Der Zentralviehmarkt Sankt Marx im 3. Wiener Gemeindebezirk Landstraße war der größte Viehmarkt Wiens und der einzige Markt für den Verkauf von zur Schlachtung bestimmtem Großhornvieh, Kälbern, Schafen, Lämmern, Ziegen, Schweinen und Spanferkeln auf Gemeindegebiet.

Lage
Laut einem Stadtplan aus dem Jahr 1956 wurde er
 im Südosten von der Döblerhofstraße und einem Gleis der Schlachthausbahn (was heute etwa der Südosttangente oder der Litfaßstraße entspricht),
 im Nordosten von der Baumgasse,
 im Nordwesten in Höhe des denkmalgeschützten Viehmarktportals vom Schlachthof Sankt Marx und
 im Südwesten von dem parallel zum Rennweg und der Simmeringer Hauptstraße verlaufenden zweiten Gleis der Schlachthausbahn mit dem Bahnhof Wien St. Marx begrenzt.

Der Zentralviehmarkt befand sich im Gegensatz zum Schlachthof außerhalb jenes Bereichs der Stadt Wien, in dem die Verzehrungssteuer wirksam war. Das Verzehrungssteueramtsgebäude befand sich rechts vom Haupteingang des Marktes.

Geschichte
Der Zentralviehmarkt in Sankt Marx war ein Standbein der Fleischversorgung von Wien. Er war der einzige Schlachtviehmarkt für Wien und die Gemeinden Albern, Alt- und Neuerlaa, Atzgersdorf, Bisamberg, Breitenlee, Hadersdorf, Inzersdorf am Wienerberg, Langenzersdorf, Kledering, Klosterneuburg, Mauer, Ober- und Unterlaa, Rothneusiedl, Schwechat, Stammersdorf, Weidling und Weidlingbach.

Einer Statistik des Wiener Magistrats zufolge stammten von den im Jahr 1889 265.641 in Sankt Marx aufgetriebenen Ochsen, Kühen, Stieren und Büffeln
 124.327 Stück aus Ungarn,
 71.236 Stück aus den deutschsprachigen Ländern der Monarchie,
 65.531 Stück aus Galizien und
 4.547 Stück aus Serbien und Bosnien.
Die Herkunft der anderen hier gehandelten Tiere wurde nicht erfasst. Allerdings war auch hier Ungarn Marktführer. So kamen die Schafe fast ausschließlich und die Schweine zur Hälfte des Auftriebs aus Ungarn und seinen Nebenländern.

Neben dem schon genannten zur Schlachtung bestimmten Lebendvieh wurden hier auch bereits ausgeweidete Kälber, Schafe, Lämmer, Ziegen, Schweine und Spanferkel gehandelt. Die Fleischvermarktung wurde später in die Großmarkthalle verlegt.

Monarchie
Der 1549 als ältester urkundlich genannter und regelmäßig abgehaltener Lebendviehmarkt in Wien war jener auf dem sogenannten Ochsengries im Bereich des heutigen Beethovenplatzes. Zu Beginn des 18. Jahrhunderts wurde dieser Markt in den Bereich des heutigen Bahnhofs Wien Mitte verlegt. 1797 wurde der Markt nach Sankt Marx verlegt, wo er aber zunächst nur aus einer umzäunten Wiese ohne Witterungsschutz bestand.

Schweine wurden bis kurz vor dem Ende des 17. Jahrhunderts auf dem sogenannten Saumarkt, dem heutigen Lobkowitzplatz, gehandelt. 1675 wurde der Schweinemarkt vor das Kärntner Tor verlegt.

Zwischen 1880 und 1883 errichtete die Baufirma Rudolf Frey unter Mitarbeit des Architekten Adalbert Constantin Swoboda für die Stadt Wien am Ende der Viehmarktstraße einen Zentralviehmarkt, der für das Gemeindegebiet von Wien und dessen Umgebung in einem Umkreis von etwa 10 Kilometern zuständig war. Auf einer Grundfläche von 310.584 Quadratmetern wurden bis etwa 1910 112.770 Quadratmeter verbaut. Die kolossale Toranlage mit den beiden Stiergruppen stammt von dem Bildhauer Anton Schmidgruber und wurde 2014 renoviert.

Südlich der verlängerten Viehmarktstraße – heute Maria-Jacobi-Gasse – befanden sich der Rinder- und Kälbermarkt, während nördlich davon der Schaf- und Schweinemarkt angesiedelt war.

 Rinderhalle: Die Rinderhalle wurde zwischen 1879 und 1881 errichtet und 1898 in einem zweiten Bauabschnitt erweitert. Die Halle besteht aus zwei dreischiffigen Hallen, welche entlang ihrer Längsseiten durch eine überdachte Straße (Straßenschiff) miteinander verbunden sind. Zu dieser Zeit fasste die nun 224 Meter lange und 114,4 Meter breite Rinderverkaufshalle rund 6000 Rinder. Nach Absiedelung des Wiener Schlachthofs im Jahr 1997 wurde die Halle als letzte noch erhaltene Halle unter Denkmalschutz gestellt. Seit 1999 wird sie für Veranstaltungen genutzt. Heute ist sie als Marx Halle eine Veranstaltungsstätte.
 Kälberhalle: Die Kälberhalle mit 86,9 Metern Länge und 64,26 Metern Breite besaß einen Fassungsraum für 15.000 tote oder 4500 lebende Kälber.
 Schafhalle: Die Schafhalle mit 77,54 Metern Länge und 51,5 Metern Breite besaß einen Fassungsraum für 6000 Schafe.
 Schweinehalle: Die Schweinehalle bestand aus zwei dreischiffigen Hallen mit 156 Metern Länge und 55 Metern Breite und besaßen zusammen einen Fassungsraum für 11.000 Schweine. Zwischen den beiden Hallen befand sich ein 140 Meter langer und 11 Meter breiter Hof.

Zusätzlich bestanden noch Stallungen für 4954 Rinder, 9500 Fettschweine und 2800 Jungschweine.

Ursprünglich wurden die Tiere hauptsächlich von Ungarn aus auf dem Markt getrieben. Mit dem Ausbau des Eisenbahnnetzes erfolgte der Transport nach Wien zunehmend per Bahn, lediglich das Wegstück vom jeweiligen Entladebahnhof zum Zentralviehmarkt wurden die Tiere getrieben. Als Wien wegen der Weltausstellung 1873 auf ein Verbot dieser Viehtriebe durch teilweise bewohntes Gebiet drängte, erhielt der Zentralviehmarkt über die Schlachthausbahn mit dem Bahnhof Wien St. Marx einen direkten Anschluss an das Eisenbahnnetz.

Notstechbrücke
Ein 1899 errichteter und als Notstechbrücke bezeichneter einfacher Holzbau diente ursprünglich dazu, seuchenkranke oder verdächtige, matte oder verunglückte Schweine rasch an Ort und Stelle notschlachten zu können. Da später auch Fleischhackern, die über keine eigene Schlachtstätte verfügten, die Nutzung der Notstechbrücke erlaubt wurde, wurde diese immer wieder vergrößert In diesem Provisorium wurden in den letzten Jahren vor der Eröffnung des städtischen Schweineschlachthauses 1910 jährlich rund 45.000 bis 50.000 Schweine geschlachtet.

Erste Republik
Während des Ersten Weltkriegs wurden die Marktanlagen kaum instand gehalten, so dass in den Nachkriegsjahren diesbezüglich Nachholbedarf bestand. Da aber durch den Zusammenbruch der Monarchie zunächst auch der Viehhandel in Wien zum Erliegen gekommen war, warteten die verantwortlichen Stellen erst die weitere Entwicklung ab. Erst ab etwa 1921 wurde begonnen, den Zentralviehmarkt zu sanieren und auszubauen. Um 1927 wurden etwa zusätzliche Stallungen für 1100 Jungschweine errichtet.

Schon während der Monarchie kam fast das gesamte für die Schlachtung bestimmte Vieh aus Ungarn und auch während der Ersten Republik stammten 80 bis 100 Prozent des Auftriebs aus dem Ausland. Dabei stellten Amtstierärzte bei ihren Untersuchungen immer wieder Erkrankungen bei den Tieren fest, vor allem die Maul- und Klauenseuche. Bei verstärktem Auftreten dieser Krankheit mussten immer wieder Marktsperren verhängt werden. Krankheitsverdächtige Tiere wurden deshalb ausgesondert und in die benachbarte Wiener Kontumazanlage überstellt. Durch diese Konsequenz bei der Vermeidung von Ansteckungen konnte Schlachtvieh über den Zentralviehmarkt auch nach Deutschland, Italien und in die Tschechoslowakei exportiert werden. 1925 allerdings stockte dieser Export durch das Inkrafttreten eines Tierseuchenübereinkommens mit den oben genannten Staaten.

Mit dem Bahnhof Wien Sankt Marx war die rund vier Kilometer Gleisanlagen umfassende Schlachthausbahn Bestandteil des Streckennetzes der Bundesbahnen. Auf zwei Rampenanlagen konnten gleichzeitig aus 80 Waggons Rinder und auf einer weiteren Rampe aus 30 Waggons Schweine entladen werden. Durch eine Kundmachung des Bürgermeisters von Wien vom 10. Juli 1920 wurde verfügt, dass zur Schlachtung bestimmte Tiere nur in Sankt Marx auf dem dortigen Schlachtviehbahnhof entladen werden dürfen. Die Entladung in anderen Bahnhöfen sowie in Schiffsstationen war nur in Ausnahmefällen zulässig.

Zweite Republik
Während des Zweiten Weltkriegs wurden die Kälberhalle, die Schafhalle und eine Schweinehalle zerstört. Nach Kriegsende – da Fensterglas, Fliegengitter und Desinfektionsmittel fehlten, breiteten sich Fliegen aus – wurde das Marktgelände zunächst von den Besatzungsmächten beschlagnahmt, später aber schrittweise wieder freigegeben.

Sowohl die Schafhalle als zwischen 1950 und 195 auch die Fettschweinehalle – mit 680 Stellplätzen mehr als die alte Halle – wurden wieder aufgebaut beziehungsweise eine Desinfektionshalle zur Reinigung und Desinfektion von Lieferautos neu errichtet.

Ab 1955 konnte der Zentralviehmarkt wieder abschnittsweise in Betrieb genommen werden. Durch private Schlachthöfe, die sich zwischen 1960 und 1970 im Wiener Umland ansiedelten, sank die Zahl der zur Vermarktung angelieferten Tiere.

Im Zuge der 1970 begonnenen Arbeiten am Bau des neuen Fleischzentrums Sankt Marx bekundete das Bundesdenkmalamt kein öffentliches Interesse an den Anlagen des Zentralviehmarkts. Lediglich die Toranlage mit den beiden Stierplastiken am Übergang der Viehmarktgasse zur heutigen Maria-Jacobi-Gasse wurde 1971 unter Denkmalschutz gestellt. In den 90er-Jahren wurden schließlich noch die Rinderhalle, das Verwaltungsgebäude und das ehemalige Bankgebäude der Vieh- und Fleischmarktkassa – heute Sitz der Magistratsabteilung MA 60 – unter Schutz gestellt.

Von der endgültigen Schließung des Schlachthofs Sankt Marx 1997 war auch der Zentralviehmarkt betroffen. Auch er wurde geschlossen.

Wiener Vieh- und Fleischmarktkassa

Die Ausweitung des Einzugsgebiets des Zentralviehmarkts durch die Eisenbahn als Transportmittel brachte eine immer größere Zahl von Zwischenhändlern mit sich, die in Wien ansässigen kommissionellen Schlachtviehhändlern zulieferten, die das Vieh auf dem Viehmarkt verkauften. Durch Kreditvergaben an Käufer und Verkäufer kontrollierten diese in zunehmendem Maß das Marktgeschehen. Um die Vormachtstellung der Schlachtviehhändler zu brechen, wurde 1850 per Gesetz die Vieh- und Fleischkassa eingeführt. Über diese von der Stadt betriebene Kassa musste der gesamte Zahlungsverkehr abgewickelt werden, wenn Fleischhauer aus Wien Schlachtvieh für den Bedarf in Wien erwarben.

Da sich die am Viehhandel beteiligten den neuen Umständen bald anpassten, entwickelte sich in den nächsten Jahren wieder eine den Markt dominierende Gruppe. Wegen dieses und anderer Übelstände wurde am 1. Juni 1870 die Fleischkassa aufgehoben, anstatt sie zu reformieren.

Am 30. März 1884 wurde eine neue Marktordnung für den Wiener Zentralviehmarkt erlassen und mit ihr die Wiener Vieh- und Fleischmarktkassa gegründet. Schon vor Inkrafttreten der neuen Marktordnung verbündeten sich ungarische Mäster und bedeutende Kommissionsfirmen im Kampf gegen die neue Marktordnung. Nachdem diese in Kraft getreten war, wurde in Pressburg auf eigene Kosten ein neuer Viehmarkt eingerichtet. Der erste Markttag hier fand am 21. April 1884 statt. Nach einer Änderung der Marktordnung am 13. Jänner 1888 wurde in Pressburg am 27. Februar der letzte Viehmarkt veranstaltet.

Die Wiener Vieh- und Fleischmarktkasse wurde mit der Schließung des Wiener Zentralviehmarktes ebenfalls geschlossen.

Weitere Tiermärkte
Neben dem Zentralviehmarkt in Sankt Marx bestanden in Wien noch
 der städtische Pferdemarkt in der Siebenbrunnenfeldgasse 1 in Margareten: Zweimal wöchentlich wurden in dem zwischen 1883 und 1885 errichteten Markt Pferde, Esel, Maultiere und Maulesel gehandelt. Ab 1951 wurde hier der Theodor-Körner-Hof errichtet.
 Der städtische Ferkelmarkt wurde 1925 in Floridsdorf eröffnet. Einmal wöchentlich konnten hier vor allem die Bauern aus Floridsdorf ihren Bedarf an Ferkeln und Frischlingen zur Aufzucht decken.

Weblinks

Literatur
 Wien am Anfang des XX. Jahrhunderts – Ein Führer in technischer und künstlerischer Richtung. Herausgegeben vom Österreichischen Ingenieur- und Architekten-Verein, Erster Band, Verlag von Gerlach & Wiedling, Wien 1905.
 Das neue Wien, Städtewerk, herausgegeben unter offizieller Mitwirkung der Gemeinde Wien. Band II, Wien 1927.
 Das neue Wien, Städtewerk, herausgegeben unter offizieller Mitwirkung der Gemeinde Wien. Band III, Wien 1927.
 Die Landstraße in alter und neuer Zeit – Ein Heimatbuch. Herausgegeben von Landstraßer Lehrern, Verlag von Gerlach und Wiedling, Wien, 1921.
 50 Jahre Wiener Vieh- und Fleischmarktkassa – Eine Gedenkschrift verfaßt im Auftrage des Vorstandes dieses Institutes. Vom Vorsitzenden Sektionschef i. R. Karl Schwarz, Wien 1934.
 75 Jahre Vieh- und Fleischmarktkassa in Wien – Ein Beitrag der Genossenschaftlichen Zentralbank Aktiengesellschaft über die Abwicklung des Zahlungsverkehrs auf dem Wiener Zentralviehmarkt in St. Marx seit 1884. Hergestellt unter Aufsicht des Herrn Sektionschef i. R. Karl Schwarz, von Oberprokuristen Robert Kogler und Dr. Anton Halbwachs, Wien 1959.
 Das neue Schweineschlachthaus im III. Bezirke in Wien. Verlag des Magistrates der k.k. Reichshaupt- und Residenzstadt Wien, Wien 1910.
 Albert Miorini Edler von Sebtenberg: Der Schlachtviehmarkt St. Marx. In: Zweiundzwanzigster Jahres-Bericht der landwirtschaftlichen Lehranstalt "Francisco-Josephinum" in Mödling. Verlag der landwirtschaftlichen Lehranstalt, 1891.
 Technischer Führer durch Wien. Herausgegeben vom Österreichischen Ingenieur- und Architektenverein, redigiert von Ing. Dr. Martin Paul (Stadtbauinspektor), Verlag von Gerlach & Wiedling, Wien 1910.

Fußnoten

Landstraße (Wien)
Markt in Wien
Bauwerk in Wien
Viehhandel
Tierhaltung (Österreich)

Wiener Zentralviehmarkt


ලේඛන කලාව එසේත් නැත්නම් ලිවීම () යනු, සංකේත පද්ධතියක් හරහා භාෂාවක් නිරූපණය කිරීම සිදුකරන මානව සන්නිවේදන මාධ්‍යයකි.

ආශ්‍රිත

 Asemic writing
 කතුවරු
 Boustrophedon text
 Calligraphy
 Collaborative writing
 සන්නිවේදනය
 Composition (language)
 Composition studies
 Copyright Clause
 Creative writing
 Decipherment
 දුර්අක්‍ෂරතාව
 රචනා
 Fiction writing
 Foreign language writing aid
 Genre studies
 Graphonomics
 Handwriting
 Interactive fiction
 පුවත්පත් කලාව
 Kishōtenketsu
 වාග් විද්‍යාව
 List of writers' conferences
 සාක්ෂරතාව
 Literary award
 Literary criticism
 Literary festival

 සාහිත්‍යය
 Manuscript
 Mechanical pencil
 Orthography
 Peer critique
 Pencil
 Printing
 Publishing
 කියවීම
 Creation of the Sequoyah syllabary
 Scriptorium
 Story bible
 Speech communication
 Teaching Writing in the United States
 Textual scholarship
 Typography
 White paper
 Word processing
 ලේඛකයා
 Writer's block
 Writing bump
 Writing circle
 Writing in space
 Writing process
 Writing slate
 Writing style
 අක්ෂර ක්‍රම
 Writer's voice

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Writing systems
Written communication
Nonverbal communication
Human communication
භාෂාව
හැසිරීම්

ලේඛන කලාව


Partido Comunista Marxista Leninista de Venezuela es un partido comunista anti-revisionista de Venezuela creado en el año 2009. Es un miembro de la Conferencia Internacional de Partidos y Organizaciones Marxista-Leninistas. El partido publica su órgano de difusión Acero Revolucionario. En la actualidad no está habilitado para participar en elecciones.

Ideología
Es un partido de orientación marxista-leninista, de reciente fundación en Venezuela y que tiene limitada presencia en determinadas regiones del país. No comparte la línea tradicional de los partidos comunistas (cómo por ejemplo la de su homólogo Partido Comunista de Venezuela), al considerarla reformista y enemiga de los intereses del proletariado.

El PCMLV según sus estatutos, suscribe la teoría marxista-leninista, reivindicando las obras de Marx, Engels, Lenin, Stalin y Hoxha. Esto significa que se declara a favor de las luchas populares de los trabajadores, en pos de la "revolución democrática y popular" hacia el socialismo y el comunismo como fase final; que debe ser alcanzado por todas las formas de lucha al alcance de la clase trabajadora y los pueblos explotados, desde las más simples como lo son las luchas por reformas graduales, hasta las más complejas y superiores como lo son la insurrección popular armada, no usa como única vía la lucha electoral dentro del "parlamento burgués". El Partido Comunista Marxista Leninista de Venezuela es muy crítico con el chavismo (línea ideológica del Partido Socialista Unido de Venezuela) al cuál considera como «revisionista» y «reformista». Sin embargo, a pesar de sus furibundas críticas contra el régimen chavista lo apoya en su lucha contra el «imperialismo», pues uno de sus propósitos a corto plazo es la creación de un frente popular antiimperialista del que formarían parte varios partidos de izquierda independientemente de sus diferencias, inspirado por ejemplo, en el Frente Obrero de España. Pues para el PCMLV acabar con el imperialismo es algo fundamental.
Sin embargo, a diferencia de muchos otros partidos de la izquierda venezolana, el PCMLV es muy crítico con los actuales regímenes de China y de Rusia a los cuáles considera como «imperialistas».

Campo de acción
Creadores de frentes de masas como "Los Gayones" y "Gayones del campo", Frente Universitario Revolucionario Socialista (FURS), Frente de Mujeres "Ana Soto" y Frentes Amplios como Unidad Popular Revolucionaria Antiimperialista (UPRA), Corriente Juvenil Antifascista y Antiimperialista (CJAA), organizadores de los Campamentos Juveniles Antifascistas y Antiimperialistas, el PCMLV actúa en supuesta clandestinidad y muchos de sus líderes están asociados a la lucha sindical en la progubernamental Central Bolivariana Socialista de Trabajadores (CBST) y dentro de instituciones gubernamentales, razón por la cual no han podido organizar dicho partido a nivel nacional y se limita a ciertas regiones como el estado Lara,  Carabobo, Bolívar y Caracas principalmente.

Véase también
Conferencia Internacional de Partidos y Organizaciones Marxista-Leninistas

Referencias

Enlaces externos
 Blog del Partido Comunista Marxista Leninista de Venezuela

Partidos comunistas de Venezuela
Partidos políticos fundados en 2009
Venezuela
Venezuela


Daniel Helguera Pérez, né le  à Castro Urdiales (Cantabrie, Espagne) et mort le , est un footballeur espagnol qui jouait au poste de milieu de terrain.

Biographie

Daniel Helguera joue la saison 1932-1933 dans les rangs du FC Barcelone. Avec Barcelone, il joue 14 matchs de championnat d'Espagne et marque 3 buts. Il débute le  face au CD Alavés (victoire 2 à 0).

Il est ensuite transféré à l'Arenas Club de Getxo où il prend sa retraite en 1934.

Références

Lien externe

Footballeur espagnol
Joueur du FC Barcelone
Joueur de l'Arenas de Getxo
Naissance en Cantabrie
Naissance en avril 1909
Décès en décembre 1936
Décès à 27 ans

Daniel Helguera


Eldetal est une commune allemande du sud-ouest de l'arrondissement du Plateau des lacs mecklembourgeois dans le Mecklembourg-Poméranie-Occidentale, qui est créée le 26 mai 2019 par la fusion des communes de Grabow-Below, Massow, Wredenhagen et Zepkow. La commune est administrée par l'Amt Röbel-Müritz basé dans la ville de Röbel/Müritz.

Géographie

La commune est située au sud de la région des plateaux des lacs mecklembourgeois entre Röbel/Müritz et Wittstock/Dosse à la frontière avec le Brandebourg. L'Elde supérieur, qui donne son nom à la commune, traverse le territoire communal en direction de Müritz. Avec le  (113 hectares) et le  (91 hectares), il existe deux grands lacs au sein de la commune. Le Mönchsee se trouve au milieu d'une réserve naturelle du même nom, visible depuis une tour de guet à Mönchshof.

Les quartiers d'Evchensruh, Grabow-Below, Massow, Neukrug, Wredenhagen et Zepkow ainsi que les quartiers résidentiels de Kornhorst et Mönchshof font partie d'Eldetal.

Histoire
Le 17 décembre 2018, les maires des quatre communes signent l'accord de changement de territoire qui, entre autres, qui fixe notamment le nom de la nouvelle commune. La nouvelle commune est créée le jour des .

Politique

Conseil municipal et maire
Le conseil municipal est composé (en incluant le maire) de 10 membres. L'élection du conseil municipal du 26 mai 2019 a les résultats suivants :

Le maire de la commune est Manfred Pitann, il rassemble 75,84 % des voix.

Blason, drapeau, sceau officiel
La municipalité n'a pas d'emblème officiellement approuvé, ni blason ni drapeau. Le petit sceau d'État avec les armoiries de l'État de Mecklembourg est utilisé comme sceau officiel. Il montre une tête de taureau regardant vers l'avant avec une fourrure et une couronne de cou arrachées et l'inscription "GEMEINDE ELDETAL".

Tourisme
Parmi les curiosités de la commune d'Eldetal figure le , mentionné pour la première fois au 13e siècle et dont la cour intérieure est utilisée à diverses fins culturelles. Outre l'école libre du château de Wredenhagen, le site abrite également une salle de chasse et une salle d'histoire locale. En outre, il y a l' datant de la deuxième moitié du , dont l'intérieur est pour l'essentiel d'origine et qui possède un orgue  de 1860, l' en pierres des champs et en briques, l'église de Grabow du  de style néogothique et l'église du village de Zepkow, une construction en briques sur un vieux socle en pierres des champs avec une tour en bois de 1775. À Massow se trouve un domaine classé avec une maison de maître et un parc. Au sud de Below, déjà sur le territoire de Wittstock/Dosse, se trouve le mémorial de la .

Transports
La Bundesautobahn 19 (Berlin-Rostock) passe au milieu de la commune, les embranchements les plus proches sont Röbel/Müritz au nord et Wittstock/Dosse au sud. L'aire de repos de l'autoroute Eldetal se trouve près du pont sur l'Elde. La route nationale 24 de Röbel/Müritz à Wittstock/Dosse, parallèle à l'autoroute, traverse Wredenhagen. Les gares les plus proches sont à Wittstock/Dosse ou Meyenburg.

Personnalités liées à la ville
 Fritz Christen (1921-1995), militaire né à Wredenhagen.
 Walther Preik (1932-2018), sculpteur né à Massow.

Liens externes

Références

Commune en Mecklembourg-Poméranie-Occidentale
Commune fondée en 2019

Eldetal


Cette liste contient tous les joueurs de hockey sur glace ayant été repêchés par les Mariners de San Diego, franchise de l'Association mondiale de hockey. Les joueurs listés ci-dessus n'ont pas obligatoirement joué un match sous le maillot de l'équipe.

Elle regroupe les joueurs depuis le Repêchage de 1973 organisé par l'AMH, jusqu'au Repêchage de 1976. Avant de devenir les Mariners, la franchise évolue dans le New Jersey sous le nom des Knights du New Jersey et participe à un repêchage. Les joueurs sont classés par année de repêchage. Les deux premières colonnes donnent le rang et le tour duquel le joueur a été repêché suivis de son nom, de sa nationalité et de sa position de jeu.

Les repêchages amateurs

1973

1974

1975

1976

Notes et références

Mariners de San Diego

San Diego

Liste des choix de repêchages des Mariners de San Diego


Phénix (French for phoenix) was a small-scale (gross 264/net 233 MWe) prototype fast breeder reactor, located at the Marcoule nuclear site, near Orange, France.  It was a pool-type liquid-metal fast breeder reactor cooled with liquid sodium.  It generated 590 MW of thermal power, and had a breeding ratio of 1.16 (16% more plutonium produced than consumed),  but normally had to be stopped for refueling operations every two months.  Phénix continued operating after the closure of the subsequent full-scale prototype Superphénix in 1997. After 2004, its main use was investigation of transmutation of nuclear waste while also generating some electricity. Phénix was shut down in 2009.

The decommissioning project started in 2005. Between 2009 and 2011, the non-nuclear equipment and turbine hall were dismantled. The decommissioning license was expected for 2015. Finalising of the decommissioning process is expected between 2031 and 2043.

History

Construction of Phénix began in November 1968. The first connection to the French national electricity grid was in December 1973.

Plans for a French fast reactor date as far back as 1958's Rapsodie, and followed up in 1964 for a larger design with a power output of 1 GWe. Construction of the Rapsodie facility started in 1962 and went critical on 28 January 1967. It did not have power producing systems, but its 22 MW of thermal output (MWth) would translate to perhaps 9 MW of electrical output (MWe). Experiments on core configurations were carried out in the Masurca facility starting in 1966, and design of a larger power-producing facility was already well underway.

During the 1960s, interest in nuclear power was reaching a crescendo. For France, with little uranium supply of their own, large scale generation would be subject to supply constraints, especially given that nuclear power was experiencing a boom in construction that suggested the available supply would be limited even on a worldwide basis. In France's plans, breeders would serve the twin purposes of producing fuel for their conventional light water reactor fleet, as well as producing that fuel from the waste fuel from those reactors, thereby reducing the amount of nuclear waste they would have to dispose of. Only a small number of breeders, estimated to be around 20, would be required to fuel the fleet of about 200 light water reactors.

France began construction of the Phénix demonstration plant in November 1968, only a year after Rapsodie went critical. It was fueled with 931 kg of highly enriched plutonium, around 77% Pu-239. The fuel load is capable of running for about 90 days maximum, but in practice it normally ran for two month periods. Due to its design, refueling required the reactor to be shut down. As a result, it had a low capacity factor (CF), on the order of 65%. As a prototype plant, a high CF was not a design goal, although any practical design would have to improve this. Phénix demonstrated a breeding ratio of 1.16, meaning it produced 16% more fuel than it consumed, while also producing 233 MWe in normal operation.

Phénix ran without problems through the 1970s and '80s, but in the early 1990s it began to demonstrate a number of unexplained behaviours, including large power transients. This had serious safety implications, and the reactor was repeatedly shut down, spending most of the period from 1991 to 1994 being studied while offline. The long offline period required it to be recertified, so the plant also underwent a significant refurbishment between 1994 and 2002. It was finally recertified in June 2003, but only at a reduced power of 130 MWe.

See also
 Superphénix, the main reactor for which this was the demonstration

References

External links

Summary of key parameters
Phénix FBR (drawing)

Former nuclear power stations in France
Nuclear technology in France
Liquid metal fast reactors

Phénix


Iceland Hotel Collection by Berjaya (áður Icelandair Hotels) er eitt stærsta hótelfyrirtæki á Íslandi. Félagið er dótturfyrirtæki malasísku samsteypunnar Berjaya, og rekur 13 hótel (þar af 11 heilsárshótel) sem samanstanda af 1.811 hótelherbergjum, 9 veitingastöðum og 3 heilsulindum. Sex hótelanna eru rekin undir merkjum Berjaya Iceland Hotels og fjögur til viðbótar undir vörumerkjum Hilton Worldwide í gegnum sérleyfissamning.

Eigandi Iceland Hotel Collection by Berjaya er malasíska hótel-, veitinga-, og fasteignaþróunarfélagið Berjaya Land Berhad. Gengið var frá sölusamningi við Icelandair í ársbyrjun 2021 en fyrsti hluti samningsins um kaup á 75% hlut í félaginu gekk í gegn árið 2019.

Félagið var áður þekkt sem Icelandair Hotels (Fluhleiðahótel ehf), en nafnabreytingar á móðurfélaginu  og Berjaya Iceland Hotels keðjunni (áður Icelandair Hotels) voru gerðar í september 2022.

Eignir
1.543 hótelherbergi eru innan Iceland Hotel Collection á samtals 13 hótelum. Flest hótelanna eru á höfuðborgarvæðinu, en þar að auki rekur félagið hótel á Suður-, Austur- og Norðurlandi.

Heilsárshótel

 Alda Hotel Reykjavík (90 herbergi)
 Berjaya Reykjavík Natura Hotel (220 herbergi)
 Berjaya Reykjavik Marina Hotel (147 herbergi)
 Berjaya Akureyri Hotel (99 herbergi)
 Berjaya Mývatn Hotel (59 herbergi)
 Berjaya Hérað Hotel (60 herbergi)
 Berjaya Höfn Hotel (36 herbergi)
 Hilton Reykjavik Nordica (252 herbergi)
 Reykjavik Konsúlat Hótel (50 herbergi)
 Canopy by Hilton Reykjavik City Centre (112 herbergi)
 Iceland Parliament Hotel (162 herbergi)

Sumarhótel

 Hótel Edda Akureyri (204 herbergi)
 Hótel Edda Egilsstaðir (52 herbergi)

Fyrrum Icelandair Hótel
Nokkur Icelandair Hótel sem voru annað hvort í eigu Flugleiðahótela eða rekin af einkaaðilum í gegnum sérleyfissamninga eru ekki lengur starfandi undir merkjum félagsins. Nokkur þeirra eru:
 Icelandair Hótel Vík
 Icelandair Hótel Klaustur
 Icelandair Hótel Keflavík
 Icelandair Hótel Hengill
 Icelandair Hótel Hamar
 Icelandair Hótel Flúðir

Tilvísanir

Hótel á Íslandi

Iceland Hotel Collection by Berjaya


Jakob Ammann (også skrevet Jacob Amman) (født 12. februar 1644, død mellem 1712 og 1730) var en anabaptistleder og den første leder af den religiøse bevægelse Amish.

Fødsel og død
Jakob Ammann blev født i 1644, i Erlenbach im Simmental i Kanton Bern, Schweiz, men flyttede senere til Alsace som en del af Anabaptistisk emigration fra kantonen Bern. Hans præcise fødselsdato er ukendt, han var sandsynligvis leder af menigheden indtil sin død. Hans døds dato er også ukendt, dog indikerer kilder at han døde efter 1712 og før 1730. Ammanns navn er fundet i en offentlig Alsace liste som mennoniter måtte underskrive i 1708. En Erlenbach-kilde i forbindelse med hans datters dåb i 1730 nævner at han var død før denne hændelse.

Kilder

Eksterne henvisninger

 Jakob Ammann på Global Anabaptist Mennonite Encyclopedia Online

Anabaptister

Jakob Ammann


El-Ariş Sözleşmesi, Fransa ve Osmanlı Devleti arasında 24 Ocak 1800 tarihinde imzalanmış ateşkes antlaşması. Fransa'nın Mısır Seferi çerçevesinde imzalanmış, Büyük Britanya'nın karşı çıkması nedeniyle uygulamaya konamamıştır.

Fransa'nın Mısır Seferi, 1798 yılı Ağustos ayında başlamıştı. Fransa, Büyük Britanya karşısında deniz muharebesinde yenik düşmesine rağmen karada ilerlemesine devam edebilmiş, Filistin'de ilerledikten sonra Akkâ Kalesi kuşatmasının Osmanlı savunmasınca kırılmasından sonra Mısır'a geri dönmüş ve 1 Ağustos 1799'da Mısır'da Osmanlı ordusuna karşı bir muharebe kazanmıştı.

Fransız kuvvetlerine komuta eden General Napolyon Bonapart, Fransa'da meydana gelen siyasi bunalımı haber alarak Ağustos 1799'da Fransa'ya döndü. Bonapart'ın yerine geçen General Jean-Baptiste Kléber başkanlığındaki Fransız heyeti 1799 sonunda Osmanlı yetkilileriyle görüşmelere başladı. Taraflar arasında 24 Ocak 1799 tarihinde El-Ariş adlı liman kentinde bir sözleşme imzalandı. Fransa bu sözleşmenin hükümlerine göre, 1798 yılında işgal etmiş olduğu Mısır'ı boşaltacaktı. Sözleşme uyarınca Fransa ordusu mensuplarının ülkelerine dönmeleri için Büyük Britanya tarafından pasaport ve geçiş belgeleri verilmesi gerekiyordu. Bu durumda, bu dönemde Osmanlı Devleti'nin müttefiki konumunda olan İngiltere sözleşmeye taraf oluyordu. Başlangıçta Büyük Britanya'nın da desteklediği bu sözleşme, Şubat 1800'de Britanya donanması amirali George Elphinstone Keith'in sözleşmeyi imzalamayı reddetmesi nedeniyle yürürlüğe girmedi.

Fransa birliklerinin Mısır'dan geri çekilmesini düzenleyen yeni bir sözleşme 27 Haziran 1801 tarihinde imzalanacaktır. 9 Ekim 1801'de imzalanan Paris Barış Senedi ile Fransa ve Osmanlı Devleti arasındaki barışın şartları ortaya konacak, nihai barış ise 25 Haziran 1802'de Paris Antlaşması ile gerçekleşecektir.

Osmanlı Devleti, bu antlaşmadan sonra diğer ülkelerin Osmanlı Devleti üzerindeki amaç ve emellerine göre izledikleri yolu değerlendirerek denge politikası izlemeye başlamıştır.

Kaynakça

Mısır tarihi
Birinci Fransa Cumhuriyeti antlaşmaları
Osmanlı İmparatorluğu'nun antlaşmaları
1800'lerde Fransa
1800'de antlaşmalar

El-Ariş Sözleşmesi


Ålsgårde est un village de pêcheurs situé sur la côte nord de l'île de Seeland au Danemark.

Il a fusionné avec Hellebæk, formant ainsi une agglomération ayant une population de  au 1 janvier 2021.

Notes et références

Liens externes

Localité au Danemark

Ålsgårde


An Calamagrostis smirnowii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dimitri Ivanovich Litvinov ngan Vsevolod Alexeevič Petrov. An Calamagrostis smirnowii in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis smirnowii


Der Kurze Grundbach ist ein linker Zufluss des Langen Grundbachs im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Kurze Grundbach entspringt am Goldberg östlich vom Hof Trages. Er fließt in östliche Richtung im Straßengraben des Kurzen Grundweges nach Albstadt, wo er in eine Verrohrung geleitet wird und in den Langen Grundbach mündet.

Flusssystem Kahl
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Kahl

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Alzenau)
Gewässer im Rhein-Main-Gebiet

Kurzer Grundbach


Chabertia est un genre de plantes de la famille des Rosaceae.

Liste des espèces
 Chabertia acanthocarpa
 Chabertia adriatica
 Chabertia agrestis
 Chabertia benearnensis
 Chabertia cladophora
 Chabertia croatica
 Chabertia dalmatica
 Chabertia dicranodendron
 Chabertia discedens
 Chabertia elegans
 Chabertia elongatula
 Chabertia freynii
 Chabertia grandicorona
 Chabertia haussmanniana
 Chabertia hispidula
 Chabertia hungarica
 Chabertia impolita
 Chabertia istriaca
 Chabertia lageniformis
 Chabertia lemanii
 Chabertia leptoclada
 Chabertia occidentalis
 Chabertia panicicii
 Chabertia pannonica
 Chabertia rotundifolia
 Chabertia rubiginosa
 Chabertia sarcostephana
 Chabertia scleroacantha
 Chabertia serbica
 Chabertia tommasiniana
 Chabertia trenescenensis
 Chabertia vasconica
 Chabertia virgultorum

 Noms en synonymie
 Chabertia micrantha, un synonyme de Rosa micrantha
 Chabertia sepium, un synonyme de Rosa agrestis
 Chabertia umbellata, un synonyme de Rosa rubiginosa

Références

 Michel Gandoger, 1881. Tabulae Rhodologicae Eur.-Orient. Michel Gandoger, Locuplet.

Liens externes

Rosaceae
Genre d'Angiospermes (nom scientifique)

Chabertia (plante)


ريو هيروهاشي (広橋涼 هيروهاشي ريو) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 5 أغسطس 1977 في ناغاوكا، نيغاتا.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 سونيك X - مايلز «تيلز» براور
 سولتي راي - إنتيغرا مارتيل
 CLANNAD - كيو فوجيباياشي
 CLANNAD 〜AFTER STORY〜 - كيو فوجيباياشي
 بامبو بليد - تاماكي كاوازوي
 هايباني رينميه - راكا
 الرقيب كيرورو - كويوكي أزومايا
 روميو x جولييت - أنطونيو
 المعلم الساحر نيغيما! - أنيا
 فتيات بيسبول تايشو - تاماكي إيشيغاكي
 سيريه نو موريبيتو - سايا
 باني بوني داش! - سوزوني شيراتوري
 باندورا هارتس - إيكو
 باكانو! - شاني لافوريه
 زعيم الشر في المقعد الأخير - ليلي شيرايشي
 باكوجان - ماروتشو
 كاتاناغاتاري - مانيوا بينغين
 آيرون مان - شو (أيام الطفولة)
 ستار درايفر - مارينو يو
 هيوكا - ماميكو سينوي
 كاليدو ستار - سورا نايغينو
 كود:بريكر - تشيسا تاباتا
 غوغوري! كوكوري-سان - كوهينا إيتشيماتسو
 ووركينغ!! - آوي يامادا
 ووركينغ'!! - آوي يامادا
 ووركينغ!!! - آوي يامادا
 أكاديميتي للأبطال - مينورو مينيتا
 عشيقة (مؤقتة) - نوزومي مياوتشي
 جاندام بيلد فايترز - سسمو سازاكي
 جاندام بيلد فايترز تراي - كاوروكو سازاكي

أنمي الإنترنت
 سيلور مون كريستال - لونا

أوفا أنمي
 البدلة المتنقلة جاندام يونيكورن - هارو

أدوارها في ألعاب الفيديو
 سلسلة ألعاب القنفذ سونيك
 سونيك هيروز - مايلز "تيلز" براور
 القنفذ شادو - مايلز «تيلز» براور
 القنفذ سونيك (لعبة فيديو 2006) - مايلز «تيلز» براور
 Sonic and the Secret Rings - علي بابا
 سونيك أند ذا بلاك نايت - الحداد
 سونيك أنليشد - مايلز «تيلز» براور
 سونيك كولرز - مايلز «تيلز» براور
 سونيك جينيريشنز - مايلز «تيلز» براور
 سونيك لوست ورلد - مايلز «تيلز» براور
 تيلز أوف سيمفونيا - شوكولات
 تيلز أوف ليجنديا - شيرلي فينيس
 غود إيتر بورست - كانون دايبا
 غود إيتر 2 - كانون دايبا
 غود إيتر 2 ريج برست - كانون دايبا
 جوجوز بيزار أدفنتشر: أول ستار باتل - ريمي سوغيموتو
 عشيقة (مؤقتة) - نوزومي مياوتشي
 بليد آركوس فروم شاينينغ - رونا موراسامي

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 سونيك بوم - مايلز «تيلز» براور

وصلات خارجية

مراجع

 ريو هيروهاشي

أشخاص على قيد الحياة
أعلام سيجا
القنفذ سونيك
ممثلات أداء صوتي من محافظة نييغاتا
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 20
ممثلات يابانيات في القرن 21
مواليد 1977
مواليد في ناغاوكا (نييغاتا)

ريو هيروهاشي


Râul Lupșa este un curs de apă, afluent al râului Motru.

Râuri din județul Gorj
Bazinul Jiu

Râul Lupșa, Motru


Seuku (Seu'ku, Shio'k, Shiok, Shioku, Suku), Seuku lutalica je Alsea prevarant koji je prošao kroz razdoblje transformacije kao kit i nakon toga postao moćni ubojica čudovišta.

Izvori

Indijanska mitologija (prevaranti)
Indijanska mitologija (heroji kulture)
Indijanska mitologija (transformeri)
Alsea mitologija

Seuku


Oksana Alexandrovna Domnina (d. 17 Ağustos 1984 Kirov, Rusya) Rus buz patencisi. Maxim Shabalin ile birlikte buz dansında yarışmaktadır. Çift 2009 Dünya şampiyonasında, 2008 & 2010 Avrupa şampiyonasında ve 2007 Grand Prix Finalinde şampiyon oldu.

Kariyeri

İlk yılları
Domnina 6 yaşında buz patenine başladı ve iki yıl sonra buz dansına geçti. Doğduğu yer olan Kirov'u 15 yaşında Alexei Gorshkov'un grubunda çalışmak için bıraktı. Kariyerinin ilk yıllarında Ivan Lobanov ve Maxim Bolotin ile birlikte kaydı. Maxim Bolotin ile birlikte Junior Grand Prix yarışmalarına katılan Domnina iki kez Junior Grand Prix Finaline katılmaya hak kazandı. Shabalin ile Mayıs 2002'de birlikte çalışmaya başladı. Birlikte ilk sezonlarında çift Gençlerde girdikleri tüm yarışmaları kazandı. 2002 Junior Grand Prix Finali ve 2003 Dünya Gençler Şampiyonu olan çift o yıl büyüklerde Rusya şampiyonasında bronz madalya alarak Dünya ve Avrupa şampiyonasına katılma şansı kazandı. İlk dünya şampiyonaları 15. Avrupa şampiyonaları 12. tamamlayan ikili ertesi sezondan itibaren Dünya ve Avrupa şampiyonalarında hep ilk 10'da yer almaya başladı. 2005-2006 sezonunda Skate America ve Cup of Russia bronz madalyaları ile Grand Prix Finaline katılma hakkı elde etti. O sezon ikili 2006 Kış Olimpiyatları'nda dokuzuncu sırada yer aldı.

2006-2007 sezonu

Domnina ve Shabalin olimpiyatlardan sonraki sezona (2006-2007) Cup of Russia'da gümüş ve Cup of China'da altın madalya ile başladı. Bu altın madalya kendilerinin ilk Grand Prix altın madalyasıydı. Çift buz sezonda serbest programlarında Alexander Borodin'in Polovetsian Dances isimli eserini kullanıyordu. Grand Prix Finalinde Isabelle Delobel / Olivier Schoenfelder'in önünde bronz madalya aldı. 2007 Avrupa Artistik Patinaj Şampiyonası'nda ise zorunlu ve orijinal dansta bu çifte geçildiler. Serbest programı birinci bitiren çift, genel toplamda 0.31 puanla Isabelle Delobel / Olivier Schoenfelder'in arkasında gümüş madalya aldı. Domnina ve Shabalin 2007 Dünya şampiyonasını 5. bitirdi.

2007-2008 sezonu
2007-2008 sezonu öncesinde Maxim Shabalin Mayıs 2007'de sağ dizinden menisküs, Eylül 2007'de ise apandisit ameliyatı geçirdi. 2007-2008 yarışmaları için Aram Khachaturian'ın Waltz Masquerade müziği üzerine serbest program hazırlayan çift ilk olarak 2007 Cup of China'da gümüş madalya aldı. Zorunlu ve orijinal dansı ilk sırada bitiren çift serbest programını sunarken önemli bir hata yaptı. Shabalin birlikte yaptıkları dönüş sırasında partnerini havaya kaldırdı, böylelikle bu hareket zorluk derecesi 1 olan bir kaldırış olarak sayıldı. Toplam 4 kaldırış yapılması gereken serbest programda çift 5 kaldırış yapmış oldu. Böylelikle son yaptıkları zorluk derecesi 4 olarak planlanan kaldırış sayılmadı ve fazla kaldırış yaptıkları için 1 ceza puanı aldılar. İkinci Grand Prix yarışması olarak 2007 Cup of Russia'ya katılan Domnina ve Shabalin 205.24 puanla altın madalya aldı. Böylelikle ISU Grand Prix Finalleri'ne katılma hakkını elde eden çift bu yarışmalarda da birinci oldu. Zorunlu dansın yapılmadığı Finalde Orijinal dansta yan yana yaptıkları adım dizisinde Shabalin sorun yaşadı. Bu elemanın zorluk derecesi düştü ve çift bu elemandan yüksek uygulama puanı (GOE) alamadı. Serbest programda ise tüm elemanları en yüksek zorluk seviyesi üzerinden (4) değerlendirildi ayrıca çift teknik elemanlarından yüksek uygulama puanı aldı. Serbest dansta en yüksek teknik ve sunum puanlarını alan çift bu bölümü birinci bitirdi ve genel toplamda ilk sırada yer aldı. Aralık 2007'de yapılan bu yarışmadan sonra Shabalin sol dizinden  menisküs ameliyatı geçirdi ve antrenmanlara ancak 6 Ocak'ta başlayabildi. İkili Rusya şampiyonasına bu sebeple katılamadı ancak 22 - 27 Ocak 2008 tarihleri arasında yapılan 2008 Avrupa Şampiyonasına girdi. Zorunlu ve orijinal dansı ikinci sırada bitiren çift serbest dansta teknik değerlendirmede 53.78, sunumda ise 51.21 puan aldı ve son şampiyon Isabelle Delobel / Olivier Schoenfelder'i geçerek Avrupa Şampiyonu oldu.

Domnina ve Shabalin daha sonra Shabalin'in sakatlığı nedeni ile 2008 Dünya Artistik Patinaj Şampiyonası'ndan çekildi. Mart 2008'de Shabalin bir menisküs ameliyatı daha geçirdi. Bu sezon sonuna, Haziran 2008'e kadar koçları Alexei Gorshkov, koreografları ise Sergei Petukhovdu. Fakat çift Haziran 2008'de Natalia Linichuk, Gennadi Karponossov ile birlikte ABD'de çalışacaklarını açıklamıştır.

2008-2009 sezonu

2008-2009 sezonununda ilk kez 2008 Cup of China'da yarıştılar. Serbest dansları için Aram Khatchaturian'ın Spartacus isimli eserini kullanan çift Tanith Belbin / Benjamin Agosto ve Jana Khokhlova / Sergei Novitski çiftlerini geçerek bu yarışmada şampiyon oldu. 2008 Cup of Russia'da ise zorunlu dansı ilk sırada tamamladıktan sonra Orijinal ve Serbest dansta takım arkadaşları Jana Khokhlova / Sergei Novitski'nin ardında kaldılar ve toplamda gümüş madalya aldılar. Çift bu sonuçlarla 2008-2009 Grand Prix Finaline gitme hakkı kazandı. Finalde gümüş madalya aldı.

2009 Rusya Artistik Patinaj Şampiyonasına katılmadılar ancak Avrupa şampiyonasına takımına alındılar. Shabalin 2009 Avrupa Artistik Patinaj Şampiyonasında zorunlu dansta düştü ve ikili bu bölümü 5. sırada bitirdi. Bundan sonra Shabalin'in dizindeki sakatlık yeniden ortaya çıktı ve çift yarışmadan çekildi.

Domnina ve Shabalin, 23-29 Mart 2009'da yapılan 2009 Dünya Şampiyonasında zorunlu ve serbest dansı birinci, orijinal dansı ikinci sırada bitirip kariyerlerinin ilk Dünya şampiyonası madalyasına ve ilk Dünya şampiyonluğuna ulaştı. Bu altın madalya Rusya'nın Dünya şampiyonaları çerçevesinde 1970'ten bu yana buz dansında kazandığı 27. altın madalyadır.

2009-2010 sezonu
2008-2009 sezonu bittikten sonra Shabalin dizinde uzun süredir var olan sakatlığı sebebiyle Almanya'da tedaviye başladı. 2009-2010 ISU Grand Prix serisinde 2009 Cup of Russia, ardından 2009 NHK Trophy'de yarışmaları planlanıyordu. Ancak ikili yarışmalardan çekildi.

Sezonun ilk yarışması 2010 Rusya Artistik Patinaj Şampiyonasıydı. Altın madalyayı kazanan Domnina ve Shabalin, 2010 Avrupa Artistik Patinaj Şampiyonasına gitti. Ancak Rusya şampiyonasında orijinal dansta seçtikleri tema olan Aborjin dansları ile yaptıkları performans eleştirilmeye başladı. Avustralya Aborjinleri liderlerinin eleştirileri karşısında Domnina ve Shabalin saygısızlık etmek istemediklerini açıkladı. 2010 Rusya Şampiyonasında kullandıkları yüz makyajlarını Avrupa şampiyonasında çıkardılar. 2010 Avrupa Artistik Patinaj Şampiyonasında zorunlu dans Tango Romantica'yı 42.78 puanla en yakın rekiplerin neredeyse 5 puan önünde ilk sırada tamamladılar. Orijinal dansta adım dizilerinde zorluk seviyesi 2 ve 3 olarak değerlendirilen çift bu bölümü ikinci bitirdi. Serbest dansta da teknik sorunları devam eden çift, genel toplamda altın madalyayı kazandı.

Kişisel hayatı
Domnina, 2005 yılından bu yana buz dansında 2006 Olimpiyat şampiyonu Rus sporcu Roman Kostomarov ile birlikteydi. Çift 2010 Ağustos'ta nişanlandıklarını ve bebek beklediklerini açıkladı.

Programlar

Aldığı sonuçlar

(Shabalin ile birlikte)

(Bolotin ile birlikte)

Detaylı puanlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 ISU / Domnina-Shabalin
 Oksana Domnina & Maxim Shabalin - Official Website

Rus kadın buz patencileri
1984 doğumlular
2006 Kış Olimpiyatları buz patencileri
2010 Kış Olimpiyatları buz patencileri
Yaşayan insanlar
2010 Kış Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Rus Olimpiyat buz patencileri

Oksana Domnina


بينو أو هايكارا-سان   مانغا شوجو يابانية للمانغاكا واكي ياماتو. نـُشرت متسلسلة بإحدى المجلات بين عامي 1975 و1977. وفازت في عام 1977 بجائزة كودانشا للمانغا لفئة أفضل مانغا شوجو. وتحولت في وقت لاحق إلى مسلسل أنمي تلفزيوني من 42 حلقة.

القصة
تجري أحداث هذا العمل الناجح في السنة السابعة من عهد الإمبراطور تايشو (حَكم بين عامي 1912 - 1926) في سنة 1916، حيث تبدأ بينو الفتاة ابنة السبعة عشر ربيعاً رحلة تخرج فيها عن تقاليد تلك الفترة، سواءً من ناحية في الوجدانية أو الانجازات الشخصية.

فقدت بينو أمها لـمّا كانت طفلة صغيرة، فتولى والدها تربيتها وحده، وهو مسؤول رفيع في الجيش الياباني. ونتيجة لذلك، نشأت فتاة مسترجلة - على عكس المفاهيم الأنوثة التقليدية اليابانية، تدرس الكندو، غالباً ما ترتدي ألبسه أجنبية بدل من زي الكيمونو التقليدي، ولا تبالي بأعمال التدبير المنزلي كما هو الحال بمادة الأدب. كما ترفض فكرة الزواج المدبر وتؤمن بحق المرأة في الوظيفة والزواج عن حب. أفضل أصدقاء بينو هما : تاماكي الجميلة، والأكثر أنوثة من بينو بكثير ولكنها مهتمة بنفس القدر في مجال حقوق المرأة، ومارو هو شاب يلعب أدواراً نسائية في مسرح كابوكي.

في يوم ما، بدأت بينو سلسلة لقاءات محرجة مع لفتنانت وسيم بالجيش يوجين. شهد يوجين اصطدام بينو بشجرة وسقوطها عند ركوبها الدراجة، فصفعته بينو لضحكه عليها. ولاحقاً، أنقذ يوجين بينو عند وقوعها من شجرة أثناء لعبها بالطائرة الورقية. والتقت بينو يوجين مرة أخرى عند وصولها إلى المنزل في ذلك اليوم، فهاجمته على الفور بعصا كندو، وتلقت صدمة عندما أخبرها والدها بأنها ستكون زوجة يوجين، ويرجع ذلك إلى اتفاق أبرم بين آل هانامورا وآل وعائلة يوجين قبل أن تولد بينو.

روابط خارجية

مراجع

أفلام أنمي 2017
أفلام أنمي 2018
أفلام إنتاج 1987
أفلام باللغة اليابانية
أفلام حركة مباشرة مبنية على مانغا
أفلام قادمة
أفلام مقتبسة من المانغا
أفلام يابانية
أنمي ومانغا تاريخية
أنمي ومانغا درامية
أنمي ومانغا رومانسية كوميدية
أنمي ومانغا رومانسية
برامج تلفزيون أساهي
سلسلات مانغا
مانغا 1975
مانغا حولت إلى أفلام
مانغا شوجو
مجلات مصورة من كودانشا
مسلسلات أنمي متلفزة في 1978
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية
مسلسلات أنمي مستندة إلى مانغا
مسلسلات دراما تلفزيونية يابانية مستندة إلى مانغا
نيبون أنيميشن
الزواج في أنمي ومانغا
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 1978

بينو (أنمي)


160th (Welsh) Brigade or Brigâd 160 (Cymru), is a regional brigade of the British Army that has been in existence since 1908, and saw service during both the First and the Second World Wars, as part of the 53rd (Welsh) Infantry Division. It is a regional command responsible for all of Wales. The Brigade is also regionally aligned with the Eastern European and Central Asian regions as part of defence engagement.

Formation
The Welsh Border Brigade was originally raised in 1908, upon creation of the Territorial Force, and was part of the Welsh Division. The brigade was composed of the 1st, 2nd and 3rd Volunteer battalions of the Monmouthshire Regiment along with the 1st Battalion of the Herefordshire Regiment.

First World War
In 1915 the brigade was re-designated the 160th (1/1st South Wales) Brigade and the Welsh Division the 53rd (Welsh) Division. The brigade fought with the division in the First World War, in the Middle Eastern theatre.

The brigade was reconstituted as a result of British troops being sent to the Western Front during the emergency following the German March 1918 Spring Offensive.

Order of battle

 1/1st Battalion, Monmouthshire Regiment (to February 1915)
 1/2nd Battalion, Monmouthshire Regiment (to November 1914)
 1/3rd Battalion, Monmouthshire Regiment (to February 1915)
 1/1st Battalion, Herefordshire Regiment (to 24 April 1915)
 2/4th Battalion, Queen's (Royal West Surrey Regiment) (from 24 April 1915 to 31 May 1918)
 1/4th Battalion, Royal Sussex Regiment (from 24 April 1915 to 30 May 1918)
 2/4th Battalion, Queen's Own (Royal West Kent Regiment) (from 24 April 1915 to 25 August 1918)
 2/10th Battalion, Duke of Cambridge's Own (Middlesex Regiment) (from 24 April 1914 to 19 August 1918)
 1/7th (Merionethshire & Montgomeryshire) Battalion, Royal Welsh Fusiliers (joined on 24 June 1918 from 158th (North Wales) Brigade)
 160th Machine Gun Company, Machine Gun Corps (formed 11 May 1916, moved to 53rd Battalion, Machine Gun Corps 25 April 1918)
 160th Trench Mortar Battery (formed 26 June 1917)
 21st Punjabis (from 26 May 1918)
 110th Mahratta Light Infantry (joined from Karachi on 28 June 1918, left for 20th Indian Brigade on 19 July)
 1st Battalion, Cape Corps (South African, joined 22 July 1918)
 17th Infantry (The Loyal Regiment) (from 6 August 1918)

Inter-war period
After the war the brigade and division were disbanded as was the Territorial Force. However, both the brigade and division were reformed in 1920 in the Territorial Army. The brigade, now the 160th (South Wales) Infantry Brigade, was again composed of the same four battalions it had before the Great War. However, these were all posted to the 159th (Welsh Border) Infantry Brigade early in the 1920s and were replaced by the 4th, 5th, 6th and 7th Battalions of the Welch Regiment. The 6th and 7th Battalions were amalgamated as the 6th/7th Battalion, Welch Regiment and the 4th Battalion, King's Shropshire Light Infantry joined in the same year.

Second World War
The brigade, now composed of two battalions of the Welch Regiment and one of the Monmouthshire Regiment, together with the rest of the 53rd (Welsh) Division, was mobilised in late August 1939 and soon afterwards Britain declared war on Nazi Germany. In April 1940 160th Brigade was sent to Northern Ireland and, after the British Expeditionary Force (BEF) was evacuated from France, the brigade was mainly involved in anti-invasion duties and exercises training to repel a potential German invasion of Northern Ireland. In late 1941 160th Brigade, and the rest of the 53rd Division, were sent to Southeast England, where they began years of training for Operation Overlord, the planned Allied invasion of Northern France.

On 14 January 1944 Brigadier Lashmer 'Bolo' Whistler was appointed to command 160th Bde. He had just returned to the UK after a successful year commanding the lorried infantry brigade of the famous 7th Armoured Division in North Africa. General Sir Bernard Montgomery regarded Whistler as 'the best and most experienced Brigadier in the British Army' and had earmarked him for a future divisional command. Meanwhile, Whistler's appointment to 160th Bde was in line with Montgomery's policy of giving experienced leadership to the inexperienced formations in 'Overlord'. Whistler took over command of 160th Bde on 28 January, and the brigade was immediately involved in two corps-level training exercises. In March the 53rd (W) Division's HQ and all its brigade and ancillary HQs took part in 'Exercise Shudder' to study 'thrust line' technique, then in April the whole division was engaged in 'Exercise Henry' on the South Downs training area; this included a river crossing and full-scale simulated attack. In May 'Exercise Bud' practised loading vehicles on to landing craft. Finally, in the last week of May, the brigade began moving into its concentration area at Herne Bay, ready for the invasion.

As a follow-up formation, 53rd (W) Division did not take part in the invasion on D Day (6 June). 160th Brigade began loading men and equipment aboard its ships on 20 June, but that night Brig Whistler was called away to take over 3rd Division whose commander had been wounded in the early fighting in Normandy. Lieutenant-Col Charles Coleman of the 4th Welch, who had been acting-Brigadier before Whistler's arrival, was now promoted to take command permanently.

160th Brigade landed in Normandy on 28 June and with the rest of the 53rd (W) Divisionwas almost immediately involved in severe attritional fighting around the French city of Caen, facing numerous German panzer divisions, in what came to be known as the Battle for Caen. 160th Brigade later participated in the Second Battle of the Odon, sustaining heavy casualties, which resulted in the 1/5th Battalion, Welch Regiment being transferred to the 158th Brigade of the same division and replaced by the 6th Battalion, Royal Welch Fusiliers. The decision was made by the divisional commander, Major-General Robert Ross (a former commander of the brigade), due to an acute shortage of infantrymen in the British Army at this stage of the war, even more so in finding sufficient numbers of battle casualty replacements (or reinforcements) for three battalions of the same regiment all serving together in the same brigade, which, like 160th Brigade, had also suffered heavy losses.

The brigade went on to fight in the Battle of Falaise, capturing large numbers of German troops as prisoners of war (POWs) and the subsequent Allied advance from Paris to the Rhine, later playing a minor role in the Battle of the Bulge, a large role in Operation Veritable in February 1945 and crossing the River Rhine into Germany over a month later, where it took part in the Western Allied invasion of Germany, finally ending the war in Hamburg, Germany.

160th Brigade remained in Germany on occupation duties until it was demobilised in late 1946.

Order of battle

160th Infantry Brigade was composed as follows during the war:

 4th Battalion, Welch Regiment
 1/5th Battalion, Welch Regiment (left 3 August 1944)
 2nd Battalion, Monmouthshire Regiment
 160th Infantry Brigade Anti-Tank company (formed 1 July 1940, left 15 February 1941 to join 53rd (Welsh) Reconnaissance Battalion)
 6th (Caernarvonshire and Anglesey) Battalion, Royal Welch Fusiliers (from 4 August 1944)

Commanders
The following officers commanded 160th Infantry Brigade during the war:

 Brigadier A.E. Williams (until 10 May 1940)
 Brigadier R.K. Ross (from 10 May 1940 until 17 September 1942)
 Brigadier E.E. Dorman-Smith (from 17 September 1942 until 22 November 1943)
 Lieutenant-Colonel C.F.C. Coleman (acting, from 22 November 1943 until 28 January 1944)
 Brigadier L.G. Whistler (from 28 January 1944 until 22 June 1944)
 Brigadier C.F.C. Coleman (from 22 June 1944 until 27 May 1945)
 Lieutenant-Colonel H.B.D. Crozier (acting, from 27 May 1945 until 3 June 1945)
 Brigadier C.F.C. Coleman (from 3 June 1945)

Post War
Following the reformation of the Territorial Army after the end of the war, the brigade was reformed as the 160th (South Wales) Infantry Brigade on 1 April 1947.  The brigade was organised as a 'three-battalion' brigade with the 2nd Battalion, Monmouthshire Regiment in Pontypool, 4th (Carmarthenshire) Battalion, The Welch Regiment in Llanelli, and 5th (Glamorgan) Battalion, The Welch Regiment in Pontypridd under its command.  The brigade itself remained under the guise of the 53rd (Welsh) Infantry Division during this time.

Though the TA seemed stable in 1947, it was continually cut and reduced in size time and time again from 1950 onwards.  In 1961, the first wave of major cuts came when the old territorial divisions were merged with their local districts to become 'Division/Districts', thus the 53rd (Welsh) Infantry Division became the 53rd (Welsh) Infantry Division/District that year and the brigade became a regional brigade now just tasked with home defence.  As a result of the 1966 Defence White Paper, the TA became the 'TAVR' (Territorial & Army Volunteer Reserve) and was organised into four categories: TAVR I: those units tasked with quick-deployment support, ie: SAS and NATO-specific units; TAVR II: Units tasked with NATO-support and/or deployable as normal TA units were; TAVR III: Home defence infantry and light-equipment only units (reduced to cadres in 1969 and disbanded in 1975), and TAVR IV: Sponsored bands, UOTC, and miscellaneous units.

Following the above changes, the old Division/Districts were renamed as 'Districts', with the 53rd (Welsh) Division/District becoming Wales District and now oversaw all units within Wales, with the TA brigades disappearing shortly thereafter.  These changes caused little or no direction in doctrine and training from above the battalion level, thus creating a complicated atmosphere.

In 1967, with the Territorial Army reorganised, the brigade's battalions were completely reorganised too.  The 2nd Monmouths was disbanded and concurrently reconstituted as two units in TAVR II, B (South Wales Borderers) Company in the Welsh Volunteers based in Newport and in TAVR III, forming the whole unit, the Monmouthshire (Territorial) Battalion, The South Wales Borderers also based in Newport.  The 4th Welch was reduced to three companies: in TAVR II, C (Welch) Company in the Welsh Volunteers and in TAVR III, B and C Companies of the 4th (Territorial) Battalion of the Welch Regiment.  Finally, the 5th Welch was reduced to two units: in TAVR II, part of C (Welch) Company, and in TAVR III, B Company in Bridgend part of the 5th/6th (Territorial) Battalion, The Welch Regiment.  With the wholescale reductions of the TA, the fully territorial brigades and divisions were disbanded and the brigade soon followed suite.

Cold War
In 1984, as a result of the 1981 Defence White Paper, many of the old disbanded territorial brigades were reformed as part of their respective regional districts.  These brigades were not like their predecessors however, as with the enhancement of the TA, the brigades became purely administrative headquarters for training.  As part of these changes, 160th (Welsh) Infantry Brigade was reformed as the operational formation of Wales District with its headquarters at The Barracks in Brecon.  The brigade's task was to protect Wales in its role of a home defence brigade.  If mobilised, the brigade would have been the 8th Regional AF Headquarters.

In 1989 the brigade's structure was as follows:

 160th (Wales) Brigade
 Brigade Headquarters, at The Barracks, Brecon
 1st Battalion, The Royal Regiment of Wales, at Battlesbury Barracks, Warminster (Light Infantry) – infantry demonstration unit at the School of Infantry
 3rd (Volunteer) Battalion, The Royal Welch Fusiliers (V), in Wrexham (Light Infantry, Home Defence)
 3rd (Volunteer) Battalion, The Royal Regiment of Wales (V), at Maindy Barracks, Cardiff (Light Infantry)
 4th (Volunteer) Battalion, The Royal Regiment of Wales (V), in Swansea (Light Infantry, Home Defence)
 104th Air Defence Regiment, Royal Artillery (V), at Raglan Barracks, Newport (64 x Blowpipe MANPADS)
 157th (Wales and Midlands) Transport Regiment, Royal Corps of Transport (V), at Maindy Barracks, Cardiff
 203rd (Welsh) General Hospital, Royal Army Medical Corps (V), in Cardiff (General Hospital)
By the end of the Cold War, the German Army (Bundeswehr) had a battalion-sized tank (panzer) training unit based at the Castlemartin Training Area in West Wales, which was within the brigade's geographical area.  The battalion was equipped with the Leopard 1 main battle tank and its personnel rotated through for gunnery and/or manoeuvre training.

After the end of the Cold War, the government published the Options for Change reform which saw several districts either merge or reduce in size, with some having both.  Wales District was part of this later group and on 1 April 1992 merged with West Midlands District to form the new Wales and Western District.  Following these changes, the brigade was moving under the new district which, in March 1995, was merged with North West District and consequently reduced to 5th Division in 1995.

Twenty-first century
By 2003, the brigade was organised as follows:

 Brigade Headquarters, at The Barracks, Brecon
 Royal Welsh Regiment (Territorial Army; one battalion) – 3rd (Volunteer) Battalion, The Royal Welsh from 2007
 104th Regiment, Royal Artillery (Territorial Army; Air Defence)
 The Royal Monmouthshire Militia, Royal Engineers (Territorial Army)
 157th (Wales and Midlands) Logistic Support Regiment, Royal Logistic Corps (Territorial Army)
 Wales University Officer Training Corps (Territorial Army)

Army 2020
Under the Army 2020 programme, the brigade was renamed as the 160th Infantry Brigade and Headquarters Wales, retaining its regional commitments, but now commanding several regular and territorial (becoming the Army Reserve in 2015) units.  By 2017, the brigade was organised as follows:

 Brigade Headquarters, at The Barracks, Brecon
 1st Battalion, The Royal Irish Regiment, at Clive Barracks, Tern Hill (Light Mechanised Infantry w/ Foxhound MRAPs)
 1st Battalion, The Rifles, at Beachley Barracks, Chepstow (Light Infantry)
 2nd Battalion, The Royal Irish Regiment (Army Reserve)
 6th Battalion, The Rifles (Army Reserve)
 160th Infantry Brigade & Headquarters Wales Cadet Training Team, at The Barracks, Brecon
 Clwyd and Gwynedd Army Cadet Force, at Kinmel Park Camp, Bodelwyddan
 Dyfed and Glamorgan Army Cadet Force, in Bridgend
 Gwent and Powys Army Cadet Force, in Powys

Under the Army 2020 Refine programme, the brigade dropped its operational commitments and became simply 160th (Welsh) Brigade, responsible for regional duties within the Principality of Wales.  Since 2019, the brigade has no operational units under its control, but does oversee cadets:

 160th Infantry Brigade & Headquarters Wales Cadet Training Team, at The Barracks, Brecon
 Clwyd and Gwynedd Army Cadet Force, at Kinmel Park Camp, Bodelwyddan
 Dyfed and Glamorgan Army Cadet Force, in Bridgend
 Gwent and Powys Army Cadet Force, in Powys

Footnotes

Bibliography
 Capt Cyril Falls, History of the Great War: Military Operations, Egypt and Palestine, Vol II, From June 1917 to the End of the War, Part II, London: HM Stationery Office, 1930/Uckfield: Naval & Military Press, 2013, ISBN 978-1-84574-950-7.
 Lt-Col H.F. Joslen, Orders of Battle, United Kingdom and Colonial Formations and Units in the Second World War, 1939–1945, London: HM Stationery Office, 1960/London: London Stamp Exchange, 1990, ISBN 0-948130-03-2/Uckfield: Naval & Military Press, 2003, ISBN 1-843424-74-6.
 Sir John Smyth, Bolo Whistler: The Life of General Sir Lashmer Whistler, London: Frederick Muller, 1967.

160 (Wales) Brigade
British Army Regional Points of Command
B160
Military units and formations established in 1908
Infantry brigades of the British Army in World War I
Infantry brigades of the British Army in World War II

160th (Welsh) Brigade


Batido — também chamado milkshake
 Milkshake (canção de Grag Queen)
 Milkshake (canção de Kelis)
 Milk Shake (programa de televisão)

Desambiguações de música

Milkshake (desambiguação)


طلال مبارك العيار (5 مارس 1959 - 23 أكتوبر 2009)، سياسي كويتي، عضو مجلس الأمة خلال الفترة 4 مايو 1999 حتى 19 مارس 2008 وكان نائباً لرئيس مجلس الأمة خلال الفترة 20 أكتوبر 1996 حتى 4 مايو 1999 وعضو مجلس الأمة خلال الفترة 20 أكتوبر 1992 حتى 20 أكتوبر 1996، وكما كان وزيراً للكهرباء والماء ووزيراً للشؤون الاجتماعية والعمل خلال الفترة 14 فبراير 2001 حتى 14 يوليو 2003 ، والده هو مبارك حمد العيار خال أمير دوله الكويت السابق الشيخ صباح الأحمد الجابر الصباح وهو الأخ الأصغر للنائب والوزير السابق حمد مبارك العيار، كما أنه خال الشاعر والإعلامي طلال السعيد، والكاتبة فجر السعيد.

حياته
ولد طلال العيار في شهر مارس 1959 في منطقة الجهراء والده هو مبارك حمد العيار خال أمير دوله الكويت السابق الشيخ صباح الأحمد الجابر الصباح وهو الأخ الأصغر للنائب والوزير السابق حمد مبارك العيار، كما أنه خال الشاعر والإعلامي طلال السعيد، والكاتبة فجر السعيد.

حاصل علي بكالوريوس علوم سياسية، من جامعة الكويت سنة 1983.

مناصب شغلها
عضو المجلس الأعلى لشؤون المحافظات سنة 1989

عضو مجلس محافظة الجهراء سنة 1989

العمل السياسي
ترشح لانتخابات المجلس الوطني سنة 1990 حيث فاز في الانتخابات وبقي عضواً في المجلس حتى إلغاء المجلس في سنة 1992 وإعادة مجلس الأمة الكويتي مجدداً بعد حله وتعليقه سنة 1986.

وترشح لانتخابات مجلس الأمة الكويتي 1992 في الدائرة العشرين، وحصل على المركز الأول برصيد 1382 صوت وفاز بالانتخابات.

وكما ترشح لانتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 في الدائرة العشرين، وحصل على المركز الأول برصيد 1968 صوت وفاز بالانتخابات.

وكما ترشح لانتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة العشرين، وحصل على المركز الثاني برصيد 2364 صوت وفاز بالانتخابات.

وفي 14 فبراير 2001 صدر مرسوماً بتشكيل الحكومة عُين وزيراً للكهرباء والماء ووزيراً للشؤون الاجتماعية والعمل وشغل المنصب حتى 14 يوليو 2003.

وكما ترشح لانتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003 في الدائرة العشرين، وحصل على المركز الأول برصيد 2650 صوت وفاز بالانتخابات.

وكما ترشح انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة العشرين، وحصل على المركز الأول برصيد 4178 صوت وفاز بالانتخابات.

وبعد حل مجلس الأمة 2006 في 19 مارس 2008 قرر عدم الخوض في انتخابات مجلس الأمة بعد تغيير الدوائر إلى 5 لاقتناعه بعدم إنصاف وعدالة الدوائر الخمس.

وكان طلال العيار يعتبر من النواب «العقلانيين» في نقاشات مجلس الأمة، وكان يترأس كتلة المستقلين في المجلس، وهو مقرب من الحكومة.

وفاته
توفي في يوم 23 أكتوبر 2009 وذلك بعد أن عانى من عدد من المشاكل الصحية، حيث كان قد اجرى عملية قسطرة، وكان مقررا أن يغادر إلى فرنسا لإجراء الفحوصات واستكمال العلاج.

مراجع

مواليد في الجهراء
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1992
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1996
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1999
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2003
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
مواليد 1378 هـ
مواليد 1959
وزراء شؤون اجتماعية كويتيون
وزراء كهرباء وماء كويتيون
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009

طلال العيار


Son fils est un film muet français réalisé par Georges Denola, sorti en 1917.

Il s'agit de l'adaptation de la pièce Son fils d'Auguste Anicet-Bourgeois.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Son fils
 Réalisation : Georges Denola
 Scénario : Georges Denola, d'après la pièce d'Auguste Anicet-Bourgeois
 Photographie :
 Montage :
 Société de production : Société cinématographique des auteurs et gens de lettres (S.C.A.G.L.)
 Société de distribution : Pathé frères
 Pays d'origine :
 Langue : français
 Métrage :  mètres
 Format : Noir et blanc — 35 mm — 1,33:1 — Muet
 Genre : Film dramatique
 Durée : 38 minutes
 Dates de sortie :
  :

Distribution
 Paul Hubert : Roussel
 Jean Ayme : Desroches
 Edmond Van Daële : Paul
 Émile Mylo : Simon
 Maud Richard : Jeanne Pujol
 Jeanne Brindeau : Mme de Flavigneul

Voir aussi

Bibliographie
 Ciné-Journal, n° 392/88, 17 février 1917
 Pathé Journal, n° 32

Articles connexes
 Liste de films français sortis en 1917

Liens externes

 Son fils sur le site de la Fondation Jérôme Seydoux-Pathé

Film français sorti en 1917
Film dramatique français
Moyen métrage français
Film réalisé par Georges Denola
Adaptation d'une pièce de théâtre française au cinéma
Film en français
Film muet français
Film français en noir et blanc
Film distribué par Pathé
Mars 1917

Son fils (film, Denola, 1917)


Abbas Mirza (20 Ağustos 1789, Nava - 25 Ekim 1833, Meşhed), İran'da hüküm süren Kaçar Hanedanı'nın veliahtı.

Feth Ali Şah'ın oğlu olan Abbas Mirza Kaçar, babası tarafından küçük yaşta Tebriz genel valiliğine, daha sonra da Veliaht Şehzade oldu. Fransızlara dayanarak ordusunu yenilemeyi ve Ruslara karşı çıkmayı tasarladı. Ama Fransızlar doğu politikalarını değiştirince Ruslarla Gülistan Antlaşması'nı imzalayarak (1813), Gürcistan'ı bırakmak zorunda kaldı. Osmanlı topraklarına saldırıp (1821), Cabbarzade Celalettin Paşa'yı yenerek sınırlarını Basra körfezine kadar genişletti. Gürcistan'ı geri almak umuduyla Rusya'ya savaş açtıysa da, Gence (1826) ve Abbasabad'da (1827) yenilip, Türkmençay Antlaşması'yla (1828) Revan Hanlığı , Talış Hanlığı ve Nahçıvan Hanlığı arazilerini de Rusya'ya bırakmak zorunda kaldı.

Kaynakça

1789 doğumlular
Amul doğumlular
1833 yılında ölenler
Kaçar Hanedanı'nda kişiler
Meşhed'de ölenler
Kaçar prensleri
Tahta çıkamayan varisler

Abbas Mirza


Gerson Lima (Jalapa, Guatemala, 11 de noviembre de 1992) es un futbolista guatemalteco. Conocido por anotar uno de los goles de la Selección de Guatemala que les dio la clasificación al Mundial de Fútbol. Juega como delantero en el club Deportivo Mictlán de la Primera División de Guatemala.

Selección nacional

Participaciones en Copas del Mundo

Clubes

Campeonatos nacionales

Referencias

Nacidos en Jalapa (Guatemala)
Futbolistas de Guatemala
Futbolistas de la selección de fútbol de Guatemala en los años 2010
Futbolistas del Club Deportivo Jalapa
Futbolistas del Xelajú Mario Camposeco
Futbolistas de Tigres del Jumay
Futbolistas del Deportivo Mictlán
Futbolistas del Deportivo Guastatoya
Futbolistas del Deportivo Achuapa

Gerson Lima


Metropolita de Quieve e Toda a Rússia (russo: Митрополит Киевский и всея Руси; ucraniano: Митрополит Київський та всієї Русі)  foi o título dos Bispos da Metrópole de Quieve sob a jurisdição no Patriarcado de Constantinopla, que existiu em 988-1596 e depois entre 1620 e 1686.

Apesar do fato de que, em 1299, Quieve, devido à devastação e desolação devido ao jugo mongol-tártaro, deixou de ser o local de residência permanente do Metropolita, todos os metropolitas, cujas residências eram tanto em Vladimir quanto em Moscou, continuaram sendo chamados de Metropolitas de Quieve e Toda a Rússia.

A partir de 1461, após o início da autocefalia das dioceses da Rússia Oriental, que faziam parte do Estado de Moscou, os Metropolitas que tinham cátedra em Moscou passaram a ser chamados de Metropolitas de Moscou e Toda a Rússia, e os Metropolitas da Rússia Ocidental, que tinham residências em Navahrudak, Quieve e Vilna, começaram a ser chamados Metropolitas de Quieve, Galícia e Toda a Rússia, já que Quieve permaneceu a cidade catedral.

Em 1595, a Metrópole de Quieve aceitou uma união com a Igreja Católica Romana, tornando-se católica, e formando a Igreja Uniata Russa, cujo primaz manteve o título de Metropolita de Quieve, Galícia e Toda a Rússia.

Em 1620, a Metrópole Ortodoxa de Quieve foi restaurada, cujo Primaz voltou a ter o título de Metropolita de Quieve e Toda a Rússia.

Em 1686, após a anexação da Ucrânia à Rússia, a Metrópole de Quieve foi anexada ao Patriarcado de Moscou.

Ver também

 Metrópole de Quieve

 Lista dos Metropolitas de Quieve
 Adesão da Metrópole de Quieve ao Patriarcado de Moscou

Referências
Patriarcado Ecumênico de Constantinopla
Igreja Ortodoxa Russa
Metropolitas de Kiev

Metropolita de Kiev e Toda a Rússia


Ontolojik kanıt, ontolojik argüman ya da ontolojik veri; tanrının var olmasını, yetkin ve kusursuz olması ile açıklamaya çalışan teist savdır. Bu sava göre, tanrı tanımı itibarıyla var olmak zorundadır.

Argüman

Ontolojik ya da varlıkbilimsel kanıt, diğer kozmolojik, teleolojik ve ahlaki kanıtlar gibi, tanrının varlığını belirli bir mantıksallıkla öne sürmeye ve geçerli kılmaya çalışır. Buna göre, tanrı en yetkin varlıktır. Var olmamak en yetkin olmayla çelişir, dolayısıyla tanrı var olmak zorundadır.

Tarihçe

Orta Çağda tanrının varlığı kanıtlamaya yönelik tartışmalarda ve temellendirmelerde önemli bir mantıksal dizge olarak rol oynamıştır. Ontolojik kanıtın önemli bir biçimini kavram realizminde bulmak mümkündür. Anselmus'un felsefesinde bu yönde bir girişim görülür. Anselmus, tümeller tartışmasında Platoncu kavramsal realizm ekseninde önemli bir taraf olmuştur.

Bu argümanı batı felsefesinde ilk dile getiren Anselmusken, doğuda İbn-i Sina tarafından daha erken bir tarihte kullanılmıştır. Descartes da tanrının varlığının ispatı için bu argümanı kullanmıştır.

Eleştiriler

Kant anlama yetisinin dışında kalan bir kavramı akılla açıklamaya çalıştığı gerekçesiyle bu argümana karşı çıkmıştır. O.A. Johnson ise "var olmak kendi başına bir üstünlük göstermez" demiştir. Johnson bu görüşünü "başağrısının varlığı, yokluğundan kötüdür" diyerek destekler.

Kaynakça

Tanrı'nın varlığına dair argümanlar

Ontolojik kanıt


Onthophagus vulpes é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Harold em 1877.

Referências

Ligações externas

vulpes
Coleópteros descritos em 1877

Onthophagus vulpes


Niki Bakoyianni (, d. 9 Haziran 1968) eski Yunan yüksek atlamacıdır.

1996 Yaz Olimpiyatları'nda Stefka Kostadinova'nın ardından gümüş madalya almasıyla tanınır. Bu Bakoyianni'nin o yılki ikinci gümüş madalyasıydı; diğerini Avrupa Salon Şampiyonası'nda kazandı. En iyi dereceleri 2,03 m (açık hava), 1,96 metredir (salon).

Dış bağlantılar
IAAF Niki Bakoyianni profili
sports-reference.com Erdal Barkay profili

1968 doğumlular
Yaşayan insanlar
Yunan yüksek atlayıcılar
1992 Yaz Olimpiyatları atletleri
1996 Yaz Olimpiyatları atletleri
2000 Yaz Olimpiyatları atletleri
Gümüş Olimpiyat madalyalı Yunan sporcular
Yunan Olimpiyat atletleri
1996 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Yunan Akdeniz Oyunları atletleri
Gümüş Akdeniz Oyunları madalyalı Yunan sporcular
Bronz Akdeniz Oyunları madalyalı Yunan sporcular
1987 Akdeniz Oyunları atletleri
1991 Akdeniz Oyunları atletleri
1997 Akdeniz Oyunları atletleri
Akdeniz Oyunları madalyalı atletler

Niki Bakoyianni


Les guerres du Bafut sont une série de guerres qui se sont déroulées au début du  entre les troupes du Fon de Bafut et les troupes des fondoms (chefferies) voisins et les troupes coloniales de l'Empire allemand. Ces guerres ont abouti à la défaite du Fon de Bafut qui a été contraint à l'exil. Elles ont fait du Fondom de Bafut une partie du protectorat allemand du Cameroun.

Histoire

Chronologie
1889 : L'explorateur allemand Eugen Zintgraff visite la ville de Bafut après avoir visité Bali Nyonga, un fondom voisin et rival de Bafut. Les manquements aux coutumes par Eugen Zintgraff à l'égard des Fon de Bafut Abumbi  ont été considérés comme des actes délibérément hostiles initiés par les Fon de Bali Nyonga.

1891 : Les forces allemandes de Bali Nyonga attaquent Mankon - un allié de Bafut. L'attaque était menée en représailles à la mort de deux des messagers d'Eugen Zintgraff envoyés à Bafut pour exiger de l'ivoire. La ville de Mankon est incendiée par la force le 31 janvier 1891. Les guerriers de Bafut et Mankon attaquent les Allemands lors de leur voyage de retour et leur infligent de lourdes pertes : c'est la bataille de Mankon.

1901 - 1907 : La Schutztruppe allemande, commandée par le lieutenant Pavel et le capitaine Glauning, attaque Bafut à plusieurs reprises en 1901, 1904-1905 et 1907. Cela entraîne l'exil du Fon de Bafut Abumbi  à Douala pendant un an. Il est réinstallé sous la domination allemande, aucun dirigeant par procuration approprié n'étant trouvé.

Le quartier général militaire d'Abumbi  durant les guerres de Bafut à Mankaha à Bafut abrite un mémorial de guerre au peuple Bafut. La maison d'hôtes (qui était la résidence des Fon construite par les Allemands) de l'actuel palais des Fon abrite un musée. Le musée abrite une section spéciale sur la bataille de Mankon, avec les crânes de quatre soldats allemands morts, leurs armes et leurs munitions.

Commentaire
Prof. Benny Ambrose Akonteh, Ph.D., note ce qui suit : "Il est important de reconnaître que, peut-être dès le , le Bafut était un empire expansionniste qui a envahi et soumis à sa domination les royaumes voisins tels que Babanki Tungo, Big Babanki, Bambili, Bafreng, Bambui et les Mbunti (Basse Mezam). De nombreux royaumes plus faibles se sont volontairement soumis au Bafut, un exemple clair étant les Baforchu et les Mbakong qui ont cherché refuge au Bafut pendant les guerres tribales. La seule exception à cette règle est le peuple Bawum qui est venu pour la première fois dans ce qui est actuellement appelé Bafut, indépendamment d'Alanteh (Mendakwe moderne) et siège de l'ancien gouvernement provincial. La légende des dirigeants Bafut tels que Raphael Chimeba Akonteh indique, qu'avant sa défaite finale par les Allemands, l'Empire Bafut avait battu les Allemands plusieurs fois au cours de guerres qui ont duré plus de sept ans. Il est également important de noter que le Fon a été exilé sur l'une des îles côtières du Cameroun, très probablement l'île de Fernando Po. Certains disent qu'il s'agissait de l'île de Bota, mais ma grand-mère, Paulina Lumniba, qui a accompagné les Fon en exil, raconte les épreuves qu'ils ont subies à Fernando Po et leur conversion au christianisme avec clarté et prouve son point de vue avec la production de manioc desséché ("garri"), un aliment apparemment stable de l'île de Fernando Po. Elle a peut-être raison quant à l'endroit où ils étaient en exil. La chronologie des guerres semble accréditer l'idée d'une guerre de sept ans avec les Allemands. Cela se reflète également dans la fierté et le comportement arrogant des descendants de Bafut. En outre, cela se reflète encore plus dans les titres portés par les Fons de Bafut. Abumbi signifie "Conquérant du monde", un titre que le Fon a pris après avoir soumis la plupart des royaumes voisins à son autorité par la guerre. "Achirimbi" signifie "Protecteur du monde", un titre assumé une fois la conquête terminée, et la plupart des petits royaumes ont cherché refuge par le biais d'alliances avec les règnes du Fon de Bafut. Le titre de "Fon" est impropre, car les nombreuses conquêtes ont consacré les souverains de Bafut comme les "Empereurs" de vastes régions de ce qui est aujourd'hui la province du Nord-Ouest du Cameroun."

Notes et Références

 The Cameroon Tribune, n° 600, p. 2, 26 décembre 1996

Kamerun
Bafut

Guerres du Bafut


Frank og hans piger er en dansk kortfilm fra 1991, der er instrueret af Klaus Kjeldsen efter manuskript af David Hellemann.

Handling
Frank synes, han har det godt. Han kan lide store biler og vil have lydige piger omkring sig. Men en dag dukker en af dem op med et ganske særligt krav.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1991

Kortfilm fra Danmark

Frank og hans piger


An Mesadenus chiangii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Marshall Conring Johnston, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Mesadenus chiangii in nahilalakip ha genus nga Mesadenus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesadenus

Mesadenus chiangii


මිනිසුන් රහිත ගුවන් යානා යනු නියමුවකු රහිත ගුවන් යානා වේ. දුරස්ථ පාලක මඟින් පාලනය හෝ පෙර සැලසුම් කළ ගුවන් සැලසුම් මත පාදකව හෝ වඩාත් සංකීර්ණ ගතික ස්වයංක්‍රිය පද්ධති මත පාදකව පියාසර කළ හැකිය. මේවා යළි පිරික්සුම හා ප්‍රහාරය සඳහා විවිධාකාර යුධ කටයුතුවල දී භාවිතා වේ. මානව නිරීක්ෂකයෙක් අවධානමකට ලක් වූ අවස්ථා, අපරාධ දර්ශනවල පොලිස් නිරීක්ෂණය, ස්වභාවික විපතක දී යළි පිරික්සුම් කටයුතු සඳහා වැනි සිවිල් යෙදවුම්වලදී වැඩි වශයෙන් භාවිතා වේ. මිනිසුන් සහිත ගුවන්යානාවක් යෙදවීමට උචිත නොවන වඩාත් නීරස, අසික්කිත, භයානක මෙහෙයුම් සඳහා UAV භාවිතා වේ.

හැඩයෙන්, ප්‍රමාණයෙන්, ගති ලක්ෂණයෙන් හෝ සැකසුමෙන් මේවායේ ඉහළ විවිධත්වයක් පවතී. මේවා මිසයිලවලින් වෙන් කර හඳුනාගැනීමට අර්ථ දක්වා ඇත්තේ ප්‍රහාරය දරා සිටීමට හැකි ජෙට් මඟින් හෝ අනුවැටුම් එංජිමක් මඟින් බල ගැන්වෙන රථයක් ලෙසය. කෘස් මිසයිල UAV යටතට නොගැනේ. ඊට හේතුව වන්නේ වෙනත් මාර්ගෝපදේශිත මිසයිල මෙන් තමාම ආයුධයක් ලෙස ක්‍රියාකරන බැවින් හා යළි භාවිතා කළ නොහැකි නිසාවෙනි. එසේ වුවත් එයද මිනිසුන් රහිත වන අතර ඇතැම්විට දුරස්ථ පාලිත විය හැකිය.

UAV යන පදය ඇතැම්විට UAVS ලෙස දික් කෙරේ. (මිනිසුන් රහිත ගුවන් යානා රථ පද්ධතීන්) ෆෙඩරල් ගුවන් අධිකාරිය මිනිසුන් රහිත ගුවන් යානා පද්ධතිය යන වර්ගය පිළිගෙන ඇති අතර එය මුලින්ම හඳුන්වා දුන්නේ එක්සත් ජනපද නාවික හමුදාව විසින්ය. මේවා භූමි නවාතැන් හා වෙනත් මූලයන් සහිත හුදු ගුවන් යානා නොව පද්ධති බව ඔවුන්  විසින් හුවා දක්වන ලදහ.

ගුවන් යානා

නියමුවන් රහිත ගුවන් යානය


ඉනිඩ් බ්ලයිටන් මහත්මිය 1897-1968ත් අතර එංගලන්තයේ වාසය කළ නවකතා කාරියකි. ඇය විසින් ළමා සාහිත්‍යයට පොත් 700 පමණ දායාද කර ඇත.

උදා:

සීක්‍රට් සෙවන්

ෆේමස් ෆයිව්

මැලෝරි ටවර්ස්

සෙන්ට් ක්ලෙයාර්

ද නෝටිස්ට් ගර්ල්

ඊනිඩ් බ්ලයිට්න්


Asistența juridică în Statele Unite diferă în funcție de domeniul de expertiză, drept penal sau drept civil. Asistența juridică penală, cu reprezentare în instanță, este garantată inculpaților în cadrul urmăririi penale (privind capetele de acuzare) care nu își pot permite angajarea unui avocat. Asistența juridică civilă nu este garantată de legi federale, ci este asigurată de o varietate de firme de avocatură care servesc interesului public și, de asemenea, de clinici juridice comunitare, în schimbul unor costuri reduse sau complet cu gratuitate.

Asistența juridică în procese penale
În mai multe cazuri, Curtea Supremă din S.U.A. a hotărât că indivizii insolvabili au dreptul la consultanță, dar numai în cauze penale (vezi și cazul "Gideon v. Wainwright"). Guvernul federal și unele state dispun de barouri cu apărători din oficiu, dispuși sa apere inculpații indigenți, pe când alte state au dezvoltat sisteme de externalizare a activității, prin care sunt contractați avocați privați.

Asistența juridică în procese civile
 Asistența pentru cazurile civile este furnizată, în prezent, de o varietate de firme de avocatură, de interes public, și de clinici juridice comunitare, care deseori cuprind "asistență juridică" sau "servicii juridice" în titlul lor de prezentare. Astfel de întreprinderi pot impune un prag de venit/resurse, precum și restricții privind tipurile de cazuri pe care le pot prelua, deoarece întotdeauna există prea mulți potențiali clienți dar nu suficient capital. Cele mai des întâlnite cazuri includ: negarea sau privarea de beneficiile sociale, evacuările, violența domestică, statutul de imigrant, discriminarea.... Unele organizații de asistență juridică servesc drept consiliere externă unor organizații mici, nonprofit care nu dispun de un avocat intern.

Cele mai obișnuite demersuri ale asistenței implică consiliere, negociere informală și reprezentare în audierile administrative, contrastând cu metodele tradiționale de rezolvare a litigiilor, pe calea instanței de judecată. Cu toate acestea, descoperirea unor nedreptăți grave sau repetate, care includ un număr mare de victime, justifica costul mai ridicat al litigiilor, având un impact major pe scară largă. Uneori se întreprind campanii de educație juridică și activități de reformă a legii. Finanțarea vine de obicei din partea guvernului federal,sub denumirea "Legal Services Corporation" (LSC), a organizațiilor de caritate, a donatorilor privați și a unor guverne locale si statale. Organizațiile de asistență juridică care sunt finanțate de LSC oferă mai multe pachete de servicii și personal, pentru a furniza ajutor unui număr mai mare de clienți, dar trebuie, de asemenea, să respecte cu strictețe normele impuse de guvern, care necesită o monitorizare minuțioasă a timpului și interzice participarea la acțiunile colective (greve, demonstrații etc.) și de lobby. Multe organizații de asistență juridică refuză să primească finanțare din partea LSC pentru a continua să depună acțiuni colective și să întreprindă acțiuni de lobby în favoarea celor nevoiași. Multe organizații care furnizează servicii juridice civile depind de finanțarea din partea programului "Interest on Lawyer Trust Accounts".

Cu toate acestea, chiar și în cazul unei finanțării suplimentare de la LSC, cuantumul atribuit asistenței juridice pentru cauzele civile este în continuare extrem de scăzut. Potrivit raportului publicat în 2005 "Documenting the Justice Gap in America: The Current Unmet Civil Legal Needs of Low-Income Americans", barourile de asistență juridică la nivel național, finanțate sa nu de LSC, sunt capabile să îndeplinească doar 20% din solicitările persoanelor cu venituri mici în UE.

Asistența juridică civilă a apărut încă din anii 1870. La începutul anilor '60 a apărut un nou tip de servicii juridice. Fundațiile, în special Fundația Ford, au început să finanțeze programe de servicii juridice pentru întreprinderile sociale.La baza acestor demersuri se afla teoria conform căreia serviciile juridice ar trebui să fie o componentă a unui efort global susținut pentru combatere sărăciei. În 1974, Congresul Statelor Unite ale Americii a creat "Legal Services Corporation" (LSC) pentru a oferi finanțare federală serviciilor de asistență juridică civile.

Pro bono
Problema subfinanțării cronice în asistența juridică ține prinsă clasa de mijloc inferioară într-o situație fără ieșire: prea bogat pentru a primi asistență juridică, prea sărac pentru a plăti un avocat privat. Pentru a remedia lipsa perpetua a serviciilor de asistență juridică, unii analiști au sugerat  impunerea serviciilor pro bono, la fel cum medicii care lucrează în camerele de urgență trebuie să trateze toți pacienții, indiferent de capacitatea de plată. Cu toate acestea, majoritatea acestor reglementări au fost combătute cu câștig de cauză de asociațiile de avocatură. O excepție notabilă este Asociația Baroului "Orange County" din Orlando, Florida, care solicită tuturor membrilor baroului să participe în cadrul Asociației de Asistență Juridică, fie că servesc în mod pro bono, fie că donează o taxă în locul serviciului. Chiar și atunci când serviciile pro bono sunt efectuate în mod obligatoriu, finanțarea asistenței juridice rămâne în continuare insuficientă pentru a oferi asistență tuturor celor care o solicită.

Consiliere juridică în cazurile administrative
Câteva state (spre exemplu, California) au garantat, de asemenea, dreptul la consiliere juridică celor defavorizați în cazurile "cvasi-criminale" sau de drept administrativ, în situații precum decăderea din exercițiul drepturilor părintești și acțiuni în stabilirea filiației față de tată.

Vezi și
 Avocat din oficiu

Referințe

Lectură suplimentară
 Batlan, Felice. Women and Justice for the Poor: A History of Legal Aid, 1863–1945. (New York: Cambridge University Press, 2015) xx, 232 pp.
 Houseman, Alan W.  andLinda E. Perle. Securing Equal Justice for All (Washington, DC: CLASP, 3rd rev. ed. 2013)
 Johnson, Earl. To Establish Justice for All: The Past and Future of Civil Legal Aid in the United States: The Past and Future of Civil Legal Aid in the United States (ABC-CLIO, 2013)
 Spiegel, Mark. "Legal Aid 1900 to 1930: What Happened to Law Reform?." DePaul Journal for Social Justice (2015). online

Legături externe
 Legal Services Corporation (lsc.gov)

Legislația SUA

Asistența juridică în Statele Unite


Olaylar
 Mengüçlü Beyliği yıkıldı (kuruluşu 1080).
 Hafsi Devleti kuruldu (dağılışı 1574).

Doğumlar
 Şihâbüddin Ahmed el-Karafî, Berberi kökenli Maliki fıkıh ve tefsir bilgini (ö. 1285)

Ölümler
 Robert, Latin İmparatorluğu imparatoru

1228


Sigfrid Emil Öberg (* 22. Februar 1907 in Stockholm; † 2. April 1949 ebenda) war ein schwedischer Eishockeyspieler.

Karriere
Auf Vereinsebene spielte Sigfrid Öberg ausschließlich in seiner Heimatstadt für Hammarby IF. Von 1925 bis 1937 trat er mit seiner Mannschaft in der schwedischen Meisterschaft an. In den Jahren 1932, 1933, 1936 und 1937 gewann er mit Hammarby IF jeweils den nationalen Meistertitel.

International
Für Schweden nahm Öberg an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann. Als bestes europäisches Team bei den Olympischen Winterspielen gewann er mit seiner Mannschaft den Europameistertitel. Bei der Europameisterschaft 1932 gewann er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille. Zudem vertrat er sein Land bei der Weltmeisterschaft 1931.

Erfolge und Auszeichnungen
 1932 Schwedischer Meister mit Hammarby IF
 1933 Schwedischer Meister mit Hammarby IF
 1936 Schwedischer Meister mit Hammarby IF
 1937 Schwedischer Meister mit Hammarby IF

International
 1928 Silbermedaille und Europameister bei den Olympischen Winterspielen
 1932 Goldmedaille bei der Europameisterschaft

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Schweden)
Eishockeyspieler (Hammarby IF)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Europameister (Eishockey)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Mitglied der Schwedischen Eishockey-Ruhmeshalle
Schwede
Geboren 1907
Gestorben 1949
Mann

Sigfrid Öberg


est un club de rugby à XV basé à Édimbourg, en Écosse, représentant les anciens élèves de la .

Histoire

Après la formation d'une équipe en 1867 pour affronter le club du Edinburgh Academical FC, les anciens élèves (en ) de la  actent la création d'une structure dédiée, sous le nom de Royal High School Former Pupils. Bien que le club soit par principe ouvert malgré sa dénomination, le recteur de l'école insiste en 1870 afin que seuls des anciens élèves soient éligibles à l'intégration dans l'équipe.

En tant que représentant de la Royal High School, il contribue au développement du rugby-football en Écosse, comme toutes les équipes scolaires et universitaires écossaises.

Quelque temps après le match entre l'Écosse et l'Angleterre de 1871, première rencontre internationale de l'histoire, le club adhère à la , fédération fondée en Angleterre afin de codifier les règles du rugby-football. Au soir de la troisième rencontre entre les deux équipes nationales, il est l'un des huit clubs fondateurs de la , dédiée à l'organisation du rugby en Écosse.

En 2003, le club disparaît dans le cadre d'une fusion avec le , en tant que Barnton RFC ; l'union prend fin en 2017, l'ancienne entité de Corstorphine reprenant son indépendance. La Royal High School œuvre également pour la création d'une nouvelle entité, le Royal High Rugby Football Club.

Joueurs notables

 Angus Buchanan
 Mark Morrison
 Iwan Tukalo

Notes et références

Bibliographie

Club de rugby à XV à Édimbourg
Club de rugby à XV fondé en 1868
Club de rugby à XV disparu en 2003

Royal High School Former Pupils


Naturpark Rieserferner-Ahrn () er en naturpark i Alperne, i det nordøstlige hjørne af Sydtyrol, Italien.

Navnet Rieserferner kommer fra det permanente isområde kaldet Rieserferner på Schneebiger Nock-gletscheren. Den strækker sig over områder af Rieserfernergruppen, Venedigergruppen og Zillertal-Alperne. Den blev grundlagt i 1988 og dækker et areal på 31.320 ha fordelt mellem kommunerne Ahrntal, Gais, Percha, Prettau, Rasen-Antholz og Sand i Taufers. Naturparken er et Natura 2000-område

Udstrækning
Parken strækker sig over udstrakte højfjeldslandskaber. Den sydlige halvdel omfatter hele den Sydtyrolske del af der Rieserferngruppe mellem Antholz, Taufers og Rein. Den nordlige halvdel strækker sig over de Sydtyrolske dele af Venedigergruppen herunder hele Durreckgruppen, og når i den øvre del af Ahrntal over til Zillertal-Alpernes hovedkam i området Krimmler Tauern. Ved grænsen til Østrig mod øst, støder den til Nationalpark Hohe Tauern.
En stor del af Naturparkens område består af golde klipper og stensamlinger. På nordskråningern er der der enkelte gletschere, blandt andet den navnedannende Rieserferner ved Schneebiger Nock. Blandt de mange toppe, der overstiger 3.000 m mærket, kan nævnes Dreiherrnspitze (3.499 moh.), die Rötspitze (3.496 moh.) og Hochgall (3.436).

Kilder og henvisninger

 Naturpark Rieserferner-Ahrn på naturparks.provinz.bz.it
 Naturpark Rieserferner-Ahrn på suedtirolerland.it

Naturparker
Sydtyrol

Naturpark Rieserferner-Ahrn


Simas Ramutis Petrikis (* 23. Januar 1942 in Raseiniai) ist ein litauischer Ingenieur und Politiker, Professor.

Leben
Von 1956 bis 1960 lernte er am Kauno politechnikumas und 1966 absolvierte das Diplomstudium am Kauno politechnikos institutas als Radioingenieur. 1972 promovierte er und 1986 habilitierte er sich.
Ab 1960 arbeitete er am Forschungsinstitut Kaunas, ab 1989 war er Institutsdirektor. Ab 1989 lehrte er an der Vytauto Didžiojo universitetas und war Professor an der Fakultät für Informatik. Von 1996 bis 2000 war er Mitglied des Seimas und von 2000 bis 2003 Mitglied im Stadtrat Vilnius.
Er ist Mitglied von Tėvynės Sąjunga.

Er war Vizepräsident von Lietuvos pramonininkų asociacija und 1996 IHK Kaunas, Präsident von Kauno krašto pramonininkų asociacija, von 1998 bis 2002 Lietuvos prekybos pramonės ir amatų rūmų asociacija.

Weblinks
 CV

Ingenieurwissenschaftler
LPK-Funktionär
Mitglied des Wirtschaftsausschusses (Litauen)
TS-LKD-Mitglied
Politiker (Vilnius)
Person (Rajongemeinde Raseiniai)
Hochschullehrer (Vytautas-Magnus-Universität Kaunas)
Geboren 1942
Litauer
Mann
Absolvent des Technischen Kollegs Kaunas
Absolvent der Technischen Universität Kaunas
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)

Simas Ramutis Petrikis


O kirpan é uma adaga ou faca curva de um só gume carregada pelos siques . Tradicionalmente, era uma espada de tamanho normal, mas os siques modernos reduziram o comprimento para o de uma adaga ou faca devido a considerações modernas baseadas em mudanças sociais e legais desde então. Faz parte de um mandamento religioso dado pelo Guru Gobind Singh em 1699, no qual ele deu a opção aos siques, caso aceitassem deveriam usar os cinco artigos de fé (kesh, a barba e cabelos não cortados; kangha, um pente para o kesh, geralmente de madeira; kara, um bracelete, normalmente de ferro ou aço; kachera, um item similar a uma cueca; e o kirpan).
Historicamente, o Kirpan foi adotado após diversas execuções de líderes siques pelo Império Mogol.

Armas da Índia
Objetos religiosos
Armas de lâmina
Punhais

Kirpan


Kazuki Nagasawa (født 16. december 1991) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2017||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuki Nagasawa


Royal Rumble 2017 a fost cea de-a treizecea ediție a Royal Rumble, un eveniment pay-per-view de wrestling profesionist , produs de WWE. Evenimentul a avut loc pe 29 ianuarie din 2017, de pe Alamodome în San Antonio, Texas. Tema oficială a evenimentului este de a "Sufla Mintea Ta" Ohana Bam. Evenimentul este cel de-al doilea Royal Rumble care va avea loc în Alamodome, după 1997, iar cea de-a patra care va avea loc în statul Texas (după evenimentele din 1989, 1997 și 2007).

Meciuri
 Kick-off: Becky Lynch, Nikki Bella & Naomi le-a învins pe Alexa Bliss, Mickie James & Natalya (9:35)
 Naomi a numărato pe Bliss după un «Moonsault».
 Kick-off: Luke Gallows & Karl Anderson i-au învins pe Cesaro & Sheamus câștigând centurile la echipe din Raw (10:29).
 Anderson l-a numărat pe Cesaro cu un «Roll-up».
 Kick-off: Nia Jax a învinso pe Sasha Banks (5:10) Jax a numărato pe Banks după un «Samoan Drop».
 Charlotte (c) a învinso pe Bayley păstrânduși centura feminină din Raw (13:05) Charlotte a numărato pe Bayley după un «Natural Selection».
 Kevin Owens (c) l-a învins pe Roman Reigns într-un NQ match păstrânduși centura WWE Universal Championship (22:55) Owens l-a numărat pe Reigns după un Chokeslam a lui Braun Strowman de masa comentatorilor și un «Running Powerslam» de o masă.
 Chris Jericho a fost suspendat într-o cușcă deasupra ringului pentru a evita să îl ajute pe Owens.
 Neville l-a învins pe Rich Swann (c) căștigând centura WWE Cruiserweight Championship (14:00) Neville l-a făcut pe Swann să cedeze cu un «Rings of Saturn»
 John Cena l-a învins pe AJ Styles (c) căștigând centura WWE (24:10) Cena l-a numărat pe Styles după douo «Attitude Adjustment».
 Cu această victorie, John Cena a devenit campion mondial pentru a 16-a oară, egalându-l pe Ric Flair.
 Randy Orton a câștigat meciul Royal Rumble 2017 (1:02:06)'''
 Orton a câștigat meciul eliminândul pe Roman Reigns.

Intrări și eliminări din Royal Rumble
 – Raw
 – SmackDown
 – NXT
 – Nici o marcă
 – Câștigător

Referințe

2017 în sport
Evenimente pay-per-view WWE

Royal Rumble (2017)


Roh Tae-woo (født den 4. december 1932 i Taikyū (Daegu) i Japansk Korea, død 26. oktober 2021) var Sydkoreas 6. præsident 1988–1993, på overgangen mellem diktatur og demokrati.

Roh var en af de militærfolk, som støttede militærkuppet, som bragte Chun Doo-hwan til magten i 1979. Chun belønnede Roh med en plads i sin regering. I 1987 udså Chun Roh til sin efterfølger, hvilket udløste store demonstrationer for demokrati i de store byer. Roh måtte love at sikre vidtgående demokratiske reformer og valg. I valget vandt Roh over Kim Young-sam og Kim Dae-jung, som splittede oppositionen mellem sig (begge blev senere præsidenter). De demokratiske reformer fortsatte, og ved det følgende valg overtog Kim Young-sam som første demokratisk valgte præsident uden en fortid i tidligere militærregeringer.

I 1988 ledede Roh arbejdet med OL i Seoul 1988.

I 1993 blev afholdt en retssag mod Chun Doo-hwan og Roh Tae-woo for deres indblanding i militærkuppet 1979 og henrettelser af oppositionelle og korruption under deres år ved magten. Roh blev dømt til 22½ års fængsel, men han blev benådet i 1998 af Kim Dae-jung som et led i dennes forsoningspolitik.

Litteratur
 Andrew C. Nahm og James E. Hoare: Historical dictionary of the Republic of Korea; Scarecrow Press, Lanham, MD 2004;

Referencer

Sydkoreas præsidenter

Roh Tae-woo


EasyGo er et joint venture mellem Norge, Sverige, Danmark og Østrig som muliggør brug af en og samme OBE (Bizz) i alle lande når du passerer i betalingsanlæg på betalingsveje, færger og broer. Formålet med EasyGo er at gøre det muligt at bruge én OBE til betaling, ved kørsel gennem betalingsanlæg gennem Nordeuropa og Østrig.

EasyGo er baseret på DSRC 5,8 GHz mikrobølge teknik og der er store forskelle mellem operatørerne. Anlæggene har forskellig udforming og det findes ingen fælles EasyGo skiltning, men det findes enkelte fælles træk.

Historie
EasyGo var Europas første kommercielle grænseoverskridende betalingsløsning for bompenge. Indledende diskussioner om EasyGo begyndte i 2004, da Svinesundbroen mellem Norge og Sverige var ved at blive bygget. Norske (Statens vegvesen) og svenske (Transportstyrelsen) transportmyndigheder gik sammen med Sund & Bælt (operatør af Storebæltsbroen) og Øresundsbro Konsortiet (dansk/svensk joint venture, operatør af Øresundsbroen) og oprettede EasyGo i 2007.

Østrigs ASFINAG sluttede sig til partnerskapet i 2009.

Alle eksisterende nordiske systemer taget i brug før 2007 (AutoPASS og BroBizz) indgår, og det krevdes ingen revision af lovgivningen i landene. EasyGo landene har fire forskellige valutaer og variable momsniveauer.

EasyGo Basic
EasyGo Basic gælder for køretøjer, der kun kører i Skandinavien eller vejer under 3,5 tons. Fra 1. januar 2021 skal en OBE udsteder dog være EETS-godkendt for at kunne anvendes på Storebæltbroen.

EasyGo+
EasyGo+ er en betalingsordning på tværs af grænser. Den giver chauffører i køretøjer over 3,5 tons mulighed for at betale afgifter i Østrig, Danmark, Sverige og Norge med brug af kun én OBE i alle fire lande.

Udbydere
Der er flere udstedere, som tilbyder EasyGo tjenester. Dog tilbyder nogle udstedere kun en OBE på enkelte tjenester. Tjenesteudbyderen skal have indgået en aftale med det betalingssted/betalingsopkræver, hvor OBE'en skal benyttes, for at den skal fungere.

Se også
 Betalingsvej
Bompenge i Norge
 Statens vegvesen

Referencer

Eksterne henvisninger
 EasyGo
 AutoPASS
 BroBizz

Transport i Danmark
Transport i Norge
Transport i Sverige
Transport i Østrig
Betalingssystemer
Betalingsveje
RFID

EasyGo


Matropolita Mar Thoma (em malaiala: മാർത്തോമ മെത്രാപ്പോലീത്ത, translit.: mārttēāma metrāppēālītta), também conhecido como  Metropolita Sírio Malankara ou Metropolita de Malankara, é o título que é dado ao Chefe Supremo da Igreja Malankara. A Igreja Malankara foi dividida em diferentes facções ao longo dos anos. No entanto, o Chefe Supremo da Igreja Síria de Mar Thoma usa o título de Metropolita Mar Thoma defendendo o caráter autônomo da Igreja Malankara. O atual Metropolita Mar Thoma do Trono Sagrado Apostólico de São Tomás é o Dr. Teodósio Mar Thoma de Malankara. Este título, no entanto, não é reconhecido pelo Supremo Tribunal da Índia e, portanto, é considerado um título simbólico mantido apenas pela Igreja Síria de Mar Thoma.

Ver também

 Metropolita de Malankara
 Católico do Oriente
 Católico da índia

Referências

Cristãos de São Tomé
Igreja Ortodoxa Síria
Títulos eclesiásticos
Cristianismo na Índia
Cristianismo siríaco
Protestantismo na Índia
Anglicanismo na Índia

Metropolita Mar Thoma