මාන සඳහා යෝජනා වූ මෙම චිත්‍රපටි මාලාවෙහි "පය්ලට්" කතාංගය,එමී සම්මාන දෙකක් සදහාද යෝජනා වී ඇත.සමහරක් විචාරකයින් මෙහි ගද්‍යමය ඉදිරිපත් කිරීමට අකමැති වුවද,එහි ඇති හැගීම්බර අවස්ථා හා ප්‍රධාන නළුවන් අතර තිබූ සහෝදර ප්‍රේමය,අනෙක් අයගේ පැසසුමට බදුන් විය.
එක්සත් රාජධානියෙහි අයි.ටී,වී හිද,කැනඩාවෙහි සිට් ටීවීහිද,ඔස්ට්‍රලියාවේ නෙට්වර්ක් 10 හිද පළමුවර ජාත්‍යන්තර ලෙස විකාශය විය. "වෝනර් හෝම් වීඩීයෝ" මගින් මෙය පළමු වරට 2006.09.05 වන දින, සංයුක්ත තැටි 6 ක එකතුවක් සේ(රීජන් 1 හි) වෙළදපොලට නිකුත් කළහ.රීජන් 2 හි මෙම දර්ශන මාලාව පළමුව කොටස් 2 කින් නිකුත් වුවද;පසුව එය 2006.10.02 වන දින සම්පුර්ණ වශයෙන් නිකුත් විය.තවද,රීජන් 4 හි මෙය නිකුත් වුයේ 2007.10.02 වන දිනය.මෙම කතා මාලාව විද්‍යුත් වෙළදුන් වන ඇපල්හි අය්.ටියුන් ස්ටෝර්ස් වලද,මයික්රෝසොෆ්ට්  හි එක්ස් බොක්ස් ලයිව් මාකට් ප්ලේස් හිද,ඇමසන්.කොම්හි ඔන් ඩිමාන්ඩ් ටීවී සීරීස්හිද මිලදී ගත හැක.

1) කතාංග

1) "පය්ලට්"
සම හා දීන් කුඩා කලදී ඔවුන්ගේ මව වන මේරි (සමන්තා ස්මිත්) දරුනු හා විස්තර කල නොහැකි අන්දමේ මරණයකට පත් වනවා.ඔවුන්ගේ මවගේ ජීවිතය නැති කල මෙමෙ අද්භූත බලවේගය සොයා ගැනීමේ  අටියෙන් ,ඔවුන්ගේ පියා මොවුනට විශේෂ උපක්‍රම උගන්වනවා.වසර ගණනකට පසුව ස්ටන්ෆඩ් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ඉගෙනුම ලබමින් සිටින සෑම්ට,නැවත මෙම අද්භූත
ලෝකයට පිවිසීමට සිදුවන්නේ ඔවුන්ගේ පියාගේ අබිරහස් අතුරුදන්වීම පිළිබද සිය සොයුරා සැල කල පසුවය .මොවුන් ජෙරිකෝ හා කැලිෆෝනියා හි ඔහු සෙවීමට ගත් උත්සාහය අතරමග නතර කරන්නේ, සුදු ඇදුමකින් සැරසුණු ගුප්ත කාන්තාවක් (සාරා ශාකි) පුරුෂයින් බිල්ලට ගන්න බව ආරංචි වූ පසුවයි.මැය සිය දරුවන් දියේ ගිල්වා මරාදමා ,සිය දිවි හානි කරගත් තැනැත්තියකගේ භූතාත්මයයි.මොවුන් මේ පිළිබද පරීක්ෂණ පවත්වන අතරවාරයේදී, ෆෙඩරල් නියෝජිතයකු ලෙස පෙනී සිටීම හේතුවෙන්,ඩීන් අත්තඩංගුවට ගැනෙනවා.කෙසේ වුවද ඔහු හිරෙන් පැන ගොස්,පලිගැනීමට එන භූතාත්මයෙන් සිය සොයුරාව බේරා ගන්නවා.සිය දරුවන්ගේ ආත්මයන් හමුවට පමුණුවන ලද්දා වූ සුදු වත හැදි කතා,අවසානයේ විනාශ කර දැමීමට මෙම දෙසොහොයුරන් සමත් වනවා.එහෙත් තම නිවසට පැමිණෙන සෑම් දකින්නේ ඔහුගේ පෙම්වතිය සිවිලිමට සිර කොට,තම මව මෙන්ම අද්භූත බලවේගයකින් මරා දමන ආකාරයයි. ජෙසිකාගේ මෙම මරණය හේතුවෙන් ඔහුද ඩී න් සමග භුතාත්ම දඩයමට පිවිසෙනවා.

2)"වෙන්ඩිගෝ"
ජෙසිකාගේ මරණය පිලිබඳ කිසිදු හෝඩුවාවක් සොයාගැනීමට හැකි නොවූ කල්හි ඔවුන් තම පියාගේ දිනපොත ආධාරයෙන් බ්ලැක් වෝටර් රිජ්,ලොස්ට් ක්‍රීක්,කොලරාඩෝ කරා සේන්දු වනවා.උයන් පල්ලන් ලෙස හැසිරෙන මොවුන්,හේලි(ජීනා ගෝල්ඩන්) නම් තරුණ කාන්තාවක් හා ඇගේ බාල සොයුරා වන බෙන්ගේ(ඔල්ඩන් එරන්රීච් ),නැතිවුණු වැඩිමහල් සොයුරා වන ටොමි(ග්‍රැහැම් වොඩ්ල්)සොයා දීමට උපකාර වනවා.කඳවුරකදී සිදු වන මෙය.1936 පටන් වනයට අරක්ගෙන සිටි  වෙන්ඩිගෝ ගේ ක්‍රියාවකැයි සොයුරන් වටහා ගන්නවා.ඔහු සෙවීම අතරවාරයේදී හේලි හා ඩීන් පැහැරගැනුනද,ඔවුන් පතලකදී සොයා ගැනීමට සෑම් හා බෙන්  සමත් වනවා.ඩීන්,හේලි හා ටොමි නිදහස් කරගත් පසු වෙන්ඩිගෝව තුවක්කුවකින් මරා  දමනවා.

3)"ඩෙඩ් ඉන් ද වෝටර්"
පියා සෙවීමේ කටයුතු මදකට බැහැර කරන දෙසොහොයුරෝ,සැක කටයුතු සිද්දියක් නිරීක්ෂණය කිරීමට විස්කොන්සින්හි මනිටොක් විල කරා යනවා.එහි වසරක් ඇතුලත  මරණ 3 ක් වාර්තා වන අතර,සිරුරු විලෙහි අතුරුදන් වනවා.සොයුරන්ට අවබෝධ වන්නේ එම පළාතේ පොලිස් නිලධරයකු(ඩැනියල් හියු කෙලි) හා අවසානයේ මියගිය පුද්ගලයා අතින් කුඩා කාලයේදී වැරදීමකින් මිය ගිය පිරිමි දරුවකුගේ ආත්මයක්,විලට අරක්ගෙන ඇති බවයි.පළිගැනීමේ චේතනාවෙන් ක්‍රියා කරන  භුතාත්මය,මෙම පොලිස් නිලධරයාගේ දියණිය වන ඇන්ඩ්රියා (ඒමි ඇක)හා ගොළු මුනුබුරා වන ලුකස්(නිකො මැක් ඉයන්)බ්ල්ලට ගැනීමට තැත් කරනවා.ලුකස් විලට ඇදගත් පසු පොලිස් නිලධරයා තමාවම එම ආත්මයට භාර දී,මුනුබුරාව බේරා ගන්නවා.

4)"පැන්තම් ට්‍රැවලර්"

තම පියා විසින් පෙර දිනකදී බේරා ගත් අයකු,ගුවන් යානයක අද්භූත ලෙස සිදු වූ අනතුරක් පිලිබඳ සෙවීමට සෑම් හා ඩීන් ගේ සහය පතනවා.මෙම ගුවන් අනතුරෙන් දිවි ගලවා ගන්නේ 7 දෙනෙකු පමණයි.තොරතුරු වලින් පෙනී යන්නේ මෙය යක්ෂාවේශ වූ පුද්ගලයකු විසින් කල බවයි.දිවි බේරා ගත් ය එකිනෙකා මෙම යක්ෂයා විනාශ කරන බව දැනගත් විට,තමන්ට ගුවනේ යාමට ඇති බියද පසෙකලා,රකුසාගේ  ඊළඟ   ගොදුර වන අය(ජෙමි රේ නිව්මන්)යන මාර්ගය ඔස්සේ,ඩීන් ගුවන් යානයකින් ගමන් කරයි.එම යක්ෂාවේශ වූ පුද්ගලයාව කාමරයක සිර කිරීමට සෑම් හා ඩීන් සමත් වෙයි.යකුන් පලවා හැරීමේ චාරිත්‍රය සිදු කරන විට එම යක්ෂයා පුද්ගලයාගේ සිරුරින් ඉවත් වුවද,එය දිගටම කිරීම නිසා යක්ෂයා අපායටම යනවා.

5)"බ්ලඩී මේරි"
සිය දියණිය "බ්ලඩී මේරි" යයි තෙවරක් කන්නාඩියක් ඉදිරියේ සිට කීම නිසා,ඇස් පිපිරී මිනිසකු මිය යනවා. ටොලිඩෝ,ඔහියෝ හි සිදුවූ මෙය ගැන පරීක්ෂණ පැවැත්වීමට යන්නේ දෙසොහොයුරන්ය.ඔවුන්ට දැන ගැනීමට ලැබෙන්නේ,බ්ලඩී මේරි(ජෝවානා හියුගට්) යනු කන්නාඩියක් ඉදිරියේ ඇස් උගුල්ලා මරා දැමු  තරුණ කාන්තාවකගේ ආත්මය බවයි.ඇය ඒ තුල සිරවී සිටින්නීය. මෙම කන්නාඩිය නගරයේ පැරණි බඩු විකුණන  සාප්පුවක තබා ඇති හෙයින්,"බ්ලඩී මේරි" එහිසිටින,අන් අයෙකුගේ මරණයක් සිදු කර ඇති පුද්ගලයින් බිල්ලට ගන්නාහ. අත්වැරැද්දකින් සිදුවූවක් නිසා දැරියක(මානට් පැටසන්) ඇගේ ඊළඟ ගොදුර වීම වැළැක්වීමට දෙසොහොයුරන්ටන් උපක්‍රමයක් සෙවීමට සිදු වනවා.  ඔවුන් එම කන්නාඩිය සොයා විනාශ කල විට "බ්ලඩී මේරි" ඉන් නිදහස් වනවා.කෙසේ වුවද ඩීන් ඇයට ඇගේම ඡායාව පෙනෙන්නට සැලැස්වීමෙන්,තම රහස් පිලිබඳ තැවුලට පත් වන ඇය විනාශ වනවා.

6)"ස්කින්"

සෑම්ගේ පාසල් මිතුරකු වන සැක්,සිය පෙම්වතිය මරා දැමීමේ චෝදනාව මත සිරගත කල පසු ඒ පිළිබඳව සොයා බැලීමට දෙසොහොයුරන් ශාන්ත ලුවී,මිසූරියට යනවා.ඒ අවස්ථාවේදී ඔහු ඇය සමග සිටි බව  සැක් ගේ සොයුරිය බෙකී(ඒමි ග්රාබෝ) කියා සිටියද,මුරකරුවන් පවසන්නේ අන් දෙයක්ය.එවැනිම තවත් මිනීමැරුමක් සිදුවූ විට ඔවුන්ට වැටහෙන්නේ මෙය,තම පෙනුම වෙනස් කල හැකි බලවේගයකින් කරන්නක් බවයි.මෙම භූතාත්මය සොයුරන් අල්වාගෙන,ඩීන් ගේ වේශයෙන් ගොස් බෙකී මැරීමට තැත් කරයි.ඊට පෙර ඔහුගෙන් ගැලවී යන දෙසොහොයුරෝ මේ පිලිබදව පොලිසිය දැනුවත් කරයි.බෙකී ඉන් ගැලවුනද,ඇය විනාශ කිරීමට ආ පුද්ගලයා ඩීන් බව පොලිසිය විශ්වාස කරයි.ඩීන් භුතයාගේ ගුහාව පිරික්සන අතරතුර,සෑම් ඔවුන් මුහුණ දී ඇති තත්වය පැහැදිලි කිරීමට බෙකී ගේ නිවසට යනවා.එහෙත් ඇය එක්වරම භුතයාගේ ස්වරූපය ගෙන සෑම්ට සිහිසුන් වන තෙක් පහර දී,නැවත ඩීන්ගේ වෙස් ගන්නවා.සත්‍ය බෙකී ගුහාවෙහි බැඳ තබා සිටිනු සොයා ගන්නා ඩීන්,තවමත් තම ස්වරුපයෙන් සිටින භූතයා වෙඩි තබා විනාශ කරනවා.

7)"හුක් මෑන්"

සාහසික ලෙස මරා දැමුණු පාසල් ශිෂ්‍යයකුගේ ඝාතනය පිලිබඳ සොයා බැලීමට සෑම් හා ඩීන් යන අතර,ඝාතනය වූ පුද්ගලයාගේ පෙම්වතිය ලෝරි(ජේන් මැක් ග්‍රේගර් ) පවසන්නේ ඝාතකයා අදෘශ්‍යමාන බවයි. තවත් එවැනිම සිදුවීම් බොහොමයක් සිදුවන අතර ඒ සියල්ලටම මෙම දැරිය සම්බන්ධ බවක් පෙනී යනවා.මෙය "හුක් මෑන්"ගේ ක්‍රියාවක් බව දෙසොහොයුරන් විශ්වාස කරන අතර,පරීක්ෂණ වලින් පෙනී යන්නේ එය 1862 දී ගණිකාවන් 13 ක් තම අත වෙනුවට තිබු කොක්කෙන් මරා දමා,පසුව එම වැරදි වලට මරණයට නියම වූ,ජේකබ් කාන්ස් නම් පියතුමෙකුගේ ආත්මය බවයි.එය නැවැත්වීමට නම් එම කොක්ක විනාශ කල යුතු වුවද,කාන්ගේ මරණයෙන් පසුව එය උණු කර වෙනත් ද්‍රව්‍යයක් තනා තිබෙනවා.මෙය සෙවීමට පල්ලියට යන මොවුනට "හුක් මෑන්" මුණගැසෙනවා.එම වස්තුව ලෝරිට පියතුමකු විසින් දුන් මාලයවිය යුතු යයි ඔවුන්ගේ තීක්ෂණ බුද්ධියට වැටහීම හේතුවෙන්,ඔවුන් මාලය විනාශ කර දිවි බේරා ගන්නවා.

8)"බග්ස්"

නව නිවාස සංකීර්ණයක් සෑදීමේදී නල පද්ධතියක් තුල මිය යන කම්කරුවකුගේ මොලය මිනිත්තු ගණනකදී දියවී යනවා.මේ පිලිබඳ තතු සෙවීමට ඔක්ලහෝමාහි ඔඅසිස් තැනිතලා බිම් කරා සොයුරන් යනවා.ඔවුන්ට දන ගැනීමට ලැබෙන්නේ කෘමින් නිසා බොහෝ මරණ සිදුව ඇති බවයි.පරීක්ෂණ වලින් පෙනී යන්නේ මෙහි විසූ ස්වදේශීය ඇමෙරිකානුවන් පිරිසක්.තුරඟ සේනාවක් විසින් ඝාතනය කල බවත්,එහි නායකයා මිය යාමට පෙර එම භූමියට ශාප කල බවත්ය.එම රාත්‍රිහිදී කෘමීන්ගේ ආක්‍රමණයේ උච්චතම අවස්තාව එළඹෙන බව වටහාගන්නා දෙසොහොයුරෝ,එහි වෙසෙන පවුලට මේ පිලිබඳ අනතුරු අඟවයි.රආත්රිහිදී කෙසේ හෝ කෘමින් එළවා මොවුන් ආරක්ෂා වන අතර,හිරු නැග එද්දී කෘමීන් එම පෙදෙසින් ඉවත් වනවා.

9)"හෝම්"

සෑම් තමන් කුඩා කල සිටි නිවසේදී, තම පවුලට අමනුෂ්‍ය බලවේගයක් පහරදෙනු සිහිනෙන් දැකීම නිසා,සිය සොයුරාට ලෝරන්ස්,කැන්සාස් වෙත පැමිණෙන ලෙස පවසනවා.නිවසේ සිටින විවිධ ශබ්ධ නගන භූතාත්මය එළවීමට, ඔවුන් විශේෂ මානසික ශක්තියකින් යුත්,තම පියාගේ මිතුරකු වන මිසූරි මොස්ලි(නෝමන් ආම) ගේ උපකාර පතනවා.මිසූරි තම කාර්යය සාර්ථක බව පැවසුවත් එය විශ්වාස නොකරන දෙසොහොයුරෝ,නිවසේම රැඳී සිටිනවා.සෑම් පෙර දුටු දෙය සත්‍ය වන්නේ එම භූතයා නිවසට පැමිණි විටයි.තම පවුල බේරා ගැනීමට යන සොයුරන් දෙදෙනාද බේරෙන්නේ,ඔවුන්ගේ මවගේ ආත්මය භුතයාට බිලි වූ පසුවයි.

10)"අසෛලම්"

සිය පියාගෙන් ලැබුණු ඉඟියක් අනුව,1969 දී උන්මත්තක අපරාදකරුවන් කලබල ඇති කල,රෝක්ෆාඩ්,ඉලිනොඉස් හි පිහිටි අමනුෂ්‍ය පරිගෘහිත රුස්වෙල්ට් උන්මත්තකාගාරය වෙත දෙසොහොයුරන් යනවා.මෙම කලබල සමයේ එක ගොදුරක් වී ඇත්තේ,එහි ප්‍රධාන මානසික රෝග විශේෂඥයායි(නෝමන් ආම). එහි සිටින භූතාත්ම සමග තොරතුරු හුවමාරු කර ගැනීමේදී පෙනී යන්නේ,මෙම විශේෂඥයා රෝගීන්ට දරුණු වධ හිංසා පමුණුවමින් ඔහුගේ 'අධික ලෙස කුපිත කල ව්ට මානසික රෝග සුවවේය'යන මතය තහවුරු කර ගැනීමට තැත් කල බවයි. මෙම මානසික රෝග විශේෂඥයාගේ ආත්මය සැමට හමු වූ ව්ට ඔහුගේද මනස විකල් වී ඩීන් මරා දැමීමට තැත් කරයි.ඩීන් කෙසේ හෝ දොස්තරගේ සිරුර පුළුස්සා,සෑම් බේරා ගනී.

11)"ස්කෙයා ක්‍රෝ"

ඉන්දියානාහි අභිරහස් ලෙස අතුරුදන් වන තරුණ පෙම්වතුන් සොයා යන ලෙස පියාගෙන් ලැබුණු පණිවිඩයක් අනුව,ඩීන් කටයුතු කිරීමේදී,සෑම් පවසන්නේ ඔහු තම පියා සොයා යන බවයි.එසේ ඔවුන් අමනාපයෙන් වෙන් වන්නාහ.ඒ ගමනේදී සෑම්ට තවත් මෙග් මාස්ටර් නම් වූ (නිකි එකොක්ස්)අයෙක් හමු වනවා.ඩීන් පණ ඇති පබයකුගෙන් යුවලක් බේරා ගන්නවා.ඩීන් සෑම්ට මේ තතු සැල කරන අතර,ඔවුන්ට අවබෝධ වන්නේ නගරය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පබයකුගේ වෙස් ගත් "වානිර්" කෙනෙකු ඔවුන් බිල්ලට ගන්නා බවත් ඊට,පුජනිය ගසක් ශක්තිය සපයන බවත්ය.ඉන් පසු බිල්ලට ගැන්මට සිටින යුවල පැනයන හෙයින් ඒ වෙනුවට ඩීන් හා එමිලි බිල්ලට දීමට නගර වැසියන් තීරණය කරයි.එමිලි තම නැන්දා හා මාමා සමග නගරයේ වෙසෙන යුවතියකි.සාම ඔවුන් බේරා ගන්නා නිසා,පබයා එමිලි ගේ නැන්දා හා මාමා බිල්ලට ගනී.පසු දින ගස පිලිස්සීමෙන් අනතුරුව,එමිලි හා දෙසොහොයුරෝ නගරයෙන් පිට වෙති.ඒ අතරතුර මෙග් අධිවේගී මාර්ගයක යන වාහනයක් නවතා එහි නැග,රියදුරාගේ ගෙල සිඳ,ඔහුගේ රුධිරය බඳුනකට දමා අගේ පියා යයි කියන්නා වූ අයෙක් සමග කතා කරයි.

12)"ෆේත්"

'රෝහෙඩ්' කෙනෙකු සමග සටනේදී ඩීන්ට විදුලි සැර වැදී ඔහුගේ හදවතට හානි සිදු වේ.ඔහු තව සති කිහිපයක් පමණක් ඔහු ජීවත් වන බව වෛද්‍යවරු පවසයි.ඔහු බේරා ගැනීමට මගක් සොයන සෑම්ට,සුව කල නොහැක්කන් සුවකරන දේශකයකු හමු වේ(කෙවින් මැක් නල්ටි).රැස්වීමේදී ඩීන් තෝරාගෙන ඔහු සුවපත් කෙරේ.කෙසේ වුවද ඔවුනට දැනගැනීමට ලැබෙන්නේ ඩීන් සුව වූ මොහොතේම,සමලිංගික ගුරුවරයකු හර්ද්යාබාධයකින් මිය ගිය බවයි.තවදුරටත් පරීක්ෂණ කිරීමේදී පෙනී යන්නේ,සෑම සුව කිරීමක්ම සිදුවනවිට තවත් අයකු මිය යන බවයි.එනිසා දෙසොහොයුරන් විශ්වාස කරන්නේ 'රිපර්' කෙනෙකු ආධාරයෙන්,පියතුමාට පවුකාරයන් සේ හැඟෙන අය විනාශ කොට,අනෙක් අය ජීවත් කරන බවයි.එහෙත් අවසානයේ ඒ සියල්ල පිටුපස ඔහුගේ බිරිඳ සිටින බව පැහැදිලි වන අතර, 'රීපර්' පාලනය කරන අල්තාරය වහා විනාශ කිරීමට සොයුරන් කටයුතු කරයි.මොලයේ ගෙඩියක් ඇති ලෛලා නම් කාන්තාවක් සුව කරන අතරවාරයේ 'රීපර්'  ඩීන් පසුපස යයි.සාම අල්තාරය විනාශ කරන අතර,නිදහස් වූ  රීපර් බිරිඳ මරා දමයි.එහෙත් තරුණ කාන්තාව සුව නොවන අතර,ඇය තම මරණය පිළිබඳව සිත හදා ගන්නීය.ඩීන් ඇය වෙනුවෙන් යාග්ඥා කිරීමට පොරොන්දු වෙයි.

13)"රූට් 666"

ජාති භේද හේතුවෙන් සිදුවූ මිනීමැරුම් මාලාවක් පිළිබඳව පරීක්ෂණ පැවැත්වීමට ,ඩීන් ගේ පළමු පෙම්වතිය,කැසී ඔහුට මිසුරියට ඒමට පවසයි.මෙහිදී ඇගේ පියාද මිය යන්නේය.සෑම මරණයක්ම කිසිදු සලකුණක් ඉතිරි නොකරන ලොරියකින් සිදු වන අතර එහි රියදුරෙක්ද නැත්තේය.පසුව පෙනී යන්නේ සුදු කාන්තාවක වන කැසිගේ මව,සිය පෙම්වතා වන සෛරස් අතහැර, අප්‍රිකානු-අමෙරිකානුවකු වන කැසිගේ පිය සමග ගොස් ඇති බවයි.සෛරස් ඔහු මැරීමට තත් කලද අවසානයේ ඔහු අනෙකා අතින් මරණයට පත් වනවා.සෛරස්ගේ සිරුර ලොරියක දමා වෙලකට තල්ලුකරනවා.එහෙත් අවසාන ඔවුන් සෛරස්ගේ ආත්මය වුනු පල්ලියක් කරා ගෙනගොස් විනාශ කරනවා.

14)"නෛට් මේයාර්"

සිගිනාවා,මිචිගන්හි මිනිසකු මරා,එය සියදිවි හානි කරගැනීමක් සේ පෙනෙන්නට සලස්වන බව සෑම්ට පෙර නිමිත්තකින් පෙනෙනවා.මියගිය අයගේ පුතා වන මැක්ස්ට කතා කිරීමේදී අද්භුත කිසිවක් සිදු නොවූ බව පවසන අතර,මාක්ස්ගේ මාමාට ප්‍රවේසම් වන සේ පවසනවා.ඔහුද අබිරහස්ලෙස මරණයට පත් වූ විට සාම හා ඩීන් සිතන්නේ එම පවුලට ශාපයක් වැඩි ඇති බවයි.එහෙත් පසුව අනාවරණය වන්නේ,ඔහු කුඩා කල පියා හා මාමා පහරදුන් බවයි.තවත් පෙර නිමිත්තකින්  සෑම්ට පෙනෙන්නේ,මානසික ශක්තියකින් මැක්ස් තම කුඩම්ම  ව මරණ අයුරුයි.දෙසොහොයුරෝ මෙය වලක්වුවද මැක්ස් පවසන්නේ තම මවද එලෙසම ඔහු කුඩා කල මිය ගිය බවයි.මැක්ස්ගේ වෛරය එක්වරම මතුව ඔහු සංවා පෙට්ටගමක සිර කරයි.ඔහු ඩීන්ව මැරීමට යන බව දැනගත් සාම මානසික ශක්තියකින් ඔහු එසේ කිරීම වලකයි.එහෙත් අසිහියෙන් සිටින මැක්ස් සියදිවි හානි කරගනී.

15) "ද බෙන්ඩස්"
හිබින්ග්,මිනසොටාවෙහි මිනිසකු අතුරුදන් වනු කුඩා දරුවකු දැකීම හේතුවෙන් ඒ ගැන පරීක්ෂණ පැවැත්වීමට සෑම් හා ඩීන් යයි.ඒ අතරතුර සෑම් ද පැහැරගැනේ.ඩීන් පොලිස් කාරයකුගේ වෙස් ගෙන,උප පරීක්ෂක කැත්ලින් හුදක්(ජෙසිකා ස්ටීන්) සමග තම ඥාති සොයුරා සෙවීමට සේ පැමිණේ.ඩීන් ගේ අනන්‍යතාවය හෙළි වුවද,ඇයගේද  සොයුරා එලෙසම වසර 3 කට පෙර අතුරුදන් වූ බැවින් තමා සමග එක්ව වැඩ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දේ. එහෙත් මොහුව ඇය විශ්වාස නොකරන අතර,අපරාධකරුවන් සොයා ගත විට,ඔහුව කාරයට  තබා මාංචු දමයි.කත්ලින්වද පහර ගැනෙන අතර යට අවබෝද වන්නේ ඒ විනෝදය පිණිස මිනිසුන් දඩයම් කරන පවුලක් පවයි.ඩීන් ද ඇය සෙවීමට ගොස් පහර ගැනේ.මේ අතරතුර සෑම් හා කැත්ලින් තමන් සිර කල තැනින් පැන ඔවුන් බේරා ගනී.පසු දිනක කැත්ලින් සිය පියා සමග තනිවම සිටින විට,ඇගේ සොයුරාගේ අතුරුදන් වීම පිළිබඳව ඇයට බැන වදී.ඇය,ඔහු පැන යාමට තැත් කල බව පොලිසියට කීමේ අටියෙන් ඔහුට වෙඩි තබයි.

16)"ශඩෝ "

සත්වයකුගෙන් සිදු වූ මරණයක් පිළිබඳව චිකාගෝ හිදී පරීක්ෂණ පවත්වන අතරතුර,ලෙයින් කල සලකුණක් හමු වේ.මෙය 'ඩිවා' නම් වූ සොරස්ට්‍රියන් සත්වයකුට සම්බන්ධ බව ඩීන් වටහා ගනී.ඔවුන්ට පසුව මෙග් මාස්ටර් හමු වන අතර,ඇය එම මිනීමැරුමට සම්බන්ධ බව,සෑම්ට ඇය ගැන තිබු සැකය අනුව කටයුතු කිරීමේදී පෙනේ.එහෙත් ඇය පවසන්නේ මෙය ඔවුන්ගේ පියා අල්ලා ගැනීමට යෙදු උපක්‍රමයක් බවයි.සෑම් හා ඩීන් ඇයට විරුද්ධව 'ඩිවාස්' යොදවන අතර,ඇය ජනේලයක් තුලින් තට්ටු කිහිපයක් බිම වැටේ.ඔවුන් තම හෝටලයට පිවිසි විට,පියා ඔවුන් එන තෙක් මග බලා සිටි.එහෙත් නැවත මෙග් පැමිණ ඔවුන් විනාශ කිරීමට ඩිවාස් යොදවයි.දිගු ආලෝක ධාරාවලින් ,සෑම් උන් පලවා හරි.තිදෙනාම එකට සිටීම නුවණට හුරු නැති සිතන ජෝන් නැවත යයි.

17)"හෙල් හවුස්"

මොඩිචයි මර්ඩොක් නම් වූ,1930 දී තම දියණියන් 3 දෙනා මැරූ බව පැවසෙන අයෙකුගේ හොල්මන,ප්‍රදේශයේ නිවසක සැරිසරති රාවයක්,ළමුන් පිරිසක් විනෝදයට පතුරුවා හරි. මෙය "හෙල් හවුන්ඩ්ස් ලෙයා" නම් වූ වෙබ් අඩවියෙහි පල වේ.මෙම නිවස සත්‍ය ලෙසම එවැන්නක් බව දැනගත් විට ඒ ගැන සෙවීමට රිචඩ්සන් වෙත සොයුරන් යයි.එහිදී ඔවුන්ට අද්භූත ක්‍රියාකාරකම් පිලිබඳ සොයා බලන එඩ් සේද්මෝ හා හරි ස්පෙන්ග්ලර්,එම වෙබ් අඩවියේ අයිතිකාරයන් හමු වේ.ඉතිහාසයේ ලියවී ඇති දෙය වෙනස් වුවද,සොයුරන්ට එම ආත්මය හමු වේ.එය සත්‍ය ලෙසම ළමයින් විසින් ඇඳි ටිබෙට් භූත රූපයකින් එන 'තුල්පයක් ' බව ඔවුන්ට වැටහේ.එඩ් හා හැරී රවටා,වෙබ් අඩවිය මගින් හොල්මන නිවසට ගෙන්වීමට ඔවුන් කටයුතු කරයි.එහෙත් එහි පැමිණෙන  එඩ් හා හැරී පවසන්නේ කාර්මික දෝෂයක් ඇති වූ බවයි.'තුල්පය 'විනාශ නොවූ නිසා ඩීන් නිවස පුළුස්සා දමයි.

18)"සම්තින්ග් විකඩ් "

ළමුන් සිහි මුර්ජා වීමක් පිලිබඳ සෙවීමට පියාගෙන් ලැබුණු තොරතුරක් අනුව සොයුරෝ ෆිට්ච්බෙර්ග්, විස්කොන්සින් වෙත යයි.එය  'ශ්ට්‍රිගා 'නම් වූ වැමපය කෙනෙකු කරන බව හෙළි වේ.ඩීන් පවසන්නේ එය මැරීමට තම පියා මින් පෙර උත්සාහ කල බවත්,සිය නොසැලකිල්ල හේතුවෙන් ශ්ට්‍රිගා පැනගිය අතර සෑම් ගේ ජීවිතය පවා නැති වීමට තිබු බවත්ය.තමන් සිටින හෝටලයේ අයිතිකරුගේ පුතාටද මෙයසිදුව ඇති අතර,ඔහුගේ අනෙක් පුතා යොදා ඔවුන් වෙත ශ්ට්‍රිගා ගෙන්වාගන්නා සොයුරෝඕ අයව මරා,ළමයින් බේරා ගනී.

19)"ප්රෝවිනන්ස්"

තරුණ යුවලක් අගුල් දැමු නිවසක මරා දැමු පුවතක් ගැන සොයා බලන විට වැටහෙන්නේ,එවැනිම සිද්ධි,කිහිපයක් එම ප්‍රදේශයේ පසුගිය දශකය ඇතුලත සිදුව ඇති බවයි.ඔවුන්ගේ සියලුම බදු වෙන්දේසි කිරීමට තබා ඇති හෙයින් එම වස්තුවක් තුල භූතාත්මයක් සිටි දී සොයුරෝ පරික්ෂා කරයි.වෙන්දේසි සල් හිමියාගේ දියණිය වන සාරා ගෙන් එම වස්තු වල සම්භවය ගැන සෑම් සොයා ගනී.ඩීන් සොයා ගන්නේ මිය ගිය සියලු පවුල් සතුව.ඉසාය  වෙළඳ පවුලේ 1910 ඇඳි රුපයක් තිබු බවයි.මෙහි වෙළෙන්දා සිය පවුල මරා,තමන්ද සිය දිවි හානි කරගෙන තිබෙනවා.එය පිලිස්සුවද නැවත යතා තත්වයට පත් වනවා.ඩීන් වෙළෙන්දාගේ සිරුරළඟ මෙය වලලුවද,සෑම් හා සාරා එය නැවත විනාශ කිරීමට යාමේදී,වෙළෙන්දාගේ දියණිය ඉන් මතු වනවා.මිනීමැරුම් සිදු කර ඇත්තේ යයි.ඇගේ ගිසකෙස් සහිත බෝනික්කකු පිලිස්සු විට ඇය අතුරුදන් වනවා.

20)"ඩෙඩ් මෑන්ස් බ්ලඩ්"

පැරණි වැම්පයර් දඩයක්කරුවකු  මැරීමට එන වැම්පයර්ලා, ''කෝල්ට් " පිස්තෝලයකින් උන් මැරීමට හදයි.එහෙත් ඔහු මිය යන අතර,පිස්තෝලය, වැම්පයර් කේට්, ඇගේ සගයා වන නායක ලුතර් ට දෙයි.මේ බව පුවත්පතක දකින සොයුරෝ,බෝල්ඩර්.කොලරාඩෝ වෙත යන අතර,එහිදී පියාට එවූ ලිපියක් හමු වේ.පියාද එහි පැමිණේ.එහි කියවෙන්නේ පිස්තෝලයෙන්  ඕනෑම දෙයක් විනාශ කල හැකි බවයි.ඉන් තම මව මැරූ අසාසල් යක්ෂයා විනාශ කල හැකි බව දන, කෙට්ව අල්ල ගන්න මොවුන්,ඇය ආපසු බාර දී පිස්තෝලය ගැනීමට තැත් කරයි.එවිට ලුතර් ජෝන්ට පහර දීමට එන අතර ඔහුව සොයුරන් බේරා ගනී.ලුතර්ට වෙඩි තැබූ විට ඔහු මිය යයි.

21)"සැල්වේෂන්"

මෙග් මෙම පිස්තෝලය ගැනීමේ අදහසින් සොයුරන්ගේ මිත්‍රයන්ට හිංසා කිරීමට ගන්නවා.එවිට අසිසා පිළිබඳව වසර ගණනක් තිස්සේ කල පරීක්ෂණ ගැන ජෝන් තම දරුවනට පවසනවා.ඉන් පෙනී යන්නේ ඔහුගේ ඊළඟ ඉලක්කය 'සැල්වේෂන් ',ඉයෝවා වෙත යාම බවයි.මේ තිදෙනාද එහි යන අතර,පෙර නිමිත්තකින් ඊළඟ ගොදුර කවුදැයි සෑම්ට වැටහෙනවා.ඒ පිලිබඳ සිතා බැලීමට පෙර,මෙග් මොවුනට පවසන්නේ පිස්තෝලය නොදුන්නොත් මිතුරන් මරා දමන බවයි.ජෝන් ඒ වෙනුවට එවැනිම වෙනත් පිස්තෝලයක් දීමට යන අතර,එහිදී ඔහුව මෙග් විසින් අල්ලා ගැනෙනවා.සෑම් හා ඩීන් අසාසල්ගෙන් පවුල බේරා ගත්තද,ඔහු විනාශ කිරීමට පෙර පැන යනවා.

22)"ඩෙවිල්ස් ට්‍රැප්"

පියා බේරා ගැනීම සඳහා සොයුරෝ ඔවුන්ගේ මිතුරකු හා තවත් දඩයක්කරුවකු වන බොබී සිංග ගේ උදවු පතනවා.මෙග් ඔවුන් පසුපස හඹා ආවද 'ඩෙවිල්ස් ට්‍රැප්-යක්ෂ උගුල' නම් වූ සලකුණක් යටට ගෙන යාම නිසා ඇගේ බලය නැති වී යනවා.මෙග් මිය යාමට පෙර ජෝන් සිටින ස්ථානය පිලිබඳ හෝඩුවාවක් ලබා දෙනවා.සෑම් හා ඩීන් ජෙෆර්සන්,මිසුරියට ගොස් පියා බේරා ගන්නවා.එහෙත් අසාසල් ඔහුට ආවේශ වී හිඳ,සොයුරන්ට පහර දෙනවා.ජෝන්ට යම් තාක් දුරට පාලනය කල හැකි වුවද,ඩීන් ට හිංසා පමුණුවන අසාසල් මරා දමන ලෙස ජෝන් අයැද සිටිනවා.පියා මැරීමට නොහැකි හෙයින් සෑම් ඔහුගේ පයට වෙඩි තබනවා.එවිට අසාසල් එතනින් පලා යනවා.රෝහලට යන අතරතුර මොවුන් ලොරියක හැපෙනවා.

නිෂ්පාදනය

තිර රචනය

පළමු කොටසෙහි වැඩිපුරම සිදුවන්නේ තම අතුරුදන් වූ පියා සෙවීමයි.එය 'සරල ','හැගීම්බර','පවිත්‍ර 'එකක් බව කතා මාලාවේ නිර්මාතෘ එරික් ක්රිප්කේ පවසනවා.කෙසේ වුවද කතාවේ පැවැත්මට සම්බන්ධ නැති සමහර කොටස්ද මෙහි ඇති බව ඔහු පවසනවා.සත්‍ය වශයෙන්ම කතා පුවත නිසි ලෙස ආරම්භ වන්නේ 11 වන කොටසින් පසුවයි.විධායක අධ්‍යක්ෂක කිම් මැනස්ගේ හැංගීම මෙහි එන මෙග් මාස්ටර් අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් බවයි.ඔහු කිනම් ආකාරයකට යොදාගත යුතුයි ඔවුනට නිශ්චයක් නැති වුවද,දෙසොහොයුරන්ට සම විටම එදිරිවාදියෙකු සේ යොදාගෙන ඇත.යක්ෂයන් මැරීමට පිස්තෝලයක් යොදා ගැනීමෙන් මෙහි "නව ඇමෙරිකානු යුරෝපිය" සංකල්පය පිළිඹිබු කරනවා.

"කුරුසයක් ඇල්ලිමෙන්ම වැම්පයර්  කෙනෙකු පලා යති අපට සිතිය නොහැකි.මිනිසුන් ගතානුගතිකව වැම්පයර් ලා ගැන සිතන දෙය වැරදයි.එනිසා අප අපේම සත්වයකු නිර්මාණය කළා "-ක්‍රිප්කේ

සොයුරන්ට මුහුණ දීමට සිදුවන බොහෝ දේ ප්‍රබන්ධ මත පදනම් වුවද,ඔවුන්ගේම කතාවද ඊට එක කර තිබේ.උදාහරණයක් ලෙස මෙක්සිකානු ජනප්‍රවාදයේ සඳහන්  'ලා ලොරෝනා 'හා අතුරුදන් වන "හිච්  හෛකෙර්  "සම්බන්ද කිරීම සඳහන්  කල හැක.'හුක් මෑන්' ට නම් ඉතිහාසයෙන් ගත දෑ බොහෝය.ඉතිහාසයේ ඔහු මානසික රෝගියෙක් බව ලියවුනත්,මෙහිදී එය අතේ කොක්කක් සහිත මිනිසෙකු බවට පත් කර ඇත.නව සිතුවිලි මත පදනම් වනවාට වඩා ක්‍රිප්කේ හා උප-විධායක නිෂ්පාදක ජෝන් සිතුවෙ ප්‍රබන්ධ මත පදනම් වීමටය.වැම්පයෙර්ලාට මොර දත් දුන් අතර,ක්‍රිප්කේ පැවසුවේ මිනිස් ලේ දෙතොත් වැම්පයෙර්ලා දුබල වනු ඇති බවයි.

අනෙක්වා හුදෙක් අදහස්  ලෙස පැන නැගිණි.ස්කින්    කොටසේ ස්වරුපය වෙනස් කල හැක්කා ප්‍රධාන චරිතයකට හැරිය යුතු බව ඔවුන්ගේ අදහස විය.ඩීන් මේ සඳහා තෝරා ගැනුණු අතර,ඔහුගේ නමද මිනීමැරුමට සම්බන්ධ කෙරිණි.ප්‍රධාන චරිතයක් සැකකරුවකු කිරීම කතාවේ අගය අඩු කරති සිතුවද,එය බෙහෙවින් සාර්ථක බව පසුව ඔවුන්ගේ අදහස විය.ඩීන් පිලිබඳ මෙම සැකය "බෙන්ඩර්ස්" හි  යලි පැන නගින අතර 2 හා 3 කොටස් වලද නැවත ප්‍රශ්න කෙරේ."හුක් මන් "හි ලුණු වතුර විදිය හැකි පිස්තෝලයද,"අසයිලම් "හි යකඩ පොල්ලද,භූතයන්ට එරෙහිව සටන් කල හැකි ආයුධ සේ සැලකේ.යහපත් මිනිසුන් සුව කිරීමට වුවද,අයහපත් යයි පිළිගන්නා ඇය විනාශකිරීම නිවැරදිදැයි,"ෆේත්" හි ප්‍රශ්න කෙරේ.ක්‍රිප්කේ පවසන්නේ 'ලයිලා 'ජිවත් විය යුතු දැරියක බවත්,අප නොදැන බොහෝ අය මිය යාම නොවැලැක්විය හැකි හෙයින් ,විටෙක ඇය ජිවත් කරවීම සාධාරණ වීමට හැකි වූ බවත්ය.පළමු තිර රචනයෙහි 'රිපර්ස්'ලා නොසිටි අතර ,කතාව භයංකර වීමටත්,සුවකරන්නන් පිළිබඳව පැවසිමටත් එය පසුව එක කරන ලද්දකි.තිර රචකයන් ඔහුගේ ගතානුගතික පෙනුම ගෙනහැර පෑමට,හිස වසා ගත්,දාකත්තක් අතින් ගත් වයසක මිනිසකු පිලිබිබු කරයි.

"අධ්භුත සතුන් සොබාදහමට ඉතා සමීප බව ඒ පිළිබඳව සිතීමේදී වැටහී යනවා.උන් වෑයම් කරන්නේ ජීවත් වීමටයි.ඔවුන් මිනිසුන් තරම් විකුර්ති නොවෙති." -ශිබන්.

"හෙල් හවුස්" හි සිටින්නේ අධ්භුත සතුන් වුවද එය තිර රචක ට්‍රේ,කුඩා කල ලැබූ අත්දැකීමකි.ඔවුන් හිස් මඩුවක මරණ සිදුවෙතැයි යහළුවන් රවටා ඇත.ළමුන් එහි ගොස් එකිනෙකා බිය ගන්වාගන්නා අතර,වරක් දැරියක හොල්මනක් දුටුවයි පවසා දිවීමට ගොස් කකුලක් කඩාගෙනද ඇත."බෙන්ඩර්ස් "හි කිසිදු අධ්භුත දෙයක් නොමැති  අතර එය ප්‍රේක්ෂකයන් විශ්මයට පත් කිරීමට හා,සොයුරන්ට වෙනස් අත්දැකීමකට මුහුණ දීමට සම්පාදනය කර ඇත."නයිට්මෙයාර්" හි මාක්ස් සානුකම්පිත චරිතයක් කිරීමට ටකර් උත්සාහ කල අතර, එම කතාව අවසන් කිරීමට ක්‍රමයක් නොතිබි හෙයින් අවසානයේ ඔහු සියදිවි හානි කරගන්නා ලෙස ලියා ඇත.
බෆි නම් වැම්පයර් ඝාතකයා නිසා,කතාව මුලදී වැම්පයර්ලා යොදා ගැනීමට ක්‍රිප්කේ අකමැති වුවද,පසුව ඔහු එය කතාවේ යොදා ගනී."ඩෙඩ් මෑන්ස් බ්ලඩ් " තනි කොටසක් සේ යොදාගැනීමට සිටියද,'කෝල්ට් 'පිස්තෝලය නිසා එය කතාවේ අනික් කොටස් වලටද සම්බන්ධ වේ.මේ නිසා රචකයිනට ,මෙග් මැරීමට ආයුදයක් මෙන්ම,සොයුරන් සමග මෙග්ට  සටන් කිරීමටද හේතුවක් ලෙසද  පිස්තෝලය යොදා ගත හැකි විය.මෙග් පැන යන විට සොයුරන්ට කිරීමට දෙයක් නොවුයෙන්,ජෝන් මෙග් පසුපසද,සොයුරන් අසාසල් හිද සිටින සේ කතාව ලියැවිණි.ටකර් ට හැගෙන ආකාරයට මේ නිසා "කතාවේ සියලු මාතෘකා එක වුනු "අතර," මිනිසුන්ගේ  හැගිම්ද විමසා බැලුනා".පියා හා යක්ෂයා සෙවීම යන කරුණු දෙකම සපිරෙන ලෙස,"ඩෙවිල්ස් ට්‍රැප් "හි ජෝන්ගේ සිරුර තුල යක්ෂයා සිටින සේ කතාව නිර්මාණය වුනා.

ප්‍රසිද්ධ සංස්කෘතියෙන් ලැබූ ආබාශය.

බොහෝ දෑ ගැමි හා භූත ප්‍රබන්ධ මත පදනම් වුවද,සමහර කතා  වලට  සංස්කෘතික  කරුණු මුල් වුනා.වෙන්ඩිගෝ ගේ ස්වරුපය තීරණය වුනේ අෆෙක්ස් ට්වින් හි "කුම්  ටු  ඩඩී " ගීතයේ වීඩියෝව මතයි.මොහුට මනුෂ්‍ය ස්වරුපය මෙන්ම මනුෂ්‍ය කට හඬවල් අනුකරණය කිරීමේ හැකියාවද තිබෙනවා.එහෙත්,වෙන්දිගොගේ අවසාන පෙනුම පිළිබඳව ක්‍රිප්කේ නොසතුටු වූ අතර,එනිසා බොහෝ කොටස් වල ඔහු දක්නට නෑ."අන් ඇමරිකන් වෙයාවුල්ෆ් ඉන් ලන්ඩන්" හි මෙන් 'ස්කින් 'හි ස්වරූප වෙනස් කරන  අතර,ඒ සඳහා වැඩිපුර යොදාගෙන ඇත්තේ,වේශ නිරුපනය මිස පරිගණක තාක්ෂනය නොවේ.රින්ග් හි සමාරා ලෙස 'බ්ලඩී මාරි 'නිරූපිත අතර,එම චරිත වල සමානාත්මතාවය වැඩි බව ක්රිප්කෙගේ මතයයි.

රුගත කිරීම

"පයිලට් "හි රුගත කිරීම් ලොස් ඇන්ජලීස්හි සිදුවුවද,ඉතිරි කොටස් සිදු කෙරුනේ වැන්කුවර්,බ්‍රිතාන්‍ය කොලොම්බියාවෙදිය."ඩෙඩ් ඉන් ද වෝටර් "හි බොහෝ කොටස් බන්සන්  විල ආශ්‍රිතවද,වෙන්ඩිගෝ හි අවසානකොටස් බ්‍රිටානියා මුහුදු තීරයේද රුගත කෙරුනා.රිවර් විව් රෝහල,මානසික රෝහල සඳහා ගැනුනා.අනෙකුත් රුපවාහිනි චිත්‍රපට මාල වල පසුබිමද භාවිතා කර ඇති අතර,"ද බෙන්ඩර්ස් "හි  පෙර ගොඩනැගුනු නගරයක් යොදාගෙන ඇත."ශඩෝ  "හි විකුනුම්හල සඳහා 'ට්රු කෝලින්ග් 'හි පසුබිම යොදා ගැනුනා.එහෙත්මොවුන් බොහෝ දෑ අලුතින් නිර්මාණය කල අතර,හෝටල් කාමර  නැවත භාවිතා කල හැකි සේ සෑදුනා.එහි සුළු වෙනස්කම් මගින් වෙනස් ස්ථානයක් සේ පෙන්වූවා.

සංගීතය

ක්‍රිස්ටෝෆර් ලෙනර්ට්ස් හා ජේ ගෘස්කා,දර්ශන මත පදනම්ව සංගීතය නිර්මාණය කර ඇත."ඩෙඩ් වෝටර් "හි පුනරුක්ති වන සේ සංගීතය යෙදෙන අතර"වෝටර් "හා "ඩයි"හි ගැඹුරු ස්වරයකින් සංගීතය දේ."හෝම් "හි බොහෝ හැඟීම්බර සංගීතයක් යෙදෙන අතර අවසාන කොටස ඉතා භයංකර හා රන්ගනාත්මක බව ඔවුන්ගේ අදහසයි.මෙහි රොක් සංගීතයද යොදා ඇති අතර,ඒ සී/ඩී සී,බ්ලූ ඔයිස්ටර් කල්ට් ,බෑඩ් කම්පැනි වැනි තුර්ය වාදක කණ්ඩායම්ද යෙදෙනවා.

රංගප්‍රයෝග

අසාමාන්‍ය හැකියාවන්
පෙන්වීමට දර්ශනමය,විශේෂ හා වෙස් ගැන්වීමේ කලාව යොදා ගැනෙන අතර,'පයිලට් 'සඳහා බොහෝ කොන්ත්‍රාත්තු ලබා දුනි.ඉතිරිවා සඳහා නව කාර්මික මණ්ඩලයක් ගෙන්වීමට සිදු විය."එන්ටිටි එෆ් එක්ස් "නම් මණ්ඩලය "පයිලට් "කොටස  සිදු කල අතරානෙක් කොටස් සිදු කලේ අයිවන් හේඩන් විසිනි.

දර්ශනමය හා විශේෂ රන්ගප්‍රයෝග බොහෝවිට එකට දීමට සිදු වන අතර පයිලට් කොටස මෙයට හොඳම උදාහරණය වේ."බග්ස් "හි නළුවන්ව මි මැස්සන් සිය ගණනක් සිටින කුඩා කාමරයකට දැමීමට සිදුවූ අතර ආරක්ෂක ඇඳුම් ඇඳ සිටියද ඔවුනට උන් විද ඇත.එහෙත් අවසානයේදී එය කැමරාවේ හොඳින් සටහන්ව නොතිබූ  අතර,එය පරිගණකයෙන් සිදු කිරීමට සිදු විය.
"ඩෙඩ් ඉන් ද වෝටර් "හි  දරුවකු දිය   යටට      ඇදගන්නා  අවස්ථාවේදී ජෙන්සන්ට ඔහුගේ දෙපා අල්ලාගෙන ජලයේ අඩී 10 ක් ගැඹුරට යාමට සිදු විය.භූතාත්මය රංග දක්වන්නාට ඔහුගේ ඇඳුම යටින් ජලයට ඔරොත්තු දෙන ඇඳුමක් හැදීමට සිදු විය.

රුගත කිරීම සඳහා අංශ 3 නම බෙහෙවින් දායකත්වය ලැබිණි.රිය අනතුර පෙන්වන දර්ශනයේදී,කාරය හා ට්‍රුක් රථය කේබලයකින් සම්බන්ධ කොට එකිනෙක කරා පදවන  ලදී.මොවුන්ගේ අදහස වුනේ කැනන් එකක් පතිත කරවීමෙන් කාරය විනාශ කොට,ට්‍රුක් රථය එය පසු කර  යන  සේ  රුගත කිරීමයි.එහෙත් කාරය ට්‍රුක් රථයේ බුම්පරයේ  සිර වීම නිසා ට්‍රුක් රථයට පාලනයක් නැතිව යනවා.එහෙත් එය කෙසේ හෝ පාලනය කර ගැනීමට රියදුරා සමත් වනවා.මෙම සිදුවීමෙන් චිත්‍රපටියට තාත්වික බවක් ලැබුණු බව ක්‍රිප්කෙගේ අදහසයි.

පිළිගැනීම

සුපර් නචුරල්හි කොටස් 4 ක් පෙන්වීමෙන් පසු ඩබ්.බී චැනලය තීරණය කලේ කොටස් 22 ම පෙන්වීමටයි.ශ්‍රේණිගත කිරීම් අනුව එය අවු 18-34 හා 12-34 කාණ්ඩ වල තුන්වැන්නට සටහ්ස්න් වුනා.තවද දෙවන වසරේදී 18-34 අතර පුරුෂ පක්ෂයේ ප්‍රේක්ෂකයින්ගේ 73% ක වර්ධනයක් දැකිය හැකි වුවද,සම්පුර්ණයෙන් ගතහොත් එය 4% කි.විශේෂ කාර්ය බලකායේ කෙවින් වෛස් පවසන ආකාරයට ඉරාකයේ හා ඇෆ්ගනිස්තානයේ වැඩිපුරම මිලදී ගන්නා සංයුක්ත තැටිය මෙහි පළමු කොටස් 2 ය.

රූපවාහිනී කතාමාලා

සුපර්නැචුරල් (වාරය 1)


es un anime producido por Tatsunoko Production. Cuenta las aventuras cómicas de un niño y una familia de genios que son convocados cada vez que alguien estornuda.
La serie ha sido doblada en varios países, incluidos México (doblaje en el cual los nombres fueron cambiados), al inglés por Saban con el nombre Bob in a Bottle (el cual presentaba un nuevo tema musical) y también se dobló al alemán, francés, italiano y hebreo. La versión en inglés no fue transmitida en los Estados Unidos, pero sí fue transmitida en YTV en Canadá. Se realizó un nuevo doblaje al español para Tatsunoko Production y the Japan Foundation, la cual se transmite en varios canales públicos de Latinoamérica. El 1 de enero de 2020, se anunció que una nueva serie de anime de televisión por Tatsunoko Producción y Nippon Animation saldrá al aire en ytv en 11 de abril de 2020. La historia transcurrirá 50 años después del final del primer anime y se centrará en Akubi y Kantarō, el nieto del protagonista del anime original. Atsushi Nigorikawa está dirigiendo la serie, con Hiroko Kanasugi manejando la composición de la serie, Shin Takemoto y Masatsune Noguchi diseñando los personajes, y Takamitsu Shimazaki, Hiroshi Sasaki y Teppei Shimizu componiendo la música de la serie.

Argumento
Una vieja botella llega a manos de una familia moderna. Un genio llamado Hakushon Daimaō y su hija, Akubi, residen dentro de la botella, la cual es propiedad de un chico llamado Kan-chan. Cuando él encuentra la botella, descubre que cada vez que alguien estornuda, el genio es liberado y debe conceder el deseo de quien estornudó. Su hija tiene que hacer lo mismo con el que bostece. Hakushon Daimaō es extremadamente torpe y por lo general estropea los deseos que trata de conceder. Akubi es más capaz que su padre, pero ella es traviesa y le gusta torcer las palabras y el significado de los deseos de todos, por lo que generalmente ocurre algo malo.

Personajes
Hakushon Daimaō: Es un genio obeso, con una enorme bemba y nariz roja. Cada vez que alguien estornuda, sale de su botella para cumplir deseos a la persona que estornudo.
Akubi: Es la hija de Hakushon, aparece cada vez que alguien bosteza.
Ken-chan: El amo actual de Hakushon.

Elenco

Versión en japonés

 Hakushon Daimaō - Ōhira Tōru
 Akubi - Sasuga Takako
 Taidaimaō - Nagai Ichirō
 Shakkuri-sensei - Kyōda Hisako
 Kan-chan - Katō Midori

 Papá - Tanonaka Isamu
 Mamá - Asō Mitsuko
 Gejigon - Tatekabe Kazuya
 Yuriko-chan - Matsushima Minori
 Burukō - Sagami Tarō
 Sorekara-ojisan - Aikawa Kinya

Versión en inglés

 Bob - Gary Jewell
 Joey - Sonja Ball
 Mr. Carter - Richard Dumont
 Mrs. Carter/Chauncey - Jane Woods

 Illana - Liz MacRae
 Tilly - A.J. Henderson
 Dora/Miss Green - Kathleen Fee
 Voces adicionales - Terrence Scammell, Mark Hellman, Pauline Little, Arthur Holden

Series derivadas
La franquicia de Hakushon Daimaō hizo una reaparición en la década de 2000 con dos animes derivados producidos por Tatsunoko Production y dirigidos por Hiroshi Sasagawa, con la hija de Hakushon Daimaō, Akubi, como el personaje central. Yobarete, Tobidete! Akubi-chan presenta a Akubi (con la voz de Tanii Asuka), quien se hace amiga de una chica tímida joven llamada Nemuta Koron (con la voz de Nogawa Sakura), quien tiene un hábito de bostezar (convocando así a Akubi) cada vez que se siente avergonzada. Akubi regresó en 2006 en Akubi Girl, en el que Akubi se hace amiga de la estudiante de primer grado Ruru-chan e intenta ayudarle a conceder el deseo de la niña de tener una estrecha amistad con Itoshi-kun, el compañero de clases de quien Ruru-chan está secretamente enamorada.

Otras apariciones
 Hay una estatua de Hakushon Daimaō en el primer episodio de la serie de 2008 Yatterman.
 Hakushon Daimaō aparece en la versión japonese del videojuego de lucha Tatsunoko vs. Capcom: Cross Generation of Heroes. Debidos a problemas de licencia, el personaje fue removido del lanzamiento occidental y en el relanzamiento japonés, Tatsunoko vs. Capcom: Ultimate All Stars.
 Hay una breve referencia al anime en el episodio de Mighty Morphin Power Rangers,  A Dark Reflection On You, en el cual hay clips de la introducción inglesa en un televisor minitatura. Bulk asevera que esta es su caricatura preferida. También apareció al final de la segunda temporada en el episodio The Power Stealer, en el que Skull disfruta viendo el anime.
 Hakushon, Akubi y Ken-chan aparecen en la serie satírica Peeping Life TV Season 1?? de 2015.

Referencias

Enlaces externos

Anime de 1969
Animes pospuestos debido a la pandemia de COVID-19
Programas de televisión iniciados en 1969
Anime y manga cómico
Publicaciones de manga
Viz Media

Hakushon Daimaō


أم القراءة هي استعمال بعض الحروف الصامتة كحروف العلة والهاء، للتعبير عن حروف مصوتة مطولة.

انظر أيضًا
 حركة
 كتيب ملئ

مراجع

اللغة العربية
أبجدية سريانية
أبجدية عبرية
حروف عربية
حروف مصوتة
علوم اللغة العربية
قواعد اللغة العبرية
كلمات وعبارات لاتينية
لغات سامية
لغويات سامية
نظم كتابة سامية

أم قراءة


Fingersmith es una miniserie de dos partes producida por la BBC que se estrenó en televisión en 2005. La historia, adaptación de la novela nominada al Premio Man Booker Fingersmith (Falsa identidad), de Sarah Waters, relata el encuentro de dos mujeres muy diferentes y la locura que sucede como consecuencia. Fue dirigida por Aisling Walsh y protagonizada por Sally Hawkins, Imelda Staunton, Elaine Cassidy, Rupert Evans y Charles Dance.

Reparto
Sally Hawkins como Sue Trinder.
Elaine Cassidy como Maud Lilly.
Imelda Staunton como la señora Sucksby.
Rupert Evans como Richard 'Caballero' Rivers.
Charles Dance como Tío Lilly.
Michelle Dockery como Betty.

Enlaces externos
 Web oficial en la BBC
 LOGO
 afterellen.com Crítica de Fingersmith
 Crítica de la película en la BBC Press Office
Interview with Elaine Cassidy at BBC Press Office
 Página en Rotten Tomatoes
 Página en IMDb

Programas de televisión LGBT
Series de televisión de Reino Unido
Series de televisión iniciadas en 2005
Series de televisión con personajes LGBT

Fingersmith (miniserie TV)


La Coupe d'Angleterre de rugby à XIII 2022 (dite Betfred Challenge Cup pour des raisons commerciales) est la  de la Coupe d'Angleterre, compétition à élimination directe mettant aux prises des clubs de rugby à XIII amateurs et professionnels affiliés à la Rugby Football League.

Des clubs anglais, gallois, écossais et français y participent. La compétition se déroule du  au . La finale est prévue après huit tours à élimination directe mettant aux prises les clubs professionnels et est programmée le  au Tottenham Hotspur Stadium de Londres.

Les rencontres sont diffusées en direct au Royaume-Uni sur BBC Sport et Sky Sports.

Clubs participants

L'épreuve est disputée entre les clubs professionnels de Super League, Championship et League 1 ainsi qu'un certain nombre de clubs amateurs invités.

Le club français de Toulouse olympique XIII (présent en Super League) ne prend pas part à l'épreuve.

En effet, les clubs français sont tenus de payer des frais d'inscription relativement élevés. Seuls les Dragons catalans sont en mesure de les supporter.

Phase finale

Huitièmes de finale
Légende : (1) Super League, (2) Championship, (3) League 1.

Les huitièmes de finale se déroulent entre le 25 et le .

Quarts de finale
Légende : (1) Super League, (2) Championship, (3) League 1.

Demi-finales
Légende : (1) Super League, (2) Championship, (3) League 1.

Finale (28 mai 2022)

Médias
Poursuivant une tradition ininterrompue, la BBC diffuse la coupe sur ses chaines nationales principales ( BBC 1 ou BBC 2) au Royaume-Uni.

En France, Beinsport se lance timidement dans la diffusion des matchs dans lesquels jouent les Dragons catalans.

France 3 Occitanie diffuse exceptionnellement le quart de finale opposant les Dragons catalans et Saint-Helens.

Notes et références

Liens externes
  Site officiel

Compétition de rugby à XIII en Europe
Coupe d'Angleterre de rugby à XIII
Sport en Angleterre en 2022
Rugby à XIII en France en 2022
Rugby à XIII en 2022

Coupe d'Angleterre de rugby à XIII 2022


කෙන්ට්හි මයිකල් කුමරිය දෙවන එලිසබෙත් මහ රාජෝත්තමාවියගේ ඥාති සහෝදරයෙක් වන කෙන්ට්හි මයිකල් කුමරුගේ බිරිද වේ.

කෙන්ට්හි මයිකල් කුමරිය


Hans Gillhaus (født 5. november 1963) er en tidligere hollandsk fodboldspiller.

Hollands fodboldlandshold

|-
|1987||2||2
|-
|1988||0||0
|-
|1989||0||0
|-
|1990||5||0
|-
|1991||0||0
|-
|1992||0||0
|-
|1993||0||0
|-
|1994||2||0
|-
!Total||9||2
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1990

Hans Gillhaus


Otto Barić () a fost un antrenor de fotbal croat-austriac.

Cariera de fotbalist

1946-1963

Cariera de antrenor

1969 - 2007
Barić și-a început cariera de antrenor în 1969, la clubul Germania Wiesbaden din Germania de Vest
și s-a mutat după un sezon la clubul austriac Wacker Innsbruck, unde și-a petrecut următoarele două sezoane și a câștigat două campionate consecutiv înainte de a trece la LASK Linz în iulie 1972. După două sezoane cu Linz, s-a dus la clubul croat NK Zagreb și-a petrecut două sezoane acolo înainte de a trece la Dinamo Vinkovci în iulie 1976. La sfârșitul anilor 1970, el a fost, de asemenea, antrenorul principal al echipei naționale de amatori a Iugoslavei, o echipă formată din jucători de la Liga a Doua Iugoslavă, cu care a câștigat două titluri regionale și unul continental între 1976 și 1978. În același timp, el a antrenat timp de patru sezoane la Dinamo Vinkovci (Cibalia) înainte de a se întoarce în Austria, în martie 1980, la Sturm Graz. El și-a petrecut un sezon și jumătate de sezon la Sturm, urmând ca peste un an să o preia pe Rapid Viena în iulie 1982, cu care a obținut trei titluri de campioni în Bundesliga Austriacă în 1982, 1983 și 1987, precum și a trei Cupe ale Austriei în 1983, 1984 și 1985. În 1985 el a ajuns cu Rapid Viena în finala Cupei Cupelor, dar a pierdut meciul cu Everton cu 3-1.

Note

Legături externe
 Otto Barić la transfermarkt

Nașteri în 1932
Decese în 2020
Antrenori austrieci de fotbal

Otto Barić


Babin zub (dvolistak, lat. Tribulus), biljni rod iz porodice dvoliskovica kojemu pripada tridesetak vrsta jednogodišnjeg, ponekad dvogodišneg bilja i trajnica rasprostranjenih po Euroaziji, Africi i Australiji.

Tipično su pubescentne, rijetko gole, 5 čašičnih listića i pet bijelih do zlatno žutih latica, pet do 10 prašnika.

Vrste

 Tribulus adelacanthus R.M.Barker
 Tribulus arabicus Hosni
 Tribulus astrocarpus F.Muell.
 Tribulus bimucronatus Viv.
 Tribulus cistoides L.
 Tribulus cristatus C.Presl
 Tribulus echinops Kers
 Tribulus eichlerianus K.L.Wilson
 Tribulus excrucians Wawra
 Tribulus forrestii F.Muell.
 Tribulus hirsutus Benth.
 Tribulus hystrix R.Br.
 Tribulus incanus Hosni
 Tribulus kaiseri Hosni
 Tribulus macrocarpus F.Muell. ex Benth.
 Tribulus macropterus Boiss.
 Tribulus megistopterus Kralik
 Tribulus micrococcus Domin
 Tribulus minutus Leichh. ex Benth.
 Tribulus mollis Ehrenb. ex Schweinf.
 Tribulus occidentalis R.Br.
 Tribulus parvispinus C.Presl
 Tribulus pentandrus Forssk.
 Tribulus platypterus Benth.
 Tribulus ranunculiflorus F.Muell.
 Tribulus spurius Kralik
 Tribulus suberosus H.Eichler ex R.M.Barker
 Tribulus subramanyamii P.Singh, G.S.Giri & V.Singh
 Tribulus terrestris L.
 Tribulus zeyheri Sond.

Izvori

Vanjske poveznice

Dvoliskovice

Babin zub


Benjamin Creme (5 December 1922 − 24 October 2016) was a Scottish artist, author, esotericist, and editor of Share International magazine.

He asserted that the Second Coming, prophesied by many religions, would come in the form of Maitreya, the World Teacher. Maitreya is the name Buddhists use for the future Buddha, but Creme claimed that Maitreya is the teacher that all religions point towards and hope for, as well as the Head of the Spiritual Hierarchy on Earth. Other names for him, according to Creme, are the Christ, the Imam Mahdi, Krishna, and the Messiah. Creme claimed Maitreya is "the World Teacher" for All Humanity for the Aquarian Age, is immortal and omniscient, and has lived in London since 19 July 1977. When speaking of Maitreya, Creme insisted that Maitreya is not a religious teacher in the traditional sense, but rather "an educationalist in the widest sense of the word, advocating changes in our political, economic and social life... He comes to show that the spiritual life can be lived in every department of human living – not alone in the religious field."

Early life
Born in Glasgow, Scotland, in 1922, Benjamin Creme's life and work followed two distinct interests – art and esotericism – which eventually merged as a single path. At the age of thirteen Creme began painting, inspired by the works of Rembrandt. In order to become a painter, he left school at sixteen.  Over the years, Creme befriended and collaborated with many fixtures of the time in British art, music, and literature, developing into a painter in the Modernist style. His style of painting has also been categorized as "abstractly representational", and his work has been exhibited by galleries around the world.

Spiritual development and assigned mission by his Master
In direct parallel to his artistic exploration, Creme said he became interested in the occult at the age of fourteen, when he read With Mystics and Magicians in Tibet by Alexandra David-Neel.  Over the years, Creme studied the works of Helena Blavatsky and Alice Bailey, as well as those of Charles Leadbeater, Paul Brunton, George Gurdjieff, Peter Ouspensky and Maurice Nicoll; along with Patanjali, Vivekananda, Sivananda, Yogananda, Krishnamurti, and Ramana Maharshi, all of whom described the existence of a kingdom beyond that of the Human. Creme reiterated that it was this Spiritual Kingdom, or Fifth Kingdom on Earth, that has helped guide human evolution since Humanity's inception. Creme explained further about how this Kingdom, or Spiritual Hierarchy, is composed of Masters of Wisdom – great beings who have mastered themselves over many life-times.

Creme said that he was first contacted telepathically by his Master in January 1959, when Creme was asked to make tape recordings of his Master's messages. Creme first began to speak publicly of his mission on 30 May 1975, at the Friends Meeting House on Euston Road in London, England. His central message announced the emergence of this group of enlightened spiritual teachers who would guide humanity forward into a new epoch, the Aquarian Age of peace and brotherhood, based on the principles of love and sharing. At the head of this group would be the one who occupies the office of the Christ, Maitreya, the World Teacher, expected by all the major religions as their "Awaited One": the Christ to the Christians; the Imam Mahdi to the Muslims; the Messiah for Jews; and the 5th Buddha (i.e., Maitreya) for Buddhists. As early as 1982, however, Creme emphasized that Maitreya would reveal himself fully only when Humanity began to live in right relationship to one another – most notably, by living in peace, and by beginning to share the world's resources more equitably.

Predictions in 1982 and later

In the spring of 1982 Creme placed advertisements in newspapers around the world saying, "The Christ is now here." According to Creme, the Christ, whom he also called Maitreya, would begin to announce his existence on worldwide television broadcasts. Creme stated in these newspaper advertisements that the Second Coming of Christ would occur within the next two months. On 14 May 1982 Creme held a press conference in Los Angeles. More than 90 reporters attended and heard Creme announce that Maitreya was living within the Asian community in the Brick Lane area of London. Creme presented the reporters with a challenge: If the media made a serious attempt to seek Maitreya in London, he would reveal himself to them. Afterwards, Creme wrote, "It was hoped that the media would respond to my information at a level which would allow Him to come forward to them. This hope, however, was not fulfilled. While the media did show an interest in the reappearance story, it did not go so far as to actually get involved in searching for Maitreya."

After 1982, Creme made a number of additional predictions and announcements about the imminent appearance of Maitreya, based on his claims of receiving telepathic messages from a Master of Wisdom. Creme said that in January 1986, Maitreya contacted media representatives at the highest level in Britain who agreed to make an announcement. Under pressure from high religious and government officials, however, this statement was withheld.

Creme wrote, "On 26 February 1987 Maitreya gave an interview to the major American television company, Cable News Network (CNN). He was interviewed under His ordinary, everyday name, and did not call Himself the Christ. He did say, however, that, among other names, He was known as Maitreya. A group of His closest associates journeyed to the United States to arrange further interviews[...]" The CNN interview was made available for possible showing in 26 of a promised 29 countries in Europe, Scandinavia, North Africa and the Middle East, but was not broadcast in the United States. The CNN office in Atlanta explained that they could not see a framework in which to present the interview.

In 1997 Creme again announced that there would be additional, global TV broadcasts from the Christ, Maitreya, although far less of the for-profit media expressed interest. Creme nevertheless stated that when the "Day of Declaration" occurred "The Christ will come on the world's television channels, linked together by satellite. All those with access to television will see ... [his face]. He will establish a telepathic rapport with all humanity simultaneously. While the Christ is speaking... [everyone will feel far more love than they've ever felt before, that massive outpouring of love will cause] hundreds of thousands of 'miracle' cures [to] take place simultaneously."

On 14 January 2010 Creme revealed that Maitreya had given his first interview on American television. Soon afterwards several people in the United States, working from Creme's predictions, concluded that the British-American economist and author Raj Patel was Maitreya. After newspaper articles spread this story around the world Creme responded that Raj Patel was not the coming World Teacher in an article in The Guardian under the headline "Raj Patel is Not Maitreya, But the World Teacher is Here — and Needed."

Creme gave lectures around the world for more than 30 years about Maitreya, and a network of volunteers worked with him to give his views to the public. In speaking about his work, Creme said: "My job has been to make the initial approach to the public, to help create a climate of hope and expectancy. If I can do that, I'll be well pleased."

Although most press coverage of Creme and his information has been skeptical, some members of the news media had positive views of him, such as Canadian broadcasting host/producer Max Allen, who stated, "The Maitreya story is important and Creme is an admirable spokesman." Creme died in October 2016 at the age of 93.

Crop circles and UFOs
From 1957 to 1959 Creme was the vice-president of the Aetherius Society, an organization that maintained that UFOs existed and that the other planets in our solar system were inhabited and supported life, although Humanity had yet to develop etheric sight to ascertain this.  The organization's beliefs were based largely on Theosophy, which integrates the study of religion, philosophy, and science, branching not merely into the Occult but also cosmology. For Theosophists, planets are evolving, living beings that host their own Spiritual Hierarchies.

In 1958, Creme met George Adamski and said he could personally vouch for the authenticity of Adamski's UFO contacts.  Creme maintained that most of the UFOs that travelled to Earth came from Mars and Venus, in space-ships manufactured on Mars through a process in which thoughts have the power to materialize things. In addition, Creme believed that the most highly evolved beings of Mars and Venus (that are visible only on the etheric level) have long played a role in not merely uplifting early animal-man, but also in protecting Humanity from its own self by sending UFOs to heal the Earth's negativity and pollution. Creme asserted that nuclear radiation was the most dangerous of all pollution, while emphasizing that all the nuclear power plants continually leak, but such seepage escapes scientific measurements at this time as radioactive pollution exists largely on the etheric plane.  Creme underscored that it is there that the radioactive waste does the most harm; it is in that realm that nuclear power threatens all life on our planet and beyond.

During an interview in 2006 Creme confirmed his views on the importance of UFOs and their role in creating crop circles. "The crop circles are there to draw attention to the fact that the Space Brothers are there... They are made in seconds by the 'ships' of the Space Brothers...They appear all over the world, but the majority are in the South of England. Why? Because Maitreya is in London."

Over time, Creme explained how interdependent Humanity's existence has been with other, far more advanced, planetary civilizations. He underscored that "the UFOs have an enormous part to play in the security of this planet at the ecological level. [The crop circles are part of] a new science that will give us energy directly from the sun. Oil will become a thing of the past. No one will be able to sell energy in the future."

Predictions and responses
Creme asserted that Maitreya was the World Teacher for the Age of Aquarius, and that during the transition of one astrological cycle to another humans undergo a quickening of their evolution, while experiencing crisis after crisis. Creme underscored that Maitreya "comes to show that the spiritual life can be lived in every department of human living ―  not alone in the religious field; that the scientific path to God, about which he will teach, is wide enough and varied enough to accommodate all men. Everyone, in the future, will come to realize the spiritual basis of life, and will seek to give it expression in his work. And whereas today only the seer or the mystic knows the true meaning of reality, this will be the experience of all men, whatever their way.  Not all men are religious; religion is a way, a specific way."   Between 1989 and 1991, Creme's magazine Share International published a series of purported excerpts of talks given by Maitreya in the London area, recorded by a close associate, and then transmitted to two journalists, Patricha Pitchon and Brian James. Covering modern problems such as addiction, crime, and corruption, Maitreya's dialogues proposed the technique of "honesty of mind, sincerity of spirit and detachment" as the cure, leading to growing awareness. The excerpts also contained prognostications of ongoing world events, including the Fall of the Berlin Wall, the ending of Communist rule in the Soviet Union, the release of Nelson Mandela and the ending of Apartheid in South Africa, the release of Terry Waite, the resignation of Margaret Thatcher, and many more. Sceptics ridiculed the story presented by Benjamin Creme, noting that several of the predictions appeared to have been incorrect. Others have treated Creme's story with interest and are waiting to see what happens. Some fundamentalist Evangelical Christian sources and other detractors accused Creme of being part of a satanic conspiracy and placed him among a number of "antichrist potentials". Yet Creme emphasized  that those who read his own books or listened to his lectures would do best to engage actively with the information he presented, and to verify it for themselves. Creme stated,  "I have never presented Maitreya as a messiah figure who comes to make all things bright and beautiful for a supine humanity. Maitreya himself is at pains to clarify his position that every stone and brick of the new civilisation must be put in place by humanity itself; humanity's free will is sacrosanct."

Bibliography
 Creme, Benjamin. The Reappearance of the Christ and the Masters of Wisdom. Tara Press, 1980.
 Creme, Benjamin (ed.). Messages from Maitreya the Christ. (Share International Foundation), 1981, 1986.
 Creme, Benjamin. Transmission: A Meditation for the New Age. Tara Center, 1983.
 Creme, Benjamin (ed.). A Master Speaks. Share International Foundation, 1985.
 Creme, Benjamin. Maitreya's Mission. 3 vols. Share International Foundation, 1986, 1993, 1997.
 Creme, Benjamin. The Ageless Wisdom Teaching: An Introduction to Humanity's Spiritual Legacy. Share International Foundation, 1996.
 Creme, Benjamin. The Great Approach: New Light and Life for Humanity. Share International Foundation, 2001.
 Creme, Benjamin. The Art of Co-operation. Share International Foundation, 2002.
 Creme, Benjamin (ed.). Maitreya's Teachings — The Laws of Life. Share International Foundation, 2005.
 Creme, Benjamin. The Art of Living: Living within the Laws of Life. Share International Foundation, 2006.
 Creme, Benjamin. The World Teacher for All Humanity. Share International Foundation, 2007.
 Creme, Benjamin. The Awakening of Humanity. Share International Foundation, 2008.

See also
Alice Bailey
Helena Petrovna Blavatsky
Helena Roerich
List of Maitreya claimants
Maitreya (Theosophy)
UFO religion

References

External links

 Share International
 Books (Share International) by Benjamin Creme.
  Benjamin Creme Museum

1922 births
2016 deaths
20th-century apocalypticists
21st-century apocalypticists
Esotericists
New Age writers
New Thought writers
Artists from Glasgow
Scottish religious leaders
Scottish spiritual mediums
Scottish Theosophists
Spiritual teachers

Benjamin Creme


Barna da Siena, también conocido como Barna di Siena, fue un pintor sienés activo de 1330 a 1350. Aprendió el oficio de Simone Martini. Barna realizó los frescos que representan la vida de Jesús en la Colegiata de San Gimignano y el Cristo llevando la cruz de la Frick Collection de Nueva York. Murió por una caída de andamio. Las figuras de Barna son más dramáticas y vigorosas que cualquier otra en la pintura sienesa anterior.

Véase también
 Trecento

Referencias
 Vasari, Giorgio, Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori.

Enlaces externos

 Biografía de il Berna En las Vidas de G. Vasari edic. Torrentina 1550

Pintores del Gótico
Pintores de Italia del siglo XIV
Nacidos en Siena

Barna da Siena


Markus Storck (født 1964 i Frankfurt am Main) er en tysk cykeldesigner- og udvikler, der er kendt for at skabe den letteste forgaffel i verden, lavet af carbonfiber. Han er administrerende direktør og grundlægger af Storck Bicycle, prisvindende designer og innovatør.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Storck Bicycles officielle websted

Personer fra Frankfurt am Main
Designere fra Tyskland

Markus Storck


الفطور الجلدية  هي فطريات طفيلية تهاجم الجلد. تتضمن هذه المجموعة ثلاثة أجناس من الفطريات غير الكاملة وهي الشعروية، مايكروسبورم Microsporum، إبيديرموفايتون Epidermophyton.
هذه الأجناس الثلاثة هي عبارة عن أطوار غير جنسية ويتبع لها ما يقارب 40 نوع. أما الأنواع القادرة على التكاثر الجنسي فإنها تتبع للجنسين التاليين: أرثروديرما Arthroderma و.

تسبب الفطور الجلدية عدوى للشعر والجلد والأظافر نظراً لقدرتها على التغذية على المواد الكيراتنية. حيث تشكل هذه الفطريات مستعمراتها في الأنسجة الكيراتينية ومن ثم يحدث الالتهاب كرد فعل للجسم على نواتج الاستقلاب الثانوية للفطريات. وبشكل عام ينحصر تواجد هذه الفطريات على الطبقة المتقرنة من البشرة وذلك لعدم قدرتها على اختراق الأنسجة الحية في جسم المضيف ذو المناعة السليمة. تستجر هذه العدوى استجابة مناعية من الجسم المضيف تتراوح من معتدلة إلى شديدة. كما وتلعب كل من الأنزيمات التالية: بروتينيز، إيلاستيز، كيراتينيز، وغيرها من الأنزيمات المحللة للبروتينات دوراً في ضراوة هذه الفطريات. هذا وإن تطور الجسم المضيف لمناعة خلوية مرتبطة مع فرط التحسس المتأخر من شأنه أن يساعد على الشفاء على عكس المضيفون الذين يعانون من مشاكل في مناعتهم الخلوية ومما يمهد لعدوى فطرية مزمنة أو متكررة.

يطلق عادة على العدوى المسببة بالفطريات الجلدية اسم القوباء الحلقية أو بشكل أدق تينيا Tinea.عادة لا تغزو هذه الفطريات الأنسجة الحية بل الطبقة الخارجية من الجلد وفي حالات نادرة تغزو الأنسجة تحت الجلدية مسببة تشكل الكريون kerion.

أنواعها

 قدم الرياضي أو سعفة القدم Tinea pedis
تصيب الرجال أكثر من النساء وهي إصابة غير محصورة فقط على الرياضيين كما يوحي الاسم بذلك. تبدأ الإصابة في الفراغ بين الأصابع الأولى للقدم ومن ثم يمتد إلى باطن القدم على شكل الحذاء المنزوع الكعب.
 حكة جوك Tinea cruris
تصيب هذه الحكة بشكل رئيسي المنطقة الحنية ومن ثم تنتشر إلى مناطق أخرى من الجسم مثل المنطقة الحول شرجية ومنطقة الإلية. تحدث العدوى عادة بانتقال الأبواغ إلى المنطقة الحنية بواسطة الحك.
 القوباء الحلقية المنتشرة في كامل الجسم أو سعفة الجسم Tinea corpora
 القوباء الحلقية في الوجه أو سعفة الوجه Tinea faciei
 القوباء الحلقية المسببة للنقط السوداء أو سعفة الرأس Tinea capitis
تتميز هذه الإصابة بتكسر ساق الشعرات المصابة من جذورها تاركة ورائها نقاط سوداء على الجلد. كما تعتبر الكشطات المأخوذة من منطقة النقط السوداء أداة تشخيصية هامة عند استخدام المجهر. يظهر الفحص المجهري تواجد أبواغ متعددة من نوع أرثروسبوز.لا تتم معالجة هذه العدوى موضعياً وإنما بالمعالجة الجهازية بمضادات الفطور.
 القوباء الحلقية في فروة الرأس Tinea capitis
 القوباء الحلقية في اليدين أو سعفة اليدين Tinea manuum
غالباً ما تحدث الإصابة في يد واحدة وفي كلتا القدمين.
  عدوى الأظافر الفطرية Onychomycosis أو سعفة الأظافر  Tinea unguum

التشخيص

يمكن أن يتم التشخيص بسهولة بأخذ كشطات من الأظافر أو الأشعار أو فروة الرأس حيث تظهر خيوط فطرية مميزة متناثرة بين الخلايا الظهارية.

كما يتم اللجوء إلى منابت فطرية للعزل الإيجابي لأنواع الفطور. تحتاج الفطور عادة فترة تتراوح بين 5-14 يوم للنمو في المنابت. يعد التمييز المجهري للأبواغ الكبيرة والصغيرة من الإجراءات المعتمدة في التفريق بين الفطور. ولكن هذه العملية تحتاج إلى مستعمرات محضرة بشكل جيد على الشريحة الزجاجية وإلى تحريض على التبوغ في العديد من الأنواع. من ناحية أخرى فإن الخصائص الشكلية للمستعمرة من ناحية نوع النسيج الفطري والتصبغ والتضاريس هي أيضاً مهمة في التشخيص. كما أنه من الأهمية بمكان الإحاطة بالمعلومات السريرية للحالة من ناحية مكان الإصابة وانتشارها وتاريخ السفر أو الاحتكاك بالحيوانات وخاصة في حالة الأنواع التي ليس لها القدرة على تشكيل أبواغ مثل Trichophyton concentricum, Microsporum audouinii، Trichophyton.schoenleinii

و لقد تم تطوير منبت خاص يدعى منبت فحص الفطور الجلدية (DTM) من أجل تشخيصها والذي يعتمد على تلون المنبت من اللون الأصفر إلى الأحمر عند تواجد أحد أنواع هذه الفطريات دون الحاجة للتشخيص المجهري. حيث يتم غرس العينات السريرية بهذا المنبت ومن ثم تحضينها على درحة حرارة الغرفة لمدة 10-14 يوم لملاحظة التغير اللوني. بعد أسبوعين من التحضين قد تظهر نتائج كاذبة لذلك يجب أن لا تتجاوز المدة 14 يوماً.

الانتقال
تنتقل الفطور الجلدية من خلال الاتصال المباشر أو غير المباشر مع المضيف المصاب (حيوان أو إنسان). حيث يتم من خلال التماس مع الجلد أو الشعر أو حتى الملابس أو أمشاط الشعر أو المقاعد أو المناشف أو سجاد الفنادق أو أرضية غرف تبديل الملابس. يمكن لهذه الفطريات أن تبقى حيوية في البيئة حتى 15 شهراً وذلك حسب الأنواع. كما تعد الإصابات الجلدية منل الحروق والجروح من العوامل المساعدة على الإصابة بالإضافة إلى الحرارة والرطوبة.

التصنيف

تصنف الفطور الجلدية بناءً على أماكنها المحببة للتعايش إلى ثلاثة مجموعات:
 المحبة للإنسان: تنحصر الإصابة عند الإنسان وهي تظهر عدوى متوسطة ممزمنة.
 المحبة للحيوان: وهي تتواجد بشكل رئيسي عند الحيوانات ولكن من الممكن أن تنتقل إلى الإنسان عند الاتصال مع حيوان مصاب.
 المحبة للتربة: تتواجد في التربة ولكنها ممن الممكن أن تصيب الإنسان والحيوان.

العلاج
العلاج الموضعي بأحد المركبات التالية:clotrimazole, miconizole, terbinafine

العلاج الجهازي يتم عن طريق الفم مثل: fluconizole, griseofulvin, Terbinafine, itraconizole.

وصلات خارجية
 عالم الفطريات الجلدية

المراجع

أمراض فطرية حيوانية

فطريات جلدية


El FC Torpedo Vladimir (en ruso: Футбольный клуб "Торпедо" Владимир) es un club de fútbol ruso de la ciudad de Vladímir. Fue fundado en 1946, disputa sus partidos como local en el Estadio Torpedo y compite en el Campeonato de Fútbol de la Liga Nacional.

Jugadores destacados
  Viktor Losev
  Vladimir Suchilin
  Valentin Afonin
  Viktor Losev
  Vladimir Suchilin
  Maksim Belyayev
  Ishref Magomedov
  Dmitri Zinovich
  Dmitri Vyazmikin
  Ishref Magomedov
  Dmitri Zinovich

Equipo
Actualizado el 31 de agosto de 2011, según el sitio oficial.

Enlaces externos
 Sitio web oficial (en ruso)
 Sitio web oficial
 Ficha en Soccerway

Equipos de fútbol de Rusia
Equipos de fútbol fundados en 1959

FC Torpedo Vladimir


Jorge Swett Palomeque (Guayaquil, 6 de febrero de 1926 - ibídem, 24 de febrero de 2012) fue un muralista, pintor, abogado y escritor guayaquileño.

Biografía
Jorge Swett nació en Guayaquil el 6 de febrero de 1926, hijo de Jorge Swett Coronel y Ángela Palomeque Gómez. Desde temprana edad dibujaba y acudía a diversas exposiciones, siendo a la edad de 15 años cuando tomó mayor importancia al arte gracias al estímulo de su profesor de historia, Carlos Zevallos Menéndez. Estudió en la Escuela Municipal de Bellas Artes y sus estudios superiores en la Escuela de Jurisprudencia y Ciencias Sociales de la Universidad de Guayaquil.

Fascinado por el arte para todo público, se inclinó por el muralismo, lo que lo llevó a realizar más de 100 murales en su ciudad natal durante su vida en instituciones como el Museo Municipal de Guayaquil , la Caja del Seguro Social, el antiguo aeropuerto Simón Bolívar, el Hospital del Niño, la Universidad Católica de Santiago de Guayaquil, el Puerto Marítimo, el Palacio de Justicia, Ecuavisa, entre otros.

Llegó a ser presidente de la Casa de la Cultura Ecuatoriana, núcleo del Guayas, y catedrático de la Universidad Católica de Santiago de Guayaquil, obtuvo la Medalla de Oro de la Municipalidad de Guayaquil, el Premio Nacional de Cultura Eugenio Espejo en el 2001 y también fue jurado de certámenes artísticos como el de su última participación como juez del Salón de octubre de 2011.

Publicó en 2001 un libro de relatos titulado "Ciertas partes de mi vida" y otro en 2010, que además contenía cuentos y poemas, titulado "La montaña y los recuerdos".

Murió el 24 de febrero de 2012 a las 13:00 de un paro cardíaco en la Clínica Kennedy de Guayaquil.

Breve listado de obras

Jorge Swett es uno de los muralistas más destacados de Ecuador. A lo largo de su vida realizó cerca de 90 murales. Algunos de ellos son:

 Mural del Centro Ecuatoriano Norteamericano
 Mural Cultura Manteño Huancavilca en el antiguo Aeropuerto Simón Bolívar
 Mosaico del edificio de aduanas
 Mosaico de la administración del Puerto Marítimo
 Mural del Cementerio General
 Mural del Hospital del Niño
 Mural del estación de Ecuavisa
 Mural del Museo Municipal de Guayaquil
 Cristo liberado

Véase también

 Pintura de Ecuador
 Escuela Quiteña
 Oswaldo Guayasamín
 Victor Mideros
 Enrique Tábara
 Manuel Rendón Seminario

Referencias

Enlaces externos
 Diario "El Universo": Muralista Jorge Swett será sepultado al mediodía de hoy
 Diario "Hoy": Jorge Swett muralista por posición ideológica

Pintores de Ecuador del siglo XX
Pintores de Ecuador del siglo XXI
Muralistas de Ecuador
Ganadores del Premio Eugenio Espejo
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Pintores de Guayaquil

Jorge Swett


Stop Tyven er en stumfilm fra 1914 instrueret af Sofus Wolder efter manuskript af Alfred Kjerulf.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1914

Stop Tyven


Zagrebačka nogometna zona  je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1974./75.
Sudjelovalo je 16 klubova, a prvak je bila "Sloga" iz Čakovca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska liga 1974./75.
 Varaždinsko-zagorska A liga 1974./75.
 Međuopćinska liga Karlovac – Kutina – Sisak 1974./75.
 Međupodsavezna nogometna liga Daruvar – Virovitica 1974./75.
 Područna liga Koprivnica 1974./75.
 Liga NSP Bjelovar 1974./75.

Vanjske poveznice

Izvori

 Branko Piljek: Monografija zagorskog sporta , Zabok, 2011., , str. 37
 Krešimir Perušić i dr.: 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji : 1903. – 2003., Karlovac, 2004., , str. 313
 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 24, god. XXX, izdano 20. lipnja 1975., str. 12, (konačna ljestvica), preuzeto 19. travnja 2021.

1974-75
Zagreb
1974-75 HRV

Zagrebačka nogometna zona 1974./75.


Loboda (gusja noga, lat. Chenopodium), biljni rod s prekop 100 vrsta jednogodišnjeg raslinja iz porodice štirovki (Amaranthaceae). naziv gusja noga prijevod je latinskog imena koje dolazi od grčkih riječi chen (guska) o podion (nožica), i to zbog oblika listova nalik stopalu guske.

Rod je raširen po Euroaziji i Sjevernoj Americi. U Hrvatskoj su najčešće bijela i trokutnolisna loboda. Listovi trokutnolisne lobode mogu se pripremati kao špinat.

Takozvana mirisava loboda (Dysphania ambrosioides) koja je u Europu unešena u 17. stoljeću iz Amerike, nije loboda, nego pripada rodu Dysphania. Vrsta loboda kamenjarka uključena je u rod Chenopodiastrum.

Vrste

 Chenopodium acerifolium Andrz.
 Chenopodium aciculare (Paul G.Wilson) S.Fuentes & Borsch
 Chenopodium acuminatum Willd.
 Chenopodium adpressifolium Pandeya & A.Pandeya
 Chenopodium albescens Small
 Chenopodium album L.
 Chenopodium allanii Aellen
 Chenopodium arizonicum Standl.
 Chenopodium atripliciforme Murr
 Chenopodium atrovirens Rydb.
 Chenopodium auricomiforme Murr & Thell.
 Chenopodium auricomum Lindl.
 Chenopodium ayare Toro Torr.
 Chenopodium baccatum Labill.
 Chenopodium bengalense (Lam.) Spielm. ex Steud.
 Chenopodium berlandieri Moq.
 Chenopodium betaceum Andrz.
 Chenopodium × binzianum Aellen & Thell.
 Chenopodium × bohemicum F.Dvorák
 Chenopodium × borbasii Murr
 Chenopodium bryoniifolium Bunge
 Chenopodium candolleanum (Moq.) S.Fuentes & Borsch
 Chenopodium carnosulum Moq.
 Chenopodium chaldoranicum Rahimin. & Ghaemm.
 Chenopodium cordobense Aellen
 Chenopodium cornutum (Torr.) Benth. & Hook.f. ex S.Watson
 Chenopodium × covillei Aellen
 Chenopodium crusoeanum Skottsb.
 Chenopodium cuneifolium Vahl
 Chenopodium curvispicatum Paul G.Wilson
 Chenopodium cyanifolium Pandeya, Singhal & A.K.Bhatn.
 Chenopodium cycloides A.Nelson
 Chenopodium × dadakovae F.Dvorák
 Chenopodium desertorum (J.M.Black) J.M.Black
 Chenopodium desiccatum A.Nelson
 Chenopodium detestans Kirk
 Chenopodium diversifolium (Aellen) F.Dvorák
 Chenopodium drummondii (Moq.) S.Fuentes & Borsch
 Chenopodium eremaeum (Paul G.Wilson) S.Fuentes & Borsch
 Chenopodium eustriatum F.Dvorák
 Chenopodium × fallax (Aellen) F.Dvorák
 Chenopodium ficifoliiforme F.Dvorák
 Chenopodium ficifolium Sm.
 Chenopodium flabellifolium Standl.
 Chenopodium foggii Wahl
 Chenopodium fremontii S.Watson
 Chenopodium frigidum Phil.
 Chenopodium frutescens C.A.Mey.
 Chenopodium × fursajevii Aellen & Iljin
 Chenopodium gaudichaudianum (Moq.) Paul G.Wilson
 Chenopodium gracilispicum H.W.Kung
 Chenopodium griseochlorinum F.Dvorák
 Chenopodium × gruellii Aellen
 Chenopodium hastatifolium Pandeya & A.Pandeya
 Chenopodium × haywardiae Murr
 Chenopodium hederiforme (Murr) Aellen
 Chenopodium helenense Aellen
 Chenopodium hians Standl.
 Chenopodium hircinum Schrad.
 Chenopodium hubbardii Aellen
 Chenopodium × humiliforme (Murr) F.Dvorák
 Chenopodium iljinii Golosk.
 Chenopodium incanum (S.Watson) A.Heller
 Chenopodium × jedlickae F.Dvorák
 Chenopodium × jehlikii F.Dvorák
 Chenopodium karoi (Murr) Aellen
 Chenopodium lenticulare Aellen
 Chenopodium × leptophylliforme Aellen
 Chenopodium leptophyllum (Moq.) Nutt. ex S.Watson
 Chenopodium × linciense Murr
 Chenopodium littoreum Benet-Pierce & M.G.Simpson
 Chenopodium lobodontum H.Scholz
 Chenopodium loureirei Steud.
 Chenopodium × mendelii F.Dvorák
 Chenopodium moquinianum Aellen
 Chenopodium mucronatum Thunb.
 Chenopodium neomexicanum Standl.
 Chenopodium nesodendron Skottsb.
 Chenopodium nevadense Standl.
 Chenopodium nidorosum Ochiauri
 Chenopodium nitens Benet-Pierce & M.G.Simpson
 Chenopodium nitrariaceum (F.Muell.) F.Muell. ex Benth.
 Chenopodium novopokrovskyanum (Aellen) Uotila
 Chenopodium nutans (R.Br.) S.Fuentes & Borsch
 Chenopodium oahuense (Meyen) Aellen
 Chenopodium obscurum Aellen
 Chenopodium opulifolium Schrad. ex W.D.J.Koch & Ziz
 Chenopodium pallescens Standl.
 Chenopodium pallidicaule Aellen
 Chenopodium pallidum Moq.
 Chenopodium palmeri Standl.
 Chenopodium pamiricum Iljin
 Chenopodium papulosum Moq.
 Chenopodium parabolicum (R.Br.) S.Fuentes & Borsch
 Chenopodium parodii Aellen
 Chenopodium parryi Standl.
 Chenopodium perttii Sukhor.
 Chenopodium petiolare Kunth
 Chenopodium philippianum Aellen
 Chenopodium phillipsianum Aellen
 Chenopodium pilcomayense Aellen
 Chenopodium × podperae F.Dvorák
 Chenopodium polygonoides (Murr) Aellen
 Chenopodium × praeacutum Murr
 Chenopodium pratericola Rydb.
 Chenopodium preissii (Moq.) Diels
 Chenopodium × preissmannii Murr
 Chenopodium × pseudoleptophyllum Aellen
 Chenopodium pseudomultiflorum (Murr) Uotila
 Chenopodium × pseudostriatum (Zschacke) Druce
 Chenopodium pueblense H.S.Reed
 Chenopodium quinoa Willd.
 Chenopodium retusum (Moq.) Juss. ex Moq.
 Chenopodium ruiz-lealii Aellen
 Chenopodium sagittatum Pandeya & A.Pandeya
 Chenopodium sanctae-clarae Johow
 Chenopodium sancti-ambrosii Skottsb.
 Chenopodium santoshei Pandeya, Singhal & A.K.Bhatn.
 Chenopodium scabricaule Speg.
 Chenopodium × smardae F.Dvorák
 Chenopodium sonorense Benet-Pierce & M.G.Simpson
 Chenopodium sosnowskyi Kapeller
 Chenopodium spegazzinii F.Dvorák
 Chenopodium spinescens (R.Br.) S.Fuentes & Borsch
 Chenopodium standleyanum Aellen
 Chenopodium stenophyllum (Makino) Koidz.
 Chenopodium striatiforme Murr
 Chenopodium subficifolium (Murr) Druce
 Chenopodium subglabrum (S.Watson) A.Nelson
 Chenopodium suecicum Murr
 Chenopodium × thellungii Murr
 Chenopodium × tkalcsicsii H.Melzer
 Chenopodium tonkinense Courchet
 Chenopodium triandrum G.Forst.
 Chenopodium × tridentinum Murr
 Chenopodium × trigonocarpum Aellen
 Chenopodium trigonon Schult.
 Chenopodium ulbrichii Aellen
 Chenopodium ulicinum Gand.
 Chenopodium × unarii F.Dvorák
 Chenopodium × variabile Aellen
 Chenopodium vulvaria L.
 Chenopodium watsonii A.Nelson
 Chenopodium wilsonii S.Fuentes, Borsch & Uotila
 Chenopodium × zahnii Murr
 Chenopodium zerovii Iljin
 Chenopodium zoellneri Aellen
Sinonimi:
 Chenopodium polyspermum

Vanjske poveznice

Izvori

Lobodovke

Loboda


Wilhelm Duhmer (* 6. September 1884 in Kallies (Pommern); † 2. Juli 1964 in Berlin) war der zehnte Oberbürgermeister der Stadt Görlitz.

Leben
Wilhelm Duhmer wurde 1884 in Kallies in Pommern geboren. Zwischen 1914 und 1918 studierte er und leistete den Militärdienst ab. Während seines Studiums wurde er 1903 Mitglied der Burschenschaft Cimbria München und 1904 Mitglied der Burschenschaft Germania Berlin. Anschließend arbeitete er als Magistratsassessor und sammelte 1918 bis 1919 erste Erfahrung als Stadtrat in Stargard. Im Jahr 1920 zog er nach Stettin und war dort zwischen 1920 und 1931 als Stadtrat und Stadtkämmerer tätig. Schließlich wurde er 1931 auf den Oberbürgermeisterposten der Stadt Görlitz berufen. Am 8. Oktober 1931 wurde er Oberbürgermeister. Duhmer war Mitglied der Deutschen Demokratischen Partei.

Am Abend des 29. März 1933 erfuhr Duhmer auf dem Rückweg von einer Dienstreise aus Berlin, dass Mitglieder der SA in Görlitz 60 jüdische Mitbürger durch die Stadt getrieben und anschließend in den Rathauskeller gesperrt hatten. Der zurückgekehrte Oberbürgermeister versuchte die Bürger zu beruhigen und ließ sie wieder frei. In der Folgezeit wurde auch er zur politischen Zielscheibe der Nationalsozialisten. Schließlich beantragte er im Dezember 1933 die Versetzung in den Ruhestand, in den er am 1. Juni 1934 versetzt wurde.

Kurz vor Kriegsende kam er in Berlin zum Volkssturm. Im Juni 1945 kehrte er nach Görlitz zurück, um seine Tochter aus der Stadt zu holen, dabei lernte er den sowjetischen Stadtkommandanten Gardeoberst Iljitsch Nesterow kennen, der ihm wieder den Oberbürgermeisterposten anbot. Er schlug das Angebot jedoch aus. Im Jahr 1964 verstarb er.

Sein Grab befindet sich auf dem Friedhof in Bonn-Poppelsdorf.

Literatur
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 1: A–E. Winter, Heidelberg 1996, ISBN 3-8253-0339-X, S. 224.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 7: Supplement A–K. Winter, Heidelberg 2013, ISBN 978-3-8253-6050-4, S. 264–265.

Weblinks
 Nachlass Bundesarchiv N 2056

Einzelnachweise

Bürgermeister (Görlitz)
Burschenschafter (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1884
Gestorben 1964
Mann

Wilhelm Duhmer


An Malaxis maculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Oakes Ames. An Malaxis maculata in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis maculata