فريدريك دوغلاس  (14 فبراير 1818 في ماريلاند - 20 فبراير 1895 في واشنطن) كان عبدا سابقا، ثم أصبح فيما بعد كاتبا وأحد دعاة التحرير من العبودية والدفاع عن حقوق السود.

عند بلوغه سن الثامنة من عمره، أُرسل دوغلاس إلى بالتيمور، للعمل عند أحد أقارب سيده. اشتغل فيما بعد في حوض لبناء السفن. هرب عام 1838 إلى مدينة نيوبدفورد بولاية ماساتشوستس. عاد بعدها للعمل في مهنته القديمة في بناء السفن، لكن زملاءه لم يقبلوا العمل معه لأنه من السود.

في عام 1845 نشر دوغلاس كتابا عن قصة حياته بعنوان قصة حياة فريدريك دوغلاس. وفي نفس العام سافر دوجلاس إلى إنجلترا، لكنه عاد مرة أخرى إلى الولايات المتحدة الأمريكية عام 1847 وأسس صحيفة أسبوعية سماها نجمة الشمال والتي تم تغيير اسمها فيما بعد إلى ورقة فريدريك دوغلاس.

في عام 1881 عينه الرئيس الأمريكي جيمس جارفيلد ماريشالا ومسجلا عقاريا لمقاطعة كولومبيا، أصبح بعدها وزيرا مفوضا في هايتي.

حياته كعبد
ولد فريدريك أغسطس واشنطن كعبد في مزرعة في مقاطعة تالبوت في ولاية ماريلاند، اختار أن يحتفل بعيد ميلاده في 14/2 من كل عام نظراً لأنّه لا أحد كان يعلم متى ولد بما فيهم هو نفسه. في أوّل سيرة ذاتيّة كتبها قال: «ليس لديّ معرفة دقيقة بعمري، ولم أر أي تسجيل أصلي يحتوي علي ذلك».

كتب دوغلاس عن حياته المبكرة:

بعد فصل فريدريك عن أمّه، عاش مع جدّته أم أمّه بيتي بيلي. في سن السّادسة فُصل فريدريك عن جدّته وانتقل إلى مزرعة واي هاوس تحت إشراف أرون أنتوني؛ توفّي والد دوغلاس عندما كان في العاشرة من عمره. بعد وفاة أنتوني، تم إعطاء دوغلاس إلى لوكريتيا أولد زوجة توماس أولد، والتي أرسلته بدورها لخدمة هيو أولد شقيق زوجها في بالتيمور.

عندما كان في الثانية عشر من عمره، قامت صوفيا زوجة هيو بتعليم دوغلاس الأبجدية، وقد أحبّ دوغلاس صوفيا. لم يوافق هيو على دروس دوغلاس الخصوصية لأنه خاف أن يتشجع العبيد على الثورة للحصول على الحريّة.

واصل دوغلاس تعليم نفسه القراءة والكتابة بالسرّ، ويقول عن هذا:«المعرفة هي الطريق الذي يقودنا من العبوديّة إلى الحريّة»

عندما تم نقل دوغلاس إلى ويليام فريلاند، قام دوغلاس بتعليم كل العبيد الآخرين في المزرعة القراءة، من أجل قراءة إنجيل العهد الجديد كل أحد، عندما انتشر الخبر بين العبيد حضر أكثر من 40 عبداً الجلسة الأسبوعيّة لمدة 6 أشهر؛ على الرّغم من سماح ويليام فريلاند للعبيد بالقراءة إلا أن أصحاب المزارع الأخرى حاربوا التجمّع العلمي. أنا موراي دوغلاس، زوجة فريدريك دوغلاس لمدة 44 عام.

تم إرسال دوغلاس إلى إدوارد كوفي الذي كان يجلده باستمرار، إلا أن دوغلاس لم يستطع الاحتمال أكثر فتمرّد وقاتل بوحشيّة وانتصر على كوفي الذي لم يجرؤ بعدها على ضرب دوغلاس.

من العبودية إلى الحرية

حاول في البداية دوغلاس الهرب من فريلاند لكنّه لم ينجح، في عام 1836م، حاول الهرب من سيّده الجديد كوفي، لكنّه فشل مجدداً. في عام 1837م وقع في حبّ آنا موراي وهي امرأة سوداء حرّة في بالتيمور وزادت ثقته بإمكانيّة تحرّره بعد أن رأى امرأة سوداء حرّة.

في 3 أيلول من عام 1838م، نجح دوغلاس بالهروب عبر ركوب قطار متجّه إلى المدن الشماليّة الكبرى. وأصبح المكان الذي هرب منه دوغلاس موقعاً مشهوراً لهروب العبيد.

وصل دوغلاس إلى هافري دي غريس، في ماريلاند، في الرّكن الشّماليّ الشرقيّ من الولاية، قامت موراي بتزويد دوغلاس بقسم من مدّخراتها وبلباس رسمي جديد من أجل سفره، كما حصل على أوراق هويّة وأوراق حماية خاصة كان قد حصل عليها من بحّار أسود حرّ.

استغرقت رحلة دوغلاس إلى الحريّة أقل من 24 ساعة، إلا أنّه استعمل كل طرق النّقل الممكنة من قطارات وسفن بخاريّة وغيرها، حتى وصل إلى مدينة كويكرز في فيلادالفيا، بنسلفانيا، المعقل الرئيسي ضد العبوديّة في ذلك الوقت ومن ثم إلى نيويورك.

بمجرّد وصول دوغلاس إلى نيويورك، أرسل إلى موراي لتلحق به شمالاً، وبالفعل لحقت به موراي وأخذت بعض الأساسيات الضروريّة وتزوّجا بعد 11 يوم من وصوله إلى نيويورك، استعملا اسم جونسون ككنية للزواج من أجل عدم لفت الأنظار.

حديثه مع العالم

السفر إلى أيرلندا وبريطانيا العظمى
قام دوغلاس بجولة في أيرلندا وبريطانيا العظمى لكي لا يحاول مالكه السابق أن يستعيد ملكيته، وتفاجئ دوغلاس للغاية بجمال الحرية من التمييز العنصري الأمريكي، كما التقى بالقوميّ الأيرلندي دانيال أوكونويل الذي كان مصدر إلهام عظيم لدوغلاس.

قضى دوغلاس عامين في أيرلندا وبريطانيا العظمى، ألقى العديد من المحاضرات في الكنائس والمصليات، من أشهر خطاباته في تلك الفترة هو «خطاب استقبال لندن» الذي ألقاه دوغلاس في عام 1846م، وقال دوغلاس أنّه في إنجلترا «لم يعامَل على أنّه ملوّن بل عُومل كرجل».

في عام 1846م، التقى دوغلاس بتوماس كلاركسون رجلٌ آخرٌ من مؤيديّ إلغاء العبوديّة في بريطانيا، الذي أقنع البرلمان بإلغاء العبوديّة في مستعمرات بريطانيا العظمى.

بهذه الأثناء قام العديد من النّاشطين في بريطانيا بجمع الأموال لشراء حرّية دوغلاس من مالكه الأمريكيّ، وعلى الرغم من إلحاح الكثير من الأشخاص لكي يبقى دزغلاس في بريطانيا إلى أنّه بوجود زوجته في ماساتشوستس ووجود 3 ملايين من إخوته السّود يعانون من العبوديّة، عاد إلى أمريكا في عام 1847م، بعد موت دانيال أوكونويل.

سنوات الحرب الأهلية
جادل دوغلاس وأتباع سياسة إلغاء العبوديّة بأنه بسبب كون هدف الحرب الأهلية إنهاء العبوديّة، يجب السّماح للأفارقة الأمريكيين بالمشاركة بالكفاح من أجل حريّتهم. نشر دوغلاس هذا الرأي في العديد من الصحف وعن طريق العديد من خطاباته.

جاء إعلان الرئيس لينكولن في 1 كانون الثاني عام 1863م، بتحرير كل العبيد الموجودين في المناطق التي تسيطر عليها الكونفيدرالية.

خلال انتخابات الرّئاسة الأمريكيّة عام 1864م، دعم دوغلاس جون ك. فريمونت، مرشّح الحزب الديمقراطي الرّاديكال المتطرّف. وشعر دوغلاس بخيبة أمل لأن الرئيس لينكولن لم يقر بشكل رسمي حق السود بالتصويت، وكان رأي دوغلاس أنه طالما كان الرجال السود يحاربون من أجل الكونفيدرالية والاتحاد في الحرب الأهليّة فهم يستحقون أن يملكوا حق التصويت.

وضع دوغلاس ولينكولن خططاً معاً من أجل تسيير العبيد المتواجدين في الجنوب خلال الحرب، وساعد دوغلاس الاتحاد من خلال العمل كمجنّد في فوج المشاة 54 ماساتشوستس، كما انضم ابنه الأكبر تشارلز دوغلاس إلى فوج 54 ماساتشوستس إلا أنّه كان مريضاً معظم فترة خدمته [34]، لويس دوغلاس قاتل في معركة فورت واغنر. كما كان فريدريك دوغلاس جونيور يعمل كمجنّد أيضاً.

بعد وفاة لينكولن، تم التّصديق على التعديل الثالث عشر الخاص بالعبودية، والتّعديل الرّابع عشر الذي ينص على حق الجنسية والحماية المتساوية بموجب القانون، والتعديل الخامس عشر الذي ينص على حماية المواطنين من كل أشكال التّمييز العنصري في التّصويت.

فترة إعادة الإعمار
بعد الحرب الأهليّة، واصل دوغلاس العمل من أجل المساواة للأمريكيين الأفارقة من الرّجال والنّساء، كما شغل العديد من المناصب المهمّة في هذه الفترة، كرئيس لبنك فريمان الادّخاري في فترة إعادة الإعمار، وكقائم بالأعمال في جمهورية الدومينيكان.

الأعمال

المطبوعات
 قصة حياة فريدريك دوغلاس، عبد أمريكيّ (1845م).
 العبد البطل (1853م).
 عبوديّتي وحرّيّتي (1855م).
 حياة وأوقات فريدريك دوغلاس (1881م).
 أنشأ وحرّر صحيفة نجم الشمال (1847-1851م).
 بكلمات فريدريك دوغلاس: أسئلة من بطل الحرّيّة (2012).

الخطابات
 الكنيسة والتّحامل.
 رجال مصنّعون ذاتيّاً.
 نفاق العبوديّة الأمريكيّة.
 الخطبة في الصالة الوطنيّة في فيلادالفيا في عام 1863م.
 ما هو الرابع من تموز عند العبد؟

المراجع

وصلات خارجية

 حياة فريدريك دوغلاس

مناهضون للعبودية من ماريلند
محاضرون
أشخاص من مقاطعة تالبوت (ماريلاند)
أصحاب أعمال أفارقة أمريكيون
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 19
أعضاء الحزب الجمهوري في واشنطن العاصمة
أفارقة أمريكيون في القرن 19
أفارقة أمريكيون مغتربون في المملكة المتحدة
أفارقة أمريكيون مناهضون للعبودية
أمريكيون أفارقة مسيحيون
أمريكيون مغتربون في المملكة المتحدة
تاريخ ماريلند
تاريخيون أفارقة أمريكيون من ولاية نيويورك
جمهوريون من ولاية نيويورك
دبلوماسيون أفارقة أمريكيون
دبلوماسيون أمريكيون في القرن 19
رجال نسويون
سفراء الولايات المتحدة لدى جمهورية الدومينيكان
سفراء الولايات المتحدة لدى هايتي
سياسيو الحزب الجمهوري في ماريلند
سياسيون أمريكيون أفارقة
سياسيون أمريكيون في القرن 19
صحفيون أمريكيون
صحفيون أمريكيون في القرن 19
صحفيون من ماريلند
صحفيون من واشنطن العاصمة
عبيد
عبيد أمريكيون
عبيد أمريكيون في القرن 19
قديسون أمريكيون
قديسون أنجليكانيون
كتاب أمريكيون
كتاب أمريكيون أفارقة
كتاب أمريكيون أفارقة في القرن 19
كتاب سيرة ذاتية أمريكيون
كتاب غير روائيين أفارقة أمريكيون
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 19
كتاب في القرن 19
كتاب مذكرات أفارقة أمريكيون
كتاب مذكرات أمريكيون
كتاب مذكرات أمريكيون في القرن 19
كتاب مذكرات في القرن 19
كتاب من بالتيمور
كتاب من روتشستر (نيويورك)
كتاب من واشنطن العاصمة
محررو صحف أمريكيون في القرن 19
مرشحو الرئاسة الأمريكية لعام 1888
مرشحو نائب رئيس الولايات المتحدة 1872
مسيحيو القرن 19
مسيحيون مناهضون للعبودية
مصلحون اجتماعيون
مناهضون للعبودية من نيو بدفورد (ماساتشوستس)
مواليد 1817
مواليد 1818
مواليد في مقاطعة تالبوت (ماريلاند)
مؤسسو صحف أمريكيون في القرن 19
ناشرو صحف أمريكيون في القرن 19
ناشرون أفارقة أمريكيون
ناشطو حركة الحقوق المدنية
ناشطو حقوق مدنية أمريكيون
ناشطون أفارقة أمريكيون في القرن 19
ناشطون من روتشستر (نيويورك)
ناشطون من واشنطن العاصمة
نسويون أمريكيون أفارقة
نسويون مسيحيون
وفيات 1895
وفيات بسبب خثار تاجي
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في واشنطن العاصمة

فريدريك دوغلاس


The Winchester Model 1897, also known as the Model 97, M97, Riot Gun, or Trench Gun, is a pump-action shotgun with an external hammer and tube magazine manufactured by the Winchester Repeating Arms Company. The Model 1897 was an evolution of the Winchester Model 1893 designed by John Browning. From 1897 until 1957, over one million of these shotguns were produced. The Model 1897 was offered in numerous barrel lengths and grades, chambered in 12 and 16 gauge, and as a solid frame or takedown. The 16-gauge guns had a standard barrel length of , while 12-gauge guns were furnished with  barrels. Special length barrels could be ordered in lengths as short as  or as long as . Since the time the Model 1897 was first manufactured, it has been used to great effect by American military personnel, law enforcement officers, and hunters.

History
The Winchester Model 1897 was designed by American firearms inventor John Moses Browning. The Model 1897 was first listed for sale in the November 1897 Winchester catalog as a 12 gauge solid frame. The 12 gauge takedown model was added in October 1898, and the 16 gauge takedown model in February 1900. Originally produced as a tougher, stronger and more improved version of the Winchester 1893, itself an improvement on the early Spencer 1882 pump-action shotgun, the 1897 was identical to its forerunner, except that the receiver was thicker and allowed for use of smokeless powder shells, which were not common at the time.  The 1897 introduced a "take down" design, where the barrel and magazine tube could easily be separated from the receiver for cleaning or transportation, the ease of removal of the barrel becoming a standard in pump shotguns made today, like the Remington 870 and Mossberg 500 series. Over time, "the model 97 became the most popular shotgun on the American market and established a standard of performance by which other kinds and makes of shotguns were judged, including the most expensive imported articles". The Winchester Model 1897 was in production from 1897 until 1957. It was in this time frame that the "modern" hammerless designs became common, like the Winchester Model 1912, the Ithaca Model 1937, and the Remington 870. The Model 1897 was superseded by the Winchester Model 1912. However, the gun can still be found today in regular use.

Improvements from the 1893
While designing the new Model 1897, many of the weaknesses present in the earlier Model 1893 were taken into account and remedied. These improvements included:

 The frame was strengthened and made longer to handle the newer smokeless powder 12 gauge  inch shell, as well as the older and shorter black powder  inch shell.
 The top of the frame was covered so that the ejection of the fired shell was entirely from the side. This added a lot of strength to the frame of the gun and it allowed the use of a  inch shell without the danger of the gun constantly jamming.
 The action could not be opened until a slight forward movement of the slide handle released the action slide lock. In firing, the recoil of the shotgun gave a slight forward motion to the slide handle and released the action slide lock which enabled the immediate opening of the action. In the absence of any recoil, the slide handle had to be pushed forward manually in order to release the action slide lock.
 A movable cartridge guide was placed on the right side of the carrier block to prevent the escape of the shell when the shotgun was turned sideways in the act of loading.
 The stock was made longer and with less drop.

Of these improvements, the slide lock is the one that made the Model 1897 into a safe firearm. This improved slide lock kept the shotgun locked until actual firing occurred which prevented it from jamming in the case of a misfire. The slide lock "stands in such a relation to the body of the firing pin as will prevent the firing pin reaching the primer until the pin has moved forward a sufficient distance to insure locking of the breech bolt". This prevents the action sleeve "from being retracted by the hand of the gunner until after firing, and hence rendering the firearm more safe".

Description

The Winchester Model 1897 and the Winchester Model 1893 were both designed by John Browning. The Model 1897 is an external hammer shotgun that is lacking a trigger disconnector. This means that the user can hold the trigger down while cycling the shotgun and once the action is returned to battery the shotgun fires. The firearm itself is classified as a slide action pump shotgun. It was the first truly successful pump-action shotgun produced. Throughout the time period the Model 1897 was in production, over a million of the type were produced in various grades and barrel lengths. 16-gauge guns had a standard barrel length of , while 12-gauge guns were furnished with  length barrels. Special length barrels could be ordered in lengths as short as , and as long as . Along with various grades and barrel lengths, the Model 1897 came in two different chamberings. One was the 12 gauge and the other was the 16 gauge. The shells should be of the  inch or  inch models. Any shells larger are not recommended. An average Model 1897 can hold 5 or 6 shotgun shells in the magazine tube. When working the action of the Model 1897 the forend (fore grip) is pulled back, forcing the breech bolt to the rear which extracts and then ejects the spent shell while simultaneously cocking the external hammer by pushing it to the rear. When the forend is slid forward again, the breech bolt pushes a fresh shell into the gun's chamber and locks into place.

The Chinese company Norinco has made an effort to reproduce this firearm. The Norinco 97 is an almost exact copy of the Winchester 1897, produced in both Trench and Riot grades, yet lacking in the fit and finish of the originals.

Grades of the Model 97

Original prices
When the Model 1897 was first introduced, the price depended upon what grade was being purchased and what features were being added to that specific shotgun. To purchase a plain finished shotgun would cost the buyer $25, whereas an engraved receiver with checkered and finer wood included cost $100. The more expensive grades of the Model 1897 were the standard, trap, pigeon, and tournament grades. These were the grades that were normally equipped with an engraved receiver and with checkered, finer wood. The less expensive and plainer grades were the Brush, Brush Takedown, Riot, and Trench. These grades were not given the higher valued wood or special designs. This is because these guns were designed and built for hard abuse. These grades stood a higher chance of being badly damaged so there was no need to put extra money into them for appearance purposes. As the functions that were performed with these grades required them to be lightweight, it was not beneficial to use heavy and expensive wood when designing them. Most often, when these grades were purchased, they were purchased in high numbers. By designing these grades with standard wood and finish, it kept the prices at a lower level. They were also sold in German catalogues for prices comparable to luxury double-barreled shotguns.

Military use

The Model 1897 was issued to American soldiers during the Philippine–American War of 1899. This first major use of issued shotguns by the United States military involved 200 weapons procured and sent to the Philippines in 1900. They were employed in countering Moro tribesmen who engaged the Americans in close-quarter combat using knives and swords. (See: juramentado)

During the Punitive Expedition in Mexico, some US soldiers were also equipped with M97s. Already popular before World War I, sales of the Model 1897 picked up after the war broke. This was because many were produced to meet the demands of the military. When the United States entered World War I, there was a need for more service weapons to be issued to the troops. It became clear to the United States just how brutal trench warfare was, and how great the need was for a large amount of close-range firepower while fighting in a trench, after they had observed the war for the first three years. The Model 1897 Trench grade was an evolution of this idea. The pre-existing Winchester Model 1897 was modified by adding a perforated steel heat shield over the barrel which kept the soldier's hands off a hot barrel, and an adapter with bayonet lug for affixing an M1917 bayonet.

This model was ideal for close combat and was efficient in trench warfare due to its 20-inch cylinder bore barrel. Buckshot ammunition was issued with the trench grade during the war. Each round of this ammunition contained nine 00 (.33-caliber) buckshot pellets. This gave considerable firepower to the individual soldier by each round that was fired. This shorter barrel and large amount of firepower is what made this grade ideal for trench warfare.

It has been said  that American soldiers who were skilled at trap shooting were armed with these guns and stationed where they could fire at enemy hand grenades in midair.

Unlike most modern pump-action shotguns, the Winchester Model 1897 (versions of which were type classified as the Model 97 or M97 for short) fired each time the action closed with the trigger depressed (that is, it lacks a trigger disconnector). Coupled with its five-shot capacity, this made it effective for close combat, such that troops referred to it as a "trench sweeper". This characteristic allowed troops to fire the whole magazine with great speed, known as "slam firing". The Model 1897 was so effective, and feared, that the German government protested (in vain) to have it outlawed in combat. The Model 1897 was used again in World War II by the United States Army and Marine Corps, where it was used alongside the similarly militarized version of the hammerless Model 1912. Some were still in service during the Korean War and the Vietnam War.

Other military uses of the shotgun included "the execution of security/interior guard operations, rear area security operations, guarding prisoners of war, raids, ambushes, military operations in urban terrain, and selected special operations". Despite protesting them, Germans did not listen to Ludendorff and decided to use and unofficially adopt the M1897 for their own use with modifications and named it "trench mauser" and mainly place them with stormtroopers.

World War I protests
The Model 1897 was popular with American troops in World War I, and the Germans soon began to protest its use in combat. "On 19 September 1918, the German government issued a diplomatic protest against the American use of shotguns, alleging that the shotgun was prohibited by the law of war." A part of the German protest read that "[i]t is especially forbidden to employ arms, projections, or materials calculated to cause unnecessary suffering" as defined in the 1907 Hague Convention on Land Warfare. This is the only known occasion in which the legality of actual combat use of the shotgun has been raised. However, the United States interpreted its use of the shotgun differently than Germany. The Judge Advocate General of the Army, Secretary of State Robert Lansing, promptly rejected the German protest. France and Britain had double-barreled shotguns available for use as trench warfare weapons during World War I; however, unable to obtain high-powered ammunition and judging reload speed too slow for close combat, these countries did not field them.

The rejection of their protest greatly upset the German forces, because they believed they were treated unjustly in the war. Shortly after the protest was rejected, Germany issued threats that they would punish all captured American soldiers that were found to be armed with a shotgun. This led to the United States issuing a retaliation threat, stating that any measures unjustly taken against captured American soldiers would lead to reprisals by the United States on captured German troops who wielded flamethrowers and serrated bayonets. However, Tom Laemlein, in his article entitled The Trouble with Trench Guns noted that "there are no photos [online or not] of trench guns in combat [during World War I]. None." He believed that in spite of retaliation threats, the American Expeditionary Forces (AEF) ordered that photos of trench guns in combat be censored, and ultimately eliminated to prevent leaking among the press that would give Germany a reason to portray U.S. troops as "undisciplined and barbaric" and "incapable of using proper rifles." Another reason is that there were also seemingly concerns by General John J. Pershing and his staff that French and British commanders might exert control of American forces over public relations with the combat use of trench guns, as America was considered a junior partner among the Entente Powers. Laemlein concluded that "[t]he trench guns would remain in France and continue to do their deadly, effective work, but there would simply be no photographs allowed to document it."

Other uses
After the war, a shorter-barrelled version of the Model 1897 was marketed by Winchester as a riot gun. Messengers of The American Express Company were armed with this weapon as were various police departments throughout the US.  The differences between this riot version and the trench version were that the riot version lacked the heat shield and bayonet lug, and all trench guns were equipped with sling swivels, whereas most riot guns were not.

Users
 : 698 reported in service in late 1940

 : used by UDT/SEAL

 : used by the Royal Irish Constabulary

See also
 List of individual weapons of the U.S. Armed Forces
 List of shotguns

Citations

General and cited references

Firearms by John Browning
Pump-action shotguns
Shotguns of the United States
United States Marine Corps equipment
Weapons of the Philippine Army
Winchester Repeating Arms Company firearms
World War I infantry weapons of the United States
World War II firearms of the United States

Winchester Model 1897


Homeomorfizma veya topolojik eşyapı (topolojik izomorfizm), matematiksel alanda topolojinin incelediği temel konulardan biridir ve iki uzayın (mesela iki şeklin) parça koparmadan sürekli olarak birbirine dönüşümünü inceler. Kelime Yunanca homoios "benzer" ve morphē "şekil-şeklini bozmak" kelimelerinden türemiştir. Bu benzeşimler birçok değişken altyapı işlevleri ile açıklanabilir.

Aralarında homeomorfizma olan iki cisim homeomorfik olarak adlandırılır. Topolojik açıdan bunlar aynıdır. Örneğin bir üçgeni bir çembere, bir çay bardağını, çay tabağına ya da kulplu bardağı simide homeomorfik kılabiliriz. Bu örneklerde, bu nesnelerin içinde bulundukları uzaylar, nesnelerin hangi topolojiye sahip olduğunu belirlemektedir.

Kabaca, topolojik cisim geometrik bir nesne ise, homeomorfizma nesnenin yeni şeklini sürekli esneyerek kaplar. Bu suretle bir kare ve çember birbirlerinin homeomorfudurlar, fakat bir küre ve delinmiş küre değildirler. Topologlar arasında kulplu bardaklarından kahvelerini içerken ve simitlerini yerken çıkmış bir espri şudur: simidin kahve fincanı şekline esneyip onu kaplayarak dönüşmesini, kahve fincanının kulpunu tutarken açıklayamadıklarını söylerler.

İki şekil üzerinde homeomorfizmayı şu şekilde açıklayabiliriz;
A şeklinden B şekline yırtmadan, parça koparmadan geçebilmek için A'dan B'ye sürekli fonksiyona ihtiyaç vardır. Ve aynı şekilde B'den A'ya geçmemiz gerekmektedir. Bunun için de fonksiyonumuz tersinir olmalı ve tersinin de sürekliği söz konusu olmalıdır.

Matematiksel Tanım

A ve B topolojik uzaylar olmak üzere, A 'dan B 'ye sürekli, birebir, örten ve tersi de sürekli bir gönderime homeomorfizma denir. Homeomorfizmalar, tüm topolojik uzaylar topluluğu  üzerinde bir denklik bağıntısı tanımlar. Böylece oluşturulan denklik sınıflarının her birine homeomorfizma sınıfı denir.

Topolojide, verilen bir topolojik uzay topluluğu için homeomorfizma sınıflarını bulmak ve bu uzayları bu sınıflara göre sınıflandırmak temel problemlerden biridir. Örneğin, tüm 1 boyutlu çokkatlıların homeomorfizma sınıfları bilinmektedir: 1 boyutlu bağlantılı bir çokkatlı, ya (0,1) açık aralığına, ya [0,1] kapalı aralığına, ya (0,1] aralığına ya da çembere homeomorfiktir (eşyapılıdır).

İki boyutlu çokkatlılara yüzey denir. Tıkız, bağlantılı bir yüzeyin homeomorfizma sınıfı, Euler sayısı ve yön verilebilir olup olmadığıyla belirlenir.

Daha yüksek boyutlu çokkatlılar için homeomorfizma sınıfı problemi bu kadar basitçe yanıtlanamaz. Daha komplike fonksiyon ve işlev yapılanımları bir gereklilik unsuru taşır.

Dış bağlantılar
 Topolojinin Temel Problemi

Topoloji

Homeomorfizma


Emilio Pérez Touriño (8 Ağustos 1948, A Coruña, İspanya), Galiçyalı sosyal demokrat bir siyasetçi ve devlet adamıdır. Galiçya Özerk Bölgesi eski Başbakanıdır. Manuel Fraga Iribarne'den sonra bu göreve gelmiştir. 2005 yılından 2009 yılına kadar başbakanlık görevi yapmıştır.

Dış bağlantılar
 Emilio Pérez Touriño Biyografisi

1948 doğumlular
20. yüzyıl İspanyol siyasetçileri
21. yüzyıl İspanyol siyasetçileri
Yaşayan insanlar

Emilio Pérez Touriño


Veľké Dvorníky este o comună slovacă, aflată în districtul Dunajská Streda din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.245 de locuitori.

Istoric
Localitatea Veľké Dvorníky este atestată documentar din 1252.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veľké Dvorníky


La Fédération congolaise de boxe est l'instance gérant la boxe anglaise en République démocratique du Congo. Son siège est situé en commune de la Gombe à Kinshasa.

Le président actuel, depuis , est Ilunga Luyoyo Ferdinand, général de la police congolaise suspendu de ses fonctions par sa hiérarchie pour avoir tabassé un avocat à Lubumbashi en décembre 2019.

Références

Liens externes
  Site officiel de la Fédération congolaise de boxe en République démocratique du Congo

Boxe anglaise en république démocratique du Congo
Boxe
Organe dirigeant de la boxe anglaise

Fédération congolaise de boxe


Priority Records é uma empresa de distribuição e gravadora americana conhecida por artistas como NWA, Ice-T, Jay-Z, Snoop Dogg, Big L, Silkk the Shocker e Westside Connection. Também distribuiu gravadoras de hip hop, incluindo Death Row Records, Hoo-Bangin' Records, No Limit Records, Posthuman Records, Rap-A-Lot Records, Rawkus Records, Roc-A-Fella Records, Ruthless Records  e Wu-Tang Records. De acordo com a Billboard, "poucas gravadoras foram tão importantes para a ascensão do hip hop da Costa Oeste quanto a Priority Records".

Histórico da empresa

Começo (1985-1996)
A empresa com sede em Los Angeles (sem vínculos ou relações com uma gravadora anterior Priority Records que era uma subsidiária da então CBS Records) foi formada em 1985 por três ex-executivos da K-tel : Bryan Turner, Mark Cerami e Steve Drath. O financiamento inicial foi fornecido pela R-tek, uma empresa liderada por ex-membros do conselho da K-tel: Ray e Harold Kives, e sua empresa assumiu uma participação inicial de 50% na Priority. A Priority comprou a participação da R-tek em 1987.

Universal Music Group
Gravadoras de hip hop
Gravadoras dos Estados Unidos
Gravadoras fundadas em 2006
Gravadoras extintas em 2004
Gravadoras fundadas em 1985

Priority Records


, fue un poeta japonés de la llamada Literatura de las Cinco Montañas (gozan bongaku), aquella escrita en Japón pero utilizando la lengua china. Nació en Kamakura perteneciente a una familia que afirmaba descender del emperador Kammu. Chūgan se dedicó en su juventud al estudio de la literatura china, especialmente al Clásico de la Piedad Filial y a las Analectas. Intentó viajar a China, pero no pudo llevar a cabo su deseo hasta 1320. En ese país estuvo siete años estudiando con diversos maestros Zen. A su regreso a Japón residió en el Monasterio Nanzanji de Kioto. Posteriormente se convirtió en figura principal de varias instituciones Zen de su país, hasta su fallecimiento en 1375. En sus escritos Chūgan reflexiona en torno a los valores sociales expresando en ellos la ironía propia de la literatura Zen.

Referencias

Poetas de Japón del siglo XIV
Budistas de Japón
Personas del período Kamakura

Chūgan Engetsu


Le Retour d'un aventurier  es una película del año 1966.

Sinopsis
Un hombre regresa a su pueblo natal cargado con típicos trajes de vaquero y forma una banda con sus viejos amigos. Metiéndose en el papel, los vaqueros siembran el pánico en el pueblo: se pelean, roban y atracan. A través de este western de estilo popular africano, Moustapha Alassane subraya el mimetismo de los africanos.

Referencias

Le Retour d'un aventurier


Cissus repens, es una especie del género Cissus en la familia Vitaceae. Es una planta trepadora que se encuentra en Asia y Australia.

Descripción
Es una planta trepadora herbácea. Las ramillas cilíndricas, con crestas longitudinales, por lo general glaucas, glabras; con zarcillos bifurcados. Las hojas son simples, con estípulas café, oblongas, de 5-6 × 2-3 mm, membranosos, glabras; pecíolo de 2.5-7 cm, la lámina de la hoja oval acorazonada, de 13.5 x 9.4 cm, el ápice agudo o acuminado. La inflorescencia umbeliforme, terminal o de hojas opuestas; pedúnculo de 1-3 cm. El fruto es una baya de 0.8-1.2 cm x 4.8 mm. Tiene un número cromosomático de 2 n = 22, 24.

Distribución y hábitat
Se encuentra en los bosques de los valles y en matorrales en las laderas; a una altitud de 100-1800 metros en Guangdong, Guangxi, Guizhou, Taiwán, Yunnan, Bután, Camboya, India, Laos, Malasia, Nepal, Filipinas, Tailandia, Vietnam y Australia.

Taxonomía
Cissus repens fue descrita por Jean-Baptiste Lamarck y publicado en Encyclopédie Méthodique, Botanique 1: 31, en el año 1783.
Etimología
Cissus: nombre genérico que deriva del griego κισσος ( kissos ), que significa "hiedra".

repens: epíteto latino que significa "rastrera".
Sinonimia

Referencias

Enlaces externos

repens

Cissus repens


Antonio Piñuela Ximénez (1798 - 1867) es un historiador español del . Es reconocido por haber sido un profundo estudioso y haber escrito sobre la historia de la provincia de Zamora en un libro publicado en el año 1987 titulado: Descripción histórica de la ciudad de Zamora, su provincia y obispado.

Referencias

Escritores de la provincia de Zamora
Escritores en español del siglo XIX
Historiadores de la provincia de Zamora
Historiadores de España del siglo XIX
Nacidos en Zamora

Antonio Piñuela Ximenez


Rămășițele viselor (2015) este un volum de povestiri al scriitorului român Liviu Surugiu. Acesta este structurat în două părți, prima dintre ele conținând proze publicate în perioada 1994-1995, iar cea de-a doua texte scrise și/sau publicate între 2013-2015. Multe dintre aceste povestiri, mai ales din prima perioadă, au fost finaliste sau câștigătoare a diverse premii literare.

În anul 2016, cartea a primit premiul Romcon pentru cel mai bun volum de povestiri.

Conținut

1994-1995
 Visându-l pe Mart Senson
 Adevărul despre Woopy
 Mâinile lui Solomon
 Visus
 Castelul câinilor
 Îngeri și câini

2013-2015
 Mart Senson revine
 Grădina din sicriu, sicriul din cușcă
 Daisy
 Evangelion
 Renașterea
 Omul de pe Calea Victoriei
 Înghețul

Intriga

Visându-l pe Mart Senson
În 1995, Liviu Surugiu a debutat în nr. 86 din Jurnalul SF cu această povestire, care-i adusese premiul JSF-Atlantykron în anul precedent. Ea prezintă modul în care visele avute în starea REM a somnului ajung să producă legături la nivel fizic între persoane, fiind republicată în 2015 în revista Ficțiuni.ro și CPSF, în cea din urmă sub titlul Ultimul vis al lui Mart Senson.

Adevărul despre Woopy
Publicată inițial în nr. 568 din CPSF Anticipația', povestirea arată cum, cu ajutorul umbrelor, un copil reușește să readucă la viață diverse ființe, cu consecințe tragice pentru cei din jur. Textul a fost recompensat cu Premiul Juriului - Pozitronic 1995.

Mâinile lui Solomon
Povestirea a primit premiul SuperNova în 1994. A apărut pentru prima dată în nr. 124-125 al Jurnalului SF, fiind reeditată în 2015 în revista Nautilus. Intriga prezintă ascensiunea unui boxer ajuns în grija unui antrenor care folosește metode stranii de lucru. În loc să-l pregătească pentru lupta unui adeversar anume, el îi antrenează separat mâinile ca să-și devină, una alteia, dușman.

Visus
Apărută în nr. 158 din Jurnalul SF, povestirea descrie un viitor distopic, în care oamenii sunt folosiți în fabrici în perioada visului. Acest lucru duce la creșterea productivității, dar are efecte devastatoare asupra muncitorilor, a căror viață reală se scurtează în ritm accelerat. În 1995, textul a fost recompensat cu Marele Premiu ARSFAN.

Castelul câinilor
Povestirea a fost publicată în nr. 143 al Jurnalului SF și aduce în discuție o metodă revoluționară de tratare a copiilor cu dizabilități psihice folosind dresajul canin. Metoda dă rezultate extrem de bune, dar nu ia în seamă condiționările pe care le impune ierarhia unei haite.

Îngeri și câini
Ultimul text din perioada 1994-1995 a apărut în SuperNova și a fost recompensat cu premiul pentru cea mai bună schiță la concursul Sigma din 1995. Această nouă distopie vorbește despre un viitor în care oamenii fără câini însoțitori sunt prinși de hingheri întocmai ca și câinii fără stăpân.

Mart Senson revine
Secțiunea 2013-2015 începe cu o continuare scrisă după 21 de ani a povestirii care deschide volumul. De dincolo de moarte, Mart Senson revine să-și încheie socotelile cu apropiații rămași în viață.

Grădina din sicriu, sicriul din cușcă
Un om găsește în propria curte o plantă rădăcinoasă care prezintă similitudini cu morcovul și cartoful. Interesat de evoluția ei la culturile din jur, protagonistul o transferă într-un sicriu pe care-l avea în gospodărie. Dar efectele negative ale plantei încep să se extindă la animalele și oamenii din jur, iar încercarea de a o distruge dă greș.

Daisy
Povestirea a fost premiată de Gazeta SF în 2013 și a fost publicată sub pseudonimul Christian Lis. Aparent o utopie în care oamenii au atins nemurirea, schița aduce în discuție accentele neplăcute ale acestui lucru și încercarea disperată a omenirii de a redescoperi bolile și moartea.

Evangelion
Publicată în 2012 în Gazeta SF, povbestirea prezintă călătoria unei nave spațiale prin sistemul solar răvășit de război, cu planete care nu mai sunt propice vieții și o populație îmbătrânită. În periplul ei, întâlnește două personaje stranii, întruchipându-i pe Dumnezeu și pe Satan, a căror confruntare poate schimba soarta omenirii.

Renașterea
Schița a fost publicată în 2015 în revista Nautilus și descrie soarta tragică a unui copil care promite să devină un geniu al picturii. Un accident pune însă capăt carierei sale, dar acest lucru îi permite să pătrundă mai adânc în tainele pictorilor renascentiști și să descopere o legătura stranie care-i unește pe zece dintre aceștia.

Omul de pe Calea Victoriei
Acțiunea singurei povestiri care n-a mai apărut anterior în vreo publicație se petrece în perioada alegerilor prezidențiale din 2014 din România. În centrul ei se află un bărbat care nu știe de ce a devenit brusc ținta serviciilor secrete, asta până când descoperă legăturile dintre el și persoana care a dus la prăbușirea blocului comunist, Mihail Gorbaciov.

Înghețul
Cu acest scenariu, Liviu Surugiu a fost finalist în anul 2013 la Concursul Național de Scenarii organizat de HBO România în parteneriat cu TIFF, secțiunea lungmetraj. În el, localitatea Roșiorii de Vede este afectată de un îngheț atipic, a cărui evoluție are efecte catastrofale asupra oamenilor. În cele din urmă, se dovedește că el are legătură cu Glaciația Würm, aducând la viață o serie de ființe care au trăit în urmă cu zeci de mii de ani pe teritoriul actual al României.

Opinii critice
Literatura pe tocuri este de părere că "fanii genului SF, dar nu numia, vor fi încântați să descopere aceste proze scurte, pline de originalitate, cu un ritm deosebit de alert". Exprimându-și aprecierea cu privire la volum, scriitoarea Teodora Matei spune în Gazeta SF: "E un fir roșu de-a lungul întregului volum: moartea nu mai e privită ca o certitudine, ea poate fi amânată, păcălită, răzbunată. Visul e un instrument sau o realitate paralelă. După o analiză mai atentă, am putea concluziona că oamenii sunt rămășițele viselor.".

În anul 2016, volumul a fost recompensat cu premiul Romcon pentru cel mai bun volum de povestiri al anului 2015.

Referințe

Legături externe
 Rămășițele viselor
 În curs de apariție: Rămășițele viselor de Liviu Surugiu - Editura Tracus Arte, pe Literatura pe tocuri

Cărți din 2015
Colecții de povestiri
2015 în științifico-fantastic

Rămășițele viselor


U tvojim očima je prvi poslijeratni (iliti šesti) album grupe Crvena jabuka. Album je objavljen 1996. godine za Croatia Records.

O albumu
Nakon odlaska Zlatka Arslanagića u London, Dražen Žerić, zajedno s bubnjarima Darkom Jelačićem i Nikšom Bratošem u Zagrebu, nastavljaju s radom grupe i u jesen 1995. počinju snimati u studiju. Dana 17. siječnja 1996. Album je u prodaji, a put do publike prvo je našla pjesma "Ne govori više", kao i pjesma Dražena Ričla, koja ranije nije snimljena "Sanjam te" . U obradi blagdanskog klasika "Bijeli Božić" gostuje Saša Lošić, koji će im se pridružiti na turneji. Iako originalnu verziju "Vraćam se tebi, seko" pjevaju Žera i Mladen Vojičić Tifa, na izričit zahtjev diskografske kuće, na albumu gostuje Alen Vitasović. Mnogo godina kasnije, originalna verzija s Tifom pojavit će se na internetu. Album nastavlja tradiciju ljubavnih balada pjesmama "Kad će mi doć'" i "Sad je srce stijena", a snima i obradu Emira Bašića, pjesmu "Deni" koja je bila najpopularnija u izvedbi grupe COD.

Uzvratna turneja počet će koncertom u velikoj dvorani zagrebačkog Doma sportova 14. prosinca 1996. na kojem su kao gitaristi svirali Nikša Bratoš i Igor Ivanović, koga će u drugom dijelu turneje zamijeniti Saša Zalepugin. Deset godina od svog prvog albuma obilježit će još jednim koncertom u Domu sportova, 4. prosinca iste godine, a dio audio zapisa bit će objavljen na disku pet godina kasnije. Turneja će trajati do sredine 1997. godine. godine.

Popis pjesama

 Ne govori više (Fazlić)
 Kad ćeš mi doć' (Fazlić)
 Sanjam te (Richl-Žerić)
 Vraćam se tebi, seko (Fazlić)
 Stari moj (Lošić)
 Sad je srce stijena (Fazlić)
 Iza prozora (Lošić)
 Deni (Bajramović-Kovačević)
 Sjećanja (Lošić)
 Kao da sanjam (Šetka-Popov)
 Radio (Preradović-Buljubašić)
 Mahala (Fazlić)
 Bijeli Božić (Berlin)

Izvođači

 Dražen Žerić Žera: vokal
 Darko Jelčić Cunja: bubnjevi
 Nikša Bratoš: mandolina, klavijature, gitara, violina
 Krešimir Kaštelan Krešo: bas gitara
 Mario Vukošić Jimmy: gitara
 Danijel Lastrić: klavijature

Vanjske poveznice

 Pjesme s albuma U tvojim očima

Albumi sastava Crvena jabuka
Albumi iz 1996.

U tvojim očima


Der Burgwall von Zislow, einer Gemeinde im Landkreis Mecklenburgische Seenplatte, befindet sich am westlichen Ufer des Großen Pätschsees auf einem natürlichen Bergsporn. Der slawische Burgwall ist eine der seltenen Höhenburgen in Mecklenburg aus der älteren Slawenzeit des 7. bis 9. Jahrhunderts.

Der Burgwall besteht aus einer ca. 8100 m² großen Hauptburg, sowie einer südlich angrenzenden 8400 m² großen Vorburg. Die Wallanlagen beider Burgteile waren nach Süden ausgerichtet, da die restlichen Seiten durch steile Hänge und Niederungen auf natürliche Weise gesichert waren. Eigenartig an der gesamten Burgfläche ist, dass sie nicht eben war, sondern einen Höhenunterschied von 10 m hat! Vor- und Hauptburg hatten jeweils einen höher gelegenen Westteil und einen niedriger gelegenen Ostteil. Man kann hier also von einer terrassenartigen "Ober- und Unterburg" sprechen und das jeweils für die Vor- und Hauptburg. Untersuchungen von 1959 zeigten, dass in der Bronzezeit an gleicher Stelle eine Siedlung bestand. Heutige Walleinschnitte sind moderner Art und stammen nicht aus der Slawenzeit.

Die Bewohner der einstigen Holz-Erde-Burg gehörten zum Großstamm der Wilzen, die zu dieser Zeit das östliche Mecklenburg besiedelten. Möglicherweise wurde die Anlage von der Bevölkerung nur in Kriegszeiten genutzt, da man der Landwirtschaft und Viehzucht nur außerhalb der Burg nachgehen konnte.

Literatur
 Ulrich Schoknecht: Zislow. Ergebnisse archäologischer Untersuchungen. In: Beiträge zur Ur- und Frühgeschichte Mecklenburg-Vorpommerns. Band 25, 1991.

Weblinks

Zislow
Zislow
Zislow
Zislow
Zislow
Archäologischer Fundplatz in Europa

Burgwall Zislow


Pariški kodeks je glagoljički kodeks za koji se pretpostavlja da potječe iz 1380. godine, a čuva se u Nacionalnoj knjižnici Francuske u Parizu. Predstavlja »putnu« redovničku ili svećeničku knjigu s bogoslužnim dijelovima (kalendarom, misalom, časoslovom) na crkvenoslavenskom i pučkim popijevkama pisanih osmercem na ikavskoj čakavici (tzv. Pariška pjesmarica). Pretpostavlja se da je kodeks napisan u benediktinskom samostanu u Splitu ili njegovoj okolici.

Literatura
 Malić, Dragica, 2011.: Odjeci najstarije hrvatske pjesmarice u Marulićevim stihovima, Colloquia Maruliana 20 (20): 75-102.

Hrvatski glagoljični tekstovi

Pariški kodeks


Joyce Pensato () a fost un pictor american. Pensato a fost cunoscută pentru interpretările sale pictoriale ale culturii pop și pentru unele personaje de desene animate precum Batman, Mickey Mouse, Felix Motanul sau Homer Simpson. Opera sa este inclusă în colecțiile Muzeului Whitney pentru Artă Americană și ale Muzeului de Artă Modernă din New York.

Note

Nașteri în 1941
Decese în 2019
Pictori americani din secolul al XX-lea
Pictori americani din secolul al XXI-lea

Joyce Pensato